Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 313/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 12 lutego 2018 r. skarżąca K. S., reprezentowana przez [...] O. K., wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianie sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na lokal mieszkalny na działce [...], położonej przy ul. D. 7 w L .

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, albowiem zdaniem pełnomocnika skarżącej zachodzi możliwość wywołania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wystąpienia przez inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji rażącej szkody dla właścicieli nieruchomości sąsiednich poprzez przysłanianie budynków istniejących na nieruchomościach sąsiednich oraz naruszenie zasady ładu przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Nadto podkreślić trzeba, że powyższe przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania aktu należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Wobec tego konieczne jest, by zaskarżony akt nadawał się do wykonania, tzn. by można było na jego podstawie zobowiązać adresata aktu do określonego zachowania lub powstrzymania się od wskazanego zachowania. Akt nie podlega wykonaniu, gdy nie wywiera tych skutków. Brak jest bowiem możliwości zobowiązania podmiotu do określonego zachowania w oparciu o akt, który nie wskazuje jak ten podmiot ma się zachować. Akt wskazuje natomiast warunki i wymogi dla podjęcia działań w innym postępowaniu. Wyznacza ramy powinnego zachowania się, lecz nie zobowiązuje wprost do zachowania się w określony sposób (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OZ 1322/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanego wniosku Sąd uznał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wywołuje opisanych skutków materialnoprawnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Akt ten stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości i jest jedną z przesłanek uzyskania, w odrębnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. Jednakże okoliczność, że decyzja ta jest elementem procesu budowlanego pozostaje bez znaczenia dla faktu, że samodzielnie nie uprawnia ona do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Tymczasem argumentacja samej skargi sprowadzająca się do zarzutów wskazujących na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na obecnym etapie postępowania nie może być brana przez Sąd pod uwagę. Nie można zatem upatrywać zasadności złożonego wniosku w przekonaniu o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem rozpoznając wniosek sąd nie ocenia legalności zaskarżonej decyzji, gdyż kontroli w tym zakresie Sąd dokona dopiero na rozprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OZ 1019/11).

W świetle przytoczonych okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.