Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 650/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Teza: W stosunku do tych osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się posttępowanie karne o popełnienie takich przestępstw organ agministracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia wymienionych tu przesłanek (prawomocne skazanie lub postawienie zarzutów) i może zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem zezwolenia bez potrzeby badania czy czyn strony uzsadania obawę, że strona w przyszłości może użyć broni w celu sprzecznym  z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

TEZY

W stosunku do tych osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się posttępowanie karne o popełnienie takich przestępstw organ agministracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia wymienionych tu przesłanek (prawomocne skazanie lub postawienie zarzutów) i może zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem zezwolenia bez potrzeby badania czy czyn strony uzsadania obawę, że strona w przyszłości może użyć broni w celu sprzecznym  z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Wiesław Kisiel /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2014/07 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 2014/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007, nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

a) Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], na podstawie art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 i art.20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004, nr 52, poz.525 ze zm.) oraz art.104 k.p.a., cofnął W. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej.

W. K. przedstawiono zarzut przywłaszczenia mienia, tj. popełnienie czynu z art.284 § 1 k.k. Przedstawienie takiego zarzutu oraz wejście w przeszłości w konflikt z prawem karnym rodzi obawę, że posiadacz broni użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z uwagi na obligatoryjny charakter art.18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń. Pozytywna opinia w kole łowieckim, Polskim Związku Łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia.

b) Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania W. K., decyzją z dnia [...] września 2007, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lipca 2007 r.

Skarżącemu został postawiony zarzut z art.284 § 1 k.k., tj. przywłaszczenia mienia. Artykuł 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje cofnąć pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie na broń wydano należy do osób, o których mowa w art.15 ust.1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego ustawodawca związał nie tylko ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale również z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o takie czyny (art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Prowadzone postępowanie karne o czyn przeciwko mieniu pozwala na zaliczenie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje zagrożenie użycia broni niezgodnie z prawem. Stanowiska tego nie mogą zmienić pozytywne opinie w środowisku myśliwskim oraz w miejscu zamieszkania.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 2014/07 oddalił skargę W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r.

Prowadzone wobec posiadacza broni postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art.284 § 1 k.k. jest jedną z przesłanek, z którymi ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Organ nie musi dokonać oceny czy zagrożenie rzeczywiście istnieje, ani związku pomiędzy postawieniem zarzutu a rzeczywistym zagrożeniem ze strony posiadacza zezwolenia. Oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie.

3. W skardze kasacyjnej W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I. instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazana uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Zezwolenie cofnięto bez wykazania wspomnianej obawy czym naruszono art.18 ust.1 ustawy.

W. K. postawiono zarzut popełnienia przestępstwa przywłaszczenia mienia, lecz nie przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub też groźby jej użycia.

Skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wskazane w art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W. K. wyrokiem cywilnego Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 17 maja 2007 r. (I C 192/06) i Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2008 r. (III Ca 1274/07) został zobowiązany do wydania rzeczy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku i skarżący ten obowiązek wykonał.

4. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

A. Rozbieżność interpretacji art.18 ust.1 w związku z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez skarżącego i Sąd I. instancji odzwierciedla rozbieżności, jakie ujawniły się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w ostatnich miesiącach.

Z jednej strony pokaźna jest liczba wyroków NSA, które można powołać dla obrony pozycji strony wnoszącej skargę kasacyjną.

Została więc wyeksponowana teza, że "przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r. II OSK 67/07; por również wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r., II OSK 1322/07).

"Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., II OSK 1648/07 w którym powołano wyroki WSA w Warszawie z 28 maja 2004 r., sygn. III SA 2258/02, Lex nr 158939; NSA z 9 października 2005 r., sygn. III SA 866/02 i NSA z 20 marca 2007 r., sygn. II OSK 955/06).

"Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji jak trafnie przyznano to w zaskarżonym wyroku. (...)Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art.15 ust.1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II OSK 242/08).

"Przy orzekaniu o cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami jego osobowości i dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje ją w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (...) Ustalenie zaistnienia faktu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu nie może być uznane za wyłączną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, lecz konieczne jest przeprowadzenie szerszej analizy w każdej sprawie prowadzonej w tym przedmiocie w aspekcie tego, czy rzeczywiście istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez uprawnionego do jej posiadania w sposób sprzeczny z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego ma bezpośredni związek z indywidualizowaniem każdej sprawy i ocenianie jej z uwzględnieniem szczególnych warunków mogących mieć wpływ na stwierdzenie zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. (wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., II OSK 1302/07).

