Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 354/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 1 i art. 86 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1398
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania kosztów stawiennictwa 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Prezydenta Miasta B. na rzecz M. O. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezydent Miasta postanowił przeprowadzić z urzędu dowód z zeznań M. O. (dalej także Skarżąca) w charakterze świadka, na okoliczność uczęszczania do szkół niepublicznych prowadzonych przez G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w B. w latach 2016-2018, które otrzymywały dotacje oświatowe z budżetu M. B..

Wezwaniem z dnia [...] marca 2019 r., a doręczonym Skarżącej w dniu [...] marca 2019 r., Prezydent Miasta wezwał Skarżącą do osobistego stawiennictwa w dniu [...] kwietnia 2019 r. celem złożenia zeznań na ww. okoliczność. Na ustalenie tego terminu miała wpływ przewidywana przez Skarżącą obecność w [...].

W dniu [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca zadośćuczyniła obowiązkowi osobistego stawiennictwa. Z przesłuchania sporządzono protokół. W tym samym dniu złożyła ona w organie "Wniosek o zwrot kosztów podróży i utraconego zarobku". W zakresie zwrotu kosztów podróży Świadek wskazała następujące koszty: [...] Euro - podróż pociągiem w dniu [...] marca 2019 r. na trasie [...] (obie miejscowości położone są w [...]), [...] Euro - podróż autokarem firmy S. sp. z o.o. na trasie [...].

Ponadto Skarżąca wskazała na przyszłe koszty powrotu do swojego miejsca zameldowania w [...] ([...]) wynoszące: [...] zł - podróż autokarem firmy [...] sp. z o.o. na trasie [...] oraz [...] Euro - podróż pociągiem na trasie [...]. Skarżąca dodała również, że podróż trwała ponad 18 godzin. W zakresie zwrotu dochodu utraconego zarobku w następstwie osobistego stawiennictwa Skarżąca wskazała: [...] Euro za trzy dni, w których utraciła zarobek, tj. [...] Euro za każdy dzień - dwa dni podróży oraz jeden dzień przesłuchania. Do wniosku Skarżąca dołączyła dokumenty na potwierdzenie poniesienia ww. kosztów. Zwrot kosztów miał zostać dokonany na rachunek bankowy.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta odmówił przyznania kosztów osobistego stawiennictwa Skarżącej w związku ze złożeniem zeznań w charakterze świadka w dniu [...] kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu organ podał, że ww. wydatki zostały rzeczywiście poniesione. Organ nie miał wątpliwości co do wiarygodności przedstawionych dowodów. Posiadały one także przymiot racjonalności, bowiem skorzystanie ze środków transportu takich jak pociąg czy autokar jest rozumnym, rozsądnym i przemyślanym sposobem wewnątrzeuropejskiego podróżowania w zakresie odległości - pomiędzy punktem wyjazdu a docelowym - wynoszącej około 1.050 km. Odebrał im jednak przymiot celowości, albowiem zauważył, iż z przedstawionych dokumentów przez Skarżącą wynika, że dniem wyjazdu z miejscowości położonej w [...] był [...] marca 2019 r., zaś dniem przyjazdu do [...] [...] marca 2019 r. W korelacji z faktem, iż przesłuchanie zostało zaplanowane na dzień [...] kwietnia 2019 r., nie doszło do współzależności jednego faktu od drugiego, ponieważ pomiędzy przyjazdem Skarżącej a dniem przesłuchania upłynęły 4 dni. Nie do przyjęcia w tym względzie jest więc uznanie przyjazdu Skarżącej do [...] za celowe i powiązane z terminem przesłuchania.

Organ uznał, iż stawienie się wyżej wymienionej na przesłuchaniu odbyło się jedynie przy sposobności obecności w [...] z innych powodów niż czynność urzędowa. W tym stanie faktycznym, za dopuszczalne mogłoby zostać jedynie uznane roszczenie o zwrot kosztów podróży – należycie udokumentowanych – pomiędzy miejscem zamieszkania w [...] a miejscem przesłuchania. Organ podał, że zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu i uznał za taki adres [...] w B., który jest adresem zamieszkania Skarżącej w [...] i gdzie dostarczone oraz odebrane zostało wezwanie.

