Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 859/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: przywrócić termin.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 czerwca 2018 r. adwokat P. U., działając jako pełnomocnik R. B., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...]. W treści skargi zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Jako przesłankę podał fakt wadliwego doręczenia skarżącej odpisu decyzji bez ostatniej strony zawierającej pouczenie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zaznaczył, że skarżąca wiedzę na temat takiego uprawnienia posiadła dopiero w dniu 15 czerwca 2018 r. podczas rozmowy z pełnomocnikiem.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do wniosku. Podniósł, że pełnomocnik w żaden sposób nie udokumentował tego faktu, nadto –powołując się na notatkę służbową z 11 lipca 2018 r. – podkreślił, że przedmiotowa decyzja została sporządzona w trzech identycznych egzemplarzach, które zostały zakopertowane i wysłane do skarżącego oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. a trzeci egzemplarz pozostawiono w aktach sprawy. Przed wysłaniem pracownik upewnił się czy decyzja zawiera datę, pieczęć i podpis. Co więcej przedostatnia strona decyzji zawiera fragment zdania, który kończy się na stronie ostatniej. Nadto podkreślono, że skarżąca jest przedsiębiorcą i odbierała inne decyzje administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwanej odtąd P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że okoliczność podana w skardze (doręczenie egzemplarza decyzji bez ostatniej strony zawierającej pouczenie) niewątpliwie jest przesłanką przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona działa bez pełnomocnika. Jest przy tym obojętny status takiej strony (tj. czy jest ona przedsiębiorcą czy też nie) ani ilość wydanych na nią wcześniej decyzji.

Wprawdzie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił dowodów okoliczności podanej we wniosku, ale również organ nie zanegował skutecznie tej kwestii. Notatka służbowa została sporządzona dopiero po złożeniu wniosku, ponad 4 miesiące od opisywanego zdarzenia. Warunkiem przywrócenia terminu jest nie wykazanie, że zdarzenie stanowiące jego podstawę miało miejsce ale uprawdopodobnienie tj. zwrócenie uwagi na prawdopodobieństwo takiego zdarzenia.

Zatem skoro pełnomocnik podał we wniosku okoliczność niezawinioną przez stronę i nie można wykluczyć prawdopodobieństwa takiej przesłanki należało rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść strony i uwzględnić wniosek. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.