Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 335/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 106 poz 1154
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości.

SENTENCJA

Dnia 25 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie : NSA Tadeusz Kuczyński WSA Małgorzata Masternak -Kubiak Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N. na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b, c oraz art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 z poz. zm.) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania J. T. N. uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie przesiedleńczym w T. W motywach decyzji organ stwierdził, że wskazany przez stronę obóz nie został wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1154). Wskazał, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, wymienione rozporządzenie określa miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a także więzienia i obozy NKWD lub będące pod nadzorem NKWD, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości, oraz obozy, o których mowa w art. 3 pkt 2 i w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, i pkt 3 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W ocenie organu z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że obóz w którym przebywał wnioskujący nie był obozem karnym lub wychowawczym, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia. W związku z tym wskazana przez stronę represja nie jest represją w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy kombatanckiej.

J. N. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy , podnosząc , iż jego siostra I. S. , z którą wspólnie przebywał w obozie , na tej podstawie otrzymała uprawnienia kombatanckie. Na dowód czego strona dołączyła kserokopie decyzji przyznającej uprawnienia kombatanckie siostrze I. S., zaświadczenie o uprawnieniach Kombatanckich i Osób Represjonowanych oraz zaświadczenie z Archiwum Państwowego w B., wymieniające członków rodziny N.

Rozpatrując ponownie sprawę w trybie odwoławczym Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b, c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 z poz. zm.) oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził , że nie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji własnej. Organ przytoczył brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, wskazując, że wnioskodawca przebywał w obozie w T. w [...] r., co znajduje potwierdzenie w zaświadczeniu z Archiwum Państwowego w B. z dnia [...]r. Z tegoż zaświadczenia wynika również, że strona wraz z rodziną po wysiedleniu z R. została w dniu [...]r. skierowana z obozu w T. – podległego Centrali Przesiedleńczej w G. – na teren Generalnego Gubernatorstwa. Organ powołał się na także na informacje zawarte w informatorze encyklopedycznym "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945"(Warszawa 1979 r.), z których wynika, że obóz w T. istniał od [...] r. do końca [...]r. i był obozem dla wysiedlonych, w okresie od [...]r. do [...]r. pełnił funkcję wychowawczego obozu pracy, a od [...]r. stał się podobozem obozu w P. Zdaniem organu w dacie przebywania strony w obozie nie był to obóz karny ani wychowawczy, o którym mowa w § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106 poz. 1154). Ponadto obóz ten nie został wymieniony w § 6 wspomnianego rozporządzenia, który wymienia inne miejsca odosobnienia określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy. W ocenie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie jest on uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń czy przedmiotowy obóz spełnia charakter obozów wymienionych w art. 4 ustawy kombatanckiej, a uregulowanie delegacyjne wyklucza -jego zdaniem- możliwość ustalania objętych nim okoliczności w drodze stosowania środków dowodowych przewidzianych przepisami k.p.a., bowiem jest on związany brzmieniem przepisów co do charakteru obozów wymienionych w art. 4 ustawy kombatanckiej.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której J. T. N. wniósł o jej uchylenie , zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 z poz. zm.), przez przyjęcie, że obóz przesiedleńczy w T. nie miał charakteru obozu karnego ani wychowawczego. Skarżący powołując się na informator encyklopedyczny wskazany w uzasadnieniu decyzji ostatecznej wywodził , że obóz w T. pełnił funkcję wychowawczego obozu pracy, co jego zdaniem jest jednym z warunków do zaliczenia go do innych miejsc odosobnienia. Przemawia za tym brzmienie przepisu § 5 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106 poz. 1154). Według skarżącego rozporządzenie to nie określa dokładnie jakie konkretne obozy przesiedleńcze są uznane za inne miejsca odosobnienia, lecz z jego zapisów wynika, iż każdy obóz przesiedleńczy stanowi inne miejsce odosobnienia określone w ustawie kombatanckiej.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumentację wywiedzioną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł ,iż decyzja dotycząca siostry skarżącego podjęta została przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż granicę sądowo- administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i tylko naruszenie prawa powstałe podczas wydawania zaskarżonego aktu uzasadnia jego uchylenie, czyli wyeliminowanie z obrotu prawnego ( art. 145§1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wymaga też podkreślenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest skrępowany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami , co wprost wynika z art.134 powołanej wyżej ustawy procesowej .

