Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1979/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję organu II instancji oraz rozkaz personalny I instancji
Powołane przepisy: article: art. 121
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia WSA del. do NSA Marian Wolanin Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.D.-W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 526/10 w sprawie ze skargi M.D.-W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...]z dnia [...]stycznia 2010 r. i rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia [...]grudnia 2009 r.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 526/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...]w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]grudnia 2009 r. na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), z dniem 1 stycznia 2010 r. obniżył M.D. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 złotych miesięcznie.

Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ podał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]sierpnia 2008 r. przeniósł M.D. do Komendy Głównej Policji i mianował na stanowisko specjalisty w Biurze Międzynarodowej Współpracy Policji, przyznając jej dodatek służbowy w kwocie 600 zł.

Dalej organ wskazał, iż przewidziane w karcie opisu pracy na stanowisku zadania nie są przez M.D. realizowane, z uwagi na przebywanie przez nią w 2009 r. przez 110 dni na zwolnieniach lekarskich, a w związku z tym otrzymywana przez nią kwota dodatku służbowego nie koresponduje z treścią § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym przyznanie i wysokość dodatku służbowego uzależnia się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.

W konkluzji organ stwierdził, iż obniżenie dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki jest zgodne z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. wyżej rozporządzenia.

Od powyższego rozkazu personalnego M.D. złożyła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest wynikiem stosowania przez przełożonych mobbingu. Podniosła, że jej stan zdrowia, uniemożliwiający pełnienie służby, wynika z urazu nabytego podczas wypadku drogowego, zaistniałego w lipcu 2008 r. oraz głębokiej nerwicy. W konkluzji wniosła o uchylenie kwestionowanego rozkazu personalnego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając powyższe odwołanie decyzją nr [...]z dnia [...]stycznia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż analiza przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Ponadto wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Stosownie bowiem do § 8 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia dodatek służbowy można, w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, obniżać nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami.

Organ wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Bezspornym natomiast jest, że liczne i długotrwałe przerwy w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań służbowych mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Nie budzi też wątpliwości fakt, że w czasie absencji chorobowej obowiązki skarżącej realizowali inni policjanci.

Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w przypadku, gdy policjant od kilku miesięcy nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych nie może otrzymywać dodatku służbowego w przyznanej dotychczas kwocie.

Odnosząc się natomiast do argumentu skarżącej o stosowanych wobec niej "działaniach mobbingowych" organ odwoławczy zaznaczył, że zarzuty te w tym postępowaniu nie mogą być badane, albowiem wobec funkcjonariuszy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu pracy, dotyczące mobbingu.

W ocenie organu odwoławczego nieuprawniony jest też wywód skarżącej o związku przyczynowo-skutkowym między wypadkiem drogowym, któremu uległa w lipcu 2008 r., a późniejszą absencją chorobową uniemożliwiającą jej pełnienie służby i realizację przydzielonych zadań. Analiza materiałów postępowania wykazała bowiem, że skarżąca korzystała ze zwolnień lekarskich wystawianych przez lekarza chorób wewnętrznych, lekarza pediatrę oraz psychiatrę. Trudno zatem przyjąć, że absencja chorobowa miała związek z urazem doznanym w 2008 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 526/10 oddalił skargę M.D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]lutego 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w sprawie obniżenia skarżącej dodatku służbowego wydany został bez podstawy prawnej, co oznacza, że decyzje organów obu instancji dotknięte są wadą nieważności.

O braku podstawy prawnej możemy mówić jedynie wtedy, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Nawet brak przywołania podstawy prawnej nie pozbawia decyzji jej bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Organy obu instancji w niniejszej sprawie wskazały natomiast w decyzjach podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Stanowił ją art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl z kolei art. 104 ust. 3, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy.

Szczegółowo kwestię przyznawania dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Przepisy § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia stanowią, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.

Stosownie zaś do treści § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Oznacza to, że dodatek służbowy może być w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżony nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki (§ 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia).

Sąd I instancji podkreślił, iż Komendant Główny Policji, na wniosek Dyrektora Biura Międzynarodowej Współpracy Policji KGP, rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...]grudnia 2009 r. na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., z dniem 1 stycznia 2010 r. obniżył M.D. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 420 złotych miesięcznie powołując się na fakt, iż z uwagi na częste absencje chorobowe nie realizuje ona w pełni powierzonych jej zadań (w 2009 r. przez 110 dni przebywała na zwolnieniach lekarskich).

W ocenie Sądu, mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., niewywiązywanie się przez skarżącą z powierzonych jej zadań i czynności służbowych z powodu częstych absencji chorobowych oraz związana z tym konieczność realizowania tych zadań przez innych funkcjonariuszy, dawało podstawy do podjęcia przez organ decyzji o obniżeniu przyznanego jej wcześniej dodatku służbowego.

