Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2744/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 70 § 3
journal: Dz.U. 2007 nr 226 poz 1676
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych - tekst jednolity
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 980/13 w sprawie ze skargi L.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz L.B. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2013r. sygn. akt II SA/Wa 980/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) oraz zasądził od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego L.B. kwotę 240 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), art. 80 ust. 2 i art. 104 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, ze zm.), art. 91 § 1, § 1c - 2, § 6 - 7, art. 91a i art. 78 § 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) w zw. z art. 70 § 1 i § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676, ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459), przyznał od dnia 1 stycznia 2010 r. [...] L.B., zajmującemu stanowisko służbowe [...], dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości [...] zł miesięcznie i jednocześnie stwierdził, że:

1. składniki porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia przysługującego od dnia 1 stycznia 2010 r. sędziemu sądu wojskowego zajmującemu stanowisko równorzędne sędziemu sądu apelacyjnego delegowanemu do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości na stanowisku [...] wynoszą: wynagrodzenie zasadnicze w 8 stawce wynagrodzenia zasadniczego: [...] zł x 2,92 = [...] zł, dodatek funkcyjny w dotychczasowej wysokości: [...] zł, dodatek specjalny w wysokości 25% wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem funkcyjnym: [...] zł x 25% = [...] zł, dodatek za długoletnią pracę: [...] zł x 20 % = [...] zł, tj. łącznie [...] zł,

2. dodatek przyznany niniejszą decyzją przysługuje od dnia 1 stycznia 2010 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego [...].

W uzasadnieniu decyzji podał m.in., że stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego sądu wojskowego jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego – żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Z § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń (Dz. U. Nr 162, poz. 1107) wynika, że stanowisko [...] zostało uznane za równorzędne ze stanowiskiem sędziego sądu apelacyjnego delegowanego do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości na stanowisku [...].

Wskazał, że wprawdzie obecnie powołane wyżej rozporządzenie utraciło moc z dniem 5 maja 2009 r. na podstawie art. 62 pkt 8 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z dnia 23 stycznia 2009 r. (Dz. U. Nr 26 poz. 157), to jednak w świetle art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalanych przez Prezydenta RP. Ponadto podał, że aktualnie w Biurze Prawa i Ustroju w Kancelarii Prezydenta RP trwają prace nad zmianą cytowanego rozporządzenia równolegle z działaniami legislacyjnymi dotyczącymi rozporządzenia Prezydenta RP w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń.

W ocenie organu, zgodnie z ustawą z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459), która weszła w życie z dniem 22 kwietnia 2009 r. i wprowadziła nowe zasady kształtowania i naliczania wysokości wynagrodzeń sędziów, z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2009 r., należało dokonać przeliczenia uposażeń według nowych kryteriów.

Minister Sprawiedliwości, po wszczęciu z urzędu postępowania nadzorczego, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], przyznającej L.B. dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji podał, że organ, wydając w dniu [...] lipca 2010 r. decyzję przyznającą [...] L.B. dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2010 r., powołał się na przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. wiedząc, że utraciły one moc obowiązującą (wynika to wprost z uzasadnienia kwestionowanej decyzji). W ocenie Ministra Sprawiedliwości takie działanie stanowiło rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które musiało skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...].

