Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 320/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Politechnice [...] im. [...] pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z ul. P. w km [...]+[...] drogi krajowej Nr [...] R.-B. na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...] w R.

Decyzja ta stała się ostateczna.

II.

Podaniem z dnia [...] stycznia 2017 r. J. C. (dalej jako Skarżący) wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Organ w związku z podaniem, pismem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

III.

Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej jako k.p.a.) GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia

[...] grudnia 2012 r., Nr [...], znak: [...].

W uzasadnieniu podniósł, iż weryfikowana decyzja Wojewody dotyczy przedsięwzięcia budowlanego stanowiącego część większej inwestycji, polegającej na budowie drogi dojazdowej i placów postojowych od strony południowej Hali Sportowej wraz z włączeniem do ul. P. łącznie z urządzeniami budowlanymi w ramach zadania pn. "Budowa dróg pożarowo-dojazdowych dla potrzeb Hali Sportowej i Kompleksu Sal Wykładowych "P" Politechniki [...] przy ul. P. w R." na działkach nr ewid. [...], [...], obr. [...].

Inwestor (Politechnika [...]) wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (m.in. nr ewid. [...] i [...]) na cele budowlane.

Ponadto uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], wygaszającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], w sprawie włączenia komunikacyjnego z ul. P. do planowanej drogi wewnętrznej na działkach nr ewid. [...] (obecny nr ewid. [...], [...]) i [...] (obecny nr ewid. [...]) oraz zezwalającą Politechnice [...] na lokalizację zjazdu na czas nieokreślony z ul. P. (działki nr ewid. [...], [...], obr. [...]) do planowanej drogi na działkach nr ewid. [...] i [...], obr. [...] w R., oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], ustalającą, na wniosek Inwestora, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej i placów postojowych od strony południowej Hali Sportowej wraz z włączeniem do ul. P. łącznie z urządzeniami budowlanymi.

Nie doszło zatem do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Dalej organ wskazał, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń z decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do rodzaju inwestycji. GINB zauważył jednak, że w decyzji o warunkach zabudowy w pkt 2 warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, lit. f wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich znajduje się zapis "Zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami) obiekt budowlany wraz z urządzeniami należy zaprojektować i budować zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (...)".

Z akt sprawy wynika, że obsługa komunikacyjna działek Skarżącego nr ewid. [...] i [...], obr. [...] (poprzednio działki nr ewid. [...] i [...]) następowała poprzez istniejący zjazd z ul. Podkarpackiej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na skutek realizacji spornej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] uległa zmianie lokalizacja i parametry ww. zjazdu co w konsekwencji uniemożliwiło zjazd z ul. P. bezpośrednio na działki stanowiące współwłasność Skarżącego.

Potwierdza to pismo z dnia [...] marca 2015 r. Miejskiego Zarządu Dróg w R., w którym wskazano, że obsługa komunikacyjna działek nr [...] i [...] obr. [...] (poprzednio nr [...] i [...]) położonych w R. przy ul. P. następowała poprzez zjazd na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...]. Zjazd ten został przebudowany w ramach zadania realizowanego na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa drogi krajowej nr [...] klasy GP od skrzyżowania z al. B.-P. km [...]+[...] –[...]+[...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w R. (...) Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z ul. P.(...) Politechnika [...] wystąpiła o zgodę na zmianę lokalizacji i parametrów zjazdu uzgodnionego (w ramach inwestycji objętej decyzją ZRID) i protokołem Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w R. nr [...], a zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...], który w ramach rozbudowy ul. P. i ul. D. miał zostać tylko przebudowany. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. MZD w R. wyraził zgodę na zmianę uzgodnienia ZUDP nr [...] w zakresie dotyczącym zmiany lokalizacji i parametrów zjazdu na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] zgodnie z dołączonym do wniosku załącznikiem graficznym. Napisano jednak, że Politechnika powinna zachować możliwość obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...] obr. [...] oraz innych nieruchomości obsługiwanych dotąd przez zjazd podlegający uzgodnieniu ZUDP nr [...].

GINB uznał więc, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. - dalej jako P.b.) w związku z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] o warunkach zabudowy, niemniej naruszenie to nie nosi znamion rażącego.

