Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt I SA/Ka 8/02
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 2003-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
Teza: Z brzmienia przepisu art. 39 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./, a szczególnie zawartego tam zwrotu "towary" "powinny zostać przedstawione" wynika obowiązek zawiadomienia organu celnego o dostarczeniu towarów będących przedmiotem przywozu zgodnie ze stanem rzeczywistym tj. obejmującym wszystkie sprowadzane na polski obszar celny towary. a nie tylko te, które zostały użyte w dokumentach przedstawionych organowi celnemu w procedurze celnej.

TEZY

Z brzmienia przepisu art. 39 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./, a szczególnie zawartego tam zwrotu "towary" "powinny zostać przedstawione" wynika obowiązek zawiadomienia organu celnego o dostarczeniu towarów będących przedmiotem przywozu zgodnie ze stanem rzeczywistym tj. obejmującym wszystkie sprowadzane na polski obszar celny towary. a nie tylko te, które zostały użyte w dokumentach przedstawionych organowi celnemu w procedurze celnej.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Roberta B. /B./ i Bogusława M. /M./ na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 30 listopada 2001 r. (...) w przedmiocie określenie kwoty wynikającej z długu celnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2001 r. (...) na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926/, art. 9, art. 13. art. 39, art. 210, art. 222 par. 3, art. 231 par. 1, art. 242 par. 3, art. 242[1] ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802/. par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej /Dz.U. nr 119 poz. 1253/. po zakończeniu postępowania wszczętego na wniosek Roberta B. i Bogusława M. wspólników Spółki cywilnej "C." w T. z dnia 17 lipca 2001 r. w sprawie towaru objętego rachunkiem nr 3.089 z dnia 15 czerwca 2001 r. Dyrektor Urzędu Celnego w C. określił wraz z ustawowymi odsetkami, kwotę wynikającą z długu celnego, ciążącego na towarze, który nie został przedstawiony organowi celnemu, w wysokości 370,20 zł.

Uzasadniając decyzję organ celny podał, że w dniu 8 czerwca 2001 r. Agencja Celna PSM C. H. S.A. działając w imieniu wspólników Spółki cywilnej C. w T. zgłosiła na formularzu JDA (...) do procedury dopuszczenia do obrotu, przywiezione towary w postaci serwetek papierowych w ilości 1.126 opakowań i ręczników papierowych w ilości 209 opakowań. Organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego i po jego weryfikacji objął przedmiotowe towary wnioskowaną procedurą. Po rozładunku towaru ujawniono jego nadwyżkę w postaci 96 opakowań zbiorczych serwetek papierowych o łącznej masie brutto 460,80 kg i przedstawiając Urzędowi Celnemu dodatkowy rachunek zakupu z dnia 15 czerwca 2001 r. wspólnicy spółki cywilnej zwrócili się z wnioskiem o dopuszczenie tego towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Organ celny uznał, że powstał dług celny w przywozie wyjaśniając, że definicja nielegalnego wprowadzenia, została zawarta w art. 9 ustawy Kodeks celny, który stwierdza, iż naruszenie art. 39 tejże ustawy, mówiącego o obowiązku przedstawienia towaru organowi celnemu, jest nielegalnym wprowadzeniem. Przepis ten nie określa faktu działania celowego lub nieumyślnego, a zakwalifikowanie wprowadzenia towaru jako nielegalne, następuje jedynie w oparciu o przepisy prawa celnego. Rozstrzygnięcie to nie stanowi o winie lub karze wobec dłużnika. W myśl art. 39 ustawy Kodeks celny. towary powinny być przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu.

W odwołaniu od tej decyzji wspólnicy Spółki cywilnej "C." w T. wnieśli o jej zmianę poprzez uchylenie w części naliczającej cło wraz z odsetkami i odstąpienie od naliczenia podatku VAT wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu odwołania wskazali, że w ich przekonaniu wystąpiły nieprzewidziane okoliczności o których mowa w art. 37 Kodeksu celnego, gdyż włoski dostawca załadował towar na samochód zgodnie z ich zamówieniem lecz nie wystawił rachunku na 96 opakowań zbiorczych serwetek papierowych o czym dowiedzieli się dopiero przy rozładunku towarów w magazynie. Stwierdzając fakt dostawy nie zafakturowanych towarów przez włoskiego dostawcę bezzwłocznie wystąpili do dostawcy o przesłanie rachunku i poinformowali Urząd Celny występując z wnioskiem o dopuszczenie tego towaru do obrotu. Zdaniem wspólników skoro z własnej woli dokonali przedmiotowej korekty to brak jest przesłanek pozwalających na kwalifikowanie zaistniałej sytuacji jako nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny skutkującego naliczeniem cła od towarów zwolnionych z cła.

