Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 21/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2, art. 166, art. 200, art. 205 par. 1 i 3, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2015 roku w ten sposób, że na stronie 6 tegoż uzasadnienia w wierszu 32. wykreślić następujący fragment zdania: "oraz kosztom przejazdu do sądu (96,95 zł).". LS


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015r., sygn. akt II SAB/Łd 21/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę M. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W pkt 3 ww. wyroku zasądzono od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze.

Na stronie 6 uzasadnienia wyroku w akapicie 6 sąd wyjaśnił podstawy zasądzenia kosztów postępowania sądowego, przy czy wskazał, że obejmują one kwotę równą uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego (100 zł) oraz koszt przejazdu do sądu (96,95 zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a.). Na tych samych zasadach sprostowaniu podlega również uzasadnienie orzeczenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Natomiast zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

W otrzymanym zawiadomieniu o terminie rozprawy skarżący został pouczony zarówno o tym, że stawiennictwo na rozprawie jest nieobowiązkowe, jak również o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. (pkt 1 i 5 pouczenia).

Wniosek złożony przez skarżącego o zwrot kosztów postępowania nie opiewał na zwrot kosztów dojazdu do sądu. Zgodnie z zakresem wniosku zatem sąd w wyroku zasadził od organu na jego rzecz koszty, obejmujące zwrot uiszczonego wpisu od skargi.

Jak wynika z przytoczonych uregulowań, wniosek o zwrot kosztów postępowania winien zostać i złożony i sprecyzowany najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Co do zasady wystarczy, aby strona zawarła taki wniosek już w skardze. Zgłoszenie wniosku zawiera w sobie też obowiązek jego sprecyzowania.

Ogólne żądanie zasądzenia kosztów postępowania sądowego nie obejmuje kosztów przejazdu strony do sądu, o ile takie żądanie nie zostanie sprecyzowane przez stronę. Wprawdzie do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się m.in. poniesione przez stronę także koszty przejazdów do sądu (art. 205 § 1 P.p.s.a.), ale przyjmuje się, że żądanie zwrotu kosztów dojazdu winno zostać przez stronę wyartykułowane i sprecyzowane. Zgodnie bowiem z art. 205 § 3 P.p.s.a., przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów (...) ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010r., Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). Wspomniane przepisy regulują należności świadków, biegłych, tłumaczy i stron w postępowaniu cywilnym, należy je stosować odpowiednio. Z ich treści wynika, że osoba uprawniona do żądania zwrotu kosztów podróży winna te koszty należycie wykazać.

W świetle powołanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza to, że strona musi nie tylko zgłosić żądanie zwrotu kosztów podróży, ale zestawienie wydatków poniesionych w związku z dojazdem do sądu. Należy też wskazać, że niezbędność poniesionych kosztów i obowiązek ich zwrotu przepisy te wiążą przede wszystkim z obowiązkowym stawiennictwem w sądzie. Tymczasem stawiennictwo stron przed sądem administracyjnym co do zasady jest nieobowiązkowe. Sąd nie wzywa stron do obowiązkowego stawiennictwa na rozprawie.

Z powyższych przyczyn, wobec braku stosownego wniosku o zwrot kosztów dojazdu skarżącego na rozprawę sąd orzekł w sentencji wyroku o zwrocie wpisu sądowego. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że skarżący nie złożył przed zamknięciem rozprawy dodatkowego wniosku o zwrot kosztów podróży do sądu wraz z należytym ich wykazaniem, zaś jego obecność na rozprawie nie była obowiązkowa.

Stwierdzić wobec tego należy, że błąd w postaci zawarcia w uzasadnieniu wyroku stwierdzenia, że zwrot kosztów postępowania sądowego obejmuje także koszt przejazdu skarżącego do sądu na rozprawę jest oczywisty i należy do kategorii oczywistej omyłki, która może być jedynie sprostowana przez wykreślenie błędnego fragmentu uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

LS