Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2231/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: w związku z art 76 ust 1 i  2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art 34 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze oraz A. z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 191/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia A. w B. (dalej jako "stowarzyszenie") uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Szklarska Poręba z dnia [...] listopada 2006 r. (dalej jako "decyzja środowiskowa") w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kolei linowej, modernizacji nartostrad i budowie połączeń miedzy nimi oraz rozbudowie instalacji sztucznego dośnieżania w masywie Szrenicy w miejscowości Szklarska Poręba, zmienionej w części przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] marca 2007 r.

Postępowanie administracyjne toczyło się na skutek wniosku Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta Szklarska Poręba. Jako podstawę wniosku wskazano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"). Wnioskodawca zarzucił decyzji rażące naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm. – dalej jako "ustawa o ochronie przyrody"), a tym samym również art. 6 ust. 4 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.Urz. UE L Nr 206 z 22 lipca 1992 r. – dalej jako "dyrektywa siedliskowa").

Wnioskodawca wskazał, że teren na którym planowane jest przedsięwzięcie w dniu wydania decyzji środowiskowej, znajdował się w granicach projektowanego obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 "Karkonosze". Obszar ten został zgłoszony do Komisji Europejskiej przez Rząd RP w kwietniu 2004 r. (zatwierdzony przez Komisję decyzją nr 2008/25/EC z dnia 13 listopada 2007 r.). W dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był to także teren projektowanego obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Karkonosze". Obszar ten został w późniejszym terminie wyznaczony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 5 września 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 179, poz. 1274 i 1275). Powołując się na Standardowy Formularz Danych wnioskodawca wskazał, że na tym terenie stwierdzono między innymi 23 siedliska z załącznika I dyrektywy siedliskowej oraz 6 gatunków ssaków z załącznika II dyrektywy siedliskowej. Wnioskodawca dodał, że przedmiotem ochrony tego obszaru są między innymi następujące siedliska przyrodnicze: zarośla kosodrzewiny (kod 4070), kwaśne buczyny (kod 9110), górskie bory świerkowe (kod 9410), torfowiska przejściowe i trzęsawiska (kod 7140), murawy bliźniczkowe (kod 6230). Obszar ten zasiedla także 20 gatunków ptaków z załącznika I Dyrektywy Rady 2009/147/EC z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Jest to jedna z 10 najważniejszych w kraju ostoi lęgowych cietrzewia, sóweczki oraz sokoła wędrownego. Odnotowana w granicach ostoi populacja cietrzewia stanowi ok. 2% krajowej populacji, a sóweczki blisko 10%. Jest to także jedna z najważniejszych ostoi lęgowych północnego podgatunku podróżniczka, płochacza halnego, czeczotki oraz drozda obrożnego, dla których najważniejsze są piętra roślinności od regla górnego, przez piętro subalpejskie, do piętra alpejskiego. Ponadto, także liczebność włochatki i dzięcioła zielono siwego przekracza 1% krajowej populacji. Odnosząc te informacje do ustaleń przyjętych w decyzji wnioskodawca zwrócił uwagę na treść objętej wnioskiem decyzji wskazując, że: ,,przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wykazało występowanie negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym na obszar Natura 2000 (...). Obowiązek wykonania kompensacji przyrodniczej nałożony został z uwagi na fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowiska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt podlegające ochronie w ramach Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 oraz projektowanego Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 "Karkonosze", a dla wielu przedmiotów ochrony nie jest możliwe zastosowanie działań minimalizujących oddziaływanie negatywne. Nakazane działania kompensacyjne wynikają z faktu zniszczenia fragmentów siedlisk wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG, w tym: kwaśnych buczyn (kod 9110) oraz kwaśnych świerczyn górskich i wysokogórskich (kod 9410) i braku rozwiązań alternatywnych dla utrzymania tych siedlisk w stanie nienaruszonym. Ustalony zakres kompensacji przyczyni się do odtwarzania fragmentów struktur siedliskowych drzewostanów będących właściwymi dla tego terenu oraz poprawy siedlisk rzadkich gatunków ptaków w tym sóweczki, włochatki i cietrzewia." W ocenie wnioskodawcy, biorąc pod uwagę zawarte w decyzji stwierdzenie wystąpienia znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 w rozpatrywanej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o ochronie przyrody – art. 33-35a, w tym art. 34 ust. 1 implementujący do polskiego prawodawstwa przepisy Dyrektywy Siedliskowej. Wnioskodawca wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem warunkiem sine qua non dopuszczania realizacji przedsięwzięcia, które może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 jest przede wszystkim zaistnienie imperatywów wynikających z nadrzędnego interesu publicznego. Natomiast w ocenie wnioskodawcy, w przedłożonym "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanej budowy kolei linowej, poszerzenia fragmentów tras narciarskich, budowy łącznika pomiędzy nartostradą »Śnieżynka« i »Puchatek« oraz zainstalowania sztucznego naśnieżania na niektórych odcinkach nartostrad w rejonie Szrenicy w Karkonoszach Zachodnich" (dalej jako "raport") wraz z aneksem nie próbuje się nawet udowadniać istnienia przesłanki nadrzędnego interesu publicznego. Organ wskazał, że w uzasadnieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że "rozwój infrastruktury narciarskiej w masywie Szrenicy przyczyni się do zwiększenia atrakcyjności turystycznej Szklarskiej Poręby na skutek usprawnienia narciarstwa zjazdowego, spowoduje to zwiększenie napływu turystów – narciarzy i przyczyni się do rozwoju turystycznego miasta, co w konsekwencji wpłynie na rozwój gospodarczy Szklarskiej Poręby". Wnioskodawca stwierdził, że inwestycja będąca indywidualnym przedsięwzięciem gospodarczym skarżącego, nie stanowi emanacji nadrzędnego interesu publicznego określonego w art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, nawet z racji stworzenia w ten sposób miejsc pracy dla lokalnej społeczności. Nie każde przedsięwzięcie gospodarcze lub społeczne stanowi realizację nadrzędnego interesu publicznego, a tylko takie, które z racji swej użyteczności ale i zarazem konieczności, podejmowane jest z pożytkiem dla całego społeczeństwa, gdzie pożytek ten zasługuje w powszechnej opinii na osiągnięcie nawet kosztem jego uciążliwości wobec środowiska przyrodniczego, przy zapewnieniu jednak stosownej kompensacji przyrodniczej w maksymalnym stopniu ograniczającej tę uciążliwość. W opinii wnioskodawcy, również w przypadku inwestycji narciarskich w masywie Szrenicy, nie istnieją żadne powody o charakterze zasadniczym wynikające z nadrzędnego interesu publicznego, które przemawiałyby za koniecznością realizacji tego przedsięwzięcia. Infrastruktura narciarska nie stanowi przedsięwzięcia służącego ogółowi społeczeństwa, a także nie jest inwestycją, której celem byłoby zaspokajanie bieżących potrzeb ludności, niezbędną dla funkcjonowania społeczności Szklarskiej Poręby. Podniósł, że imperatyw nadrzędnego interesu publicznego odnosi się przede wszystkim do zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa publicznego oraz pozytywnych skutków o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska. Ponadto mogą być to także inne imperatywy o charakterze społecznym bądź gospodarczym, jednakże interes ten musi być "nadrzędny" co oznacza, że nie każdy rodzaj interesu publicznego o charakterze społecznym lub gospodarczym jest wystarczająco ważny, aby był uważany za nadrzędny. Za takie mogą być uznane przedsięwzięcia trwale i bezsprzecznie zaspokajające podstawowe potrzeby społeczności. Wnioskodawca podniósł, że ani autorzy raportu, ani też Wojewoda Dolnośląski, będący organem uzgadniającym środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, nie przeanalizowali powyższych kwestii, uznając, że przedsięwzięcie to spełnia wymogi nadrzędnego interesu publicznego. Tym samym dopuszczono jego realizację, pomimo stwierdzenia wystąpienia znaczącego negatywnego oddziaływania na siedliska i gatunki będące przedmiotem ochrony proponowanego obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 "Karkonosze" oraz proponowanego obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Karkonosze". W związku z powyższym, według wnioskodawcy, zarówno postanowienie uzgadniające Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., jak i wydana na jego podstawie decyzja środowiskowa rażąco naruszają art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a tym samym art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej

Niezależnie od przedstawionego zarzutu wnioskodawca podniósł, że zarówno w dacie wydania postanowienia uzgadniającego Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. jak i wydania decyzji środowiskowej, obszar na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia posiadał status obszaru projektowanego. Powołując się na "zasadę ostrożności" wnioskodawca wyjaśnił, że wobec przedsięwziąć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na projektowane obszary Natura 2000 konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania, o której mowa w art. 33. ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Jednakże jeżeli w trakcie takiej oceny stwierdzone zostanie znaczące negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na dany obszar, nie jest dozwolone wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia, nawet jeśli spełnia ono przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. W takim przypadku zgoda może być wydana dopiero po zatwierdzeniu danego obszaru Natura 2000 przez Komisję Europejską.

