Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 881/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 31
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 16, art. 1 ust. 1,art. 6, 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Andrzej Kołodziej, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Prezesa Najwyższej Izby Kontroli na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia

[...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] marca

2014 r., którą odmówiono A. S. udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku, który wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2014 r. Podstawę formalno-prawną decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zaś materialnoprawną art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 ze zm.), art. 23 Kodeksu cywilnego oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Prezes Najwyższej Izby Kontroli wskazał, co następuje:

W dniu [...] stycznia 2014 r. do Najwyższej Izby Kontroli wpłynął wniosek A. S. z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie nagród przyznanych poszczególnym pracownikom NIK w Delegaturze w [...] w latach 2009-2013, ze szczególnym uwzględnieniem kierownictwa Delegatury, w formie tabelarycznej za poszczególne lata oraz ze wskazaniem rodzaju przyznanej pracownikowi nagrody, jej wysokości i uzasadnienia.

Pismem z dnia 5 lutego 2014 r. NIK przesłał zainteresowanemu tabelaryczne zestawienie kwot pieniężnych przeznaczonych na nagrody dla pracowników Delegatury NIK w [...] w latach 2009-2013, z wyszczególnieniem kwot przeznaczonych na nagrody podstawowe, nagrody specjalne i nagrody za zadania kontrolne, a także ze wskazaniem, jakie kwoty przypadły pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kontrolerskich oraz pracownikom administracyjnym.

A. S. w piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. wskazał, iż powyższe nie wyczerpuje żądań wskazanych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W dniu [...] marca 2014 r. organ wydał decyzję odmowną.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, informacje zawarte w oświadczeniu majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone". Powołano się na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 16 lipca 1993 r., sygn. akt I PZP 28/93, zgodnie z którą ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może naruszać dobra osobiste w rozumieniu art. 23 i 24 Kc. Przytoczono również przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, które stanowią, że do ogólnych przesłanek przetwarzania danych osobowych należy m.in. zgoda osoby, której dane dotyczą a także przepis prawa zezwalający na ich przetwarzanie.

Na skutek wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy poprzedzające rozstrzygnięcie.

Organ argumentował, iż zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym. Uregulowanie to zostało skonkretyzowane w art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z których wynika, że dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. I tak, zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone". Pracownicy NIK, nadzorujący lub wykonujący czynności kontrolne, są zobowiązani, w myśl przepisów wskazanej ustawy, do składania oświadczeń majątkowych. Jednakże z woli ustawodawcy informacje o majątku pracowników NIK podlegają szczególnej ochronie, gdyż nie obowiązują przepisy, które wprost przesądzają o jawności ich wynagrodzenia. A contrario, istnieją przepisy, które wskazują, że wynagrodzenie określonych osób jest jawne (m.in. ustawy samorządowe). Zastosowanie reguły wnioskowania prawniczego a minori ad maius prowadzi do wniosku, że skoro ustawodawca wprost przesądził o jawności oświadczeń majątkowych określonych grup pracowników, to pozostałe grupy pracowników, w odniesieniu do których takie przepisy nie obowiązują są objęte szczególną ochroną i nie wolno ujawniać ich wynagrodzeń. Stanowisko powyższe potwierdza przepis art. 151 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), zgodnie z którym w uczelni publicznej wynagrodzenia rektorów, prorektorów, kanclerzy i kwestorów są jawne, nie podlegają ochronie danych osobowych. Ustawodawca uregulował wprost, że wynagrodzenia poszczególnych, wskazanych w tym przepisie, pracowników, są jawne i nie podlegają ochronie. Brak takiego przepisu w obowiązującym ustawodawstwie w odniesieniu do pracowników NIK przesądza o tym, że ich wynagrodzenie jest przedmiotem ochrony i nie podlega ujawnieniu.

Nadto zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że słowo "każdy" zawarte w tym przepisie należy rozumieć jako "każda osoba fizyczna"; równocześnie takie określenie pozwala przyjąć, że tego rodzaju "prawne przymioty" jednostki, jak np. jej narodowość, obywatelstwo, zdolność do czynności prawnych, wiek, a także kwestia przysługiwania praw publicznych nie odgrywają ze względu na stosowanie ustawy żadnej roli.