Następnie Minister Sprawiedliwości po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów strony stwierdził, że nietrafny jest zarzut, iż organ stosował dotychczasowe przepisy w przekonaniu, że do czasu wydania nowych, nadal one obowiązywały. Przeczy temu wprost uzasadnienie w/w decyzji. Niezasadne jest także twierdzenie strony, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, kiedy rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. utraciło moc obowiązującą. Minister Sprawiedliwości przyznał, że wprawdzie organ w uzasadnieniu decyzji błędnie powołał przepis ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z dnia 23 stycznia 2009 r., który stanowił podstawę utraty mocy obowiązującej przedmiotowego rozporządzenia (powinien to być art. 58 pkt 7), to jednak nie nasuwa wątpliwości fakt, iż zgodnie z art. 75 tej ustawy, przedmiotowe rozporządzenie przestało obowiązywać z dniem wskazanym w tym przepisie, tj. z dniem 5 maja 2009 r., albowiem z tą datą weszły w życie przepisy wyszczególnione w art. 58 cyt. ustawy, które między innymi odnosiły się do uposażenia sędziów sądów wojskowych. Zmiana przepisu regulującego kwestię uposażenia tej kategorii sędziów, spowodowała utratę mocy obwiązującej wspomnianego wyżej rozporządzenia, co wynika wprost z reguły walidacyjnej określonej w § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Jednocześnie wyjaśnił, że w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie wprowadzono rozwiązania pozwalającego na stosowanie w tym zakresie, do czasu wydania nowych rozporządzeń, dotychczasowych aktów wykonawczych. Organ wydając zatem decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nie był uprawniony do stosowania przepisów rozporządzenia, które już nie obowiązywało.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, bez dokonania należytej analizy stanu prawnego, jaki istniał w dniu [...] lipca 2010 r., tj. w dniu wydania przez organ administracji publicznej decyzji, której dotyczy postępowanie nieważnościowe oraz statusu prawnego skarżącego w tym dniu;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy – art. 6, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu prawnego sprawy, polegające na braku poczynienia ustaleń, w oparciu o jakie przepisy organ zobowiązany był wydać w dniu [...] lipca 2010 r. decyzję o dodatku wyrównawczym dla skarżącego, skoro na dzień wydawania tej decyzji (tj. [...] lipca 2010 r.) nie zostało jeszcze wydane ani rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych (Dz. U. z 2010 Nr 196, poz. 1297), ani rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. 2010 Nr 196, poz. 1298), a jednocześnie, zdaniem Ministra Sprawiedliwości (na dzień wydania tej decyzji), organ ten nie był uprawniony do stosowania przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń (Dz. U. Nr 162, poz. 157), które utraciło moc w związku z wejściem ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a w ustawie tej nie wprowadzono rozwiązania pozwalającego na stosowanie w tym zakresie, do czasu wydania nowych rozporządzeń, dotychczasowych aktów wykonawczych;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., podlegającej uchyleniu, jako wydanej z naruszeniem w/w przepisów prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie zwrotu koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych lub według spisu kosztów, o ile zostanie przedłożony.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że organ nie dostrzegł, że decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. zasadza się na normie ustawowej art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.). Natomiast trafnie wskazał, że w dacie wydawania kwestionowanej w trybie nadzorczym w/w decyzji powołane wyżej rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. już nie obowiązywało, gdyż utraciło moc z dniem 5 maja 2009 r. na podstawie art. 58 pkt 70 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z dnia 23 stycznia 2009r. (Dz. U. Nr 26, poz. 157).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że z art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych obowiązującego w dacie wydawania decyzji, tj. w dniu [...] lipca 2010 r. wynika, że uposażenie sędziów sądów wojskowych nie może być niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zakwalifikowanie stanowiska skarżącego – sędziego sądu wojskowego, do równorzędnego stanowiska w sądownictwie powszechnym w sposób identyczny, jak w nieobowiązującym już w/w rozporządzeniu, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., powołana wyżej decyzja realizowała bowiem normę ustawową określoną w w/w przepisie. Ponadto decyzja ta, co wprost wynika z jej preambuły i z treści uzasadnienia, wskazuje jako podstawę prawną do jej wydania właśnie normę art. 70 § 1 i § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skoro decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. znajduje oparcie w przepisie rangi ustawowej i realizuje postanowienia tej normy, to nie można jej w sposób skuteczny zarzucić rażącego naruszenia prawa określonego w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazując jedynie na naruszenie przepisów wykonawczych. Argumentacja organu w tym zakresie (wykazanie niezgodności decyzji z prawem) skupia się wyłącznie na wskazaniu na nieobowiązujący akt wykonawczy. Nawet w przypadku, gdyby takie działanie uznać za naruszenie prawa, to nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa. W systemie prawa obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie funkcjonował przepis wykonawczy ułatwiający wykonanie normy ustawowej (co dla oceny istnienia kwalifikatora rażącego naruszenia prawa jest niezwykle istotne), a kwestionowana decyzja wprost realizowała normę prawną rangi ustawowej. Nie sposób nie dostrzec także życiowej konieczności wydania przedmiotowej decyzji, gdy uwzględni się pilną potrzebę kształtowania na bieżąco wynagrodzenia skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 3 i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę uwzględnił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Sprawiedliwości, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

I. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

- przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że w dniu [...] lipca 2010 r., w którym Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości wydał decyzję, co do której Minister Sprawiedliwości następnie stwierdził jej nieważność, przepis ten – wobec utraty mocy obowiązującej rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń, (Dz. U. Nr 162, poz. 1107 ze zm.) – był podstawą do ustalenia sędziemu w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości dodatku wyrównawczego,

- przepisu art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że w dniu [...] lipca 2010 r., w którym Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości wydał decyzję, co do której Minister Sprawiedliwości następnie stwierdził jej nieważność, przepis ten – wobec utraty mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1997 r. – stanowił samoistną podstawę do ustalenia za równorzędne stanowisku [...] – sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości, stanowiska sędziego sądu apelacyjnego delegowanego do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości – [...] i w konsekwencji niezasadne ustalenie, że wynagrodzenie L.B. było niższe niż wynagrodzenie sędziego sądu powszechnego na równorzędnym stanowisku,

II. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r., w wyniku ustalenia, że decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji uznania, że Minister Sprawiedliwości niezasadnie zastosował przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji, gdy w rzeczywistości decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

- przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a, poprzez błędne uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r. w sytuacji, gdy zachodziła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. określona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem podstawą ustalenia właściwości organu, który wydał tę decyzję, był przepis § 4 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 135, poz. 1440), który utracił moc z dniem 4 marca 2009 r.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji jako podstawę prawną utraty mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1997 r. błędnie wskazał nieistniejący punkt 70 artykułu 58 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Wydaje się, że intencją Sądu było powołanie art. 58 pkt 7c tej ustawy, który to przepis ustalił nowe brzmienie art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, zawierającego upoważnienie dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów sądów wojskowych i powszechnych. Jego rozporządzenie z dnia 31 grudnia 1997 r. utraciło moc zgodnie z regułą walidacyjną przewidzianą w § 33 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej w skrócie z.t.p.). Przepis ten stanowi, że jeżeli akt wykonawczy wydany na podstawie uchylanego albo zmienianego przepisu upoważniającego nie jest niezgodny z nową albo znowelizowaną ustawą, można go wyjątkowo zachować czasowo w mocy, nadając przepisowi przejściowemu brzmienie: "Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. ... ustawy ..... (tytuł dotychczasowej ustawy) zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. ... ustawy". Zasadą jest, że jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego w ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego albo zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego (§ 32 ust. 2 z.t.p.), chyba że następuje zmiana organu upoważnionego do wydania aktu wykonawczego, wówczas taki akt zachowuje moc obowiązującą, a organ wskazany w zmienionym upoważnieniu staje się organem upoważnionym do zmiany lub uchylenia aktu wykonawczego wydanego na podstawie zmienionego przepisu upoważniającego (§ 32 ust. 3 z.t.p.).

Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w art. 73 nie przewidziała zachowania mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1997 r., wobec czego utraciło ono moc z chwilą wejścia w życie art. 58 pkt 7c tej ustawy, tj. z dniem 5 maja 2009 r. (art. 75 cyt. ustawy). W ocenie autora skargi kasacyjnej, nie można podzielić poglądu Sądu pierwszej instancji, że decyzja z dnia [...] lipca 2010 r., wydana na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r., nie naruszała rażąco prawa. Przepis art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych, przewidujący, iż uposażenie sędziów sądów wojskowych nie może być niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, miałby znaczenie prawne jedynie w razie ustalenia tych stanowisk równorzędnych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zastosowanie techniki legislacyjnej w postaci odesłania do przepisów wykonawczych, które dopiero w przyszłości będą wydane na jej podstawie, czyli odesłanie do regulacji nieobowiązującej nie jest prawidłowe w świetle § 4 ust. 3 z.t.p., który zezwala na odsyłanie w ustawie jedynie do przepisów tej samej lub innej ustawy oraz dających się bezpośrednio stosować postanowień aktów normatywnych ustanowionych przez organizacje międzynarodowe lub organy międzynarodowe, którym Rzeczypospolita Polska przekazała kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach. Nie zmienia to faktu, że ustalenie stanowisk równorzędnych zostało pozostawione w gestii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i do czasu wydania przez niego rozporządzenia, art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych był przepisem pustym. Przepis art. 80 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w ust. 2 przewidywał dodatek wyrównawczy dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziów sądów wojskowych w razie, gdy ich uposażenie było niższe od sędziów sądów powszechnych na równorzędnych stanowiskach, a w ust. 7 upoważniał Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminów wypłacania tego dodatku. Przyjęte za podstawę decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 135, poz. 1440) utraciło moc z dniem 4 marca 2009 r., w związku ze zmianą przepisu będącego podstawą prawną wydania tego rozporządzenia (art. 62 pkt 8 i art. 75 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury). Minister Sprawiedliwości zaznaczył, że to rozporządzenie w zakresie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów sądów wojskowych i powszechnych w § 3 odsyłało do przepisów – również nieobowiązującego w dniu [...] lipca 2010 r. – rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1997 r. Mając powyższe na uwadze, obowiązujące w dniu [...] lipca 2010 r. przepisy nie przewidywały dodatku wyrównawczego dla sędziów sądów wojskowych. Brak regulacji odnośnie do równorzędnych stanowisk sędziów sądów wojskowych i powszechnych skutkował brakiem możliwości porównania wysokości ich uposażeń. Tę lukę ustawodawczą dostrzegł Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, nadając swojemu rozporządzeniu z dnia 11 października 2010 r. w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 196, poz. 1297 ze zm.) wsteczną moc, obowiązującą od dnia 5 maja 2009 r. Ustalenie zatem w dniu [...] lipca 2010 r. L.B. dodatku wyrównawczego, wbrew odmiennemu stanowisku Sądu pierwszej instancji, odbyło się z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto wskazał, że przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, które przestało obowiązywać z dniem 4 marca 2009 r., przewidywały nie tylko sposób obliczenia dodatku wyrównawczego, ale również ustalały organy właściwe do wydawania w tym przedmiocie decyzji, w tym w stosunku do sędziego Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości, właściwość Dyrektora tego Departamentu (§ 4 ust. 3 pkt 3). W dniu [...] lipca 2010 r. przyznanie dodatku wyrównawczego przez Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości nastąpiło zatem z naruszeniem przepisów o właściwości, wobec czego zachodziła przesłanka stwierdzenia nieważności tej decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, który uznał, że skoro decyzja Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] realizowała normę ustawową z art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, to fakt ustalenia L.B. – sędziemu sądu wojskowego, zajmującemu stanowisko [...] jako stanowiska równorzędnego – stanowiska sędziego sądu apelacyjnego delegowanego do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości – [...], wg nieobowiązującego wówczas rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń, a w konsekwencji zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. przyznanie dodatku wyrównawczego, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie wskazał, że w sprawie wystąpiła również przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości nie był organem uprawnionym do wydania przedmiotowej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania są bowiem procesową konsekwencją dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakwestionowanej przez autora skargi kasacyjnej wykładni przepisów prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię, są niezasadne.

