Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 702/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 51 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich na 2009r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w J.G. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. określa, że zaskarżone decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

M. P. wniosła o przyznanie jej dopłat na 2009 r. z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił stronie przyznania tych płatności z uwagi na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną powierzchnią kwalifikującą się do objęcia jednolitą płatnością obszarową. Powierzchnia zgłoszona przez stronę we wniosku o przyznanie płatności na 2009 r. do jednolitej płatności obszarowej wynosiła [...]ha. W dniu [...]r. podczas kontroli na miejscu stwierdzono wielkości użytków rolnych na działkach: [...] - [...]ha, [...] - [...]ha, [...] - [...]ha, [...] - [...]ha – łącznie [...]ha. Różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej na miejscu w dniu [...]r., wyniosła [...]ha, czyli [...]%.

Organ powołał się na art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.). Według tych przepisów, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% powierzchni stwierdzonej, jednolita płatność obszarowa będzie odmówiona. Biorąc to pod uwagę, w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) organ odmówił przyznania żądanej płatności bezpośredniej.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...]r. Nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny sprawy oraz podtrzymał argumentację organu I instancji. Powołał się na to, że dnia [...]r. w gospodarstwie strony kontrolę na miejscu przeprowadziła na zlecenie firma zewnętrzna [...], w wyniku której stwierdzono, że działka rolna [...] o deklarowanej powierzchni [...] ha posiada powierzchnię [...] ha. Po wniesieniu zastrzeżeń przez stronę do wyniku kontroli, Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego przeprowadziło ponowną kontrolę w dniu [...]r., której protokół uznał za prawidłowy i ostateczny. organ W wyniku tej kontroli po obliczeniu powierzchni stwierdzonej wszystkich działek strony zgłoszonych do płatności, przedeklarowanie powierzchni wyniosło [...]ha, co stanowiło [...]%.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła decyzji II instancji naruszenie: prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a mianowicie istotnych rozbieżności pomiędzy dwoma protokołami kontroli przeprowadzonych na miejscu w dniach [...]r. i [...]r.; art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r., art. 10 i art. 81 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów i praworządności, gdyż organ nie przeprowadził wszystkich niezbędnych dowodów do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, jak również nie udzielił stronie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, w szczególności nie zawiadomił skarżącą o terminie kontroli zgodnie z pismem z dnia [...]r., zgodnie z żądaniem strony. Skarżąca wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Powołując się na art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci raportu z czynności kontrolnych z dnia [...]r., pisma ARiMR z dnia [...]r. oraz raportu z czynności kontrolnych z dnia [...]r.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania w sprawie. Podniesiono, że według art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności obszarowe są przyznawane w drodze decyzji, której wydanie powinno być poprzedzone prowadzonym zgodnie z k.p.a. postępowaniem administracyjnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepisy ustawy obligują zatem organy orzekające do rozstrzygnięcia sprawy płatności bezpośredniej w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, który powinien podlegać kompleksowej ponownej ocenie przez organ odwoławczy.

Skarżąca stwierdziła, że ustalenia raportu kontroli mają istotne znaczenie dla weryfikacji powierzchni działek objętych wnioskiem o płatności bezpośrednie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Raport jest dowodem stanowiącym podstawę ustaleń faktycznych organów orzekających. W postępowaniu przeprowadzono dwie kontrole, w dniach [...]r. i [...]r. z zastosowaniem tej samej techniki pomiaru - GPS. Treści obu raportów z kontroli odnośnie działek rolnych oznaczonych literą [...],[...],[...],[...] wykazują znaczące rozbieżności co do ich obszaru. Organ II Instancji tego nie dostrzegł i w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, skąd wynikała ta zmiana, mimo zarzutów skarżącej co do błędnego pomiaru. Udział skarżącej w kontroli nie byłby sprzeczny z art. 25 ust. 1 Rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Pozwoliłby usunąć wątpliwości oraz wskazywać dokładne wyliczenia powierzchni działek. W konsekwencji postępowanie dowodowe obarczone jest istotnymi wątpliwościami odnośnie zmian w ustaleniach kontroli. Skarżąca wskazała, że k.p.a. w art. 7 oraz art. 77 § 1 zobowiązuje organ administracyjny do stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w sposób wyczerpujący jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżąca podniosła, że teren zgłoszony do płatności jest urozmaicony. Nie można więc uznać, że przedłożenie protokołów kontroli w celu ustosunkowania się do nich spełniło wymóg zapewnienia skarżącej właściwego udziału w postępowaniu, określony w przepisach postępowania administracyjnego oraz Rozporządzenia UE Nr 796/2004 oraz wydania decyzji na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżąca nie miała wiedzy o pomiarach dokonanych w toku obydwu kontroli. Nie wie, które elementy działek zostały zakwestionowane i z jakiej przyczyny oraz dlaczego są rozbieżności pomiędzy wynikami dwóch kontroli, przeprowadzonymi (zgodnie z protokołami) przez uprawnione podmioty i upoważnione osoby. Treść obydwu protokołów kontroli budzi wątpliwości. Nie sposób uznać, iż w czasie 1,5 godz. (I kontrola), czy 2,15 godz. (II kontrola) jest możliwe obejście wszystkich działek zadeklarowanych przez skarżącą, dokonanie pomiarów, wyliczeń oraz sporządzenia rzetelnej dokumentacji. W sytuacji nieobecności osoby kontrolowanej, bądź osoby przez nią wyznaczonej do udziału w kontroli, osoby dokonujące pomiarów nie mogły wejść na jedną z działek zadeklarowanych do uzyskania płatności. Jest ona bowiem ogrodzona, a po jej terenie biegają zawsze dwa niebezpieczne psy.

