Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1252/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.),, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], wskutek rozpatrzenia odwołania E. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce ewidencyjnej [...] z obrębu [...] z garażami przy ul. [...] w dzielnicy T. w W.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na regulację prawną normującą ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji w przypadku braku planu miejscowego, powołując art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ oraz § 2, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/. Organ II instancji stwierdził, iż Prezydenta W. dokonał niezbędnych uzgodnień jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, iż w świetle przywołanych powyżej przepisów prawa prawidłowo przyjęto linię, którą wyznaczają budynki mieszkalne znajdujące się na działkach sąsiednich, jako kontynuację istniejącej zabudowy. Przyjęcie wartości minimalnej 30% powierzchni biologicznie czynnej, zdaniem organu odwoławczego, jest dopuszczalne - z uwagi na znaczne zróżnicowanie wielkości powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym., i brak jest jednocześnie podstaw do przyjęcia, iż wskaźnik ten ma być średnią arytmetyczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło nadto,

iż w analizowanym obszarze występuje znaczne zróżnicowanie w zakresie wysokości zabudowy, co zostało uwzględnione w przeprowadzonej analizie, zaś żaden z przepisów nie zobowiązuje organu do określenia wysokości kondygnacji poprzez wskazanie ich liczby, wysokości kalenicy i kierunku głównej kalenicy.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła E. S. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytu i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a nadto poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wspomnianych wyżej warunków. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 15 Kpa w zw. z art. 107 Kpa poprzez brak dokonania własnych ustaleń organu II instancji oraz art. 10 Kpa w zw. z art. 64 § 1 Kpa poprzez brak doręczenia pism procesowych uczestniczce postępowania H. N..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie powołując się na argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga E. S. jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej postawione zasługują na uwzględnienie.

Podkreślić na wstępie należy, iż stosownie do dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm, zwanej dalej u.p.z.p./ wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie

w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5, to jest kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dostępu do drogi publicznej - art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu

od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego

formułując tym tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Regulacja taka ma na celu

zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie

ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia

w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania

funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne.

Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym /ukształtowanie wzniesionych obiektów/. W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustaleniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Szczegółowy sposób ustalania wymagań nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/.

Zgodnie z przepisem § 1 powyższego rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy określa się wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

1) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo

terenu;

2) szerokości elewacji frontowej;

3) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

2) geometrii dachu /kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci

dachowych/.

Skoro cechy, do których należy dostosować nową zabudowę, zostały w sposób szczegółowy prawnie określone - w powołanym powyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p., to określenie przedmiotowych cech jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy.

Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie organ I instancji uchybił temu obowiązkowi, bowiem w decyzji brak jest wszystkich cech nowej zabudowy, a w szczególności nie określono w niej wysokości kalenicy, która jest istotnym elementem geometrii dachu. Geometrię dachu zaś, a w tym i wysokość głównej kalenicy, stosownie do § 9 powołanego wyżej rozporządzenia ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ odwoławczy zaś, pomimo zarzutu E. S. postawionym w odwołaniu, bezkrytycznie zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiotowym zakresie. Takie ustalenia organu II instancji, zdaniem Sądu, stanowią naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 Kpa.

Stwierdzenie powyższego uchybienia musiało doprowadzić do uchylenia przez Sąd decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymującej w mocy wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji. Z uwagi na potrzebę przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu, Sąd uchylił także decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a./ orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Podkreślić należy, iż ocena prawna dokonana przez Sąd w powyższych rozważaniach oraz wskazania, co do dalszego postępowania - stosownie do regulacji art. 153 u.p.p.s.a. wiąże Sąd oraz organ, który wydał zaskarżoną decyzję /confer wyrok NSA z dnia 18 listopada 2005 r., II OSK 218/05, Lex nr 196673/.

Wobec uwzględnienia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania Sąd na podstawie art. 152 u.p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.