Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 916/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] cofającą A.J. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym prawnym:

W dniu [...] grudnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A.J. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w związku z uzyskaną informacją, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] ww. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 K.k.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. wydaną na podstawie art.18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji Komendant Wojewódzki Policji w O. cofnął A. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji organ podniósł, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub się o nie ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Z zebranego w sprawie materiału wynika natomiast, że wyrokiem Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Grodzki z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...], prawomocnym od dnia [...] sierpnia 2009 r., A. J. został uznany winnym tego, że w dniu [...] maja 2009 r. w miejscowości M. gm. W. znajdując się w stanie nietrzeźwości o zawartości 0,56 mg/l, i 0,66 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem marki [...] tj. dopuścił się czynu z art. 178a § 1 K.k. Organ podkreślił, że przestępstwo popełnione przez A. J. znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie od tego czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy tylko zamiaru ewentualnego.

Ustawodawca nie przewidział jednocześnie możliwości uwzględnienia interesu posiadacza pozwolenia na broń w przypadku, gdy został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu.

Odnosząc się natomiast do stanowiska strony zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., że w dniu [...] listopada 2012 r. uzyskała zaświadczenia uprawniające do nabycia broni organ poinformował, iż osoba uprawniona, dopóki nie zostanie skutecznie pozbawiona pozwolenia na broń, może w każdym czasie żądać od organu Policji wydania jej zaświadczenia pozwalającego na zakup broni w ramach posiadanego pozwolenia. Przepisy ustawy o broni i amunicji w ogóle nie przewidują bowiem możliwości odmowy wydania zaświadczenia, jeśli wnioskodawca ma ważne pozwolenie na broń.

Organ wskazał jednocześnie, iż brak było podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia prośby strony o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską w oparciu o przepisy art. 105 § 1 i 2 K.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. J. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i pozostawienie mu pozwolenia na broń oraz zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił, że decyzja organu I instancji stoi w sprzeczności z obowiązującym stanem prawnym i została wydana w oparciu o błędną wykładnię przepisów. Za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji został bowiem skazany ponad 3 lata temu, a zdarzenie to było jedynie incydentem w jego życiu. Ponadto już 5 października 2013 r. będzie mógł wystąpić o zatarcie skazania. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż czyn ten popełnił w czasie, gdy obowiązywały inne przepisy ustawy o broni i amunicji. Organ I instancji powinien zatem wykazać bezpośredni związek przyczynowy między popełnionym czynem, a cechami jego charakteru i dotychczasowym postępowaniem, z którego wynikałoby, że stwarza obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaznaczył również, że fakt jego skazania nie był przeszkodą do wydania mu przez organ I instancji zaświadczenia na zakup nowej broni, które otrzymał w dniu [...] listopada 2012 r.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m. in. za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Samo przestępstwo nie musi natomiast mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego.

Zważywszy zatem, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne.

Wobec powyższego ustalenie, że A. J. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, było dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich sytuacjach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu (art. 7 K.p.a.).

Odnosząc się natomiast do zarzutów strony, że czyn, za który ją skazano, popełniła w 2009 r., a zatem przed wejściem w życie obowiązującej od dnia 10 marca 2011r. nowelizacji ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia A.J. pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte dnia [...] grudnia 2012 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że jego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie.

Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż w sytuacji, gdy skazanie strony ulegnie zatarciu będzie się ona mogła ponownie ubiegać o wydanie jej pozwolenia na broń, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów wynikających z przepisów prawa materialnego.

Organ odwoławczy podkreślił też, iż zaświadczenie uprawniające do zakupu broni wydano stronie w dniu [...] listopada 2012 r., a postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń wszczęto w dniu [...] grudnia 2012r., tj. po otrzymaniu prawomocnego wyroku sądu.

