Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1055/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na pełnomocnika adwokata M. C. (skarżący) kary porządkowej w wysokości [...] zł – skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu I i II instancji oraz o wstrzymanie jego wykonania, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej P.p.s.a.

Wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo i dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/14, pub. SIP LEX nr 1618470).

Z uzasadnienia wniosku powinny więc wynikać konkretne okoliczności, świadczące o istnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne.

W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, a nawet nie próbował uprawdopodobnić powyższych okoliczności. Nie przedstawił żadnej argumentacji, która pozwalałaby ocenić, czy uiszczenie nałożonej kary porządkowej, wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji majątkowej skarżącego. Natomiast fakt, że zaskarżone postanowienie może okazać się wydane z naruszeniem prawa, nie wyczerpuje przesłanek wstrzymania wykonania o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie bada jego legalności.

Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.