Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 317/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1, art. 194
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi B. w S. i B. SA w A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia właściwej stawki celnej oraz kwoty długu celnego dla towaru dopuszczonego do obrotu w ramach procedury uproszczonej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. solidarnie na rzecz B. w S. i B. SA w A. kwotę 4434 (cztery tysiące czterysta trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] października 2018 r. B. S.A. (dalej również jako B.) z siedzibą w A. - działająca jako przedstawiciel pośredni firmy B. Ltd w Wielkiej Brytanii - złożyła zgłoszenie celne uzupełniające o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej po uprzednio zastosowanej procedurze składowania celnego. Do zgłoszenia celnego uzupełniającego przedłożono fakturę nr [...] z dnia [...] września 2018 r. na łączną wartość 65.664 USD, dokument tranzytowy T1 nr MRN [...] z dnia [...].07.2018 r., packing list nr [...], CMR nr [...] oraz dokument informacyjny INF1 nr [...]

Przedmiotowy towar został przywieziony z Francji i objęty procedurą składowania celnego. Francuski urząd celny, który objął towar procedurą tranzytu, sporządził dla nadawcy towaru (firmy L.) dokument INF1 nr [...], w którym stwierdził, że towar w postaci 21.600 kg przetworzonego tytoniu o kodzie CN 24039100 został uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego, której podano przywieziony z Brazylii, USA, Uzbekistanu, Szwajcarii tytoń nieprzetworzony o kodzie CN 24013000. W powyższym dokumencie wskazane datę pierwszego objęcia towaru procedurą – [...] czerwca 2018 r. i wysokość należności celnych w przywozie w kwocie 2.969 EUR.

W zgłoszeniu celnym dokonanym przez B., importer poprzez wpisanie kwoty należnego cła z dokumentu [...], zawnioskował o określenie kwoty należności celnych przywozowych powstałych w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z metodą przewidzianą w art. 86 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013 poz. 269.1, dalej: UKC). Jednak przy wypełnieniu pozostałych pól w przedmiotowym zgłoszeniu celnym (wartość towaru, kurs waluty, opis towaru, kod towaru, wartość statystyczna, podstawa obliczenia cła) strona zadeklarowała dane będące elementami kalkulacyjnymi zgodnie z metodą przewidzianą w art. 85 UKC.

2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...], Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił dla towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej, wytworzonej we Francji w ramach zastosowanej procedury uszlachetniania czynnego, właściwą stawkę celną – 16,6% i kwotę długu celnego w wysokości 40.365 zł oraz określił dane zawarte w polu 44 zgłoszenia celnego poprzez wykreślenie wpisu o kodzie [...]. W przedmiotowej decyzji organ stwierdził występowanie dłużników solidarnych i powiadomił ich o zaksięgowanej kwocie długu celnego i wezwał do jej zapłaty.

3. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się B. oraz B. Ltd w Wielkiej Brytanii wnosząc odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS).

4. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...], DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

DIAS stwierdził, że metodą podstawową obliczenia kwoty długu celnego w przywozie jest metoda przewidziana w art. 85 UKC. Metoda przewidziana w art. 86 ust. 3 UKC ma charakter szczególny i jest stosowana na wniosek zgłaszającego na produkty przetworzone po procedurze uszlachetniania czynnego i po spełnieniu szeregu warunków przewidzianych w przepisach. Oprócz więc woli zgłaszającego dla zastosowania metody z art. 86 ust. 3 UKC konieczne jest spełnienie wymogów określonych w art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1, dalej: Rozporządzenie Delegowanego).

Procedurą celną zastosowaną na produkty przetworzone powstałe w wyniku zastosowania procedury uszlachetniania czynnego - czyli dla 21.600 kg folii tytoniowej, która kończyła otwartą we Francji procedurę uszlachetniania czynnego, była procedura tranzytu, otwarta na podstawie dokumentu T1 nr MRN [...]. Dokument ten, zgodnie z treścią art. 241, musiał zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF. Stosowanie takiego wymogu w przepisach ma na celu umożliwienie organom celnym prawidłowej identyfikacji towaru objętego kolejnymi procedurami celnymi i zapobieżenie sytuacji, kiedy ten sam dokument INF zostałby wielokrotnie wykorzystany.