Należy wskazać, że dane dotyczące uzyskiwanych zarobków (dochodów) objęte są zakresem prywatności osoby zatrudnionej i podlegają ochronie na podstawie przepisów o ochronie dóbr osobistych (art. 23 i 24 Kc). Takie stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wskazana wyżej uchwała) oraz w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (wyroki TK z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt U 3/01 oraz z dnia 2 czerwca 1997 r., sygn. akt K 21/96).

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając powyższym decyzjom naruszenie art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie interesuje go stan majątkowy kierownictwa NIK, a jedynie informacja o przyznanych nagrodach.

W ocenie skarżącego chybione jest powołanie się przez Prezesa NIK na ochronę prywatności. W przypadku osób pełniących funkcje publiczne ochroną tą nie są objęte informacje dotyczące wynagrodzenia i nagród uzyskiwanych ze środków publicznych. Nie ma tu również zastosowania art. 151 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż nie dotyczy on osób pełniących funkcje publiczne.

W odpowiedzi na skargę Prezes Najwyższej Izby Kontroli wniósł o jej oddalenie. Dotychczasową argumentację o ochronie przed ujawnieniem wynagrodzeń pracowników, wzbogacił o orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny. Wskazał także przykładowo na uregulowanie zawarte w przepisie art. 15 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, stosownie do treści którego, informacje o wynagrodzeniu osób podlegających przepisom ustawy oraz o nagrodach rocznych, świadczeniach dodatkowych i odprawach są jawne i nie podlegają ochronie danych osobowych ani tajemnicy handlowej. Zatem zarobki wszystkich osób wymienionych w tej ustawie, z wyjątkiem wskazanych wyłączeń, są jawne i powszechnie dostępne, nie tylko w ujęciu zbiorczym, ale także w wymiarze zindywidualizowanym. Wyłączenia te określone zostały (m.in.) w art. 1 pkt 12 ustawy wyznaczającym zakres podmiotowy jej stosowania – a mianowicie – zgodnie z art. 1 pkt 12, ustawa ma zastosowanie do państwowych jednostek budżetowych, z wyjątkiem organów administracji publicznej i organów wymiaru sprawiedliwości oraz podmiotów, których kierownicy podlegają przepisom ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Podmiotem, którego kierownik podlega przepisom ustawy o wynagradzaniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe jest Najwyższa Izba Kontroli – Najwyższa Izba Kontroli jest więc podmiotem wyłączonym spod zakresu zastosowania ustawy. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, ustawa ustala zasady wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, w tym Prezesa NIK i wiceprezesa NIK. Ustawa ta nie zawiera natomiast analogicznego do art. 15 ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi przepisu, znoszącego ochronę danych osobowych w przypadku informacji o wynagrodzeniu osób w tej ustawie wymienionych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, iż wniosek A. S. nie dotyczy wynagrodzenia – informacji o stanie majątkowym danej osoby, ale nagród, jakie poszczególnym pracownikom Delegatury NIK w [...] wypłacono w okresie od 2009 do 2013 r. Drugim istotnym elementem tego wniosku jest wymóg uwzględnienia nie tylko poszczególnych pracowników ale w szczególności kierownictwa Delegatury i wskazania rodzaju przyznanej każdemu pracownikowi nagrody, jej wysokości i uzasadnienia.

Tu już na samym wstępie należy wskazać, iż postawione pytanie odnosi się w pewnej części do nieprecyzyjnie definiowanego przez zainteresowanego kręgu osób, które uważa on za kierownictwo Delegatury. Powstaje tu pytanie czy A. S. obejmuje tym terminem wszystkich tzw. pracowników podejmujących decyzje, czyli od kontrolerów wzwyż, czy jedynie dyrektora Delegatury i jego zastępców. Nadto zastosowanie przez skarżącego pojęcia "poszczególni pracownicy" także budzi kontrowersje czy odnosi się ono do wszystkich pracowników wskazanych imiennie – jak to rozumie organ – czy też z pominięciem desygnatu imiennego.

Te zagadnienia wymagały przez skarżącego odpowiedniego sprecyzowania, czego organ od niego nie zażądał, z tych też względów podjęte w niniejszej sprawie decyzje nie są prawidłowe.

Druga kwestia to wyszczególnienie informacji poprzez wskazanie rodzaju przyznanej nagrody, jej wysokości oraz uzasadnienia jej przyznania, co może wskazywać na żądanie udostępnienia informacji przetworzonej (dla przykładu – uzasadnienie przyznania danemu pracownikowi nagrody, dla każdego z nich może być inne i poszukiwanie treści tych uzasadnień będzie zapewne wymagać wglądu w akta pracownicze każdego z tych pracowników).

