Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1383/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 97 par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "P." w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1129/17 w sprawie ze skargi "P." w Rzeszowie na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...]; II. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz skarżącego kasacyjnie "P." w Rzeszowie kwotę 637 (sześćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "P." w Rzeszowie na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Wyrok ten został wydany w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3 oraz art. 103 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257; dalej jako: "k.p.a."), w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; dalej jako: "Prawo budowlane"), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne, prowadzone w sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej T. [...] Ł., zlokalizowanej na działce nr [...] w Ł., wybudowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego już po zakończeniu inwestycji, a następnie przebudowanej bez pozwolenia na budowę. Postępowanie zostało zawieszone do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Burmistrza M. sprawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło "P." w Rzeszowie. Wnosząc o uchylenie ww. postanowienia, Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia w trakcie toczącego się postępowania bez wskazania kiedy zostało wszczęte i na podstawie jakiego przepisu prawa materialnego będzie zakończone, a także poprzez przyjęcie, że organ administracji publicznej może odmówić zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w przypadku nie wykonania obowiązku w terminie określonym

w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., numer [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nałożył na T. S.A. w Warszawie obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 28 lutego 2017 r. oceny technicznej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Ł., sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniających okoliczność zwiększenia mocy promieniowanej izotropowo EIRP poszczególnych anten sektorowych po doinstalowaniu i wymianie anten, w celu doprowadzenia stacji bazowej zlokalizowanej na działce nr [...] w Ł. do stanu zgodnego z prawem.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego, jedynie przedłużając termin wykonania obowiązku do dnia 30 kwietnia 2017 r. Ostateczna decyzja ZWINB w Szczecinie nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W dniu 25 kwietnia 2017 r. do PINB w Koszalinie wpłynęła informacja od T. S.A. w Warszawie, że zobowiązana nie jest w stanie przedłożyć wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w wyznaczonym terminie, ponieważ postępowanie administracyjne w sprawie zostało dopiero wszczęte przez Burmistrza M., czego dowodzi załączone pismo tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], zawiadamiające o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji.

Zaskarżonym postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie zawiesił z urzędu postępowanie naprawcze, dotyczące doprowadzenia stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Ł. do stanu zgodnego z prawem - do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Burmistrza M. sprawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Burmistrz M., pismem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], poinformował organ powiatowy, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn. "Modernizacja istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora T. S.A. nr [...] Ł." jest obecnie prowadzone i nie sposób określić terminu jego zakończenia.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nałożył na T. S.A. w Warszawie obowiązek przedłożenia m.in. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) "(...) Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta".

W ocenie organu II instancji, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do której przedłożenia została zobowiązana Spółka, stanowi zatem zagadnienie wstępne, w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ponieważ warunkuje merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, prowadzonej przez PINB w Koszalinie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane i jednocześnie jest odrębne od tej sprawy, ponieważ należy do kompetencji innego organu.

Organ wyjaśnił, że w celu zrealizowania zobowiązania, T. S.A. w Warszawie złożyła wniosek o wydanie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na działce nr [...] w Ł., do Burmistrza M., który wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie. Postępowanie nie zostało dotychczas zakończone wydaniem decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, ani w żaden inny sposób, przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W tej sytuacji, w ocenie organu II instancji zaszła konieczność oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie, podjęte przez Burmistrza M., które będzie miało bezpośredni wpływ na niniejszą sprawę, ponieważ wynik postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest kluczowy dla oceny, czy jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i zależy od niego wynik postępowania naprawczego. W ocenie organu, wydanie właściwej decyzji przez PINB w Koszalinie, na podstawie odpowiednich przepisów art. 51 Prawa, budowlanego, jest bezpośrednio uzależnione od uprzedniego zakończenia postępowania prowadzonego przez inny organ, co uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Ponadto, organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wywołane pismem "P." w Rzeszowie z dnia 28 maja 2014 r. i prowadzone jest z urzędu. Ponieważ w toku postępowania okazało się, że decyzja o pozwoleniu na budowę stacji została wyeliminowana z obrotu prawnego, zaszła konieczność objęcia postępowaniem naprawczym całości inwestycji i obecnie przedmiotem postępowania jest zarówno budowa stacji bazowej, jak i jej późniejsza przebudowa.

