Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1725/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2 pkt 35a, 64 ust. 1, 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, 140ab ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. Spółka jawna z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

| |

Sygn. akt VI SA/Wa 1725/17

UZASADNIENIE

Główny inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z poźn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 64 uat. 1 i 2, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 128, z późn. zm.), dalej: "p.r.d.", oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.), dalej: "u.d.p.", utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z [...] marca 2017 r., nr [...], nakładającą na [...] – sp.j. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] listopada 2016 r. w T. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej 10,0 t. został zatrzymany do kontroli 5-osiowy pojazd członowy składający się z 2-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...], którym Spółka wykonywała przewóz drogowy mrożonek umieszczonych w kartonach (ładunek podzielny) z S. do miejscowości B. (Holandia). W toku kontroli dokonano ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi wyposażonym we wnękę o głębokość dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag przenośnych typu SAW 10C/II. W wyniku przeprowadzonego ważenia po odjęciu możliwych błędów pomiarowych stwierdzono, że rzeczywisty nacisk tylnej pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego wynosił 12,4 t i przekraczał dopuszczalną wartość o wartość 2,4 t, tj. 24,00 %. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo-wagowych odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, którego kierujący pojazdem nie okazał w toku kontroli.

Z uwagi na powyższe naruszenie WITD decyzją z [...] marca 2017 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 15 000 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła odwołanie, w którym podniosła, że kara została nałożona przez błędne przypisanie odpowiedzialności za czynności ładunkowe przewoźnikowi.

Po rozpatrzeniu odwołania GITD przywołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady ruchu pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych oraz konsekwencje naruszenia tych zasad. GITD podkreślił, że odcinek drogi, na którym zatrzymano pojazd do kontroli, należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej wynosi 10 t. Organ wskazał także, że kontroli dokonano na zatwierdzonym stanowisku ważenia przy pomocy wag posiadających aktualne świadectwa legalizacji ponownej.

W ocenie GITD zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony stan faktyczny i wynika z niego, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ wskazał, że poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami, do których zalicza się wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. GITD argumentował, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia, gdyż w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Rozpoznając odwołanie, organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego i zaznaczył, że Spółka pomimo wezwania nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia. Wyjaśnił, że zatrzymanym do kontroli pojazdem nie przewożono drewna ani ładunku sypkiego. Organ stwierdził także, że Spółka nie wykazała należytej staranności wymaganej od podmiotu trudniącego się zawodowo przewozem ani nie wykazała braku wpływu na powstanie naruszenia oraz zauważył, iż między zachowaniem podmiotu wykonującego przejazd a powstałym naruszeniem zachodzi normalny i bezpośredni związek przyczynowy. GITD wywiódł, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym jest odpowiedzialnością dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Wyjaśnił, że nie ma możliwości uniknięcia odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń przez przeniesienie jej na załadowcę, co nie wyklucza możliwości wszczęcia dodatkowego postępowania i nałożenia kary również na ten podmiot. Organ zaznaczył, że podmiot wykonujący przejazd odpowiada wyłącznie za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem GITD kwestie podmiotu odpowiedzialnego za nieprawidłowe rozmieszczenie ładunku nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a podmiot wykonujący przejazd może przerwać łańcuch błędnych decyzji prowadzących do jego odpowiedzialności. GITD wskazał, że w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Organ argumentował, że podmiot wykonując przejazd, powinien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany, a następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe.

GITD zaznaczył także, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200), dalej: "u.t.d." nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż stosuje się je tylko w przypadku kontroli przewidzianych przywołaną ustawą.