W dniu 7 września 2010 r. do Kolegium wpłynął wniosek stowarzyszenia o dopuszczenie na prawach strony do prowadzonego postępowania.

W dniu 9 września 2010 r. Kolegium otrzymało stanowisko Dyrektora Karkonoskiego Parku Narodowego, który wskazał, że stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostało oparte na interpretacji treści decyzji Burmistrza Miasta Szklarska Poręba oraz kopii raportu, bez analizy wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, będących w posiadaniu zarówno miasta Szklarska Poręba, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Ministra Środowiska.

Uzupełniając braki wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wnioskodawca wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy zarówno decyzji środowiskowej, jak i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] marca 2007 r., którą po rozpatrzeniu odwołania zmieniono decyzję wydaną przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 7 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej zmienionej w części przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] marca 2007 r.

Kolegium podniosło, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), a także należało je zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Kolegium zauważyło, że z uwagi na występowanie na obszarze objętym planowaną inwestycją siedliska priorytetowego, wymienionego w załączniku I dyrektywy siedliskowej (zarośla kosodrzewiny) w ramach prowadzonego postępowania Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. ustalił zakres, miejsce, termin i sposób wykonania kompensacji przyrodniczej co wyczerpywało dyspozycję art. 35 ustawy o ochronie przyrody. Kolegium wskazało, że podstawę ochrony zarówno obszarów Natura 2000, jak i projektowanych obszarów Natura 2000 stanowi regulacja przewidziana w cytowanym wyżej art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Powołana regulacja nie wprowadza w sposób bezwzględny zakazu zabudowy na obszarze Natura 2000 (proponowanym obszarze Natura 2000).

Kolegium dokonało analizy wytycznych metodycznych Komisji Europejskiej dotyczących przepisów artykułu 6 (3) i (4) dyrektywy siedliskowej pn.: Ocena planów i przedsięwzięć oddziałujących na obszary Natura 2000 (przekład polski: WWWF Polska 2005 – "Assessments of plans and projects significantly affecting Natura 2000 sites") odnoszących się do dokumentu interpretacyjnego Komisji Europejskiej "Zarządzanie obszarami Natura 2000: Postanowienia Artykułu 6 Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG" Komisja Europejska wypowiada się w sprawie kryteriów "koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego" (zwanych KWNIP). Wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak rozwiązań alternatywnych (konieczność zrezygnowania z pierwotnie zaplanowanej rozbudowy terenów narciarskich w rejonie Łabskiego Szczytu) Burmistrz Szklarskiej Poręby przeanalizował występowanie przesłanek, o których mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Podzielając stanowisko w tym zakresie Kolegium przyjęło, że z uwagi na to, iż istotą gospodarki miasta Szklarska Poręba jest turystyka w sprawie wystąpił nadrzędny interes publiczny. Ponadto zauważono, że plany rozbudowy infrastruktury narciarskiej zawarte są w różnych dokumentach planistycznych, między innymi również w przyjętej uchwałą Rady Miejskiej Szklarskiej Poręby Nr XXY/II/398/01 z dnia 29 maja 2001 r. "Strategii Zrównoważonego Rozwoju Miasta Szklarska Poręba", oraz w przyjętym uchwałą Nr XXXV/411/05 z dnia 19 lipca 2005 r. "Planie Rozwoju Lokalnego Miasta Szklarska Poręba". Rozwój infrastruktury narciarskiej w rejonie Szrenicy przewidują również dokumenty planistyczne Powiatu Jeleniogórskiego. Przedsięwzięcie zawarte jest w "Strategii Zrównoważonego Rozwoju Powiatu Jeleniogórskiego na lata 2006-2014" stanowiącym załącznik do uchwały Nr XXXIXJ247/06 Rady Powiatu Jeleniogórskiego z dnia 31 marca 2006 r. oraz w "Programie Rozwoju Turystyki w Powiecie Jeleniogórskim" stanowiącym załącznik do uchwały Rady Powiatu Jeleniogórskiego Nr XXXII/196/2001 z dnia 3 lipca 2001 r. Przedsięwzięcie stanowi również realizację generalnego celu rozwoju gminy, zawartego w Strategii i wpisane zostało w dokument pod nazwą: "Harmonizacja rozwoju społecznego, gospodarczego i przestrzennego podnoszącej jakość życia mieszkańców". Biorąc pod uwagę przedstawione dokumenty Kolegium podzieliło stanowisko zaprezentowane w decyzji środowiskowej wskazując, że sporne przedsięwzięcie trwale i bezsprzecznie zaspokoi potrzeby społeczności oraz wpisuje się we wcześniej istniejące, długofalowe założenia polityki władzy publicznej. Efekt tego przedsięwzięcia będzie trwały, spowoduje efekty zwłaszcza w długim okresie zwiększy się bowiem napływ turystów korzystających obecnie z lepszej infrastruktury narciarskiej Czech. Większy napływ turystów spowoduje zaś rozwój zarówno gospodarczy jak i społeczny Szklarskiej Poręby. Zdaniem Kolegium wyczerpuje to pojęcie zapotrzebowania publicznego, o którym mowa w wytycznych metodycznych Komisji Europejskiej dotyczących przepisów artykułu 6(3) i (4) dyrektywy siedliskowej.