Reasumując, żądana informacja z tej przyczyny, iż odnosi się do należności wypłacanych z budżetu Państwa, z tytułu nagród, nosi cechy informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (aczkolwiek w ocenie Sądu cecha ta nie odnosi się do całego zbioru pracowników, którzy otrzymali nagrody), czemu dał wyraz organ wydając przewidzianą w art. 16 tej ustawy decyzję. Nadto podkreślić tu należy, iż w decyzji tej organ jednakowo potraktował wszystkich ujętych we wniosku pracowników, uznając, iż są objęci jednakową ochroną.

Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest dokonanie oceny czy Prezes Naczelnej Izby Kontroli zasadnie na podstawie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej dokonał odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji w oparciu o przytoczoną w uzasadnieniu decyzji argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela argumentacji organu, iż generalnie każde wynagrodzenie imiennie określonego pracownika podlega bezwzględnej ochronie i ochrona ta nie istnieje jedynie wówczas, gdy szczególny przepis regulujący dane stosunki pracownicze tak stanowi.

Argumentacja organu opiera się przede wszystkim na uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1993 r., sygn. akt I PZP 28/93, zgodnie z którą ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może naruszać dobra osobiste w rozumieniu art. 23 i 24 Kc. Niestety uchwała ta podjęta została w odmiennym stanie prawnym. Brak wówczas było przepisów regulujących w sposób tak kategoryczny, jako ranga uprawnienia zawartego w Konstytucji i potwierdzonego stosowną ustawą o dostępie do informacji publicznej, prawa obywatela do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 i art. 31 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym, które może zostać ograniczone jedynie w drodze przepisu ustawowego.

Zatem inaczej, z uwagi na przymiot "publiczny", będzie traktowana nagroda wypłacana szeregowemu pracownikowi, a inaczej kadrze kierowniczej danego organu centralnego, jakim jest niewątpliwie NIK, pomimo, iż wszystkie te nagrody stanowią wydatek z Budżetu Państwa.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w pierwszym przypadku dalece wątpliwe jest uznanie, iż taka nagroda stanowi informację publiczną, albowiem nie sposób łączyć szeregowego pracownika z charakterystycznym dla informacji publicznej przymiotem "sprawy publicznej", w takim rozumieniu jak stanowi to art. 1 ust. 1 oraz przykładowo katalog otwarty pojęć zawartych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oczywiście suma takich nagród wypłacona szeregowym pracownikom stanowi już taką informację, jednakże skarżący nie pyta o łączne kwoty tych nagród, ale wprost – o udostępnienie informacji w zakresie nagród przyznanych poszczególnym pracownikom NIK w Delegaturze w [...], według wyszczególnionej w jego wniosku specyfikacji (określony przedział czasu, rodzaj nagrody, jej wysokość i uzasadnienie przyznania, rozróżnienie pracowników). Nie ulega tu wątpliwości, iż wypłacona pracownikowi nagroda jest także otrzymywanym przez niego jednym ze składników wynagrodzenia, jednakże w inny sposób należy traktować prawo do ochrony informacji o wynagrodzeniu szeregowego pracownika, a inaczej tzw. pracownika decyzyjnego.

W zakresie, którym żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy tzw. pracowników decyzyjnych, czyli w stosunku do tzw. szeregowych pracowników, tak zindywidualizowane jak we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. pytanie nie stanowi informacji publicznej, a zatem odmowa udostępnienia w tym zakresie żądanej informacji nie powinna przybierać szczególnej dla informacji publicznej formy decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym aspekcie sprawy podnieść także należy (na co Sąd zwrócił już wcześniej uwagę), iż z wniosku skarżącego o udostępnienie żądanej informacji nie wynika wprost czy ma ona dotyczyć pracowników imiennie określonych. Powyższa wątpliwość jest istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem braku desygnatu imiennego przy zbiorze pracowników objętych wnioskiem czyni całą argumentację organu całkowicie zbędną. Wątpliwość ta nie została przez organ wyjaśniona przed wydaniem decyzji.

Zatem w tym przypadku, aczkolwiek nie z przyczyny wskazanej w skardze, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca jest chybiona i dlatego należało je obie uchylić.

