Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 573/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 113 par. 1, art. 138 par. 2, art. 79, art. 7, art. 77, art. 67, art. 68, art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 102 ust. 1 art. 105, art. 107
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie przekroczenia standardu jakości gleby stwierdzonego w próbkach pobranych z działki nr ewidencyjny 644/1 położonej w J., gmina T., należącej do M.S. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że na skutek skargi H W., Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K., w sierpniu 2005 r. przeprowadził badania na działce nr 644/1 położonej w J., gmina T., należącej do M.S., prowadzącego na tej działce, różnorodną działalność gospodarczą polegającą na skupie złomu, handlu węglem oraz demontażu samochodów. Ponieważ badanie wykazało znaczne przekroczenie dopuszczalnej wartości stężenia węglowodorów, WIOŚ w K. wystąpił do Starosty B. o wszczęcie postępowania w celu wykonanie rozszerzonych badań wierzchniej i głębiej położonej warstw gleby i ewentualnego określenia obszaru zanieczyszczenia i ustalenia właściwego sposobu rekultywacji.

Po przeprowadzeniu oględzin i ustaleniu, że M.S. posiada zezwolenie Starosty B. z dnia [...] na prowadzenie działalność w zakresie zbierania i transportu odpadów niebezpiecznych (baterie i akumulatory ołowiowe) i innych niż niebezpieczne (żelazo i stal, złom metali kolorowych) oraz nie posiada zezwolenia na demontaż samochodów - Starosta B. w dniu 17 października 2005 r. na podstawie art. 102 ust. 1, 105 i 107 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi, wszczął postępowanie w sprawie przekroczenia standardów jakości gleby stwierdzonego w próbkach pobranych z działki nr 644/1. Równocześnie M.S. został wezwany do przedłożenia dokumentów stwierdzających przeklasyfikowanie przedmiotowej działki na działalność przemysłową, co będzie miało znaczenie przy wykonywaniu dodatkowych badań. Następnie pismem z dnia 19 grudnia 2005 r. organ I instancji nakazał M.S. wykonanie dodatkowych badań wierzchniej warstwy gleby oraz z głębokości 0,3 m pod poziomem terenu, w celu ustalenia stężenia węglowodorów w rejonie stwierdzonego wcześniej zanieczyszczenia i porównania z dopuszczalnymi standardami jakości gleby lub ziemi dla grupy B dotyczącej terenów zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i usługowej oraz gruntów rolnych. Ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. wynika bowiem, że działka nr 644/1 położona jest na terenie oznaczonym symbolem MU, co oznacza strefę mieszkalno-usługową, obejmującą teren zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz usługi o charakterze podstawowym. W dniu 7 kwietnia 2006 r. M.S. doręczył organowi I instancji: Kartę przekazania firmie "A" Sp. z o.o. w K. odpadu oznaczonego symbolem 17 05 03, tj. gleby i ziemi, w tym kamieni, zawierających substancje niebezpieczne - węglowodory ropopochodne, w ilości 230 kg oraz wynik analizy dwóch próbek gruntu pochodzącego z jednego stanowiska z działki nr 644/1, pobranych przez M.S. z głębokości 0,5 i 0,15 m ppt. na zawartość substancji ropopochodnych, wykonanej przez Samodzielny Zakład Ochrony Środowiska Politechniki w K. W dniu 7 kwietnia 2006 r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej działki, w trakcie których stwierdził, że w miejscu w którym nastąpiło zanieczyszczenie gleby usunięto warstwę skażonego gruntu, o czy świadczyło widoczne obniżenie i zagłębienie. Ponieważ Starosta B. uznał, że M.S. w zakreślonym terminie dokonał rekultywacji zanieczyszczonego terenu oraz powtórzył badania gruntu, które nie wykazały przekroczenia standardów jakości gleby w zakresie zawartości substancji ropopochodnych, uznał postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że decyzja o umorzeniu postępowania została podjęta przedwcześnie, bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.