Zgodnie z art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania przez Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

W sprawie jest niesporne, że w dniu wydania przez Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], przyznającej L.B. dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2010 r., rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń (Dz. U. Nr 162 poz.1107) nie obowiązywało, gdyż utraciło moc z chwilą wejścia w życie art. 58 pkt 7c ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, tj. z dniem 5 maja 2009 r. (art. 75 ustawy).

Ubocznie zauważyć należy, iż w dacie wydania przedmiotowej decyzji nie obowiązywało również wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 maja 2004 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 135 poz. 1440), które utraciło moc z dniem 4 marca 2009 r. w związku ze zmianą przepisu będącego podstawą prawną jego wydania (art. 62 pkt 8 i art. 75 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury). Powyższe rozporządzenie w § 3 odsyłało do w/w rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro w dacie wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. brak było ustalenia przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w drodze rozporządzenia stanowisk równorzędnych, przepis art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, który stanowił podstawę materialnoprawną w/w decyzji, był przepisem pustym. Brak było bowiem regulacji odnośnie równorzędnych stanowisk sędziów sądów wojskowych i sądów powszechnych. Oznaczało to brak możliwości porównania wysokości ich uposażeń. Jednocześnie wskazał, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 11 października 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych (Dz. U Nr 196 poz.1297), z mocą wsteczną od dnia 5 maja 2009 r.

Zauważyć należy, iż w tym samym dniu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał także rozporządzenie w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), z mocą wsteczną od dnia 3 marca 2009 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało zatem rozważyć, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, przy uwzględnieniu treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i trafnie uznał, że Minister Sprawiedliwości niezasadnie przyjął, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stwierdził jej nieważność. Niezbędne stało się zatem udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organ, wydając powołaną wyżej decyzję w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 70 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, w sytuacji, gdy brak było przepisu wykonawczego, był uprawniony do samodzielnego ustalenia dla L.B. – sędziego sądu wojskowego zajmującego stanowisko [...], porównywalnego równorzędnego stanowiska sędziego sądu powszechnego w drodze wykładni oraz czy fakt uwzględnienia przy jej dokonywaniu przepisu § 3 nieobowiązującego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie ustalenia równorzędnych stanowisk sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sędziów innych izb Sądu Najwyższego, sędziów Biura Nadzoru Pozainstancyjnego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej i członków Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego, sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości i sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędziów, asesorów, aplikantów sądów wojskowych i sędziów, asesorów i aplikantów sądów powszechnych w celu kształtowania uposażeń, stanowił rażące naruszenie prawa.

Wskazać należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, a jego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi jest dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne dla stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art.156 § 2 K.p.a. Zauważyć należy, iż w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., rażące naruszenie prawa nie obejmuje błędnej wykładni niejednoznacznych przepisów składających się na podstawę prawną decyzji, w przypadku, gdy możliwa jest ich różna interpretacja. Naruszenie prawa ma cechę rażącego wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem wyeliminowania decyzji ostatecznej. Nie chodzi zatem o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi zatem wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości (por. wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2013 r. II GSK 2035/11 LEX nr 1270125, z dnia 16 stycznia 2013 r. II GSK 1975/11 LEX nr 1270121 oraz z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1639/12).

Zauważyć należy, iż podstawową funkcją wyrażonej w przepisie art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego jest nie tylko ochrona jednostki przed nieuprawnionymi i nadmiernymi restrykcyjnie działaniami Państwa i jego organów, ale także ochrona przed nieuprawnionym brakiem działań organów władzy publicznej oraz przed skutkami tego rodzaju zaniechań. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że po usunięciu z obiegu prawnego przepisu upoważniającego, zawartego w ustawie, przestało obowiązywać rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie tego upoważnienia. Zauważyć jednak należy, iż ustawodawca, który w art. 62 pkt 8a ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zmienił przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892, Nr 206, poz. 1288 i Nr 208, poz. 1308), stanowiąc, że "W przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku", jednocześnie, dostrzegając możliwość powstania luki prawnej, w art. 62 ust. 8b dodał do przepisu art. 80 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych normę upoważniającą Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków otrzymywania dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, oraz sposobu ustalania porównywanego wynagrodzenia asesorów wynikającego z obowiązujących żołnierzy zawodowych zasad opłacania składek na powszechne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe i chorobowe, a także terminów wypłacania tego dodatku (ust. 7).

