Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 587/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 134 par 1, art. 145 par 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, 7, 8, 42, 43, 44, 77 par 1, 80, 107 par 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15 par 1, 19 par 4, 22 par 2, 27 par 1 pkt, 2, 3 i 9, 29 par 1, 33 par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej (Dyrektor) postanowieniem z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z [...]., nr [...] w sprawie odmowy uznania wniesionych zarzutów przez J. G. tj. wykonania obowiązku w całości, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2020.1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] z [...] wystawionych przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. obejmujących należności na FUS i FUZ.

Organ ustalił, że Dyrektor ZUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku J. G. w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, których wystawienie poprzedzone zostało skierowaniem przez wierzyciela do wymienionego upomnień o nr [...], które zostały doręczone 13 stycznia 2020 r.

Pismem nr [...] stanowiącym informację o stanie rozliczeń na koncie płatnika składek, wierzyciel zawiadomił J. G. o stanie zadłużenia na dzień 31 grudnia 2019 r.

Zawiadomieniami o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej [...] z [...] r. organ egzekucyjny zajął świadczenie emerytalne. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał ww. zawiadomienia 23 stycznia 2020 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu zostały doręczone zobowiązanemu 8 lutego 2020 r. w trybie przewidzianym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, (dalej k.p.a.).

Pismem z 13 lutego 2020 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego w dniu 14 lutego 2020 r.) zatytułowanym jako "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", J. G. zgłosił:

1. wykonanie w całości obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.),

2. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.),

3. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a, poprzez wskazanie nieprawidłowego adresu przedsiębiorcy (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.),

Dodatkowo zobowiązany wniósł o umorzenie egzekucji i umorzenie naliczonych kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł. Podniósł, że wyegzekwowane przez organ egzekucyjny koszty egzekucji są nienależne i powinny zostać zwrócone.

Postanowieniem z [...] Dyrektor Oddziału ZUS w K. uznał zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione.

Postanowieniem z [...] Dyrektor uchylił ww. postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z 6 października 2020 r., Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., po ponownym rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego odmówił ich uznania jako uzasadnione.

Pismem z [...] zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie.

Postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r. zostało uchylone postanowieniem Dyrektora z [...]

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Oddziału ZUS w K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił uznania zarzutów wykonania obowiązku w całości, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art.27 u.p.e.a.

Pismem z 2 lipca 2021 roku (data wpływu do organu egzekucyjnego 8 lipca 2021 r.) J. G. złożył zażalenie.

Dyrektor omówił instytucję zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i tryb postępowania w przypadku skorzystania przez zobowiązanego z takiego środka.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym. Zatem organ ten posiada kompetencje o dwojakim charakterze, tj. organu prowadzącego postępowanie oraz wierzyciela. W takim przypadku odrębne wydanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe.

Podniósł, że zobowiązany złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 oraz pkt 10 u.p.e.a., tj. wykonanie w całości obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, niespełnienie wymogów określonych w art. 27, poprzez wskazanie nieprawidłowego adresu przedsiębiorcy.

Organ egzekucyjny w oparciu o wystawione [...] r. ww. tytuły wykonawcze wszczął wobec J. G. postępowanie egzekucyjne, celem przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu nieopłaconych składek. Na podstawie zawiadomienia z zaopatrzania emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z [...] r. organ egzekucyjny zajął stronie świadczenie emerytalne.

Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał ww. zawiadomienia 23 stycznia 2020 r. Natomiast odpisy ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego doręczono zobowiązanemu 8 lutego 2020 roku w trybie przewidzianym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 r., poz. 735, dalej k.p.a.).

Dodatkowo, na wniosek strony, 12 lutego 2020 r. skany ww. tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu przesłano na wskazany adres mailowy.

Dyrektor ustalił, że 29 stycznia 2020 r,, a zatem już po wszczęciu egzekucji, zobowiązany dokonał wpłaty na rachunek NRS (numer rachunku składkowego) w wysokości [...] zł., regulując częściowo należności objęte tytułami wykonawczymi. Wpłata nie pokryła całości egzekwowanej kwoty. Pozostałą należność pokryto z potrąconej ze świadczenia kwoty [...]zł. oraz z kolejnej wpłaty, dokonanej przez zobowiązanego 12 lutego 2020 r. w kwocie [...]zł.

