Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 341/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 341/06

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego M. P. zamieszkałej w Ł. przy ul. A.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 , art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz.856 ze zm. ).

Organ I instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że M. P. zamieszkuje w pracowni plastycznej, a dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom zamieszkującym w lokalach mieszkalnych. Okoliczność, że jest to lokal użytkowy wynika z przedstawionej przez M. P. umowy najmu z dnia 19.12.1997r. Organ stwierdził, że zamieszkiwanie przez M. P. w pracowni plastycznej nie zmienia faktu, że jest to lokal użytkowy a nie mieszkalny.

W odwołaniu od tej decyzji M. P. podała, że dwa tygodnie wcześniej wystąpiła do A.N. Ł.-Ś. A o zmianę statusu lokalu, którego jest najemcą , z lokalu użytkowego na mieszkalny. Podniosła równocześnie, że dotychczas otrzymywała dodatek mieszkaniowy na ten lokal.

Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Stosownie do ust. 2 art. 2 dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1.

Kolegium ustaliło, M. P. posiada umowę najmu lokalu użytkowego położonego w Ł. przy ul. A zawartą z Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej Ł.- Ś. Z umowy tej wynika, że najemca zobowiązuje się do prowadzenia w wynajmowanym lokalu pracowni plastycznej.

Ponieważ M. P. w chwili składania wniosku nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego i nie zachodziła też sytuacja określona w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, organ I instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia niż odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego.

M. P. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję uważając, że jest ona niezgodna z obowiązującymi przepisami. Wskazywała, że w lokalu przy ul. A zarówno zamieszkuje jak i wykorzystuje ten lokal jako pracownię plastyczną. Obie te funkcje są możliwe do pogodzenia. Podnosiła także, że zainwestowała znaczne środki w remont tego lokalu oraz wskazywała na swoją trudną sytuację finansową i życiową. Podkreślała, że odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego grozi jej utratą lokalu, bo nie będzie w stanie opłacić czynszu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Podkreśliło, że podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące stanu lokalu w chwili jego przejęcia przez skarżącą, stanu zdrowia skarżącej, częstych awarii centralnego ogrzewania czy działań części tajnych służb RP nie mają związku z odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Odmowa nastąpiła z uwagi na to, że lokal którego dotyczył wniosek jest lokalem użytkowym.

Na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. skarżąca popierała skargę. Pełnomocnik SKO wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że wynajmowany przez skarżącą lokal przy ul. A, w którym skarżąca zamieszkuje, jest lokalem użytkowym. Okoliczność ta wynika jednoznacznie ze złożonej przez skarżącą umowy najmu lokalu z dnia 19.12.1997 r. M. P. nie posiada też tytułu prawnego do innego lokalu, który jest lokalem mieszkalnym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Stosownie do ust. 2 art. 2 dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1.

Z brzmienia cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego tylko tym osobom, które zajmują lokal mieszkalny, czy to na podstawie umowy najmu (podnajmu), spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, prawa własności, czy też innego tytułu prawnego, jeżeli ponoszą wydatki związane z jego zajmowaniem, a nawet osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego jeżeli oczekują na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Ustawa posługuje się bowiem w każdym z punktów ust. 1 art. 2 określeniem “lokal mieszkalny", a nie bardziej ogólnym pojęciem “lokal", które obejmuje zarówno lokale mieszkalne jak i lokale użytkowe.

Takie sformułowanie zawarte w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) wyklucza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobie zamieszkującej w lokalu użytkowym.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. trafnie uznało, że skoro M. P. w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, ani nie zachodziła sytuacja uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy tzn., że nie zajmowała lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego oczekując na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny, brak było podstaw prawnych do uwzględnienia jej wniosku i przyznania dodatku mieszkaniowego.

Okoliczność, że Prezydent Miasta Ł. we wcześniejszym okresie wydawał decyzje przyznające skarżącej dodatek mieszkaniowy pozostaje bez wpływu na ocenę rozstrzygnięcia wydanego w rozpatrywanej sprawie. Postawą prawną przyznania lub odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego są bowiem przepisy wskazanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a nie inne decyzje administracyjne, których zgodność z prawem nie jest przedmiotem oceny sądu w tej sprawie.

Pozbawione znaczenia prawnego są również podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące stanu jej zdrowia, jej sytuacji rodzinnej i życiowej czy stanu technicznego lokalu. Jak zaznaczono na wstępie rozważań, sąd administracyjny dokonuje oceny zaskarżonego do niego aktu organu administracji z punktu widzenia zgodności z prawem. Nie ma natomiast podstaw do dokonywania oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia zasad słuszności czy współżycia społecznego.

Z powyższych względów, skoro zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. odmawiającą przyznania M. P. dodatku mieszkaniowego nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.