Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 361/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Prezydent M. T. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł od nieruchomości położonych w T. przy ul. D. [...], ul. [...], [...], ul. [...], [...].

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] stycznia 2021r. Strona złożyła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1785 i 2141 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." oraz przepisów postępowania, tj.: art. 121 w zw. z art. 180 § 1, art. 188, art. 191, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej "O.p.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 16 kwietnia

2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. m.in. art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b oraz pkt 2 lit. d u.p.o.l. Następnie podał, że zebrany materiał dowodowy, w tym pozyskany w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej (nr [...]) z [...] kwietnia 2018 r. w zakresie nieruchomości położonych w T. dz. nr [...], obręb [...], odnośnie podatku od nieruchomości za 2017-2018 wskazuje, że Z. Sp. z o.o. (obecnie [...] P. Sp. z o.o. Sp.k.) jest dzierżawcą nieruchomości należących do Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa L. L. P. - N. T.. Są to nieruchomości położone w T. przy ul. D. [...], ul. [...], [...], ul. [...], [...] (działki geodezyjne nr [...], obręb [...]). W trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono ponadto, że Spółka bezumownie użytkuje grunt będący własnością Skarbu Państwa, tj. działkę gruntu nr [...], obręb [...]. Na terenie nieruchomości znajdują się budowle o łącznej wartości [...] zł. Łączna powierzchnia użytkowa budynków będących w posiadaniu Spółki wynosi [...] m2.

Organ podał, że postępowania podatkowe w przedmiocie określenia Spółce [...] Sp. z o.o. (przed przekształceniem się w [...] Sp. z o.o. Sp.k.) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2017-2018 zostały zakończone decyzjami Prezydenta M. T. z dnia [...] grudnia 2018 r. odpowiednio znak: [...] i [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] i [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 492/19 oddalił skargę dotyczącą decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., natomiast postanowieniem z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 493/19 odrzucił skargę dotyczącą decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r.

Kolegium wskazało, że Strona w dniu [...] stycznia 2019 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2019 r., w której zadeklarowała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o pow. 726,20 m2, garaże o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Podatnik zadeklarował podatek od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł. Organ podatkowy wezwał Stronę do skorygowania złożonej deklaracji podatkowej, jednakże pomimo skierowanych wezwań Strona nie dokonała korekty deklaracji.

Kolegium zauważyło, że w zaskarżonej decyzji jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2019 r. przyjęto: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej [...] m2, budynki związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o pow. użytkowej [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Tym samym organ określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł (do przypisu kwota [...]zł). Organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, danych wynikających z protokołu kontroli podatkowej oraz danych zawartych w złożonej deklaracji podatkowej.

Organ zaznaczył, że Strona nie kwestionuje przyjętej do opodatkowania podstawy opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2), jak również wartości budowli ([...] zł). Nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem organu podatkowego co do opodatkowania stawką podatku od nieruchomości jak budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy nie wszystkie budynki są wykorzystywane do tej działalności.

Zdaniem Kolegium, zarzut Strony dotyczący niezastosowania w stosunku do części budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o pow. użytkowej [...] m2 stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2 lit. d) uchwały Rady M. T. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, należy uznać za niezasadny. W sentencji decyzji organ podatkowy w sposób czytelny wskazał, że budynki o pow. [...] m2 (zatem o takiej samej powierzchni jak wykazane w złożonej deklaracji) zostały opodatkowane stawką określoną we wskazanej powyżej uchwale, tj. w wysokości [...] zł/m2 powierzchni użytkowej. Organ uznał, że w tej części deklaracja podatkowa została złożona prawidłowo.

SKO podtrzymało stanowisko w kwestii wykładni i stosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zaprezentowane przez organ podatkowy pierwszej instancji, jak również przyjęło jako swoje, stanowisko WSA w Bydgoszczy zaprezentowane w wyroku z dnia [...] marca 2019r. sygn. akt I SA/Bd 492/19, zgodnie z którym z brzmienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W tym kontekście Kolegium wskazało, że Skarżąca jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka została utworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wynika to wprost z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym (informacja odpowiadająca aktualnemu odpisowi z Rejestru Przedsiębiorców).

