Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1545/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 6  pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 773/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usytuowania tymczasowych kontenerów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt VII S.A./Wa 773/07, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru usytuowania tymczasowych kontenerów.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru usytuowania tymczasowych kontenerów na terenie działek Nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W..

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, iż inwestor w dniu [...] października 2006 r. zgłosił zamiar wykonania na potrzeby szkoły niepublicznej w/w obiektu budowlanego, mającego charakter tymczasowy i przewidzianego do przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. W ocenie organu planowana inwestycja położona na obszarze oznaczonym symbolem MN w obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego przyjętego uchwałą Nr 901 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 8 października 2002 r. (Dz. U. Woj. Maz. Nr 296, poz. 7763) a zgodnie z §71 w/w planu obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną z zastrzeżeniem , że na jednej działce budowlanej można zrealizować tylko jeden budynek jednorodzinny z dopuszczeniem w parterze funkcji usługowej o powierzchni nie przekraczającej 150 m² i uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu w jakim jest wykonywana. Ponadto w § 72 w/w planu nałożono obowiązek zachowania 50% powierzchni biologicznej czynnej każdej działki budowlanej , zdefiniowanej w § 6 pkt. 4 tegoż planu. Planowana inwestycja polegająca na ustawieniu kontenerów z przeznaczeniem na sale lekcyjne stanowi w ocenie organu faktycznie rozbudowę istniejącego budynku szkoły i narusza ustalenia powyższego planu. Ponadto zdaniem organu inwestor nie spełnia warunku zachowania powierzchni biologicznej czynnej .

Od decyzji tej odwołanie wniosła H. S. działająca w imieniu [...] Sp. z o.o. , podnosząc , że inwestor uzyskał pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalno-biurowego na potrzeby aktualnie istniejącej szkoły , zgłoszony obiekt ma charakter tymczasowy , kontenery niepołączone trwale z gruntem będą usytuowane na utwardzonym placu , na stalowych podkładach, a zatem powierzchnia biologicznie czynna pozostanie bez zmian w stosunku do stanu istniejącego.

Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania inwestora decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie zakwalifikowania planowanej inwestycji jako rozbudowy istniejącej szkoły i powołując się na zapis § 71 ust 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego stwierdził, że "funkcję usługową można zrealizować jedynie w parterze budynków zabudowy jednorodzinnej na powierzchni zabudowy nie przekraczającej 150m² i uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu w jakim jest wykonywana".

Zdaniem Wojewody Mazowieckiego lokalizacja planowanej zabudowy kontenerowej powiązanej z istniejącym budynkiem użytkowanym jako szkoła przewidziana jest na niezabudowanej działce sąsiedniej co nie jest zgodne z funkcją przewidywaną dla przedmiotowego terenu wynikającą z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda Mazowiecki uznał również, iż planowana inwestycja narusza § 72 w/w planu zgodnie z którym przynajmniej 50% działki budowlanej należy pozostawić jako teren biologicznie czynny.

W ocenie organu odwoławczego z projektu zagospodarowania terenu wynika, że znaczną część działki zajmuje podjazd z parkingiem, a za powierzchnię biologicznie czynną nie można uznać utwardzonego placu znajdującego się pod ustawionymi na stalowych podkładach kontenerami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie. Skarżąca Spółka domagając się uchylenie obu decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu strony i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, a także sprzeczności ustaleń organów ze stanem rzeczywistym i prawnym.

Zdaniem skarżącej organy niezgodnie z przedłożonym projektem tymczasowego obiektu budowlanego przyjęły, że lokalizacja planowanych robót nie jest zgodna z funkcją przewidywaną dla przedmiotowego terenu wynikającą z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy nie uwzględniły decyzji Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów z dnia [...] września 2002 r. którą udzielono pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalno- biurowego na potrzeby szkoły. W ocenie skarżącej projektowane kontenery nie stanowią budynku opisanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego bowiem nie są trwale związane z gruntem lecz mają być umiejscowione na prefabrykatach betonowych pełniących funkcję podwalin i skonstruowane są z kształtowników stalowych, spawanych. Nadto, planowana budowa nie stanowi faktycznej rozbudowy istniejącego budynku szkoły z uwagi na połączenie tymczasowego obiektu z budynkiem szkoły lekkim łącznikiem.