Uwzględniając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 420/15 oraz z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1476/15, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie pismem z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakładającą na T. S.A. w Warszawie obowiązek wykonania określonych czynności, a następnie zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania.

Zdaniem organu, na obecnym etapie postępowania nie zachodzą okoliczności do zastosowania przepisów art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i stwierdzenia, że zobowiązana Spółka nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. T. S.A. w Warszawie złożyła do Burmistrza M. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed upływem terminu do przedłożenia dokumentów, wyznaczonego w decyzji tutejszego organu z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...]. Postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wszczęte przez właściwy organ i należy poczekać na jego zakończenie.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez "P." w Rzeszowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Powołanym we wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że rozpatrując niniejszą skargę nie był uprawniony do badania legalności ostatecznej decyzji ZWINB

w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2017 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB

w Koszalinie nakładającą na inwestora obowiązki w ramach procedury legalizacyjnej. Uprawnienie Sądu ogranicza się jedynie do zbadania poprawności postanowień wydanych przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie zawieszenia postępowania. W tym zakresie Sąd stwierdził, że stosując art. 51 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności organy nadzoru budowlanego powinny wyczerpać możliwości zmierzające do legalizacji wykonanych robót budowlanych, natomiast nakazy wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do samodzielnego oceniania wpływu inwestycji na środowisko, stąd, zdaniem Sądu, ocena taka ma charakter zagadnienia wstępnego, gdyż winna zostać dokonana przez inny, uprawniony organ. Sąd dodał także, że przeprowadzenie prawidłowego postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, leży także w interesie skarżącego Stowarzyszenia.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej przez "P." z siedzibą w Rzeszowie, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów:

1/ art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie i tym samym wydanie wyroku bez podstawy prawnej albowiem ustawodawca nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania po upływie terminu określonego w ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane;

2/ art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż upływ terminu stanowiącego obligatoryjną cześć decyzji nie wywołuje skutków przewidzianych prawem albowiem organy nie są związane literalnym brzmieniem przepisu art. 51 ust 3 pkt 2 w/w ustawy;

3/ art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i § 3 oraz art. 103 K.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że istnieje możliwość zawieszenia postępowania po upływie terminu, o którym mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane bez wskazania, które i kiedy wszczęte oraz na jakiej podstawie prawnej postępowanie zawieszono;

5/ art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie w istocie ustalenia podstawy prawnej, dla wszczęcia postępowania, które zostało zawieszone albowiem obowiązujący system prawny wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przewiduje tylko możliwość wydania decyzji i co najważniejsze wszczęcia postępowania na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 lub 2 w/w ustawy. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podkreślono, że odmiennie od przedstawionego wyżej stanowiska Sądu I instancji, orzekł Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II OSK 887/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyroku z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1487/16, w którym uwzględniając skargę organizacji podkreślono, że cyt. "Z powyższego wynika wprost, że decyzja wydana w trybie art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest prawną konsekwencją decyzji nakładającej na stronę obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. Jeśli zatem inwestor nie wykona obowiązku nałożonego decyzją podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, to powinnością organu jest wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lutego 2017 r. II SA/Op 537/16 LEX nr 2241818).

Logiczne i literalne brzmienie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że po upływie wyznaczonego decyzją terminu organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do podjęcia dalszych działań, określonych w przepisach ustawy Prawo budowlane, które w ramach procedury naprawczej nie przewidują zawieszenia postępowania do czasu wykonania nałożonych decyzją obowiązków, niezbędnych do uzyskania stanu legalnego inwestycji."

Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie podniosło, że w świetle powyższego, stanowiska organów oraz Sądu I instancji upływ terminu określony w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wywołuje skutków prawnych, a inwestorzy naruszający art. 90 ustawy Prawo budowlane byliby w takim przypadku uprzywilejowani.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących

i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W ocenie NSA rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw w okolicznościach związanych z obowiązującym stanem epidemii zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym było

w ocenie NSA rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce

w sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Stacja bazowa telefonii komórkowej T. [...] Ł., zlokalizowana na działce nr [...] w Ł. została wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego już po zakończeniu inwestycji, a następnie przebudowana bez pozwolenia na budowę.

