Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 480/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...]; Zarząd Województwa Śląskiego, po rozpatrzeniu zażalenia M. K., utrzymał w mocy postanowienie Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. z [...] r., nr [...]; odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. z [...] r. nr [...]; w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wypłaconego na realizację projektu pn. "Poprawa jakości infrastruktury zaplecza turystycznego regionu poprzez remont Hotelu ,,A’’ - usunięcie barier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych, poprawa efektywności energetycznej" w oparciu o umowę nr [...] z [...] r. wraz z późniejszymi aneksami, zawartą pomiędzy Fundacją "B" a Instytucją Pośredniczącą Drugiego Stopnia - Śląskim Centrum Przedsiębiorczości w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 Priorytet III Turystyka, Działanie 3.1 Infrastruktura zaplecza turystycznego, Poddziałanie 3.1.1 Infrastruktura zaplecza turystycznego/ przedsiębiorstwa, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Postanowienia zapadły w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] r. Śląskie Centrum Przedsiębiorczości w C. zobowiązało Beneficjenta, Fundację "B" z siedzibą w K., realizującą w/w projekt objęty umową nr [...] z [...] r. wraz z aneksami, do zwrotu w terminie 14 dni części dofinansowania w kwotach:

- 274.823,47 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich,

- 48.498,26 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa,

- 93.801,07 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich,

- 16.553,13 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa,

- 30.001,63 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich,

- 5.294,41 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa,

- 100.014,06 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności ze środków europejskich,

- 17.649,54 zł wraz z odsetkami, wykorzystaną z naruszeniem procedur, stanowiącą środki finansowe w ramach płatności z dotacji celowej z budżetu państwa.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Instytucja Pośrednicząca powołała w szczególności przepisy art. 206 ust. 1 oraz art. 207 ust. 1 i 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm. – dalej zwana u.f.p.) oraz § 8 ust. 2 pkt 5 i § 18 ust. 2 pkt 8 umowy o dofinansowanie nr [...] z [...] r. wskazując, że może ona rozwiązać umowę bez wypowiedzenia, jeżeli wobec Beneficjenta został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości lub gdy Beneficjent pozostaje w stanie likwidacji albo gdy podlega zarządowi komisarycznemu, bądź gdy zawiesił swoją działalność lub jest przedmiotem postępowań prawnych o podobnym charakterze.

Ponieważ, jak argumentowała Instytucja Pośrednicząca, wobec Beneficjenta został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, co potwierdzają dane z Krajowego Rejestru Sądowego, rozwiązanie w/w umowy i żądanie zwrotu wypłaconych środków finansowych stało się zasadne stosownie do postanowień § 18 ust. 3 umowy.

Odwołania nie wniesiono, a zatem decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] r.

W związku z niewywiązaniem się przez Beneficjenta z obowiązku zwrotu w/w kwot dofinansowania, Instytucja Pośrednicząca, na podstawie m.in. art. 108 § 1 oraz art. 116a i 116 § 1 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 201 ze zm. – dalej zwana O.p.) w zw. z art. 67 i art. 60 pkt 6 u.f.p., orzekła o solidarnej odpowiedzialności członków organu zarządzającego za zobowiązania osoby prawnej, tj. Fundacji "B", w tym odpowiedzialności M. K.

Pismem z 15 marca 2017 r. (data wpływu do organu 20 marca 2017 r.) M. K. w imieniu własnym, wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości z [...] r., nr [...], wydaną Fundacji "B". Uzasadniając wniosek strona wskazała, że ww. decyzja organu z [...] r. nie została odebrana przez Fundację "B" lecz przez Spółkę ,,C’’ S.A. i tym samym nie mogła ona brać udziału w postępowaniu co uzasadnia wniosek o jego wznowienie.

Postanowieniem z [...] r. Śląskie Centrum Przedsiębiorczości w C., na podstawie m.in. 149 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej zwana k.p.a.), odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego we wnioskowanej sprawie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że odmowa wznowienia jest w istocie odmową zbadania, czy zaistniały powołane we wniosku podstawy wznowienia. W sytuacji, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Innymi słowy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym.

Na organie administracji ciąży zatem m.in. obowiązek ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, przymiot strony. W sytuacji, gdy wniosek nie pochodzi od strony tamtego postępowania, organ nie może wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia, gdyż doszłoby do naruszenia art. 147 k.p.a., według którego wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 może nastąpić tylko na żądanie strony. Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że M. K. nie figuruje w KRS jako osoba uprawniona do reprezentacji podmiotu Fundacji ,,B’’ z/s w K., nie jest i nie była stroną postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej w/w decyzją z [...] r. W efekcie nie jest legitymowana do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej w/w decyzją.