Skarżąca Spółka zarzuciła organom błędne ustalenie charakteru działki na której przewidziana jest zabudowa kontenerowa. Zdaniem strony skarżącej nie jest to niezabudowana działka lecz działka Nr [...] na której znajduje się szkoła i 100m- sąsiedniej działki Nr [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, którą uzyskałby inwestor na mocy umowy dzierżawy.

Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła brak uwzględnienia jej interesu jako strony podnosząc, że od dłuższego czasu stara się bezskutecznie o pozyskanie nowej lokalizacji na terenie Wilanowa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił uznając , iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu nieuzasadniony pozostaje zarzut naruszenia przepisu art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu strony i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy.

W sprawie jak podkreślono bezspornym jest, iż projektowana inwestycja polegająca na usytuowaniu tymczasowych kontenerów na terenie działek Nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W. położona jest w obszarze oznaczonym symbolem MN w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego przyjętego uchwałą Nr 901 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 8 października 2002 r. (Dz. U. Woj. Maz. Nr 296, poz. 7763). Zgodnie z ustaleniami powyższego planu obszar oznaczony symbolem MN znajduje się na terenie przeznaczonym jedynie dla zabudowy jednorodzinnej.

Jak wynika z § 71 ust 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego funkcję usługową można zrealizować jedynie w parterze budynków zabudowy jednorodzinnej na powierzchni użytkowej nie przekraczającej 150 m² i uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu w jakim jest wykonywana.

Zaznaczono więc , że ustalenia planu są jednoznaczne i obligatoryjne dla terenu , na którym inwestor zamierza usytuować przedmiotowe kontenery.

Z opisu projektu budowlanego wynika, że tymczasowy obiekt jest obiektem dwukondygnacyjnym, połączonym poprzez lekki łącznik z istniejącym budynkiem szkoły z którym jest również powiązany funkcjonalnie ( k- 3,4, 6 i 13 projektu budowlanego ).Na parterze tymczasowego obiektu zlokalizowane zostały trzy klasy oraz obszerny hol z szafkami dla uczniów, łącznik między budynkiem istniejącym, a projektowanym natomiast na piętrze zlokalizowano trzy klasy i sanitariaty dla uczniów.

Projektowany obiekt składa się z połączonych metalowych kontenerów, posadowionych na prefabrykatach betonowych pełniących funkcję podwalin ( karta - 9 projektu budowlanego ) i zajmuje teren działki Nr ew. [...] na której znajduje się budynek szkoły oraz powierzchnię 100 m ² sąsiedniej wydzierżawionej działki Nr ew. [...] zabudowanej budynkiem jednorodzinnym i gospodarczym.

Zdaniem Sądu w sposób prawidłowy organy ustaliły, iż lokalizacja przedmiotowego budynku tymczasowego przeznaczonego na potrzeby szkoły i połączonego z nią korytarzem (k-6 projektu) nie jest zgodna z funkcją przewidywaną dla terenu MN w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego.

Stanowiska tego zdaniem Sądu nie zmienia decyzja Burmistrza Gminy Warszawa Wilanów z dnia [...] września 2002 r. , którą udzielono pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalno- biurowego na potrzeby szkoły.

Zauważono, iż powyższa decyzja dotyczy wyłącznie istniejącego już budynku mieszkalno - biurowego użytkowanego na potrzeby szkoły i podjęta została przed dniem wejścia w życie ustaleń aktualnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego przyjętego uchwałą Nr 901 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 8 października 2002 r. ( Dz. U. Woj. Maz. Nr 296, poz. 7763).

Sąd dodatkowo podzielił stanowisko organu dotyczące naruszenia § 72 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego , z którego wynika, że na terenach oznaczonych symbolem przeznaczenia MN przynajmniej 50 % powierzchni działki budowlanej należy pozostawić jako teren biologicznie czynny.

