Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1637/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Scalanie gruntów
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie NSA Małgorzata Miron (spr.) del. WSA Paweł Groński Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1206/14 w sprawie ze skarg J. B., M. B. i S. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1206/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargi J. B., M. B. i S. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie scaleniowe w W. zostało wszczęte na wniosek większości właścicieli gospodarstw rolnych, postanowieniem z dnia [...].06.1989r. Naczelnika Gminy S. Wojewoda Tarnowski, na wniosek mieszkańców wsi W., pismem z dnia 2 sierpnia 1993 r. wstrzymał prace scaleniowe z powodu braku środków finansowych na urządzenie dróg dojazdowych do pól oraz zakończenia prac melioracyjnych. Kontynuacja prac techniczno-prawnych w przedmiocie scalenia nastąpiła w 2004 r. Sporządzony w 2008 roku przez geodetę projekt scalenia, został, okazany uczestnikom scalenia. Z ogólnej liczby 641 jednostek rejestrowych operatu ewidencyjnego, prowadzonego dla obrębu W., w których wykazano uczestników scalenia, z projektem zapoznało się 466 uczestników scalenia. W ustawowym terminie 14 dni od okazania projektu pisemne zastrzeżenia zgłosiło 56 uczestników. Zostały one rozpatrzone przez komisję doradczą, a następnie omówione przez starostę. Część zastrzeżeń rozpatrzono pozytywnie (21), część uznano za niezasadne (28), a 7 zastrzeżeń zostało wycofanych przez uczestników postępowania scaleniowego, podczas prac Komisji opiniującej zastrzeżenia do projektu scalenie. Nadto z uwagi na możliwość ugodowego zaspokojenia roszczeń 11 uczestników postępowania dokonano z urzędu zmian w projekcie, w trybie autopoprawek.

Następnie Starosta Brzeski decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku, znak: [...] na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 27 ust. 1, ust. 3-4, art. 19 ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 roku, Nr 178, poz. 1749) – dalej u.s.w.g., zatwierdził projekt scalenia gruntów, położonych w obrębie ewidencyjnym W. o powierzchni 1017,0031 ha, w gminie S., powiat brzeski, województwo małopolskie, z uwzględnieniem zmian wynikających z rozpatrzenia zastrzeżeń do projektu, o których mowa w art. 24 wyżej cytowanej ustawy, z uwzględnieniem autopoprawek do projektu. Ponadto ustalił, iż z uwagi na fakt otrzymania przez uczestników scalenia gruntów o równej wartości szacunkowej w zamian za dotychczas posiadane, brak jest przesłanek do naliczania dopłat (pkt II decyzji).

W uzasadnieniu decyzji Starosta Brzeski podkreślił, że podstawowym celem scalenia gruntów we wsi W. była przebudowa niekorzystnego kształtu działek. Grunty były rozdrobnione, pozbawione dogodnego dojazdu drogami ogólnodostępnymi. W wyniku scalenia zaprojektowano sieć gminnych dróg dojazdowych do wszystkich gruntów. Działkom nadano racjonalne kształty, dostosowując ich układ do układu dróg i rowów oraz istniejących gruntów siedliskowych. Zdaniem Starosty Brzeskiego projekt scalenia opracowano racjonalnie pod względem gospodarczym i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Uczestnicy scalenia otrzymali należne ekwiwalenty, projekt scalenia przyjęła większość uczestników scalenia, a słuszne zastrzeżenia do projektu zostały uwzględnione.

Od powyższej decyzji Starosty Brzeskiego z dnia [...] listopada 2008 r. odwołania wnieśli: J. i M. B., A. B., L. B., G. B., M. i J. B., J. C., B. C., K. C., S. D., G. G., Z. G., F. G., T. G., A. G., B. J., J. i M. K., Z. K., G. L., P. M., F. M., K. M., W. N., Z. N., E. O., S. P., M. P., J. P., A. M., Parafia [...], R. P., J. P., L. S., H. S., J. S., K. i M. W., A. W.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 u.s.w.g. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części określonej punktem VI, orzekając o jego nowym brzmieniu (tj. "zatwierdzam terminy i zasady objęcia w posiadanie gruntów wydzielonych w wyniku scalenia w obrębie W. gmina S. w brzmieniu określonym załącznikiem do niniejszej decyzji"), a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. wnieśli P. M., A. G., A. C., J. P., R. P., B. L. (obecnie E. D.), G. B., K. M., D. S., H. S., A. M., A. W., J. B., M. B., G. G., B. C., F. M., L. B., Z. G., J. S., K. W., M. B., J. B., A. B., K. C., F. G., J. K., M. K., W. N., Z. N., L. S., T. G., B. J., S. P. oraz M. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r. II SA/Kr 295/10 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia podkreślając, że pkt VI decyzji organu I instancji wyraźnie odnosił się do załącznika nr 3. Ten załącznik został sprostowany postanowieniem tego samego organu z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...]. Sprostowanie to polegało na uznaniu oczywistej omyłki w załączniku nr 3. Ta omyłka to brak dodania punktu 29 w brzmieniu: "Nawiezienie ziemią ubytków i wyrównanie terenu na działce [...] ([...] – numer roboczy), wydzielonej dla A. N., Dowód: Karta uczestnika scalenia – [...]". Tym samym sprostowanie tej omyłki polegało na dodaniu pkt 29 o treści jak wyżej. To dodanie obejmowało zgłoszenie przez uczestnika scalenia rekultywacji gruntu na działce o numerze roboczym [...], która w części opisowej i kartograficznej dokumentacji została oznaczona jako działka nr [...]. Błędem Wojewody Małopolskiego było nie zauważanie w swojej decyzji reformatoryjnej owego dodatkowego pkt 29 załącznika nr 3 do pkt VI decyzji organu I instancji. W konsekwencji Wojewoda Małopolski do wykazu prac planowanych w ramach zagospodarowania poscaleniowego obejmującego 28 punktów (osób – uczestników scalenia) w pierwotnym brzmieniu załącznika nr 3 do decyzji Starosty Brzeskiego dopisał 13 dodatkowych punktów (osób – uczestników scalenia) w załączniku do swojej decyzji. Jednak w załączniku do swojej decyzji z [...] czerwca 2009 r. zawierającym między innymi wykaz prac planowanych w ramach zagospodarowania poscaleniowego (łącznie obejmującym 41 punktów) Wojewoda Małopolski nie uwzględnił A. N. i nakazania nawiezienia ziemią ubytków i wyrównanie terenu na działce [...] ([...] – numer roboczy) – zgodnie z treścią sprostowanego postanowieniem Starosty Brzeskiego z dnia [...] stycznia 2009 r., załącznika nr 3 do decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...]. Dodatkowo Sąd podniósł, że ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien również odnieść się do wskazanych wyżej uchybień z uwzględnieniem aktualnego kręgu stron postępowania.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 502/12 oddalił skargi kasacyjne od wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2011 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołań Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...], na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 3 ust. 1 u.s.w.g. po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania uchylił decyzję Starosty Brzeskiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w części określonej punktem VI i orzekł o nowym brzmieniu punktu VI: "Zatwierdzam terminy i zasady objęcia w posiadanie gruntów wydzielonych w wyniku scalenia w obrębie W. gmina S. w brzmieniu określonym załącznikiem do niniejszej decyzji".

