Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 177/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. nałożył na przedsiębiorcę J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "K." karę pieniężną w wysokości 6.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia. Jak stwierdził organ w wydanej decyzji w momencie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005 r. strona wykonywała przejazd z osobami w ramach regularnego transportu osób na trasie P. – N. pojazdem marki [...] o nr rej. [...]. Według organu rozkład jazdy powyższej trasy podany był do publicznej wiadomości. Jako podstawę prawną decyzji przyjęto art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 2004, poz. 2088.) oraz lp. 1.2.1. załącznika do tej ustawy.

W prawem przewidzianym terminie skarżący J. K. wniósł odwołanie, w którym podnosił, iż w dacie kontroli wykonywał przewozy na trasie N. – P. ponieważ mieszkańcy nie mieli żadnego innego połączenia z P. i był jedynym przewoźnikiem na tej linii bowiem nawet PKS zawiesił tam kursy. Ponadto wskazał, iż przewozy wykonywał na prośbę Burmistrza, zaś zaistniała sytuacja braku połączenia na tej trasie była znana Starostwu Powiatowemu. Do odwołania m.in. dołączono odpisy zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym osób wydane J. K. w dniu [...] lipca 2005 r. w ramach linii regularnej N.-P..

Na skutek tego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że w toku kontroli jednoznacznie zostało ustalone, iż odwołujący świadczy regularne usługi przewozowe, mimo braku stosownego zezwolenia. Ustalenia te wynikają z rozkładu jazdy podanego do publicznej wiadomości.

W skardze do Sądu skarżący wnosząc o uchylenie decyzji ponownie podnosi, że brak jakiegokolwiek połączenia autobusowego dla osób mieszkających w miejscowościach N., O., W., B., T. stanowi naruszenie ustawy o samorządzie gminnym. Powołana ustawa w art. 7 ust. 1 pkt 4 wyraźnie wskazuje, że zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Dodatkowo organy naruszyły przepisy Konstytucji i naczelne zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 k.p.a. bowiem nie kierowały się względami interesu społecznego lub słusznego interesu obywateli. Ponadto, zdaniem skarżącego nałożona kara pieniężna jest wygórowana i może doprowadzić do likwidacji firmy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tu o kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i procesowym, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 13, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.).

Analizując zatem sprawę pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu wymagającym ich uchylenia.

Niewątpliwie skarżący, jako przewoźnik posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym licencja to decyzja administracyjna wydana przez właściwy organ uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Ustawa o transporcie drogowym nakłada na przedsiębiorcę posiadającego licencję obowiązek uzyskania dodatkowych zezwoleń na prowadzenie szczególnych rodzajów transportu np. wykonywanie przewozów regularnych lub regularnych specjalnych. Dla potrzeb ustawy o transporcie drogowym powstał katalog definicji określeń w niej używanych. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, w którym należność za przejazd pobierana jest zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

W sprawie niniejszej organ przyjął, że wykonywany przewóz był przewozem regularnym, co wymaga zezwolenia, a brak tego zezwolenia uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Ustaleń takich organ dokonał w oparciu o rozkład jazdy ujawniony w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005 r.

W ocenie Sądu takie ustalenie jest niewystarczające do uznania przedmiotowego przewozu za przewóz regularny w rozumieniu cytowanych przepisów.

Podanie do publicznej wiadomości rozkładu jazdy poprzez wywieszenie go na przystankach i dworcach autobusowych, jak wynika z definicji przewozu regularnego, jest jednym z dwóch koniecznych warunków do uznania danego przewozu za przewóz regularny. Drugim zaś jest pobieranie należności za przejazd zgodnie z taryfą opłat podaną do publicznej wiadomości.

Natomiast w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji brak jest szczegółowych ustaleń, że cennik, przystanki i godziny odjazdów były rozpowszechniane w sposób wymagany w przepisach prawa. W aktach administracyjnych przekazanych Sądowi, oprócz rozkładu jazdy na trasie P. – N. obowiązującego od dnia [...] listopada 2004 r. nie ma dowodów świadczących o wykonywaniu przez stronę skarżącą przewozów regularnych. W szczególności, wbrew twierdzeniom organu, dowodem takim nie może być fakt złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych lub też uzyskanie przez skarżącego zezwolenia na korzystanie z przystanków autobusowych. W ocenie Sądu okoliczności te nie są wystarczające do przyjęcia, że miał miejsce przypadek przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia na kontrolowanej trasie. Podkreślić trzeba, iż taka forma ogłoszenia jest niezbędna do uznania przewozu za regularny. Natomiast inne formy informacji o godzinach odjazdu mają - w świetle zapisów ustawy - jedynie rolę uzupełniającą.

Biorąc po uwagę drugą przesłankę uznania przewozu za regularny stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu na żadnym etapie postępowania nie zostało udowodnione, że za przejazd pobierana była opłata zgodnie z cennikiem podanym do publicznej wiadomości. Taka okoliczność nie wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie.

Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zebrany w toku postępowania zawiera nie dające się usunąć braki świadczące o tym ,że zostały naruszone przepisy art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Zasadnicza w sprawie kwestia spełnienia przesłanek ustawowych prowadzących do uznania spornego przewozu za regularny czyli podania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy i cennika nie została należycie zbadana.

Całkowicie niewystarczające dla uznania przewozu za regularny jest stwierdzenie organu zawarte w decyzji, iż rozkład jazdy został podany do publicznej wiadomości.

W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że organ dopuścił się naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym, jak i wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga to ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku z uwzględnieniem zarzutów i wyjaśnień strony skarżącej oraz złożonych przez nią dokumentów.

Wskazane wyżej okoliczności powodują konieczność uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Na zasadzie art.152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.