W zażaleniu na to postanowienie M. K., zarzuciła organowi naruszenie art. 28 k.p.a., bowiem jest osobą, której obowiązku dotyczy postępowanie lub osobą, która żąda czynności (wznowienia) ze względu na swój interes lub obowiązek.

Zarząd Województwa Śląskiego zaskarżonym postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie wydruku z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] r. ustalono, że M. K. nie jest osobą uprawnioną do reprezentacji Fundacji. Stąd przyjął, że wnosi o wznowienie postępowania w imieniu własnym jako osoba fizyczna, a nie w imieniu osoby prawnej. W konsekwencji stwierdził brak podstaw wznowieniowych na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Weryfikując interes prawny wnioskodawczyni, tj. czy postępowanie, co do którego wnosi o wznowienie, ma wpływ na jej prawa czy obowiązki, organ stwierdził, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy. W tej sprawie M. K. nie ma legitymacji procesowej, gdyż interes prawny jej nie przysługuje. Wprawdzie w innym postępowaniu, zakończonym decyzją nr [...] z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r., uznana została za stronę postępowania, jednak okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę jej interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym.

Dalej organ II instancji wskazał, że M. K. miała pełną świadomość i wiedzę o postępowaniu zakończonym decyzją z [...] r. wydaną Fundacji "B". Na pewno wiedziała o tej decyzji co najmniej 2 grudnia 2016 r. To oznacza, że wniosek z 15 marca 2017 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., tj. po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] r. jest Fundacja "B", natomiast M. K. złożyła przedmiotowy wniosek w imieniu własnym, nie podając podstaw, z których wywodzi interes prawny, pozwalający uznać ją za stronę. Ponadto wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła naruszenie organowi art. 124 §1; art. 28; art. 148 §1 i 2; oraz art. 15 k.p.a. wskazując na niezastosowanie lub błędne zastosowanie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy nie naruszyły prawa.

W sprawie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. odnoszące się do instytucji wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną:

Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

W myśl art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Na podstawie art. 149 § 1 – § 3 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.

Istotą wznowienia postępowania jest możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Wznowienie postępowania pozwala na przełamanie zasady trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a. w przypadku określonych wadliwości w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania wznowieniowego może być wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją ostateczną.

Postępowanie w sprawie wznowienia jest dwufazowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji bada, czy istnieją (zostały powołane w przypadku wniosku o wznowienie) ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Weryfikacji przez organ podlegają także przesłanki jego dopuszczalności, tj. warunki, od których zależy samo uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego. W ramach tej weryfikacji organ bada, czy decyzja której dotyczy wznowienie jest decyzją ostateczną, a także czy wznowieniu nie stoi na przeszkodzie przepis szczególny, wyłączający dopuszczalność wznowienia. W tym drugim przypadku organ winien też zbadać legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz, co już nadmieniono, wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2011r. II OSK 2598/10). Niespełnienie powyższych przesłanek stanowi podstawę odmowy wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Spełnienie wskazanych wymogów skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.).

Zwrócić trzeba w tym miejscu uwagę na specyfikę wznowienia na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). W tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych z jednej strony prezentowany jest pogląd, że badanie przymiotu strony dokonywane jest przed wydaniem postanowienia o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania, a po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania następuje kolejny etap procedury, jakim jest badanie, czy podmiot już uznany przez organ za stronę, ponosi winę lub nie ponosi winy co do braku jego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (zob.: wyrok NSA z 30 czerwca 2011r. II OSK 1158/10).

Z kolei, według innego stanowiska, w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyroki NSA z: 11 stycznia 2011 r. II OSK 2064/09, 10 kwietnia 2013 r. II OSK 2397/11).

W myśl jeszcze innego zapatrywania, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku konieczne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 20 sierpnia 2010 r. sygn. II OSK 1332/09). Sąd rozpoznający sprawę stanowisko to podziela.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Stwierdzić należy, że co do zasady, uruchomić tryb nadzwyczajny może ten podmiot, do którego skierowana została (prawidłowo, czy też wadliwie) decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, a dokładnie – podmiot, do którego skierowano decyzję ostateczną, wzruszeniu której służyć ma uruchomienie trybu nadzwyczajnego. Powołany art. 28 k.p.a. wskazuje na konieczność spełnienia przesłanki "interesu prawnego" powiązanej z postępowaniem, w którym dany podmiot ma uzyskać status strony. "Interes prawny" to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z nim i chroniony przez to prawo. Interes prawny winien przy tym opierać się na konkretnej normie prawa materialnego ustanawiającego prawa i obowiązki. Stroną w postępowaniu jest więc tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (uprawnienie, obowiązek) podlega konkretyzacji w postępowaniu.

