Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 49/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 10 i 14
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 121, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Fundacji "P." w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i określenia wysokości podatku od nieruchomości za miesiące od października do grudnia 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], Wójt Gminy N. określił Fundacji "P." w B. (dalej powoływana również jako skarżąca Fundacja) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca Fundacja błędnie zadeklarowała posiadane przez siebie grunty i budynki położone w gminie N.

jako zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 i 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95 poz. 613 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako u.p.o.l.) Wskazano,

że skarżąca Fundacja w miesiącach października - grudzień 2010 r.

była właścicielem działki oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha, która następnie została podzielona na działki o nr [...] o pow. [...] ha, o nr [...] o pow. [...] ha oraz o nr [...] o pow. [...] ha. Na powyższych działkach znajdowały się budynki o łącznej powierzchni 6658 m2. W dniu [...] kwietnia 2011 r. skarżąca Fundacja dokonała sprzedaży działki o nr [...] o pow. [...] ha wraz z budynkiem o pow. 321 m2 na rzecz S. B. (prezesa skarżącej Fundacji).

Działki stanowiące własność skarżącej Fundacji były sklasyfikowane

w ewidencji gruntów jako Tr - grunty różne. Organ przyjął, że z uwagi na sposób klasyfikacji gruntów w ewidencji, w sprawie nie miało zastosowanie zwolnienie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Podczas oględzin, z których został sporządzony protokół i dokumentacja fotograficzna, organ ustalił, że znajdujące się na działkach budynki są w złym stanie technicznym oraz że w 2011 r. na nieruchomościach Fundacji nie zostały zameldowane żadne osoby, nie jest w nich prowadzona żadna działalność.

Tym samym, organ przyjął, że zgromadzony w aktach materiał dowodowy

nie potwierdza zajęcia budynków na działalność statutową przez skarżącą Fundację. Dlatego też skarżąca Fundacja nie mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.

2. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca Fundacja i w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania. Skarżonej decyzji zarzucono pogwałcenie prawa polskiego i międzynarodowego w stosunku do fundacji - organizacji pożytku publicznego. Fundacja wskazała, że jej działalność trwa już 10 lat, cele fundacji zostały określone w § 9 i 10 Statutu w tym sfera socjalna, budownictwo mieszkaniowe. Fundacja po zakupieniu porzuconej, zdegradowanej nieruchomości przystąpiła do prac porządkowych, remontowych, odbudowy. Zdaniem prezesa Fundacji, na spornej nieruchomości Fundacja prowadziła różnorodne spotkania przedsiębiorców, imigrantów, repatriantów, co mieści się w działalności statutowej Fundacji. Dlatego też, Wójt Gminy nie posiada żadnych argumentów prawnych

za opodatkowaniem nieruchomości i wszelkie działania Wójta wobec fundacji "P." są bezprawne. W uzupełnieniu odwołania, skarżąca Fundacja wniosła o przekazanie sprawy innej gminie, a nadto złożyła wyjaśnienie, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła na rzecz repatriantów, którzy nie mieli swojej własności, a fundacja otrzymała bezpłatne użyczenie na 20 lat.

3. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiło wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. za miesiące od października do grudnia, w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że istota sporu sprowadza się do ustalenia czy przedmiotowe grunty i budynki zakupione przez skarżącą Fundację korzystają

ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 i art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. nie może mieć zastosowania, gdyż zwolnienie takie dotyczy gruntów stanowiących nieużytki, użytki ekologiczne, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, z wyjątkiem zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej. Akta sprawy wskazują, że w rejestrze gruntów zakupiona działka nr [...] posiadała do dnia [...].11.2011 r. oznaczenie jako tereny różne "Tr" zatem zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. nie może mieć zastosowania. W zakresie zwolnienia wymienionego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., organ wskazał, że zwolnienie to dotyczy nieruchomości lub ich części zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Z przepisu wyraźnie wynika, że zwolnienie ma charakter przedmiotowy,

nie każda nieruchomość stanowiąca własność (posiadanie) organizacji pożytku publicznego podlega zwolnieniu ale tylko taka, która jest zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Z materiału zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że stan budynków należących do skarżącej Fundacji był zły, brak było energii elektrycznej (poza jednym budynkiem nr 7),

brak ogrzewania, brak wody bieżącej, zniszczone podłogi i ściany, w niektórych budynkach przeciekający dach a nawet jego brak (budynki nr 11 i 13).