Dla ustalenia prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego kluczowym aktem jest rozporządzenie Rady Ministrów z 21 września 2017 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2017 r. poz. 1831, dalej "rozporządzenie"). Przepisy rozporządzenia nie mogą być stosowane jednakże bez uwzględnienia przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z 13 października 1998 r. (t. j. Dz. U. 2019 r., poz. 300 ze zm.), co do której rozporządzenie jest aktem wykonawczym.

Podstawę ustalenia proporcjonalnego podziału wpłat stanowi § 7 ust 1 ww. rozporządzenia, którego treść organ przytoczył.

Pismem nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poinformował stronę min. że wszystkie składki opłacane są jednym przelewem na indywidualny numer rachunku składkowego. Każda wpłata dzielona jest proporcjonalnie na wszystkie rodzaje opłacanych składek , w pierwszej kolejności rozliczane są najstarsze zaległości.

Zatem wbrew twierdzeniom strony, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Dyrektora nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Wskazał, że o niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 §1 pkt 6 u.p.e.a., decydują dwa rodzaje przesłanek: o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego i organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne będzie niedopuszczalne np. w sytuacji, gdy zostało wszczęte przez organ, który nie posiada statusu organu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 19 u.p.e.a. Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. Postępowanie egzekucyjne będzie niedopuszczalne, jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie zawiera treści określonej w art. 27 u.p.e.a. W takim przypadku organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji administracyjnej rozstrzygając o powyższym w formie postanowienia - art. 29 § 2 ww. ustawy. Badanie dopuszczalności postępowania egzekucyjnego oraz ocena przez organ egzekucyjny, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy, następuje w pierwszym stadium egzekucji administracyjnej, tj. przed przystąpieniem do czynności egzekucyjnych (art. 29 ww. ustawy).

W rozpatrywanej sprawie, zostały spełnione przesłanki zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Oddział ZUS w K. jest organem uprawnionym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co wynika wprost z art. 19 § 4 u.p.e.a.

Nieopłacone należności na FUS i FUZ, będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Za prawidłowe uznał twierdzenie Dyrektora Oddziału ZUS w K., że treść art. 27 § 1 pkt 2 nie precyzuje i nie nakłada na wierzyciela obowiązku wskazywania w tytule wykonawczym adresu siedziby w przypadku egzekucji prowadzonej w stosunku do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Wskazanie w tytule wykonawczym aktualnego adresu zamieszkania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, wypełnia wymóg podania adresu zobowiązanego wynikający z art. 27 § 1 pkt 3. Podawany w tytule wykonawczym adres zobowiązanego, nie tylko służy do właściwej identyfikacji dłużnika, czy przesyłania mu korespondencji, ale również do ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego — art. 22 § 2 u.p.e.a..

Przedmiotowe tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały wysłane przez organ egzekucyjny na adres: [...], ul. [...]. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych z powodu niemożności ich doręczenia były awizowane dwukrotnie 24 stycznia 2020 r. i 3 lutego 2020 r . Przesyłka została uznana za doręczoną zobowiązanemu 8 lutego 2020 r. zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a.

Dyrektor wskazał, że z uwagi na to, że u.p.e.a. nie zawiera uregulowań w zakresie doręczania pism w postępowaniu egzekucyjnym, na mocy art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przytoczył treść przepisów k.p.a. dotyczących sposobów doręczania pism - w tym również w formie dokumentu elektronicznego.

Wywiódł, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, przesyłka została awizowana do strony dwukrotnie po raz pierwszy 24 stycznia 2020 r. i powtórnie 3 lutego 2020 r. Na załączonym do niej formularzu potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie Pocztowym złożono przesyłkę. A zatem zgodnie z zapisem w art. 44 k.p.a. doręczenie należy uważać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej.