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie w T. w okresie od [...]r. do [...]r. , co wynika ze złożonego przez niego wniosku w tym zakresie. Podstawę materialno-prawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego( Dz. U. Nr 142, poz.950 z późn. zm.), która w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz art. 4 zawiera pełny zestaw tytułów, za które uzyskuje się lub utrzymuje uprawnienia kombatanckie. Postępowanie w sprawie o przyznanie uprawnień kombatanckich toczy się w ramach i na zasadach określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ orzekający w ramach postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich powinien ustalić czy zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie tychże uprawnień. Wprawdzie ciężar dowodu na okoliczności uzasadniające uzyskanie uprawnień kombatanckich spoczywa na osobie, która ubiega się o takie uprawnienia, jednakże nie zwalnia to organu administracji z obowiązków nałożonych przepisami prawa wynikających z faktu bycia gospodarzem prowadzonego postępowania. To właśnie na organie spoczywa obowiązek zakreślenia ram tegoż postępowania poprzez ustalenie faktów umożliwiających podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. A to oznacza obowiązek przestrzegania jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej , sformułowana w art.7 kpa. Z przepisu art.7 kpa wynika obowiązek organu administracji publicznej do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Zwłaszcza w sprawach związanych z uprawnieniami kombatanckimi , których tłem są złożone procesy historyczne , odległe w czasie fakty i zmienne oceny , należy dołożyć szczególnej staranności , aby postępowanie administracyjne poprzez swoją poprawność przekonywało o bezstronności organów administracyjnych , a przez to w korzystny sposób kształtowało świadomość i kulturę prawną obywateli, zgodnie z zasadą pozyskiwania zaufania , zawartą w art.8 kpa ( por. wyrok NSA z dnia 04.09.2002r. sygn. akt VSA 3115/01).

Oceniając w takim kontekście obie wydane w sprawie decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził uchybienia mogące mieć wpływ na wynik sprawy, świadczące o naruszeniu przez organ przepisów art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i §3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszo-instancyjnej organ stwierdził w niej , że "wnioskowany przez stronę obóz nie został wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) oraz - jak wynika z dostępnych organowi materiałów i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy – nie był obozem karnym lub wychowawczym, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia. W związku tym wnioskowana represja nie jest represją w rozumieniu ustawy kombatanckiej". Stwierdzenie powyższego przez organ stanowiło podstawą do odmowy przyznania stronie uprawnień kombatanckich. Wypada w tym miejscu przypomnieć organ administracji ma obowiązek zebrania całego materiału dowodowego i oceny tego materiału w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 kpa.. Wyrazem tej oceny powinno być uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, uwzględniające wymagania określone w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. A to oznacza , że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów przewidzianych powołanym przepisem art.107 §3 kpa , bowiem nie odzwierciedla w jaki sposób organ doszedł do wniosku, że obóz w którym przebywał skarżący nie był obozem , o którym mowa w § 5 pkt 2 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia, jak również nie wskazuje jakie materiały i dokumenty były podstawą do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia. Wskazane uchybienie decyzji pierwszo-instancyjnej uniemożliwiało stronie polemikę z treścią rozstrzygnięcia i zamykało drogę do ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w sytuacji, gdy w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ w ogóle nie ustosunkował się do dowodów zaoferowanych przez stronę w postępowaniu odwoławczym.

W ocenie Sądu również zaskarżona decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy obarczona jest wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego. Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to, że organ nie uczynił zadość obowiązkom wynikającym z przepisów art.7 i art.77 kpa . We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca zaoferował dowód z dokumentu urzędowego w postaci prawomocnej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...], dotyczącej przyznania uprawnień kombatanckich jego siostrze I. S. , przebywającej wraz z nim w tym samym okresie we wnioskowanym obozie w T. Na podstawie powyższej decyzji jego siostra nabyła uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w [...] roku w obozie hitlerowskim , co potwierdza również dołączone przez stronę do wniosku zaświadczenie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...]. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ w ogóle nie odniósł się do argumentacji podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy- opartej na wspomnianej wyżej własnej decyzji- , a ponadto nie ustosunkował się do przedstawionych przez stronę dowodów, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić w tym miejscu należy, że przez rozpoznanie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jaki i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej przyczyny to robi. W związku z tym pod adresem organu orzekającego w sprawie musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. W sytuacji bowiem, gdy strona składa wnioski dowodowe w celu wskazania istotnych dla sprawy okoliczności, przeczących tezie przyjętej przez organ administracji, to obowiązkiem organu jest przeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów chyba, że wynikają z nich okoliczności już udowodnione lub znane organowi z urzędu. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na ważkie dla niej okoliczności , jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji (wyrok NSA z dnia 29.09.1997r. I SA/Wr 700/00). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd podkreślający kluczowe znaczenie zebrania w toku postępowania całego materiału dowodowego, zaś obowiązek w tym zakresie spoczywa na organie, o czym stanowi art.77 kpa. Przy czym organ rozpatrując materiał dowodowy , nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodne z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa odmówić dowodowi waloru wiarygodności, ale tylko wtedy gdy uzasadni z jakiej przyczyny to czyni. W realiach rozpatrywanej sprawy organ orzekający uchybił powyższemu obowiązkowi. W każdym razie o jego dopełnieniu nie świadczy zawarty dopiero w odpowiedzi na skargę passus stwierdzający, że "decyzja dotycząca siostry została podjęta przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia z dnia 20. 09.2001r."