Na powyższe orzeczenie Spółka pismem z [...] lipca 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie wykładni w postaci przeniesienia odpowiedzialności za czynności przypisane załadowcy na przewoźnika;

2) art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niewyjaśnienia braku możliwości sprawdzenia przez pracownika strony skarżącej rozmieszczenia towaru oraz jego ładowności w trakcie załadunku co jednoznacznie wyłącza jego odpowiedzialność, która w świetle obowiązujących przepisów spoczywa na załadowcy;

3) art. 7 w zw. z 81 k.p.a. przez niezapewnienie Skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, w szczególności udowodnienia roli przewoźnika w przedmiotowej sprawie;

4) art. 8 k.p.a. przez niesłuszne i niezgodne z obowiązującymi przepisami przeniesienie odpowiedzialności z załadowcy na przewoźnika, który nie miał realnej możliwości dokonania załadunku w prawidłowy sposób;

5) art. 77 § 1 k.p.a. niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia, czy przewoźnik miał realny wpływ na załadunek towaru;

6) art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w odniesieniu do skarżącego;

7) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z przepisem prawa materialnego przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie właściwego postępowania dowodowego;

8) art. 80 k.p.a. przez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na wyłączeniu odpowiedzialności przewoźnika za załadunek i rozmieszczenie towaru i jego wagę;

9) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżąca podniosła, że na obowiązek prawidłowego umieszczenia ładunku i rozmieszczenia go na naczepie lub przyczepie zgodnie ze schematem rozkładu sił ciężkości spoczywa na załadowcy. Dodatkowo podkreśliła, że rolą nowelizacji art. 43 ust. 1 i art. 55a Prawa przewozowego oraz art. 92a u.t.d. było rozszerzenie kręgu podmiotów odpowiedzialnych za skutki nieprawidłowych czynności ładunkowych na inne podmioty. Skarżąca argumentowała, że jeżeli zwrot "przewoźnik" jest stale i konsekwentnie powielany w całej treści ustawy, to należy przyjąć, że użycie innego określenia – "inny podmiot" – odnosi się do innego kręgu adresatów niż przewoźnik. Podniosła, że z uzasadnienia ustaw wprowadzających zmiany we wskazanych powyżej przepisach wynika, iż funkcją nowelizacji była ochrona przewoźników jako najsłabszych ogniw łańcucha transportowo-logistycznego.

Spółka podkreśliła, że z wykładni językowej uregulowań krajowego oraz międzynarodowego prawa przewozowego wprost wynika, iż w przypadku błędu lub niedoprecyzowania w zleceniu transportowym lub liście przewozowym któregokolwiek z parametrów, to nie przewoźnik a nadawca ponosi odpowiedzialność za skutki nieprawidłowego unieruchomienia ładunku na jednostce transportowej. Zaznaczyła, że nie można przenosić odpowiedzialności za skutki czynności załadunkowych na przewoźnika w trybie umownym, gdyż możliwości takiej nie przewiduje prawo przewozowe krajowe i międzynarodowe a art. 55a Prawa przewozowego w połączeniu z art. 92a u.t.d. stanowi w drodze wykładni funkcjonalnej tarczę ochronną dla przewoźników przed nadawcami, załadowcami, spedytorami i innymi podmiotami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2017 r. nakładająca karę pieniężną w kwocie 15 000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Stan faktyczny sprawy jest opisany szczegółowo w aktach sprawy. Ustalono, że [...] listopada 2016 r. w T. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej 10,0 t. został zatrzymany do kontroli 5-osiowy pojazd członowy składający się z 2-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz 3-osiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...], którym Spółka wykonywała przewóz drogowy mrożonek umieszczonych w kartonach (ładunek podzielny) z S. do miejscowości B. (Holandia). W toku kontroli dokonano ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi wyposażonym we wnękę o głębokość dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag przenośnych typu SAW 10C/II. W wyniku przeprowadzonego ważenia po odjęciu możliwych błędów pomiarowych stwierdzono, że rzeczywisty nacisk tylnej pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego wynosił 12,4 t i przekraczał dopuszczalną wartość o wartość 2,4 t, tj. 24,00 %. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo-wagowych odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, którego kierujący pojazdem nie okazał w toku kontroli. Kierowca nie kwestionował wyników pomiarów i podpisał protokół kontroli, bez uwag.

Z uwagi na powyższe naruszenie WITD decyzją z [...] marca 2017 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 15 000 zł., która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r.