Dyrektor Oddziału ZUS w postanowieniu wskazał, że komórki wierzycielskie, egzekucyjne i rentowe są oddzielnymi wydziałami działającymi w strukturach ZUS Oddział w K.. Wierzyciel nie ma obowiązku załączania upomnienia do tytułu wykonawczego. W tytule wykonawczym wskazano adres zamieszkania zobowiązanego i na taki adres skierowano zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułami. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanego, a w rejestrach tej komórki figurował adres zamieszkania zobowiązanego. W dokumentach zgłoszeniowych (aktualnych na dzień wszczęcia egzekucji) dotyczących działalności gospodarczej tj. ZUS ZFA wskazano adres siedziby płatnika oraz adres do doręczeń [...] ul. [...] oraz adres zamieszkania K. ul. [...]. W dokumencie ZUS ZZA adres zameldowania i zamieszkania K. ul. [...], nie uzupełniono pozycji dotyczącego adresu do korespondencji. Nadmienił, że organ egzekucyjny w żaden sposób nie ograniczył zobowiązanemu jego praw, o czym świadczą złożone w ustawowym terminie zarzuty.

Zobowiązany w złożonych zarzutach podniósł, że 14 stycznia 2020 r. otrzymał pismo z którego wynikało, że posiadał nadpłatę w składkach, dodatkowo 28 stycznia 2020 r. na infolinii ZUS uzyskał informację o nadpłacie. Podobne argumenty w pismach podnosił pełnomocnik strony, jednocześnie informując, że zaległe składki za [...] zostały zapłacone 29 stycznia 2020 r.

Ustalił, że dostarczone przez pełnomocnika pismo nr [...], znajdowało się w aktach wierzyciela i nie zawierało żadnej informacji o ewentualnej nadpłacie. Ponadto analiza rozliczeń historycznych konta płatnika w ZUS, nie potwierdziła aby w styczniu 2020 r. mogło ono wykazywać nadpłatę. Wyjaśnienia pełnomocnika w piśmie z 16 lutego 2021 r. wskazują, że zobowiązany dokonał niewłaściwej interpretacji informacji zawartych w piśmie ZUS znak: [...] Pismo to wskazuje stan rozliczenia na dzień 31 grudnia 2019 roku, a więc obejmujący należności wynikające z deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA za okres [...] oraz uwzględnia wszystkie wpłaty dokonane do końca 2019 r. Ponadto jak wynika z akt pomiędzy 22 grudnia 2019 r., a 29 stycznia 2020 r. zobowiązany nie dokonywał wpłat na należności z tytułu składek.

W konsekwencji stwierdził, że za bezzasadne uznaje argumenty strony zawarte w złożonych zarzutach oraz zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego.

W ocenie organu nadzoru organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Materiał dowodowy, był wystarczający, aby ocenić, że w przedmiotowej sprawie przesłanki warunkujące odmowy uznania zarzutów zostały spełnione. Ustalenia dokonane przez organ egzekucyjny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ pierwszej instancji, w sposób wyczerpujący ustalił i wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, jak i zebrał materiał dowodowy, wskazując jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dowody na które oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czyniąc jednocześnie zadość przepisom art. 124 § 1 i 2 oraz art. 107 k.p.a.

Na powyższe postanowienie J. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora oraz poprzedzającego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił:

1. naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów zażalenia z 2 lipca 2021 r., co stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienie zarzutu zobowiązanego, dotyczącego błędu w tytule wykonawczym, polegającego na wskazaniu adresu zamieszkania zobowiązanego, a nie adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej;

3. naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że organ egzekucyjny może w sposób całkowicie dowolny decydować o miejscu doręczania pism stronie w sytuacji, gdy strona wskazała adres do doręczeń, oraz może w sposób dowolny i bez uprzedniego zawiadomienia zmieniać adres pod którym doręcza korespondencję stronie, co stanowi naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

4. naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w kwestii dotyczącej przyczyn wykazywania przez saldo zobowiązanego nadpłaty z tytułu składek w okresie bezpośrednio poprzedzającym wszczęcie egzekucji, tudzież wprowadzenia zobowiązanego w błąd co do stanu jego zaległości z tytułu składek,

5. naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. żart. 124 § 2 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dlaczego interpretacja zobowiązanego pisma z dnia 15 stycznia 2020 r. na podstawie którego ustalił nadpłatę była nieprawidłowa i jaka powinna być interpretacja prawidłowa;

6. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienie zarzutu wykonania obowiązku; .

7. naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i nieuwzględnienie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła przebieg postępowania w sprawie. Wskazała, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r. organ II instancji wskazał szereg okoliczności, które organ I instancji powinien mieć na uwadze, ponownie rozpatrując sprawę. Organ I instancji w decyzji z [...] r. nie dostosował się do ww. wytycznych.