Powyższy przepis, zawierający delegację do wydania rozporządzenia, nie miał charakteru uznaniowego (w takim wypadku użyto by sformułowania "Prezydent może określić"), ale w sposób kategoryczny nakazywał aby Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określił sporne warunki (użyto wyrażenia "Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi"). Tylko bowiem w takim wypadku regulacja nowelizowanego przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych byłaby wypełniona założoną treścią.

Na skutek niewydania przez upoważniony organ przepisów wykonawczych, doszło do powstania luki prawnej, niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia zasady demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP ("Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej"). W orzecznictwie i piśmiennictwie dopuszcza się wyjątkowo, nie negując stosowania zasady aktualności w prawie administracyjnym (reguła stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego, obowiązującego w dacie orzekania przez organ administracji), możliwość stosowania przy wykładni określonych norm prawa administracyjnego przepisów obowiązujących uprzednio (zob. J. Mikołajewicz, A Skoczylas "Problem konstytucyjności prawa intertemporalnego w procesie jego administracyjnosądowego stosowania", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2015 r., nr 2 str. 43 oraz podane tam orzecznictwo). Powołany wyżej pogląd dotyczy wprawdzie nieco innego stanu faktycznego, to jednak pośrednio wskazuje na prawną możliwość sięgania do regulacji wstecznych, zwłaszcza w sytuacji, gdy prawodawca wprowadza nowe regulacje prawne z mocą wsteczną, z jednoczesną zmianą na niekorzyść obywatela regulacji obowiązujących uprzednio. W sytuacji zderzenia się zasady legalizmu, do której stosowania zobligowane są organy administracyjne w procesie stosowania prawa, z chroniącymi obywatela wartościami konstytucyjnymi (m.in. zasada zaufania do instytucji Państwa, prawo do wynagrodzenia), nie można w każdym wypadku jednoznacznie przyjmować, że zastosowanie się organu do obowiązującej normy ustawowej oraz wydanie decyzji, (przy braku przepisów wykonawczych do tej normy), opierającej się wyłącznie na jej prokonstytucyjnej wykładni, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu domniemanego braku legalizmu działania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że wydanie przez organ w dniu [...] lipca 2010 r. decyzji nr [...] w oparciu o art. 70 § 3 ustawy o ustroju sądów wojskowych i art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej, realizującej ustawowe uprawnienie L.B. do otrzymywania, jako sędzia sądu wojskowego, uposażenia nie niższego od wynagrodzenia sędziego sądu powszechnego, a w konsekwencji uprawnienia do dodatku wyrównawczego i dokonanie przy braku przepisu rozporządzenia wykonawczego wykładni w celu ich zastosowania, poprzez zakwalifikowanie stanowiska skarżącego (sędziego wojskowego) do równorzędnego stanowiska sędziego sądu powszechnego, w tym powołania się na nieobowiązujące wymienione wyżej rozporządzenie, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa i nie mogło skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Z tego względu zamierzonego skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., wskazać należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem decyzji administracyjnej z daty jej wydania. Minister Sprawiedliwości badając w postępowaniu nadzorczym decyzję Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], przyznającą L.B. dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2010 r., w tym przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., dostrzegł jedynie wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia prawa § 1 pkt 2, nie wskazał natomiast na dodatkową przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. W związku z powyższym, w tej sprawie kwestia właściwości organu, który wydał przedmiotową decyzję, nie była przez Sąd pierwszej instancji rozważana. Z tego względu badanie na etapie postępowania kasacyjnego tej przesłanki nieważności postępowania nie było możliwe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 209 p.p.s.a. i art. 205 § 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U z 2013 r. poz. 461).