Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 201/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 211,  art. 212 par. 2,  art. 239  par. 1  pkt 1  lit. a,   art. 249a,    art. 252  par. 2, art.  257,  art.  258 par. 1 i 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego.

W odpowiedzi na prośbę skarżącego, zawartą w skardze, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu poinformował, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wobec powyższego przesłał w załączeniu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy i wezwał skarżącego do jego wypełnienia i odesłania tut. Sądowi, z pouczeniem, że niezastosowanie się do wezwania w terminie 7 dni od dnia otrzymania, spowoduje skutki prawne określone w art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Jednocześnie referendarz sądowy wyjaśnił, działając na podstawie art. 6 P.p.s.a., iż zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a te obejmują stosownie do art. 211 P.p.s.a. opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłaty sądowe natomiast stosownie do art. 212 § 1 P.p.s.a. obejmują wpis i opłaty kancelaryjne. Sytuacja taka zachodzi w sprawie, przedmiotem postępowania jest decyzja dotycząca przyznania zasiłku stałego, a zatem skarżący jest już ustawowo zwolniony od kosztów sądowych, o jakich mowa w przywołanym wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Wobec tego wskazano skarżącemu, że jeśli chce tylko prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to nie musi przesyłać wypełnionego formularza wniosku, jeśli natomiast chce ustanowienia w sprawie pełnomocnika z urzędu (radcy prawnego lub adwokata), to wówczas musi przesłać wypełniony formularz wniosku - stosownie do przedstawionego pouczenia.

Skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie datowane na dzień 8 maja 2017 r., z zachowaniem wyznaczonego 7 dniowego terminu, w dniu 15 maja 2017 r. (data nadania przesyłki placówce pocztowej) i odesłał wypełniony formularz wniosku PPF, wskazał w nim, że wnosi jedynie o zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.

Działając na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. zważono, co następuje:

Postępowanie o przyznanie prawa pomocy, wszczęte na skutek wniosku M. O. o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, należało umorzyć.

Wynika to z faktu, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit a P.p.s.a, jako strona składająca skargę z zakresu pomocy społecznej, skarży bowiem decyzję w sprawie zasiłku stałego.

W związku z tym postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne i podlegało umorzeniu na zasadzie art. 249a P.p.s.a., stanowiącego, że jeśli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Mając na względzie powyższe, referendarz działając na zasadzie art. 249a P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.