Przedłożony przez zgłaszającego dokument T1 nr MRN [...] nie zawiera ani numeru pozwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, ani numeru dokumentu informacyjnego INF. W polu nr 44 zgłoszenia tranzytowego istnieje oznaczenie zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego i wskazanie właściwego kodu - 10200.

Numer dokumentu INF musi być zawarty w przypadku złożenia m.in. zgłoszenia celnego do zakończenia procedury uszlachetniania (art. 176 ust. 1 lit. c pkt iv Rozporządzenia Delegowanego). Zgłaszający do procedury dopuszczenia do obrotu produktów uzyskanych w ramach procedury uszlachetnienia powinien posiadać oryginał dokumentu INF1, z którego powinny wynikać wszelkie dane niezbędne do sporządzenia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu produktu kompensacyjnego.

W polu nr 9 dokumentu INF1 należy podać kwotę należności celnych przywozowych do zaksięgowania (zgodnie z art. 86 ust. 3 UKC), a w polu 15 – wartość towaru (zgodnie z danymi zawartymi w Sekcji B Tabeli odniesień stosowanej do ujednolicenia wymiany informacji INF). Z instrukcji wypełniania zgłoszeń celnych (część CVI Szczególne przypadki postępowania pkt. 23 Procedura dopuszczenia do obrotu po procedurze uszlachetnia czynnego) wynika, że jeżeli zgłaszający wnioskuje o zastosowanie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów z dnia objęcia procedurą uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 86 ust. 3 UKC, to zgłoszenie celne należy wypełnić z podaniem waluty, kursu waluty, kodu towaru, wartości pozycji i stawki celnej z dnia objęcia towarów procedurą uszlachetnia czynnego.

W przedmiotowej sprawie zgłaszający w zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu załączył kopię dokumentu INF1 nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Na wezwanie organu w dniu [...] października 2018 r. przedstawił oryginał tego dokumentu.

Sporządzony przez francuski urząd celny dokument INF1 nie jest jednak sporządzony zgodnie z danymi zawartymi w Sekcji B Tabeli odniesień stosowanej do ujednolicenia wymiany informacji INF. Nie zawiera on wszystkich informacji, jakie są potrzebne do sporządzenia zgłoszenia celnego przywozowego. W przypadku więc, gdy zgłaszający nie posiada informacji o wartości celnej towaru przywiezionego do przetworzenia, nie jest on w stanie dokonać prawidłowo zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu produktu przetworzonego z zastosowaniem metody przewidzianej w art. 86 ust. 3 UKC. W sytuacji, gdy zgłaszający posiada tylko dokument transakcji na przetworzony produkt, jedyną możliwością jest zastosowanie naliczenia należności celnych metodą przewidzianą w art. 85 UKC.

DIAS podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa umożliwiają prawidłowe naliczenie należności celnych od towarów dopuszczanych do obrotu po uszlachetnianiu czynnym, zgodnie z metodą przewidzianą w art. 86 ust. 3 UKC, jednakże zgłaszający nie spełnił podstawowych wymogów formalnych, niezbędnych do jej zastosowania.

Zgłaszający nie posiadał w dokumencie tranzytowym T1 wpisanego ani numeru pozwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, ani numeru dokumentu informacyjnego INF - z analizy tego dokumentu wynika natomiast, że nie został on prawidłowo sporządzony i nie zawiera wszystkich niezbędnych danych służących do prawidłowego zgłoszenia celnego zgodnie z metodą ustalenia wartości celnej przewidzianą w art. 86 ust. 3 UKC. Brakuje w nim informacji o wartości celnej towaru objętego procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów.

DIAS wskazał, że zgłaszający wskazał co prawda kwotę długu celnego określoną w dokumencie INF1, jednak pozostałe pola, zawierające elementy kalkulacyjne (opis i kod towaru, rodzaj i kurs waluty, wartość pozycji) zastosował według stanu towaru w chwili powstania w stosunku do niego długu celnego, czyli zgodnie z metodą ustalania wartości celnej wskazanej w art. 85 UKC. Pole, w którym należało wskazać stawkę celną, pozostało puste.