Odnosząc się do kwestii zwrotu kosztów utraconego zarobku, organ podał, że jak stanowi art. 86 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 300 ze zm.) – dalej: u.k.s.c. – w zw. z art. 56 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., świadkowi przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego z powodu stawiennictwa na wezwanie organu administracji publicznej. Wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach urzędowych przyznaje się świadkowi w wysokości jego przeciętnego dziennego zarobku lub dochodu. W przypadku świadka pozostającego w stosunku pracy przeciętny dzienny utracony zarobek oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu należnego pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Górną granicę należności stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. W przypadku, gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego. Utratę zarobku lub dochodu, o których mowa powyżej, oraz ich wysokość świadek powinien należycie wykazać. Organ nie powziął żadnej wątpliwości co do rzetelności wykazania przez Skarżącą utraconego zarobku. W tym zakresie Świadek wniosła o kwotę [...]Euro, a obliczoną według ww. zasad, równą [...] zł.

Organ wskazał, że art. 86 ust. 3 u.k.s.c. wprowadza granicę przyznania przedmiotowej należności do kwoty równowartości 4,6 % kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Kwota ta obecnie określona jest w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy budżetowej na rok 2019 z dnia 16 stycznia 2019 r. (Dz.U., poz. 198) i wynosi 1.789,42 zł. Prowadzi to do wyniku, iż górna granica należności, o których mowa powyżej, wynosi [...] zł (4,6% z kwoty [...]zł). Tym niemniej, skoro organ przesądził, iż stawiennictwo na przesłuchanie odbyło się jedynie "przy sposobności", tj. w czasie przebywania na terenie Polski i pozostawało bez integralnej, rzeczowej z czynnością przesłuchania łączności, to odpada konieczny warunek zwrotu utraconego zarobku lub dochodu - wnioskując a contrario - Skarżącej nie przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego, jeżeli nie można wykazać związku pomiędzy stawiennictwem na wezwanie organu administracji publicznej a zarobkiem lub dochodem utraconym.

Na zasadzie art. 9 zdanie drugie k.p.a. organ wyjaśnił, iż świadkowi nie należy się zwrot kosztów podróży powrotnej z miejsca dokonywania czynności procesowej do miejsca zamieszkania (art. 85 ust. 1 u.k.s.c. a contrario).

Na marginesie organ dodał, iż z przytoczonych wyżej powodów żądanie Skarżącej nosi znamiona nadużycia prawa podmiotowego.

W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2019 r. i przyznanie zwrotu kosztów stawiennictwa na wezwanie organu wydającego zaskarżone postanowienie. Wskazała, że takie ujęcie sprawy, jakiego dokonał organ, spowodowałoby, że żadna osoba mająca miejsce zamieszkania za granicą i stawiająca się na wezwanie uprawnionego do tego organu, nie mogłaby liczyć na zwrot kosztów stawiennictwa. Dodała, że adres przy ul. [...] w B. jest jej miejscem zameldowania i adresem dla korespondencji, a nie miejscem zamieszkania. Pod tym adresem mieszka jej córka z dziećmi. Podniosła, że organ nie ma podmiotowego prawa do oceny, co osoba wezwana robi w czasie "okołowezwaniowej daty", jakie motywy skłoniły ją do stawiennictwa, a nawet czy stawiennictwo było jej na rękę, a może nawet odniosła z tego tytułu korzyści. Skoro zatem jedynym zarzutem organu jest brak celowości, a nie wysokość kosztów lub brak ich udokumentowania, to postanowienie organu powinno zostać uchylone jako wydane z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi ostatecznych postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do oceny legalności zaskarżonego postanowienia o odmowie przyznania kosztów związanych ze stawieniem się Skarżącej na przesłuchanie w charakterze świadka.