Organ uznał, że zanieczyszczenie terenu działki nr 644/1 zostało spowodowane dokonywaniem przez M.S. demontażu i złomowania zużytych pojazdów, na co nie posiada zezwolenia. Teren na którym prowadzi swoją działalność nie został wybetonowany, lecz jedynie utwardzony płytami betonowymi i gruzem, co może powodować przepuszczanie do gruntu różnego rodzaju substancji zanieczyszczających. Zgodnie z art. 102 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi, zobowiązany jest do przeprowadzenia jej rekultywacji, która według art. 103 ust. 2 tej ustawy polega na przywróceniu ziemi lub gleby do stanu wymaganego standardami. Dlatego szczególnie istotne jest w sprawie ustalenie stanu powierzchni ziemi do jakiego należy doprowadzić w wyniku rekultywacji. Według art. 103 ust. 3 i 4 powoływanej ustawy, standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona. Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie funkcja powierzchni ziemi w przytoczonym rozumieniu została ustalona w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gmina T., które to studium nie jest przepisem gminnym i nie jest wiążące. Brak planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz zapisy ewidencji gruntów w chwili wszczęcia postępowania stanowią podstawę do przyjęcia, że przedmiotowa działka stanowi grunt rolny. Legalne wyłączenie gruntu rolnego z działalności rolniczej winno być poprzedzone uzyskaniem stosownej decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Tymczasem kwestie te nie były w ogóle przedmiotem rozważań organu I instancji. Ponadto ustalenia organu I instancji co do dokonania przez M.S. rekultywacji i stwierdzenia w drodze powtórzonych badań gruntu, że zanieczyszczenie już nie występuje, zostało dokonane bez należytego wyjaśnienia sprawy.

Ponieważ poboru próbek gleby do powtórnego badania gruntu dokonał M.S., którego dotyczy zarzut zanieczyszczenia gruntu i zrobił to bez udziału przedstawicieli zakładu wykonującego badanie, drugiej strony postępowania czy przedstawicieli organu orzekającego w sprawie - trudno uznać wyniki tych badań za wiarygodne. Nie można więc uznać za wykazane, że standardy jakości gleby na przedmiotowej działce nie zostały przekroczone.

Nie jest możliwe również odniesienie się przez organ II instancji do ustalenia organu I instancji, że rekultywacja przedmiotowego terenu została zakończona. Nie uzgodniono bowiem żadnych jej warunków, a ustalenie Starosty B. zostało oparte na oględzinach dokonanych w dniu 7 kwietnia 2006 r., o których z naruszeniem art. 79 kpa nie zawiadomiono strony, tj. H. W. i których, z naruszeniem art. 67 i nast. Kpa, nie utrwalono w formie protokołu, lecz notatki służbowej.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa miało uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie kasatoryjne.

W skardze na tę decyzję M.S. zarzucił, że:

1. podana w decyzji podstawa prawna jest nieprawidłowa, gdyż przytoczony "art. 138 § 1 pkt. Kpc" dotyczy utrzymania zaskarżonej decyzji, a nie jej uchylenia,

2. H. W. nie powinna być w sprawie stroną postępowania, gdyż badania gleby na jej działce nie potwierdziły skażenia i przekroczenia standardów,

3. wiarygodność pobranych próbek i wykonanych badań nie powinna być kwestionowana, skoro skarżący dysponuje dokumentami podpisanymi przez odpowiednie firmy,warunki rekultywacji uzgodnił ze Starostą B. decyzją z dnia [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do ostatniego zarzutu skargi SKO zauważyło, że wskazana przez skarżącego decyzja nie została ani dołączona do akt sprawy, ani przedstawiona przez skarżącego. Ponadto niejasny jest cel wydania tej decyzji uzgodnieniowej z dnia [...], skoro w uzasadnieniu wydanej w tym samym dniu decyzji organu I instancji jest mowa o dokonanej przed dniem 7 kwietnia 2006 r. rekultywacji. Odnośnie udziału H. W. w postępowaniu w charakterze strony organ II instancji stwierdził, że utrwalone orzecznictwo NSA wskazuje, że jako osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, może być stroną w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy stwierdzić, że poczynione przez organ II instancji ustalenia faktyczne sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

W związku z pierwszym zarzutem skargi, który - jak się należy domyślać - dotyczy wadliwie wskazanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a nie podanego w skardze, prawdopodobnie omyłkowo "art. 138 § 1 pkt. Kpc", należy stwierdzić, że to uchybienie przepisów postępowania sprowadzające się w istocie do oczywistej omyłki o jakiej mowa w art. 113 § 1 kpa, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a przez to nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Z osnowy decyzji SKO, a także ze spójnego z nią uzasadnienia wynika bowiem jednoznacznie, że rzeczywistą, przyjętą przez organ podstawą prawną tej decyzji był art. 138 § 2 kpa.

Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO zasadnie wskazało na okoliczności świadczące o naruszeniu przez Starostę Powiatowego w B. przy wydawaniu decyzji o umorzeniu postępowania, istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie powoduje konieczność przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez Starostę Powiatowego w B. na podstawie art. 102 ust. 1, 105 i 107 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62/2001 poz. 627 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 165/02 poz. 1359), o czym organ zawiadomił strony w dniu 17 października 2005 r. w trybie art. 61 § 4 kpa. Organ I instancji określił w tym zawiadomieniu, a także w swojej decyzji z dnia [...]., że wszczęte postępowanie dotyczy sprawy przekroczenia standardu jakości gleby stwierdzonego w próbkach pobranych z działki M.S. nr 644/1 położonej w J., gmina T. We wspomnianej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że nie zakończył sprawy decyzją o jakiej mowa w art. 107 Prawa ochrony środowiska, ponieważ uznał, że w sprawie nie zachodzi potrzeba monitorowania gruntu (o czym stanowi art. 107 tej ustawy), lecz jego rekultywacji. Konsekwencją takiej konkluzji powinno być istotnie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. W ramach bowiem postępowania w przedmiocie wydania decyzji o jakiej mowa w art. 107 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, tj. decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości substancji w glebie lub ziemi, nie istnieje możliwość zobowiązania strony do dokonania rekultywacji. Przepis ten bowiem nie przewiduje możliwości nałożenia takiego obowiązku. Takie zobowiązanie, którego potrzeba może oczywiście wyniknąć z postępowania dotyczącego nałożenia obowiązku monitorowania gleby lub ziemi, może być nałożone w ramach osobno wszczętego postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 362 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek:

1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

Ponieważ takie postępowanie w niniejszej sprawie się nie toczyło, wskazane okoliczności nie mogły być przedmiotem rozważań ani organów administracji, ani sądu.

W celu ustalenia jednak, czy możliwe było w sprawie umorzenie wszczętego postępowania z art. 107 Prawa ochrony środowiska, konieczne było w pierwszym rzędzie ustalenie, czy rzeczywiście na przedmiotowej działce istnieje przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, na jakim ewentualnie obszarze ono występuje i jaki sposób rekultywacji będzie właściwy. Na potrzebę poczynienia takich ustaleń wskazał zresztą Dyrektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. w swoim piśmie z dnia 14 września 2005 r. skierowanym do Starosty B. (k. 8 akt administracyjnych). Ustalenie takie powinno przy tym uwzględniać treść przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. Nr 165/02 poz. 1359). Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, glebę lub ziemię uznaje się za zanieczyszczoną, gdy stężenie co najmniej jednej substancji przekracza wartość dopuszczalną. Wartości dopuszczalne stężeń w glebie lub ziemi zależą z kolei od standardów jakości gleby lub ziemi, przyjętych dla trzech grup rodzajów gruntów (§ 2 cytowanego rozporządzenia oraz załącznik do niego).

Wskazane wyżej niezbędne dla dalszego biegu sprawy ustalenie, czy i na jakim ewentualnie obszarze działki nr ewidencyjny 644/1 położonej w J., gmina T., należącej do M.S., istnieje przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi - nie zostało w sprawie dokonane w sposób niewadliwy, co trafnie zauważył organ II instancji. Należy zgodzić się z poglądem, że badania w celu określenia czy standardy jakości gleby na przedmiotowej działce nie zostały przekroczone, nie zostały przeprowadzone w sposób zapewniający wiarygodność uzyskanych wyników. Nie zostało bowiem w sposób wiarygodny udokumentowane, skąd zostały pobrane poddane badaniu próbki, przez co nie da się wykluczyć, że standardy jakości gleby na przedmiotowej działce są w dalszym ciągu przekroczone. Okoliczności tej nie można było pominąć zwłaszcza dlatego, że odwołująca się od omawianej decyzji H. W. kwestionowała właśnie brak wiarygodnego ustalenia miejsca pobrania próbek.

Ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu prowadzącego postępowanie. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Według art. 75 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ostatni przytoczony przepis pozwala wprawdzie na dokonanie przez organ ustaleń faktycznych na podstawie przedstawionej przez stronę opinii czy ekspertyzy, ale nie zwalnia to organu administracji od wyrażonego w przytoczonych przepisach art. 7 i 77 kpa obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym i rozpatrzenia takiej analizy jak przedstawiona przez M.S. w dniu 4 kwietnia 2006 r. (k. 50 akt administracyjnych). Nie zwalnia również od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jeżeli przedstawione przez strony dowody na to nie pozwalają. Nie mógł więc odnieść skutku zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, że przedstawiony przez M.S. wynik analizy gruntu nie może być kwestionowany, skoro została ona sporządzona przez odpowiednią firmę i znajdują się na tej analizie odpowiednie podpisy. Organ ma bowiem prawo do wszechstronnej oceny każdego dowodu. W takiej ocenie mieści się z pewnością wyjaśnienie czy próbki gleby przedstawione do analizy wyspecjalizowanej jednostce, zostały pobrane w warunkach zapewniających rzetelność i wiarygodność tej czynności. Skoro tak rozumianej oceny zebranych w sprawie dowodów zaniechał organ I instancji, to zasadna była ocena organu II instancji, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego również w tej części.

Kolejnym dostrzeżonym przez organ II instancji uchybieniem popełnionym w toku postępowania prowadzonego przez Starostę Powiatowego w B., było wadliwe i zakwestionowane przez uczestniczkę postępowania H. W. ustalenie faktu dokonania przez M.S. rekultywacji przedmiotowej działki, co miało, jak się wydaje uprawdopodobnić, nieistnienie przekroczenia standardów jakości gleby lub ziemi na przedmiotowym obszarze.

Organ oparł się w tym zakresie na przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2006 r. czynności oględzin, o których z naruszeniem art. 79 kpa nie zostały powiadomione wszystkie strony oraz z której, z naruszeniem art. 67 i 68 kpa, nie sporządzono protokołu, lecz notatkę nie spełniającą ustawowych wymogów. Nie zostało też w sprawie wyjaśnione, czy domniemana rekultywacja została przeprowadzona w zakresie, w terminie i w sposób uzgodniony w decyzji o jakiej mowa w art. 106 Prawa ochrony środowiska. Nie wiadomo nawet, czy taka decyzja rzeczywiście została wydana. Nie można więc w sprawie ocenić, czy przesłanki warunkujące wszczęcie i prowadzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, rzeczywiście dalej istnieją.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kwestionującym istnienie w niniejszym postępowaniu interesu prawnego H. W., właścicielki nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z przedmiotową działką.

Nie ulega wątpliwości, iż naruszanie zasad ochrony środowiska może oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska czynniki lub w zasięgu szkodliwego jego oddziaływania. Na przykład emitowane zanieczyszczenia mogą przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać czy wręcz uniemożliwiać korzystanie z nich zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 k.c.). Osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie obiektu, którego funkcjonowanie powoduje uciążliwości dla środowiska, może być stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest ograniczenie tych uciążliwości (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 11 października 1999 r., OPS 11/99, ONSA 2000/1/6). Ponieważ H. W., do której należy działka sąsiadująca bezpośrednio z przedmiotową działką M.S., od początku postępowania zarzuca, że jej działka ulega zanieczyszczeniu przez wodę i ścieki spływające z sąsiedniej działki należącej do M.S., a przez obie te działki biegnie rów melioracyjny - (szkic k. 1 akt administracyjnych), należy przyjąć, że niniejsza sprawa w której wyniku może dojść do regularnej kontroli czy standardy jakości gleby lub ziemi są przekroczone, a w dalszej konsekwencji do ograniczenie uciążliwości związanych z ewentualnym zanieczyszczeniem gleby na działce M.S. dla działki H. W. - dotyczy jej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa.

Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, iż dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie w znacznej części, co zgodnie z art. 138 § 2 kpa powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Mając powyższe na uwadze, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).