Za powierzchnię biologicznie czynną działki jak zaznaczono wbrew stanowisku skarżącej nie można uznać utwardzonego placu znajdującego się pod kontenerami ustawionymi na stalowych podkładach. W ocenie Sądu pierwszej instancji takie pojmowanie powierzchni biologicznie czynnej jest sprzeczne z zapisem § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego definiującym pojęcie powierzchni biologicznie czynnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Spółka z o.o. w Warszawie i zaskarżając go w całości podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zmianami ), art. 7 KPA poprzez nieuwzględnienie interesu strony i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy a także sprzeczność ustaleń organów ze stanem rzeczywistym i prawnym.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na przebieg postępowania w tej sprawie wyjaśniając , iż w jego toku podnoszono , że :

1) Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy i Wojewoda Mazowiecki, niezgodnie z przedłożonym projektem tymczasowego obiektu budowlanego przyjęli, że lokalizacja planowanych robót nie jest zgodna z funkcją przewidywaną dla przedmiotowego terenu wynikającą z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż "obszar ten przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną z zastrzeżeniem, że na jednej działce budowlanej można realizować tylko jeden budynek." Zgodnie bowiem z projektem - pod tymczasową zabudowę kontenerem, a nie budynkiem - miał być przeznaczony teren, na którym aktualnie znajduje się szkoła i tylko w niewielkiej części -teren sąsiadujący, oznaczony numerem ewidencyjnym [...], z obrębu [...], na którym aktualnie znajdują się jednorodzinny budynek mieszkalny i budynek gospodarczy. Zaznaczono, że skarżący na potrzeby projektu uzyskałby na mocy umowy dzierżawy jedynie 100 m² sąsiadującej działki.

2) Tymczasowy obiekt miałby być połączony z budynkiem szkoły lekkim łącznikiem, a zatem wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniach decyzji - planowana budowa nie stanowi faktycznej rozbudowy istniejącego budynku szkoły.

Zauważono , że zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie zaś z projektem tymczasowego obiektu budowlanego konstrukcję obiektu stanowi szkielet z kształtowników stalowych, spawany, poszczególne kontenery skręcane są ze sobą zgodnie z technologią producenta. Kontenery mają być umiejscowione na prefabrykatach betonowych pełniących funkcje podwalin. W ocenie skarżącego w żadnym zatem przypadku nie można uznać, aby projektowane kontenery stanowiły budynek opisany przepisami Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 cytowanej ustawy pod pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przeznaczony do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem w tym obiekty kontenerowe.

Zdaniem strony przedłożony projekt budowli tymczasowej spełniał wszystkie zawarte w nim wymogi: był obiektem kontenerowym, nie związanym trwałe z gruntem, a także przeznaczonym do czasowego jedynie użytkowania i przeznaczonym do przenoszenia w inne miejsce - chociażby z uwagi na fakt, że kontenery, które miały stanowić budowę są jedynie wydzierżawiane, albo kupowane i odsprzedawane z uwagi na ich długi okres trwałości. W zgłoszeniu jednoznacznie podano, iż kontenery są przewidziane do przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż 120 dni od rozpoczęcia robót budowlanych.

Jako podstawę decyzji będącej sprzeciwem od zgłoszenia podano art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zarzucając przedłożonemu projektowi niezgodność z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zgodnie z którym - jak podano w uzasadnieniu : lokalizacja obiektu nie jest zgodna z funkcją przewidywaną dla przedmiotowego terenu wynikającą z zapisu tego planu, a ponadto przynajmniej 50 % powierzchni działki budowlanej należy pozostawić jako teren biologicznie czynny.

Podniesiono też , że istotnie, w przypadku terenów zabudowy jednorodzinnej oznaczonych symbolem MN - § 71 pkt 3 planu zagospodarowania przestrzennego, powoływany przez organ przewiduje, iż funkcję usługową można zrealizować w parterze budynku zabudowy jednorodzinnej, a zgodnie z § 72 - na terenach oznaczonych symbolem przeznaczenia MN ustala się, że przynajmniej 50 % powierzchni działki budowlanej należy pozostawić jako teren biologicznie czynny.

Jednakże, w niniejszej sprawie zdanie strony należy mieć na uwadze fakt zmiany przeznaczenia budynku, który i tak był budynkiem mieszkalno - biurowym, a nie wyłącznie budynkiem jednorodzinnym. Tym samy skarżący uznaje , że w takim przypadku będą mieć zastosowanie wymagania dla terenów przeznaczenia użyteczności publicznej ( UP ) i usług oświaty ( UO ) dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje maksymalną ilość kondygnacji nie większą niż 3 ( § 53 planu), a powierzchni terenu biologicznie czynnego w ogóle się nie określa.