W sprawie karę za przejazd pojazdu nienormatywnego nałożono na skarżącego, jako przewoźnika czyli podmiot, o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Podmiot taki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drogach publicznych. Dlatego istotne znaczenie dla stwierdzenia deliktu administracyjnego określonego w art. 140aa ust. 1 p.r.d., ma pojęcie "pojazdu nienormatywnego".

Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu.

Mając na uwadze dokonane pomiary, w ocenie Sądu organy prawidłowo stwierdziły, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć w opisanej wysokości. Należy zauważyć, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia, gdyż w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Pojazd nienormatywny według definicji zawartej w art. 2 pkt 35a p.r.d. to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ustawodawca wskazał więc, że za taki pojazd może być uznany zarówno pojazd, którego nacisk na oś(osi) wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych jak i również pojazd, którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W przepisie art. 2 pkt 57 p.r.d. także mówi się, że nacisk osi oznacza sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi.

Zgodnie z tabelą " Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" stanowiącej załącznik do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd:

a) wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t zakwalifikowany jest do zezwolenia kategorii VII.

Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje, w jaki sposób należy dokonywać załadunku:

1. Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej łub dopuszczalnej ładowności pojazdu 2. Ładunek na pojeździe umieszcza się w laki sposób, aby:

1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

2) nie naruszał stateczności pojazdu;

3) nie utrudniał kierowania pojazdem;

4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, 5) tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

3. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni.

4. Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

5. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

Artykuł ten nie wskazuje podmiotu odpowiedzialnego za prawidłowe rozmieszczenie ładunku, jednak taki obowiązek jest nakładany na załadowcę, na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 w związku z załącznikiem do Prawa o ruchu drogowym. Ustawowe zalecenia odnośnie umieszczania ładunku na pojeździe niewątpliwie więc dotyczą załadowcy, który wszak za odpowiedni załadunek odpowiada, stosownie do ww. przepisów.

Załadowca, pozwalając na wyjechanie na drogi publiczne pojazdu, powinien mieć świadomość, że może on przekraczać dopuszczalne parametry a skarżący jako przewoźnik powinien zakwestionować rozmieszczenie ładunku. Organ administracji szeroko odniósł się do okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika i wyjaśniał, jak należy rozumieć dochowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia. Argumenty organu w tym zakresie nie można uznać za chybione lub nieprawidłowo wskazane. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że to przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może transport ten rozpocząć po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów. Odpowiedzialność załadowcy jest odpowiedzialnością odrębną od odpowiedzialności przewoźnika, stąd przewoźnik nie może zwolnić się od odpowiedzialności własnej, jedynie przez wskazywanie na nieprawidłowe załadowanie towaru przez załadowcę.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art.140aa ust. 4 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym postępowanie umarza się, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Niemniej jednak jak słusznie zauważył organ nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. To skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie dla odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz pojazdem nienormatywnym i w konsekwencji nałożenia nań z tego powodu kary pieniężnej istotny jest stan faktyczny powstania naruszenia.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska skarżącego, co do dochowania przez przewoźnika należytej staranności i braku wpływu na stwierdzone naruszenie. Argumenty skarżącego, mające wykazać powyższe przesłanki, zawierają się w zasadzie w stwierdzeniu, że nie miał możliwości rozłożenia ładunku w inny sposób.

Zgodnie z przepisem art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze dokonane pomiary, w ocenie Sądu Organy prawidłowo stwierdziły, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, o którym mowa w l.p. 7 załącznika nr 1 p.r.d. Stosownie do treści art. I40ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Mając względzie fakt ewentualnej odpowiedzialności załadowcy, spedytora bądź nadawcy ładunku nie ma wpływu na odpowiedzialność kontrolowanego przewoźnika. Możliwość ukarania za stwierdzone naruszenia podmiotu wykonującego przejazd nadal jest możliwe, w sytuacji, gdy są przesłanki do ukarania załadowcy, spedytora bądź nadawcy ładunku, gdyż odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd, załadowcy, spedytora bądź nadawcy ładunku jest odpowiedzialnością równoległą.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.