Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 945/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73  ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi L. Z., E. M. i B. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] po rozpatrzeniu wniosku L. Z., E. M. i B. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową - ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], stwierdził nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową - ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...].

Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. Prezydent W., wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku Prezydent wskazał, że z treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r. nie wynika kto był właścicielem działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r., a zatem decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa wobec nie ustalenia stanu prawnego nieruchomości tj. zaistniała przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową - ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...].

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władania nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ zobligowany jest do wnikliwego zbadania spełnienia przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Organ wojewódzki w decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazał, iż działka nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarb Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego i pozostawała we władaniu Zarządu Dróg Miejskich jako droga publiczna.

Organ wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że działka nr [...] pochodzi z dawnej nieruchomości [...]. Opisana nieruchomość stanowiła własność J. L., która w testamencie z dnia [...] sierpnia 1944 r. zapisała ją na rzecz N. Z.

Na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1957 r. sygn. Akt. [...] spadek po J. L na podstawie testamentu nabyli A. L., L. H., J. M., K. S., S. P. i L. D.

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia [...] września 1967 r. sygn. Akt [...] zobowiązał spadkobierców J. L. do wydania N. Z. parceli oznaczonych jako "[...]" stanowiących zapis zawarty w testamencie z dnia [...] sierpnia 1944 r.

N. Z. wystąpił do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców.

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] września 1969 r. nr [...] odmówił N. Z. zezwolenia na nabycie tej nieruchomości.

N. Z. w dniu 14 czerwca 1972 r. złożył oświadczenie, iż zrzeka się przysługującego roszczenia o wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz W. Z.

Z akt sprawy nie wynika aby doszło do wykonania zapisu uczynionego przez spadkobierców J. L. na rzecz N. Z., czyli notarialnego przeniesienia prawa własności parceli oznaczonych jako "[...]".

Organ stwierdził, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz. U. nr 42. poz. 205) ulica [...] w W. została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich.

Na podstawie art. 103 § 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. droga ta stała się drogą powiatową, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 1071).

W toku prowadzonego w trybie art. 73 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. postępowania fakt zajęcia nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] ustalono na podstawie: fragmentów map ewidencyjnych zawartych przy piśmie Urzędu W. z dnia 4 października 2004 r., wydruku z systemu GEO-MAP oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia 3 lutego 2004 r., które potwierdzają zajęcie działki nr [...] pod ul. [...]. W konsekwencji Wojewoda [...] w kontrolowanej decyzji prawidłowo stwierdził, iż nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną - ul. [...] w W.

Organ przypomniał, iż zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną determinowane jest zajęciem tej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. pod urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, a więc spełniającego definicję pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych).

Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 jest przesłanka władania przez podmiot publiczny. Z pisma Zarządu Dróg Miejskich z dnia 30 grudnia 2004 r. oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że ul. [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu przez podmiot publiczny. Władanie to polegało m.in. na budowie, utrzymaniu i eksploatacji drogi, obiektów inżynierskich i urządzeń technicznych w latach 1973-1998. Dokumenty te potwierdzają władanie publicznoprawne sporną nieruchomością zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r.

W opinii organu powyższe wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a zatem decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...]nie narusza prawa.

Pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. L. Z., E. M. i B. K., wystąpiły z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. wskazując iż w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem przedmiotowej działki był również W. Z, następca prawny N. Z.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w całości podtrzymał argumentację przedstawioną przez organ I instancji.

Dodatkowo wyjaśnił, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, wyrażona w art. 16 § 1 Kpa. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć błąd w interpretacji prawa przez organ wydający decyzję. Tylko w wyjątkowych sytuacjach naruszenie prawa będzie można uznać za rażące.

Organ odwoławczy dokonując ponownej oceny podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdził, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Podkreślił iż Minister Infrastruktury i Rozwoju w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. słusznie wskazał, iż stronami postępowania o którym stanowi art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. są: osoba, która w dniu 31 grudnia 1998 r. była właścicielem nieruchomości (jej następcy prawni) oraz Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego.

