Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 810/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 716/10 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. W. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Krakowie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia związku schorzenia i inwalidztwa ze służbą postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 716/10 odrzucił skargę kasacyjną R. W. od postanowienia tego Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r. o odrzuceniu jego skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Krakowie z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia związku schorzenia i inwalidztwa ze służbą.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r. referendarz sądowy przyznał R. W. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W dniu 11 maja 2011 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 19 stycznia 2011 r. Nie został jednak złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazując na powyższe Sąd uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wobec czego podlegała odrzuceniu stosownie do art. 178 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. W., reprezentowany przez adwokata, zarzucił naruszenie art. 87 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w zw. z art. 244 p.p.s.a. i w związku z wynikającym z akt sprawy stanem faktycznym uzasadniającym przyjęcie, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej. Podniesiono ponadto zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niezwrócenie się przez Sąd do strony o uzupełnienie braków wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego doszło również do naruszenia art. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z dnia 10 lipca 1993 r.) poprzez nieuwzględnienie interesu strony i prawa do sądu. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie neguje on zasad, które odnoszą się do zachowania terminów do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy jednak zauważyć, że skarga kasacyjna wniesiona imieniem R. W. została skierowana przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika do Sądu pierwszej instancji w terminie 30 dni od dnia jego wyznaczenia, została zatem wniesiona w dopuszczalnym terminie. Skoro bowiem pełnomocnik wyznaczony z urzędu otrzymał zawiadomienie o jego wyznaczeniu już po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, a sama skarga została wniesiona z zachowaniem terminu, to jest równoznaczne z tym, że wraz ze skargą strona wnosi o przywrócenie terminu do jej wniesienia i nie ulega wątpliwości, że taka jest intencja skarżącego. Innymi słowy przyjąć należało, że w złożeniu skargi kasacyjnej mieści się wniosek o przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r. o odrzuceniu skargi R. W. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Krakowie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 lutego 2011 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Złożenie więc tego środka zaskarżenia w dniu 11 maja 2011 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu, co w świetle art. 178 p.p.s.a. stanowiło przesłankę do jego odrzucenia.

Odnosząc się do kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej uznać należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wniosek taki nie został w niniejszej sprawie złożony. Nie można w tym względzie podzielić poglądu zaprezentowanego w zażaleniu, iż wyznaczenie pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oznacza zwolnienie z obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Stosownie bowiem do art. 87 § 1 p.p.s.a. przywrócenie terminu następuje na wniosek złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Złożenie wniosku jest zatem obligatoryjne dla możliwości przywrócenia przez sąd terminu do dokonania czynności procesowej. Wskazać jednocześnie należy, że niezłożenie takiego wniosku, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, nie stanowi braku formalnego, do którego uzupełnienia sąd zobowiązany jest wezwać skarżącego.

Skoro więc w niniejszej sprawie skarga kasacyjna złożona została po upływie ustawowego terminu oraz nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, uznać należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji skargę tę odrzucił.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.