Inaczej należy traktować wniosek A. S., gdy odnosi się on do zbioru pracowników, określanych przez niego jako kierownictwo Delegatury NIK w [...]. Pomińmy tu zagadnienie jaki zbiór pracowników przez pojęcie "kierownictwo Delegatury" rozumie skarżący – kwestię tę organ winien wyjaśnić, lecz skupmy się na zagadnieniu czy w tym zakresie wniosek dotyczy informacji publicznej.

Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Zagadnienie nagradzania osób zajmujących stanowiska decyzyjne w organach państwowych z pewnością wypełnia dyspozycję art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Osoby te tak, jaki i pozostali pracownicy, mają prawo do zachowania w tajemnicy swoich danych osobowych, do których niewątpliwie zalicza się ochrona informacji o uzyskanych wynagrodzeniach – tu uzyskanych nagrodach. Jednakże w niniejszym przypadku nagrody te są wypłacane z budżetu Państwa osobom wykonującym zadania w imieniu Państwa. Należy zatem dokonać ważenia wartości dwóch konstytucyjnych dóbr – prawa do informacji publicznej z jednej strony i prawa do szeroko pojmowanej ochrony prywatności. Inaczej mówiąc, należy badać czy istnieje celowość, konieczność i proporcjonalność ograniczenia w dostępie do wnioskowanej informacji z uwagi na powyższe prawo do prywatności.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym aspekcie sprawy nie jest przekonywujące.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na większą wartość zasady transparentności wynagrodzeń osób zajmujących kierownicze stanowiska w organach państwowych, albo w przedsiębiorstwach z dominującym udziałem Skarbu Państwa (porównaj: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1302/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 523/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 674/14).

W niniejszej sprawie Prezes Najwyższej Izby Kontroli przyjął odmienną hierarchię wartości, argumentując na przykładzie konkretnych przepisów, adresowanych do określonych grup pracowników, iż ujawnienie wynagrodzenia pracownika jest możliwe jedynie gdy jest to wprost wskazane konkretnym przepisem danej ustawy obejmującej danego pracownika.

Zasada ta w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest prawidłowa.

Przede wszystkim nieprawidłowy jest pogląd, iż określenie w danych ustawach transparentności wynagrodzeń wskazuje na zasadę, iż jedynie w takich przypadkach możliwe jest uzyskanie w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej wynagrodzenia takich osób. Wskazane w tej materii przez organ przepisy wybranych ustaw zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz uzasadnieniu odpowiedzi na skargę (przepisy te zostały przytoczone w odpowiednich częściach niniejszego uzasadnienia wyroku, odnoście uzasadnienia decyzji i odpowiedzi na skargę) należy traktować jako swoiste regulacje określonych stosunków pracowniczych/służbowych, ale nie jako wyjątki od reguły bezwzględnej ochrony wynagrodzenia. Należy podkreślić tu wyraźnie, iż u źródeł wskazanej przez organ tezy, leży oparcie się na nieaktualnej w obecnym stanie prawnym wyżej wspomnianej uchwale SN z 1993 r. Nadto w uchwale tej SN nie postawił bezwzględnej tezy, iż ujawnienie bez zgody pracownika jego wynagrodzenia stanowi naruszenie jego praw wskazanych w art. 23 i art. 24 Kc, ale postawił tezę o możliwości przez powyższe działanie naruszenia tych praw. Użycie tu przez SN sformułowania - "może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego" – wskazuje, iż przedmiotowa uchwała dopuszczała pewne przypadki, gdy takie zachowanie nie będzie stanowić naruszenia praw osobistych pracownika.

Prezes Najwyższej Izby Kontroli nie wskazał także na żadne przepisy odnoszące się do pracowników NIK, które wprost wskazywały by na szczególną ochronę zakazującą ujawniania ich wynagrodzeń albo szczególną ochronę zakazującą ujawniania przyznanych im nagród.

Przedstawiona przez organ argumentacja jest także o tyle chybiona, iż abstrahuje od konieczności ważenia, w ramach art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dla potrzeb danej sprawy, wzajemnych relacji przeciwstawnych wartości – prawa do informacji i uprawnień z ustawy o ochronie danych osobowych. Argumentacja ta została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastąpiona opisaną w niej konstrukcją prawną, jednakże, na co wskazano wyżej, u źródeł tej konstrukcji tkwi błąd.

Reasumując, Prezes Najwyższej Izby Kontroli powinien ponownie rozważyć wniosek A. S. z dnia [...] stycznia 2014 r., stosując się do zasad wskazanych w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W przedmiocie zwrotu kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.