Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 16/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw.z  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2009r. po rozpoznaniu wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia: odmówić T. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2009r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy T.S., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594).

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.

Oceniając dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawcę który prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z niej dochody, nie sposób uznać za osobę na tyle ubogą, że konieczne jest mu przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca jest osobą rozwiedzioną , mającą dwójkę dzieci, które mieszkają z byłą żoną wnioskodawcy.

Wnioskodawca podał, iż prowadzi działalność gospodarczą z której uzyskuje dochód ok. 250.000 złotych miesięcznie brutto.

Wnioskodawca podkreślił, iż posiada zadłużenia kredytowe oraz bieżące egzekucje komornicze skierowane do jego majątku. Dodał, iż spłaca pożyczki od K. S. w wysokości 120.000 złotych oraz 1.000.000 złotych z oprocentowaniem 5 % oraz kredyty z ratami miesięcznymi w wysokości 1.738,80 złotych i drugą 6.500 złotych oraz ratą leasingu w wysokości 1.762,00 złotych.

Wnioskodawca podał, iż koszty jakie ponosi to: obciążenia ZUS ok.10.000 złotych miesięcznie, koszty utrzymania miesięcznego to 1.200-1.500 złotych, alimenty na dzieci w wysokości 1.500, długi rozwodowe 3.000/4.000 złotych, koszty stałe w związku z prowadzoną działalnością w wysokości 29.500 złotych oraz wynagrodzenia dla pracowników w wysokości 127.000 złotych, koszty pozostałe związane z działalnością (remonty) 60.000 złotych.

Wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 130 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1,2 ha.

W świetle przedstawionych wyżej faktów, w ocenie referendarza sądowego osoba, która prowadzi zyskowną działalność gospodarczą, korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz ponosi powyższe wydatki jest w stanie również ponosić koszty sądowe samodzielnie. Podkreślić należy, iż koszty sądowe powinny być ponoszone na równi z innymi niezbędnymi wydatkami.

Zaznaczyć nadto należy, iż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. Instytucja ta nie może być nadużywana w sytuacji, gdy wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i osiąga niemałe dochody.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.