Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1321/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J. P. "[...]" w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości dokumentacji dotyczącej wydania opinii I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...]r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Burmistrz P. pismem z dnia [...] r., zgodnie z przepisem art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), zwrócił się do Starosty Powiatowego w P. o wydanie opinii co do konieczności sporządzenia raportu i jego ewentualnego zakresu, dla planowanego przez J. P. przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania terenu po byłym gospodarstwie rolnym w K. oraz utworzeniu zakładu katalitycznego przerobu odpadów, na działce nr [...] w obrębie K.

Starosta P. uznając się organem nie właściwym do wydania opinii, postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przekazał Wojewodzie Z. dokumentację dotyczącą opinii.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu pełnej analizy wniosku stwierdził, że opisany we wniosku rodzaj działalności winien być zakwalifikowany jako termiczne unieszkodliwianie odpadów i organem właściwym do określenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko jest Wojewoda Z.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. P. zarzucił naruszenie art. 7 kpa przez jego nie zastosowanie, a w rezultacie błędne zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako działania z zakresu unieszkodliwiania odpadów podczas gdy jest to ewidentnie działanie polegające na odzysku odpadów.

Rozpatrując zażalenie J. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 65 § 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) oraz przepisy ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, z których wynika, że

w przypadku inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane organem właściwym w sprawach opiniowania wniosków jest starosta. Natomiast w przypadku inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obowiązkowe organem takim jest wojewoda.

Dalej Kolegium stwierdziło, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji wynika, iż inwestycja polegająca na "katalitycznym przerobie odpadów" polega na termicznym przekształcaniu odpadów i powinna zostać zakwalifikowana jako unieszkodliwianie (załącznik nr 6 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628)). A zatem, jak wynika z przytoczonych wcześniej przepisów, organem właściwym w sprawie wydanie opinii jest wojewoda.

J. P. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 7 kpa poprzez jego nie zastosowanie,

2. nie stosowanie się do art. 11 kpa poprzez zatajenie przesłanek merytorycznych kierujących organem,

3. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez jego nie zastosowanie,

4. błędne zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako działania z zakresu unieszkodliwiania odpadów podczas gdy jest ewidentnie działaniem polegającym na odzysku odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 65 § 1 kpa, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Przytoczony przepis nawiązuje w swej treści do przepisu art. 19 kpa nakazującego organom administracji publicznej przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

W przedmiotowej sprawie Starosta P. uznał się organem niewłaściwym do wydania opinii co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz co do ewentualnego zakresu tego raportu. Pogląd ten podzielił organ odwoławczy.

Należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo przywołały

i zinterpretowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, co do zasady

w przypadkach jakich inwestycji organem właściwym w sprawach opiniowania jest starosta, a w jakich wojewoda.

Nie można jednak zgodzić się z mającym kluczowe znaczenie

w przedmiotowej sprawie stanowiskiem organów, że planowana przez skarżącego działalność w zakresie katalitycznego przerobu odpadów powinna zostać zakwalifikowana jako proces unieszkodliwiania odpadów. Zajmując takie stanowisko organy obu instancji nie uzasadniły go zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Organ pierwszej instancji powołał się na definicję odzysku odpadów, a organ odwoławczy na treść załącznika nr 6 do ustawy o odpadach, nie dokonując jakiejkolwiek analizy przepisów tej ustawy. Tymczasem załączniki do ustawy, chociaż stanowią jej integralną część, samodzielnie nie zawierają żadnej normy prawnej, a ich wykładni należy dokonywać łącznie z przepisem odsyłającym. Oznaczenie w załączniku nr 6 – Procesy unieszkodliwiania odpadów, kodem D 10 – Termiczne przekształcanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach zlokalizowanych na lądzie, nie może być interpretowane w taki sposób, że każde termiczne przekształcanie odpadów stanowi unieszkodliwianie odpadów.

Odzysk może polegać również na termicznym przekształcaniu odpadów. Wynika to z ustawowej definicji odzysku określonego jako wszelkie działania, nie stwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania

z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone

w załączniku nr 5 do ustawy. Skoro skarżący planuje takie termiczne przekształcanie odpadów, które nie powoduje ich trwałej izolacji od środowiska, ani ich unicestwienia, lecz prowadzi od uzyskiwania określonych substancji, to proces ten nie może być zakwalifikowany jako unieszkodliwianie odpadów lecz jako ich odzysk.

Powyższe oznacza, że to właśnie Starosta P. był organem właściwym do wydanie opinii co do obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz jego zakresu. Wydane zatem przez organ pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa postanowienie narusza ten przepis, a postanowienie organu odwoławczego również przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Mając na uwadze opisany stan prawny i faktyczny należało uchylić zaskarżone postanowienie i utrzymane przez nie w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).