Decyzją z dnia 30 listopada 2001 r. (...) na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802/ oraz na podstawie art. 9 par. 1. art. 13, art. 39, art. 210 par. 1 pkt 1 i par. 2, par. 3 pkt 1, art. 222 par. 1, art. 242 par. 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej /Dz.U. nr 119 poz. 1253 ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania panów Roberta B. i Bogusława M. wspólników Spółki cywilnej "C." w T. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w C. z dnia 14 sierpnia 2001 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ celny wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona dokonała jedynie przedstawienia tych towarów, które zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu według JDA z dnia 8 czerwca 2001 r. Zgłoszenie to jak i dokumenty do niego dołączone /w szczególności faktura z dnia 5 czerwca 2001 r. nr 2860/ nie budziły wątpliwości organów celnych co do formy i treści. Przedmiotowa nadwyżka towaru tj. 96 opakowań serwetek nie została przedstawiona organowi celnemu dlatego też należało uznać, że wprowadzenie tego towaru na polski obszar celny nastąpiło nielegalnie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że brak wiedzy strony, iż oprócz towaru. w odniesieniu do którego strona dochowała obowiązek zawiadomienia organu celnego - jego dostarczeniu do granicznego urzędu celnego, zostało przywiezionych ponad 96 opakowań serwetek papierowych, nie wpływa na ocenę, czy przedmiotowa nadwyżka towaru została lub nie została nielegalnie wprowadzona na polski obszar celny. Wynika to z bezwzględnego brzmienia art. 39 Kodeksu celnego. Zawiadomienie organu celnego o dostarczeniu towarów będących przedmiotem przywozu musi odnosić się do wszystkich sprowadzonych na polski obszar celny towarów. Nie można bowiem uznać, iż strona wypełniła obowiązek określony w art. 39 Kodeksu celnego tylko z tego powodu, że opisane 96 opakowań serwetek papierowych znajdowało się razem z towarami przedstawionymi organowi celnemu według ww. JDA z dnia 8 czerwca 2001 r. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 39 Kodeksu celnego w odniesieniu do przedmiotowego towaru co rodzi konsekwencje opisane w art. 210 i art. 242 par. 3 Kodeksu celnego. Ponadto Prezes Głównego Urzędu Ceł wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 Kodeksu celnego, gdyż organy celne nie zarzuciły stronie niewykonanie obowiązków wynikających z art. 36 par. 1 Kodeksu celnego lecz stwierdziły naruszenie postanowień art. 39 tego Kodeksu. Dodatkowo organ wskazał, że przedstawione przez stronę okoliczności nie mogą być traktowane jako nieprzewidziane okoliczności o których mowa w art. 37 Kodeksu celnego, ponieważ składając u kontrahenta zagranicznego zamówienie na dany towar strona miała świadomość jaka ilość tego towaru powinna zostać przywieziona na polski obszar celny. Użyte w tym przepisie pojęcie "nieprzewidziane okoliczności", obok pojęcia "działanie siły wyższej", należy rozumieć jako niezwykłe zdarzenie, na które człowiek nie mógł mieć wpływu. Niezależnie od tego Prezesa Głównego Urzędu Ceł zauważył, że w art. 37 Kodeksu celnego ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że o niewykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 36 par. 1. osoba zobowiązana do jego wykonania lub działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny, zaś w przedmiotowej sprawie strona o korektę zgłoszenia celnego wystąpiła do organu celnego po upływie ponad miesiąca od dnia dokonania zgłoszenia celnego, co na pewno nie może być traktowane jako działanie bezzwłoczne.