Nie ulega wątpliwości, że podmiotem zobowiązanym do zwrotu dofinansowania była Fundacja "B". To do tej Fundacji skierowana została decyzja ostateczna z [...] r. określająca kwoty zwrotu. Decyzja ta nie stanowiła podstawy do dochodzenia określonych nią zobowiązań od skarżącej. Skoro zatem wnioskujący o wznowienie były członek zarządu Fundacji nie był adresatem decyzji określającej zwrot dofinansowania, to nie może skuteczne domagać się wznowienia postępowania zakończonego taką decyzją, jako że efektem tego postępowania może być określenie (np. zmodyfikowanej wysokości) kwoty zwrotu dofinansowania udzielonego Fundacji. Odpowiedzialność orzeczona na podstawie art. 116 O.p. nie daje takiego uprawnienia. Odpowiedzialność osób trzecich jest odpowiedzialnością za cudzy dług i ma charakter akcesoryjny, następczy, gwarancyjny i subsydiarny. Odpowiedzialność ta powstaje na mocy konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich (art. 108 § 1 O.p.), tworzącej nowe stosunki pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Podmiotem tych stosunków są osoby trzecie, a przedmiotem - odpowiedzialność, która nie odnosi się do obowiązku świadczenia dłużnika głównego, lecz dotyczy pokrycia długu. Odpowiedzialność osób trzecich została wprowadzona w interesie wierzycieli, a jej funkcją jest ułatwienie zaspokojenia roszczeń zagrożonych niewypłacalnością dłużnika (Fundacji), przez poszerzenie kręgu podmiotów, od których wierzyciel może dochodzić zaspokojenia należności. Prowadzi to do wniosku, że osoby trzecie w postępowaniu dotyczącym podmiotu za który przeniesiono na nie odpowiedzialność, nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że podmioty te nie mogą być stroną w takim postępowaniu (dotyczącym podmiotu którym zarządzają) i to pomimo tego, że mogą ponosić odpowiedzialność za zaległości tegoż zarządzanego podmiotu. Innymi słowy osoba trzecia zobowiązana na podstawie art. 116 O.p. do uiszczenia należności za podmiot przez nią zarządzany nie ma statusu strony w postępowaniu prowadzonym w stosunku do Fundacji w sprawie zwrotu dofinansowania i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia odpowiedzialności za nieuiszczone należności, a nie ich wymiar. Przepis art. 116 O.p. daje osobie trzeciej legitymację materialnoprawną wyłącznie do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym tejże odpowiedzialności, natomiast nie daje takiej legitymacji w postępowaniu dotyczącym zobowiązań głównego zobowiązanego. Z tej przyczyny, wbrew zarzutom skargi, organ w tej sprawie nie miał podstaw ustalać m.in. tego kto ze strony Fundacji był uprawniony do odbioru korespondencji.

W rezultacie prawidłowo organy oceniły brak podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego skierowaną do Fundacji decyzją ostateczną. W tym stanie rzeczy słusznie odmówiły wznowienia w trybie art. 149 § 3 k.p.a., dokonując uprzednio oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania przy uwzględnieniu przesłanek podmiotowych i przedmiotowych.

W tych okolicznościach, skoro skarżąca z oczywistych względów nie miała legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie, bez znaczenia pozostaje kwestia zachowania ustawowego miesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a., zwłaszcza w sytuacji niepowołania w sentencji art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nadmienić można, że w kwestii zachowania miesięcznego terminu organ wskazał, że z całą pewnością o wydaniu decyzji z [...] r. M. K. wiedziała najpóźniej 2 grudnia 2016 r. z odebranej osobiście korespondencji wysłanej przez IZ RPO WSL, a zatem miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. upływał 2 stycznia 2017 r. Tymczasem wniosek o wznowienie wpłynął do organu 20 marca 2017 r.

Odnosząc się w tym miejscu do argumentów skargi dotyczących niekonsekwencji organu, który uznał skarżącą za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r., a odmówił przymiotu strony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, Sąd stwierdza, że taka sytuacja budzi uzasadnione wątpliwości natury ogólnej. Z całą pewnością organy administracji państwowej na podstawie art. 8 k.p.a. są zobowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Jednakże postępowanie nieważnościowe zakończone odrębną decyzją nie jest przedmiotem oceny Sądu. Natomiast w kwestii legitymacji procesowej M. K. w postępowaniu wznowieniowym Sąd wyżej wyraził swoje stanowisko. Zdaniem Sądu powyższa rozbieżność nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.

Prezentując powyższe stanowisko i jego argumentację, Sąd w całości podziela wyrok tut. Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. i jego uzasadnienie w sprawie ze skargi D. S. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej tą samą decyzją ostateczną Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w C. z [...] r., nr [...], sygn. III SA/Gl 489/18.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd - stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób obligujący do jego wyeliminowania z obrotu prawnego - stosownie do art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.