Odnosząc się natomiast do prośby strony o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż jest ona bezprzedmiotowa. W myśl bowiem art. 130 § 1 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a § 2 tego przepisu stanowi, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. J. zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W związku z tymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało po ponad trzech latach od prawomocnego skazania go za popełniony występek. Przez cały ten czas przestrzegał porządku prawnego, a swoim zachowaniem dawał i nadal daje rękojmię tego, iż popełnienie czynu z art. 178a § 1 K.k. było jedynie incydentalnym zdarzeniem, które nigdy się nie powtórzy, a przede wszystkim w żaden sposób nie było związane z posiadaniem przez niego broni myśliwskiej. W dacie skazania, ówcześnie obowiązujące prawo, nie przewidywało natomiast obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia w skarżonym zakresie. Nie obowiązywała bowiem jeszcze ustawa o broni palnej i amunicji w obecnym kształcie, który nadała jej nowelizacja z dnia 5 stycznia 2011 r. Przy badaniu zasadności wydania niniejszego orzeczenia należy zatem poruszać się na gruncie ustawy sprzed nowelizacji z 2011 r. Zgodnie natomiast ze stanem prawnym obowiązującym w dacie popełnienia występku, w przypadku przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. konieczne było wykazanie bezpośredniego związku przyczynowego między popełnionym przez posiadającego pozwolenie czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

Skarżący podniósł jednocześnie, iż w czasie podejmowania decyzji o wszczęciu postępowania Komendant Wojewódzki Policji w O. wydał mu zaświadczenie uprawniające do nabycia broni. Na podstawie tego zaświadczenia, w dniu [...] listopada 2012 r. kupił automat śrutowy [...]. Nasuwa się więc uzasadnione twierdzenie, iż okoliczności, które legły u podstaw wszczęcia postępowania mającego na celu pozbawienie go pozwolenia na broń nie miały znaczenia w sprawie, dotyczącej wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia nowej broni.

Skarżący zaznaczył też, iż wobec cofnięcia mu pozwolenia na broń oraz zobowiązania do sprzedaży broni lub złożenia jej do depozytu, poniesie wymierne straty bowiem kilkukrotnie użytą broń zmuszony będzie sprzedać za 50% jej wartości.

W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom organów, nie zachodziła potrzeba ochrony interesu społecznego, bowiem występku z art. 178a § 1 K.k. dopuścił się prowadząc pojazd mechaniczny bez przewożenia pasażerów, a swoim zachowaniem nie naraził na jakiekolwiek niebezpieczeństwo osób trzecich. Nie spowodował też zagrożenia w ruchu lądowym, ani też nie doprowadził do wypadku, czy kolizji. W przedmiotowej sprawie został natomiast w sposób rażący naruszony ważny interes skarżącego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez A. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej również "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Fakt, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. jest w niniejszej sprawie bezsporny. Nie ulega również wątpliwości, że przestępstwo popełnione przez skarżącego jest przestępstwem umyślnym.

W ocenie skarżącego organ nieprawidłowo jednak przyjął jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym powołaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 5 stycznia 2011 r.

Powyższe stanowisko skarżącego jest błędne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że art. 3 ustawy nowelizującej stanowi wyraźnie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to zatem "a contrario", że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W tym względzie brak jest innych regulacji w przepisach wprowadzających tę ustawę w życie. Nie ma zatem podstaw do tego, aby z braku innej regulacji w odniesieniu do czynów i wyroków poprzedzających wejście w życie tej ustawy stosować inną zasadę niż ta, że organy administracji publicznej rozstrzygają sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2013r., sygn. akt II OSK 459/12, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 731/12, wyrok NSA z dnia 7 maja 2013r., sygn. akt II OSK 278/12).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia A.J. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2012 r. Organ był zatem zobligowany do zastosowania w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Nie ma przy tym znaczenia, że popełnienie przestępstwa i prawomocne skazanie za nie nastąpiło przed wejściem w życie nowelizacji.

Stąd też podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku wykazania przez organy Policji zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są całkowicie chybione. Wystąpienie "uzasadnionej obawy", jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, przewidywał bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., który, jak Sąd wskazał już wyżej, w sprawie nie mógł mieć zastosowania.

W świetle natomiast obecnie obowiązującej regulacji, przepis art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zawiera swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego po pierwsze, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b).

Skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej od 10 marca 2011 r., należy zatem do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.