Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 653/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 273 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi K. M. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu z dnia 19 kwietnia 2011 r. o sygnaturze IV SA/Wr 216/10 w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K.M. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2010 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego, zarejestrowaną pod sygn. akt IV SA/Wr 216/10. Omawiany wyrok nabył walor prawomocności w dniu 25 czerwca 2011 r.

Skarżący, pismem z dnia 11 września 2011 r., wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 216/10, powołując jako podstawę wznowienia wyszczególniony w treści skargi dokument zawierający informacje, których uwzględnienie miałoby, jego zdaniem, wpływ na wynik sprawy. Dalej wniósł o uchylenie wymienionego wyroku Sądu z dnia 19 kwietnia 2011 r., przyjęcie w poczet dowodów kserokopii dołączonej jego skargi z dnia 16 czerwca 2011 r. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygnaturze IV SA/Wr 216/10 oraz załączonego do niej materiału dowodowego.

Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 270, art. 273 § 2 oraz art. 277 i 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego pełnomocnik, reprezentujący go w toczących się postępowaniach administracyjnych, otrzymał w dniu 13 czerwca 2011 r. Postanowienie Starosty Z. z dnia [...] 2011 r. ([...]), w którym odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] w Ż. Ś., gmina P. Wskazać należy w tym miejscu, że posiadanie przez skarżącego tego lokalu stanowiło przesłankę odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego.

Dalej skarżący podniósł w skardze, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. na str. 9 Sąd stwierdził "....Jedynie w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. (w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) wskazano, gdy chodzi o stan techniczny, jakiemu powinien odpowiadać przydzielony policjantowi w trybie w/w rozporządzenia lokal mieszkalny, że lokal ten powinien się znajdować w należytym stanie technicznym i sanitarnym Z przepisu tego nie można jednak wywieść, że użyte w tym przepisie prawa wyrażenie stan techniczny lokalu jest równoznaczne z warunkami technicznymi, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm.)."

Tymczasem, zdaniem skarżącego, w § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. postanowiono, że wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymogom określonym w załączonej tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i pomieszczeń służby zdrowia, nie określają innych wymagań. Pokoje w budynkach mieszkalnych winny mieć minimalną wysokość 2,5 m.

Ponadto, jak wskazał skarżący, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba, zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Zgodnie natomiast z ust. 3 tego artykułu, spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 stwierdzają w formie zaświadczenia organy właściwe w sprawach nadzoru architektoniczno – budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł alternatywnie: o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu uznał skargę za niedopuszczalną z uwagi na brak konkretnego wskazania jej podstawy prawnej zgodnie z przepisami art. 271-273 p.p.s.a. Zdaniem organu odwoławczego, z załączonego do skargi postanowienia w żaden sposób nie wynika aby skarżący wskazał, jakie okoliczności i środki dowodowe zostały później wykryte, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowania. Zatem skarga nie opiera się na ustawowej postawie wznowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek Sąd ma obowiązek wniosek odrzucić.

Datą powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia postępowania w sprawie – jak podaje skarżący - jest dzień 16 czerwca 2011 r. (data doręczenia pełnomocnikowi postanowienia z dnia 8 czerwca 2011 r.). Skarżący nadał skargę o wznowienie postępowania w dniu 12 września 2011 r., wskazał jako postawę wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga spełnia wymagania o jakich mowa w art. 277 p.p.s.a., zawiera także informacji wymagane w art. 279 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wr 216/10), wskazując jako postawę wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można zadąć wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Stosownie do art. 281 p.p.s.a., wniosek o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu na rozprawie, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia postępowania.

Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII p.p.s.a. ("Wznowienia postępowania"), ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r., I OSK 44/10, LEX nr 599926).

Wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wykrycie, o którym mowa w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę czy też nawet orzekający w sprawie sąd. Okoliczności te muszą przy tym istnieć w trakcie zakończonego postępowania, ale nie były nim objęte (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2011 r., II OSK 1557/11, LEX nr 10690330)

Z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że dotyczy ona takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które nie zostały ujawnione w zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. nieznanych w jego trakcie stronom i z których strona nie mogła skorzystać. Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy w poprzednim postępowaniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2011 r., II OSK 2355/10, LEX nr 1071208).

Z art. 273 § 2 p.p.s.a. – na który powołuje się skarżący – wynika więc, że jedną z podstaw wznowienia może być późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podstawy wznowienia nie może stanowić okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy istniejący w materiale poprzedniego postępowania. Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia.

Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał postanowienie Starosty Z. z dnia [...] 2011 r. ([...]), w którym odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] w Ż. Ś., gmina P., wynikającą z niego okoliczność, że pomieszczenia mieszkalne znajdujące się budynku nr [...] w Ż. Ś., nie mają wysokości wymaganej przepisami prawa.

Zarzuty sformułowane w skardze o wznowienie postępowania nie są jednak nowymi okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi. Okoliczności odnośnie stanu technicznego pomieszczenia mieszkalnego skarżącego znane były zarówno skarżącemu, jak też Sądowi wydającemu wyrok z dnia 19 kwietnia 2011 r. Zostały podniesione w toku postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego i nie stanowią nowej okoliczności faktycznej ani też nowego środka dowodowego, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Powyższe potwierdza uzasadnienie wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. w którym Sąd wskazał: "Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, bez znaczenia pozostaje w sprawie okoliczność, że pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w zajmowanym przez skarżącego i stanowiącej wspólność majątkową jego i jego żony nieruchomości położonej w Ż. Ś. nr [...] nie mają wysokości wymaganej przepisami prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, że pomieszczenia w zajmowanym przez niego domu jednorodzinnym nie odpowiadają przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze z.). Zauważyć należy, że przepisy w/w rozporządzenia utraciły moc z dniem 16.12.2002 r. na podstawie § 331 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Wprawdzie obowiązujące aktualnie rozporządzenie określa w § 72 wymagania, jakim powinna odpowiadać wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednakże fakt, że pomieszczenia mieszkalne w stanowiącym własność skarżącego domu mieszkalnym nie odpowiadają owym warunkom technicznym nie daje podstaw do przyjęcia, że brak jest w sprawie przesłanki negatywnej określonej w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a tym samym, że skarżący nie posiada w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę domu jednorodzinnego, co miałoby przesądzać o tym, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych".

Dalej w uzasadnieniu wyroku stwierdzono: "...okoliczność, że wysokość pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w stanowiącym własność policjanta domu jednorodzinnym nie odpowiada określonym w przepisach wykonawczych do ustawy prawo budowlane wysokości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie ma wpływu na określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego. Jedynie w § 5 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. wskazano, gdy chodzi o stan techniczny, jakiemu powinien odpowiadać przydzielony policjantowi w trybie w/w rozporządzenia lokal mieszkalny, że lokal ten powinien się znajdować w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Z przepisu tego nie można jednak wywieść, że użyte w tym przepisie prawa wyrażenie stan techniczny lokalu jest równoznaczne z warunkami technicznymi, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie".

Tym samym, fakt uzyskania przez skarżącego przedmiotowego postanowienia z dnia 8 czerwca 2011 r. nie można uznać za nowy środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji przyjąć należy, iż skarga pomimo wskazania ustawowej podstawy wznowienia, faktycznie nie została na niej oparta, że powołane przez skarżącego przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 281 p.p.s.a.

Skoro w niniejszej sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowienia Sąd nie był zobligowany rozpoznać na nowo sprawę na rozprawie w granicach zakreślonych podstawą wznowienia.

Reasumując, z tych względów skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 281 w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a.