Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1442/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. - zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] maja 2009 r., którym odmówił R. R. wydania zaświadczenia o następującej treści: "Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w Z., obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] czerwca 1998 r., znak [...]" (określanej dalej w skrócie: decyzją nr [...], o treści nadanej decyzją z [...] czerwca 1998r.).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż R. R. wystąpiła - na podstawie art. 217 § 2 K.p.a. - z wnioskiem z [...] kwietnia 2009 r. o wydanie zaświadczenia o powyższej treści. Jednocześnie podała, iż ujawnione w księdze wieczystej nr [...] oznaczenie ww nieruchomości jako działek [...] i [...] nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej podział działki nr [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na ww decyzję. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, że ujawniony w księdze wieczystej właściciel nieruchomości - Gmina Miejska Z. - utraciła z mocy prawa własność tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] czerwca 1998 r., tj. z dniem, w którym decyzja lokalizacyjna nr [...] stała się ostateczna.

W związku z powyższym organ wskazał, iż dotychczas nie została wydana decyzja potwierdzająca fakt przejścia własności części działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, więc ww twierdzenia nie zostały potwierdzone decyzją Wojewody [...], do którego kompetencji sprawa należy. Niemniej jednak przedstawione okoliczności nie mają wpływu na fakt, iż na przedmiotowej nieruchomości nie jest zlokalizowana jezdnia autostrady [...], ani też obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą, a zatem nie stanowi ona pasa drogowego autostrady [...], zgodnie z definicją ustaloną w art. 4 pkt 1 ustawy z

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). W związku z powyższym odmówiono wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądnej treści.

Rozpatrując wniosek R. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko przedstawione w postanowieniu z [...] maja 2009 r. Zauważył, iż wnioskodawczyni żąda poświadczenia stanu, który nie ma miejsca, ponieważ pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w Z. Wskazany stan faktyczny został określony po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.

R. R. w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2009 r. i poprzedzającego je postanowienia z [...] maja 2009 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

* art. 217 § 2 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia,

* art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2571, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o autostradach płatnych, przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje w żadnej części nieruchomości nr [...] położonej w Z., obręb M., pomimo tego, że nieruchomość ta znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z [..] stycznia 1998 r., decyzja lokalizacyjna zawiera m. in. linie rozgraniczające teren. W związku z tym, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], w części objęta została liniami rozgraniczającymi, z dniem ustatecznienia się decyzji Wojewody [...] nr [...] doszło do objęcia części działki nr [...] pasem drogowym tej autostrady.

Za powyższym stanowiskiem - zdaniem skarżącej - przemawia wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z powołanym wcześniej art. 22 ust. 1 pkt 2. Przytaczając treść art. 4 pkt 1 ustawy o autostradach płatnych skarżąca

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

uważa, iż brak jest podstaw prawnych by przyjmować, że "wydzielenie" pasa drogowego może nastąpić przez wzniesienie jakiejś budowli określającej granice tego pasa. "Wydzielenie" pasa drogowego może więc nastąpić jedynie liniami rozgraniczającymi teren w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Linie rozgraniczające stanowią wyłączną podstawę do ustalenia, które nieruchomości zostały objęte pasem drogowym. Przyjęcie innej interpretacji oznaczałoby, iż oznaczenie linii rozgraniczających w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady jest całkowicie zbędne i nie służy żadnemu celowi, gdyż granice pasa drogowego określone byłyby wyłącznie poprzez działania faktyczne, w postaci wzniesienia na danym terenie budowli, urządzeń, itp. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 maja 1997r. stwierdził, iż linie rozgraniczające wyznaczają pasy drogowe autostrady, a inne drogi pomiędzy tymi liniami powinny być wyraźnie przewidziane w decyzji lokalizacyjnej.

W skardze podniesiono także, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest sprzeczne z treścią zaświadczeń wydanych przez ten organ w dniach [...] stycznia 2009 r. oraz [...] stycznia 2009 r. Dodatkowo z map ewidencyjnych ustalających przebieg linii rozgraniczających autostrady [...] wynika, iż przez przedmiotową działkę biegnie linia rozgraniczająca, w konsekwencji czego część tej działki znajduje się w pasie tejże autostrady. Pojęciem "pas drogowy" posługują się art. 38, art. 39, art. 40 i art. 42 ustawy o drogach publicznych. Pas drogowy stanowi nie tylko teren faktycznie zajęty pod budowę drogi, ale cała nieruchomość wyznaczona liniami rozgraniczającymi pas drogowy. Z załącznika do decyzji nr [...] w postaci mapy ewidencyjnej bezspornie wynika, iż przez działkę nr [...] biegnie linia rozgraniczająca autostradę [...], w konsekwencji czego część tej działki znajduje się w pasie tejże autostrady.

