Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 714/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 w zw. z art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżącego – A. K. – radca prawny A. P. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Sąd pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. wezwał pełnomocnika skarżącego

do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 320 (trzysta dwadzieścia) złotych,

stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.

w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W terminie otwartym do opłacenia skargi pełnomocnik skarżącego nadał

w urzędzie pocztowym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy (złożony na urzędowym formularzu PPF), w którym skarżący wnosił o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym, że powyższy wniosek nie został podpisany przez skarżącego, przy piśmie z dnia 13 maja 2008 r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w celu wypełnienia przez skarżącego rubryki nr 15 poprzez podpisanie formularza - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 19 maja 2008 r.,

a więc siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków minął dnia 26 maja 2008 r.

W tym stanie rzeczy, zarządzeniem referendarza sadowego z dnia 30 czerwca

2008 r. wniosek skarżącego o przyznaniu prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania.

W związku z uprawomocnieniem się zarządzenia o pozostawieniu wniosku

o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, pełnomocnik skarżącego został wezwany pismem z dnia 20 sierpnia 2008 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 320 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał dnia 25 sierpnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 46 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej także: p.p.s.a.) stanowi, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym m. in. od skargi na decyzję, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo pisemnego wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.

Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca nie uiściła w terminie wyznaczonym przez Sąd wpisu sądowego, co potwierdza pismo Oddziału Finansowo – Budżetowego tut. Sądu z dnia 19 września 2008 r., w którym podano, iż

w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Zdaniem Sądu nieuiszczenie wpisu od skargi stanowi niewątpliwie istotny brak formalny skargi, którego nieusunięcie uniemożliwia nadania skardze dalszego biegu.

Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.