"Brak podstaw, aby niedookreślony zwrot mówiący o uzasadnionej obawie, że posiadacz pozwolenia na broń może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zawsze zrównywać z popełnieniem przez tegoż posiadacza przestępstwa umyślnego. (...) ustawodawca nie dał powodów, aby traktować ten przepis, jako podstawę do orzekania przez organy administracji swego rodzaju kary dodatkowej za popełnienie przestępstwa. Wykluczenie represyjnej funkcji analizowanego przepisu pozwala uchwycić właściwe jego przeznaczenia, którym jest, jak cała idea reglamentacji posiadania broni, ochrona społeczeństwa i porządku publicznego przed zagrożeniem wiążącym się z powszechnym posiadaniem broni. Prawo do posiadania broni w polskim systemie prawnym nie jest wprawdzie prawem konstytucyjnie chronionym, jednakże takim prawem jest wolność, która może być ograniczana tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Można zatem powiedzieć, że poddany wykładni przepis jest jednym z elementów administracyjnej reglamentacji posiadania broni, której celem jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego i praw innych osób. (...) Można w związku z tym dodać, że skoro cofnięcie pozwolenia na broń nie ma charakteru dodatkowej represji za popełnienie przestępstwa, lecz ma służyć ochronie wskazanych dóbr zagrożonych powszechnym posiadaniem broni, to chybione są argumenty przy wykładni i stosowaniu art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.2 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, odwołujące się do szkodliwości popełnionego przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa. (...)organy Policji powinny za każdym razem wykazać, jak fakt, że posiadacz pozwolenia na broń popełnił przestępstwo uzasadnia obawę, że użyje on tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (...) nie wystarczy stwierdzenie, iż popełnienie umyślnego przestępstwa świadczy o braku odpowiedzialności sprawcy, co automatycznie przekłada się na uznanie, iż traci on wiarygodność potrzebną posiadaczowi pozwolenia na broń. Tego rodzaju rozumowanie sprowadza funkcję cofnięcia pozwolenia na broń do kary dodatkowej, gdyż każdemu umyślnemu przestępcy można zarzucić brak odpowiedzialności. Z tego powodu, jako prowadzące do wyniku sprzecznego z ustaloną funkcją przepisu, należy je odrzucić. Organy Policji w tego rodzaju sprawach nie mogą zatem oprzeć się jedynie na fakcie popełnienia przestępstwa przez posiadacza pozwolenia na broń, ale powinny też wyjaśnić wszystkie okoliczności związane z tym przestępstwem oraz inne okoliczności pozwalające ocenić osobowość posiadacza pozwolenia na broń, tryb jego życia i środowisko, w którym żyje. (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II OSK 191/08)

"Ustawodawca, stosując zwrot ‘w szczególności’ wymienił w powołanym przepisie przykładowo okoliczności, których zaistnienie najczęściej powoduje zaliczenie do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Powołane w ramach omawianej regulacji, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jak też oskarżenie o popełnienie takich przestępstw nie stanowi zatem samodzielnej przesłanki do odmowy wydania, czy też cofnięcia pozwolenia na broń. Stąd, zastosowanie art.15 ust.1 pkt 6 nastąpić może wyłącznie w przypadku stwierdzenia kumulatywnego spełnienia przewidzianych w tym przepisie warunków. (...) cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania, bądź też przedstawienie zarzutów o przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2009 r., II OSK 76/08)

"Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym. (...) przy takim podejściu cofnięcie pozwolenia na broń stanowiłoby kolejną karę dodatkową za przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwości, której jednak przepisy nie przewidywały. Przy interpretacji przepisów dotyczących pozwoleń na broń nie można nie dostrzegać odmiennej sytuacji osoby ubiegającej się o jego wydanie i osoby, która to pozwolenie już uzyskała." (wyrok NSA z dnia 29 października 2008 r., II OSK 1281/07).

B. W powyżej zacytowanych wyrokach, składy orzekające Naczelnego Sądu Administracyjnego eksponowały ratio legis, jakim w ocenie orzekających składów sędziowskich kierował się ustawodawca. Natomiast odmienne stanowisko, zaprezentowane w niżej przytoczonych wyrokach NSA wysuwa na plan pierwszy wykładnię literalną i historyczną. Wyodrębnia też na użytek wykładni wspomnianych przepisów przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

"Brzmienie art.15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 nr 52 poz.525) (...) wskazuje na to, że z woli ustawodawcy osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W innych natomiast przypadkach organ musi zbadać wszystkie okoliczności mogące wskazywać na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw ‘osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego’, a następnie wskazano, że ‘w szczególności’ dotyczy to ‘osób skazanych za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw’ to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach ‘w szczególności’.