Kolegium podkreśliło również, że nie bez znaczenia pozostaje kwestia zaproponowanych rozwiązań kompensujących, które pozwolą ograniczyć na etapie realizacji i eksploatacji negatywny wpływ przedsięwzięcia na siedliska i gatunki znajdujące się w obrębie bezpośrednich jego oddziaływań. Ustalony przez Wojewodę Dolnośląskiego w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2006 r. zakres kompensacji przyczyni się, w ocenie Kolegium, do odtworzenia fragmentów struktur siedliskowych drzewostanów, będących właściwymi dla tego terenu oraz poprawy siedlisk rzadkich gatunków ptaków w tym sóweczki, włochatki i cietrzewia. W tym celu Wojewoda Dolnośląski nakazał inwestorowi rozwiesić w rejonie Szrenicy 40 – drążonych w pniach – budek lęgowych dla sóweczki i włochatki, zaś w rejonie Hali Szrenickiej i Szrenicy przeprowadzić nasadzenia 1000 sadzonek jarzębiny. Natomiast w obrębie Karkonoskiego Parku Narodowego, na obszarze 26.5 ha w miejscach niezgodności z siedliskiem przeprowadzić (drogą odnowień naturalnych, a gdy to nie jest możliwe poprzez odnowienia sztuczne) przebudowę i wzbogacenie gatunkowe istniejących drzewostanów. Miejsca, terminy oraz sposób wykonania tych prac należało uzgodnić z Dyrektorem Karkonoskiego Parku Narodowego. Ponadto w porozumieniu z administracją Nadleśnictwa Szklarska Poręba w wyznaczonych strefach ochrony ostoi cietrzewia oraz w promieniu 500 m od granic tych stref należało przeprowadzić modernizację wszystkich – wykonanych z siatki drucianej – grodzeń upraw leśnych, poprzez zamontowanie poprzecznych żerdzi drewnianych, natomiast prace związane z realizacją kompensacji przyrodniczej należy zakończyć na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania przedmiotowej inwestycji, a o terminie zakończenia prac należało powiadomić Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody we Wrocławiu.

Kolegium zauważyło, że prace budowlane prowadzone będą w okresie pozalęgowym stwierdzonych gatunków ptaków, pod nadzorem służb Karkonoskiego Parku Narodowego. W decyzji środowiskowej nałożono na inwestora szereg uwarunkowań technicznych związanych z realizacją przedsięwzięcia, które pozwolą ograniczyć na etapie realizacji oraz eksploatacji negatywny wpływ przedsięwzięcia na siedliska i gatunki znajdujące się w obrębie jego bezpośrednich oddziaływań. Ponadto nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej w celu konieczności precyzyjnego ustalenia miejsc trwałych naruszeń stanowisk chronionych oraz gatunków roślin lub grzybów, aby dokonać ich ewentualnego przeniesienia. W celu zaś pomniejszenia oddziaływania człowieka na środowisko przyrodnicze i występujące w nim biocenozy Burmistrz Szklarskiej Poręby wyznaczył okres funkcjonowania nowej kolei linowej na czas od 1 grudnia do 15 kwietnia. Ponadto, termin uruchomienia i zakończenia zaśnieżania tras miał być uzgadniany corocznie z Dyrektorem Karkonoskiego Parku Narodowego w celu ograniczenia możliwości pojawienia się zmian w szacie roślinnej oraz w środowisku bytowania zwierząt, na skutek zalegania śniegu na obszarach sztucznie naśnieżnych. W związku zaś z koniecznością zachowania 0,5 ha zarośli kosodrzewiny (siedlisko priorytetowe) nartostrada nie będzie poszerzana przy górnej stacji istniejącej kolejki linowej kosztem wycinki kosodrzewiny.

