Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 330/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] (znak: [...]), II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. ("PINB") decyzją z dnia 19 października 2017 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332):

I. nakazał współwłaścicielom budynku poprzez zarządcę sądowego: "A. sp. z o.o." z siedzibą przy ul. [...] w P., wykonanie niżej wymienionych robót budowlanych – w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] w P.:

1. naprawić i uzupełnić uszkodzone tynki elewacji frontowej i tylnej,

2. naprawić spękane gzymsy na elewacjach,

3. naprawić pokrycie połaci dachowej oraz uzupełnić brakujące dachówki na połaci dachowej budynku frontowego,

4. wymienić pęknięte szyby w świetliku na klatce schodowej budynku frontowego,

5. naprawić kominy,

6. wymienić skorodowane obróbki blacharskie gzymsów, murków ogniowych, attyki i parapetów,

7. naprawić uszkodzone rynny,

8. naprawić okładziny podestów i schodów na klatkach schodowych,

9. naprawić drewnianą stolarkę okienną,

10. naprawić ubytek w ścianie w lokalu nr [...],

11. naprawić tynki płyty balkonowej na na trzecim piętrze, na elewacji frontowej,

12. wymienić skorodowane balustrady balkonowe,

13. naprawić drzwi wejściowe, drzwi na podwórze oraz drzwi zewnętrzne do piwnicy budynku frontowego,

14. naprawić tynki wewnętrzne na ścianach klatek schodowych,

15. naprawić posadzki na klatkach schodowych,

16. naprawić tynki na sufitach klatek schodowych i w piwnicach,

17. naprawić nawierzchnię podwórza,

18. naprawić instalację elektryczną,

19. udrożnić przewód kominowy w lokalu mieszkalnym nr [...] oraz w lokalu mieszkalnym nr [...],

20. naprawić piece pokojowe w lokalu mieszkalnym nr [...] oraz w lokalu nr [...],

21. wykonać prawidłową wentylację grawitacyjną w lokalu mieszkalnym nr [...],

22. naprawić uszkodzone stropy w oficynie tylnej.

II. określił termin wykonania wyżej wymienionych obowiązków do 30 listopada 2020 r.

Organ I instancji wskazał, że nakazane niniejszą decyzją prace należy wykonać pod kierownictwem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane i wykazującej się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego, a także należy sporządzić plan robót remontowych z zachowaniem pierwszeństwa dla robót mających na celu eliminację zagrożenia bezpieczeństwa użytkowników budynku i osób trzecich. Ponadto PINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zarządca sądowy obiektu są zobowiązani zwrócić się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przeprowadzenie prac remontowych z uwagi na fakt lokalizacji obiektu w obrębie najstarszych dzielnic miasta.

W rezultacie złożonego przez J. A. odwołania, Inspektor Nadzoru Budowlanego ("WINB") decyzją z dnia 5 lutego 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia adresata obowiązków – i w tej części wskazał współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w P.: J. K. A., zam. ul. [...], [...]; K. D., zam. Chwaliszewo [...], [...], I. W., zam. ul. [...], [...], poprzez zarządcę sądowego "A. sp. z o.o.", ul. [...], [...] – w pozostałej zaś części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. ówczesny współwłaściciel nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], G. K., wniósł do PINB o przeprowadzenie kontroli i wyłączenie z użytkowania tej nieruchomości. Wskazał on na krytyczny stan techniczny nieruchomości, stanowiący – w jego ocenie – zagrożenie dla osób w niej przebywających.

W dniu 9 marca 2016 r. PINB przeprowadził kontrolę przedmiotowego budynku, w rezultacie której ustalił, iż zgodnie z protokołami z kontroli okresowych budynek jest dopuszczony do użytkowania i pomimo wielu nieprawidłowości w stanie technicznym, budynek wymaga jedynie miejscowych napraw. Organ stwierdził, że konstrukcja dachu budynku głównego oraz dach (pokrycie) nie wykazuje zużycia. Do uzupełnienia są czopy kominowe, tynki elewacji oraz kominów (ze skutkiem luźnych tynków), mur ogniowy od strony budynku nr [...] (budynek frontowy), w kilku miejscach ślady po przeciekach wody. W rezultacie organ przyjął, że brak jest podstaw do wyłączenia budynku z użytkowania, pomimo tego, że wymaga szeregu napraw.

