Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 236/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za styczeń 2012 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 22 lutego 2013 r., A. G. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia z dnia 21 marca 2013 r. i dokumentów źródłowych (zaświadczenia z dnia 18 marca 2013 r. z urzędu pracy, odpisów orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 6 lutego 2012 r., decyzji z dnia 17 lutego 2012 r. przyznającej pomoc w postaci zasiłku stałego i decyzji z dnia 1 października 2012 r. zmieniającej wysokość ww. świadczenia, zestawienia rachunków klienta z dnia 18 marca 2013 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 18 grudnia 2012 r. do 18 marca 2013 r., odpisu faktury za zakup węgla z dnia 19 lutego 2013 r., odpisów: dowodów zapłaty za gaz, energię elektryczną, wodę i odprowadzanie ścieków, usługi kominiarskie, pokwitowania wpłaty I raty podatku od nieruchomości, tytułu wykonawczego z dnia 21 stycznia 2013 r.) ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, od dnia [...] maja 2009 r. jest zarejestrowana jako osoba poszukująca pracy, prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymując się z zasiłku stałego z pomocy społecznej w wysokości 529 zł, który jest jej jedynym źródłem dochodu, nie jest właścicielką żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności (saldo prowadzonego dla niej rachunku bankowego na dzień 18 marca 2013 r. wynosiło 0 zł), papierów wartościowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawczyni zamieszkuje lokal, niebędący jej własnością, uiszczając (co wynika z historii operacji księgowanych na jej rachunku bankowym) opłaty za media (za gaz, prąd, wodę i odprowadzanie ścieków) w średniej miesięcznej wysokości 177,63 zł. Nadto dokonuje zakupów węgla w celach grzewczych – z tego tytułu w lutym 2013 r. poniosła wydatek w kwocie 602,70 zł.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia – bez uszczerbku koniecznego utrzymania – kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanego przez nią dochodu oraz brak jakichkolwiek oszczędności.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.