Kolegium zauważyło, że organ I instancji podjął decyzję po zebraniu informacji z różnych źródeł, zarówno w oparciu o właściwe w tej materii przepisy prawa jak i w oparciu o swoją znajomość obszaru objętego wnioskiem inwestora jak również w oparciu o konsultacje ze środowiskami przyrodniczymi. Zastosował więc niewątpliwie zasadę przezorności w sposób proporcjonalny do planowanego przedsięwzięcia. Mając bowiem na uwadze rozmiar, skalę i powierzchnię przedsięwzięcia oraz zmiany jakie wystąpią w analizowanym terenie w wyniku zrealizowania inwestycji Burmistrz Szklarskiej Poręby właściwie ocenił istotność oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, mając jednocześnie na uwadze, że w wyniku realizacji tej inwestycji, przy zastosowaniu warunków minimalizujących wpływ inwestycji na obszar Natura 2000 zostaną osiągnięte długookresowe wymierne efekty o charakterze gospodarczym i społecznym wyczerpujące wymogi inwestycji realizującej zasadę nadrzędnego interesu publicznego, poprzez jej podjęcie z pożytkiem dla całego społeczeństwa. Jednocześnie przewidziane środki kompensujące zrównoważą ewentualne szkody dla tego obszaru i służyć będą utrzymaniu spójności sieci Natura 2000 jako całości.

Kolegium nie zgodziło się również zarzutem braku możliwości zastosowania w sprawie art. 34 ustawy o ochronie przyrody nawet w przypadku stwierdzenia istnienia imperatywu wynikającego z nadrzędnego interesu publicznego. W art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca odsyła do stosowania art. 34, który wskazuje właśnie wyjątki od zasady określonej w art. 33 ustawy, wskazując na jakich warunkach, dla jakich celów i przez kogo może być udzielone zezwolenie na realizację takich przedsięwzięć na tych obszarach. Skoro norma art. 34 ustawy o ochronie przyrody pozwala, przy spełnieniu określonych tam warunków, na realizację inwestycji, która może mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000, to tym bardziej norma ta zezwala na realizację takiego przedsięwzięcia mogącego mieć negatywny wpływ na obszary projektowane Natura 2000.

Ponadto Kolegium wskazało, że w decyzjach nie dopatrzyło się również żadnych innych wad, mogących stanowić podstawę do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.

Stowarzyszenie złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną.

Odnosząc się do podniesionych w sprawie zarzutów dotyczących rażącego naruszenia przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody Kolegium zwróciło uwagę na powszechne w orzecznictwie i doktrynie stanowisko dotyczące pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Podkreślono, że wstępnym warunkiem uznania naruszenia prawa za rażące, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., musi być stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny

W ocenie Kolegium, wymogi o charakterze gospodarczym mogą stanowić konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, gdyż w sposób literalny stanowi o tym przepis art. 34 ustawy o ochronie przyrody. W uzasadnieniu decyzji środowiskowej kwestia wymogu o charakterze gospodarczym została wskazana. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że przepis art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie ogranicza możliwości dokonywania różnej wykładni pojęcia "koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego", przez co przepis ten nie może być podstawą ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.

Kolegium przyjęło, że w treści raportu o oddziaływaniu na środowisku planowanego przedsięwzięcia jego autorzy wskazali na zawarte porozumienia dotyczące zagospodarowania narciarsko-turystycznego w rejonie Szrenicy, które to ustalenia były materiałem wyjściowym dla zespołu wykonującego raport oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium, przy braku definicji prawnej "rozwiązań alternatywnych", przyjęcie przez autorów raportu, jak i w dalszej kolejności przez organ wydający decyzję, że ustalenia zawartych porozumień, które w sposób korzystny dla środowiska, ustaliły sposób zagospodarowania rejonu Szrenicy, może być przyjęty jako ustalenie braku rozwiązań alternatywnych. Zdaniem Kolegium, pojęcie "rozwiązań alternatywnych" jest pojęciem niedookreślonym, które daje różne możliwości wykładni, a przez to nie może być podstawą ustalenia rażącego naruszenia prawa. W ocenie Kolegium zawarte w materiale dowodowym informacje dawały podstawę do sformułowania wniosków w treści decyzji, dotyczących braku rozwiązań alternatywnych.