DIAS wskazał, że oba sposoby przewidziane w UKC do obliczenia kwoty długu celnego są możliwe do zastosowania w przypadku dopuszczenia do obrotu produktu przetworzonego w ramach procedury uszlachetnia czynnego. To podmiot ubiegający się o pozwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego w złożonym wniosku określa, z której metody chciałby skorzystać. Ponieważ spółka nie jest podmiotem, który uzyskał pozwolenie i dokonał uszlachetniania czynnego, to aby móc skorzystać z metody wskazanej w art. 86 ust. 3 UKC winna spełnić dodatkowe wymogi, których w przedmiotowej sprawie nie spełniła.

Organ II instancji odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 128 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 70 i 74 UKC wskazując, że zarówno wartość celna towaru jak i metoda jej ustalania nie były przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wskazał również, że w zaskarżonej decyzji niezasadnie dokonano określenia danych zawartych w polu 44 zgłoszenia celnego poprzez wykreślenie wpisu o kodzie [...], gdyż dane w powyższym polu stanowią deklarację zgłaszającego, który w ramach prowadzonego postępowania nie wnioskował o ich zmianę. Niezasadne było zatem zawarcie rozstrzygnięcia w tym zakresie w sentencji zaskarżonej decyzji, a wystarczającym byłoby jedynie umieszczenie w uzasadnieniu decyzji informacji o niezasadności zawarcia tych danych w polu zgłoszenia celnego.

DIAS nie podzielił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 194 oraz 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: o.p.), poprzez pominięcie treści dowodu urzędowego w prowadzonym postępowaniu oraz braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Uwzględniając przepis art. 187 o.p. organ celny zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił przesłanki, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Odniósł się też w swej decyzji do dowodu w postaci dokumentu INF1 i wykazał jego braki oraz niemożność ustalenia w oparciu o jego treść elementów kalkulacyjnych niezbędnych dla zastosowania art. 86 ust. 3 UKC.

4. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w B. oraz B. Ltd w Wielkiej Brytanii wniosły o uchylenie spornej decyzji DIAS, a także poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno–Skarbowego w B. w całości. Strona skarżąca zarzuciła ww. rozstrzygnięciu naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 86 ust. 3 UKC poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania w sprawie, oraz art. 85 ust. 1 UKC poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu wbrew wnioskowi B. o zastosowanie art. 86 ust. 3 UKC, wyrażonemu w zgłoszeniu celnym w polu 44 oraz 47;

- art. 176 oraz art. 241 Rozporządzenia Delegowanego, poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tych przepisów w odniesieniu do spółki, w sytuacji gdy są to przepisy regulujące stosowanie (w tym zakończenie) procedury uszlachetniania czynnego, podczas gdy B. nie była uczestnikiem tej procedury;

- art. 128 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29 grudnia 2015, s. 558, dalej: Rozporządzenie Wykonawcze) w związku z art. 70, 74 oraz 86 ust. 3 UKC, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu wartości celnej w oparciu wartość transakcyjną sprzedaży pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w UE oraz w odniesieniu do towaru znajdującego się na obszarze celnym UE;

b) przepisów postępowania tj.:

- art. 194 oraz art. 187 § 1 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu treści dowodu urzędowego w prowadzonym postępowaniu oraz braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w jego ocenie decyzje organów celnych obydwu instancji są merytorycznie nieprawidłowe i oparte na błędnych przesłankach, wynikających z nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

B. wskazał, że błąd, polegający na nieuwzględnieniu dokumentu INF1, stanowiącego dokument urzędowy, potwierdzony przez francuskie ograny celne, oraz nieprawidłowa wykładnia art. 83 ust. 3 UKC, doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia określającego kwotę długu celnego w wysokości wyższej niż należna.

5. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów.

