Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2059/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 18 a, art. 18b, art. 20 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 w zw. z lp. 2.1. załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 4 pkt 7, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 18a, art. 18b, art. 20 ust. 1, art. 87 ust. 1 art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd. (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874) oraz lp. 2.1. załącznika do utd. po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] o nałożeniu na A. F., zwanego dalej skarżącym, kary pieniężnej w wysokości 6.000 (sześciu tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 16 marca 2004 r. w miejscowości P., ustalono, iż kontrolowanym pojazdem marki [...] o nr rej [...] (liczba miejsc 20/2) należącym do A. F., a kierowanym przez C. E., wykonywany był krajowy regularny przewóz osób na trasie Ł. – G.. Do kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a także wypis nr [...] do zezwolenia Nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne (protokół kontroli nr [...]). Z ustaleń kontrolnych wynika, iż w dniu kontroli w/w pojazd zabierał i wysadzał pasażerów w różnych miejscowościach i na różnych przystankach, co wskazywało na to, że pasażerami pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie były wyłącznie osoby jadące (powracające) ze szpitala w G.. Powyższe świadczy o tym, że wykonywany przewóz nie był przewozem okazjonalnym.

W związku z wynikami kontroli decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. F. karę pieniężną w wysokości 6 000 zł za wykonywanie przewozów regularnych specjalnych bez wymaganego zezwolenia oraz karę 400 zł za brak dwóch wykresówek. Na skutek wniesionego w dniu 26 kwietnia 2004 r. odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w zakresie kary za brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, utrzymując jednocześnie w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie nałożenia kary 400 zł za nieokazanie wykresówek. Wyjaśnił, iż organ I instancji nie udowodnił, że zostały spełnione łącznie przesłanki przesądzające o fakcie prowadzenia przez przedsiębiorcę przewozów regularnych, a między innymi, że wykonywano przewozy wedle rozkładu jazdy podanego do publicznej wiadomości. Nie wykazano też pobierania należności za przejazd od pasażerów oraz nie wyjaśniono, czy w pojeździe znajdował się cennik.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 6000 zł, zaś Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę, w dniu [...] grudnia 2005 r. wydał decyzję, którą ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy powtórnie zauważył, iż zgromadzony w sprawie materiał nie jest wystarczający do jednoznacznego stwierdzenia, iż strona faktycznie realizowała regularne przewozy osób.

Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 6000 złotych, która to decyzja na skutek wniesionego w dniu 31 stycznia 2007 r. odwołania została uchylona w całości decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. i sprawa ze wskazywanych już w poprzednich decyzjach GITD powodów, po raz kolejny została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] [...] Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1 i 2 , art. 87 ust. 1, art. 91 ust 1 utd. w nawiązaniu do lp. 1.2.1 załącznika tej ustawy, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowego z dnia 16 marca 2004 r.. Po dokonaniu, jak stwierdził, wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza zapisów w protokole kontroli oraz notatce służbowej z dnia 16 marca 2004 r. organ stwierdził, iż zgromadzone w sprawie dowody przesądzają, iż w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał transport drogowy osób w zakresie linii regularnej na trasie Ł.-G. Dowodem na powyższe twierdzenie są: pismo SPZZOZ w G. z dnia 31 stycznia 2006 r. zawierające informację, że Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej w G. nie zawierał umowy na przewozy regularne z firmą [...] A. F. oraz zeznania przesłuchanej w charakterze świadka pasażerki Pani M. B., która zeznała, że w dniu kontroli jechała kontrolowanym pojazdem z miejscowości Ł. do G. oraz, że na przejazd nie umawiała się z kierowcą, ani właścicielem firmy przewozowej. Z zeznań Pani M. B. wynika ponadto, iż w dniu kontroli o godz. 8.00 wsiadła do stojącego na ul. K. samochodu marki [...] [...], a o tym że pojazd taki kursuje na trasie Ł. – G. dowiedziała się od znajomych. Kierowca za przejazd zażądał opłaty w kwocie siedmiu złotych, którą uiściła. Organ powołał się również na dokumentację fotograficzną, kserokopię biletów oraz raport fiskalny stanowiące dowody pobierania należności za przejazd.