W ocenie Kolegium, pojęcie "rozwiązań alternatywnych" przez skarżące stowarzyszenie zostało utożsamione z kwestią wariantowości przebiegu inwestycji, co jest sprzeczne z wykładnią językową, a na gruncie wykładni celowościowej budzi różne możliwości interpretacji, przez co również wyłączona jest możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto powoływane przez stowarzyszenie orzecznictwo ETS jest nieprzekonujące w sprawie, gdyż skoro obszar inwestycji znajdował się w dniu wydawania decyzji w granicach potencjalnego Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 – "Karkonosze" PLH 020006, jak i projektowanego Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000, to trudno jest ustalić, że przedmiotem oceny miałaby być lokalizacja przedsięwzięcia poza obszarami Natura 2000, gdyż równałoby się to z wariantem niepodejmowania inwestycji, który został w raporcie uwzględniony. W kontekście wykonania kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000, Kolegium przyjęło, że obowiązek kompensacji w sprawie został nałożony, a przez co wymogi określone w przepisie art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zostały wykonane.

Odnosząc się do zarzutu braku możliwości stosowania przepisu art. 34 ustawy o ochronie przyrody, Kolegium zwróciło uwagę, że niniejsze postępowanie toczy się na podstawie przepisów rozstrzygających kwestie stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że aby stwierdzić nieważność należy ustalić wystąpienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium stwierdzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1177/07 stanowi wykładnię prawa. Ponadto wskazany wyrok powołuje się na orzecznictwo wspólnotowe, a w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. brak jest możliwości prawnych, aby stwierdzić nieważność decyzji w przypadku stwierdzenia sprzeczności rozstrzygnięcia z orzecznictwem wspólnotowym.

Kolegium wyjaśniło ponadto, że zarzucana przez stowarzyszenie wadliwość raportu nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Raport zawiera wymagane przepisami prawa elementy, daje możliwość ustalenia uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a nawet w przypadku ustalenia pewnych braków w jego treści, nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wyjaśniło Kolegium, w piśmie z dnia 3 września 2010 r. stowarzyszenie podniosło, że w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji środowiskowej zignorowano stanowisko stowarzyszenia. W ocenie Kolegium, okoliczności tej przeczy sama treść decyzji, w której wskazano, że uwagi te były zbieżne z opinią Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego, przy czym organ odniósł się do sporządzonego w tym zakresie uzupełnienia raportu.

Kolegium wskazało także, że w świetle oceny "koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego" zawartej w uzasadnieniu decyzji takim wymogiem może być wzgląd gospodarczy, co zostało wykazane w raporcie. Ponadto Kolegium stwierdziło, że w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zakres badania tej okoliczności jest węższy niż w postępowaniu zwykłym, co dotyczy większości postulatów zgłaszanych przez stowarzyszenie w toku postępowania.

Odnosząc się do kwestii ostatecznego charakteru kompensacji przyrodniczej, organ wskazał, że wymóg w tym zakresie wynikał z art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Kolegium, z materiału dowodowego sprawy, w tym raportu wynikają przesłanki i zakres kompensacji przyrodniczej, przez co argumentacja stowarzyszenia w tym zakresie jest niezasadna.

Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest "kolejną instancją", w której bada się decyzję administracyjną w trybie odwoławczym, a jedynie badaniem pod kątem ściśle określonych przesłanek. Treść decyzji środowiskowej znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy i jest z nim zgodna. Ponadto, powołane zarzuty stowarzyszenia odnoszące się do treści raportu nie dają podstaw do ponownego merytorycznego badania sprawy, gdyż nie jest to przedmiot niniejszego postępowania. W ocenie Kolegium, tylko ustalenie, że ocena materiału dowodowego została dokonana z rażącym naruszeniem prawa, na przykład jeśli z zebranych dowodów wyprowadzono wnioski oczywiście niezgodne z ich treścią i zasadami logiki – skutkować powinno stwierdzeniem nieważności decyzji, wydanej na podstawie takiej oceny.

W zakresie natomiast przywoływanego przez stowarzyszenie pierwszeństwa prawa wspólnotowego, wskazano, że wszelkie w tym zakresie rozważania należy odnieść do trybu postępowania. Otóż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa dotyczy ustalenia czy w sprawie zachodzi oczywista sprzeczność treści decyzji z przepisem prawa. Niespornie głównym wskazywanym przepisem, z którym decyzja miałaby być sprzeczna, jest przepis art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, co do którego rozważania zostały ujęte w treści decyzji środowiskowej. Kolegium nie dostrzegło również sprzeczności między treścią decyzji a regulacjami wynikającymi z prawa wspólnotowego. Skarżące stowarzyszenie nie powołuje się na konkretne sprzeczności decyzji z konkretnymi regulacjami prawa wspólnotowego, a powołuje się na rozstrzygnięcia orzecznictwa ETS i sądów administracyjnych, z których wynika prymat prawa wspólnotowego, co jednak nie przekłada się na możliwe zarzuty w trybie postępowania nadzwyczajnego.