Przepis powyższy kształtuje zatem swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie - że stwierdzone wyrokiem skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (podobnie NSA między innymi w wyrokach z 7 sierpnia 2008r. II OSK 926/07 i z dnia 13 maja 2008r. II OSK 532/07). (...) Zwrócić należy uwagę na fakt, że art.15 ust.1 pkt 6 ustawy do dnia 1 stycznia 2004 r. przewidywał odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni w stosunku do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zmiana ustawy dokonana przez art.1 pkt 16 lit. a) tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. nr 52 poz.451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób których prawo do posiadania broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w RP porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę legislacyjną znaczenia." (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., II OSK 1390/07).

"W aktualnie obowiązującym stanie prawnym, ustawodawca samodzielnie wskazał przykładowe sytuacje (‘w szczególności’), których zaistnienie przesądza o powstaniu obawy takiego użycia broni niezgodnie z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jest to fakt prawomocnego skazania lub nawet tylko prowadzenia przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu bądź mieniu. Zaistnienie takiej sytuacji przesądza - z woli ustawodawcy - o istnieniu podstaw do pozbawienia pozwolenia na broń." (wyrok NSA z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07)

"Z literalnego brzmienia art.15 ust.1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2009 r., II OSK 1846/07; podobnie wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., II OSK 201/08 i z dnia 30 października 2008 r., II OSK 1296/07 i z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 938/07 i z dnia 7 sierpnia 2008 r., II OSK 917/07 i z dnia 7 sierpnia 2008 r., II OSK 926/07).

C. Skład sędziowski Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekający w niniejszej sprawie odwołuje się do zasady wykładni prawa, dającej bezwzględne pierwszeństwo wykładni literalnej: clara non sunt interpretanda (jasne przepisy prawa nie wymagają interpretacji). Oczywiście "zawsze określona treść [przepisu jest] ustalona w drodze wykładni, ponieważ nie istnieje czyste, abstrakcyjne znaczenie przepisu, które mogło być przyjęte bez jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych i w tym sensie nawet ‘clara sunt interpretanda’ " (wyrok NSA z dnia 30 listopada 2005 r., FSK 2396/04). Jednakże analizowane w niniejszej sprawie art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.2 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są na tyle precyzyjnie zredagowane, że nie można zrezygnować z wykładni literalnej.

Dlatego, po pierwsze, Sąd uwzględnia fakt, iż "w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu ‘w szczególności’ oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw ‘osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego’, a następnie wskazano, że ‘w szczególności’ dotyczy to ‘osób skazanych za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw’ to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach ‘w szczególności".(wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., II OSK 1390/07).

Po drugie, przepis nakazuje cofnąć pozwolenie "osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw." Budowa gramatyczna tego przepisu nie budzi wątpliwości, że ustawodawca wskazanie niektórych grup osób ["osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, (...) w szczególności (...) wobec których toczy się postępowanie"] nie traktuje, jako nazwanie jednej z kilku przesłanek uzasadniających cofnięcie zezwolenia, ale wręcz przeciwnie - przesądza, że takim osobom obligatoryjnie należy cofnąć zezwolenie. Jeżeli punktem wyjścia są określenia wymagające od organu profesjonalnej, ale nadal – subiektywnej oceny ("uzasadniona obawa"), to egzemplifikacja ("skazanym (...) albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw") eliminuje swobodę oceniania przez organ.

Po trzecie, ustawodawca zróżnicował osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem przygotowawczym. Jedną grupę tworzą skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W stosunku do tych osób organ administracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia wymienionych tu przesłanek (prawomocne skazanie lub postawienie zarzutów) i może zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem zezwolenia bez potrzeby badania czy czyn strony uzasadnia obawę, że strona może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Drugą grupę tworzą skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny. Sąd administracyjny jest władny dokonać oceny prawidłowości tego przepisu, który w zakresie utraty zezwolenia na posiadanie broni zrównuje prawomocny wyrok z postawieniem zarzutów w postępowaniu przygotowawczym.

Stan faktyczny sprawy (postępowanie karne toczące się przeciwko stronie w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, treść zarzutów karnych przedstawionych stronie) nie budził wątpliwości i żadnych innych zarzutów nie wysunięto w skardze kasacyjnej.

D. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).

TEZA:

W stosunku do tych osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw organ administracyjny może ograniczyć postępowanie administracyjne do ustalenia wymienionych tu przesłanek (prawomocne skazanie lub postawienie zarzutów) i może zakończyć postępowanie administracyjne cofnięciem zezwolenia bez potrzeby badania czy czyn strony uzasadnia obawę, że strona może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.