Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 554/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 1206/05 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt II SA/Bd 1206/05 oddalił skargę M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. L. K. pismem z dnia [...] złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego i budynku gospodarczego w miejscowości G., na działce nr [...]. Działka nr [...] o powierzchni 0,11 ha została nabyta przez wnioskodawcę od Z. D. i jego żony E. J.. Do w/w wniosku został załączony dokumentujący tytuł własności - akt notarialny Rep. [...] umowy kupna - sprzedaży tej nieruchomości oraz decyzja z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. K. pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego i budynku gospodarczego w miejscowości G., na działce nr [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł M. T., zarzucając, że Wójt udzielił pozwolenia na budowę na nieruchomości stanowiącej jego własność tj. na działce, którą nabył od Skarbu Państwa w roku [...], jako działkę nr [...] o powierzchni 0,38 ha. W roku [...], kiedy ujawniły się błędy w ewidencji gruntów, gmina w celu zachowania powierzchni 0,38 ha brakujące 0,11 ha uzupełniła kosztem sąsiedniej działki należącej do Skarbu Państwa. Wówczas działce nr [...] został nadany nowy numer ewidencyjny - [...]. Część działki (pierwotnej), która zdaniem skarżącego została mu odebrana, oznaczono numerem [...] i sprzedano. Do odwołania skarżący załączył wydaną na jego wniosek decyzję z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]. Na stanowiącej załącznik do tej decyzji mapie uwidoczniono dwie, bezpośrednio sąsiadujące ze sobą działki - nr [...] i nr [...].

W dniu [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r. inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci aktu notarialnego, zatem wykazał własność działki nr [...]. Natomiast skarżący powołując się na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prawa własności nie udokumentował. W wyniku wniesionej przez M. T. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r. (sygn. akt SA/Bd 2647/03) uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że akt notarialny nie mógł stanowić jedynego dowodu, kto jest uprawniony do dysponowania nieruchomością, której dotyczy zaskarżona decyzja. Według Sądu takim dokumentem mógł być bowiem jedynie aktualny wypis z księgi wieczystej. Prowadząc dalsze postępowanie, organ odwoławczy dokonał badania księgi wieczystej KW nr [...] znajdującej się w Sądzie Rejonowym -Wydziale Ksiąg Wieczystych w T., z której wynikało, że działka nr [...] stanowi własność L. B. K.. Następnie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozpatrując skargę M. T. od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r. (sygn. Akt II SA/Bd 768/04) uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględnił przedstawionych przez skarżącego dokumentów tj.: decyzji Naczelnika Gminy Z. z dnia [...] dotyczącej ustalenia M. T. jako nabywcy działki nr [...], wypisu z rejestru gruntów i aktu notarialnego z dnia [...], z którego wynika, że M. T. kupił grunt obecnie mający nr ewidencyjny [...].

Prowadząc dalsze postępowanie Wojewoda [...] pismem z dnia [...], zwrócił się do skarżącego o przedstawienie wskazanych w wyroku sądowym dokumentów. Następnie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...]. Organ II instancji powołał się na treść księgi wieczystej nr[...] prowadzonej dla nieruchomości o nr. działki [...] o pow.0,11ha i stwierdził, że w dziale II tej księgi wpisany jest jako właściciel L. K.. Według Wojewody organ archiektoniczno-budowlany nie może kwestionować prawa własności wynikającego z ksiegi wieczystej a do rozstrzygania sporów własnościowych właściwy jest sąd cywilny. Ponadto, z powodu odmowy przedstawienia przez M. T. dokumentu jednoznacznie świadczącego, że jest on właścicielem spornej nieruchomości, organ nie ma podstaw prawnych do zmiany swojego stanowiska, że inwestor jest właścicielem działki nr [...], a tym samym spełnił wymóg przepisu art.33 ust.2 pkt. prawa budowlanego.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł M. T., który zarzucał, że pozwolenie na budowę dotyczy działki stanowiącej jego własność. Na rozprawie w dniu 17 maja 2005r. skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, odpowiedział na pismo z dnia [...]. Wezwany przez Sąd do złożenia dokumentów potwierdzających tę okoliczność przedłożył kopię koperty, w której przesłano mu wezwanie datowane na [...] opatrzone pieczęcią placówki pocztowej z datą [...] oraz kopię pisma z dnia [...] wraz z załącznikami: kopią decyzji Naczelnika Gminy Z. z dnia [...] o zakwalifikowaniu M. T. jako nabywcy działki nr [...], kopią aktu notarialnego z dnia [...] nr. Rep.A [...], kopią pisma Urzędu Gminy Z. z dnia [...] informujacego o podziale działki nr [...] celem wydzielenia dla skarżącego działki o pow.0,11 ha, kopię wypisu z rejestru gruntów z dnia [...], gdzie uwidoczniona jest działka [...], kopię pisma Urzędu Gminy Z. z dnia [...], w którym informuje się skarżącego, że w wyniku rozgraniczenia działka skarżącego nr [...] stanowi obecnie działkę nr [...]. Na kolejnej rozprawie sądowej oświadczył, że nadal w Sądzie Rejonowym w T. toczy się sprawa cywilna dotycząca przedmiotowej działki.