Decyzją z dnia 23 marca 2017 r. PINB nakazał zarządy sądowemu budynku przy ul. [...] w P., "A. sp. z o.o.", wykonanie szeregu robót budowlanych, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, do dnia 30 listopada 2020 r. W wyniku złożonego od powyższej decyzji odwołania, decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r. WINB uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, nałożone na strony decyzją PINB obowiązki były mało precyzyjne (organ określając obowiązki, nie określił, gdzie występują nieprawidłowości) bądź nie sposób zgodzić się z tym, że ich wykonanie usunie nieodpowiedni stan techniczny obiektu (naprawić drzwi, nawierzchnię podwórza). Organ odwoławczy wskazał, że PINB powinien przeanalizować, jakie nieprawidłowości występują w przedmiotowym budynku, wskazując, które przepisy techniczne zostały naruszone. Jednocześnie, nakładane obowiązki powinny być określone w sposób precyzyjny, umożliwiając późniejsze stwierdzenie ich wykonania lub wyegzekwowanie ich wykonania w postępowaniu egzekucyjnym.

PINB przeprowadził w dniu 24 sierpnia 2017 r. ponowną kontrolę stanu technicznego budynku przy ul. [...] w P., w trakcie której stwierdzono nieodpowiedni stan techniczny budynku polegający na: odparzonych tynkach na elewacji frontowej i oficynie lewej oraz tylnej, ubytkach w tynku na elewacjach, uszkodzeniach gzymsów na elewacji frontowej, uszkodzeniach podbitki drewnianej na oficynie lewej, popękanych szybach w świetliku na klatce schodowej w budynku frontowym w ilości 14 szt. na 16 szt., luźnych dachówkach oraz braku pojedynczych dachówek na połaci dachowej budynku frontowego, uszkodzeniach obróbek blacharskich, uszkodzeniach posadzek na wejściach do klatek schodowych, uszkodzeniach stopni drewnianych do klatek schodowych, braku pojedynczych tralek na klatkach schodowych, braku skrzydła okiennego (okno nad bramą wjazdową na elewacji frontowej), popękanych szybach w oknach na pierwszych piętrze budynku frontowego, braku okien – niezabezpieczonych otworach do piwnic w oficynie lewej, uszkodzonej płycie balkonowej na trzecim piętrze budynku frontowego – elewacji frontowej, uszkodzonych stropach międzykondygnacyjnych (w nieużytkowanych lokalach) w oficynie tylnej, uszkodzonych drzwiach wejściowych do klatek schodowych oraz braku skrzydła drzwiowego przy wejściu do piwnicy od strony podwórza w budynku frontowym, spękaniach i uszkodzeniach tynków na klatkach schodowych, śladach przecieków i odparzeniach tynków na suficie klatek schodowych, uszkodzeniach nawierzchni podwórza - popękane i nierówne płytki chodnikowe, częściowo ich brak, uszkodzonym piecu kaflowym w lokalu na drugim piętrze oficyny tylnej (pokój w lokalu nr [...]), pootwieranych puszkach elektrycznych, uszkodzonej konstrukcji belek dachowych na poddaszu klatki chodowej oficyny lewej.

Organ I instancji ustalił, że aktualnymi na dzień wydania decyzji współwłaścicielami przedmiotowej nieruchoności są: J. A., K. D. oraz I. W., których reprezentuje zarządca sądowy – A. sp. z o.o.

Przedmiotowy budynek jest objęty ochroną konserwatorską w ramach układu urbanistycznego śródmieścia, wpisanego do rejestru pod nr [...] oraz zespołu urbanistyczno-architektonicznego najstarszych dzielnic miasta, wpisanego do rejestru pod nr [...] W przypadku nałożenia obowiązków w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane na współwłaścicielach obiektu ciąży obowiązek wystąpienia do Miejskiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych, z zastrzeżeniem, że dotyczy to prac, które spowodują zmiany w bryle i elewacji budynku.

W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, PINB nakazał wykonanie obowiązków wymienionych w decyzji z dnia 19 października 2017 r., nr [...], w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, znajdującego się w P. przy ul. [...].

W odwołaniu z dnia 2 listopada 2017 r. J. A. wskazała, że organ naruszył art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż w przypadku osób fizycznych będących adresatami decyzji za niezbędne minimum należało uznać wskazanie ich imienia i nazwiska. Ponadto organ I instancji zaniechał, w ocenie skarżącej, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przede wszystkim organ powinien sporządzić własną ekspertyzę dotyczącą określenia stanu technicznego i bezpieczeństwa konstrukcji budynku mieszkalnego. Organ nie uwzględnił, że oficyna boczna i tylna budynku znajdują się w katastrofalnym stanie, a charakter występujących nieprawidłowości stwarza zagrożenie dla budynku i dla osób go zamieszkujących. Instalacja elektryczna w częściach wspólnych oraz w lokalach mieszkalnych nie nadaje się do dalszej eksploatacji, nie spełnia podstawowych norm bezpieczeństwa, co stwarza bezpośrednie narażenie na porażenie prądem elektrycznym. Z powodu nieszczelności instalacji gazowej, gaz w całym budynku jest odłączony.