Wbrew twierdzeniom skargi na przeszkodzie podjęciu takiej decyzji nie stał przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

W ocenie Sądu, przepis ten nie ogranicza możliwości kształtowania przez organ sytuacji finansowej funkcjonariusza w ramach uznaniowości zakreślonej przepisami prawa w okresie jego choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego. Fakt przebywania przez M.D. na zwolnieniach lekarskich nie stanowił zatem przeszkody do dokonania przez organ oceny, czy zaszły okoliczności określone w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, uzasadniające obniżenie przyznanego jej wcześniej dodatku służbowego, z uwagi na dokonaną ocenę wywiązywania się przez nią z obowiązków służbowych oraz realizacji przez nią powierzonych zadań i czynności służbowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M.D., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez nierozstrzygnięcie w granicach sprawy, to jest czy przepis art. 121 ust 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i ewentualne wydane na jego podstawie akty wykonawcze stanowią podstawę prawną decyzji o obniżeniu dodatku służbowego w okresie choroby.

W przypadku niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu o naruszeniu przepisu postępowania, względnie w przypadku przyjęcia, iż naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, w oparciu o podstawę prawną określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego:

- w postaci art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu, iż mają zastosowanie do każdej sytuacji, w której funkcjonariusz Policji nie wywiązuje się z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań,

- w postaci art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu, że pozostawanie funkcjonariusza Policji w okresie choroby nie jest szczególną sytuacją, w której można ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby jedynie na podstawie przewidzianego przez ustawodawcę odrębnego uregulowania na podstawie delegacji ustawowej zawartej w tym przepisie i w konsekwencji sprzeczne z art. 92 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP zastosowanie tych przepisów do sytuacji pozostawania przez funkcjonariusza Policji w okresie choroby.

Podnosząc powyższy zarzut , na postawie art. 188 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi M.D..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, albowiem zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U z 2007r. Nr.43, poz. 277 ze zm. ) w zw. z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 -8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz. U. Nr. 152, poz. 1732 ze zm. ).

Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy.

Stosownie do § 9 ust. 5 rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.

Z § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia wynika natomiast, że dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych:

1) podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4,

2) obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.

Ponowne obniżenie dodatku funkcyjnego w trybie określonym w ust. 5 może nastąpić na podstawie kolejnej oceny dokonanej po upływie co najmniej 6 miesięcy.

Dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości.

Dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku:

1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną,

2) nie wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej,

3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Dodatek służbowy przyznany skarżącej został obniżony na podstawie § 8 ust. 5 pkt. 2 oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia, w związku z faktem korzystania przez nią w 2009r. ze 110 dni zwolnień lekarskich.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane przepisy rozporządzenia nie dawały organowi prawa do obniżenia dodatku służbowego przyznanego skarżącej, a to z uwagi na sytuację w jakiej znalazła się w związku z chorobą.

Przeszkodę do ich zastosowania w sprawie stanowił bowiem przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Brzmienie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje iż przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości ( także podwyżek ) w okresie w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem okoliczności wymienionych w przepisie.

Oznacza to, że szczególnie uzasadnione przypadki określone w § 9 ust. 5 rozporządzenia uzasadniające obniżenie policjantowi dodatku służbowego dotyczą innych zdarzeń niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. W przeciwnym bowiem razie przepisy aktu wykonawczego jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie ustawy i w zakresie w niej określonym byłyby sprzeczne z aktem wyższej rangi.

Wskazać należy, że systemy prawa są zbudowane hierarchicznie. Najwyższe miejsce zajmują w nich konstytucje, niższe - ustawy, jeszcze niższe – rozporządzenia. Podstawą obowiązywania aktów niższego rzędu są akty prawne zajmujące wyższe miejsce w hierarchii. Akty prawne niższego rzędu są wydawane na mocy postanowień wyższego rzędu. Mocą aktów niższego rzędu nie mogą być uchylone akty prawne rzędu wyższego (rozporządzenie nie może uchylić mocy obowiązującej ustawy). W razie wątpliwości, czy jako obowiązujące w danym przypadku traktować akty wyższego rzędu, czy akty niższego rzędu – z uwagi na wskazane zależności między nimi – ukształtowała się zasada, że lex superior derogat legi inferiori, a więc akt wyższego rzędu uchyla moc obowiązującą aktu niższego rzędu (patrz: "Wstęp do prawoznawstwa" - Józef Nowacki, Zygmunt Tobor, wydanie II, Zakamycze 2002, str. 181-181).

Wobec powyższego, w sytuacji gdy ustawodawca w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny uregulował status (warunki płacowe) policjanta w razie choroby, to brak było podstawy do uznania, iż przebywanie przez skarżącą na zwolnieniu lekarskim przez okres 110 dni w roku 2009 r. spełniało przesłankę do obniżenia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia ww. zasady lex superior derogat legi inferiori.

Wprawdzie w ust. 2 art. 121 ustawy o Policji zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Powyższe upoważnienie ma jednak charakter fakultatywny. Minister właściwy zaś nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałoby powyższe kwestie.

Tak więc należy zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej oraz ich argumentacją, zgodnie z którą art. 121 ust.1 ustawy o Policji nie pozwalał na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. na obniżenie skarżącej dodatku służbowego w związku z nieobecnością w służbie z powodu choroby.

Z tych względów oraz mając na uwadze naruszenie zaskarżonym wyrokiem wyłącznie przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) rozpoznał skargę i orzekł jak w sentencji.