Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 913/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., orzekającą o utracie przez E. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2010 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

E. S. w dniu [...] lipca 2008 r. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna.

Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. orzekł o uznaniu E. S. z dniem [...] lipca 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Na podstawie danych zawartych w systemie Syriusz Std-Zbiegi tytułów ubezpieczenia organ ustalił, że E. S. podlegała od dnia [...] sierpnia 2010 r. ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Prezydent [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] lutego 2016 r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust 1 pkt 2f w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez E. S. z dniem [...] sierpnia 2010 r.

Od powyższej decyzji E. S. złożyła odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o uchylenie decyzji w całości bądź w części poprzez przywrócenie utraconego statusu osoby bezrobotnej z dniem wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej tj. od dnia [...] maja 2011 r., a tym samym nie pozbawianie jej należnych praw w związku z art. 2, art. 67 ust. 2, art. 65 ust. 5 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że w dniu 1 sierpnia 2010 r., gdy próbowała podjąć własną działalność gospodarczą był to dla niej i jej rodziny okres bardzo trudny, w którym zmagała się z ciężką chorobą [...] i załamaniem nerwowym z powodu choroby. Była osobą, co do której orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności. Stan zdrowia zakłócił jej możliwość dopełnienia obowiązku wyrejestrowania się z UP. Nie miałam zamiaru wprowadzenia organu w błąd, ponieważ nie miała praktycznie takiej wiedzy prawnej, że taki fakt należy zgłosić. Podkreśliła, ze przez cały czas wypełniała obowiązki osoby bezrobotnej zgłaszając się do UP w wyznaczonych terminach. Wprawdzie zarejestrowała działalność gospodarczą, lecz ze względu na stan zdrowia faktycznie była to praca "incydentalna".

Podkreśliła, że pozbawienie jej statusu bezrobotnego wykraczające poza datę wyrejestrowania działalności gospodarczej tj. od [...] maja 2011 r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia pozbawia ją również prawa do korzystania z polityki zatrudnienia realizowanej przez państwo, a przyznaną jej jako prawo przez art. 65 ust. 5, art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zaznaczyła jednocześnie, że z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych

i poszukujących pracy wynika, że nie może zarejestrować się z datą wsteczną, co pozbawia ją i jej niepełnoletniego syna między innymi prawa do świadczeń zdrowotnych przysługujących osobie mającej status "bezrobotny".

Gdyby więc Prezydent [...] podjął decyzję o jej wyrejestrowaniu, gdy miała zgłoszoną działalność gospodarczą, jak to faktycznie miało miejsce, to jej prawo do ponownego zarejestrowania się w UP pozostałoby nienaruszone.

W związku z powyższym skarżąca zarzuciła, że wydanie decyzji pozbawiającej ją wstecznie (5 lat) tj. od dnia [...] sierpnia 2010 r. statusu osoby bezrobotnej pozostaje w kolizji z zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a sankcje, jakie poniesie w związku z tą decyzją ( zwrot kosztów leczenia za okres 5 lat wstecz) będą dla niej i jej rodziny nie do udźwignięcia.

Do odwołania dołączyła orzeczenia o stopniu niepełnosprawności: z dnia [...] lipca 2009r., z dnia [...] grudnia 2015 r. i z dnia [...] października2015 r. oraz kserokopię decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] potwierdzającą wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] wpisu dokonanego w dniu [...] lipca 2010 r. Z powyższej decyzji wynikało, że E. S. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej dnia [...] sierpnia 2010 r., a zaprzestała jej wykonywania z dniem [...] maja 2011 r.

Wojewoda [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2 ust 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że strona od dnia [...] sierpnia 2010 r. podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, czego dowodem jest raport ZUS-U1 z dnia [...] stycznia 2016 r. (data wygenerowania raportu) oraz decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Tym samym z dniem [...] sierpnia 2010 r. E. S. przestała spełniać warunki niezbędne do posiadania statusu osoby bezrobotnej, ściśle określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dlatego też, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy powinna utracić status osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2010 r., ponieważ posiadała wpis do ewidencji działalność gospodarczej. Zgodnie, bowiem z przepisami art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osoba, która złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosiła wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz upłynął już okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności nie może posiadać statusu bezrobotnego.

Organ zaznaczył jednocześnie, że E. S. została pouczona o warunkach zachowania statusu bezrobotnego, o przysługujących prawach oraz obowiązkach nałożonych na bezrobotnego, w tym m.in. o obowiązku zawiadamiania urzędu pracy w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, czy działalności gospodarczej oraz o skutkach niedopełnienia obowiązków, czego dowodem jest złożony własnoręczny podpis bezrobotnej w dniu rejestracji tj. [...] lipca 2008 r. na dokumencie "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Jednakże E. S. nie wywiązała się z obowiązku zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej w wymaganym w przepisach terminie.

