Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 648/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22; art. 92a ust. 1; art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. i Wspólników sp. jawna [...]z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. J. i W. Spółka Jawna [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) z [...] lipca 2019 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2019 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej kpa), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200; dalej utd.), art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 60 z 28 lutego 2014r. str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. J. i W. Spółka Jawna [...] (skarżąca, strona) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ([...]WITD) z [...] maja 2019 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej [...]

w miejscowości W., samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], o dopuszczalna masie całkowitej przekraczającej 3,5t – stwierdzono nieprawidłowości. Pojazdem kierował J. O., który wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu strony skarżącej. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...].

Analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, iż tachograf nie rejestrował na nich okresów aktywności kierowcy. Kierowca nie wprowadził ręcznie zapisów dotyczących okresów swojej aktywności. Brak wpisów wystąpił w następujących okresach:

1. od godz. 14:37 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:17 dnia [...].03.2019 r.;

2. od godz. 20:43 dnia [...].03.2019 r. do godz. 09:28 dnia [...].03.2019 r.;

3. od godz. 10:30 dnia [...].03.2019 r. do godz. 12:10 dnia [...].03.2019 r.;

4. od godz. 10:17 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:13 dnia [...].03.2019 r.;

5. od godz. 14:42 dnia [...].04.2019 r. do godz. 11:25 dnia [...].04.2019 r.

Łącznie stwierdzono brak 5 wymaganych wpisów na karcie kierowcy.

W wyniku stwierdzonych naruszeń [...]WITD wszczął postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy, o czym zawiadomi stronę. Strona w dniu [...]kwietnia 2019 r. złożyła pismo, w którym podniosła, że z przyczyn dla niej niezrozumiałych kierowca J. O. podczas kontroli drogowej nie potrafił okazać dokumentów tj. zaświadczeń o działalności. Strona dołączyła przedmiotowe zaświadczenia.

[...]WITD nie znalazł przesłanek wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone podczas kontroli naruszenie oraz nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania.

Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] [...]WITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych z tytułu niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis.

Pismem z [...] maja 201 r. strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Uzasadniając, strona wskazała, iż z niezrozumiałych dla Odwołującego się przyczyn kierowca J. O. krytycznego dnia [...] kwietnia 2019 r. podczas kontroli przeprowadzonej w miejscowości W. [...] nie potrafił okazać ww. dokumentów kontrolującym go inspektorom inspekcji Transportu Drogowego pomimo, iż dokumenty te realnie przy sobie posiadał. Podniósł że przedsiębiorca nawet przy zachowaniu maksimum staranności nie był w stanie zapobiec takiemu zachowaniu kierowcy J. O..

Rozpoznając odwołanie, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ odwoławczy przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj.: art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ust. 1, art. 4 pkt 22 utd. oraz art.189a § 2 pkt 1-3 kpa, art. 189e i art.189f kpa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku

z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto GITD wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia.

Przechodząc do omówienia naruszenia lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia 165/2014, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest

w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa

w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności

w trakcie oddalenia się od pojazdu.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 50 złotych sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis.

Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wskazała na stwierdzenie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy dotyczących aktywności kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych. Kierowca nie wykonał pięciu wpisów aktywności kierowcy w postaci odpoczynku w następujących okresach: . 1) od godz. 14:37 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:17 dnia [...].03.2019 r.; 2) od godz. 20:43 dnia [...].03.2019 r. do godz. 09:28 dnia [...].03.2019 r.; 3) od godz. 10:30 dnia [...].03.2019 r. do godz. 12:10 dnia [...].03.2019 r.; 4) od godz. 10:17 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:13 dnia [...].03.2019 r.; 5) od godz. 14:42 dnia [...].04.2019 r. do godz. 11:25 dnia [...].04.2019 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nieuwzględnienia okazanych przez stronę zaświadczeń o działalności, organ odwoławczy zważył, iż z art. 34 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 165/2014 wynika, iż w pierwszej kolejności kierowca powinien wykonać wpis manualny, dopiero później ewentualnie w przypadku, gdy na jego karcie kierowcy znajdują się luki powinien posiadać przy sobie ewentualnie zaświadczenie

o działalności.