W treści zażalenia z 2 lipca 2021 r. zarzucił zignorowanie przez Organ I instancji wytycznych zawartych w postanowieniu odwoławczym. W zaskarżonym postanowieniu brak jednak odniesienia się do przedmiotowego zarzutu przez Organ II instancji.

W zakresie skutków prawnych doręczeń, Dyrektor myli się, uznając doręczenie tytułów wykonawczych oraz zajęć egzekucyjnych na adres zamieszkania skarżącego za doręczenie skuteczne.

Organ II instancji, jak się zdaje, przychylił się do forsowanej we wszystkich uprzednich środkach zaskarżenia skarżącego argumentacji, że w sytuacji wskazania przez stronę adresu do korespondencji, organ nie posiada dowolności w wyborze sposobu doręczania korespondencji stronie na jej adres zamieszkania bądź adres miejsca pracy. Organ potwierdza przy tym, że skarżący wskazał w dokumentach zgłoszeniowych, jako adres do doręczeń dla celów organu rentowego, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, adres siedziby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto, adres ten został ujawniony w CEIDG jako adres korespondencyjny skarżącego (adres właściwy "w ogólnych sprawach dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej" - a taką sprawą jest przecież postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości składkowych przedsiębiorcy).

Mimo to, organ tłumaczy odstąpienie od doręczenia tytułów wykonawczych na adres korespondencyjny skarżącego strukturą organizacyjną ZUS Oddział w K.. Wewnętrzna organizacja jednostki organu nie uzasadnia dowolności Organu w zmianie wskazanego przez stronę sposobu doręczeń. Okoliczność, że ZUS Oddział w K. nie zorganizował w sposób prawidłowy organizacji przepływu informacji i dokumentów między poszczególnymi referatami, nie powinna mieć negatywnego przełożenia na sytuację strony postępowania. Organ w sposób oczywisty i rażący naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, w sposób dowolny i bez poinformowania skarżącego odstępując od dotychczasowego sposobu doręczania korespondencji urzędowej. Dla poparcia stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo.

Podniósł, że art. 42 § 1 k.p.a nakazuje doręczenie pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Nie można jednak utożsamiać pojęcia "mieszkania" jedynie z miejscem zamieszkania. Jest to bowiem pojęcie szersze i należy uznać, iż pod pojęciem tym mieści się również adres wskazany przez samą stronę.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2019 r., II GSK 2875/17 wskazał, że dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W sytuacji, gdy osoba fizyczna nie wykazuje miejsca doręczeń pism, wybór należy do organu (...)wybór należy do organu. (...) Jednak w rozpoznawanej sprawie, co wymaga podkreślenia, skarżący w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, poza wskazaniem adresu głównego miejsca wykonywania działalności, podał również adres do doręczeń. W obu przypadkach było to: (...). W toku postępowania administracyjnego strona nie podała żadnego innego adresu, na który organ miałby doręczać korespondencję. Powyższe świadczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie tylko o tym, że organ mógł doręczyć decyzję z dnia (...) grudnia 2015 r. na adres podany jako adres wykonywania działalności gospodarczej, ale że był do tego zobowiązany, ponieważ to właśnie ten adres sam skarżący określił jako adres do doręczeń.

Zdaniem skarżącego w tej sytuacji uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy co do zasady do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Zasada ta doznaje ograniczenia jedynie wówczas, gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń.

W niniejszej sprawie ZUS dysponował wskazanym przez płatnika adresem do korespondencji był to adres prowadzenia przez niego działalności gospodarczej (pracy). Z tej przyczyny, a także w związku z faktem doręczenia upomnienia na adres siedziby działalności, pod którym zobowiązany spodziewa się korespondencji urzędowej, należy uznać, że doręczenie tytułów wykonawczych było nieprawidłowe, zwłaszcza w kontekście zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a przez to - nieskuteczne.

Dla poparcia stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo WSA i NSA.

Skarżący podtrzymał stanowisko, że w niniejszej sprawie egzekucyjnej tytuły wykonawcze jak i zawiadomienia o dokonanych czynnościach egzekucyjnych były doręczane na nieprawidłowy adres, co skutkuje niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej.