6. W dniu 22 lipca 2019 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów INF-1 oraz "C.", w związku z ujawnieniem okoliczności, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z ww. dokumentów.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało uwzględnić, bowiem w ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organów obu instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

4. Niesporny w sprawie jest stan faktyczny. Strona skarżąca złożyła w dniu [...] października 2018 r zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci 21.600 kg folii tytoniowej. Towar został przywieziony z Francji i objęty procedurą składowania celnego. Francuski urząd celny, który objął towar procedurą tranzytu, sporządził dla nadawcy towaru (firmy L.) dokument INF1 nr [...], w którym stwierdził, że towar w postaci 21.600 kg przetworzonego tytoniu o kodzie CN 24039100 został uzyskany w ramach procedury uszlachetniania czynnego, której poddano przywieziony z Brazylii, USA, Uzbekistanu i Szwajcarii tytoń nieprzetworzony o kodzie CN 24013000. W powyższym dokumencie wskazano datę pierwszego objęcia towaru procedurą i wysokość należności celnych w przywozie w kwocie 2.968 euro. Produkty kompensacyjne powstałe w wyniku procedury uszlachetniania czynnego zostały we Francji objęte procedurą tranzytu TR przez firmę L. Procedura ta zakończyła się w Polsce w firmie B. SA w A. Przetworzony towar o kodzie CN 24039100 został objęty procedurą składu celnego z zastosowaniem procedury uproszczonej a następnie zgłoszony w procedurze dopuszczenia do obrotu.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Spółka, wskazując w polu 44 zgłoszenia na dokument informacyjny INF1 i wypełniając pole 47, ubiegała się o objęcie jej procedurą opisaną w art. 86 ust. 3 UKC tj. o określenie kwoty należności celnych przywozowych na postawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego w dnu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. Jeżeli wypełnienie poszczególnych pól budziło wątpliwości organu co do tego, jakiej procedury strona się domaga, winien zapytać o to stronę wnioskującą.

Poza sporem pozostaje, że towar będący przedmiotem importu, jest produktem kompensacyjnym uzyskanym w ramach zastosowanej na terytorium Francji procedury uszlachetniania czynnego. Przepisy unijnego kodeksu celnego, w przypadku dopuszczenia do obrotu produktu kompensacyjnego, przewidują dwa sposoby naliczenia cła od tego produktu.

Pierwszy z nich (podstawowy) jest określony w art. 85 UKC. Przepis ten stanowi w ust. 1, że kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Stosownie do treści ust. 2, jeżeli nie można dokładnie określić chwili powstania długu celnego, za chwilę powstania długu celnego uważa się chwilę, w której organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.

Drugi sposób został opisany w art. 86 ust 3 UKC, stanowiącym, że jeżeli dług celny powstaje w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, na wniosek zgłaszającego kwotę należności celnych przywozowych odpowiadającą takiemu długowi określa się na podstawie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej, ilości, rodzaju i pochodzenia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązujących w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. To, która z procedur zostanie zastosowana, zależy od woli zgłaszającego oraz przedstawionej przez niego dokumentacji.

5. W przedmiotowej sprawie Sąd podziela stanowisko organu, że regulacja z art. 86 ust. 3 UKC jest przepisem szczególnym, stosowanym na wniosek zgłaszającego produkty przetworzone po procedurze uszlachetniania czynnego i po spełnieniu szeregu warunków przewidzianych w przepisach. Dla zastosowania procedury, zgodnie z tą regulacją, organ musi znać klasyfikację taryfową, wartość celną, ilość, rodzaj i pochodzenie towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego, obowiązujących w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika, nie jest wystarczające posiadanie informacji o wysokości należności celnych, lecz konieczne jest wskazanie również elementów kalkulacyjnych składających się na wysokość kwoty należności celnych, w tym wartości celnej towaru. Jednocześnie przepis nie zawiera ograniczeń co do tego, w jaki sposób poszczególne elementy zostaną przez stronę wykazane. Z jednej strony prawdziwość tych danych nie powinna budzić wątpliwości organu, z drugiej jednak strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji, jeśli określone dane nie zostaną przez organ sporządzający dokument zawarte w dokumencie (np. INF1).

Oprócz wniosku zgłaszającego, dla zastosowania metody z art. 86 ust. 3 UKC konieczne jest spełnienie wymogów określonych w art. 176 i art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 241 ust. 1 tego Rozporządzenia, "Jeżeli towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub produkty przetworzone powstałe w wyniku zastosowania tej procedury zostaną następnie objęte procedurą celną, dzięki czemu procedura uszlachetniania czynnego będzie mogła zostać zamknięta zgodnie z art. 215 ust. 1 kodeksu, zgłoszenie celne do kolejnej procedury celnej inne niż zgłoszenie za pomocą karnetu ATA/CPD musi zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF.