W dwóch budynkach prowadzono prace remontowe (nr 8 i 27). Powyższe jednoznacznie wskazuje, że będące w posiadaniu skarżącej Fundacji budynki,

z uwagi na stan techniczny, nie mogły być zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Kolegium zaznaczyło, że w § 12 statutu Fundacji zapisano, że nieodpłatna działalność pożytku publicznego polega

na pośrednictwie pracy, opiece wychowawczej i społecznej bez zakwaterowania, działalności domów i ośrodków kultury oraz pozostałej działalności związanej ze sportem. Tym samym prowadzenie prac remontowych, w budynku, który został w kwietniu 2011 r. sprzedany na rzecz prezesa Fundacji, nie może być rozumiane jako zajęcie nieruchomości na nieodpłatne cele statutowe organizacji pożytku publicznego.

W kwestii opodatkowania nieruchomości według stawki pozostałej, z uwagi

na oznaczenie "Tr" Kolegium wyjaśniło, iż zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła dopiero na mocy decyzji Starosty Powiatowego z [...] października 2011 r.,

a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że do tego czasu w 2010 r. należy zastosować nową klasyfikację gruntów. Nową klasyfikację uwzględniono

w wyliczeniach podatku od listopada 2011 r. Organy podatkowe nie są też uprawnione do badania historii i powodów zmian w zapisach ewidencji, dlatego Kolegium nie może się odnieść do przyczyn przekwalifikowania opisu gruntów

i do przedłożonego opisu i mapy z dnia 8.08.1995 r., gdzie działka [...] (zdaniem skarżącej Fundacji późniejsza [...]) posiadała opis "Bi-Ls".

Jednocześnie Kolegium przyjęło, że z uwagi na bak dachów na budynkach

o nr 11 i 13, powierzchnię użytkową obu budynków należało wyłączyć

przy określaniu podstawy opodatkowania, dlatego też zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji o orzeczenia merytorycznego, co do istoty sprawy.

4. Na powyższą decyzję, skarżąca Fundacja wywiodła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącej Fundacji wydane w sprawie decyzje naruszają szereg przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1,

art. 125 § 1 i 2, art. 127, art. 130 § 1 pkt 1 i 6, art. 132, art. 139, art. 173, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191), art. 6 i 7 u.p.o.l., ustawę o księgach wieczystych

oraz szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że grunty nabyte przez skarżącą Fundację były nieprawidłowo sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako "Tr" - tereny różne, podczas gdy w rzeczywistości w większości był to las. Potwierdza to decyzja

o zmianie zapisów w ewidencji gruntów i budynków z października 2011 r. Wskazano także, że organy błędnie przyjęły, że na powyższych gruntach istnieją budynki podlegające opodatkowaniu, albowiem istniejące zabudowania nigdy nie zostały oddane do użytku, nie istnieją w obrocie cywilnym, nie figurują w księgach wieczystych, a zatem jako samowola nie mogą być opodatkowane podatkiem

od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r., prezes skarżącej Fundacji podkreślił, że działalność statutowa Fundacji opisana w § 9, 10 i 11 Statutu, wskazuje,

że realizuje ona cele pożytku publicznego, co uprawnia ją do zwolnienia od podatku gruntów zajętych pod działalność statutową. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób nieobiektywny, gdyż nie został ustalony stan faktyczny nieruchomości należących do Fundacji. Wskazano także, że niekorzystnych zmian w ewidencji gruntów dokonano w 2002 r., kiedy to Wójt przekwalifikował tereny leśne na tereny różne, co wynika z mapy geodezyjnej. Prezes skarżącej Fundacji podniósł także,

że dokonana w trakcie oględzin dokumentacja fotograficzna nie odzwierciedla stanu faktycznego budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

5. Skarga jest niezasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.),

sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego,

jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik danej sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy.

6. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania gruntów

i budynków, po byłej jednostce wojskowej, zakupionych przez skarżącą Fundację

w dniu [...] września 2010 r. od Agencji Mienia Wojskowego. Zdaniem skarżącej Fundacji, zakupione grunty były nieprawidłowo sklasyfikowane w ewidencji gruntów

i budynków (jako tereny różne - Tr, a nie jako las - Ls), co w konsekwencji doprowadziło do zawyżenia wysokości podatku, zaś zakupione budynki,

jako wykorzystywane przez Fundację będącą organizacją pożytku publicznego powinny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej Fundacji w powyższym zakresie

jest błędne i nie znajduje oparcia, zarówno w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym jak również obowiązujących przepisach prawa.