Odnosząc się w pierwszym rzędzie do charakteru zaskarżonego postanowienia i prowadzonego postępowania należy wskazać, że w literaturze wyrażony został istotny pogląd z punktu widzenia zaskarżalności postanowienia w sprawie przyznania kosztów związanych ze stawieniem się m.in. świadka na wezwanie organu. Prezentowane stanowisko odwołuje się do zagadnienia "właściwej formy przyznania osobie wezwanej kosztów stawiennictwa. Zdaniem A. Matana przyznanie kosztów stawiennictwa odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej (tak A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks..., s. 489; zob. też wyrok WSA w Poznaniu z 24.09.2008 r., II SA/Po 524/08, LEX nr 516010; wyrok WSA w Warszawie z 14.10.2010 r., II SA/Wa 919/10; wyrok WSA w Białymstoku z 1.12.2015 r., II SA/Bk 656/15, LEX nr 1957593). Za zasadnością wskazanego poglądu ma przemawiać cywilnoprawny charakter tych należności, wykluczający – poza przekazaniem określonej kwoty pieniężnej – podejmowanie innych czynności w celu ich uiszczenia, w tym wydawanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreślono, że taka kwalifikacja przyznania kosztów pozwala na kwestionowanie go przed sądem administracyjnym na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakże należności osób wezwanych są zaliczane w świetle art. 263 k.p.a. do kosztów postępowania i podlegają rozliczeniu przez organ prowadzący postępowanie. Kwalifikowanie ich do należności o charakterze cywilnym wydaje się więc nieuzasadnione. Wydaje się, że po dokonaniu przez art. 1 pkt 1 ustawy z 9.04.2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658) zmiany w obrębie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wyłączającej dopuszczalność wniesienia skargi na akt lub czynność podejmowane w toku postępowania jurysdykcyjnego, rozważanie zaskarżenia przyznania kosztów do sądu administracyjnego na tej podstawie jest już bezprzedmiotowe. Obowiązek podejmowania w omawianej kwestii postanowienia zakłada drugi z poglądów (tak A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 421; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 16.11.2006 r., II SA/Bk 435/06, LEX nr 929016; wyrok WSA we Wrocławiu z 16.11.2009 r., III SA/Wr 434/09, LEX nr 589386; wyrok WSA w Warszawie z 14.10.2010 r., II SA/Wa 919/10, LEX nr 755485; postanowienie WSA w Krakowie z 28.06.2013 r., II SA/Kr 764/13, LEX nr 1333523). Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia zażaleniem takiego postanowienia. Podstawy wniesienia zażalenia nie stanowi w szczególności przepis art. 263 § 2, przewidujący zaskarżalność postanowienia w sprawie kosztów postępowania wyłącznie dla osoby zobowiązanej do ich poniesienia. (...) Konieczność zapewnienia jednostce należytej ochrony może skłaniać do przyjęcia innego rozwiązania, opierającego się na założeniu, że wniosek w przedmiocie przyznania kosztów uruchamia odrębne postępowanie. W tej w sprawie organ administracji publicznej podejmuje władcze rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach tej jednostki w drodze postanowienia zgodnie z przepisami art. 123 § 1 i 2. Jeżeliby uznać, że postanowienie to kończy postępowanie w tej odrębnej sprawie przyznania kosztów w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., mogłoby ono być poddane sądowej kontroli" (por. Wegner J. [w:] Chróścielewski W. (red.), Kmieciak Z. (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. I, WK 2019). Sąd w pełni podziela przedstawione powyżej wnioski. Pozwala to uznać, że wniesiona skarga podlega rozpoznaniu.

Zgodnie z art. 56 § 1 k.p.a. osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i inne należności ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 300, 398, 770, 914, 1293 i 1629). Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona bez swojej winy została błędnie wezwana do stawienia się.

Jednocześnie w myśl art. 85 ust. 1 u.k.s.c. świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu, przy czym w ust. 2 przewidziano, że górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Dodatkowo stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 u.k.s.c. świadkowi przysługuje zwrot zarobku lub dochodu utraconego z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu, przy czym wynagrodzenie za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach sądowych przyznaje się świadkowi w wysokości jego przeciętnego dziennego zarobku lub dochodu. W przypadku świadka pozostającego w stosunku pracy przeciętny dzienny utracony zarobek oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu należnego pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop.

W art. 86 ust. 3 u.k.s.c. przewidziano górną granicę należności, przysługującego świadkowi do zwrotu wynagrodzenia za utracony zarobek lub dochód, która stanowi równowartość 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego. Ponadto świadek, w myśl art. 85 ust. 4 i art. 86 ust. 4 u.k.s.c., powinien należycie wykazać wysokość kosztów podróży (także noclegów i utrzymania w miejscu wykonywania czynności) oraz utratę i wysokość zarobku lub dochodu.

Prezydent Miasta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przyjął, że miejscem zamieszkania Skarżącej jest B. ([...])informacje o jednostce

. Organ powołał się przy tym na art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, oraz wypowiedzi doktryny, że "aby określona miejscowość została uznana za miejsce zamieszkania osoby fizycznej, konieczne jest łączne występowanie dwóch elementów: zamiaru stałego pobytu (animus, czynnik wewnętrzny, subiektywny) oraz faktycznego przebywania w danej miejscowości (corpus, czynnik zewnętrzny, obiektywny), która stanowić musi rzeczywiste centrum aktywności życiowej jednostki".