W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do zarzutów postawionych rozstrzygnięciu w odwołaniach uczestników. J. B. i M. B. w złożonym odwołaniu nie zgodzili się na użytkowanie działki nr [...], przyznanej w ramach scalenia gruntów, jednocześnie nie zgadzają się na przyłączenie części działki nr [...] (przed scaleniem) do działki siedliskowej nr [...]. Równocześnie zarzucają, iż przyznane działki są zachwaszczone i nie nadają się od użytkowania. W wyniku złożonego odwołania od decyzji Starosty Brzeskiego dokonano analizy dokumentacji scaleniowej i ustalono, że w starym stanie (przed scalaniem) M. B. posiadał 4 działki o łącznej powierzchni 3,20 ha i wartości 217,62 punktów szacunkowych (Karta uczestnika scalenia Nr [...]). W nowym stanie strona otrzymała 2 działki, o numerach [...] i [...], o łącznej powierzchni 3,16 ha i wartości 211,56 punktów szacunkowych. Różnica wartości gospodarstwa przed i po scaleniu wynosi - 2,78 %, a więc jest zgodna z ustawą o scaleniu i wymianie gruntów (nie przekracza dopuszczalnej wartości 3 %). W starym stanie J. i M. B. posiadali 1 działkę o powierzchni 0.24 ha i wartości 30,24 punktów szacunkowych (Karta uczestnika scalenia Nr [...]). W nowym stanie strony otrzymały 1 działkę o powierzchni 0,2492 ha i wartości 29,40 punktów szacunkowych. Różnica wartości gospodarstwa przed i po scaleniu wynosi - 2,77 %, a więc jest zgodna z ustawą o scaleniu i wymianie gruntów (nie przekracza dopuszczalnej wartości 3 %). W starym stanie J. i M. B. posiadali 3 działki o powierzchni 1,27 ha i wartości 69,04 punktów szacunkowych (Karta uczestnika scalenia Nr [...]). W nowym stanie strony otrzymały 2 działki o powierzchni 1,2787 ha i wartości 70.62 punktów szacunkowych. Różnica wartości gospodarstwa przed i po scaleniu wynosi + 2,29 %, a więc jest zgodna z ustawą o scaleniu i wymianie gruntów (nie przekracza dopuszczalnej wartości 3 % ). Zgodnie z życzeniami działka siedliskowa została powiększona, jako ekwiwalent za pozostałe działki. W wyniku odwołania złożonego przez uczestników scalenia nastąpiła zmiana projektu, w wyniku której stronie skarżącej przydzielono działkę nr [...]. Po zmianie komisyjnej, pomimo prawidłowego zawiadomienia, strona nie stawiła się na gruncie na okazanie granic. Pozostałe przydzielone działki skarżący przyjęli bez zastrzeżeń. W wyniku prac scaleniowych poprawiony został rozłóg gospodarstwa, a działki zostały zaprojektowane w sposób racjonalny, posiadają bezpośredni dostęp do drogi. Wojewoda Małopolski uznał zarzuty odwołania za bezzasadne, jednakże ze względu na to, iż zaprojektowana działka o numerze [...] oraz część działki nr [...] jest częściowo zachwaszczona nakazał dokonanie rekultywacji tej części gruntu. Na części działki nr [...] zlokalizowana jest stara droga, która jest zagruzowana, w związku z tym należy przeprowadzić rekultywację tej części działki.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Małopolski podniósł, iż S. P. zarzucił, że w trakcie scalenia działka siedliskowa nie została powiększona oraz że przydzielona działka [...] jest zarośnięta krzakami. Oświadczył ponadto, że otrzymał o 24 ary mniejszą powierzchnię gospodarstwa. Po dokonaniu analizy dokumentacji scaleniowej ustalono, że w starym stanie w karcie uczestnika scalenia nr [...], pozycji rejestrowej nr [...] S. P., J. P., M. P. i Pani A. M. posiadali 8 działek o łącznej powierzchni 2.89 ha i wartości 172.96 punktów szacunkowych. W nowym stanie ekwiwalent należny S. P., J. P., M. P. i A. M. wydzielono w 4 działkach o łącznej powierzchni 2.7957 ha i wartości 173.02 punktów szacunkowych. Różnica między wartością szacunkową gruntów, wydzielonych w wyniku scalenia dla S. P., J. P., M. P. i A. M., a wartością szacunkową gruntów przyjętych do scalenia nie przekracza ± 3% dopuszczalnej wartości i wynosi -0,01 % wartości szacunkowej gospodarstwa przed scaleniem. Różnica powierzchni gospodarstwa wydzielonego w trakcie scalenia mieści się w dopuszczalnej granicy ± 20% i wynosi - 0.0957 ha. Stwierdzono, że zarzut dotyczący działki siedliskowej nie jest zasadny, gdyż w trakcie szczegółowego uzgodnienia rozmieszczenia działek podane były dwie wersje dotyczące działki siedliskowej, powiększenie działki lub pozostawienie jej bez zmian. Projektant, z powodu braku możliwości powiększenia działki siedliskowej, pozostawił ją bez zmian. Ponadto S. P., J. P. i M. P. posiadają pozycję rejestrową nr [...] (Karta uczestnika scalenia nr [...]). W starym stanie posiadali 5 działek o łącznej powierzchni 1.40 ha i wartości 90.00 punktów szacunkowych. W nowym stanie ekwiwalent należny S. P., J. P. i M. P. wydzielono w 3 działkach o łącznej powierzchni 1.2516 ha i wartości 91.03 punktów szacunkowych. Różnica między wartością szacunkową gruntów, wydzielonych w wyniku scalenia dla S. P., J. P., M. P., a wartością szacunkową gruntów przyjętych do scalenia nie przekracza ± 3% dopuszczalnej wartości i wynosi + 1.14 % wartości szacunkowej gospodarstwa przed scaleniem. Różnica powierzchni gospodarstwa wydzielonego w trakcie scalenia mieści się w dopuszczalnej granicy ± 20% i wynosi - 0.1484 ha.

Dlatego też Wojewoda uznał zarzuty za bezzasadne, jednakże ze względu na to, iż na części zaprojektowanej działki o numerze [...] oraz na działce nr [...] (przy rowie) występują zakrzaczenia, nakazał dokonanie rekultywacji tej części gruntu (załącznik do niniejszej decyzji).

Reasumując Wojewoda podał, że w 13 przypadkach, zarzuty dotyczące otrzymania działek zakrzaczonych i odłogowanych uznano za zasadne. Po przeanalizowaniu dokumentacji scaleniowej oraz zbadaniu sprawy w terenie stwierdzono, że w 13 przypadkach istnieje możliwość uwzględnienia odwołań, poprzez umieszczenie w odrębnym wykazie stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji, działek wymagających rekultywacji, osób odwołujących się od decyzji Starosty Brzeskiego. Treść załącznika w nowym brzmieniu jest po myśli osób skarżących, w zakresie ich odwołań i nie narusza praw osób trzecich.

Zdaniem Wojewody projekt scalenia gruntów we wsi W. został opracowany racjonalnie pod względem gospodarczym i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Uczestnicy scalenia otrzymali za grunty posiadane przed scaleniem należne im ekwiwalenty zgodnie z postanowieniami art. 8 i art. 14 u.s.w.g. Zachowana została proporcja pomiędzy interesem społecznym a uzasadnionym interesem poszczególnych uczestników postępowania scaleniowego. Opracowujący projekt scalania gruntów - geodeta projektant, przy udziale rady uczestników scalenia, wybrał najlepsze w danych warunkach rozwiązania projektowe uwzględniając życzenia wszystkich uczestników tego postępowania.

Skargi na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. B., M. B. i S. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1206/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zobowiązany był do oceny, czy wiążące organ odwoławczy wskazania zawarte w poprzednio wydanym wyroku zostały zastosowane na podstawie art. 153 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu w załączniku nr 3 do pkt VI decyzji organu I instancji (zmienionym przez organ odwoławczy) objęto także zobowiązanie nawiezienia ziemią ubytków i wyrównania terenu na działce nr [...] wydzielonej dla A. N. Dodatkowo, co wynika z notatki służbowej sporządzonej na dzień 20 maja 2014 r. dokonano analizy katalogu stron postępowania wskazując na tych uczestników, którzy zmarli w toku postępowania i ustalając ich następców prawnych. Ta weryfikacja aktualnych stron postępowania nie budzi zastrzeżeń. Nie została ona wprawdzie w pełni powtórzona w zaskarżonej decyzji, tym niemniej udokumentowanie ustalania aktualnego kręgu stron w toku postępowania administracyjnego notatką służbową nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i – poprzez wgląd do akt sprawy – było dla stron dostępne. W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego S. P. wątpliwości co do np. uznania jako strony Parafii [...] nie są zasadne, ponieważ Parafia ta posiada nieruchomości w obszarze scalenia. Okoliczność, że decyzję skierowano do 44 osób, a rozpoznawano odwołania 42 osób także nie stanowią uchybienia. Wojewoda swoją decyzję skierował także np. do Urzędu Gminy w S. i Sołtysa wsi W., a w istocie ci adresaci otrzymali decyzję do wiadomości, a nie jako strony postępowania.

Sąd podkreślił, że skoro poprzednio rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził jednoznaczną ocenę co do wad prowadzonego wcześniej postępowania administracyjnego i wskazał, jakie okoliczności należy ustalić przy prawidłowo prowadzonym postępowaniu – to wystarczającym jest dla oceny legalności działania organu odwoławczego samo stwierdzenie, czy te wskazówki zostały uwzględnione.

Zdaniem Sądu zarzut skargi S. P., jakoby wadą postępowania odwoławczego był brak ponownego dokonania całościowej oceny sprawy przez organ odwoławczy nie jest zasadny. Organ odwoławczy już raz dokonał oceny sprawy i wydał decyzję w dniu [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia. Sąd kontrolując legalność tej decyzji uznał, że zawiera ona wady, które zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. Wady te stanowiły jednocześnie wiążące dla organu na podstawie art. 153 p.p.s.a. wskazówki, które organ odwoławczy uwzględnił w ponownie prowadzonych (powtórzonym) postępowaniu odwoławczym. Dodatkowo Sąd podkreślił, że nie ma racji skarżący podnosząc, że zaniechano wszechstronnego wyjaśnienia całokształtu sprawy, a w tym zakresie nie jest zasadny zarzut jakoby cel scalenia nie został osiągnięty, albo też wobec skarżącego S. P. błędnie przyjęto, że różnica powierzchni wydzielonych gruntów w stosunku do powierzchni gruntów objętych scaleniem nie przekracza 20% powierzchni gruntów objętych scaleniem. Nie jest zasadny zarzut, jakoby uczestnicy scalenia nie otrzymali za grunty posiadane przed scaleniem należnych im ekwiwalentów zgodnie z postanowieniami art. 8 i art. 14 u.s.w.g. Ustosunkowując się do tych zarzutów należy podnieść, że cel scalenia został osiągnięty. Dokonano scalenia i wymiany gruntów w ten sposób, że poprawiono i to znacząco rozmieszczenie nieruchomości dla uczestników scalenia. Co więcej, oczywistym jest, że procedura scalania i wymiany gruntów dokonuje radykalnej zmiany konfiguracji działek. Taka zmiana, w przypadku objęcia nią kilkuset uczestników, nie zadowoli każdego i zawsze będzie istniała pewna grupa osób (uczestników), która nie będzie zadowolona czy też nie będzie wyrażała zgody na zaproponowane nieruchomości. Podnoszona przez skarżącego różnica powierzchni wydzielonych gruntów w stosunku do powierzchni gruntów objętych scaleniem nie przekracza 20% powierzchni gruntów objętych scaleniem. Wynika to z materiału dowodowego sprawy, jak i z uzasadnienia wydanych decyzji. Co do każdego z uczestników scalenia organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, jakie były wartości gruntu sprzed scalenia i jakie są po scaleniu. W żadnym z tych przypadków nie doszło do naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 u.s.w.g. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie znalazł podstaw do kwestionowania braków czy to w opisie stanu faktycznego, czy też w zastosowaniu obowiązujących przepisów przez organ odwoławczy. Zaskarżona decyzja w sposób akceptowalny zawiera uzasadnienie wymagane w art. 107 § 3 k.p.a. Oczywiście zawsze może organ dodatkowo "wzbogacać" treść uzasadnienia o dodatkowe twierdzenia czy też przedstawiania np. różnych poglądów w orzecznictwie sądowym lub doktrynie prawa. Nie to jednak jest istotą prawidłowego załatwiania spraw administracyjnych. Decyzja załatwiająca sprawę powinna jednoznacznie rozstrzygać sprawę przedstawiając – i to zwięźle bez pomijania istotnych okoliczności faktycznych – stan faktyczny i dokonać właściwej subsumcji tego stanu pod odpowiedni przepis prawa. Zaskarżona decyzja dodatkowo szczegółowo omawia argumenty zawarte w każdym z odwołań i zawiera stanowisko organu co do treści takich odwołań.