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wspólnicy spółki cywilnej "C." wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej naliczenia podatku VAT i odsetek od należności celnych i podatku VAT z powodu naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że zgłoszenie wniosku o korektę dokumentu SAD wymagało posiadania odpowiednich dokumentów i dlatego w pierwszej kolejności ubiegali się o posiadanie tych dokumentów żądając od zagranicznego dostawcy przesłania faktury na dostarczony towar, a w drugiej kolejności wystąpili ze stosownym wnioskiem do Urzędu Celnego /i to bezzwłocznie po otrzymaniu faktury/ o dokonanie korekty wysokości cła. Zdaniem skarżących organ celny pierwszej instancji w wydanej decyzji bez podstawy prawnej naliczył podatek VAT wraz z odsetkami od należności celnej i podatku VAT, gdyż prawo naliczenia odsetek jest możliwe od chwili wydania decyzji, która w tym wypadku jest decyzją ustalającą i wymagającą terminu zapłaty, a dopiero nie wpłacenie w terminie zapłaty należności podatkowej powoduje naliczenie odsetek. Skarżący nie podzielili również stanowiska organów celnych, że w zaistniałej w sprawie sytuacji obywatel nie ma prawa dokonania korekty, a jego działanie w przypadku gdy występuje z korektą jest naganne. Według skarżących realizacją konstytucyjnej ochrony godności i sprawiedliwości jest art. 37 Kodeksu celnego, poprzez określenie "wystąpiły nieprzewidziane okoliczności", a skarżący za takie nieprzewidziane okoliczności uważają powstałą sytuację zwłaszcza, że z własnej woli wystąpili o korektę dokumentu SAD. Skarżący stwierdzili, że nie wprowadzili nielegalnie towaru na polski obszar celny lecz reklamowali jego ilość - niezgodną ze stanem faktycznym, a tym samym brak jest przesłanek prawnych pozwalających na kwalifikowanie zaistniałej sytuacji jako nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny skutkującego naliczeniu cła od towarów jako opłaty karnej. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest podstawy prawnej uzasadniającej naliczenie cła od towarów jako karnej opłaty. W przekonaniu skarżących po ujawnieniu wystąpienia towaru, który nie z ich winy nie został przedstawiony kontroli celnej /towar był przewożony wynajętym transportem, a kierowca nie zauważył niezgodności wydania z fakturą/, bezzwłocznie przystąpili do dokonania korekty, a tym samym postępowali godnie i uczciwie i nie czują się winnymi nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, a ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze dotyczących naliczenia podatku VAT wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Celnego w C. obliczając kwotę podatku miał na względzie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, który stanowi, że organy celne są obowiązane do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłat kwot tych podatków na rachunek urzędu skarbowego, a zatem jak przewiduje art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa urzędy celne są tylko płatnikami podatków. Zgodnie z tymi zasadami Dyrektor Urzędu Celnego w C. nie dokonał wymiaru podatku, lecz w związku z wydaniem decyzji w sprawie powstania długu celnego określił wysokość należnego podatku od towarów i usług co zalicza się do tzw. czynności materialno-technicznych. Potwierdzeniem tego faktu jest także konstrukcja decyzji tj. umieszczenie informacji o kwocie podatku w uzasadnieniu decyzji oraz fakt zamieszczenia stosownego pouczenia. Mając to na uwadze Prezes Głównego Urzędu Ceł zauważył, iż w niniejszej sprawie obliczenie podatku w uzasadnieniu decyzji nie rozstrzyga w tej sprawie, gdyż Dyrektor Urzędu Celnego w podstawie prawnej decyzji nie powołał przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ani też kwoty tego podatku.