Wprawdzie naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w związku z ustaleniami ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o warunkach zabudowy, jest przepisem którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsporne, tym niemniej należy stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Wskazać należy bowiem, że sporna inwestycja stanowi część inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej i placów postojowych od strony południowej Hali Sportowej wraz z włączeniem do ul. P. łącznie z urządzeniami budowlanymi w ramach zadania pn. "Budowa dróg pożarowo-dojazdowych dla potrzeb Hali Sportowej i Kompleksu Sal Wykładowych "P" Politechniki [...] przy ul. P. w R." na działkach nr ewid. [...], i [...], obr. [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Politechnice [...] pozwolenia na budowę ww. drogi dojazdowej i placów postojowych. Z analizy akt sprawy wynika, że w ramach projektu budowlanego zatwierdzonego powyższą decyzją został zaprojektowany zjazd z drogi dojazdowej m.in. na działkę nr ewid. [...] (obecnie działka nr ewid. [...]). Potwierdza to także pismo z dnia [...] marca 2015 r., w którym Miejski Zarząd Dróg w R. wskazał, iż ramach projektu budowlanego Politechniki [...] został zaprojektowany zjazd z ww. drogi na działkę nr [...] (obecnie nr [...]) obr. [...].

Końcowo organ zauważył, iż decyzja Wojewody nie jest dotknięta także innymi wadami kwalifikowanymi z art. 156 § 1 k.p.a., w tym nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej w trybie nieważności decyzji).

Bez znaczenia zdaniem organu pozostaje podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że notatka służbowa sporządzona w dniu [...] czerwca 2015 r. dotycząca odtworzenia zjazdu z ulicy P. do działek [...], [...] obr. [...] nie spowodowała odtworzenia bezpiecznego, bezkolizyjnego zjazdu do tych działek i znajdujących się tam budynków. Notatka ta powstała po wydaniu weryfikowanego pozwolenia na budowę, zaś postępowanie nieważnościowe jest ograniczone do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji.

Bez wpływu na treść decyzji pozostaje również podnoszona kwestia służebności czy też innego tytułu prawnego do przejazdu przez zaprojektowaną drogę Politechniki [...] na teren działek Skarżącego, są to bowiem zagadnienia cywilne i nie mogą podlegać badaniu w tym postępowaniu nieważnościowym.

IV.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. C., kwestionując to rozstrzygnięcie w całości.

Wskazał na naruszenie przepisów art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] na skutek błędnego ustalenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. w tym w art. 5 i art. 35 P.b.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania.

Jak wskazał w uzasadnieniu skargi, na skutek wydania ww. decyzji Wojewody [...] uległa zmianie lokalizacja i parametry istotnego dla jego interesów zjazdu z ul. P. i w konsekwencji uniemożliwiono mu bezpośredni zjazd z ulicy P. na jego działki (we współwłasności).

Nie zmienia tej okoliczności fakt, że Politechnika [...], zgodnie z pismem ZUDP nr [...], powinna zachować możliwość obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...] obr. [...] oraz innych nieruchomości obsługiwanych dotąd przez zjazd podlegający uzgodnieniu ZUDP nr [...].

To, że przy wydaniu decyzji Wojewody [...] został naruszony przepis art. 35 P.b. jest bezsporne i zostało potwierdzone w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Przepis art. 5 P.b. ma na celu stworzeniu takiego stanu prawnego, aby interesy osób trzecich były zabezpieczony jeszcze przed rozpoczęciem projektowania i budowy. Nie jest prawidłowa sytuacja, że zostaje wydawana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, która w sposób oczywisty narusza interesy osoby trzeciej, a dopiero po jej wydaniu podejmuje się próby "ratowani sytuacji" poprzez zobowiązywanie adresata takiej decyzji do zapewnienia tej ochrony, w tym przypadku zachowania możliwości obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...] obr. [...] oraz innych nieruchomości obsługiwanych dotąd przez zjazd podlegający uzgodnieniu ZUDP nr [...].

Ponadto, nie zostało ustalone w toku postępowania administracyjnego czy to zobowiązanie zostało w rzeczywistości wykonane i czy jest ono zgodne z interesami osób trzecich, w tym Skarżącego.

Nie jest możliwe zaakceptowanie z punktu widzenia praworządnego państwa sytuacji, gdy na skutek wydania decyzji administracyjnej obywatel zostaje pozbawiony możliwości wjazdu na swoją działkę. Takiego rozstrzygnięcia nie usprawiedliwia żadna okoliczność.

