Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 808/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.70 pkt.6 lit.b
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art.53 ust.5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] lipca 2010r. wniesionego przez J. B. Postanowienie powyższe uzgadniało projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 domów jednorodzinnych w zabudowie wolno stojącej z wewnętrznymi drogami dojazdowymi oraz niezbędną infrastrukturą i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która zmieniła art. 53 ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej w skrócie: u.p.z.p. Przepis art. 53 ust. 5 znowelizowanej u.p.z.p stanowi obecnie, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Powyższa ustawa ogranicza krąg podmiotów, które mogą wnieść zażalenie na postanowienie uzgadniające w trybie art. 106 kpa tylko do inwestora. W ocenie organu inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie warunków zabudowy. Na gruncie obowiązującej obecnie u.p.z.p. prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące uzgodnienia warunków zabudowy przysługuje wyłącznie osobie, która złożyła wniosek o wydanie decyzji (inwestorowi). Brak po stronie określonego podmiotu legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia pociąga za sobą konieczność stwierdzenia przez organ niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 kpa. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawcami i jednocześnie inwestorami są K. i A. M., natomiast zażalenie wniesione zostało przez J. B., który nie jest wnioskodawcą (inwestorem). Wobec powyższego w świetle aktualnego brzmienia art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. merytoryczne rozpatrzenie zażalenia byłoby niedopuszczalne.

Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera przepis przejściowy zawarty w art. 80, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W aktach sprawy brak jest stosownego wniosku inwestorów o rozpatrzenie sprawy w oparciu o poprzednie przepisy, w związku z czym organ ma obowiązek orzekać w oparciu o przepisy nowe, które nie dają możliwości skutecznego wnoszenia zażalenia przez inne niż inwestor strony postępowania.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. B. i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, iż planowana inwestycja naruszać będzie niewątpliwie walory parku krajobrazowego, jak też będzie negatywnie wpływać na stan siedlisk przyrodniczych i gatunków. Zdaniem skarżącego "mętnym jest tłumaczenie", że wypowiadać się w tej sprawie może jedynie inwestor.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2011r. odpowiada prawu.

Prawidłowo wskazał organ, że ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług) wprowadziła zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane."

Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej.

W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inny podmiot aniżeli inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Zażalenie w niniejszym wypadku zostało wniesione po tej dacie, ale postępowanie zostało wszczęte jeszcze przed dniem 17 lipca 2010r. Wydając postanowienie w dniu [...] lipca 2010r. organ I instancji stosował przepisy w poprzednim brzmieniu, stąd zostało zawarte w tym postanowieniu pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia przez wszystkie strony, a nie tylko inwestora. Nie mniej jednak inwestor mógł złożyć wniosek o stosowanie dotychczasowych przepisów. Jeśli tego nie uczynił znajdują zastosowanie przepisy w nowym brzmieniu. Stanowi o tym art. 80 ustawy o rozwoju usług, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Z tych względów zasadnie organ odwoławczy uznał, że zażalenie J. B. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie może zostać rozpatrzone merytorycznie i wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności tego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Odpowiednio stosuje się ten przepis do zażaleń z mocy art. 144 kpa. Niedopuszczalność zażalenia osoby nie będącej inwestorem wynika wprost z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie należało uznać za zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.