Nieprawidłowy adres skarżącego został także wskazany w samej treści tytułu wykonawczego.

Z tego powodu należało uznać, że tytuł wykonawczy został sporządzony wadliwie.

Zaległe składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP na podstawie deklaracji DRA [...] oraz [...] wraz z kosztami upomnienia zostały zapłacone 29 stycznia 2020 r. tj. przed doręczeniem tytułu wykonawczego.

Organ II instancji wskazał, że z pisma z 14 stycznia 2020 r. na podstawie którego zobowiązany ustalił fakt istnienia nadpłaty (potwierdzony następnie telefonicznie w ZUS-ie) nie wynika nadpłata, przekonanie zaś zobowiązanego o nadpłacie wynika z nieprawidłowej interpretacji ww. pisma. Organ nie wytłumaczył jednak, dlaczego rozumowanie zobowiązanego opisane w piśmie wyjaśniającym z 16 lutego 2021 r. jest nieprawidłowe i jaka powinna być prawidłowa "interpretacja" pisma ZUS.

Jeżeli pismo organu rentowego wymaga dokonywania jego "interpretacji" przez adresata będącego stroną, celem ustalenia intencji organu, to wątpliwe jest stosowanie się przez organ do zasady należytego informowania stron, wynikającej z art. 9 k.p.a.

Saldo rozliczeniowe skarżącego w dacie składania zażalenia wciąż wykazywało nadpłatę, mimo uiszczania wszelkich należności zgodnie ze składanymi deklaracjami, co w jego ocenie stanowi skutek nadpłaty, o której był informowany w styczniu 2020 r.

W związku z powyższym na akceptację zasługuje stanowisko skarżącego, że ustalone przez organ egzekucyjny koszty postępowania egzekucyjnego są nienależne.

W pierwszej kolejności dlatego, że wobec wadliwości związanych z treścią i doręczeniem tytułu wykonawczego, a także wobec wykonania obowiązku, wszczęcie i prowadzenie egzekucji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 64c § 3 u.p.e.a.).

W drugiej kolejności dlatego, że organ wobec nieskuteczności doręczeń nie może pobierać opłat za czynności egzekucyjne (art. 64 § 2 u,p.e.a.):

Organ egzekucyjny pobiera opłaty za czynności egzekucyjne, jeżeli nie później niż po upływie 14 dni od dnia dokonania pierwszego zajęcia nieruchomości, rzeczy lub prawa majątkowego nadał w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za pokwitowaniem lub doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego lub zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego.

Hipotetycznie przyjmując, że koszty te w ogóle są należne, co zobowiązany kwestionuje - organ nie uwzględnił faktu dobrowolnej zapłaty zaległych składek ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych.

W tej kwestii zwrócić należy uwagę na treść Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. SK 31/14, w którym Trybunał uznał za nieprawidłowe obciążenie dłużnika pełną wysokością opłaty za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych i opłaty, manipulacyjnej w wypadku dobrowolnego zaspokojenia wierzyciela.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd na wstępie wskazuje, że złożoną w sprawie skargę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego, w sposób odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zakreślając ramy prawne postępowania wywołanego zarzutami egzekucyjnymi należy wskazać, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym także tytuł wykonawczy pod kątem wymogów formalnych, stosownie do art. 27 § 1 ww. ustawy. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ostatnie zdanie powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności nałożenia na Zobowiązanego obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności nałożonego na stronę obowiązku, ani też wymagalności tego obowiązku, w odniesieniu do argumentów opartych na okolicznościach, które miały miejsce przed wystawieniem tytułu wykonawczego.

Zdaniem Sądu prawidłowo organ odmówił uznania zarzutu wykonania w całości obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi.

Zgodnie bowiem z treścią art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny w oparciu o wystawione [...] r. tytuły wykonawcze wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, celem przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu nieopłaconych składek. Na podstawie zawiadomienia z zaopatrzania emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej - [...] z [...] organ egzekucyjny zajął świadczenie emerytalne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał ww. zawiadomienia 23 stycznia 2020 r. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego zostały doręczone zobowiązanemu 8 lutego 2020 r. w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. pod adresem: [...], ul. [...]. Nadto na wniosek strony, 12 lutego 2020 r. skany tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu przesłano na wskazany adres [...]