To, że w niniejszej sprawie zostały wydane pewne zobowiązania wobec inwestora, czy też decyzje zatwierdzające projekty budowlane z zaprojektowanymi zjazdami, niejako potwierdza zasadność konieczności stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Skarżący wskazał, iż posiadał dogodny zjazd z ulicy P. na swoją nieruchomość. Na skutek działania organów został go pozbawiony. Obecne projekty nowych zjazdów odbiegają na niekorzyść od możliwości, jakie miał przed wydaniem decyzji Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2012 r.

Działania organów pozbawia go praw i usiłuje usankcjonować prawnie błędy dokonane w postępowaniu administracyjnym. Doszło więc do rażącego naruszenia prawa, w tym przepisów art. 5 i art. 35 P.b. na skutek okoliczności opisanych w niniejszej skardze.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

VI.

Uczestnik postępowania - Politechnika [...] w nadesłanym do akt piśmie z dnia [...] września 2018 r. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż nie można decyzji Wojewody zarzucić rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Skarżący ma zaprojektowany zjazd, zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], a zatem jego nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie zwrócić uwagę na pewne niekwestionowane okoliczności faktyczne niniejszej sprawy. Otóż punktem wyjścia przy ocenie jej istoty należy uczynić po pierwsze fakt, iż działki Skarżącego (nr [...] i [...] obr. [...] - poprzednie numery [...] i [...]) posiadały - przed wydaniem kwestionowanej w trybie nieważności decyzji - dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd z ul. P. Co więcej, zjazd ten został przewidziany do odtworzenia w decyzji ZRID Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...] dotyczącej przebudowy drogi krajowej nr [...], w tym na odcinku ul. P. Zmiana jaka nastąpiła w tym zakresie, a więc w istocie "przesunięcie" zjazdu, została dokonana na skutek uzgodnienia ZUDP oraz wydania decyzji Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], na co GINB wprost wskazuje.

Po drugie Sąd zauważa, że niekwestionowany jest także fakt, iż decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] przewidziano budowę innego zjazdu na działkę Skarżącego o nr [...] i [...] obr. [...], z drogi dojazdowej położonej na działce nr [...] i [...] należącej do Politechniki [...].

Po trzecie, GINB dostrzega oczywistą niezgodność kontrolowanej decyzji Wojewody z zapisami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2010 r. Wadliwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., pomimo spełnienia przesłanki oczywistości naruszenia i klarowności interpretacyjnej naruszonego przepisu, zdaniem GINB nie wskazuje jednak na wystąpienie skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do pogodzenia w państwie prawa, a przez to nie daje podstaw do traktowania naruszenia jako rażącego.

Sąd uznaje taką ocenę faktów za co najmniej przedwczesną, zaś proponowaną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (w zakresie przesłanki rażącego naruszenia prawa) za wadliwą.

Wskazać przede wszystkim należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (w brzmieniu z daty wydania kwestionowanej decyzji Wojewody [...]) obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Przepis ten kładzie wyraźny i oczywisty nacisk na potrzebę poszanowania kwestii dostępu do drogi publicznej, przy czym nie może być wątpliwości, iż poza dostępem rzeczywistym, ustawodawcy chodzi także o dostęp zagwarantowany prawnie. Inaczej mówiąc, ratio legis cytowanego przepisu nie leży li tylko w jakimkolwiek dostępie do drogi publicznej w sensie faktycznym, ale również i w sensie prawnym. Dostęp ten jest bowiem podstawową, obok wynikającej z Konstytucji RP zasady nienaruszalności prawa własności, gwarancją prawidłowej realizacji uprawnień właścicielskich. Oczywistym jest więc to, że jeżeli określona inwestycja ingeruje w prawo własności konkretnej nieruchomości poprzez chociażby tworzenie ograniczeń w dostępie do niej, to kwestia ta wymaga szczególnej uwagi organów.

Idąc dalej Sąd zauważa, iż z odpowiedniego brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jest to przy tym jeden z kluczowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, który ma określić, czy przedkładany mu do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z aktem (w tym przypadku z decyzją o warunkach zabudowy) regulującym warunki lokalizacji proponowanej inwestycji na danym terenie.

Jak zatem słusznie zauważa GINB, doszło do naruszenia, i to oczywistego, omawianego przepisu, bowiem z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż zgoda na działania inwestycyjne związana jest z nienaruszaniem uzasadnionych interesów osób trzecich, co w tym przypadku wiąże się z zagwarantowanym dostępem do drogi publicznej.