Organ odnosząc się do powołanego przez Spółkę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 stwierdził, że wyrok ten dotyczył zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. (stawki podatku związanej z udzieleniem świadczeń zdrowotnych), a nie zastosowanego w sprawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 1 pkt 2 lit. b) tejże ustawy (tj. stawki podatku dla gruntów oraz budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Tym samym wyrok ten również nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto z sentencji tego orzeczenia jednoznacznie wynika, że dotyczy on osób fizycznych jako podatników podatku od nieruchomości, a nie innych podmiotów.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezastosowania preferencyjnej stawki podatku dla budynków określonych jako garaże (budynki o pow. [...] m2 wykazane w złożonej deklaracji, a w odwołaniu budynki o pow. [...] m2), organ wskazał, że stosownie do treści § 1 pkt 1 lit. e) uchwały Rady M. T. z dnia [...] października 2018 r., stawka w wysokości [...] zł/1m2 powierzchni użytkowej obowiązuje dla garaży i miejsc postojowych w halach garażowych wielostanowiskowych. Kolegium zgodziło się tym samym z organem podatkowym pierwszej instancji, że sam fakt, iż dany budynek jest sklasyfikowany jako garaż, nie wyłącza zasady opodatkowania wyższą stawką podatku, gdy znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Bez znaczenia jest również podnoszona okoliczność, że są to miejsca postojowe często dla potrzebujących emerytów.

Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w końcowej części odwołania dotyczącej bardzo trudnej i niezależnej od Podatnika pandemicznej sytuacji występującej na świecie i w T., organ odwoławczy wskazał, że nie mają one żadnego wpływu na określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019r., które ustala się zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okoliczności te mogą mieć znaczenie w przypadku złożenia przez Stronę wniosku o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego nie zostały naruszone przez organ pierwszej instancji przepisy postępowania wskazane w odwołaniu.

W skardze do tut. Sądu, Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej powoduje objęcie całości gruntów i budynków podwyższoną stawką podatku w sytuacji, gdy nie wszystkie składniki majątku są do tej działalności wykorzystywane (deklaracja DN-1 część E.1.1 poz. 34 i E.2 poz. 48 i 52);

2) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. poprzez odmowę zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej pomimo spełniania przesłanki, że część budynków wykorzystywana jest faktycznie na taką działalność (deklaracja DN-1 część E.2.2 poz. 48 i 52).

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 121 § 1 w zw. z art 180 § 1, art. 188, art 191 O.p. poprzez uznanie, że materiał dowodowy został w całości zebrany oraz oceniony w sposób prawidłowy w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy ocena sprawy nastąpiła z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów oraz poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu zasad opisanych w przepisach prawa, w szczególności zasady in dubio pro tributario, zasady prowadzenia postępowania w sposób nienaruszający zaufania podatnika do organów podatkowych, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

2) art 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 O.p., poprzez brak określenia przez organ, które z dowodów organ podatkowy uznał za zgodne z rzeczywistością, którym odmówił wiarygodności oraz brak uzasadnienia w tym zakresie.

W uzasadnieniu skargi Strona podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane

w odwołaniu oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie.

P. procesowym z [...] sierpnia 2021 r. Skarżąca podtrzymała skargę i zarzuty w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie zaznaczenia wymaga, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia [...] maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] października 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie określenia Spółce wysokości podatku od nieruchomości na 2019 r.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości - przy zastosowaniu stawki właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - wszystkich budynków, gdy zdaniem Skarżącej nie wszystkie budynki, tj. garaże są wykorzystywane do tej działalności. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska powołała się m.in. na wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt K 22/12 i z [...] grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Zdaniem natomiast organu prawidłowo zastosowano stawkę najwyższą, skoro sporne budynki w tym garaże są w posiadaniu Spółki prowadzącej działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organowi w zakresie zastosowanej stawki podatkowej, aczkolwiek Sąd nie podziela całości argumentacji organu zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji, jednakże nie ma to wpływu na wynik sprawy, bowiem rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy wyjaśnić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Na podstawie art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, w ramach którego zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów dające obraz stanu faktycznego powinny być umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, wymagania wynikające z ww. przepisów zostały w tej sprawie spełnione. Organ odwoławczy wskazał na podstawie jakich dowodów został ustalony stan faktyczny sprawy, którym dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności, wyjaśnił jakie znaczenie dla sprawy mają poszczególne dowody. Przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło do zebrania kompletnego materiału dowodowego i spełnia wymagania określone w art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a zgromadzone w sprawie dowody w wystarczającym stopniu umożliwiły ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom strony, zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym zasady zaufania z art. 121 § 1 powołanego w skardze. Z tych względów Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia art. 188 O.p. Na podstawie powołanego przepisu, organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami (zob.: wyrok NSA z dnia [...] lipca 2016 r., I FSK 808/16). W niniejszej sprawie w wyniku postępowania dowodowego ustalone zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy niezbędne do określenia istnienia obowiązku podatkowego, przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowania stawek podatkowych. Wobec dokonanych ustaleń faktycznych zbyteczne było prowadzenie dalszego postępowania dowodowego.

