Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 127/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II FSK 127/11 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2011r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 908/10 w sprawie ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 24 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na 4 raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2009 r. p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, odrzucił skargę B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Wieluniu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 24 maja 2010 roku w przedmiocie odmowy rozłożenia na 4 raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2009 r. postanawia: odrzucić skargę.

W przyjętego do rozpoznania stanu sprawy wynika, że skargę na wskazaną decyzję skarżący nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na poczcie dnia 16 lipca 2010 r. Ponieważ o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w przepisie art. 53 § 1–3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu administracji publicznej, a trzydziestodniowy termin upłynął w dniu 8 lipca 2010 r. — skarga została wniesiona z jego uchybieniem, a tym samym podlegała odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła je w całości podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 58 § 1 pkt 2 (błędnie wskazany jako ustęp) poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie dochowała ustawowego trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu spółka wskazała, że Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił termin nadania skargi. Jak wskazała, z potwierdzenia nadania wynika, że została ona wysłana w dniu 6 lipca — zatem z zachowaniem terminu.

W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie sporne są ustalenia Sądu pierwszej instancji co do dnia wniesienia skargi przez skarżącą spółkę. W jej ocenie błędnie ustalono, iż skarga została wniesiona dnia 16 lipca 2010 r. w sytuacji, gdy została nadana na poczcie dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie ustalona przez Sąd pierwszej instancji data nadania skargi wynika z pieczęci odciśniętej na kopercie przez urząd pocztowy w W. Wynika z niej niezbicie, iż przesyłka została nadana w dniu 16 lipca 2010 r. (k. 4 akt sądowych).

Zaprzeczając ustaleniom poczynionym przez Sąd pierwszej instancji skarżąca spółka wskazała, iż inna data (6 lipca 2010 r.) wynika z potwierdzenia nadania. Na potwierdzenie swoich twierdzeń spółka nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, a w szczególności nie dołączyła powołanego potwierdzenia nadania przesyłki. W związku z powyższym należy stwierdzić iż zasadność zarzutu podniesionego w skardze nie została przez skarżącą należycie wykazana i nie znajduje potwierdzenia w materiale procesowym.

W konsekwencji należy uznać, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż skarga została wniesiona po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a., a co za tym idzie, prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 2, odrzucając skargę.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.