Postanowienie NSA, sygn. akt OZ 109/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 58-59
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 86 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: W sprawie o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi (art. 58 K.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) nie ma znaczenia okoliczność, że strona nie otrzymała faksu swego pełnomocnika, informującego o treści wezwania sądu.

TEZY

W sprawie o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi (art. 58 K.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) nie ma znaczenia okoliczność, że strona nie otrzymała faksu swego pełnomocnika, informującego o treści wezwania sądu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zażalenie Mirosława S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie ze skargi Mirosława S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 22 sierpnia 2003 r. w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej za niezabudowanie nieruchomości gruntowej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek Mirosława S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zdaniem Sądu, Mirosław S. nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy za uchybienie terminu do uiszczenia wpisu. Występuje on ze skargą jako osoba fizyczna i uzgodnił z pełnomocnikiem sposób przekazywania korespondencji przez Sąd za pośrednictwem pracownika Spółki, w której pełni funkcję Prezesa, ze względu na częste wyjazdy służbowe. Zgodnie z porozumieniem pełnomocnik przekazał informację o obowiązku uiszczenia wpisu osobie wskazanej przez skarżącego - Wioletcie K., która pozostawiła wezwanie na biurku skarżącego. Zaniedbanie osoby, którą posłużyła się strona, obciąża samą stronę, a zatem nie można mówić, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. O braku winy w niedokonaniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w razie uprawdopodobnienia przez stronę, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia. Za taką przeszkodę nie można uznać zarówno wyjazdu służbowego skarżącego, jak i urlopu Wioletty K.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik podał, że Sąd błędnie ustalił sposób komunikowania się pełnomocnika ze skarżącym za pośrednictwem pracownika Spółki, w której skarżący pełni funkcję Prezesa. Uzgodniony sposób komunikowania się polegał na przesyłaniu przez pełnomocnika faksem do siedziby firmy pism doręczonych przez Sąd. Wbrew temu, co przyjął Sąd, skarżący nieczęsto odbywa podróże służbowe, raczej wyjazdy te należą do rzadkości. W tym jednak czasie, kiedy pełnomocnik wysłał faks o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, przebywał on na urlopie. Obowiązkiem pracownika odbierającego każdą korespondencję kierowaną do skarżącego jest przekazywanie jej bezpośrednio po odbiorze. Następnego dnia po odbiorze faksu pracownik korzystał z urlopu i dlatego nie doszło do kontaktu pomiędzy odbiorcą a adresatem faksu i skarżący nie otrzymał informacji o wezwaniu do uiszczenia wpisu (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Mirosław S. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył za pośrednictwem swego pełnomocnika - radcy prawnego - w dniu 19 września 2003 r. W myśl art. 40 Kpa, który miał zastosowanie przed sądem w związku z art. 59 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi strony, a nie samej stronie. Stosownie do tego przepisu Sąd wezwanie do uiszczenia wpisu wysłał pełnomocnikowi, który otrzymał je 30 września 2003 r. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania pełnomocnik w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu od skargi. W dniu 10 grudnia 2003 r. natomiast złożył wniosek w imieniu strony o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu. Wniosek ten pełnomocnik uzasadnił tym, że nie było możliwe przekazanie informacji skarżącemu o terminie uiszczenia wpisu, ponieważ przebywał w delegacji w dniu 1 października 2003 r., a także w dniach 3, 4 oraz 7 i 8 października 2003 r. Pełnomocnik przekazał tę informację faksem, ale nie dotarła ona do skarżącego, choć były w tym przedmiocie uzgodnienia między pełnomocnikiem a skarżącym co do sposobu przekazania informacji.

Dla zachowania terminu do uiszczenia wpisu w sprawie niniejszej nie mają znaczenia ustalenia pełnomocnika z klientem co do sposobu ich porozumiewania się. W sprawie tej ma znaczenie, czy prawidłowa osoba została zawiadomiona przez Sąd o obowiązku uiszczenia wpisu i czy wezwanie wysłane przez Sąd zostało prawidłowo tej osobie doręczone. Bezsporna jest okoliczność, że Sąd dokonał prawidłowego doręczenia wezwania o obowiązku uiszczenia wpisu, wysyłając wezwanie w tym przedmiocie pełnomocnikowi strony. Wykonanie tej czynności należy do pełnomocnika, który w tym zakresie wykonuje czynności za stronę, a niewykonanie tej czynności pociąga jedynie skutki dla samej strony.

Pełnomocnik nie wykazał w niniejszym postępowaniu, że nie uiścił wpisu bez swojej winy. Twierdzenie, że faksem przekazał skarżącemu zawiadomienie o obowiązku uiszczenia wpisu, ale tego faksu skarżący nie otrzymał, nie stanowi dowodu, że były wykonane czynności zmierzające do zachowania terminu wynikającego z wezwania Sądu. Na marginesie: zarówno 2, jak i 6 października 2003 r. były dniami pracy i skarżący był uchwytny, a zatem - gdyby pełnomocnik przejawił należytą staranność - była możliwość zachowania terminu do uiszczenia wpisu. Kwestie łączące skarżącego z pracownikiem, który miał obowiązek przekazywania informacji pełnomocnika, nie mają znaczenia w sprawie, gdyż skarżący wniósł skargę jako osoba fizyczna, w której imieniu działał jedynie ustanowiony pełnomocnik.

Pełnomocnik nie kwestionuje, że sam nie dokonał czynności uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie. Podał, że o fakcie nieuiszczenia wpisu dowiedział się dopiero wówczas, kiedy otrzymał postanowienie o odrzuceniu skargi. Twierdzenie to nie stanowi okoliczności świadczącej o braku jego winy, gdyż wezwanie do uiszczenia wpisu otrzymał pełnomocnik i to on nie dochował terminu. Sąd zatem prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie nie można uznać, iż strona bez swojej winy nie wykonała czynności w terminie.

Zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.