Wbrew twierdzeniom skargi gromadząc oraz analizując materiał dowodowy w sprawie nie pomijano dowodów korzystnych dla Spółki. Nie doszło także do naruszenia art. 210 O.p., bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wszystkim wymogom wynikającym z tego artykułu, aczkolwiek części argumentacji organu, tut. Sąd nie podziela, do czego ustosunkuje się poniżej.

W ocenie Sądu nieuprawnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że skoro część nieruchomości nie wykorzystuje do działalności gospodarczej, to nie powinna być zastosowana stawka najwyższa, czyli w tej części posiadane nieruchomości nie powinny być opodatkowane tak, jak wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei organy prowadzące postępowanie uważają, że dla ustalenia właściwej stawki podatku nie ma znaczenia faktyczne wykorzystywanie nieruchomości, bowiem decydujący i jednocześnie wystarczający jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, co wynika z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Stosowanie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zagadnienie powyższe było przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w najnowszym orzecznictwie tego Sądu m. in. w wyroku z [...] sierpnia 2021 r. sygn. akt III FSK 3960/21. W wyroku tym NSA wyraził następujący pogląd: w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] lutego 2021 r., SK 39/19, należy zweryfikować dotychczasowe stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Powstaje oczywiście problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sąd w tut. składzie ww. pogląd podziela. Zatem powoływanie się przez organ na wcześniejsze orzecznictwo musi być korygowane o tezy wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 oraz z najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy prawidłowo organ ocenił, że posiadane przez Spółkę budynki o powierzchni [...] m2 związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie wyłącznie podana w odwołaniu powierzchnia [...] m2 (różnica [...] m2). Podkreślić należy, że jak wynika z akt administracyjnych, w toku postępowania strona skarżąca nie przedłożyła dowodu, aby w stosunku do budynków należących do niej została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub ich części z użytkowania. Zatem nie można twierdzić, że budynki nie mogły być wykorzystywane w działalności gospodarczej, ze względu na ich stan techniczny.

Należy mieć na uwadze, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. Jak wynika z decyzji i Spółka to potwierdza na s. 3 skargi, kwestionowana stawka odnosi się do garaży. W aktach administracyjnych znajduje się protokół kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną, kserokopiami mapek, zestawienia, które potwierdzają, że sporne budynki są garażami. W materiale dowodowym znajdują się także pisma Skarżącej z datą wpływu do organu [...] maja 2018 r. Zawierają one zestawienie najemców garaży z podaniem ich imion i nazwisk, adresów oraz numerów umów. Złożone zostały także kserokopie umów najmu zawartych przez [...] sp. z o.o. Sp. k. (aktualnie [...] [...] Sp. z o.o. Sp. k.). Z treści tych umów wnika, że garaże zostały oddane przez Skarżącą w najem za odpłatnością. W § 3 ust. 1 i 4 tych umów postanowiono, że:

ust.1 - "Najemca będzie płacił Wynajmującemu czynsz najmu w wysokości (....) miesięcznie za wynajmowany obiekt powiększone o należny VAT";

ust. 4 - "Czynsz najmu oraz opłaty dodatkowe ulegają automatycznie waloryzacji raz do roku o ogłoszony wskaźnik wzrostu cen towarów i usług przez GUS."

