Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2155/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych M. I. S. oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1789/19 w sprawie ze skargi M. I. S. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrkiem z dnia 28 lutego 2020 r. sygn akt IV SAB/Wa 1789/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. I. S. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] czerwca 2018 r. (pkt 1), stwierdził, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2), stwierdził, że bezczynność, o której w pkt 2 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), przyznał na rzecz skarżącego M. I. S. sumę pieniężną w wysokości 200 złotych (pkt 4) oraz zasądził od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego M. I. S. kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 1 października 2019 r. M. I. S. złożył skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] wnosząc o stwierdzenie, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; zobowiązanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wydania decyzji w sprawie [...] i udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie jednego tygodnia od uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego bezczynność; stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 7.700,00 zł; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania podlega uwzględnieniu w razie stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności lub przewlekłości w momencie wniesienia skargi, tj. do tego dnia nie zakończył postępowania w przewidzianej prawem formie, w tym nie wydał decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie. Na gruncie niniejszej sprawy stan taki miał miejsce, bowiem skarga wpłynęła do organu 1 października 2019 r., a więc 2 miesiące przed wydaniem decyzji przez organ II instancji.

W ocenie Sądu I instancji analiza akt administracyjnych sprawy uzasadnia stwierdzenie, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się bezczynności. Wnosząc do organu administracji publicznej żądanie określonej treści, strona może domagać się rozstrzygnięcia o swoich prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, przy zachowaniu ogólnych zasad regulujących problematykę terminów załatwiania spraw administracyjnych. Z uwagi na fakt, że żądanie skarżącego dotyczące rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] zostało uwzględnione przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców należało umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do jego rozpoznania. Sąd uznał równocześnie, że bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie prowadzone było blisko rok i w tym czasie organ nie podjął żadnej merytorycznej czynności zmierzającej do zakończenia postępowania. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie wnioskowanej w skardze. Zastosowanie tych dodatkowych środków jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ. W realiach niniejszej sprawy brak dowodów na tego rodzaju okoliczności. Sąd miał tu na uwadze trudną sytuację organizacyjną organu oraz załatwienie sprawy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przed wydaniem wyroku. Jednak w ocenie Sądu nie można było pominąć dolegliwości, jakich w wyniku bezczynności organu poniósł skarżący. W realiach niniejszej sprawy zasądzenie orzeczonej kwoty w wystarczającym stopniu spełni - wraz z instytucją zwrotu kosztów postępowania - funkcję represyjną i prewencyjną wobec organu.

W skardze kasacyjnej M. I. S. zaskarżył powyższy wyrok w części oddalającej skargę w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wielkości wskazanej w skardze, zarzucając mu naruszenie:

- art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1 i 2, w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 w zw. z art. 132 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; zwanej dalej: k.p.a.) w zw. z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i oddalenie skargi w pozostałym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i nieprzyznanie skarżącemu wnioskowanej sumy pieniężnej. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie ww. wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym, na podstawie którego powinien był wydać decyzję zgodną z żądaniem skarżącego i udzielić mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ prowadził przedmiotowe postępowanie dopuszczając się bezczynności, naruszając uprawnienie skarżącego do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozostawał w zwłoce w działaniu, uchybiając w prowadzonym postępowaniu wskazanym przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, co stanowiło podstawę do złożenia skargi na bezczynność i przyznania skarżącemu określonej w petituum skargi sumy pieniężnej. Działania organu (a w zasadzie ich brak) były w sposób oczywisty nieusprawiedliwione i nie da się ich w żaden sposób usprawiedliwić. Wzrost liczby spraw prowadzonych przez organ jak również braki kadrowe, nie mogą w żaden sposób usprawiedliwiać bezczynności w prowadzeniu postępowania oraz braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez prawie rok.

Odnosząc się do wysokości przyznanej sumy pieniężnej skarżący kasacyjnie stwierdził, że instytucja ta przede wszystkim służy zrekompensowania, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności działania organu administracji. Suma pieniężna, która powinna być przyznana skarżącemu, nie mogłaby mieć jedynie symbolicznego charakteru, a w rzeczywisty sposób winna zrekompensować krzywdę jaką strona poniosła w wyniku bezczynności czy też przewlekłości w rozpoznaniu sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej od organu ma mieć również charakter dyscyplinujący i wymusić na organie wdrożenie planu naprawczego w celu uniknięcia przewlekłego prowadzenia spraw w przyszłości. Brak jest natomiast jakiejkolwiek możliwości zdyscyplinowania organu w sytuacji, w której Organ ma zapłacić symboliczną sumę pieniężną, która nie będzie w żaden sposób przez organ odczuwalna.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w skardze kasacyjnej zaskarżył ww. wyrok w części obejmującej pkt 3 i 4 zarzucając mu naruszenie:

1. art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 i art. 35 § 3 i art. 35 § 5 i art. 36 p.p.s.a. polegające na błędnym stwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa do czego doszło w skutek:

- niewzięcia pod uwagę i nieuwzględnienia innych niż długość postępowania odwoławczego obiektywnie istniejących okoliczności, takich jak lawinowy przyrost i ogromna ilość spraw do załatwienia przez organ odwoławczy uniemożliwiająca terminowe rozpatrywanie spraw, czemu z uwagi na skalę przyrostu i ilości spraw nie sposób było zaradzić z odpowiednim wyprzedzeniem;

- braku bliższego wyjaśnienia, z jakich powodów Sąd I instancji uznał, że stwierdzona bezczynność nosiła znamiona rażącej i oparcia się w tym zakresie wyłącznie na samej długości toczącego się postępowania odwoławczego oraz na niewywiązaniu się w stosownym terminie z obowiązków sygnalizacyjnych podczas gdy zgodnie z poglądem wyrażanym w judykaturze dla uznania naruszenia prawa za rażące przy stwierdzonej bezczynności nie jest wystarczające samo stwierdzenie przekroczenia przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, przekroczenie takie musi być znaczne, niezaprzeczalne i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, a do okoliczności, które należy brać pod uwagę dokonując oceny stopnia naruszenia prawa zaliczyć należy m.in. znaczną ilość spraw do załatwienia przez dany organ administracji;

2. art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6, art. 151 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przyznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców sumy pieniężnej w wysokości 200 złotych i braku oddalenia skargi w tej części do czego doszło skutkiem niewzięcia pod uwagę i nieuwzględnienia innych niż długość postępowania odwoławczego obiektywnie istniejących okoliczności, takich jak lawinowy przyrost i ogromna ilość spraw do załatwienia przez organ odwoławczy uniemożliwiająca terminowe rozpatrywanie spraw, którym to okolicznościom z uwagi na skalę przyrostu i ilości spraw nie sposób było zaradzić z odpowiednim wyprzedzeniem i które to okoliczności powinny zostać uwzględnione zarówno przy ocenie stopnia naruszenia przepisów jak i przy orzekaniu w zakresie dotyczącym zastosowania środków, o których mowa w art. 149

§ 2 p.p.s.a., podczas gdy zgodnie z poglądem wyrażanym w judykaturze nawet zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa jest niewystarczającym uzasadnieniem przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., a okoliczność w postaci ilości spraw do załatwienia przez dany organ administracji może i powinna być brana pod uwagę przy podejmowaniu przez Sąd decyzji o przyznaniu sumy pieniężnej.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i w tym zakresie oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dla oceny stopnia naruszenia przepisów prawa miały przyczyny wydłużenia postępowania odwoławczego, które bardzo lakonicznie Sąd i instancji przytoczył w części sprawozdawczej orzeczenia i do których w ogóle nie odniósł się dokonując oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niezwłoczne wydanie orzeczenia kończącego niniejsze postępowanie okazało się niemożliwe z uwagi na ilość i znaczny przyrost postępowań prowadzonych przez Departament Legalizacji Pobytu Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W odpowiedzi na skargę wskazano, iż z informacji przekazanych przez ww. komórkę organizacyjną Urzędu wynika, że w 2018 r. do Departamentu Legalizacji Pobytu (Wydział I. II i III Postępowań Odwoławczych) wpłynęło łącznie około 19 800 spraw (w tym ponad 4 500 ponagleń na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organ, dla którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia, co stanowi wzrost o ponad 150% w stosunku do roku 2017, kiedy to wpływ wyniósł ok. 7 800 spraw. Łącznie w 2018 r. do ww. Wydziałów wpłynęło zatem ok. 12 000 spraw więcej niż w 2017 r. Okoliczności te miały charakter obiektywnie istniejący, znany Sądowi I instancji z urzędu, podobnie jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i powinny zostać wzięte pod uwagę zarówno przy ocenie stopnia naruszenia przepisów, jak i orzekaniu o ewentualnym zastosowaniu środków, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając rażące naruszenie prawa przez organ, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekroczył przyznane mu przez ustawodawcę granice uznaniowej oceny skupiając się na samej długości postępowania a pomijając w swojej ocenie wskazane wyżej przyczyny jego wydłużenia. Organ zauważył, że wprawdzie w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że kwestia braku odpowiedniej obsady etatowej i znaczna ilość spraw podlegających rozpoznaniu nie może rodzić negatywnych skutków dla strony w sferze terminów załatwienia spraw, to jednak okoliczności tego dotyczące podlegają ocenie w każdej indywidualnej sprawie.

Sąd I instancji skupił się jedynie na samej długości postępowania. Jednocześnie w swojej ocenie Sąd I instancji całkowicie pominął podawane przez organ odwoławczy przyczyny wydłużenia postępowania, a przyczyny te w świetle wskazań płynących z orzecznictwa jako stanowiące okoliczności istotne w tego typu sprawach nie powinny zostać przez Sąd pominięte. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców tak ogromny przyrost ilości spraw do załatwienia przez organ i sama liczba tych spraw stanowiły okoliczności, które powinny zostać przez Sąd I instancji uwzględnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niezasadnie w pkt 4 wyroku przyznał Skarżącemu od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców sumę pieniężną w wysokości 200 zł. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej jest niedostosowane do konkretnego stanu faktycznego sprawy, a jedynie nieznaczenie modyfikowaną częścią uprzednio stworzonego szablonu. Natomiast ocena Sądu w tym przedmiocie sprowadza się do stwierdzenia, że w wyniku bezczynności organu cudzoziemiec doświadczył dolegliwości, a zasądzona suma pieniężna wraz z zasądzonymi kosztami postępowania spełni funkcję represyjną i prewencyjną wobec organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. Poz. 875).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.

Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony zarówno przez skarżącego jaki i organ administracji publicznej prowadzący postępowanie. Skarżący w złożonej skardze kasacyjnej kwestionuje wydane na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięcie dotyczące przyznania sumy pieniężnej – w zakresie jej wysokości. Z kolei Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie oceny Sądu I instancji, iż stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, a także przyznania skarżącemu sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestionowanej w skardze kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oceny charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu I instancji, iż stwierdzona bezczynność miała charakteru rażącego. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie terminów załatwienia sprawy, gdyż musi być ono znaczne, ale też pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z dnia: 21 listopada 2018 r., II OSK 2916/18, LEX nr 2616948; 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19, LEX nr 2721436; 18 lipca 2019 r., II OSK 533/19, LEX nr 2720394). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18, LEX nr 2687200; 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17, LEX nr 2689402).

W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców przez organ I instancji w dniu 12 lutego 2019 r. Dopiero po wniesieniu ponaglenia (pismo z 15 września 2019 r.), a następnie skargi na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego (1 października 2019 r.) organ rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r.). Postępowanie odwoławcze zostało zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwrócił uwagę, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, że wzrost określonej kategorii spraw i związane z tym problemy organizacyjne organu administracji mogą mieć wpływu na ocenę charakteru stwierdzonej bezczynności. Niemniej należy mieć na uwadze, że ocena czy bezczynność lub przewlekłość postępowania wiąże się z rażącym naruszeniem prawa powinna być dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy rozpatrywanej indywidualnie. Podzielając stanowisko organu w tym zakresie nie można jednak tracić z pola widzenia, że okoliczności te nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekroczenie terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. było w rozpoznawanej sprawie na tyle znaczące, że uzasadnionym było orzeczenie przez Sąd I instancji, iż stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na uwadze należy bowiem mieć, że organ od dnia przekazania odwołania, do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez okres prawie 9 miesięcy nie podejmował jakiejkolwiek czynności zmierzającej do wyjaśnienia sprawy, jak również nie informował skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy oraz przewidywanym terminie jej zakończenia. Okoliczności te zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego był wystarczające do orzeczenia o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżących kasacyjnie dotyczącego wniosku o przyznanie sumy pieniężnej wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie środków w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której powinien skorzystać, jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania przez kontrolowany organ administracji publicznej. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny i represyjny (por. wyrok NSA z 3 lipca 2018 r. sygn. II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Przyznanie sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za ignorowanie jej interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz za wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. ,I OSK 2156/17, LEX nr 2456010; z dnia 6 sierpnia 2019 r., II OSK 532/19, LEX nr 2727910).

W skardze kasacyjnej organu kwestionuje się orzeczenie o przyznaniu sumy pieniężnej co do zasady, co w realiach niniejszej sprawy nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Mając bowiem na uwadze okres w jakim organ pozostawał w bezczynności oraz okoliczności jakie temu towarzyszyły, Sąd I instancji był w pełni uprawniony do wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Jeśli natomiast chodzi o wysokość tej sumy kwestionowaną w skardze kasacyjnej cudzoziemca, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji mogącej podważyć stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w dniu orzekania przez Sąd I instancji odwołanie zostało już rozpatrzone. Zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej został uzasadniony ogólnikowo. Również w skardze kasacyjnej jej autor jedynie ogólnie wskazuje, że kwota pieniężna powinna zrekompensować krzywdę jaką strona poniosła w wyniku bezczynności, nie przybliżając okoliczności mających przemawiać za przyznaniem kwoty pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.