Sąd I instancji oddalając powyższą skargę wskazał, że z przedstawionej przez skarżącego na wezwanie Sądu korespondencji, a zwłaszcza z zestawienia daty dowodu odbioru wezwania organu / [...]/ daty pisma skarżącego do organu z [...], wynika nie tylko to, że organ błędnie datował wezwanie na [...], ale także i to, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ dysponował dokumentami, których wcześniej żądał. Pomimo tego Wojewoda [...] nie zawarł w zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszył art. 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. Jednocześnie jednak Sąd I instancji zauważył, że organ administracji wypełnił zalecenia poprzednich wyroków sądowych o tyle, że w jego dyspozycji znajdował się cały materiał dowodowy, potrzebny do rozpatrzenia sprawy, a jedynie na skutek przeoczeń lub zaniedbań organizacyjnych nie wszystkie dowody zostały ujęte w aktach sprawy. Być może wpływ na to miała okoliczność, że między [...] a [...] [...]r. akta sprawy były przekazywane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego celem rozpatrzenia wniosku o wyłączenie Wojewody [...] od rozpoznania sprawy. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, należało ocenić, jaki wpływ na wynik sprawy miał brak rozważenia przez organ treści zgromadzonych dokumentów.

Sąd I instancji wskazał, że istotnym dowodem w sprawie jest dowód z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w G. Z notatki urzędowej z badania treści księgi wieczystej nr [...], wynikało, że w dziale II tej księgi jako właściciel wpisany jest L. B. K.. Skarżący dowodząc swojego prawa własności twierdził, że teren, na którym L. K. chce przeprowadzić inwestycję, jest objęty powierzchnią jego działki, która początkowo nosiła numer geodezyjny [...], a obecnie jest oznaczona numerem [...]. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że znajdujące się dziale I - O księgi wieczystej wpisy dotyczące położenia i powierzchni nieruchomości nie są chronione domniemaniem zgodności z rzeczywistym stanem prawnym wynikającym z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ani rękojmią wiary ksiąg wieczystych. Zatem zarzut, iż w księdze wieczystej nie została wykazana ta powierzchnia nieruchomości, na której ma być przeprowadzona inwestycja nie może być odparty wyłącznie powołaniem na się treść działu II księgi wieczystej prowadzonej dla danej nieruchomości. Jednakże Sąd zwrócił uwagę, że z treści przedstawionych przez skarżącego dokumentów, wynika, że część gruntu o powierzchni 0,11 ha, która według skarżącego jest częścią jego nieruchomości - wykazywana jest jako cała odrębna nieruchomość oznaczana jako działka nr [...], stanowiąca odrębny przedmiot własności. W takim wypadku nie chodzi tylko o niezgodność danych faktycznych zamieszczonych w dziale I księgi wieczystej, lecz o niezgodność stanu prawnego ujawnionego, przez być może wadliwy wpis prawa własności z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Nieprawidłowość dotyczy zatem tego, kto jest właścicielem nieruchomości. W takiej sytuacji organ administracji pomimo zgromadzenia niezbędnych dowodów, nie może we własnym zakresie ustalać kto posiada prawa do dysponowania nieruchomością, ale zobowiązany jest stosować się do domniemania wynikającego z treści księgi wieczystej. Taki obowiązek organu będzie istniał dopóki treść księgi wieczystej nie zostanie zmieniona w wyniku ewentualnego uwzględnienia powództwa skarżącego o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.

W związku z powyższym Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie słusznie Wojewoda oparł swoje rozstrzygnięcie o treść zapisów w księdze wieczystej, natomiast wskazane przez Sąd naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tych względów Sąd I instancji oddalił skargę M. T..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M. T., zarzucając: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.

- art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie istotnych wątpliwości dotyczących stanu prawnego spornej działki nr [...], a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących postępowania rozgraniczeniowego, a tym samym wydanie wyroku w sytuacji braku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału,

- art. 125 §1 pkt 1 w/w ustawy poprzez niezawieszenie postępowania z urzędu, w sytuacji gdy rozstrzygniecie toczącej się sprawy zależało i nadal zależy od wyniku innego toczącego się między stronami postępowania sądowego przed Sądem Cywilnym w T. w przedmiocie usunięcia niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księgach wieczystych a rzeczywistym stanem prawnym dotyczącym działki nr [...], o czym oświadczał skarżący.

Wskazując na powyższe na podstawie art.176 w zw. z 185 § 1 powołanej ustawy procesowej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy zawisłej przed Sądem Cywilnym w T. z jednoczesnym wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej jej autor przedstawił historię nabycia przez siebie działki o nr [...] o pow. 0,38 położonej we wsi G. oraz przebieg postępowania, w wyniku którego jego zdaniem dokonano zmian zarówno w numerze ewidencyjnym jak i w powierzchni tej działki. Skarżący wskazał m.in., że aktem notarialnym z dnia [...] nabył tę nieruchomość od Skarbu Państwa, ale po odnowieniu granic w dniu [...], działce nr [...] nadano numer [...], a jej powierzchnię ustalono na 0,27 ha. Skarżący podniósł, że z niewiadomych przyczyn powierzchnia jego nieruchomości została pomniejszona o 0,11 ha. W szczególności wskazywał na to, że nie był powiadomiony o zamiarze rozgraniczenia gruntu, którego był właścicielem, w aktach sprawy nie ma żadnej dokumentacji potwierdzającej dokonanie rozgraniczenia gruntów, brak jest także decyzji podziałowej, której on także nie otrzymał. Na jego wniosek w [...]r. została mu wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr.[...]. Skarżący podkreslił, że [...] Gmina proponowała mu porozumienie, na mocy którego miał mieć wypłacone odszkodowanie za różnicę powierzchni działki nabytej aktem notarialnym, jednakże skarżący nie wyrazil zgody na proponowaną kwotę. W międzyczasie działkę nr [...] o pow.0, 11 ha nabył od Z. D. i E. J. L. K., który po złożeniu wymaganych dokumentów uzyskał pozwolenie na budowę.

Skarżący podniósł, że Sąd I instancji powinien zastosować przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż pomiędzy nim a L. K. toczy się postępowanie cywilne przed Sądem Rejonowym w T. w sprawie sygn. akt [...] o zwrot własności i ustalenie stanu prawnego działki nr [...]. Będąca w toku sprawa cywilna stanowi więc wystarczającą przesłankę do zawieszenia przez Sąd postępowania, ponieważ gdyby to M. T. posiada tytuł prawny do w/w działki, to postępowanie administracyjne stałoby się bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. K. stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenia postępowania sądowego. Wymienione bowiem w skardze kasacyjnej postępowanie w sprawie [...], nosiło faktycznie sygn. akt [...] i zostało prawomocnie umorzone, a akta sprawy znajdują się w archiwum Sądu Rejonowego w T. Podniesiono również, że skarżący próbował wytoczyć powództwo przeciwko L. K. o ustalenie nieważności umowy, lecz i to postępowanie o sygn.[...] zostało umorzone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm, dalej powoływana jako p.p.s.a)., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących podstawę nieważności postępowania.