We wskazanej decyzji odwoławczej z dnia 5 lutego 2018 r., [...], WINB, stwierdził, że wskazane przez organ nadzoru budowlanego roboty naprawcze są wystarczające i umożliwią prawidłowe funkcjonowanie obiektu. Odnosząc się do uwag odwołania organ II instancji zauważył, że podczas postępowania przed PINB nie ustalono, aby obiekt był w stanie katastrofalnym, wymagającym wyłączenia z użytkowania. Dla utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego w sposób określony w art. 61 ustawy Prawo budowlane nie są konieczne nakazy formułowane przez organy nadzoru budowlanego w drodze decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 1 grudnia 2006 r. (sygn. akt III Ns [...]/10) wyznaczony jest sądowy zarządca nieruchomości - A. sp. z o. o. w P.. Z uwagi na nieprecyzyjne oznaczenie adresata obowiązków, WWINB skorzystał z możliwości orzeczenia kasacyjno-reformacyjnie.

J. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję WINB, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 2 i 3, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że podstawy i przesłanki utrzymania w mocy decyzji PINB nie zostały wyjaśnione w sposób dostateczny przez WINB. Organ nie zaniechał zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Zdaniem skarżącej, organ powinien sporządzić własną ekspertyzę dotyczącą stanu technicznego i bezpieczeństwa konstrukcji budynku mieszkalnego. Strona wskazała, że instalacja elektryczna oraz instalacja gazowa nie spełniają podstawowych norm bezpieczeństwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2018 r. K. D. wskazała, że zarówno zarządca sądowy, jak i pozostali współwłaściciele nie chcą wykonywać żadnych napraw ani prac remontowych i zakazali również jej wykonywania takich prac. Uczestniczka postępowania wskazała, że mając 75% udział we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, wykonała szereg napraw i prac remontowych, wymienionych w treści pisma; wszystkie zostały wykonane z przychodów z tej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie z powodu wskazanych w niej zarzutów.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Innymi słowy, sąd obowiązany jest zasadniczo dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym – organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Przywołany przepis uwzględnia jedną z czterech przesłanek wskazanych przez ustawodawcę, które samodzielnie – w przypadku ich zaistnienia – uprawniają właściwy organ nadzoru budowlanego do interwencji w formie określonej przepisami prawa, w celu zapewnienia bezpiecznego stanu technicznego obiektu budowlanego oraz użytkowania go w sposób niezagrażający dobrom ustawowo chronionym. Przesłanka ta została jednak określona poprzez wykorzystanie nieostrego sformułowania "nieodpowiedni", które nie zostało zdefiniowane ustawowo i którego interpretację pozostawiono praktyce orzeczniczej i doktrynie.

W literaturze przedmiotu i judykaturze administracyjnej wypracowane zostało stanowisko uznające, że ocena, czy stan techniczny danego obiektu budowlanego jest nieodpowiedni musi być wyprowadzone z obowiązujących przepisów, a organ nadzoru budowlanego stosujący przywołany przepis nie może nałożyć obowiązków, które nie mają podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Zaakceptowany został również pogląd, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym wówczas, kiedy można stwierdzić niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie podkreślono, że właściwy organ nadzoru budowlanego podejmując decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości istniejących w stanie technicznym obiektu, powinien uwzględniać jego indywidualne cechy. Oznacza to, że rodzaj i zakres nakazów skierowanych do adresata decyzji, którym może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, powinien odpowiadać ustalonym konkretnym potrzebom (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane, Komentarz do art. 66; wyrok NSA z dnia 16 maja 2002 r., sygn. akt SA/Bk 101/02, Lex nr 705626).

W badanej przez Sąd sprawie istotne znaczenie ma to, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być sformułowane w sposób umożliwiający następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Wykonania decyzji czy też ściślej określonych w niej obowiązków nie powinny uniemożliwiać ani przeszkody natury faktycznej ani prawnej. Oznacza to, iż decyzja administracyjna, aby można ją było uznać za prawidłową, powinna nakładać na adresata obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe. Obowiązki te powinny być również określone w sposób precyzyjny, czytelny i wykluczający możliwość jego dowolnej interpretacji, tak by adresat decyzji nie miał wątpliwości, jakie czynności powinien wykonać (zob.: wyroki NSA: z dnia 13 kwietnia 2007 r., II OSK 625/06; z dnia 26 września 2007 r., II OSK 1254/06; z dnia 21 marca 2007 r., II OSK 490/06 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W realiach rozpoznawanej sprawy organy administracyjne obu instancji nakazały współwłaścicielom przedmiotowego budynku – poprzez zarządcę sądowego: "A. sp. z o.o." z siedzibą w P. – wykonanie niżej wymienionych robót budowlanych, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] w P.:

1. naprawić i uzupełnić uszkodzone tynki elewacji frontowej i tylnej,

2. naprawić spękane gzymsy na elewacjach,

3. naprawić pokrycie połaci dachowej oraz uzupełnić brakujące dachówki na połaci dachowej budynku frontowego,