Jeżeli towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego podlegają szczególnym środkom polityki handlowej i takie środki mają w dalszym ciągu zastosowanie w chwili objęcia towarów kolejną procedurą celną, niezależnie od tego, czy towary te stanowią produkty przetworzone, czy też nie, zgłoszenie celne do kolejnej procedury celnej musi zawierać dane, o których mowa w akapicie pierwszym, oraz wskazanie: "ŚPH"". W tej sprawie następną procedurą celną zamykającą procedurę uszlachetniania czynnego była procedura tranzytu. Zatem dokument T1 winien spełniać wymagania z cyt. przepisu, tj. zawierać wskazanie "UCz" oraz odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF.

Tymczasem w sprawie organ zwraca uwagę, że w dokumencie tranzytowym T1 [...], mającym na celu zamknięcie procedury uszlachetniania czynnego i dołączonym do zgłoszenia OGL brak jest informacji o nr pozwolenia lub nr INF, co, zdaniem organu, nie pozwala na prawidłową identyfikację towaru obejmowanego kolejnymi procedurami celnymi. W tej sytuacji organ przyjął wartość celną towaru na podstawie faktury z [...] września 2018 r., dołączonej do zgłoszenia OGL.

6. Co do zasady Sąd podziela argumentację organu, że dokument T1 musi zawierać odpowiedni numer pozwolenia lub numer INF, jako że stosowanie takiego wymogu w przepisach ma na celu umożliwienie organom celnym prawidłowej identyfikacji towaru objętego kolejnymi procedurami celnymi i zapobieżenie sytuacji, kiedy ten sam dokument INF zostałby wielokrotnie wykorzystany.

Sąd podziela też stanowisko organu, że powołane przepisy art. 176 i art. 241 ust. 1 Rozporządzenia Delegowanego znajdują zastosowanie w sprawie, ponieważ zgłaszający chce skorzystać z przywilejów procedury z art. 86 ust. 3 UKC. Fakt, że stroną procedury uszlachetniania czynnego był inny podmiot nie zwalnia podmiotu, który wprowadza towar do obrotu, z obowiązku pozyskania dokumentów do tego wymaganych.

Wskazane regulacje określają natomiast wymagania formalne dotyczące wniosku o określenie kwoty należności celnych przywozowych powstałych w odniesieniu do produktów przetworzonych powstałych w ramach procedury uszlachetniania czynnego.

Organ wezwał skarżące Spółki do przedstawienia dokumentów odnoszących się do poprzedniej procedury tj. zgłoszeń do procedury uszlachetniania czynnego, na podstawie których wystawiono dokument informacyjny INF1; faktury lub innych dokumentów, stanowiących podstawę do określenia wartości celnej towaru oraz określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wg elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą uszlachetniania czynnego oraz do przedstawienia oryginału dokumentu INF1 nr [...].

Wobec niedopełnienia tych wymagań organ, po uprzednim poinformowaniu strony o zamiarze wydanie decyzji niekorzystnej, odmówił zastosowania tej procedury i zastosował procedurę z art. 85 UKC. Zdaniem organu, strona składająca zgłoszenie, była odpowiedzialna za dostarczenie organowi kompletnych informacji pozwalających na określenie kwoty długu celnego zgodnie z jej żądaniem, natomiast ani w zgłoszeniu celnym, ani w toku jego weryfikacji nie zostały organowi przedłożone informacje dotyczące poprzedniej procedury celnej ani elementów kalkulacyjnych z dnia objęcia towaru procedurą uszlachetniania czynnego.

Pełnomocnik Spółek podnosił natomiast, że nie ma możliwości domagania się od podmiotu dokonującego uszlachetnienia faktur importowych czy zgłoszeń importowych.

Ordynacja podatkowa (art. 194 i art. 194a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: o.p.) nie zawiera przepisów wskazujących wprost, że dowodami mogą być tylko urzędowo poświadczone (potwierdzone za zgodność z oryginałem) odpisy dokumentów znajdujących się w aktach innych organów i podmiotów. Niemniej jednak zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przeważa stanowisko, zgodnie z którym kserokopii dokumentu przyznaje się moc samego oryginalnego dokumentu wyłącznie wtedy, gdy jest on uwierzytelniony. Przy tym istotne jest, by dokument, na który powołuje się strona, był wiarygodny, a więc by miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii (vide Piotr Pietrasz, Komentarz aktualizowany do art. 194a ustawy - Ordynacja podatkowa, System Informacji prawnej Lex 20/2019; wyrok WSA w Lublinie z dnia 06 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/LU 411/18; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 05 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 392/18, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Z uwagi na opisane wyżej braki formalne materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie trudno uznać, ze rozstrzygniecie DIAS zostało wydane w oparciu o wiarygodne dokumenty. W sprawie kluczowym dokumentem jest INF1. Tymczasem, pomimo wezwania organu, Spółki tego dokumentu na etapie postępowania przed organami nie przedstawiły, a organ nie wystąpił o oryginał dokumentu do organu, który go wytworzył. Organ nie był uprawniony do tego, aby analizować kopię dokumentu INF1 i odmówić stosowania wnioskowanej procedury uznając, że nie zawiera ona danych, jakie dokument ten winien zawierać, skoro dysponował wyłącznie nieuwiarygodnioną kopią tego dokumentu, a do tego jedynie pierwszą stroną tego dokumentu.

Przyjmując, że z mocy art. 187 § 1 o.p., to organ jest zobowiązany zebrać cały materiał dowodowy i że w sprawie organ nie dopełnił tego obowiązku, tj. pomimo twierdzenia strony co do braku posiadania oryginału dokumentu nie zwrócił się do władz podatkowych Francji o przesłanie tego dokumentu, a także fakt, że na etapie postępowania przed Sądem strona skarżąca przedstawiła dwustronicowy oryginał dokumentu INF1, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należy uchylić.

7. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy wyda rozstrzygnięcie na podstawie danych wynikających z oryginału dokumentu INF1 a także rozważy uwzględnienie w sprawie informacji wynikających z dołączonego przez Spółki C. Dokument ten stanowi podstawę rozliczenia importowanych towarów oraz wystawienia dokumentu INF-1 i zawiera pełne informacje dotyczące wartości i ilości importowanych odpadów tytoniowych, użytych do wytworzenia tytoniu odtworzonego, a także krajów jego pochodzenia. Dokument ten zawiera również numer przesyłki określony jako "ID DEC", który jest każdorazowo wskazany w polu 5 dokumentu INF-1, a także w polu 40 dokumentu tranzytowego T1 (po określeniu LTR, które odnosi się do nazwy firmy). Numer ten wiąże sprawozdanie dotyczące uszlachetnionego odpadu tytoniowego z konkretnym INF-1 oraz konkretnym dokumentem tranzytowym T1, umożliwiając kontrolę po zakończeniu wszelkich operacji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien też ponownie rozważyć, czy warunkiem zastosowania procedury z art. 86 § 3 UKC jest wskazanie w dokumencie INF1 wartości celnej towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego. Jeżeli organ uzna, że dokument INF1 nie zawiera wszystkich wymaganych danych, powinien rozważyć zwrócenie się do właściwego urzędu francuskiego o jego uzupełnienie, ewentualnie wyjaśnienie, z jakiego powodu określone dane, w szczególności dotyczące wartości towaru, nie zostały w tym dokumencie zawarte. Organ powinien zwrócić uwagę na to, czy formularz dokumentu INF1 zawiera rubrykę przeznaczoną na wskazanie wartości towaru. Nie sposób nie zauważyć, że formularz INF1 ma ułatwiać ujednoliconą wymianę informacji pomiędzy organami celnymi na terytorium Unii Europejskiej. Podmiot, który powołuje się na ten dokument, nie ma wpływu na treści, które zostaną zawarte w tym dokumencie. Jednocześnie nie można akceptować sytuacji, w której strona postępowania ponosi negatywne konsekwencje braku wpisania przez właściwy organ administracji skarbowej innego kraju określonych danych.

8. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).