Reasumując skarżąca podkreśliła, iż niewłaściwa wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych, tj. stwierdzenie że pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...] pomimo tego, że nieruchomość ta znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady [...], skutkowało błędną odmową wydania zaświadczenia.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w odpowiedzi na skargę -wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż "linie

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

rozgraniczające" i "pas drogowy" posiadają dwie różne definicje. Jeżeli nieruchomość położona jest w liniach rozgraniczających nie znaczy to, że doszło do jej objęcia pasem drogowym. Brak jest również podstaw aby uznać zarzut naruszenia art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za właściwy. Mając na uwadze jego treść, brak jest możliwości wyciągnięcia wniosku, że pas drogowy może być wydzielony liniami rozgraniczającymi teren w decyzji o lokalizacji autostrady. Decyzja lokalizacyjna, na którą powołuje się skarżąca, ustaliła linie rozgraniczające pas autostrady zgodnie z ich przebiegiem w projekcie wstępnym. Granice pasa drogowego wynikają z decyzji

0 pozwoleniu na budowę, które to zatwierdzają ostateczny kształt budowli.

Odnosząc się do wcześniej wydanych już zaświadczeń (z [...] i [...] stycznia 2009r.) organ podniósł, iż potwierdzają stan jaki następował po wydaniu wskazanej decyzji nr [...] o treści nadanej decyzją z [...] czerwca 1998r., tj. działka [...] była objęta linią rozgraniczającą pas drogowy. Jednakże jest to stan historyczny nie przedstawiający obecnego stanu faktycznego i prawnego. Ponadto obecne żądanie odnosi się do pasa drogowego, a nie linii rozgraniczających.

W piśmie procesowym z [...] listopada 2009 r., stanowiącym ustosunkowanie się skarżącej do odpowiedzi na skargę, podniesiono iż nie jest zgodne z przepisami prawa twierdzenie organu, że jeżeli nieruchomość położona jest w liniach rozgraniczających nie znaczy to jeszcze, że doszło do jej objęcia pasem drogowym. Wskazane pojęcia pozostają ze sobą w ścisłym związku, a warunkiem koniecznym i wystarczającym powstania pasa drogowego jest określenie go liniami rozgraniczającymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Samo więc określenie w tej decyzji linii rozgraniczających stanowi podstawę do przyjęcia, że nieruchomość została objęta pasem drogowym. W konsekwencji błędny jest pogląd, iż decyzja o lokalizacji autostrady dotyczyła jedynie wstępnego etapu budowy autostrady [...], jeszcze przed projektowaniem jej przebiegu. Mając na uwadze treść art. 21 ust 1 pkt

1 ustawy o autostradach płatnych, projektowanie przebiegu autostrady następuje przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, aby to właśnie ta decyzja definitywnie określała liniami rozgraniczającymi jej przebieg. Nie można na dalszych etapach procesu inwestycyjnego przeznaczać terenów w granicach linii rozgraniczających na inne cele niż budowa infrastruktury drogowej zgodnie z decyzją lokalizacyjną, nie zmieniając jej treści. Treść decyzji o pozwoleniu na budowę jest więc zdeterminowana przez treść decyzji lokalizacyjnej.

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

Skarżąca wskazała na niewykonalność fatyczną decyzji Wojewody [...] z [...] października 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany dla autostrady i fakt niewynikania z zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę aby dotyczyło ono części działki [...] znajdującej się w obrębie linii rozgraniczających teren zawartych w decyzji lokalizacyjnej, zatem z tych względów decyzja ta powinna być unieważnienia. Podkreśliła, iż organ wydając zaskarżone postanowienie oparł swoją argumentację na decyzjach, które bądź to zostały już wyeliminowane z obrotu prawnego, jako nieważne, bądź to w stosunku do których toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Tymczasem treść zaświadczenia, którego wydania domaga się skarżąca, jest oparta na decyzji, która do dnia dzisiejszego funkcjonuje w obrocie prawnym. Wobec powyższego organ powinien wydać skarżącej zaświadczenie o żądanej treści, albowiem nieruchomość nr [...] jest objęta liniami rozgraniczającymi określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, a co za tym idzie także pasem drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] czerwca 2009 r. i poprzedzające je postanowienie z [...] maja 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 §2 pkt 2 K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex legę. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. skt II OSK 981/08).