Sąd podkreślił, że rację ma skarżący podnosząc zarzut braku zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania odwoławczego. Zarzut ten jednak także nie może doprowadzić do uchylenia wydanej w sprawie decyzji, ponieważ w okolicznościach tej sprawy naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi naruszenia postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy lub prawidłowość samego postępowania administracyjnego. Ani z akt sprawy, ani też ze skargi skarżącego S. P. nie wynika, że poprzez brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału nastąpiło nieprawidłowe ustalenie faktów lub dokonanie błędnej wykładni prawa.

W ocenie Sądu postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sposób obiektywny, po otrzymaniu akt przez organ odwoławczy podjął czynności zmierzające do załatwienia sprawy i wydane rozstrzygnięcie zawiera wyważenie interesów publicznego (ogółu uczestników scalenia - mieszkańców miejscowości W.) z interesami indywidualnymi poszczególnych mieszkańców. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 11 k.p.a., skoro organ odwoławczy wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się odmawiając racji argumentacjom zawartych w każdym z wniesionych odwołań. Takie indywidualne odniesienie się do argumentacji każdego z odwołujących się stanowiło jeden z aspektów realizacji zasady przekonywania. W ocenie Sądu nabywanie nieruchomości objętych trwającym postępowaniem scaleniowym zawsze wiąże się z niebezpieczeństwem wymiany takich nieruchomości na inne i to nawet bez zgody nowego nabywcy. Sama ustawa o scalaniu i wymianie gruntów w żadnym przepisie nie stanowi, że tylko taki projekt scalenia i wymiany może zostać zaakceptowany, gdy wszyscy uczestnicy wyrażą zgodę na proponowany przydział nieruchomości. Może okazać się, że projekt scalenia zostanie zaakceptowany mimo braku zgody pojedynczych uczestników.

Sąd ustosunkowując się do dalszych zarzutów skargi S. P. nie stwierdził także zasadności zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w trakcie postępowania słusznego interesu stron postępowania i w konsekwencji powyższego także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 u.s.w.g. - poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję Starosty Brzeskiego z dnia [...] listopada 2008 r. jedynie w części określonej punktem VI i orzeczeniem o nowym brzmieniu tego punktu mimo istnienia podstaw prawnych i faktycznych do innego postąpienia, w szczególności do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że eliminując wady wskazane w poprzednio wydanym w tej sprawie wyroku sądu administracyjnego – zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 i art. 8 k.p.a. a także nie pomija interesu skarżącego. Działki wydzielone skarżącemu S. P. (a także J. P., M. P. i A. M.) charakteryzują się większą wartością punktów szacunkowych niż poprzednio posiadane przez nich działki. Wprawdzie powierzchnia działek nowo wydzielanych w stosunku do działek poprzednio wydzielanych jest minimalnie mniejsza, ale mieszcząca się w wyznaczonych kryteriach. Nałożony obowiązek rekultywacji części działki nr [...] i [...] nie może być uznany za pomijający interes strony.