GITD zaznaczył, iż z akt sprawy wynika, że kierowca podczas kontroli nie posiadał zaświadczeń o działalności, co potwierdza m.in, protokół kontroli podpisany przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń. Zatem zadaniem organu odwoławczego brak jest jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, że kierowca posiadał w dniu kontroli ww. dokumenty.

Zwrócił uwagę na brak zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 92 b ustawy bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Swoje stanowisko podparł wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1027/13 dotyczącym art. 92 b ust. 1utd.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło

w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ odwoławczy podkreślił, iż w toku postępowania – strona nie przedstawiła dowodów, które potwierdziłyby, że przedsiębiorca dopełnił ciążącego na nim obowiązku sprawdzenia, czy kierowca posiada wszelkie konieczne dokumenty.

Również GITD zaznaczył, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie

z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c.

W konsekwencji organ odwoławczy podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c utd, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca podtrzymała w pełni stanowisko wskazane w odwołaniu, tj. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji

i wniosła o umorzenie postępowania.

Uzasadniając skargę, skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja administracyjna wydana przez GITD nie jest merytorycznie zasadna, gdyż kierowca J. O., który w dniu 2 kwietnia 2019 r. w miejscowości W. [...]- był kontrolowany przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, faktycznie posiadał kartę kierowcy określającą aktywność zawodową kierowcy w okresach ujawnionych w treści protokołu pokontrolnego. Z niezrozumiałych racjonalnie przyczyn kierowca J. O. krytycznego dnia podczas kontroli nie potrafił okazać dokumentów kontrolującym go Inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego pomimo, iż dokumenty te realnie przy sobie posiadał.

Na potwierdzenie powyższego faktu skarżący przedsiębiorca przedłożył do akt tej sprawy uwierzytelnione kserokopie wszystkich dokumentów.

Wobec powyższego jak wywiodła skarżąca, przedsiębiorca nawet przy zachowaniu maksimum staranności nie był w stanie zapobiec takiemu zachowaniu kierowcy J. O. jakie zaistniało w dniu kontroli.

W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącej zastosowanie winien znaleźć art. 92 c ustawy o transporcie drogowym – zgodnie z którym w przypadku takim jak ten który stanowi meritum niniejszej sprawy – nie wszczyna się postępowania administracyjnego mającego na celu nałożenie na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, które obligowałyby do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją GITD, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2019 r.

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł .

Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 utd. - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na

podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Przepis art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki (ust. 3).

b. jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

Stosownie do załącznika nr 3, Ip 6.3.8. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis sankcjonowana jest kara 50 zł za każdy wpis.

Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było zawiadomienie

z [...] kwietnia 2019 r. doręczone skarżącej wraz z protokołem kontroli nr [...], z którego wynikał opis stwierdzonego naruszenia.

Kierowca nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli.

W toku wszczętego postępowania skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym wyjaśniła, że kierowca J. O. podczas kontroli przez Inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego faktycznie posiadał kartę kierowcy określającą aktywność zawodową kierowcy w okresach ujawnionych w treści protokołu pokontrolnego, tj.

w okresach: od godz. 14:37 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:17 dnia [...].03.2019 r.; od godz. 20:43 dnia [...].03.2019 r. do godz. 09:28 dnia [...].03.2019 r.; od godz. 10:30 dnia [...].03.2019 r. do godz. 12:10 dnia [...].03.2019 r.; od godz. 10:17 dnia [...].03.2019 r. do godz. 11:13 dnia [...].03.2019 r.; od godz. 14:42 dnia [...].04.2019 r. do godz. 11:25 dnia [...].04.2019 r. Do złożonego pisma skarżąca załączyła zaświadczenie o działalności dotyczące kierowcy J. O. obejmujące okresy stwierdzone w protokole.