Przekładając przytoczone regulacje prawne i wywody na stan sprawy należy jeszcze raz zauważyć, iż skarżąca żądała zaświadczenia potwierdzającego, że część nieruchomości nr [...] znajduje się - na mocy decyzji z [...] stycznia 1998r. o treści nadanej decyzją z [...] czerwca 1998r. - w pasie drogowym [...]. Organ odmówił wydania zaświadczenia, stwierdzając, iż pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...]. Innymi słowy pas drogowy autostrady nie został zlokalizowany na części ww nieruchomości. Taki stan faktyczny został określony po zakończeniu inwestycji. W takiej sytuacji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 4 pkt 1 o drogach publicznych w zw. z art. 22 1994r. ustawy o autostradach płatnych i art. 217 2 K.p.a. Skarżąca stanęła bowiem na stanowisku, iż na mocy decyzji lokalizacyjnej doszło do objęcia części działki nr [...] pasem drogowym, bowiem działka ta w części została objęta liniami rozgraniczającymi teren. Samo więc określenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady linii rozgraniczających stanowi podstawę do przyjęcia, że nieruchomość została objęta pasem drogowym. Zdaniem skarżącej za takim stanowiskiem przemawia wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych. Przyjęcie innej interpretacji jest błędne.

Z powyższego wynika, iż organ odmowę wydania zaświadczenia oparł na aktualnie istniejącym stanie rzeczy, określonym po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego i pozwolenia na budowę i - jak stwierdził - znanym wnioskodawczyni. Organ odmówił

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

wydania zaświadczenia żądanej treści na podstawie danych jakie posiadał m. in. jako zarządca drogi. Tymczasem intencją żądania skarżącej było uzyskanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej. Okoliczność ta wyraźnie została potwierdzona przez skarżącą w piśmie procesowym, którym uzupełniono skargę. Zatem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie mógł wydać zaświadczenia o innej treści, gdyż wydanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej winno należeć do właściwości organów wydających decyzje lokalizacyjne.

Natomiast w aspekcie treści skargi należy podkreślić, iż w sytuacji gdy kwestia objęta żądaniem, którego potwierdzenie dany podmiot chce uzyskać w drodze zaświadczenia budzi wątpliwości, organ winien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie może bowiem rozstrzygać czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Trafne jest stwierdzenie, że zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (patrz: W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne, Wydanie II, 2006r., s. 285; wyrok NSA z 3.09.2009r., sygn. akt II OSK 1872/08). Skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III S.A. 1282/97, publ. Lex nr 37646). Zaświadczenie jest przejawem wiedzy organu, a nie woli. Posiadane przez organ informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 16.10.2005r., sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA z 2006r., nr 2, poz. 64; wyrok NSA z 3.09.2009r., sygn. akt II OSK 1872/08; wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. akt II OSK 981/08). Organ, do którego dana strona zwraca się o wydanie zaświadczenia obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli z prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji, czy innych danych również będących w jego posiadaniu, czyli określonych dokumentów. Skoro zaświadczenie to ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. I chociaż niespornym jest, iż art. art. 218 § 2 K.p.a. przed wydaniem zaświadczenia daje organowi możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak postępowanie to opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Jest to postępowanie obejmujące czynności o charakterze materialno - technicznym. Organ administracji w tym

Sygn. akt IV SA/Wa 1442/09

wypadku "zaświadcza" o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234). Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie wyjaśniające tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawach zaświadczeń nie może być również analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych. Ponadto jeżeli żąda się zaświadczenia opartego na treści decyzji wydanej jakiś czas temu, jak np. w przedmiotowej sprawie opartego na decyzjach z 1998r., to przytaczanie przepisów, które wiążą się z problematyką zawartą w tym akcie, w brzmieniu obecnie obowiązującym nie jest właściwe. Przy tym szczególnego podkreślenia wymaga, iż treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego. Należy w tym miejscu powtórzyć za Sądem Najwyższym, iż nie jest wskazane zacieranie granic między aktami informacji, które powstają w uproszczonej procedurze, bez kontroli instancyjnej (zaświadczenia) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje) (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej przez skarżącą, nie mogło być pozytywnie rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Odparcia zatem wymaga zarzut skargi sprowadzający się do wydania kontrolowanych postanowień z naruszeniem art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. W kontekście powyższych wywodów nie można także kierować pod adresem organu wydającego zaskarżone postanowienie naruszenia art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie może opierać się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.