7. Odnosząc się do kwestii opodatkowania gruntów, wyjaśnić należy,

że zasadą jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1

pkt 1 u.p.o.l.). Nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem między innymi grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy, chyba, że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej

(art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W tym zakresie, podstawowe znaczenie dla określenia charakteru gruntu ma ewidencja gruntów i budynków. Wynikające z niej dane stanowią podstawę wymiaru podatków, co wprost wynika z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Potwierdza to również art. 1a ust. 3 u.p.o.l.,

który stanowi, że przez użyte w tej ustawie takie określania jak np.: użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione, czy też lasy – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jak zgodnie wskazuje się w doktrynie i judykaturze, przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację

z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce

albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany (zob. np.: L. Etel [w:], L. Etel,

S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, komentarz do art. 2 u.p.o.l.; a także wyrok NSA z 25 listopada

2010 r. II FSK 1291/09). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma, więc klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności

(art. 120 o.p.), dokonując wymiaru podatku nie mogły, więc przyjąć danych odmiennych niż wykazane w ewidencji.

Mając powyższe na uwadze za bezzasadne należało uznać twierdzenia skarżącej Fundacji, że zakupiony przez nią od Agencji Mienia Wojskowego teren, jest lasem, a w konsekwencji nie powinien być opodatkowany podatkiem

od nieruchomości.

Podkreślić należy, że z akt administracyjnych, w szczególności w wpisu

z rejestru gruntów bezsprzecznie wynika, że zarówno w 2010 r. jak i przez dziesięć miesięcy 2011 r. działka o nr geod. [...] o pow. [...] ha była sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako tereny różne - Tr. (k. 3-4 akt adm.). O sposobie sklasyfikowania spornej działki w ewidencji gruntów skarżąca Fundacja została poinformowana przy dokonywaniu jej zakupu, co wynika z treści aktu notarialnego

(s. 8 aktu notarialnego, k. 19 akt adm.). Zmiana klasyfikacji powyższej działki nastąpiła dopiero na mocy decyzji Starosty z dnia [...] października 2011 r., (k. 36 i 37 akt adm.), która to okoliczność została uwzględniona przy wyliczaniu podatku

za listopad i grudzień 2011 r. Zgodzić się należało z organami podatkowymi obu instancji, iż fakt dokonania zmiany sposobu klasyfikacji działek, nie mógł mieć wpływu na sposób opodatkowania tegoż gruntu przed tą zmianą. Zaznaczyć należy, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków mogą wywierać skutki prawnopodatkowe co najwyżej na przyszłość. Jak wskazał NSA w wyroku z 14 września 2011 r.,

(sygn. akt II FSK 533/10), dopiero od dnia zmiany w ewidencji gruntów i budynków grunty zmieniają swój charakter do celów podatkowych.

Wskazać również należy, iż podnoszone przez skarżącą Fundację zarzuty, dotyczące rzekomo niezgodnej z prawem zmiany sposobu klasyfikacji gruntów

w 2002 r. prze Wójta Gminy N., w żaden sposób nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Pomijając fakt, iż zarówno organy podatkowe jak i Sąd, w niniejszym postępowaniu, nie są uprawnione

do badania zgodności z prawem powodów i zasadności dokonanej zmiany zapisów ewidencji gruntów, wskazać należy, że przed dokonaniem zmian, zgodnie

z twierdzeniami skarżącej Fundacji, sporny grunt był sklasyfikowany jako "Bi-Ls". Oznaczenie gruntu w ewidencji jako "Bi-Ls" nie oznacza, że był to las, lecz inny teren zabudowany na gruntach leśnych, co i tak skutkowałoby jego opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Przyjąć zatem należy, że organy słusznie opodatkowały sporną działkę, za okres październik - grudzień 2010 r., podatkiem

od nieruchomości.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w sprawie nie mogło mieć zastosowanie zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zgodnie z powyższym przepisem, zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty stanowiące własność skarżącej Fundacji nie były sklasyfikowane w powyższy sposób,

a zatem nie mogły korzystać z tegoż zwolnienia.

8. W ocenie Sądu, organy podatkowe w prawidłowy sposób opodatkowały również budynku stanowiące własność skarżącej Fundacji.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. budynkiem

jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zatem każdy obiekt spełniający powyższe cechy, bez względu czy został wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego, oddany

do użytkowania, czy też ujęty w księdze wieczystej, stanowić będzie przedmiot podatku od nieruchomości. Tym samym podnoszone przez skarżącą Fundację okoliczności, iż nabyte przez nią budynki nie odpowiadają przepisom budowlanym, że nie istnieje żadna dokumentacja związana z ich budową i oddaniem

do użytkowania, czy też to, że nie figurują one w księgach wieczystych,

nie ma znaczenia dla ustalenia, czy stanowią przedmiot podatku od nieruchomości.

Wskazać należy, iż w trakcie postępowania podatkowego został przeprowadzony dowód z oględzin nieruchomości należącej do skarżącej Fundacji, w tym również budynków. Powyższe dokumentuje nie tylko protokół

z przeprowadzonych oględzin, ale również bogata dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Nie ulega wątpliwości, że ujawniony stan budynków należących do skarżącej Fundacji był zły, brak było w nich energii elektrycznej (oprócz jednego budynku nr 7), brak ogrzewania, czy też bieżącej wody.