Reasumując Sąd stwierdził, że pomimo nieistotnych uchybień w zakresie procedury administracyjnej dotyczącej w szczególności braku zawiadomienia stron o zgromadzonym materiale dowodowym w postępowaniu przed Wojewodą Małopolskim, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie zawierają ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2015 r. wniósł S. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. - poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przedstawienie sprawy w zakresie przyjęcia, iż:

a) w toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy wykonał zalecenia wynikające z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2011 r. w zakresie zobowiązania do prawidłowego określenia kręgu uczestników postępowania;

b) cel scalenia został osiągnięty;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a. w związku z :

a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art, 81, art. 84 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez niezasadne przyjęcie, iż wydając zaskarżoną decyzję ostateczną Wojewoda Małopolski przepisów tych nie naruszył pomimo tego, że:

• ograniczył zakres swego rozpoznania wyłącznie do zarzutów podniesionych w odwołaniach, z zaniechaniem ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie;

• nieprawidłowo ustalił stan faktyczny stanowiący podstawę wydanego rozstrzygnięcia, a to poprzez przyjęcie, że : cel scalenia został osiągnięty;

• zaniechał wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji konkretnych faktów prawotwórczych, które uznał za udowodnione, dowodów, którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których twierdzeniom strony odmówił wiarygodności, a nadto uzasadnienia dla przedstawionego stanowiska, że "projekt scalenia gruntów (...) został opracowany racjonalnie pod względem gospodarczym i zgodnie z obowiązującymi przepisami";

• zaniechał realizacji obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia jej złożenia wypowiedzi w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;

• uznał określone w decyzji okoliczności faktyczne za udowodnione w sytuacji, gdy strona nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych w trakcie postępowania dowodów;

b) art. 89 § 2 k.p.a. - poprzez niezasadne przyjęcie, iż wydając zaskarżoną decyzję ostateczną Wojewoda Małopolski przepisu tego nie naruszył pomimo tego, że zaniechał przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, do przeprowadzenia której zachodziły przesłanki, tj. istniała potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz było to potrzebne do wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin;

c) art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. - poprzez niezasadne przyjęcie, iż wydając zaskarżoną decyzję ostateczną Wojewoda Małopolski przepisów tych nie naruszył pomimo tego, że pominął w trakcie postępowania słuszny interes Skarżącego, co do którego sam ustalił, że powierzchnia działek nowo wydzielanych w stosunku do działek poprzednio wydzielanych jest mniejsza;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. nr 178 poz. 1749 z późn. zm.) - poprzez niezasadne przyjęcie, iż wydając zaskarżoną decyzję ostateczną Wojewoda Małopolski przepisów tych nie naruszył pomimo tego, że przepisy te błędnie zastosował, wydając decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję Starosty Brzeskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. jedynie w części określonej punktem VI i orzeczeniem o nowym brzmieniu tego punktu mimo istnienia podstaw prawnych i faktycznych do innego postąpienia, w szczególności do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w następstwie wadliwego przyjęcia, iż przepisy te nie zostały naruszone doszło do oddalenia skargi jako zdaniem Sądu niezasadnej, podczas gdy prawidłowa ocena akt sprawy prowadzi do wniosku, iż wskazane przepisy zostały naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co czyniło skargę zasadną i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji;

3. art. 134 ust. 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem;

4. art. 151 ustawy p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi mimo braku podstaw faktycznych i prawnych dla takiego postąpienia, tj. w sytuacji, gdy skarga nie była bezzasadna i w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1096/13, LEX nr 1572587). Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Co więcej, analiza motywów tego zarzutu prowadzi do wniosku, że skarżący kwestionuje przyjętą przez Sąd ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania oraz prawa materialnego co jednak nie oznacza, że uzasadnienie zostało sporządzone z naruszeniem wyżej wskazanych zasad.

W dalszej kolejności podkreślić należy, że dokonując analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej nie może ujść uwadze, że jej autor wiele miejsca poświęcił wskazaniu na błędną ocenę wykonania zaleceń co do dalszego toku postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2011 r. w sprawie II SA/Kr 295/10. Jednocześnie jednak skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić czy w kontrolowanym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciu prawidłowo stwierdzono, iż wskazania te zostały wykonane.