Stowarzyszenie zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Kolegium użyte w przepisie art. 34 ustawy o ochronie przyrody pojęcia, którym są "konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego" oraz "rozwiązania alternatywne" rodzą różne możliwości interpretacyjne, stąd wyłączona jest możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, stanowisko powyższe nie może być uznane za trafne. Sam fakt przeprowadzenia wykładni danego przepisu nie uzasadnia bowiem braku możliwości orzekania o rażącym naruszeniu prawa. Wykładnia dokonywana jest w każdym przypadku zastosowania przepisu. Zdaniem Sądu I instancji, podnoszone przez Kolegium wątpliwości interpretacyjne wynikające z zastosowania pojęć nieostrych sprowadzić należało do przyznanego organowi stosującego ten przepis upoważnienia do przeprowadzenia wiążącej oceny, która może być szeroka, ale nie dowolna. Sąd I instancji zarzucił, że Kolegium nie tylko nie przywołało jakiegokolwiek przykładu czy to z doktryny czy też z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, któryby potwierdzał przyjęte w sprawie założenie o niejednoznaczności treści normy prawnej wywiedzionej z art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto, nie przedstawiło także własnych wątpliwości interpretacyjnych odnoszących się do analizowanego przepisu. W ocenie Sądu I instancji, w sprawie brak jest pogłębionej i wnikliwej analizy treści art. 34 ustawy o ochronie przyrody, która mogłaby uzasadniać przyjęte przez Kolegium stanowisko.

Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie koniecznym i jedynym warunkiem dla ustalenia występowania przesłanki nieważności decyzji w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa będzie stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami.

Sąd I instancji odniósł się także do kwestii możliwości zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w świetle statusu przedmiotowego obszaru w dacie wydania decyzji środowiskowej, jako obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 "Karkonosze" – będącego wówczas obszarem projektowanym. Zdaniem Sądu I instancji, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie żądał stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z powodu sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i z przywołanym w nim orzecznictwem ETS. Wbrew stanowisku Kolegium, twierdzenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w tym zakresie Sąd I instancji ocenił jako spójne i logiczne, a przede wszystkim pozwalające zbadać, czy w sprawie doszło do zastosowania art. 34 ustawy o ochronie przyrody wbrew dyspozycji art. 33 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji środowiskowej.

Sąd I instancji zarzucił, że przekazane wraz ze skargą akta sprawy prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze nie zawierają jakiegokolwiek materiału dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie może wyłącznie domyślać się, czy rzeczywiście wraz z pismem z dnia 11 października 2010 r. – będącym odpowiedzią Burmistrza Szklarskiej Poręby na zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności przekazane zostały również akta sprawy dotyczące tej decyzji, a także czy dodatkowo przesłano kopie innych dokumentów powoływanych przez organ. W ocenie Sądu I instancji, brak akt I instancji jest uchybieniem nie tylko formalnym, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze kontrolując w trybie stwierdzenia nieważności decyzje objęte wnioskiem, nie może ograniczyć się do oceny tez zawartych w decyzji bez ich zestawienia z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu I instancji, skoro wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze nie przekazało całości akt sprawy, tym samym niemożliwym stała się ocena ustaleń dokonanych przez ten organ.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosły spółka B. (inwestor) oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy, pomimo doniosłości dla rozstrzygnięcia sprawy zawartych w brakujących aktach informacji.

Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu podstaw uchylenia decyzji administracyjnej i ich wyjaśnienia oraz wskazań co do dalszego postępowania organu administracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze zarzuciło naruszenie przepisów prawa procesowego.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 151 tej ustawy, poprzez zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w sytuacji, gdy skarga na podstawie art. 151 powinna być oddalona.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody, mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez brak wskazania, na czym miałoby polegać domniemanie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody.

Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak wskazania, na czym miałoby polegać domniemanie naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po czwarte, art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci akt sprawy poprzedzających wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r.

Po piąte, przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wydania wyroku w oparciu o akta sprawy.

Po szóste, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazań co dalszego postępowania oraz brak wskazania podstaw uchylenia decyzji obu instancji.

Po siódme, art. 134 p.p.s.a. poprzez wykroczenie poza granice rozpoznania sprawy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Po ósme, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w toku rozpatrywania sprawy oceny skutków społeczno-gospodarczych stwierdzenia nieważności wydanych decyzji administracyjnych.

Kolegium podniosło również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

Po pierwsze, art. 33 i art. 34 ustawy o ochronie przyrody poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena oddziaływania na środowisko wykazującą negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 powoduje, że przedsięwzięcie nie może być realizowane, podczas gdy właściwa wykładnia tych przepisów uprawnia, w określonych sytuacjach, do realizacji przedsięwzięcia.

