Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2421/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.77 § 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 216 (dwieście szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2421/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) dalej cyt. jako "u.d.p.", oraz lp. 6 pkt 6 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), po rozpoznaniu odwołania J. Z., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] dotyczącą nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5400 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny oraz prawny:

W wyniku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] należącego do firmy transportowej T. s.c. – Z. B., Z. J., mającej miejsce w dniu [...] października 2011 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.400 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych nacisków na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m.

Strona skarżąca pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. wniosła od ww. decyzji odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2012 r,, nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Pismem, z dnia 7 marca 2012 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 783/12 oddalił skargę.

Po wznowieniu postępowania zawieszonego z uwagi na złożoną przez stronę skargę do sądu administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] nałożył na J. Z. karę pieniężną w wysokości 5.400 zł.

Strona pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. wniosła od ww. decyzji odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Strona pismem z dnia 30 lipca 2013 r. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art.77 § 1, art. 107 § 1, art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych jak również o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła kwestię objęcia decyzją organu I instancji podmiotu nie będącego stroną postępowania, tj. pełnomocnika skarżącej. Wskazała także na brak należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy w wyniku popełnionych przez organy błędów w ramach postępowania dowodowego i występujące niezgodności w protokole kontroli, który w jej ocenie nie można uznać za wiarygodny. Ponadto zdaniem skarżącej w sprawie nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, w zakresie dokumentującym przyczynienie się nadawcy (załadowcy) przewożonego towaru do powstania naruszenia, która to okoliczność może mieć istotne znaczenie dla odpowiedzialności skarżącej z tego tytułu. Organ nie zbadał ponadto w sposób należyty wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wystąpienie przesłanki dochowania przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się do przedstawionych przez skarżącą zarzutów oraz wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie ze złożonych przez nią dokumentów w postaci protokołów kontroli z dnia [...] października 2011 r. będącego w jej posiadaniu egzemplarza oraz wskazanego przez organ, na okoliczność występujących nieścisłości. Sąd postanowił dopuścić wskazane przez skarżącą dowody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga okazała się zasadna, chociaż nie można podzielić wszystkich przedstawionych w niej zarzutów.

W szczególności Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu w odniesieniu do zarzutu skierowania decyzji organu I instancji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, gdyż mimo błędnego wskazania w nagłówku decyzji pełnomocnika skarżącej, zarówno treść sentencji jak również jej uzasadnienie jednoznacznie wskazuje, kto jest jej właściwym adresatem, wobec czego najdalej idący zarzut skutkujący stwierdzeniem nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. należało uznać za niezasadny.

Także w kwestii odpowiedzialności skarżącej w kontekście wystąpienia przesłanek ją wyłączających, o których mowa art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie wskazał, iż to skarżąca powinna udowodnić lub co najmniej uprawdopodobnić okoliczności potwierdzające taki fakt. Stanowisko to znajduje również swoje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Sąd dokonując kontroli zgodności działania organu administracji z przepisami prawa nie mógł jednak podzielić stanowiska organu w kwestii oceny zarzutu skarżącej dotyczącego niedokonania wszystkich niezbędnych ustaleń faktycznych w celu prawidłowego wyjaśnienia badanej sprawy. W odniesieniu do kwestii użytych podczas kontroli wag, organ sam przyznaje, iż z dokumentacji kontrolnej z dnia [...] października 2011 r. wynika, że miała miejsce pomyłka w protokole kontroli w zakresie oznaczenia wykorzystanych do ważenia pojazdu wag (przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych) o nr fabrycznych [...] oraz [...]. Wskazuje na to treść znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy załącznika do protokołu kontroli. W związku z podniesionymi przez skarżącą zastrzeżeniami organ w toku postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia zaistniałego błędu przesłuchał w charakterze świadka Pana M. M. inspektora transportu drogowego oraz załączył dokumentację wskazującą na numery seryjne ww. wag, z których wynika, iż obie wagi posiadały legalizację ważną do dnia 31 grudnia 2012 r., na co wskazuje dokumentacja zgromadzona w niniejszej sprawie.

Jednakże z przedłożonego na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. przez skarżącą będącego w jej posiadaniu egzemplarza załącznika do protokołu (s. 78 akt sądowych) wynika, iż dokonano w nim zmiany (poprawki) nie w zakresie daty legalizacji jednej z wag użytych podczas kontroli, jak to stwierdza załącznik do protokołu kontroli przekazany przez organ, lecz daty wystawienia dokumentu niwelacji miejsca ważenia pojazdów. Dokumenty te zatem różnią się w tym przypadku co do treści, którą jako dokument urzędowy potwierdzają. Rozbieżność ta powoduje, iż niezbędne jest ustalenie przez organ przyczyn ich powstania, jak również dokonania oceny ich wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnienie tej kwestii stanowi element stanu faktycznego sprawy, który w związku z zaistniałymi okolicznościami należy uznać za nie w pełni wiarygodny.

Należy bowiem podkreślić, że stanowisko do ważenia pojazdów podobnie jak same wagi spełniają szczególną rolę w przypadku dokonywania tego typu kontroli, gdyż de facto w oparciu o uzyskane na tej podstawie wyniki ustalana jest wysokość kary finansowej za stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych norm przewozu ładunków po drogach publicznych. W niniejszej sprawie stanowisko ważenia pojazdów zostało dostosowane do potrzeb przenośnych wag nieautomatycznych, dla których (zgodnie z instrukcją obsługi) właściwa niwelacja terenu ma istotne znaczenie dla prawidłowości dokonywanym pomiarów. O spełnieniu wymaganych w tym zakresie przez obowiązujące przepisy norm świadczą odpowiednie i aktualne (na datę ważenia pojazdu) dokumenty legalizacyjne, których stwierdzenie jest niezbędnym elementem każdego tego typu postępowania prowadzonego przez organy Inspekcji drogowej. Dlatego też wszelkie dokonane w tym zakresie ustalenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości.

Rację ma zatem skarżąca domagając się w tym przypadku przeprowadzenia w niniejszej sprawie przez organ administracji uzupełniającego postępowania dowodowego. Nadmienić należy, iż stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w zakresie dotyczącym stanu faktycznego sprawy, Sąd nie analizował kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego, co może mieć miejsce dopiero po ponownym ustaleniu przez organ stanu faktycznego badanej sprawy, poprzez usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości.

Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, o kosztach postępowania rozstrzygając w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.