Natomiast odnosząc się zarzutu skargi dotyczącego prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń w zakresie określenia charakteru miejsca odosobnienia , w którym przebywał skarżący , podkreślić jeszcze raz należy ,że tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny ma znaczenie dla poprawnego, zgodnego z obowiązującym stanem prawnym, rozpoznania sprawy i orzeczenia o prawach i obowiązkach stron. Według twierdzeń skarżącego obóz w T. , w którym przebywał był obozem hitlerowskim istniejącym od [...] roku do [...]r. , przeznaczonym dla wysiedlonych , pełniącym funkcje wychowawczego obozu pracy , co - zdaniem skarżącego- wynika bezpośrednio z informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" ( Warszawa 1979r.). Z kolei według ustaleń Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych obóz w T. istniał od [...] r. do końca [...]r. i był obozem dla wysiedlonych . Natomiast od [...]r. do [...]r. pełnił funkcje wychowawczego obozu pracy , a od [...]r. stał się podobozem obozu w P. Z tych okoliczności organ wyprowadził wniosek ,że obóz w T. w [...]r. nie był obozem karnym ani wychowawczym . Czyniąc ustalenia w tym zakresie organ również oparł się na danych zawartych w informatorze encyklopedycznym " Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" ( Warszawa 1979r.) . W swoich stwierdzeniach obie strony zatem powołały się na to samo źródło , wyprowadzając zeń odmienne wnioski, przeczące twierdzeniom drugiej strony . Ocena tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymyka się spod jego kontroli , albowiem w tym zakresie Sąd pozbawiony został możliwości skontrolowania poprawności wyciągniętego przez organ orzekający wniosku z uwagi na brak w analizowanej sprawie jakiegokolwiek odpisu ( uwierzytelnionej kserokopii) lub wyciągu z informatora encyklopedycznego, na który powołuje się organ w decyzji będącej przedmiotem osądu. Jako naganne należy ocenić postępowanie organu administracji , który w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, powołuje się na określone źródła i materiały , z których wyprowadza niekorzystne dla strony skutki i jednocześnie nie dołącza ich do akt sprawy w takiej formie , która uniemożliwiłaby zarówno stronie jak i Sądowi ocenę prawidłowości wyprowadzonych przez organ wniosków. Z kolei dostępne Sądowi źródła encyklopedyczne zawierają informacje nie pokrywające się z danymi wynikającymi z informatora encyklopedycznego , do którego odwołuje się organ . I tak z Encyklopedii PWN z 2000r. wynika jedynie, że obóz w T. w latach 1939-1945 był obozem jenieckim, zaś z Wielkiej Encyklopedii PWN z 2005r. wynika ,że w latach 1940-43 obóz w T. był obozem dla wysiedlonych , w tym w latach 1941 -1942 wychowawczym obozem pracy przymusowej i od 1942 roku podobozem obozu koncentracyjnego w P. A zatem jedno z powyższych źródeł wskazuje na to ,że obóz w T. w latach 1941 -1942 był "wychowawczym" obozem pracy przymusowej . Natomiast nie ma racji organ kiedy twierdzi , że nie jest on uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń czy przedmiotowy obóz spełnia charakter obozów wymienionych w art. 4 ustawy kombatanckiej w drodze stosowania środków dowodowych przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego . Przeczy temu brzmienie przepisu § 5 pkt 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 .09.2001r., według którego innymi miejscami odosobnienia określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy są wychowawcze obozy pracy (Arbeitserziehungslager): samodzielne oraz utworzone na terenie więzień i obozów przesiedleńczych. Przytoczony przepis § 5 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia nie zawiera enumeratywnego wyliczenia lokalizacji, kategorii i miejsc odosobnienia w nim wskazanych, tak jak stanowi o tym normodawca w paragrafach wcześniejszych od 2 do 4 omawianego rozporządzenia , wskazuje li tylko na charakter miejsca odosobnienia, co w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na uprawnienia kombatanckie wynikające z tytułu pobytu w wychowawczym obozie pracy utworzonym na terenie obozu przesiedleńczego , każdorazowo nakłada na organ obowiązek samodzielnego dokonania odpowiednich ustaleń ze wskazaniem na materiał historyczny , stanowiący podstawę takich ustaleń wraz ze stosownym udokumentowaniem w aktach sprawy treści tego materiału. Natomiast wszelkie wątpliwości lub trudności w ustaleniu faktów , szczególnie mających historyczny wymiar i istotne znaczenie dla danej sprawy administracyjnej nie powinny być interpretowane na niekorzyść strony .

Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy , iż skarga jest zasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji w oparciu o art. 145§1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylenie decyzji z podanych wyżej przyczyn nie przesądza rzecz jasna w żadnym stopniu kształtu przyszłej decyzji. Jedynie na marginesie sprawy końcowo Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa , iż samo wysiedlenie względnie pobyt w obozie przesiedleńczym nie stanowią samodzielnej przesłanki do nabycia uprawnień kombatanckich .