Po drugie, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie "mogą zachodzić" przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu powoduje konieczność uznania, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Kolegium zarzuciło ponadto niewłaściwą wykładnię wskazanego przepisu poprzez uznanie, że konieczność dokonywania wykładni przepisów prawa mieści się w możliwości ustalenia "rażącego naruszenia prawa", podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na możliwość ustalenia "rażącego naruszenia prawa" wyłącznie w przypadku bezpośredniego rozumienia przepisu prawa. W ocenie Kolegium, Sąd I instancji dokonał ponadto błędnej wykładni tego przepisu poprzez uznanie, że skutki, które wywołuje decyzja nie mają wpływu na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu wskazuje na możliwość ustalenia "rażącego naruszenia prawa" wyłączenie w powiązaniu z oceną skutków społeczno-ekonomicznych, jakie wywołuje decyzja administracyjna.

Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy stwierdzić, że w obu skargach kasacyjnych zasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. Powyższy przepis jednoznacznie bowiem stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., który to przypadek w tej sprawie nie wystąpił. Natomiast należy podzielić zarzut kasacyjny, że Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie niepełnych akt sprawy, czyli z naruszeniem dyspozycji art. 133 §1 ustawy p.p.s.a. Wynika to z tego, że nawet Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku jednoznacznie stwierdził, że przekazane akta sprawy prowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze nie zawierają w istocie jakiegokolwiek materiału dowodowego, który poprzedzał wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Oznacza to, że przedmiotowe akta sprawy, które zostały przekazane do Sądu łącznie z odpowiedzią na skargę były niekompletne. W szczególności miało to dotyczyć braku przekazania pisma z dnia 11 października 2010 r. będącego odpowiedzią Burmistrza Szklarskiej Poręby na zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności łącznie z aktami sprawy dotyczącej tej decyzji, a także kopii innych dokumentów. Dotyczy to przede wszystkim pisma skierowanego do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska łącznie z udzieloną na nie odpowiedzią oraz kopii pisma skierowanego do Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot wraz z odpowiedzią, jak i kopii wystąpienia do Dyrektora Karkonoskiego Parku Narodowego wraz z udzielonymi odpowiedziami, a nawet decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] w sprawie udzielenia inwestorowi – B. sp. z o.o. zezwolenia na odstępstwa od zakazów zawartych w art. 15 ustawy o ochronie przyrody.

Ponadto należy podkreślić, że Sąd I instancji nie wystąpił także do właściwego organu o nadesłanie przedmiotowych akt sprawy w celu ich uzupełnienia pomimo pełnej wiedzy w tym zakresie, co znalazło swoje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku. Dlatego też z tej przyczyny Sąd I instancji nie mógł dokonać prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwy organ, jak i dokonać prawidłowej kontroli zastosowanych przepisów prawa materialnego, a następnie ich wykładni, także w świetle w tym zakresie w istocie jednolitej linii orzecznictwa wyrażonej m.in. w wyroku NSA z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1047/07, Lex nr 508474. Wynika z niej, że jeżeli Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy to muszą być spełnione przesłanki z art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd musi dysponować kompletem akt sprawy, które oczywiście powinien przesłać organ, którego decyzji dotyczy skarga. Natomiast jeżeli Sąd w dacie orzekania nie dysponuje kompletnymi aktami sprawy, to nie powinien orzekać w sprawie lecz wezwać właściwy organ do uzupełnienia akt (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 918/05, Lex nr 265725). Oznacza to, że nastąpiło także z tej przyczyny naruszenie dyspozycji art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. w zakresie dotyczącym braku w uzasadnieniu wyroku prawidłowych wskazań co do dalszego postępowania w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jest bowiem oczywiste, że właściwa kontrola stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwy organ jest konieczna dla prawidłowej oceny ewentualnie niewłaściwie zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jak i art. 34 ust. 2 w tym także art. 34 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy, biorąc pod uwagę, że błąd w subsumpcji polega na tym, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w danym przepisie prawa materialnego. Z kolei naruszenie prawa materialnego – przez jego błędną wykładnię oznacza, że Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa materialnego – w danym stanie faktycznym i prawnym. Dlatego też naruszenie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. uniemożliwia prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji ostatecznej w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy p.p.s.a., ponieważ będzie to możliwe dopiero kiedy Sąd I instancji będzie w dacie orzekania dysponował kompletnymi aktami sprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O odstąpieniu od kosztów postępowania kasacyjnego w całości Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 ustawy p.p.s.a.