W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły.

Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach procesowych. Żaden z tych zarzutów nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji art. 233 § 1 kpc w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a poprzez niewyjaśnianie istotnych wątpliwości dotyczących stanu prawnego nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...]. Zarzut ten nie jest zasadny.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten z urzędu przeprowadził uzupełniający dowód z dokumentów przedstawionych przez zobowiązanego do tego M. T. opisanych w uzasadnieniu wyroku, w szczególności z kserokopii aktu notraialnego z [...]/ właściwie kserokopii fragmentu tego aktu/ o nabyciu od Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. 4,44 ha, w skład którego wchodziła działka nr [...], które to dokumenty miały potwierdzać jego prawo własności do działki nr [...] objętej pozwoleniem na budowę.

Przepis art.106 § 3 p.p.s.a stanowi, że uzupełniający dowód z dokumentów, może być przeprowadzony przez sąd z urzędu lub na wniosek strony, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z treści cyt. przepisu wynika zatem, że przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczale wtedy, gdy postulowany dowód bądź dopuszczony z urzędu dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu / por. wyroki NSA z dnia 6.10.2005r., sygn. akt GSK 164/05, ONSAi WSA 20006/2/45, z dnia 5 mja 2005r., sygn.akt II GSK 40/05 LEX nr 166068, z dnia 4 11. 2004r., sygn. akt I OSK 333/05 LEX nr 192522/.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala bowiem stanu faktycznego sprawy, lecz bada czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób zostały ocenione. W niniejszej sprawie nie można Sądowi I instancji postawić zarzutu braku przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów dotyczących postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ dokumenty te nie mogły stanowić podstawy do dokonywania przez Sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił, po przeprowadzeniu dowodu z dokumentów przedłożonych przez M.T., że w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne wątpliwości, co umożliwia ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Poniższe uwagi dotyczące drugiego zarzutu skargi kasacyjnej również przesądzają o nietrafności zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art.106 §3 p.p.s.a.

Nie można się bowiem zgodzić ze skarżącym, że Sąd I instancji naruszył art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zawieszając postępowania sądowego. Przepis ten stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadmnistracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Przepis art. 32 ust.4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) mający zastosowanie w niniejszej sprawie stanowił, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pojęcie prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczonego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy inwestor L. K. do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył tytuł własności działki nr [...] o pow. 0,11 ha w postaci umowy kupna - sprzedaży tej nieruchomości zawartej w [...]r. w formie aktu notarialnego nr rep.[...]. Dla tej nieruchomości została założona księga wieczysta, z której treści wynika, że inwestor jest właścicielem nieruchomości o pow. 0,11ha położonej w G. oznaczonej jako działka nr [...].

Stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej jest wyłącznie treść wpisów ujawniających prawa na nieruchomości, a nie dokumentów, które znajdują się w aktach księgi wieczystej. Nie ulega więc żadnych watpliwości, że legitymując się powyższymi wpisami w księdze wieczystej, inwestor jako właściciel, wykazał swoje prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Kwestionując to prawo, M. T. w trwającym od [...] do [...] postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę skutecznie tego prawa nie podważył.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podkreślił, że domniemanie o zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wynikające z treści art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece /Dz.U 2001r, nr 124 poz. 1361ze zm/ zobowiązywało organ architektoniczno-budowlany do uznania, że inwestor jest właścicielem działki nr [...], a taki stan będzie istniał dopóty, dopóki nie zostanie usunięty wpis niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. M. T., co już wyżej podniesiono, nie wskazał żadnych okoliczności, które podważałyby wynikający z wpisów w księdze wieczystej tytuł własności inwestora. W szczególności zauważyć należy, że nie wykazał przed wojewódzkim sądem administracyjnym, aby toczyło się przed sądem powszechnym postępowanie o uzgodnienie stanu prawnego działki nr [...] ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie było wątpliwości co do przysługującego inwestorowi prawa własności nieruchomości objętej decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i nie było podstaw do zawieszenia z urzędu postępowania sądowego na podstawie cyt. wyżej art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.