4. wymienić pęknięte szyby w świetliku na klatce schodowej budynku frontowego,

5. naprawić kominy,

6. wymienić skorodowane obróbki blacharskie gzymsów, murków ogniowych, attyki i parapetów,

7. naprawić uszkodzone rynny,

8. naprawić okładziny podestów i schodów na klatkach schodowych,

9. naprawić drewnianą stolarkę okienną,

10. naprawić ubytek w ścianie w lokalu nr [...],

11. naprawić tynki płyty balkonowej na trzecim piętrze, na elewacji frontowej,

12. wymienić skorodowane balustrady balkonowe,

13. naprawić drzwi wejściowe, drzwi na podwórze oraz drzwi zewnętrzne do piwnicy budynku frontowego,

14. naprawić tynki wewnętrzne na ścianach klatek schodowych,

15. naprawić posadzki na klatkach schodowych,

16. naprawić tynki na sufitach klatek schodowych i w piwnicach,

17. naprawić nawierzchnię podwórza,

18. naprawić instalację elektryczną,

19. udrożnić przewód kominowy w lokalu mieszkalnym nr [...] oraz w lokalu mieszkalnym nr [...],

20. naprawić piece pokojowe w lokalu mieszkalnym nr [...] oraz w lokalu nr [...],

21. wykonać prawidłową wentylację grawitacyjną w lokalu mieszkalnym nr [...],

22. naprawić uszkodzone stropy w oficynie tylnej.

W ocenie Sądu, obowiązki nałożone na adresata badanej decyzji zostały określone w sposób zbyt ogólny – pozostawiający im zbyt duży margines swobody rozumienia tych nakazów. Obowiązki te nie zostały określone w sposób precyzyjny, czytelny i wykluczający możliwość jego dowolnej interpretacji, tak by adresat decyzji nie miał wątpliwości, jakie czynności powinien wykonać. Tytułem przykładu, pojęcie "naprawy kominów" (pkt 5) można rozumieć wielorako – zarówno jako kapitalną przebudowę kominów polegająca na ich rozebraniu i wzniesieniu na nowo, jak i jako ich fragmentaryczny remont związany z usunięciem istniejących ubytków na ich dowolnych elementach konstrukcyjnych. Ponadto przez "naprawę kominów" można również rozumieć zamontowanie w lub nad przewodami kominowymi nowych elementów (np. nasad kominowych – turbowentów lub tzw. strażaków kominowych), udrażniających te przewody.

Na podobną swobodę interpretacyjną pozwalają także pozostałe pojęcia użyte przez organy w treści decyzji, np. "naprawić uszkodzone rynny", "naprawić nawierzchnię podwórza", "naprawić instalację elektryczną", "naprawić drewnianą stolarkę okienną" czy też "naprawić pokrycie połaci dachowej".

Należy podkreślić, iż rozstrzygnięcie organu administracji publicznej powinno w sposób jednoznaczny i precyzyjny określać zamieszczone w nim prawa lub obowiązki. Co do zasady wszelkie niejasności w tym zakresie mogą stanowić przedmiot wyjaśnienia decyzji stosownie do brzmienia art. 113 § 2 k.p.a., jednak wyjaśnienia te nie mogą wpływać na treść osnowy decyzji administracyjnej, a zatem na zakres praw lub obowiązków sformułowanych w decyzji. Oznacza to, że wszelkie niejasności osnowy decyzji administracyjnej skutkują wadliwością podjętego rozstrzygnięcia i wadliwość ta jest tego typu, że ma istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym jest przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego.

Nałożenie na adresata rozstrzygnięcia obowiązku – o treści bliżej niedookreślonej – należy uznać za naruszenie zasady ogólnej sformułowanej w art. 8 k.p.a. – pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. Naruszenie to w okolicznościach niniejszej sprawy ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w aktach postępowania tak organu I jak i II instancji brak jest dokumentów w oparciu, o które organy ustaliły, że "A. sp. z o.o." w P. jest ustanowionym przez sąd zarządcą przedmiotowej nieruchomości i co za tym idzie może być adresatem przedmiotowej decyzji

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy administracyjne obu instancji wydadzą decyzje w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami przedstawionymi powyżej, w treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Nałożone na adresata decyzji obowiązki powinny być sformułowane w zgodzie z przywołanym stanowiskiem orzecznictwa sądowego.

Sąd nie znalazł natomiast podstaw do zakwestionowania samej zasadności nałożenia na adresata decyzji obowiązków wykonania niezbędnych napraw budynku. Organy powołały właściwe przepisy techniczno-budowlane dla wykazania podstaw prawnych nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Dokonały także prawidłowych ustaleń faktycznych w tym względzie, stwierdzając także, iż nie jest zasadne wyłącznie budynku z użytkowania do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.