W związku z powyższym, Prezydent [...], wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył obowiązujących przepisów prawa i prawidłowo orzekł w sprawie.

Wojewoda [...] zaznaczył jednocześnie, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 6 K.p.a. działają na podstawie przepisów prawa. Zaś przepisy art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W sytuacji zatem niespełniania przez daną osobę warunków do posiadania statusu bezrobotnego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Ustawodawca nie pozostawił tu organowi w żadnej mierze swobody czy uznania.

Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, że decyzja organu I instancji została uzasadniona w sposób lakoniczny. Jednak motywy podjętej decyzji zostały w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane. Zatem samo formalne naruszenie przepisów K.p.a., powstałe na etapie redagowania uzasadnienia decyzji, nie może być oceniane jako istotne i nie stanowi w realiach rozpoznawanej sprawy wady skutkującej koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta [...].

Ponadto organ zaznaczył, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy nie przewidują możliwości nabycia statusu osoby bezrobotnej wstecz od dnia wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej tj. z dniem [...] maja 2011 r. Rejestracja następuje bowiem w dniu przedłożenia kompletu wymaganych dokumentów, wypełnieniu karty rejestracyjnej oraz poświadczenia własnoręcznym podpisem prawdziwości złożonych oświadczeń przez osobę rejestrującą się w obecności pracownika urzędu pracy lub złożeniu wniosku w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku zeskanowanych dokumentów oraz oświadczenia bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Dzień dokonania powyższych czynności jest dniem nabycia przez wnioskodawcę statusu bezrobotnego i związanego z nim prawa żądania przyznania określonych ustawą świadczeń.

Organ poinformował też, że E. S. może ponownie zarejestrować się w Urzędzie Pracy w dowolnym terminie uzyskując status osoby bezrobotnej, o ile zostaną spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skardze na powyższa decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości bądź w części poprzez niepozbawianie jej statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku z dniem wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, tj. od dnia [...] maja 2011 r.

Organowi zarzuciła naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 67 ust. 2, art 65 ust. 5 Konstytucji RP oraz art. 7, art 9 i art 8 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w dniu [...] lipca 2008 r. zarejestrowała się zgodnie z miejscem zamieszkania w Urzędzie Pracy w W. przy ul. [...] jako osoba bezrobotna i został jej przyznany status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.

W 2009 r. zachorowała na[...]. Po operacji i rozpoczęciu [...] przyznano jej znaczny stopień niepełnosprawności i zarejestrowana została jako osoba bezrobotna z niepełnosprawnością w Urzędzie Pracy w W. przy ul. [...]. Nie przypomina sobie aby wtedy zapoznawała się z informacją o prawach i obowiązkach bezrobotnego. Okres od połowy 2009 r. do końca 2011 r. był dla niej i jej rodziny niezmiernie trudny. Nie miała świadomości jakie fakty należy zgłaszać do UP i nie miała zamiaru wprowadzania organu w błąd. W lipcu 2010 r. dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Była to praca incydentalna, a ona pozostawała w przekonaniu, że praca incydentalna, z której nie osiąga się dochodów, nie zmienia jej statusu. Dnia [...] maja 2011 r wykreśliła działalność gospodarczą.

Skarżąca zauważyła, że Prezydent Miasta [...] w skarżonej decyzji pozbawiającej ją statutu bezrobotnej powołał się przede wszystkim na art. 33 ust. 4 punkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Z kontekstu tego artykułu wynika jednak, iż ma on charakter porządkujący przywracający stan faktyczny bezrobotnego i nie zawiera klauzuli do stosowania go wstecznie, gdyż mógłby obejmować stany inne niż zastane jak ma to miejsce w jej przypadku. Decyzja skierowana do niej nabrała w tym wypadku charakteru sankcji. W jej przekonaniu nie to ustawodawca miał jednak na myśli. Ustawa ta, urzeczywistniając zasadę zawartą w Konstytucji o promocji zatrudnienia i przeciwdziałaniu bezrobociu, powinna bowiem wspierać i pomagać obywatelom w tym trudnym okresie ich życia, a nabiera to szczególnego znaczenia w odniesieniu do osób niepełnosprawnych. Nie można dlatego przepisów w niej zawartych tak stosować aby pozbawiały one obywateli tego prawa, jak to ma miejsce w jej przypadku.

Urząd Pracy chcąc wobec niej zastosować art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, powinien więc to uczynić przy zachowaniu należytej staranności w swojej działalności, w okresie gdy miała zgłoszoną działalności gospodarczą, a nie pięć lat po jej ustaniu.

Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie oparł się tylko na obowiązujących przepisach ustawy, a nie wziął pod uwagę naruszenia jej praw konstytucyjnych. Wydanie decyzji z mocą wsteczną wywołało natomiast ten skutek, że uniemożliwiło jej ponowne ubieganie się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, a tym samym pozbawia ją i jej niepełnoletniego syna wstecznie praw do świadczeń zdrowotnych przysługujących osobie mającej status "bezrobotny".

Ponadto, otrzymała informację, że PUP wystąpi o zwrot składek na ubezpieczenia zdrowotne za okres od [...] sierpnia 2010 r., co w konsekwencji spowoduje, że ona i jej niepełnoletni syn staną się osobami bez ubezpieczenia zdrowotnego od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia[...] lutego 2016 r., a przecież korzystali w tym czasie z opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych zgodnie z art. 67 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP i ustawą z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej .

W konkluzji skarżąca stwierdziła, że pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej wstecznie jest krzywdzące dla niej i pozostaje w kolizji z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wojewoda [....] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. oraz art. 2, art. 31 ust. 3, art. 67 ust. 2, art. 65 ust. 5 Konstytucji RP organ uznał je za bezzasadne podkreślając, iż prowadząc przedmiotowe postępowanie działał w sposób zgodny z bezwzględnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami tj. przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie natomiast wynika, że E. S. od dnia [...] sierpnia 2010 r. nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie spełniała przesłanek zawartych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialonoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 z związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.).

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (nie ma zastosowania do skarżącej), pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których nowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Natomiast stosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f) cytowanej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Z powołanych przepisów wynika, że osoba, która spełnia przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ale jednocześnie prowadzi działalność gospodarczą, nie może nabyć statusu bezrobotnego, a w przypadku jego posiadania traci ten status.

W świetle powyższego podjęcie przez bezrobotnego działalności gospodarczej, skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Przedmiotowa decyzja jest zatem decyzją związaną i nie mieści się w pojęciu uznania administracyjnego.

Zaznaczyć również należy, że w myśl art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego w przesłankach warunkujących zachowanie (odpowiednio: skutkujących utratą) tego statusu (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 1483/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 marca 2014 r., II SA/Bd 40/14, wyrok WSA z Szczecinie z 19 września 2013 r., II SA/Sz 668/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe uzasadnia stwierdzenie, iż bezrobotny może zostać pozbawiony statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy w sytuacji, kiedy miał (a co najmniej – przy zachowaniu należytej staranności, jakiej można by w danych przypadkach odeń wymagać – powinien mieć) świadomość wystąpienia zdarzeń, które zgodnie z prawidłowo udzielonym pouczeniem, skutkują utratą statusu bezrobotnego.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą od [...] sierpnia 2010 r. do [...] maja 2011 r. Potwierdza to znajdujący się w aktach postępowania raport ZUS-U1 z dnia [...] stycznia 2016 r. (data wygenerowania raportu) oraz decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], dołączona przez skarżącą do odwołania od decyzji organu I instancji. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że skarżąca została w sposób właściwy pouczona o przesłankach warunkujących zachowanie (bądź utratę) statusu osoby bezrobotnej. Świadczą o tym jej podpisy na znajdujących się w aktach postępowania dokumentach "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji", złożone w dniu [...] lipca 2008 r. oraz [...] lutego 2009 r. Nie doszło zatem, jak twierdzi skarżąca, do naruszenia w niniejszej sprawie wyrażonej w art. 9 K.p.a. zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej.

W tej sytuacji prawidłowo Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez E. S. z dniem [...] sierpnia 2010 r. Ponadto należy wyjaśnić, że organ obowiązany był do wydania decyzji o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego właśnie z tą datą. Na dzień [...] sierpnia 2010 r. skarżąca nie spełniała bowiem przesłanek do uznania ją za osobę bezrobotną. Art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zobowiązuje zaś organ do wydania w takiej sytuacji decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Określając datę utraty statusu bezrobotnego organ był zaś zobowiązany wziąć pod uwagę datę zdarzenia, które powodowało, że skarżąca przestała spełniać przesłanki do uzyskania tego statusu.

Wyjaśnić również należy, że organ nie mógł jednocześnie orzec o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej na nowo, wstecznie, od dnia [...] maja 2011 r., tj. o dnia, w którym zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje bowiem po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

Podnoszone przez skarżącą okoliczności, takie jak zły stan zdrowia oraz wynikająca z tego trudna sytuacja rodzinna, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Od dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżąca przestała bowiem spełniać przesłanki do przyznania statusu osoby bezrobotnej i w związku z tym obowiązkiem organu, w świetle art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, było pozbawienie skarżącej statusu bezrobotnej z tą datą.

Zarzuty skargi są zatem niezasadne, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.