Ponadto skarżąca wyjaśniła, iż z niezrozumiałych względów kierowca nie okazał dokumentów kontrolującym go Inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego.

Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, jaki i ocena faktyczna i prawna przyjęta przez organy znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji. Stan faktyczny

w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo (zgodnie z przepisami proceduralnymi

z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa).

W rozpoznawanej sprawie organy uwzględniły dane wynikające z protokołu pokontrolnego, protokołu zeznań kierowcy. Zatem niewątpliwie nie można stwierdzić wadliwości w ustaleniu przez organy stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 kpa, zawiera przedstawienie stanu faktycznego i wyjaśnienie zastosowanego przepisu prawa materialnego dla wymierzonej kary administracyjnej.

Poza sporem jest, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłanki opisanego naruszenia w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod lp. 6.3.8.

W szczególności zaznaczyć należy, że podczas kontroli kierowca nie posiadał zaświadczenia o działalności, co potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę (bez zastrzeżeń) i w tej sytuacji jak słusznie wskazuje GITD w odpowiedzi na skargę, brak jest jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby, iż kierowca w dniu kontroli posiadał dokumenty za których brak ukarano skarżącą. Zwrócić uwagę należy stronie skarżącej, że protokół jest dowodem w sprawie. Takim dowodem natomiast nie jest pismo strony skarżącej – jest to wyjaśnienie, stanowisko w sprawie. Nie jest ono równoważnym dowodem z protokołem kontroli drogowej podpisanym przez kierowcę.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż przedsiębiorca miał zapewniony udział na każdym etapie postępowania, czym zrealizowano gwarancje procesowe strony określone w art. 10 § 1 kpa.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a utd ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania i nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej (istnieje domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy).

W realiach rozpoznawanej sprawy orzekające organy właściwie uznały, że brak jest podstaw prawnych do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Zgodnie z treścią art. 92b ust. 1-2 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach

i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia 3821/85, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia,

o którym mowa w pkt 1 lit. a), lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie słusznie wywiódł organ odwoławczy wyjaśniając, iż powyższy przepis nie znajduje zastosowania, bowiem podczas kontroli nie zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców.

Z kolei stosownie do art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Zauważenia wymaga, że norma prawna wyrażona w art. 92c utd odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był

w stanie przewidzieć.

W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie.

Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością

o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i stworzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć. Sankcje administracyjne, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego - z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, publ. OTK-A 2008/2/30, Dz. U. z 2008/57/349 oraz z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. SK 52/04, publ. OTK-A 2006/1/6, Dz. U. z 2006/21/165).

Zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych hipotezą, bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka w ocenie Sądu nie przedstawiła dowodów kwestionujących ani treść protokołu z kontroli, ani nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mogła przewidzieć.

Taką okolicznością w rozpoznawanej sprawie zwalniającą skarżącą

z odpowiedzialności administracyjnej nie jest wskazana w skardze okoliczność, że kierowca faktycznie posiadał kartę kierowcy określającą aktywność zawodową

w okresach ujawnionych w treści protokołu pokontrolnego. Nie jest argumentem dla organu uwalniającym stronę skarżącą, wykazywanie, iż kierowca J. O.

w dniu kontroli z niezrozumiałych względów nie potrafił okazać kontrolującym Inspektorom dokumentów, które przy sobie posiadał, w sytuacji gdy podczas kontroli wskazał, że nie posiadał zaświadczenia o działalności, co potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń.

To przedsiębiorca odpowiada za zatrudnionych pracowników, ich przeszkolenie, egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad i zapewnia właściwą organizację pracy. Podkreślenia wymaga fakt, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/G1 104/13 dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kwestie właściwego doboru pracowników nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, właściwa jest ocena organów, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz.1302), skargę oddalił jako niezasadną