Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 378/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 6, ust. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr/. Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości dodatku mieszkaniowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

III SA/Łd 378/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego R. N., przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości 195,41 zł. miesięcznie na okres od 1 marca 2008 roku do 31 sierpnia 2008 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż R. N. spełnił kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, a do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyjęto stawkę czynszu określoną w Zarządzeniu Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie określania stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych stanowiących mieszkaniowy zasób Miasta Ł.

Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył R. N. Skarżący stwierdził, iż kwota przyznanego mu dodatku mieszkaniowego jest zbyt niska. Zdaniem skarżącego decyzję wydano w oparciu o błędne ustalenia zarówno kwoty dochodu poprzez "ubruttowienie" zasiłku stałego, jak i kwoty wydatków (poprzez przeliczenie wydatków w/g stawek miejskich). Zarzucił naruszenie art. 7, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania R. N., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego stwierdzając, że dokonane przez organ I instancji przeliczenie jest nieczytelne, zawiera szereg poprawek. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż lokal pozbawiony jest gazu przewodowego, a w takiej sytuacji przysługuje ryczałt za jego brak, zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) określa wysokość ryczałtu za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu przewodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy prawidłowo wyliczyć kwotę dodatku mieszkaniowego w oparciu o dochód w gospodarstwie domowym strony i ponoszone wydatki związane z utrzymaniem przedmiotowego lokalu, zgodnie z obowiązującą ustawą o dodatkach mieszkaniowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. N. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.

Podniósł przy tym, że w decyzji niesłusznie wskazano osobę działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., bowiem działała ona jedynie jako pełnomocnik, a nie wydawała decyzji. Wskazał, że nie kwestionował samego przeliczenia wydatków wg stawek miejskich, a jedynie sposób tego przeliczenia. Zgodził się ze stwierdzeniem organu o nieczytelności wyliczeń Prezydenta Miasta Ł. R. N. zarzucił pominięcie przez organ jego odniesienia się do decyzji wydawanej z analogicznym stanie faktycznym i prawnym, brak odniesienia się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania jak również brak wyjaśnienia przesłanek przyjętych przy wydawaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl natomiast przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi):

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W takiej sytuacji zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach, oraz przepisy wykonawcze, wydane na jej podstawie - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (w brzmieniu nadanym w ustawie o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 22 września 2006 roku - Dz.U. 208 poz. 1535) od dnia 1 stycznia 2007 r. za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego.

Przepis art. 6 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, iż wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie jednoosobowym, a takim jest gospodarstwo skarżacego.

Zgodnie z wyliczeniami dokonanymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dochód R. N. w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, czyli w miesiącach: listopad, grudzień 2007 r. i styczeń 2008 r. ukształtował się na poziomie 917,86 zł. i składał się zasiłku stałego i składek na ubezpieczenie zdrowotne strony. Natomiast średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w tym okresie wynosił 305,95 zł. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę tak wyliczona kwota dochodu jest prawidłowa i zgodna z cyt. wyżej dyspozycją art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4 cyt. ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

Na podstawie powyższych przepisów wydatkami, o których mowa w ust. 3 cyt. przepisu, są:

1) czynsz,

2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej,

3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną,

4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,

5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego,

6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych,

7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

4a. (9) Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:

1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 6 i 7 cyt. ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:

1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy,

2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

Jeżeli natomiast lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

W tak ustalonym stanie prawnym należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., iż dokonane przez Prezydent Miasta Ł. przeliczenie przysługującego R. N. dodatku mieszkaniowego jest nieczytelne.

Z akt sprawy bowiem wynika, iż lokal skarżacego pozbawiony jest gazu przewodowego. W takiej sytuacji przysługuje skarżącemu ryczałt za jego brak, zgodnie z powyżej wskazanym art. 6 ust. 7 cyt. ustawy, którego wysokości określona została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817).

Skoro więc w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w wyniku wniesienia przez R. N. odwołania stwierdziło, iż Prezydent Miasta Ł. błędnie wyliczył przysługujący skarżącemu dodatek mieszkaniowy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, to za prawidłowe należało w takim przypadku uznać wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej w stosunku do zaskarżonej decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy przy tym wskazać, iż w uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nie kończy postępowania w sprawie, a jedynie prowadzi do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji z uwzględnieniem wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności, jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na marginesie należy wskazać, iż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zalecenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., co do dalszego postępowania, a w szczególności, co do prawidłowości wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego w oparciu o dochód w gospodarstwie domowym skarżącego i ponoszone wydatki związane z utrzymaniem przedmiotowego lokalu, zgodnie z obowiązującą ustawą o dodatkach mieszkaniowych, uwzględniają żądania skarżacego zgłaszane w postępowaniu odwoławczym i sądowym. Nadmienić jednocześnie należy, iż skarżący nie przedstawił własnego wyliczenia z którego wynikałoby jakiej kwoty i w oparciu o jakie kryteria domaga się od organu administracji. Te wszystkie okoliczności wymagają więc wyjaśnienia. Zasadnie zatem organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

A. B.