Nie ma także racji skarżący kasacyjnie, iż Sąd wojewódzki wadliwie ocenił naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. Trafnie bowiem Sąd przyznał, iż strona wprawdzie nie została przed wydaniem decyzji poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i w związku z tym nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego jednakże uchybienie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie tylko, że nie stanowiło kwalifikowanego naruszenia prawa czyli takiego, które mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ale w tych okolicznościach pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia omawianego przepisu może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157; OSP 2007, z. 3, poz. 26, postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, LEX nr 1145527). W niniejszej sprawie ani w skardze do Sądu pierwszej instancji, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie wskazał dowodów ani czynności prawnych, których nie mógł dokonać (zgłosić) li tylko z tego powodu, że organ odwoławczy nie zawiadomił go o zamiarze wydania decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotowa decyzja jest kolejna decyzją w sprawie, w tym poprzednia została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na każdym etapie postępowania skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, zgłaszał wnioski, które organy administracji rozpoznawały. Skarżący nie wskazywał także na zamiar składania dodatkowych wniosków dowodowych.

Nie można również skutecznie zarzucić organowi administracji oraz Sadowi pierwszej instancji, który zaakceptował to rozstrzygnięcie, że błędnie ustalono krąg stron postępowania administracyjnego. Niezależnie od tego, że w tym zakresie autor skargi kasacyjnej również nie wskazał przepisu postępowania, który został naruszony, co uniemożliwia Sądowi szczegółowe odniesienie się do trafności zarzutu to wskazać należy, że twierdzeń skarżącego kasacyjnie nie można podzielić. Zakładając, że w tym zakresie intencją skarżącego było również wskazanie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie wszystkich podmiotów o toczącym się postępowaniu wskazać należy na 2 kwestie. Po pierwsze zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych zarzut taki podnieść może jedynie ten podmiot, który został pozbawiony takiego czynnego udziału w postępowaniu, Niewątpliwie skarżący kasacyjnie w postępowaniu administracyjnym brał udział. Żadną miarą takie ewentualne naruszenie przepisów postępowania, których dopuściliby się organ nie stanowiłoby o takim naruszeniu przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które skutkowałoby nieważnością postępowania przed Sądem pierwszej instancji w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Ten ostatni zarzut może podnieść taka strona, która pomimo przyznania jej przymiotu strony w postępowaniu administracyjny pozbawiona była możliwości obrony swoich praw przed sądem pierwszej instancji. Taka sytuacja z pewnością nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Po drugie, w osnowie zaskarżonej decyzji wskazano, że zapadła ona na skutek rozpoznania 42 odwołań "stron postępowania – uczestników scalenia gruntów". Wprawdzie w uzasadnieniu odniesiono się jedynie do 34 odwołań jednakże powyższe nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania – art. 15 i 107 § 3 k.p.a. Uszło bowiem uwadze autora skargi kasacyjnej, że część osób wymienionych w osnowie decyzji jako podmioty odwołujące się są współwłaścicielami działek objętych scaleniem. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu ocenił ich trafność w odniesieniu do nieruchomości, a nie każdego z jej współwłaścicieli uznając, że interesy współwłaścicieli są wspólne. Nie można zatem skutecznie zarzucić organowi, że nie rozpoznał części odwołań.

Nie ma też racji skarżący kasacyjnie twierdząc ze organ administracji rozpoznał merytorycznie odwołania podmiotów, które nie posiadają przymiotu strony. Jak wynika z uzasadnienia decyzji wszystkie osoby, które składały odwołania są właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości wchodzących w skład scalenia. Powyższe przesądza, iż posiadają oni interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu. Niesłusznie też podniósł skarżący, że organ odmówił przyznania przymiotu strony G. B. (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Organ odwoławczy, co wprost wynika z uzasadniania zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że G. B. nie jest stroną w postępowaniu odwoławczym dotyczącym działki nr [...], co nie oznacza, że odmówił mu przyznania przymiotu strony w ogólności w tym postępowaniu.

Rację ma również Sąd pierwszej instancji, że nie stanowi naruszenia przepisów prawa ustalenie kręgu stron postępowania jedynie poprzez sporządzenie stosownej notatki urzędowej. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują szczególnej formy dla dopuszczenia do udziału danego podmiotu w postępowaniu w charakterze strony.