Przed zgłoszeniem działek do płatności bezpośrednich za 2009 r. skarżąca w celu właściwego wskazania obszaru kwalifikowalnego do w/w płatności kupiła urządzenie GPS do pomiarów działek. Dokonała pomiarów we własnym zakresie. Wyliczone powierzchnie pomniejszyła odpowiednio w celu uniknięcia możliwości zakwestionowania przez Agencję zadeklarowanych obszarów.

Zdaniem skarżącej, w rozpatrywanej sprawie naruszono jej uprawnienia strony wynikające z art. 3 ust 2 pkt 1 - 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r. oraz z art. 10 i art. 81 k.p.a. Wynika z tego, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Załatwienie spraw administracyjnych, w oparciu o określone w prawie materialnym kryteria przedmiotowe, z pominięciem gwarantowanych ustawowo praw strony, do której kierowane są jednostronne rozstrzygnięcia (decyzje administracyjne), koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego, wyrażonymi zwłaszcza w art. 7 i 10 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z przepisami k.p.a. przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Z art. 10 § 1 k.p.a. wynika, iż takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jej udziału w postępowaniu. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Należy się opierać na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają szczególną moc dowodową na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. Organ może odmówić wiary określonym dowodom dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny; rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki.

Postawa organu rozstrzygającego, który uniemożliwił ustosunkowanie się do wyników dwóch kontroli (brak wskazania powodów odmiennych powierzchni działek), brak umożliwienia uczestniczenia strony w kontrolach (pomimo złożonej prośby i pisma Agencji o zawiadomieniu) narusza zaufanie obywatela do organu, skoro organ administracji dokonuje ustaleń faktycznych, a następnie feruje wnioski sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie pouczając przy tym strony o przysługujących jej uprawnieniach i rodzących się obowiązkach oraz konsekwencjach. Jednocześnie w sposób oczywisty narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez uniemożliwienie udziału skarżącej w postępowaniu. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 3 ust 2 pkt 1-4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r. organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Według skarżącej postępowanie w przedmiocie płatności bezpośrednich za 2009 r. podlega ogólnym regułom kodeksu postępowania administracyjnego, jak również prawu unijnemu. W niniejszym postępowaniu organy administracji publicznej ustaliły stan faktyczny na podstawie wyniku kontroli w jej gospodarstwie, o której nie została powiadomiona. Stąd nie brała udziału w czynnościach kontrolnych. Skarżącą pismem z dnia [...]r. poinformowano, że będzie mogła uczestniczyć w czynnościach kontrolnych oraz zostanie powiadomiona o ich terminie. Zdaniem skarżącej organ naruszył zasady postępowania wskazane w skardze w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie posiadając wiedzy w zakresie, jaki obszar i z jakiej przyczyny został zakwestionowany przez organy kontroli, skarżąca nie była w stanie rzetelnie i zgodnie z uprawnieniami dotyczącymi złożenia wyjaśnień ustosunkować się do przebiegu kontroli.

Biorąc to pod uwagę, skarżąca wniosła jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu wykazały różnicę [...]% między powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącą, a stwierdzoną powierzchnią rzeczywistą. Wielkość różnicy wnioskowanej powierzchni działek a rzeczywistej powierzchni skutkuje odmową przyznania pomocy obszarowej zarówno jednolitej płatności obszarowej, a także uzupełniającej płatności obszarowej gdyż przekracza 20% . Powołane wyżej przepisy prawa w takiej sytuacji nie pozwalają organom rozpatrującym sprawę wydać decyzję pozytywną.

Zdaniem organu, wszystkie zarzuty skarżącej, dotyczące naruszeń prawa procesowego oraz prawa materialnego są chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Artykuł 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), stanowi lex specialis wobec art.10 kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie którego skarżąca bezzasadnie zarzuca organowi. Zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania w oparciu o art. 3 tej ustawy nie jest obowiązkiem organu, gdy tego strona wyraźnie nie żąda. Nie jest także obowiązkiem organu umożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, wobec braku takiego żądania strony. Z akt sprawy wynika, że takich żądań strona nie zgłaszała w trakcie postępowania przed organem I jak i II instancji. Wobec tego nie można postawić organom rozpatrującym sprawę zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Kontrole działek skarżącej przeprowadzone przez wykonawcę zewnętrznego jak również kontrole na miejscu przez Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego są zgodne z zasadami regulacji rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Stanowią dowód tego, że odmowa przyznania płatności przez organ I instancji jak również utrzymanie tej decyzji przez organ II instancji w mocy były uzasadnione.

Wobec zdaniem organu skarga jako niezasadna nie może być zdaniem organu uwzględniona i powinna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Sąd stwierdził powołane przez skarżącą naruszenia prawa. Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie.

Sąd oddalił wnioski dowodowe strony z uwagi na to, że zgodnie z powołanym przez stronę art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić takie dowody, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazane przez skarżącą dokumenty znajdują się bowiem w aktach administracyjnych, a Sąd uwzględnił je przy rozpatrzeniu sprawy.

Podstawą materialnoprawną sprawy, prawidłowo powołaną przez organy orzekające, jest art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.). Przepisy te stanowią, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% powierzchni stwierdzonej, jednolita płatność obszarowa będzie odmówiona. Patrząc na rozstrzyganą sprawę jedynie z punktu widzenia rachunkowego, opierając się o wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji dnia [...]r., w wyniku której wykazano [...]% przekroczenie obszaru deklarowanego w stosunku do obszaru stwierdzonego, uwzględniając art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) można by przyjąć, że organ zasadnie odmówił przyznania żądanej płatności bezpośredniej.

Sąd stwierdza jednak, że kontrole na miejscu działek skarżącej były przeprowadzone dwukrotnie - przez wykonawcę zewnętrznego dnia [...]r. oraz przez Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego dnia [...]r. Były one formalnie zgodne z zasadami regulacji rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Pomiarów dokonano tą samą techniką GPS. Wyniki każdego z dokonanych pomiarów były jednak inne. Organy orzekające przyjęły natomiast arbitralnie przy podejmowaniu decyzji za prawdziwy, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia, wynik drugiego pomiaru z dnia [...]r. Różne wyniki pomiarów dokonanych w toku obydwu kontroli sprawiają jednak, że nie mogą one stanowić dowodu na okoliczność odmowy przyznania płatności przez organ I instancji oraz utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ II instancji. Sąd stwierdza, że w ten sposób organy orzekające naruszyły powołane w skardze przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Nie wyjaśniły bowiem istotnych okoliczności faktycznych sprawy, wyrażających się w rozbieżności pomiędzy dwoma protokołami kontroli przeprowadzonych na miejscu w dniach [...]r. i [...]r.

Organ II instancji powołał także prawidłowo art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), który stanowi regulację o charakterze szczególnym wobec art.10 k.p.a. Przepis ten istotnie modyfikuje zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Wymogiem koniecznym tego udziału jest wyraźne żądanie strony. Zasada ta obejmuje także umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego sprawy przed wydaniem decyzji. Sąd stwierdza jednak, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną żądała zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu. Po zakwestionowaniu przez stronę wyników pierwszej kontroli z dnia [...]r. organ I instancji pismem z dnia [...]r. zapewnił, że powiadomi stronę o następnej kontroli. Kontrola ta odbyła się [...] r. Organ o terminie tej kontroli nie powiadomił strony. Sąd stwierdza więc, że w konkretnych warunkach rozpatrywanej sprawy organ nie zapewnił stronie żądanego przez nią uczestniczenia w postępowaniu. Naruszył w ten sposób powołane przepisy art. 10 k.p.a. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Trafne są też zarzuty skargi, że w tak przeprowadzonym postępowaniu organy orzekające naruszyły zasadę z art. 8 k.p.a. pogłębiania zaufania do organów Państwa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy z poszanowaniem zagwarantowanych przepisami proceduralnymi praw strony postępowania należy uwzględnić przedstawione wytyczne Sądu, a w szczególności konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem skarżącej oraz dokonania poprawnych pomiarów działek rolnych skarżącej zgłoszonych do płatności bezpośrednich.

Rozstrzygnięcie o kosztach (punkt II wyroku) wydano na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., z uwzględnienie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).

Orzeczenie pomieszczone w punkcie III znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a.