Ponadto stroną postępowania administracyjnego mogą być również osoby, które wykażą swój tytuł prawny do objętej postępowaniem nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy nie wynika, aby doszło do wykonania zapisu na rzecz N. Z. W konsekwencji, wobec braku dokumentu świadczącego o przeniesieniu na rzecz N. Z. własności przedmiotowej nieruchomości stwierdził, iż nie mógł on skutecznie przenieść na rzecz W. Z. roszczenia o odszkodowanie za dokonane wywłaszczenie.

W konsekwencji pismo N. Z. z dnia 14 czerwca 1972 r., w którym zrzekł się na rzecz W. Z. odszkodowania za nieruchomość położoną w W. pod W. nic wywołało skutku prawnego w postaci przeniesienia na rzecz W. Z. wierzytelności o ustalenie i wypłacenie odszkodowania.

Organ odwoławczy mając powyższe na uwadze stwierdził, iż W. Z. nie mógł być adresatem decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową - ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...], bowiem nie był on stroną tegoż postępowania. W. Z. ww. decyzję Wojewody [...] otrzymał jedynie do wiadomości.

Samo informowanie przez organ administracji publicznej konkretnej osoby o sposobie załatwienia sprawy nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne, przekonanie danej osoby bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy - istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny".

Faktycznie spadkobiercy J. L. nie brali udziału w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą [...], jednakże powyższe nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazał, że zarzut nie zapewnienia stronom, tj. spadkobiercom J. L., czynnego udziału w postępowaniu mógłby być podnoszony jedynie w postępowaniu wznowieniowym.

W konsekwencji organ stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w przedmiotowej sprawie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki, o których stanowi art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli L. Z., E. M. i B. K.

Skarżące zarzucały zaskarżonej decyzji , że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2015 r zostały wydane z naruszeniem praw i interesu prawnego W. Z. i skarżących jako spadkobierców W.Z., określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., dlatego że sankcjonuje decyzje, które zostały wydane z rażącym naruszeniem ww. art. 73 ust. 1, gdyż nie określają one osoby uprawnionej do odszkodowania, czego wymaga ten przepis, a ponadto nie traktuje W. Z. jako strony postępowania przed Wojewodą [...] i nie uwzględnia W. Z. i skarżących, tj. jego spadkobierców, jako uprawnionych do odszkodowania za nieruchomość, której dotyczy ww. decyzja Wojewody [...].

Wnosiły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa a także decyzji ją poprzedzających.

W uzasadnieniu skarżące wskazały, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca jak również decyzja kontrolowana nie wskazują wprost kto był właścicielem tej działki przed nabyciem jej z mocy prawa przez Powiat [...], a w szczególności nie wskazują kto jest uprawniony do odszkodowania, o którym mowa w tym przepisie.

Skarżące podkreśliły, że przedmiotowa działka uregulowana była w księdze wieczystej "[...]". Tytuł własności tej działki uregulowany był na rzecz J. L., która zmarła w dniu [...] października 1945 r. W testamencie z dnia [...] sierpnia 1944 r działkę tę J. L. zapisała na rzecz N. Z. W dacie śmierci J. L. na obszarze W. w zakresie prawa spadkowego obowiązywał Kodeks Napoleona. Kodeks ten w art. 1003 - 1024 przewidywał trzy rodzaje rozporządzeń testamentowych, w tym zapis pod tytułem szczególnym, który polegał na zapisaniu określonej rzeczy, której własność przechodziła na zapisobiercę z dniem śmierci testatora (art. 1014 Kodeksu Napoleona.). W związku z ww. regulacjami zawartymi w Kodeksie Napoleona, wbrew przyjęciu dokonanemu w zaskarżonej decyzji, N. Z. stał się prawnym właścicielem nieruchomości zapisanych mu w testamencie (także działki, której dotyczy zaskarżona decyzja) z dniem [...] października 1945 r tj. już od dnia śmierci testatorki – J. L.

Skarżące wskazały, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo dlatego że sankcjonuje decyzje, które zostały wydane z rażącym naruszeniem ww. art. 73 ust. 1, gdyż nie określają one osoby uprawnionej do odszkodowania, czego wymaga ten przepis. Dokonując błędnych interpretacji ponadto zaskarżona decyzja nie uwzględnia W. Z. i skarżących, tj. jego spadkobierców, jako uprawnionych do odszkodowania za nieruchomość, której dotyczy decyzja Wojewody [...].

Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło stwierdzenia nieważności, z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przedmiotem oceny Ministra Infrastruktury i Budownictwa dokonanym w trybie nieważnościowym, była decyzja Wojewody [...] wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stwierdzająca nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętej pod drogę powiatową - ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...].

W pierwszym rzędzie więc wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe (nadzorcze) prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. choć podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, to różni się przedmiotem. Prowadząc postępowanie zwykłe organ zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy jest ona obarczona materialnoprawnymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Ma więc ono charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa. Istotą zatem tego postępowania jest ocena, czy w świetle stanu faktycznego ustalonego przez organ w postępowaniu zwykłym, mógł on na gruncie obowiązujących wówczas przepisów prawa podjąć rozstrzygnięcie o treści określonej w decyzji, a nie ponowne rozstrzyganie sprawy zakończonej tą decyzją.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władania nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ zobligowany jest do wnikliwego zbadania spełnienia przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r.

Stwierdzić należy, iż organy nadzoru dokonały wnikliwej kontroli decyzji Wojewody [...] oceniając legalność jej wydania w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa.

W wyniku tej kontroli poprzez zbadanie czy organ wojewódzki dokonał prawidłowych ustaleń odnośnie wszystkich przesłanek wynikających z art. 73 powołanej ustawy organy nadzoru doszły do przekonania iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu.

Stwierdzić należy, iż zarzut skargi sprowadza się do jednego aspektu rażącego naruszenia art. 73 ustawy przepisy wprowadzające, poprzez brak wskazania wprost w kontrolowanej decyzji, kto był właścicielem tej działki przed nabyciem jej z mocy prawa przez Powiat [...], a w szczególności organy nie wskazują kto jest uprawniony do odszkodowania, o którym mowa w tym przepisie.

Organ Wojewódzki w decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazał, iż działka nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarb Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego i pozostawała we władaniu Zarządu Dróg Miejskich jako droga publiczna.

Podkreślić należy, że jest to kwestia bezsporna.

Ponadto na tę okoliczność znajduje się w aktach administracyjnych obszerna dokumentacja, a przede wszystkim zaświadczenie z księgi wieczystej "[...]" obejmującej przedmiotową działkę gruntu.

Podsumowując z akt sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] byli spadkobiercy J. L., a nie Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, zaś według skarżących właścicielem nieruchomości objętej kontrolowaną decyzją w dniu 31 grudnia 1998 r. był zapisobierca W. Z.

Tak więc same skarżące przyznały, ze w tej dacie przedmiotowa działka gruntu nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego.

Nie ulega wątpliwości, że przymiot strony postępowania prowadzonego w trybie art 73 powołanej ustawy ma dotychczasowy właściciel nieruchomości oraz jej nowy właściciel – Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, reprezentowani przez swoje organy.

Faktycznie spadkobiercy J. L. nie brali udziału w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą [...], jednakże powyższe nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r.

System weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 343/01, LEX nr 55741; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04, LEX nr 168040).

W związku z powyższym zarzut nie zapewnienia stronom, tj. spadkobiercom J. L., czy też jak podnoszącą skarżące zapisobiercy W. Z. czynnego udziału w postępowaniu mógłby być podnoszony jedynie w postępowaniu wznowieniowym.

Tak więc Sąd nie oceniał w tym postępowaniu wywodów organu odnośnie prawidłowości cesji praw dokonanej przez N. Z. na rzecz W. Z., jak również kwestii prawnych odnoszących się do zapisu testamentowego J. L. uczynionego pod rządami Kodeksu Napoleona, w tym braku umowy przenoszącej własność nieruchomości wynikającej z zapisu testamentowego, gdyż zdaniem Sądu rozstrzygnięcie tych kwestii nie było konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.

Przesądzenie tych kwestii może mieć znaczenie w postępowaniu dotyczącym odszkodowania za przejętą nieruchomość, a postpowanie w tej materii należy do właściwego starosty (prezydenta miasta).

Powyższe wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a zatem decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie narusza prawa.

Postepowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, materiał dowodowy oceniony został prawidłowo.

Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.