Nie ma także racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędnym było przeprowadzenie rozprawy, a zaniechanie powyższego stanowi naruszenie art. 89 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Nie można oczywiście odmówić słuszności zarzutom skargi, w których wskazuje się, że postępowanie scaleniowe to bardzo skomplikowane postępowanie, które wymaga wyważenia interesów wszystkich stron tego postępowania. Jednakże takie uzgodnienie interesów stron postępowania nie musi odbywać się na rozprawie w sytuacji gdy specyfika postępowania pozwala, a wręcz nakazuje stronom wypowiadanie się w toku postępowania, składania wniosków i uwag. Taka sytuacja miała także miejsce w niniejszej sprawie. Zarówno skarżący kasacyjnie jak i pozostali uczestnicy postępowania scaleniowego mieli zapewniony czynny udział w tym postępowaniu, składali wnioski i uwagi co do propozycji przyznania im działek po scaleniu, a część tych uwag zostało uwzględnionych. Rację ma przy tym Sąd pierwszej instancji, że postępowanie scaleniowe jest na tyle specyficznym postępowaniem, że właściwie nie ma możliwości takiego ukształtowania rozstrzygnięcia, aby wszystkie strony były zadowolone, a ich wnioski były uwzględnione. Powyższe nie oznacza jednak, że organ administracji jeśli nie uwzględnił części żądań, to naruszył zasadę obowiązku działania w interesie wszystkich stron postępowania. Prowadzenie postępowania zgodnie z tą zasadą to również sytuacja gdy organ, działając w granicach określonych przez prawo wprawdzie nie w pełni zrealizuje żądania strony ale nie naruszy w sposób zasadniczy jej praw kosztem przyznania ich innemu uczestnikowi. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Nie jest kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, że otrzymał grunty wprawdzie o nieco mniejszej powierzchni ale o zbliżonych ilościach punktów szacunkowych. Ustawa o scalaniu i wymianie gruntów dopuszcza taki sposób "wyrównania" wielkości nieruchomości w sytuacji gdy nie ma możliwości przyznania działek dokładnie tej samej wielkości powierzchni. Godzi się także zauważyć, co trafnie przyznał Sąd pierwszej instancji, że przydzielenie skarżącemu działki o nr [...] zostało dokonane już po złożeniu przez niego odwołania. Tym samym organ dopełnił obowiązku rozpoznania sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Nie naruszył zatem art. 7 i 8 k.p.a.

Konkludując nie ma racji skarżący kasacyjnie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, a zaakceptowanie powyższego stanowi o naruszeniu art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd wojewódzki uznał, że stan faktyczny został ustalony i oceniony prawidłowo, co uzasadnia twierdzenie, że nie został naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Uchybień w tym zakresie autor skargi kasacyjnej upatruje w błędnym przyjęciu, że cel scalenia został osiągnięty.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów celem scalenia jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, lasów i gruntów leśnych, racjonalne ukształtowanie rozłogów gruntów i dostosowanie granic nieruchomości do systemu urządzeń melioracji wodnych, dróg oraz rzeźb terenu. Treść tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że mówić o celu scalenia ustawodawca miał na myśli nie interes właściciela jednej działki (nieruchomości) lecz interesy wszystkich uczestników scalenia. Natomiast skarżący nie podważył skutecznie ażeby cel omawianego postępowania w takim szerokim zakresie nie został spełniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się bowiem głównie na niezadowowolenie z faktu przyznania nieruchomości o mniejszej powierzchni oraz pokrytych gleba słabszej jakości. Z tym ostatnim twierdzeniem, co zostało wyżej wskazane nie można się zgodzić. Brak również podstaw do uznania, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, że dokonana przez organ odwoławczy ocena dowodów została dokonana w sposób dowolny a nie, jak stanowi art. 80 k.p.a. w sposób swobodny. Jednocześnie podkreślić należy, że wprawdzie skarżący kasacyjnie zarzuca organom administracji oraz Sądowi pierwszej instancji ogólnikowe uzasadnienie przyjętego stanowiska, co do racjonalnego pod względem gospodarczym opracowania projektu scalenia gruntów, zgodnie z obowiązującymi przepisami jednakże ani zarzuty skargi kasacyjnej ani wreszcie jej uzasadnienie nie zawierają rozwinięcia tego zarzutu w taki sposób, aby Sąd mógł stwierdzić, iż ewentualne naruszenie tego przepisu miało wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem takie uchybienie przepisom postępowania może uzasadniać uchyleniem zaskarżonego wyroku. Na marginesie wskazać natomiast należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji uzasadnił prezentowane stanowisko, co do racjonalności projektu scalenia gruntów. Wskazał bowiem, że świadczą o nim dwie kwestie: po pierwsze zachowane obowiązujących przepisów prawa, po drugie ilość zgłaszanych zastrzeżeń przez uczestników i próba ich uwzględnienia. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ww. oceny Sądu pierwszej instancji.

I wreszcie nie ma racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. ar. 3 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, którego to naruszenia upatruje w wadliwym przyjęciu, że Wojewoda Małopolski nie naruszył ostatniego ze wskazanych przepisów. Uszło bowiem uwadze skarżącego kasacyjnie, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Sądu, który dostrzegając wadliwość zaskarżonej decyzji uchylił ją. Tym samym nie stwierdził takich naruszeń prawa, które wskazywałyby na konieczność uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji. Takim stanowiskiem związany był organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołania uczestników postępowania oraz Sąd wojewódzki oceniający tę decyzję.

Mając powyższe na wadze Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze – działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.