W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane nałożył na T. S.A. w Warszawie obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 28 lutego 2017 r. oceny technicznej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W odwołaniu od ww. decyzji, pełnomocnik T. S.A. w Warszawie wskazał, że spółka nie ma możliwości uzyskania wymaganej decyzji i zadośćuczynienie nałożonemu w zaskarżonej decyzji obowiązkowi. Powołał się również na pismo sekretarza gminy z dnia 25 marca 2015 r., że "(...) ustawa nie przewiduje możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już zrealizowanych". Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu do wykonania ww. obowiązków i określił ten termin do dnia 30 kwietnia 2017 r.

Wobec informacji od T., że Burmistrz M. w dniu 13 kwietnia 2017 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, PINB

w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. zawiesił postępowanie naprawcze do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, utrzymane następnie w mocy zaskarżonym

w niniejszej sprawie postanowieniem.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że istotą opisanego powyżej postępowania naprawczego jest ustalenie czy zrealizowana w oparciu o pozwolenie na budowę inwestycja spełnia środowiskowe wymogi. Formułując określony obowiązek należy oczywiście określić jego specyfikę, co w tej sprawie wymaga uwzględnienia, że decyzja środowiskowa jest wydawana na wniosek inwestora i nie jest wydawana niezwłocznie przez właściwy organ administracji. Reguły dotyczące wydawania decyzji środowiskowej są bowiem szczególne, co w zakresie terminów prowadzenia postępowania wynika chociażby z udziału społeczeństwa

w podejmowaniu decyzji, z opiniowania przez inne właściwe organy. Konieczność przeprowadzenia odrębnego postępowania w stosunku do postępowania naprawczego, tj. postępowania środowiskowego może zatem stanowić,

w szczególnych okolicznościach sprawy podstawę do zawieszenia postępowania naprawczego. Istotne jest bowiem dla postępowania naprawczego to jak zakończyło się postępowanie w sprawie takiego konkretnego wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. W rozpoznawanej sprawie działania samego inwestora nie służyły sprawnemu przeprowadzeniu postępowania naprawczego, ponieważ wniosek

o wydanie decyzji środowiskowej złożył dopiero po 3 miesiącach od wydania decyzji określającej powyższy obowiązek ([...] kwietnia 2017 r. - data wszczęcia postępowania), a jednocześnie kilkanaście dni przed końcem terminu do złożenia

w prowadzonym postępowaniu naprawczym decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia, określonego na dzień [...] kwietnia 2017 r. Oczywistym jest, że zaledwie w ciągu kilku dni organ administracji nie będzie w stanie wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia, co wskazuje, że zobowiązany podmiot działał niesumiennie. Poza tym zawieszenie postępowania powinno wiązać się ze szczegółową analizą okoliczności danej sprawy (zarówno przed organem I, jak i II instancji). W innym wypadku mogłoby dojść do nadużycia prawa. Organ II instancji orzekał w sprawie [...] sierpnia 2017 r., a więc 8 miesięcy po nałożonym na spółkę obowiązku i nie dokonał sprawdzenia, na jaki etapie znajduje się postępowanie

w sprawie wydania decyzji środowiskowej i bezrefleksyjnie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Instytucji prawa procesowego (np. zawieszenia postępowania administracyjnego) nie należy odczytywać w taki sposób, który uniemożliwiałby merytoryczne załatwienie sprawy (zakończenie postępowania naprawczego). Instytucje procesowe nie są instytucjami prawnymi samymi w sobie, lecz muszą służyć sprawnemu zakończeniu spraw. Nie mogą więc służyć przeciąganiu przez stronę postępowania, w tym uniemożliwienia dokończenia postępowania naprawczego, dotyczącego inwestycji, która została zrealizowana

z naruszeniem prawa. Taki stan jest nie do zaakceptowania tym bardziej, że mamy do czynienia z inwestycją, dla której powinno zostać przeprowadzone postępowania środowiskowe; a co najistotniejsze w tym postępowaniu umożliwiono inwestorowi na wystąpienie ze stosownym wnioskiem o uzyskanie decyzji środowiskowej.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę "P." w Rzeszowie. Uznając, że skarga jest zasadna, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 203 ust. 1 p.p.s.a.