W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W treści odwołania skarżący odniósł się przede wszystkim do przywołanych przez organ zeznań świadka Pani M. B. wskazując, iż w jego ocenie z zeznań tych nie można wywnioskować, iż przewoźnik dokonywał regularnych przewozów. W ocenie skarżącego, regularność przewozów, zgodnie z wytycznymi organu, winna cechować się cyklicznością, ustaleniem rozkładu jazdy, miejscem początkowym i docelowym, a z zeznań świadka wynika jedynie, iż osoba ta jechała kontrolowanym pojazdem z miejscowości Ł. do G., zaś o kursowaniu pojazdu dowiedziała się od znajomych. Ponadto skarżący podniósł, iż poza przesłuchaniem ww. świadka, organ ponownie powtórzył argumentację zawartą w uprzednich decyzjach i nie poczynił żadnych dodatkowych ustaleń wskazujących na wykonywanie przez przewoźnika przewozu regularnego. Jego zdaniem ustalenia organu wskazują wręcz na przewóz nieregularny, co w pełni uzasadnia żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

Zaskarżaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2007 r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 4 pkt 7, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 18a, art. 18b, art. 20 ust. 1, art. 87 ust. 1 art. 92 utd. oraz lp. 2.1. załącznika do tej ustawy utrzymał pierwszoinstancyjną decyzję w całości w mocy. Wskazując na treść art. 18 ust 1 utd., organ podkreślił, iż wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Brak wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 6000 zł stosownie do zapisów art. 92 ust 1 utd. w zw. z lp. 2.1 załącznika do utd. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał transport drogowy osób w zakresie linii regularnej na trasie Ł. - G. Organ nie podzielił argumentów skarżącego, iż podczas kontroli prowadzący pojazd nie okazał organom zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozów regularnych specjalnych, jako że przewoził on określoną grupę osób - pacjentów i odwiedzających pacjentów do i ze szpitala w G. - Samodzielnego Publicznego Zespołu, bowiem z prowadzonych obserwacji wynika, że przewożone osoby to nie tylko osoby jadące do szpitala w G. Część z grupy przewożonych osób wysiadała na przystankach znajdujących się na trasie przejazdu, a docelowym przystankiem były G. Kierowca pobierał od pasażerów należność za przejazd. Z okazanych tarcz tachografu, zeznań pasażerki wynika bezspornie, iż w dniu kontroli strona wykonywała kontrolowanym pojazdem przewóz regularny na trasie Ł. - G. Przewozy na w/w linii, jak również zapisy na okazanych tarczach tachografu, potwierdzają, że przewozy są wykonywane w tych samych przedziałach czasowych, w sposób regularny. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organ I instancji zebrał w sposób dowolny materiał dowodowy, jak również swobodnie zinterpretował wypowiedzi świadka, organ odwoławczy nie doszukał się w przeprowadzonym postępowaniu zarzucanych uchybień. Uzasadnienie decyzji organu I instancji oparte jest między innymi na zeznaniach przesłuchanego świadka, które to zeznania zostały spisane w protokołach przesłuchania. Protokoły zostały przez osobę zeznającą podpisane jako zgodne ze stanem faktycznym. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przytoczył wszelkie dowody potwierdzające stwierdzone naruszenie jak również powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., które zapadło w analogicznej sprawie. Natomiast stan faktyczny kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...], który kontrolowany kierowca podpisał, nie zgłaszając do jego treści żadnych uwag.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżący, domagając się uchylenia decyzji i zwrotu poniesionych kosztów, zarzucił organowi:

- naruszenie prawa materialnego,

- zastosowanie sankcji finansowych odnoszących się do błędnie ustalonego stanu faktycznego,

- naruszenie art. 11 k.p.a. w nawiązaniu do art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska strony przedstawionego w trakcie postępowania bez merytorycznego uzasadnienia oraz

- naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie celowej wykładni przepisów w oparciu o interpretację sprzeczną z obowiązującym prawem.