Skarżący w pismach z dnia 21 marca 2002 r. i 23 stycznia 2003 r. stwierdzili, że należny podatek został wpłacony do Urzędu Celnego zgodnie z otrzymanym wezwaniem. Jednocześnie w efekcie ich wystąpienia Urząd Skarbowy w T. orzekł o obowiązku uiszczenia podatku VAT w kwocie 918,20 zł bez odsetek i nakazał wpłacić podatek VAT na własne konto. W tej sytuacji skarżący dwukrotnie zapłacili ten podatek co jednoznacznie wskazuje na zasadność skargi w zakresie kwoty podatku VAT i naliczonych odsetek.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych jest sprawowana pod kątem ich legalności, czyli zgodności z prawem. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie po kątem legalności. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu odwoławczego odnośnie kwalifikacji prawnej i interpretacji zastosowanych przepisów prawnych. Wymaga podkreślenia, że podniesione przez stronę zarzuty nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie co należy rozumieć pod pojęciem nielegalnego "wprowadzenia towarów" na polski obszar celny oraz co to są "nieprzewidziane okoliczności" powodujące niemożność wykonania obowiązków wynikających z tzw. "drogi celnej".

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 9 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./ "Nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 35 par. 2, art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 par. 2" Kodeksu celnego. W myśl art. 39 tego Kodeksu "Towary, które zgodnie z art. 36 par. 1 pkt 1 zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej". Przedstawienie towarów polega na zawiadomieniu organu celnego w wymaganej formie o dostarczeniu towarów /art. 3 par. 1 pkt 14 Kodeksu celnego/. Wymaganej formie czyni zadość deklaracja skrócona /art. 41 Kodeksu celnego/, chyba że organ celny odstąpił od tego wymogu /art. 43 Kodeksu celnego/. Deklaracja skrócona powinna zostać złożona jednocześnie z przedstawieniem towarów. W przedmiotowej sprawie bezsporne było. że w złożonej przez stronę deklaracji nie ujęto towaru w postaci serwetek papierowych w ilości 96 opakowań zbiorczych lecz dokonano przedstawienia tylko tych towarów, które zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu według JDA z dnia 8 czerwca 2001 r. (...). Należy tu zauważyć, że zgodnie z treścią art. 72 par. 1 ustawy Kodeks celny wyniki częściowej rewizji celnej odnoszą się do całości towarów objętych zgłoszeniem przy założeniu, że zgłaszający nie zgłosi zastrzeżeń. W niniejszej sprawie zgłoszenia celnego dokonała Agencja celna PSM C. H. S.A. działająca z upoważnienia strony a jej przedstawiciel nie zgłosił zastrzeżeń co do wyników rewizji celnej. Strona nie skorzystała również z uprawnienia przewidzianego w art. 40 par. 1 Kodeksu celnego zgodnie z którym po przedstawieniu towarów, a przed nadaniem tym towarom właściwego przeznaczenia celnego, mogą one. za zgodą organu celnego, zostać zbadane. Zbadanie towarów umożliwia stwierdzenie przez stronę istnienia ewentualnych niezgodności ilościowych i jakościowych z rzeczywistym stanem rzeczy.

Tak więc należało zgodzić się ze stwierdzeniem organów celnych, że przedmiotowa nadwyżka towarów tj. 96 opakowań serwetek nie została przedstawiona organowi celnemu, bowiem strona dokonała jedynie przedstawienia towarów opisanych w zgłoszeniu celnym z dnia 8 czerwca 2001 r. i dlatego wprowadzenie tego towaru na polski obszar celny nastąpiło nielegalnie.

Z brzmienia przepisu art. 39 Kodeksu celnego, a szczególnie zawartego tam zwrotu "towary" "powinny zostać przedstawione" wynika obowiązek zawiadomienia organu celnego o dostarczeniu towarów będących przedmiotem przywozu zgodnie ze stanem rzeczywistym tj. obejmującym wszystkie sprowadzane na polski obszar celny towary. a nie tylko te, które zostały użyte w dokumentach przedstawionych organowi celnemu w procedurze celnej. Wszelkie niezgodności ilościowe lub jakościowe towarów przedstawionych organowi celnemu z faktycznym stanem przywożonych towarów, niezależnie od przyczyn powodujące te różnice, stanowią naruszenie obowiązku przewidzianego w art. 39 Kodeksu celnego. To na osobie o której mowa w tym przepisie ciąży obowiązek dokonania prawidłowego przedstawienia towarów i ujęcia ich w deklaracji zgodnie z ich rzeczywistą ilością i jakością. Każda ilość towaru przed zadeklarowaną stanowi "nielegalne wprowadzenie" na polski obszar celny niezależnie od świadomości osoby uprawnionej do korzystania z procedury celnej. Chodzi bowiem o stwierdzenie pewnego faktu a nie wiedzy lub braku wiedzy określonej osoby.

Zgodnie z treścią przepisu art. 210 Kodeksu celnego dług celny powstaje w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru, podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dłużnikiem jest osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia towaru, przy czym dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny. Natomiast odsetki liczone są od dnia powstania długu celnego, według zasad i w wysokości określonych w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych /art. 242 par. 3 Kodeksu celnego/. Tak więc w tym zakresie organy celne nie naruszyły prawa.

