Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 785/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] po rozpatrzeniu sprawy ze skargi L. S. (skarżącego) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2005r., mocą której odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej dla celów ochrony osobistej.

Organ ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. odmówił L. S. wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto art. 10 ust. l ustawy dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Skarżący uzasadniając wniosek o wydanie pozwolenia powołał się na poczucie zagrożenia wynikające z faktu prowadzenia działalności gospodarczej w branży budowlanej i dysponowania dużymi kwotami pieniędzy. Wskazał, że z uwagi na kryzys gospodarczy zmuszony był do redukcji zatrudnienia w swojej firmie i w związku z tym zmuszony jest do samodzielnego dokonywania licznych operacji gotówkowych, nadto jest postrzegany jako osoba majętna. Wskazywał, że zamieszkuje na obrzeżach miejscowości, w znacznej odległości od innych zabudowań co powoduje, że istnieje ponadprzeciętne ryzyko napadu. Dodał, iż w 1999 r. na terenie firmy miał miejsce napad z bronią w ręku.

Organy obu instancji uznały, że skarżący nie wykazał zagrożenia swojego bezpieczeństwa osobistego. Nie stwierdzono, aby groziło mu stałe i realne niebezpieczeństwo. Uznano, że potrzebę posiadania broni palnej do ochrony osobistej skarżący wywodzi z subiektywnego przekonania o możliwości zagrożenia jego życia i zdrowia, co wiąże z wykonywaną pracą oraz posiadaniem znacznych kwot pieniędzy, jak też zamieszkiwaniem w [...] miejscowości oraz posiadanym majątkiem. Wskazano, że skarżący nie informował nigdy właściwych organów Policji o jakichkolwiek przestępstwach popełnionych na jego szkodę ani o zdarzeniach, z których wynikałoby, że może stać się ofiarą zamachu. Podnoszony przez skarżącego napad na terenie firmy miał miejsce w 1999 r. i miał charakter jednostkowy.

Organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności świadczących o zasadności wyposażenia się skarżącego w broń palną bojową do ochrony osobistej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie przepisów prawa materialnego, i wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że interpretacja przepisów dokonana przez Organy stoi w sprzeczności z ratio legis pozwoleń na broń. Wydanie pozwolenia na broń ma na celu umożliwienie obywatelom natychmiastowego odparcia zamachu na życie lub zdrowie i ma w pewien sposób zabezpieczać obywateli przed zdarzeniami przyszłymi i niepewnymi.

Wskazał, że organ dokonał błędnej oceny okoliczności, na które powoływał się we wniosku i których faktyczne istnienie zostało potwierdzone w toku postępowania. W jego ocenie fakt posiadania dużego majątku, położonego z dala od innych zabudowań, częste dokonywanie licznych operacji gotówkowych, wskazuje na istnienie ponadprzeciętnego ryzyka napadu. W jego ocenie zagrożenie to nie jest równe temu zagrożeniu, na jakie narażeni są mieszkańcy innych miejscowości o zwartej zabudowie.

Podniósł, że niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie jest realne o czym świadczy fakt dokonania w 1999 na terenie jego firmy napadu z bronią w ręku. Zdaniem skarżącego fakt upływu sześcioletniego okresu czasu dnia tego zdarzenia nie sprawia, iż zagrożenie kolejnym napadem jest nierealne. Wskazał, że od 1999 r. jego majątek zwiększył się, natomiast okoliczności zmniejszające ryzyko napadu (w tym np. odległość od najbliższych zabudowań) pozostały niezmienne.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Trafnie organy Policji przyjęły, że podstawą materialnoprawną decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną bojową stanowi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o to pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Strona wskazuje więc argumenty, które jej zdaniem uzasadniają potrzebę posiadania broni, w przedmiotowej sprawie – broni palnej bojowej dla ochrony osobistej, a organ policji ocenia je. Nie może to być ocena dowolna. Ocenny charakter wskazanych okoliczności nie zwalnia organu rozstrzygającego, w tym także odwoławczego, od zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednakże zasadniczym kryterium wydania pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej jest ponadprzeciętne zagrożenie życia czy zdrowia. Oznacza to, że stopień zagrożenia musi być tak duży, iż wyróżnia się na tle ogółu społeczeństwa. Takie kryterium zostało przyjęte przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela.

W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na należycie zgromadzonym materiale dowodowym. Organ właściwie ocenił przytoczone przez skarżącego okoliczności faktyczne w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia.

Skarżący nie udokumentował takiego zagrożenia.

Zdarzenie z 1999r., na które powołuje się skarżący było jednorazowe, incydentalne. Nie można jednak na jego podstawie wyciągać wniosku o stałym i realnym zagrożeniu. Również miejsce zamieszkania czy też postrzeganie osoby skarżącego przez innych jako osoby majętnej nie może stanowić wystarczającego powodu dla udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Wzrost przestępczości dotyczy wszystkich obywateli, nie tylko skarżącego. Odczucia skarżącego o realnym zagrożeniu są więc subiektywne.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja, wbrew opinii skarżącego, odpowiada prawu.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji