Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 359/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 1 i  art. 38 ust. 3 pkt 1, art. 8 ust. 3 i  ust. 4, art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 K.p.a. i art. 106 ust. 1 w związku z art. 7 pkt 5, art. 8 ust. 1, art. 38 oraz art. 147 ustawy o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie ustawą lub ustawą o pomocy społecznej), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 listopada 2015 r. przyznał M.D. zasiłek okresowy od 1 do 30 listopada 2015 r. w kwocie 165,90 zł miesięcznie i od 1 do 31 grudnia 2015 r. w kwocie 162,71 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, ustalonym zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy t. j. 634,00 zł, a dochodem tej osoby t. j. 302,20 zł dla pierwszego świadczenia oraz 308,58 zł dla drugiego świadczenia, nie mniej jednak niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Jednakże kwota zasiłku nie może być niższa niż 20,00 zł. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Podkreślił, że pomoc przyznano w ramach możliwości finansowych MOPR w B., który realizując swoje obowiązkowe zadania nie jest w stanie udzielać zasiłków okresowych w kwocie wyższej niż 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem tej rodziny, ponieważ wpływałoby to w sposób bezpośredni na możliwości zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych innych świadczeniobiorców oczekujących wsparcia pomocy społecznej.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.D. zakwestionował rozstrzygnięcie w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku. Zarzucił, że art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej nie może mieć zastosowania w sprawach dotyczących przyznania zasiłku okresowego, a jedynie może być stosowany w przypadku decyzji uznaniowych. Podniósł, że organ I instancji nie mógł obniżyć wysokości zasiłku okresowego do kwoty minimalnej, albowiem nie udowodnił braku środków na koniec 2015 r. Zarzucił, że organ I instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż nie udowodnił, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. październiku 2015 r. skarżący posiadał dochód w wysokości 302,20 zł, który w grudniu 2015 r. wzrósł do kwoty 308,58 zł. Podkreślił również, że organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, w jaki sposób ustalił jego dochód, czym naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie podniósł zarzut, że decyzja została antydatowana" bowiem "na doręczonej kopercie widnieje stempel pocztowy" z datą 28 grudnia 2015 r. natomiast przelew bankowy wpłynął na jego konto w dniu 16 grudnia 2015 r. Ponadto zarzucił, że organ I instancji powinien wskazać jako podstawę prawną wydanej decyzji art. 7 pkt. 4 ustawy o pomocy społecznej tj. przesłankę bezrobocia, a nie art. 7 pkt. 5 tej ustawy tj. przesłankę niepełnosprawności. Następnie podniósł, że podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego nie został pouczony o treści art. 83 § 3 K.p.a., co spowodowało naruszenie obowiązku udzielania informacji prawnej wynikającej z art. 9 K.p.a. Zarzucił, że organ I instancji, wliczając do dochodu dodatek mieszkaniowy i zasiłek pielęgnacyjny naruszył art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, bowiem świadczenia te są nieopodatkowane, a zatem nie powinny być wliczane do dochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja z dnia [...] r. została wysłana do skarżącego w dniu 28 grudnia 2015 r. i odebrana w dniu 5 stycznia 2016 r. natomiast zasiłek okresowy został już wypłacony w dniu 16 grudnia 2015 r. - zgodnie z wnioskiem strony. W tym zakresie podniósł, że nie doszło do "antydatowania" decyzji. Następnie podkreślił, że z ustaleń wywiadu przeprowadzonego w dniu 30 listopada 2015 r. wynika, iż strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, uzyskuje dochód z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł oraz dodatku mieszkaniowego przyznanego od maja do października 2015 r. w wysokości 149,20 zł i od listopada 2015 r. w wysokości 155,58 zł, jest zarejestrowana w PUP i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Następnie organ podkreślił, że strona swoim podpisem pod wywiadem potwierdziła, iż podane w wywiadzie informacje są zgodne z prawdą, a zatem zbędne było wzywanie strony do zapoznania się z materiałem dowodowym potwierdzającym jej dochód, gdyż treść decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy jak i zasiłek pielęgnacyjny była stronie znana, co wynika zarówno z potwierdzenia odbioru tych decyzji jak i treści wywiadu. Ponadto organ odwoławczy poinformował, że zgodnie z art. 110 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej prezydent miasta udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Skoro zatem w decyzji z dnia [...] r. Kierownik Działu Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. wskazał, iż wydając decyzję działa na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta B., to zbędne było żądanie od organu I instancji przedstawienia tego upoważnienia, bowiem wynika ono z powołanych wyżej przepisów. Organ podkreślił, że dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. tj. kwoty 634 zł a zatem strona spełniła przesłanki do przyznania jej zasiłku okresowego. Następnie organ odwoławczy podniósł, że fakt, iż organ I instancji wskazał w decyzji jedynie art. 7 pkt 5, a nie wskazał art. 7 pkt 4 cytowanej ustawy, nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż stronie może być przyznany tylko jeden zasiłek okresowy, którego wysokość nie zależy od tego, czy strona jest tylko osobą niepełnosprawną, czy również osobą bezrobotną. Ponadto organ podkreślił, iż dla potrzeb postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego dochód ustala się z uwzględnieniem art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, z których wynika, że w dochodzie uwzględnia się wszystkie przychody, nie tylko opodatkowane, ale również zasiłek pielęgnacyjny i dodatek mieszkaniowy, które nie zostały wyłączone w powołanym przepisie jako dochód nie podlegający uwzględnieniu. Następnie wyjaśnił, że różnica między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej tj. kwotą 634 zł a dochodem strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. kwotą 302,20 zł (153 zł+149,20 zł) wynosi 331,80 zł. Natomiast 50 % tej różnicy stanowi kwotę 165,90 zł i w takiej wysokości organ I instancji przyznał stronie zasiłek okresowy za miesiąc listopad 2015 r. Poza tym dodał, że organ I instancji był zobowiązany uwzględnić fakt, iż od miesiąca listopada 2015 r. strona otrzymywała dodatek mieszkaniowy w wyższej wysokości. Wskazał, że różnica pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej tj. kwotą 634 zł a dochodem strony w miesiącu listopadzie 2015 r. tj. kwotą 308,58 zł. (153 zł + 155,58 zł) wyniosła 325,42 zł. Natomiast 50 % tej różnicy stanowi kwotę 162,71 zł i w takiej wysokości organ I instancji przyznał stronie zasiłek okresowy za miesiąc grudzień 2015 r. Odnosząc się do treści odwołania organ podkreślił, że wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku okresowego są – z jednej strony – sytuacja materialna wnioskodawcy, a z drugiej strony – normy ustawowe oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Podniósł, że w tym zakresie organ I instancji wskazał, iż pomoc przyznano (biorąc pod uwagę art. 3 ust. 4 wyżej wymienionej ustawy) w ramach możliwości finansowych tego organu. Dodał, że art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, ma zastosowanie jako zasada ogólna również przy przyznawaniu zasiłku okresowego, oczywiście przy uwzględnieniu treści art. 38 ust. 3 tej ustawy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.D. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Podniósł, że przepis o charakterze lex specialis, jakim jest art. 38 ustawy o pomocy społecznej, nie może być łączony z przepisem ogólnym, czyli art. 3 ust. 4 tej ustawy. Ponownie wskazał, że art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy może być stosowany przy wydaniu decyzji uznaniowych, tj. decyzji dotyczących zasiłku celowego, natomiast nie można na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, obniżyć skarżącemu o połowę, wysokości świadczenia ustalonego zgodnie z art. 38 ustawy o pomocy społecznej, gdyż przepis ten ma charakter obligatoryjny. Ponadto skarżący podniósł, że organ odwoławczy zastosował błędną wykładnię definicji dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, uwzględniając w dochodzie zasiłek pielęgnacyjny oraz dodatek mieszkaniowy pomimo, iż świadczenia te nie są opodatkowane, a więc nie zostały pomniejszone o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 8 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, ani też o składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Następnie skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, w jakich sytuacjach stosuje się art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a kiedy art. 38 ust. 4 tej ustawy. Skarżący obszernie przedstawił własne rozumienie zakresu i sposobu zastosowania wymienionych przepisów. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż według orzecznictwa, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, wyklucza możliwość wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. ( wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r. sygn. akt II SA 1829/85, ONSA 1986, nr 2, poz. 43). W tym zakresie skarżący wskazał, że organ odwoławczy potwierdził, iż w decyzji organu I instancji zostało naruszone prawo, tj. art. 107 § 3 K.p.a., jednak zdaniem organu odwoławczego nie miało to wpływu na wynik postępowania. Skarżący podniósł, że wyżej wymienione naruszenie prawa, miało istotny wpływ na wynik postępowania i z tego powodu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie przedłożonym na rozprawie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z uwagi na to, że w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, o sygn. akt IV SA/Gl 502/16, rozstrzygnięcie sprawy zależy od odpowiedzi na pytanie, czy zasiłek pielęgnacyjny i dodatek mieszkaniowy – jako dochody nieopodatkowane – można zaliczyć do dochodu w myśl art. 8 § 3 ustawy o pomocy społecznej, jeżeli od tych świadczeń nie można odliczyć miesięcznego obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący podniósł, że ustawodawca nie musiał w art. 8 § 4 ustawy o pomocy społecznej, osobno wymienić powyższe świadczenia, tj. zasiłek pielęgnacyjny i dodatek mieszkaniowy jako świadczenia nie wliczające się do dochodu. Dodał, że w pouczeniu dotyczącym ustalania dochodów dla potrzeb "500+" ustawodawca wymienił cały szereg "dochodów" nie podlegających opodatkowaniu i nie zaliczających się do dochodu.

Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i argumentację zawartą w piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. i dodał, że przyjmując możliwość wliczenia do dochodu, dodatku mieszkaniowego oraz zasiłku pielęgnacyjnego, organ powinien był odliczyć kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne i podatek dochodowy od kwoty tych świadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu rozstrzygnięcia nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego, w wysokości wynoszącej 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem skarżącego, który ustalono przy uwzględnieniu kwoty dodatku mieszkaniowego i zasiłku pielęgnacyjnego.

W związku z treścią zarzutów skargi podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy ustala się – w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym, że kwota tego zasiłku nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.

Ponadto według art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Prawidłowo zatem, w wyniku rozpoznania odwołania, organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, że wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku okresowego są – z jednej strony – sytuacja materialna wnioskodawcy, a z drugiej strony – możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Jak bowiem trafnie podkreślił organ odwoławczy - art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, ma zastosowanie jako zasada ogólna również przy przyznawaniu zasiłku okresowego, przy uwzględnieniu treści art. 38 ust. 3 tej ustawy.

Podkreślenia wymagało, że w art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zakres uznania administracyjnego został ograniczony w ten sposób, że według tych przepisów, zasiłek okresowy może być ustalony w wysokości – nie niższej niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby i - nie wyższej niż kwota różnicy między kryterium dochodowym, a dochodem tej osoby ( z tym, że zasiłek ten nie może być wyższy niż kwota ściśle określona w art. 38 ust. 2 pkt 1, ani też niższy niż 20 zł. miesięcznie – o czym mowa w art. 38 ust. 4). W ten sposób określona została w tych przepisach minimalna i maksymalna wysokość zasiłku okresowego, a więc przedział, w ramach którego, ma być ustalony zasiłek okresowy.

Wbrew zatem błędnemu przekonaniu skarżącego, prawidłowo zastosowano w niniejszej sprawie art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, mający zastosowanie do decyzji uznaniowych, gdyż określenie wysokości zasiłku okresowego ma – we wskazanym wyżej zakresie – charakter uznaniowy.

Rozpoznając wniosek skarżącego, organ I instancji wskazał zaś w powyższym zakresie, że pomoc przyznano w ramach możliwości finansowych MOPR w B., który realizując swoje obowiązkowe zadania nie jest w stanie udzielać zasiłków okresowych w kwocie wyższej niż 50% różnicy między kryterium dochodowym, a ustalonym dochodem, ponieważ wpływałoby to w sposób bezpośredni na możliwości zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych innych świadczeniobiorców oczekujących wsparcia pomocy społecznej.

Należało zatem w tym miejscu zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować powierzone im w ustawie cele (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. o sygn. akt I OSK 624/07, Lex 500091). Ponadto nie zachodzi konieczność wykazywania w każdym przypadku możliwości finansowych organów pomocy społecznej, a ich ograniczone możliwości należą do faktów powszechnie znanych (por. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08, z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1389/12).

Z powyższych powodów stwierdzić należało, że organy obydwu instancji – wbrew zarzutom skargi – prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi, według którego organ odwoławczy zastosował błędną wykładnię definicji dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, poprzez uwzględnienie zasiłku pielęgnacyjnego oraz dodatku mieszkaniowego przy ustalaniu dochodu skarżącego.

Podkreślenia bowiem wymagało, że zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Natomiast w art. 8 ust. 4 cytowanej ustawy, zostały w sposób wyczerpujący wymienione świadczenia, których nie wlicza się do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 i nie został wśród nich wymieniony zasiłek pielęgnacyjny ani też dodatek mieszkaniowy. Wobec tego organ był zobowiązany uwzględnić te świadczenia przy ustalaniu wysokości dochodu skarżącego. W kwestii pozostałych twierdzeń skargi podnieść należało, że nie miało znaczenia to, że zasiłek pielęgnacyjny i dodatek mieszkaniowy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż ustawa o pomocy społecznej zawiera odrębną – od ustawy podatkowej - definicję dochodu, mającą zastosowanie w zakresie, którego dotyczą jej przepisy.

Powyższe potwierdza wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r., w którym podkreślono, że przepisy ustawy o pomocy społecznej zawierają kompleksowe uregulowania w kwestiach pomocy społecznej i brak jest przesłanek, aby przy ocenie spełniania przez skarżącego kryterium dochodowego brać pod uwagę uregulowania znajdujące się w innych aktach prawnych (np. ustawach z zakresu prawa podatkowego), skoro przepisy wspomnianej ustawy do nich nie odsyłają. Jeżeli zatem w art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej ustawodawca nie wyłączył przy obliczaniu dochodu osoby ubiegającej o świadczenia z pomocy społecznej, uzyskiwanego przez nią zasiłku pielęgnacyjnego, to brak jest podstaw, aby uznać, że organy okoliczność jego pobierania mogły pominąć (por wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 162/15, LEX nr 2118722).

Nie zasługiwał także na uwzględnienie argument zgłoszony przez skarżącego na rozprawie, że organ przyjmując możliwość wliczenia do dochodu, dodatku mieszkaniowego oraz zasiłku pielęgnacyjnego, powinien był odliczyć kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne i podatek dochodowy od tych świadczeń. Odliczenie takie byłoby bowiem możliwe tylko wówczas, gdyby z dodatku mieszkaniowego oraz zasiłku pielęgnacyjnego, były potrącane kwoty podatku i składek na ubezpieczenie zdrowotne. Nawiązując przy tym do twierdzeń zawartych w skardze dodać należało, że art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, daje podstawę do pomniejszenia przychodów o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składką na ubezpieczenie zdrowotne, ale dotyczy to tych przychodów, od których są pobierane te podatki i składki. Jeśli jakiś rodzaj przychodu nie jest obciążony podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składką na ubezpieczenie zdrowotne, to - wbrew błędnemu rozumowaniu skarżącego - nie wynika z tego, że nie jest dochodem w rozumieniu art. 8 ust. 3 cytowanej ustawy.

Bezpodstawne były również zarzuty skargi, sprowadzające się do tego, że jeśli w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż organ I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu jak ustalił dochód strony, to już samo to stwierdzenie powinno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji. W tym zakresie podnieść bowiem należało, że art. 138 K.p.a., nie daje podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej ze wskazanego wyżej powodu. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie, ma zatem możliwość sporządzenia uzasadnienia w sposób bardziej szczegółowy, zwłaszcza, że odnosi się w nim do zarzutów odwołania.

W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek uchybień w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organ odwoławczy.

Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały bowiem dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego.

W związku z tym, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a wobec tego podlegała ona oddaleniu, zgodnie z art. 151 P.p.s.a.