Przepis art. 37 par. 1 Kodeksu celnego stanowi, że "Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej obowiązek, o którym mowa w art. 36 par. 1, nie może zostać wykonany, osoba zobowiązana do jego wykonania lub inna osoba działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny o tej sytuacji. Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie spowodowały całkowitej utraty towarów, organ celny powinien zostać dokładnie poinformowany o miejscu "gdzie się one znajdują". Obowiązek zawiadomienia organu celnego powstaje w przypadku niemożliwości dostarczenia towaru trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcją z powodu siły wyższej lub nieprzewidzianych okoliczności. Nieprzewidziane okoliczności to takie zdarzenia których nie można przewidzieć a więc określić, oznaczyć z góry, wziąć w rachubę, zaplanować. Czym niższy stopień prawdopodobieństwa zaistnienia zdarzenia tym bardziej jest ono nieprzewidywalne. Informacja o takim zdarzeniu powinna być przekazana organowi celnemu bezzwłocznie czyli bez zbędnej zwłoki, natomiast, zaraz, niezwłocznie po stwierdzeniu sytuacji opisanej w art. 37 Kodeksu celnego. Przepis ten odnosi się wyłącznie do "obowiązku, o którym mowa w art. 36 par. 1" Kodeksu celnego, a więc dostarczenia towarów "trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcją /droga celna/". Nie obejmuje on innych stanów prawnych czy faktycznych nie mieszczących się w pojęciu "droga celna".

Należy więc zgodzić się z argumentacją organów celnych wskazującą na to, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 Kodeksu celnego, gdyż nie chodzi tu o "drogę celną" w rozumieniu art. 36 par. 1 Kodeksu celnego a ponadto strona nie wykazała ani "nieprzewidzianych okoliczności" ani "bezzwłoczności" tj. przesłanek niezbędnych do zaistnienia uprawnienia z art. 37 Kodeksu celnego.

Organy celne zasadnie określiły wysokość należnego podatku od towarów i usług wskazując, iż nastąpiło to zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, który przewiduje, że "organ celny jest obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego. właściwego ze względu na siedzibę organu celnego". Należy tu podnieść, że na wzór rozwiązań zawartych w Kodeksie celnym przyjęto, że organ celny powiadamia dłużnika /importera/ o wysokości należności podatkowych, podobnie jak powiadamia go o wysokości długu celnego. Moment powiadomienia importera o wysokości należności podatkowych ma decydujące znaczenie dla importera z uwagi na bieg terminu płatności obliczonych podatków. Określony w ten sposób termin płatności podatków z tytułu importu, uzależnia go w zasadzie od terminu płatności cła. W przypadku, kiedy podatnik kwestionuje obliczenie bądź istnienie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów, może on w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku przez organ celny, wystąpić do organu podatkowego właściwego dla podatnika, z żądaniem wydania decyzji w sprawie sprostowania obliczenia podatku lub uznania nieistnienia obowiązku podatkowego oraz w sprawie zwrotu niesłusznie pobranej kwoty /art. 11b cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/.

Tak więc należy zgodzić się ze stanowiskiem organów celnych, że w sprawie miało miejsce jedynie obliczenie kwoty podatku zaliczone do tzw. czynności materialno-technicznych. Przemawia za tym również fakt umieszczenia informacji o kwocie podatku w pouczeniu do rozstrzygnięcia, a nie w samej decyzji. Określenie podatku od towarów i usług w sposób taki jak w niniejszej sprawie nie wskazuje na decyzyjny charakter określenia tego podatku.

Na marginesie można stwierdzić, że przedmiotem rozpoznania nie był podatek od towarów i usług i ewentualny zwrot tego podatku przez jeden z organów /podatkowy lub celny/. Przedmiotem postępowania była decyzja organu celnego dotycząca określenia kwoty wynikającej z długu celnego od nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny towaru. Zarzuty dotyczące podatku od towarów i usług pozostawały więc poza obszarem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie doszło do uchybienia przepisów postępowania a w szczególności uznał, że ocena dowodów jakiej dokonały organy celne, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów, która zakłada, że musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, która powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przekroczone przez organ orzekający, Sąd nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń. Sąd nie dopatrzył się również, aby organy celne obu instancji dopuściły się naruszenia powszechnie obowiązującego prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.