Za takim stanowiskiem w ocenie organu ma przemawiać fakt odbierania korespondencji kierowanej do Skarżącej na powyższy adres w B. oraz wskazanie tego adresu jako właściwego do doręczenia postanowienia rozstrzygającego o zwrocie kosztów osobistego stawiennictwa. Pozwoliło to zdaniem organu na potwierdzenie wystąpienia zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego elementu uzasadniającego uznanie, że Skarżąca mieszka w B.. Dodatkowym argumentem organu było stwierdzenie Skarżącej w uzasadnieniu skargi, że nie sprzedaje mieszkania (w którym obecnie zamieszkuje jej córka z rodziną), gdyż nie wyklucza w przyszłości powrotu do kraju.

W ocenie Sądu stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy zauważyć, że Skarżąca podniosła w korespondencji mailowej z dnia [...] marca 2019 r. (k.13 akt), że mieszka za granicą. Ponadto w załączeniu do wniosku o zwrot kosztów podróży z dnia [...] kwietnia 2019 r. (k.1 akt admin.) poinformowała, że mieszka w [...], na dowód czego przedstawiła dokument na potwierdzenie tej okoliczności (k.2 akt admin.). Organ pominął to w swoich rozważaniach i w istocie rzeczy nie dokonał wnikliwej oceny dowodów w tym zakresie.

Wnioski organu wyciągnięte z wypowiedzi Skarżącej w uzasadnieniu skargi, iż "(...) Tysiące ludzi opuszczając kraj zostawia mieszkanie dla rodziny, nie sprzedaje ich i zostawia sobie furtkę dla ewentualnego powrotu na stare lata" są w ocenie Sądu zbyt daleko idące. Nawet gdyby przyjąć, że Skarżąca istotnie miałaby takie plany, co nie wynika wcale z powyższego jej stwierdzenia, to należałoby je rozpatrywać w kategorii ewentualności i odniesienia do przyszłości. Przede wszystkim zaś nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ewentualność powrotu do kraju pozostaje bez związku z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 k.c., ponieważ jak sama Skarżąca oświadcza mieszka w [...] w [...], a tym samym nie przebywa w B., tym bardziej z zamiarem stałego pobytu. W świetle zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza wskazującego na zamieszkanie i zatrudnienie Skarżącej zagranicą, błędne jest przyjęcie, że B. jest centrum aktywności życiowej Skarżącej.

Jeśli zatem organ nie wykazał, że Skarżąca nie mieszka w [...], nie znajduje też żadnego uzasadnienia formułowanie pod jej adresem uwag odnośnie nadużycia prawa podmiotowego.

Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że koszty przejazdu z [...] przez [...] do B. udokumentowane przez Skarżącą zostały poniesione w celu stawienia się na wezwanie Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r. do złożenia zeznań w charakterze świadka. Świadczy o tym także fakt, że z powodu zamieszkania za granicą i utrudnień z tym związanych Skarżąca uzgodniła zmianę terminu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w sprawie G. E. Sp. z o.o. w likwidacji w B. z dnia [...] marca 2019 r. na dzień [...] kwietnia 2019 r., co wynika z treści uzasadnienia wezwania z dnia [...] marca 2019 r. (k.9 akt).

Organ nie wykazał zatem, że przejazd do B. w dniach [...] marca 2019 r. nie odbył się w celu stawienia się na wezwanie w Urzędzie M. B. w dniu [...] kwietnia 2019 r. W ocenie Sądu przyjazd do miejsca dokonania czynności kilka dni przed wyznaczonym terminem i stawienie (co nie jest kwestionowane) na wezwanie organu nie oznacza, że podróż i poniesione z tego tytułu wydatki nie spełniają kryterium celowości, o którym mowa w art. 85 ust. 1 u.k.s.c. W istocie o przekonaniu organu o braku takiego celu zdecydował błędny, w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy, pogląd odnośnie określenia miejsca zamieszkania Skarżącej. Wnioski organu w tym zakresie oparte na jego przypuszczeniach, domysłach nie znajdują podstaw. Organ nie odniósł się przy tym do przedstawianych przez Skarżącą przyczyn, okoliczności dotyczących kwestii organizacyjnych związanych z przejazdem do B. w celu stawienia się na przesłuchanie w charakterze świadka.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ naruszył art. 56 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 u.k.s.c. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni ocenę wynikającą z niniejszego wyroku. Dokona także w sposób wyczerpujący oceny materiału dowodowego w odniesieniu do wszystkich zgromadzonych dowodów.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu w wysokości [...] zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

T. Wójcik M. Łent U. Wiśniewska