Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1041/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4a, art. 52 par. 1 i par. 3, art. 52 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 08 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J P, M , WP, A s.c. na interpretację prawa podatkowego Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego postanawia: odrzucić skargę /-/ W. Zygmont


UZASADNIENIE

Skarżący wnioskiem z dnia [...] zwrócili się do Prezydenta o indywidualną interpretację prawa podatkowego. Organ podatkowy w doręczonym postanowieniu - interpretacji z dnia [...] pouczył wnioskujących, że na postanowienie to przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący pismem z dnia [...] zaskarżyli do sądu powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmn.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przepis art. 52 §1 i 3 ppsa stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

W myśl art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku, gdy przedmiotem skargi jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, skargę - stosownie do treści art. 53 § 3 ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 58 § 3 ppsa sąd odrzuca skargę w formie postanowienia, a odrzucenie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Skarżący wnieśli skargę bez wyczerpania przysługujących im środków zaskarżenia, ponieważ przed skierowaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wezwali organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Z tego też powodu skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Ubocznie Sąd stwierdza, że skarżący nie są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, a niedopuszczalność skargi została spowodowana błędnym pouczeniem ze strony organu podatkowego. Jednak przedmiotowe orzeczenie nie ogranicza skarżącym prawa do sądu, które gwarantuje 45 ust. 1 Konstytucji RP. Istnieje bowiem możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu, z uwzględnieniem warunków i terminów określonych we właściwych przepisach.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przytoczonych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ W. Zygmont