Z powyższego wynika, że z wynajmu wielu garaży Spółka czerpie zyski. Wynajem na tak dużą skalę (ponad dwadzieścia) garaży, świadczy niewątpliwie o profesjonalnym wykorzystywaniu budynków (budynek "GARAŻ" i budynek "Wiata+Garaże"). Z tej działalności – wynajmu, Spółka osiąga przychód, który jak wskazują umowy podlega powiększeniu o należy podatek od towarów i usług. Niezrozumiałe jest zatem twierdzenie o niewykorzystywaniu tych garaży w ramach działalności gospodarczej Spółki, skoro trudni się ona wynajmem i osiąga z tego tytułu dochody.

Jak wyjaśnił NSA w wyroku z [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt III FSK 2942/21 podatnik (spółka) może prowadzić także działalność gospodarczą w postaci dzierżawy (wynajmu) nieruchomości.

Zatem w niniejszej sprawie istnieje obowiązek opodatkowaniem wg najwyższej stawki także budynków (garaży) nie tylko dlatego, że są w posiadaniu Spółki, lecz z uwagi na to, że służą profesjonalnemu ich wynajmowaniu. Samo zatem posiadanie garaży przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania ich wyższą stawką podatku, jednak z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, mimo że organ tak ją ocenił. Pomimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia decyzji, samo rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

W konsekwencji znajdujące się w posiadaniu Spółki garaże, które wynajmuje i osiągnięty obrót opodatkowuje podatkiem od towarów i usług, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Biorąc również pod uwagę rodzaj prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej należy uznać, że garaże są wykorzystane na ten cel (por. wyrok NSA z dnia [...] marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2715/21). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z KRS wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest m.in. "Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi". Nie budzi zatem wątpliwości, że sama Spółka wskazała wynajem jako przedmiot prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skoro garaże są wynajmowane za odpłatnością w ramach wpisanej do KRS działalności, to konsekwentnie do ich opodatkowania należało zastosować stawkę przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

W. w tym miejscu przywołać wyrok NSA z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt III FSK 20/21, w którym wyrażono następujący pogląd (podzielany przez tut. Sąd): związek danego gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 2943/21, CBOSA).

W rezultacie organ prawidłowo zastosował przy opodatkowaniu przedmiotowych nieruchomości stawki jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem art. 1a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

Za całkowicie chybiony należy ocenić także zarzut naruszenia art 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. poprzez nie zastosowanie go do budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, od budynków zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, poprzez odmowę zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej pomimo spełniania przesłanki, że część budynków wykorzystywana jest faktycznie na taką działalność (deklaracja DN-1 część E.2.2 poz. 48 i 52). Odnosząc się do tego zarzutu, Sąd zauważa, że z sentencji decyzji organu pierwszej instancji wynika, że budynki o pow. 726,20 m2 (zatem o takiej samej powierzchni jak wykazane w złożonej deklaracji) zostały opodatkowane stawką w wysokości [...] zł/m2 powierzchni użytkowej. Organ uznał, że w tej części deklaracja podatkowa jest prawidłowa. W związku z tym zastosował w stosunku do części budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych o pow. użytkowej [...] - stawkę podatku określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2 lit. d) uchwały Rady Miasta Torunia z dnia 18 października 2018 r. Nr 953/18 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom z 2018 r. poz. 5435). Zatem organ podatkowy do budynków o pow. 726,20m2 zastosował stawkę określoną we wskazanej powyżej uchwale, tj. w wysokości 4,75zł/m2 powierzchni użytkowej. Ta powierzchnia budynków została wykazana w złożonej przez Spółkę deklaracji. Skoro Podatnik składa deklarację i wykazuje określoną wielkość powierzchni, a organ nie znajduje podstaw do jej podważenia, to wówczas obowiązany jest ją uwzględnić przy wyliczeniu podstawy opodatkowania. Każde odstępstwo od deklaracji musi być uzasadnione. Sąd podkreśla, że ta powierzchnia została także powtórzona przez Spółkę na s. 3 odwołania. W związku z tym brak podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi także w tym zakresie.

Strona natomiast nie kwestionuje przyjętej do opodatkowania podstawy opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak również wartości budowli.

Z podanych względów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.