Skarżący argumentował, iż zarzut wykonywania przez skarżącego przewozów regularnych oparty był wyłącznie na zeznaniach jednego świadka, który jechał, co wynika z zeznań tego świadka, po raz pierwszy pojazdem należącym do skarżącego. Organ nie wykazał ponadto na jakiej podstawie uznał kontrolowany przejazd za przewóz na linii regularnej organizowanej przez stronę, w szczególności nie udowodnił, że skarżący wykonuje te przewozy w określonych godzinach, nie wykazał wzdłuż jakich tras oraz czy istnieje rozkład jazdy wydawany i opublikowany przez stronę – w tym zakresie skarżący powołał się na art. 4 pkt 7 utd. W ocenie skarżącego organ założył jedynie prawdopodobieństwo wykonywania przewozu regularnego, a nie przedstawił dowodów rzeczywistego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, co jest w sposób oczywisty niezgodne z postanowieniami wynikającymi z art. 77 § 1 k.p.a. Organ przekroczył ponadto granice prawa do swobodnej oceny dowodów, gdyż "pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę (właściwie w ogóle się do nich nie odniósł)" i dokonał analizy materiału dowodowego wbrew zasadom logiki (teza I wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1994r. III SA 491/93).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż w jego ocenie organy orzekające w sprawie starannie dokonały ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowały obowiązujące przepisy. Odzwierciedleniem powyższego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym stan faktyczny i prawny szczegółowo został wyartykułowany. Ponadto, organy I i II instancji podjęły w ramach postępowania wszelki kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Badając zaskarżoną decyzję pod tym właśnie kątem należy stwierdzić, że narusza ona prawo, a zatem skarga podlega uwzględnieniu.

Organ w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej 16 marca 2004 r. nałożył na skarżącego, na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz l.p. 1.2.1. załącznika do cyt. ustawy, karę pieniężną 6.000,00 zł za wykonywanie przewozów regularnych specjalnych bez wymaganego zezwolenia. Stosownie do przepisu art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ) – dalej utd. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu:

- wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,

- podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy,

- których należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości i

- wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Z kolei przewóz regularny specjalny, stosownie do art. 4 pkt 9) utd., oznacza wykonywanie niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 utd. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia właściwych organów w zależności od obszaru, na którym realizowany jest ten przewóz. Wykonywanie przewozów regularnych bez wymaganego zezwolenia stanowi naruszenie wskazanych przepisów ustawy i stosownie do art. 92 ust. 1 utd. i l.p. 1.2.1. załącznika do tej ustawy skutkuje karą pieniężną w wysokości 6.000 zł.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził iż organ nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż skarżący wykonywał przewóz regularny specjalny, a wątpliwości co do rodzaju realizowanego przewozu nie pozwalają na zastosowanie sankcji przewidzianej ustawą, o której mowa wyżej.

W rozpatrywanej sprawie organ oparł swoje przekonanie co do wykonywania przez skarżącego przewozu regularnego specjalnego na zapisie protokołu kontroli, notatce służbowej z dnia 16 marca 2004 r., obserwacji, z której sporządzono dokumentację fotograficzną i zeznaniach świadka M. B., która oświadczyła, iż dnia [...] marca 2004r. (w dacie kontroli) kontrolowanym pojazdem należącym do A. F. jechała z miejscowości Ł. do G. i że była to jej jedyna podróż z tym przewoźnikiem. W ocenie organu dowodem na wykonywanie przez A. F. przewozów regularnych specjalnych miało być też jego oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 29 marca 2004 r., że chciałby zabierać z przystanków wszystkich pasażerów, nie tylko jadących do szpitala w G., jednak do tego jest potrzebne zezwolenie, a bardzo długo czeka się na nie. Zdaniem organu wykonywanie przewozów regularnych potwierdził fakt, iż część przewożonych osób wysiadała na przystankach znajdujących się na trasie przejazdu. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, nie miał wątpliwości, że w dacie kontroli skarżący wykonywał przewóz regularny, co jego zdaniem potwierdził zebrany materiał dowodowy m.in. tarcze tachografu, z których zapisów wynika regularność wykonywania przewozów tzn. wykonywania ich w oznaczonych przedziałach czasowych.