W kontekście powyższego Sąd uznaje, iż organ w ogóle nie zbadał tego, czy Skarżący, w związku ze zlikwidowaniem mu zjazdu z drogi publicznej, ma zapewniony jakikolwiek alternatywny dojazd do swoich nieruchomości zarówno w sensie faktycznym jak i prawnym. Organ niezasadnie ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż skoro na działki Skarżącego został zaprojektowany zjazd z drogi dojazdowej należącej do Politechniki [...], to dojazd taki jest - jak można przypuszczać - zapewniony, a przez to nie wystąpiły skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania. Jednakże zdaniem Sądu okoliczność, iż w innej decyzji budowlanej zaprojektowano zjazd na działkę Skarżącego z drogi nie posiadającej statusu publicznego nie oznacza per se, iż podmiot takim prawem (dostępu do drogi publicznej) nadal się legitymuje. To czego bowiem organ zdaje się nie zauważać to fakt, iż ów zjazd zlokalizowany został nie z drogi publicznej a właśnie z drogi dojazdowej, która taką nie jest i stanowi własność Politechniki [...] (status tej drogi nie został przy tym bezspornie wyjaśniony). Sąd zwraca zatem uwagę, iż nie można decyzją administracyjną, bez uzasadnionej przyczyny, pozbawiać obywatela dostępu do drogi publicznej, który niewątpliwie posiadał, odsyłając go do bliżej niesprecyzowanych relacji cywilnoprawnych, czy też możliwości faktycznego dostępu do drogi publicznej poprzez inne nieruchomości. To organ wydający decyzję budowlaną ma bowiem obowiązek takiej kontroli przedkładanego projektu i oceny okoliczności sprawy, która doprowadzi do sytuacji, w której interesy każdej ze stron zostaną wyważone i zagwarantowane. Jest to tym jaskrawsze, jeżeli zwróci się uwagę na to, że Skarżący nie brał udziału ani w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., ani też nie ma w aktach sprawy jakiejkolwiek informacji na temat rzeczywistej i prawnej możliwości korzystania przez niego ze zjazdu zaprojektowanego decyzja z dnia [...] marca 2013 r., nr [...].

Tym samym GINB naruszy art. 7 i art. 77 § 1 P.b. poprzez brak wyjaśnienia kwestii posiadania przez Skarżącego, w następstwie wydania kwestionowanej decyzji, dojazdu do swoich działek w sensie faktycznym jak i prawnym. Organ przez sam fakt zaprojektowania zjazdu z działki stanowiącej własność Politechniki [...] i będącej drogą dojazdową do jej kompleksu, wyciąga zbyt daleko idące wnioski o posiadaniu przez Skarżącego prawa do korzystania z tego właśnie zjazdu i drogi dojazdowej. Sąd nie uznaje takiego wyjaśnienia sprawy za wystarczające. Organ w ponownym postępowaniu dokona zatem ustaleń, co do faktycznych i prawnych gwarancji połączenia nieruchomości Skarżącego z drogą publiczną i w zależności od efektów tych ustaleń podejmie odpowiednią decyzję. Organ będzie przy tym zobowiązany przyjąć, iż w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanką rażącego naruszenia prawa w postaci zaistnienia skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do pogodzenia w państwie prawa jest to, iż nieruchomość danego podmiotu pozbawiona zostaje prawnego lub faktycznego dostępu do drogi publicznej poprzez rozstrzygnięcie wydane na rzecz innego podmiotu. Żadnym uzasadnieniem pozbawienia takiego dostępu mającego wskazany już przez Sąd gwarancyjny charakter, nie jest bowiem okoliczność samego zaprojektowania zjazdu z nieruchomości innego podmiotu bez jednoczesnego usankcjonowania możliwości korzystania z tego zjazdu jak i części drogi dojazdowej do drogi publicznej np. poprzez służebność. Podkreślenia przy tym wymaga, iż organ ma uprawnienie aby w odpowiedni sposób ocenić także ewentualną postawę Skarżącego prezentowaną w ramach wyjaśniania okoliczności związanych ze skutkami wydanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (ten ostatni przepis widziany przy tym jako przepis prawa materialnego) uchylił zaskarżoną decyzję.

O zwrocie kosztów postępowania, na które składał się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.