W świetle przepisu art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z momentem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z akt sprawy wynika, że 29 stycznia 2020 r., a więc już po wszczęciu egzekucji, skarżący dokonał wpłaty w wysokości [...] zł., regulując częściowo należności objęte tytułami wykonawczymi. Wpłata nie pokryła całości egzekwowanej kwoty. Pozostałą należność pokryto z potrąconej ze świadczenia kwoty [...]zł. oraz z kolejnej wpłaty, dokonanej przez zobowiązanego 12 lutego 2020 r. w kwocie [...]zł.

Zgodnie zaś z treścią § 7 ust 1 rozporządzenia dokonaną przez płatnika składek wpłatę na numer rachunku składkowego ZUS rozdziela się na pokrycie należności z tytułu składek na poszczególne fundusze, z uwzględnieniem:

1. proporcjonalnego procentowego podziału wpłaty według kwot składek przypadających do zapłaty na poszczególne fundusze na podstawie danych zawartych w deklaracji złożonej za ostatni miesiąc kalendarzowy albo

2. w przypadku gdy płatnik składek nie złożył deklaracji - według procentowego udziału składek na poszczególne fundusze w kwocie wpłaty, na podstawie stóp procentowych składek na poszczególne fundusze dla płatnika składek opłacającego składki na własne ubezpieczenia.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych poinformował zobowiązanego pismem [...] o fakcie, że wszystkie składki opłacane są jednym przelewem na indywidualny numer rachunku składkowego. Każda wpłata dzielona jest proporcjonalnie na wszystkie rodzaje opłacanych składek , w pierwszej kolejności rozliczane są najstarsze zaległości.

W konsekwencji powyższego w sprawie nie nastąpiło wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia."

W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawarto rozwiązań dotyczących doręczania zobowiązanemu dokumentów. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. do doręczeń stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 32 w: (red.) Dariusz Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2010, s. 399). Wynika to także z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 1999 r., sygn. akt III SA 8328/98 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6), prawdy obiektywnej (art. 7) i zaufania (art. 8). Stosownie do art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (postanowienia).

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie sprostały wyżej opisanym wymogom prawidłowego postępowania administracyjnego. Organy obu instancji podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie wyciągnęły uzasadnione wnioski. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zaskarżonym postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. Postępowanie administracyjne zostało w tej sprawie przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej. Zatem podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie.

W kontekście zarzutów skargi wskazać również należy, że zasadą jest, że pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się adresatowi w mieszkaniu osobiście, względnie - w przypadku nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 42 i art. 43 k.p.a.). Natomiast w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej wskazany, doręczenia dokonuje się w sposób zastępczy określony w art. 44 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały wysłane przez organ egzekucyjny na adres: [...], ul. [...]. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych z powodu niemożności ich doręczenia przez Pocztę Polską S.A były awizowane dwukrotnie 24 stycznia 2020 r. i 3 lutego 2020 r . Przesyłka została uznana za doręczoną zobowiązanemu w dniu 8 lutego 2020 r, zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. Na załączonym do niej formularzu potwierdzenia odbioru zaznaczono, w którym Urzędzie Pocztowym złożono przesyłkę. A zatem zgodnie z zapisem ww. art. 44 ustawy k.p.a. doręczenie należy uważać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu przechowywania w placówce pocztowej. Wskazać należy, że w tytule wykonawczym wskazano adres zamieszkania zobowiązanego i na taki adres skierowano zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułami. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanego, a w rejestrach tej komórki figurował adres zamieszkania zobowiązanego. W dokumentach zgłoszeniowych (aktualnych na dzień wszczęcia egzekucji) dotyczących działalności gospodarczej tj. ZUS ZFA wskazano adres siedziby płatnika oraz adres do doręczeń [...] ul. [...] oraz adres zamieszkania K. ul. [...]. W dokumencie ZUS ZZA adres zameldowania i zamieszkania K. ul. [...], nie uzupełniono pozycji dot. adresu do korespondencji. Odnosząc się zaś do kwestii adresu do doręczeń należy wskazać, że w świetle regulacji zawartej w art. 42 § 1 k.p.a., podstawowymi miejscami doręczeń pism osobom fizycznym jest mieszkanie adresata lub jego miejsce pracy. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis ten nie ustanawia wiążącej organ prowadzący postępowanie kolejności miejsc, w których doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy, co do zasady, do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1956/13, LEX nr 1640509). Zasada ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, doznaje ograniczenie jedynie wówczas, gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

W zależności zatem od okoliczności, organ może doręczyć pismo w mieszkaniu osoby fizycznej lub w jej miejscu pracy, albo wręczyć pismo tej osobie w lokalu organu (§ 2 art. 42 k.p.a.).

