Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 84/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a, art. 92 c
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi E. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 listopada 2021 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego

Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2021 r.

Organ wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2021 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości :

- wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach.

Na podstawie tych naruszeń organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł, co znajdowało podstawę prawną w art. 92 a ust.

2,4,8 i 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i załącznika nr 4 1p.18 do w/w ustawy.

W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 1 a ustawy o

transporcie drogowym. odwołując7y nie kwestionował naruszenia oraz wymierzoną za nie karę pieniężną a jedynie wskazywał na zachowanie

należytej staranności i zapewnieniu przez odwołującego takiej organizacji pracy oraz rozwiązań logistycznych, które wymagały od

zatrudnionych kierowców przestrzegania określonych przepisami prawa zasad.

Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając zarzuty odwołania za niezasadne.

Jego zdaniem w sprawie nie było podstaw do zastosowania przesłanek z art. 92 c u.t.d. Wykonujący kontrolowany przejazd kierowca został

zatrudniony krótko przed datą kontroli ([...] lipca 2021 r.) i był to jego pierwszy w firmie przewóz. Wykonywał go [...].07.2021r. a informację o

obowiązujących ograniczeniach w ruchu otrzymał w systemie telepatycznym i odczytał ją [...].07.2021 r. Organ zwrócił uwagę na to, że z

protokołu przesłuchania kierowcy wynika, że nie miał wiedzy aby w dniu zatrzymania był zakaz jazdy a także na to, iż kierowca nie był

obywatelem Polski a więc nie jest wiadomym czy biegle posługiwał się językiem polskim pisanym.

W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie :

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa

- art. 92 c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92 c ust. 1 a u.t.d.

- art. 189 f § 1 pkt 1 kpa

Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zdaniem strony zapewniła ona jako osoba zarządzająca ruchem w przedsiębiorstwie właściwą organizację pracy kierowców.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W przedmiotowej sprawie podczas kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2021 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości :

- wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach. zatrzymany do

kontroli kierowca.

Karę wymierzono osobie zarządzającej transportem w firmie m. Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w K..

Strona nie negowała co do zasady stwierdzonych naruszeń, natomiast akcentowała prawidłowe organizowanie pracy kierowców i brak winy w

powstaniu przedmiotowych naruszeń prawa. Powołała się na to, że zatrzymany do kontroli kierowca miał 2- letni staż pracy w przewozach

międzynarodowych i został pouczony o ograniczeniach w ruchu.

Otóż podstawą prawną dla wymierzenia przedmiotowej kary był przepis art. 92 a ust. 2 , 4, 8 i 9 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o

transporcie drogowym zgodnie, z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa wart.7c, a także każda inna osoba wykonująca

czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od

200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może

przekroczyć kwoty 3000złotych (ust. 4). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa wust.2, wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku Ido

rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4do ustawy (ust. 8 ) .Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w

załącznikach nr 3 i 4 do ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia albo przestępstwa, w stosunku do podmiotu będącego osobą

fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej (ust. 9) .

Skarżący był osobą zarządzającą transportem w imieniu firmy Maraton International sp. z o.o. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5

rozporządzenia nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu

przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 z dnia 2009.11.14), "zarządzający transportem" oznacza

osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby,

inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami

transportowymi przedsiębiorcy.

Za naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d. można nałożyć kary tylko na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 u.t.d. Aby organy

administracji mogły nałożyć na jeden z tych podmiotów karę pieniężną muszą w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zaistnienie wskazanych w

tym przepisie przesłanek. W omawianej sprawie strona skarżąca była osobą zarządzającą transportem , co wynikało z akt administracyjnych,

organ dane na ten temat pobrał z rejestru KREPTD z dnia [...].08.2021r. i strona skarżąca tej okoliczności nie kwestionowała. Także nie

kwestionowane były dokonane przez organ ustalenia faktyczne. Kierowca zatrudniony w Spółce wykonywał kontrolowany przez organ przewóz w

czasie obowiązywania ograniczeń i zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach- przejazd wykonywany był w sobotę w okresie wakacyjnym i był

to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego marki [...] wraz z naczepą ciężarową marki R.. To zaś wyczerpywało naruszenie , o

którym mowa w !p.18 załącznika nr [...] ustawy.

Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i

opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność

przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu

działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.

Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na określone przepisem podmioty karę

pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie,

że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł

przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w

sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że za okoliczność uzasadniającą zastosowanie w sprawie zwolnienia nie może być

poinformowanie kierowcy o obowiązującym w dniu kontroli zakazie ruchu wynikającym z § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu z

dnia 31 lipca 2007 r. Nie kwestionując tego, ze kierowca otrzymał informację o obowiązujących ograniczeniach w ruchu , organ wskazał, że

strona należycie nie egzekwowała zastosowanie się kierowcy do przedmiotowego ograniczenia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że okolicznościami, o których mowa w omawianym przepisie, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne,

odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową, (a także zarządzającego

transportem, przyp. ) jest bowiem w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu

drogowego. W związku z tym art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i

profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą

przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz

usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (por. np. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13, z 15 października

2015 r., sygn. akt II GSK 1990/14, z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 262/14, z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14).

Sąd podziela powyższy pogląd i odnosząc się do rozpoznawanej sprawy stwierdza, że strona winna tak zorganizować pracę aby dopilnować osoby

wykonujące przewóz nie popełniały naruszeń.

Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika ( zarządzającego transportem) za naruszenie sankcjonowanych karą

pieniężną przepisów u.t.d., niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu

art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.

W kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń,

że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła

przewidzieć.

Sąd w działaniu organów nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy

określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika, że wskazuje ono przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane

orzeczenie, w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem

przemawiają. Sporządzone uzasadnienie umożliwia kontrolę ciągu myślowego prowadzącego do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany

przez organ prawidłowo i w ocenie Sądu daje podstawę do dokonanych przez organ ustaleń i w konsekwencji dokonanego przez ten organ

rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu , nie wykazał się inicjatywą dowodową.

Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.

U. 2019.2325, ze zm.) , skargę oddalił.