W budynkach ujawniono zniszczone podłogi i ściany, w niektórych przeciekał dach. Tym niemniej, przeprowadzony dowód z oględzin potwierdził, że będące własnością skarżącej Spółki obiekty budowlane odpowiadają pojęciu budynku w rozumieniu u.p.o.l. (z wyjątkiem budynków o nr 11 i 13, w których uległ zawaleniu dach),

dlatego też należało je opodatkować podatkiem od nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia, że powyższe obiekty znajdują się w złym stanie technicznym -

jeżeli odpowiadają definicji budynku, muszą być opodatkowane podatkiem

od nieruchomości. Zły stan techniczny budynków mógłby mieć wpływ jedynie

na wysokość stawki podatku, ale jedynie względem budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu niezrozumiałym jest zarzut skarżącej Fundacji podniesiony

na rozprawie, jakoby przeprowadzony dowód z oględzin nieruchomości,

w szczególności sporządzona dokumentacja fotograficzna nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu faktycznego. Wręcz przeciwnie, sporządzona dokumentacja potwierdza istnienie budynków na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej Fundacji, zaś kwestie związane z ich stanem technicznym, jak wskazano powyżej, nie miały wpływu na istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.

Zły stan techniczny budynków, brak podstawowych mediów, fakt,

że na spornej działce nikt nie zamieszkiwał ani nie był zameldowany, w ocenie Sądu pozwalał na przyjęcie, że sporna nieruchomość nie była zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez skarżącą Fundację,

a tym samym, że nieruchomość ta nie mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego

z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. W powyższym zakresie Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W szczególności zgodzić się należy z Kolegium, że taką okolicznością nie jest fakt przeprowadzenia prac remontowo - prorządowych w budynkach nr 8 i 27,

albowiem prowadzenie prac remontowych w budynku, który następnie w kwietniu 2011 r. został sprzedany prezesowi fundacji, nie może być postrzegane jako zajęcie na prowadzenie działalności statutowej Fundacji. Jednocześnie wskazać należy,

iż podnoszony na rozprawie zarzut nie uwzględnienia zmiany sposobu użytkowania części budynków na budynki mieszkalne w lipcu 2011 r., odnosił się do właśnie

od budynku sprzedanego prezesowi Fundacji, a zatem nie mogło powyższe wpłynąć na stawkę podatku w odniesieniu do budynków stanowiących własność Fundacji.

Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów u.p.o.l. Organy podatkowe w prawidłowy sposób dokonały subsumcji przepisów prawa materialnego, do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia ustawy o księgach wieczystych i hipotece, albowiem ten akt nie był w żadnej mierze stosowany

przez organy podatkowe w sprawie.

9. Podobnie należało także ocenić zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie mogły być naruszone przepisy k.p.a, albowiem akt ten nie ma zastosowania w postępowaniach prowadzonych przez organy podatkowe. Organy podatkowe nie naruszyły również wskazanych przepisów o.p., w szczególności art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122,

art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 197 § 1 o.p. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, w szczególności nie dopatrzył się błędów

w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym przez organy I i II instancji.

W ocenie Sądu w badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania,

w odniesieniu do gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu skarżącej Fundacji w 2010 r. Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonano na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podjęta ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się

w granicach wyznaczonych przez art. 191 o.p. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym

przez art. 210 § 4 o.p.

W szczególności za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące braku profesjonalizmu osób uczestniczących w oględzinach nieruchomości należących

do skarżącej Fundacji, podniesionych na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. Przeprowadzony dowód z oględzin miał wykazać, czy obiekty budowlane znajdujące się w posiadaniu skarżącej Fundacji odpowiadają cechom budynku w rozumieniu u.p.o.l., a także czy są one zajęte przez Fundację do realizacji celów statutowych. Tym samym, w przeprowadzaniu powyższych czynności nie musieli brać udział biegli czy specjaliści z zakresu prawa budowlanego, albowiem stwierdzenie czy określony obiekt posiada fundamenty, przegrody budowlane i dach, oraz czy jest wykorzystywany do jakiejkolwiek działalności prowadzonej przez Fundację,

nie wymaga wiedzy specjalistycznej i może być przeprowadzony

przez upoważnionych pracowników organu podatkowego. Jednocześnie

z przeprowadzonych oględzin została sporządzona dokumentacja fotograficzna, która w pełni oddaje stan faktyczny istniejący na gruncie, stanowiącym własność skarżącej Fundacji.

W konkluzji należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym wskazanych w skardze przepisów o.p. oraz u.p.o.l. Organy należycie ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.