Do tak sformułowanych zarzutów w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta – jak wskazano organ odwoławczy nie odniósł się. W świetle powyższego skarżący stwierdził, że projekt inwestora spełnił wymagania przewidziane planem zagospodarowania przestrzennego i w żadnym zakresie nie naruszył jego postanowień, a zatem zarzut ten był całkowicie bezzasadny, w wyniku czego zaskarżone decyzje powinny ulec uchyleniu.

Skarżący zarzucił też rozstrzygnięciu organów, że w sprawie tej nie uwzględniono także interesu strony, która od dłuższego czasu bezskutecznie stara się o pozyskanie nowej lokalizacji na terenie Wilanowa, składając przy tym wiele pism do Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, a także do Prezydenta. Na żadne z nich nie uzyskano odpowiedzi, a uzyskanie zgody na tymczasowe umiejscowienie kontenerów stanowiłoby co prawda tymczasowe, ale jednak doraźne rozwiązanie tragicznej sytuacji lokalowej szkoły.

Wskazując na ustalenia Sądu przyjęte za podstawę wydanego orzeczenia podniesiono , iż Sąd Wojewódzki, podobnie jak organy administracji nie ustosunkował się do zarzucanego obu decyzjom uznania kontenerów jako budynków, tym samym naruszając przepis art. 3 pkt 2, 2 a i 5 ustawy Prawo budowlane, zawierający definicje budynku, budynku mieszkalnego i tymczasowego obiektu budowlanego, odrębnie je definiując i zaznaczając, że w przypadku kontenerów - są to obiekty niepołączone trwale z gruntem, a zatem niezmniejszające powierzchni biologicznie czynnej.

Sąd nie uwzględnił również faktu, że powierzchnia działki, na której znajduje się szkoła wraz z dzierżawioną częścią sąsiedniej działki stanowią łącznie 1.045,2 m², a zabudowa aktualna wraz z planowaną miałyby zająć 429,7 m² , co nie stanowi nawet 50 % zabudowy, nie uwzględniając nawet całej powierzchni działki sąsiedniej, a nawet i nieuwzględniając powierzchni dodatkowo dzierżawionej, wynoszącej jedynie 100 m ² . Zatem 50 % działki, na której znajduje się budynek szkoły wynosi 472,50 m ², a zatem po zabudowie - blisko 55 % powierzchni pozostałoby biologicznie czynne.

Podkreślenia wymaga również zdaniem skarżącego nieuwzględniona w toku postępowania okoliczność, że kontenery, stanowiące tymczasowe obiekty budowlane nie są uwzględnione w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, a zatem ich budowa nie może naruszać jakichkolwiek jego zapisów.

Ponadto, jak zaznaczono Sąd uznając, że organy nie naruszyły art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu strony - nie uzasadnił swojego twierdzenia. Skarżąca powoływała się wyjątkowo trudna sytuacje lokalowa szkoły, twierdząc, że możliwość zlokalizowania kontenery dla potrzeb szkoły nawet na okres 120 dni, tj. 4 miesięcy - tę sytuację na okres jednego semestru szkolnego znacznie by poprawiły. Zarówno organy administracji, jak i Sąd - nie odniosły się do tych wyjaśnień, a zatem słuszny interes szkoły nie został uwzględniony.

W piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącej Spółki uzupełnił uzasadnienie skargi kasacyjnej i odnosząc się do ustaleń Sądu pierwszej instancji powołał się dodatkowo na opinię Ministerstwa Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2008 r. znak BR/MPD/0780-1/4847/08 opublikowaną na stronach internetowych Ministerstwa wyjaśniającą co należy rozumieć przez zmianę sposobu użytkowania zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ,cytat " w przypadkach budynków użyteczności publicznej m.in. budynki oświaty , szkolnictwa wyższego, nauki , opieki , kultu religijnego itp., podjęcie w nich działalności po spełnieniu przez konkretny budynek lub jego część wymagań higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego określonych w przepisach rozporządzenia i uzyskanie pozytywnej opinii , o której mowa w powyższym akapicie , oznacza , że działalność ta nie zmienia wymagań higieniczno –sanitarnych oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego , a tym samym nie zachodzi konieczność dokonywania zgłoszenia organowi architektoniczno budowlanemu zmiany sposobu użytkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie .

Skarżąca Spółka wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuciła naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 207 , poz. 2016 ze zm.), a nadto zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu strony i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy a także sprzeczność ustaleń organów ze stanem rzeczywistym .

Mając na uwadze tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej uznać należy , iż zawiera on w swej treści zarówno zarzutu naruszenia prawa materialnego jak i procesowego choć w tym drugim przypadku nie zostało to wprost wyartykułowane.

Gdyby nawet teoretycznie uznać , że zarzut naruszenia prawa materialnego odnosi się również do art. 7 kpa , to norma ta stanowi niewątpliwie przepis prawa procesowego , a błędne zakwalifikowani tego zarzutu nie powoduje negatywnych konsekwencji dla skarżącego , gdyż Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest rozpoznać go jako zarzut naruszenia prawa procesowego .

W sytuacji zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia prawa procesowego w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut naruszenia prawa procesowego a w tym zakresie strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego.

Natomiast z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez obrazę art. 7 kpa należy uznać za nieusprawiedliwiony albowiem przepis ten nie mogły zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji , gdyż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kpa wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć jedynie należy , iż rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Bowiem w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a., a zatem nie można czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tak właśnie wadliwie uczyniono w tej sprawie. To zaś prowadzi do wniosku , iż nie zakwestionowano skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którymi w tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany .

Natomiast niesporne w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, iż projektowana inwestycja polegająca na ustawieniu tymczasowych kontenerów na działkach Nr [...] i [...] przy ul. [...] i [...] w W. zlokalizowana w obszarze oznaczonym symbolem MN w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego przyjętego uchwałą Nr 901 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 8 października 2002 r. (Dz. U. Woj. Maz. Nr 296, poz. 7763). Zgodnie z ustaleniami powyższego planu obszar oznaczony symbolem MN znajduje się na terenie przeznaczonym jedynie dla zabudowy jednorodzinnej. W takiej zabudowie jak trafnie wskazano w motywach zaskarżonego wyroku można realizować funkcję usługową lecz pod określonymi warunkami bowiem jak stanowi § 71 ust 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego funkcję usługową można zrealizować jedynie w parterze budynków zabudowy jednorodzinnej na powierzchni użytkowej nie przekraczającej 150 m² i uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu w jakim jest wykonywana.

Z opisu projektu budowlanego wynika, że tymczasowy obiekt jest obiektem dwukondygnacyjnym, połączonym poprzez lekki łącznik z istniejącym budynkiem szkoły z którym jest również powiązany funkcjonalnie ( k- 3,4, 6 i 13 projektu budowlanego ). Na parterze tymczasowego obiektu zlokalizowane zostały trzy klasy oraz obszerny hol z szafkami dla uczniów, łącznik między budynkiem istniejącym, a projektowanym natomiast na piętrze zlokalizowano trzy klasy i sanitariaty dla uczniów. Stąd też funkcja usługowa nie jest realizowana wyłącznie w parterze.

Zatem mając powyższe niesporne przecież ustalenia na uwadze zauważyć należy , że przedmiotowe kontenery wprawdzie nie są budynkiem , lecz pozostają tymczasowym obiektem budowlanym o jakim mowa w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm.) . Jednocześnie kontener ten jest obiektem budowlanym stanowiącym budowlę o jakiej mowa w art. 3 pkt. 1 lit. b i ust. 3 ustawy Prawo budowlane gdyż nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury. Kontener należy do tymczasowych obiektów budowlanych , charakteryzując się tym , że jest niepołączony trwale z gruntem , a jego montaż jest budową . Budową ( art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane ) jest bowiem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu , przy czym wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu obiektu , którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy co przecież może dotyczyć w szczególności kontenerów , barakowozów . Tak więc fakt , że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części nawet w całości w innym miejscu a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu , nie może uzasadniać wniosku , że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Budowa taka podlega bowiem rygorom przepisów prawa miejscowego obowiązującego na tym terenie albowiem charakter tego obiektu nie zwalnia organu od obowiązku dokonania oceny prawidłowości jego ustawienia w kontekście przepisów prawa miejscowego. Stąd też chybiony jest pogląd skarżącej Spółki , iż tymczasowy obiekt budowlany nie podlega rygorom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast nie budzi wątpliwości składu orzekającego w tej sprawie , że sporny kontener jest samoistnym obiektem budowlanym , który jak wskazują akta sprawy ma służyć do prowadzenia działalności gospodarczej a więc służy realizacji funkcji uzupełniającej a nie funkcji podstawowej jaką pozostaje przecież zabudowa jednorodzinna .