Sąd stwierdził, iż materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy przesyłanych przez organ sądowi "na raty" nie potwierdza ustaleń organu. Przede wszystkim w aktach sprawy brak jest części dowodów, na które powołuje się organ w swojej decyzji. Mimo kilkakrotnego wzywania organu do nadesłania kompletnych akt sprawy, zabrakło w nich zarówno notatki służbowej z dnia 16 marca 2004 r. jak też materiału fotograficznego, na który powołuje się organ I instancji w decyzji nakładającej karę. Brak jest także tarcz tachografu, których analiza (kiedy była ona przeprowadzana?) doprowadziła organ odwoławczy do przekonania, że wykonywany przez skarżącego przewóz był przewozem regularnym, co przy nie odniesieniu się do tego dowodu przez skarżącego, prowadzi do wniosku, iż na dowód ten powoływać się nie można. Jak stwierdził w wyroku z dnia 4 października 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny źródła informacji, które stanowią podstawę ustaleń faktycznych, muszą znajdować się w aktach sprawy (sygn. akt V SA 610/00), zaś Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 1994 r. uznał, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekomletnym czy nie w pełni rozpatrzonym (sygn. akt III ARN 55/94 OSNAPiUS 1995/7, poz. 83). W przedmiotowej sprawie niektórych wskazywanych w decyzji dowodów, jak już wyżej zauważono, w ogóle zabrakło. Z kolei dowody, które znajdują się w aktach sprawy nie przekonują o prawidłowości ustalonego przez organ stanu faktycznego. Zeznania świadka M. B. nie mogą jednoznacznie świadczyć o tym, że skarżący wykonuje przewozy regularne, a to z tego względu, iż co wynika z protokołu przesłuchania (k. 8 akt adm.), pani B. tylko raz korzystała z pojazdu skarżącego. Nie stwierdziła przy tym, iż kierowca pojazdu zatrzymywał się na przystankach i wpuszczał lub wypuszczał pasażerów. Nie potwierdziła też, że było jej wiadome, że pojazd skarżącego zawsze o określonych porach znajduje się na określonych przystankach. Również fakt pobrania opłaty za przejazd nie jest żadnym dowodem na realizowanie przez skarżącego przewozu regularnego, przewóz okazjonalny nie odbywa się bowiem sine pecuniae. Dodatkowo protokół został sporządzony z naruszeniem art. 68 § 2 k.p.a. bowiem biorący udział w przesłuchaniu młodszy inspektor M. M. nie podpisał tego dokumentu, a powyższy fakt nie został opisany w protokole.

Z omówienia tarcz tachografu także nie wynika w sposób przekonujący wykonywanie przez skarżącego przewozów regularnych, a więc transportu na określonej linii i według określonych godzin rozpoczynania i kończenia tego przewozu.

Zauważyć ostatecznie też wypada, że zarzucany skarżącemu przewóz regularny specjalny poza koniecznością realizowania go w sposób właściwy dla przewozu regularnego, musi wykazywać cechę przewozu określonej grupy osób, z wyłączeniem innych, co nie zostało stwierdzone. Zakładając, że przewóz realizowany był dla chorych jadących do szpitala w G., to podróżowanie osób nie zaliczonych do tego grona (organ twierdzi, że w pojeździe znajdowały się osoby, które wysiadały na różnych przystankach) przeczy tej tezie.

Prowadząc postępowanie od marca 2004 r. organ I instancji stwierdzał kilkakrotnie, iż skarżący A. F. w dacie kontroli wykonywał przewóz regularny specjalny. Decyzje te były uchylane przez organ odwoławczy z uwagi na niewykazanie, iż taki przewóz był istotnie realizowany. Cykliczność i regularność wykonywanego przewozu powinna była, zdaniem organu odwoławczego, zostać udowodniona zeznaniami świadków, ustaleniem rozkładu jazdy i cennika opłat. Skarżący w trakcie całego postępowania twierdził, iż wykonuje przewozy okazjonalne, których celem jest dowóz chorych i niepełnosprawnych do szpitala w G., przy czym przewozów tych nie cechuje cykliczność. Zarzucał, że organ w wyniku jednorazowej kontroli, bez ustalenia co do konkretnej trasy przejazdu, przystanków, regularności godzin odjazdu i przyjazdu pojazdu przyjął wykonywanie przez skarżącego przewozów regularnych.

Wątpliwości skarżącego wobec niedoskonałości postępowania dowodowego i naruszenia zasad procesowych narzucających organowi obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, należy uznać za uzasadnione. Organ zaskarżoną decyzją oraz prowadzonym postępowaniem naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a. Organ prowadząc ponownie postępowanie musi uzupełnić materiał dowodowy (również przez zeznania innych osób i uzupełnienie zeznań M. B.), dokładnie go opisać (np. materiał fotograficzny, na który powoływał się organ) i poinformować o nim skarżącego celem wypowiedzenia się. Należy również pamiętać, że powoływana jako dowód w sprawie notatka służbowa z dnia 16 marca 2004 r. której zabrakło w aktach sporządzona została zanim wszczęto postępowanie, tak więc jej wartość dowodowa bez odniesienia się do niej strony postępowania jest dyskusyjna.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności rozstrzygnięć orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.