Tak więc w omawianym stanie faktycznym sprawy, zdaniem Sądu, zasadnie przyjęto, iż ww. dokumenty zostały skutecznie doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Odnośnie uwag skarżącego, zauważenia wymaga, że organ egzekucyjny dokonywał doręczeń w oparciu o dane zawarte w posiadanych zasobach. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił materiał dokumentacyjny, rozpoznał zarzuty zażalenia i załatwił sprawę - nie naruszając w tym przepisów prawa procesowego i materialnego, stanowiących podstawę prawną zaskarżonego postanowienia.

W zakresie kolejnego zarzutu niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 §1 pkt 6 ww. ustawy Sąd zważył co następuje. Odnośnie wymagalności obowiązku, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. przyjmuje się istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. W realiach kontrolowanej sprawy Dyrektor O/ZUS w K. był organem uprawnionym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co wynika wprost z art. 19 § 4 u.p.e.a. Nieopłacone należności na FUS i FUZ, będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej. Tym samym odmienne stanowisko zaprezentowane w skardze nie zasługiwało na uwzględnienie.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Przepis art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jak trafnie wyargumentował Dyrektor nie precyzuje i nie nakłada na wierzyciela obowiązku wskazywania w tytule wykonawczym adresu siedziby w przypadku egzekucji prowadzonej w stosunku do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Wskazanie w tytule wykonawczym aktualnego adresu zamieszkania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, wypełnia wymóg podania adresu zobowiązanego wynikający z art. 27 § 1 pkt 3. Podawany w tytule wykonawczym adres zobowiązanego, nie tylko służy do właściwej identyfikacji dłużnika, czy przesyłania mu korespondencji, ale również do ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego — art. 22 § 2 u.p.e.a. Jak już wyżej wskazano, w tytule wykonawczym wskazano adres zamieszkania zobowiązanego i na taki adres skierowano zawiadomienia o zajęciu wraz z tytułami. Ustalono, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanego, a w rejestrach tej komórki figurował adres zamieszkania zobowiązanego. W dokumentach zgłoszeniowych (aktualnych na dzień wszczęcia egzekucji) dotyczących działalności gospodarczej tj. ZUS ZFA wskazano adres siedziby płatnika oraz adres do doręczeń [...] ul. [...] oraz adres zamieszkania K. ul. [...]. W dokumencie ZUS ZZA adres zameldowania i zamieszkania K. ul. [...], nie uzupełniono pozycji dot. adresu do korespondencji. Zatem adres skarżącego wskazany w tytułach wykonawczych jest adresem zgłoszonym do ZUS, a zatem tytuły spełniają wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. Sąd zauważył, że mimo tak określonego w tytułach wykonawczych adresu, w istocie wszystkie przesyłki w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, były doręczone stronie na adres zamieszkania. Z tych też względów należy stwierdzić, że prawidłowo uznano, że umieszczenie w przedmiotowych tytułach wykonawczych adresu zamieszkania nie pozbawia skuteczności doręczenia stronie tych tytułów wykonawczych, bowiem poprawnie wskazano w nich informacje dotyczące zobowiązanego, tj.: NIP i PESEL i te dane - poza danymi osobowymi - w pełni i w sposób nie budzący wątpliwości identyfikują osobę zobowiązaną.

Nadto kwestię związane z nadpłatą i zarzuty strony w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ wyjaśnił stronie, że analiza rozliczeń historycznych konta płatnika w ZUS, nie potwierdziła aby w styczniu 2020 roku mogło ono wykazywać nadpłatę. Wyjaśnienia pełnomocnika w piśmie z 16 lutego 2021 r. wskazują, że zobowiązany dokonał niewłaściwej interpretacji informacji zawartych w piśmie ZUS znak: [...] Powyższe kwestie nie miały wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uwzględnia zarzutów.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.