Tak więc w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać , iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania tymczasowych kontenerów na potrzeby szkoły niepublicznej skoro w istocie zmierzało by to do faktycznej rozbudowy szkoły niepublicznej , na terenie oznaczonym MN – jako zabudowa jednorodzinna , co niewątpliwie byłoby sprzeczne z rozwiązaniami przyjętymi przez prawo miejscowe w tym zakresie. Kolejna sprzeczność planowanej inwestycji wynika, także z tego , iż jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji sporny obiekt jest dwukondygnacyjny zaś dodatkową funkcję usługową można realizować tylko w parterze , natomiast zaproponowane rozwiązania przewidują również taką funkcję na piętrze gdzie zlokalizowano trzy klasy i sanitariaty dla uczniów.

Ponadto ustalenia Sądu pierwszej instancji co do naruszenia § 72 uchwały Nr 901 Rady Gminy Warszawa Wilanów z dnia 8 października 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wielkiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego w zakresie przekroczenia 50% powierzchni działki budowlanej jako terenu biologicznie czynnego są prawidłowe , albowiem do takiego terenu biologicznie czynnego nie zalicza się utwardzonego placu znajdującego się pod ustawionymi na stalowych podkładach kontenerów , jak też podjazdu z parkingiem który zajmuje znaczna cześć działki, czy też śmietnik tak zlokalizowanego . Zauważyć w tym miejscu należy , iż jak wynika z rozwiązań wskazanego wyżej prawa miejscowego , chodzi tutaj tylko i wyłącznie o typową powierzchnię biologiczną jako tereny zieleni towarzyszącej zabudowie. Zatem ustawienie kontenerów na działce przy ul [...] ( nr ewid. [...] ) w sposób zasadniczy zmniejsza powierzchnię biologicznie czynną tejże działki co potwierdza rysunek zagospodarowania terenu znajdujący się w projekcie budowlanym na k-13.

Ustawienie więc spornych obiektów budowlanych w okolicznościach rozpoznawanej sprawy z przytoczonych powodów pozwala przyjąć , że planowana inwestycja nie spełnia wymagań szczegółowych dotyczących przeznaczenia , zagospodarowania i zabudowy terenów zabudowy jednorodzinnej oznaczonych symbolem przeznaczenia MN rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Wysokiego Zachodniego przyjętych uchwałą Nr 901 Rady Gminy Miasta Wilanów z dnia 8 października 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wysokiego i Wilanowa Niskiego Zachodniego .

Z kolei nie można podzielić argumentacji przedstawionej w kasacji , iż rozwiązania planistyczne przewidziane dla terenów , zagospodarowania i zabudowy terenów usług użyteczności publicznej oznaczonej symbolem przeznaczenia UP czy też usług oświaty UO , mogą mieć zastosowania do terenów oznaczonych jako MN gdyż dotyczą ustaleń przeznaczenia funkcjonalnego innych terenów położonych w innej jednostce funkcjonalnej , a niedopuszczalne jest ich posiłkowe czy też odpowiednie zastosowanie w zabudowie jednorodzinnej, dla której zamieszczono przecież odrębne rozwiązania w zakresie zagospodarowania terenu.

Dlatego też w tych okolicznościach nie można skutecznie czynić zarzuty naruszenia prawa materialnego niewłaściwego zastosowania czy też wadliwej wykładni przepisu art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane , który stanowi , że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, skoro przedstawione wyżej rozważania jednoznacznie wskazują na wystąpienie takiej, przesłanki zgłoszenia sprzeciwu .

Jedynie informacyjnie na koniec zauważyć należy, iż przedstawiona w piśmie procesowym strony skarżącej w uzupełnieniu uzasadnienia skargi kasacyjnej kwestia zmiany sposobu użytkowania nie ma jakiegokolwiek związku z rozpoznawaną sprawą , która dotyczy przecież zgłoszenia robót budowlanych a nie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Zatem mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .