Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 663/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1a i 2a w zw. z art. 16a
journal: Dz.U. 2016 poz 1829
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Finansów po rozpatrzeniu wniosku F. S.A" o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej nieostateczną decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia przedsiębiorcy Pana K. W. (NIP: [...]) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1a i 2a w zw. z art. 16a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 poz. 1829 ze zm.):

1. uchylił w całości decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] na mocy której, na podstawie art. 35 ust. 1a i 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, odmówiono wykreślenia z CEIDG przedsiębiorcy Pana K. W. (NIP: [...]) oraz

2. wykreślił przedsiębiorcę Pana K. W. (NIP: [...]) z CEIDG wobec spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 2a wzw. z art. 16a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, tj. wobec nieprzedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, której dane widnieją w CEIDG we wpisie przedsiębiorcy w zakresie danych adresowych (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz adres do doręczeń).

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i oprawnym:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. Minister Rozwoju wszczął postępowanie w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy Pana K. W. z CEIDG na podstawie informacji o braku uprawnienia do przebywania na nieruchomości wskazanej we wpisie w CEIDG w rubrykach: "Adres głównego miejsca wykonywania działalności" oraz "Adres do doręczeń" - ul. [...]. F. S.A, uzasadniając istnienie interesu prawnego do wystąpienia z niniejszym żądaniem, wskazała, że pod ww. adresem, Pan K. W. nie prowadzi działalności gospodarczej. Poinformowano, że jako dysponent prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej ul. [...] spółka nie wyraziła zgody na prowadzenie przez Pana K. W. działalności gospodarczej pod ww. adresem, w jakiejkolwiek formie. Stąd, w opinii wnioskodawcy, dane publikowane w CEIDG we wpisie przedsiębiorcy są nieprawidłowe i wprowadzają w błąd. Wobec przedstawionych twierdzeń, wnioskodawca wniósł o wezwanie przedsiębiorcy do zaniechania bezprawnego publikowania w CEIDG nieprawdziwych danych, poprzez wezwanie przedsiębiorcy do dokonania zmiany danych adresowych w CEIDG.

W toku postępowania wyjaśniającego K. W. przyznał, że posiada tytuł prawny do nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...], której dane wskazał w CEIDG. W opinii przedsiębiorcy okoliczność dysponowania tytułem prawnym do ww. nieruchomości, wynikała wprost z treści aneksu sporządzonego do umowy dzierżawy, opatrzonego numerem [...] kwietnia 2002 r., której jedną ze Stron jest przedsiębiorca Pan K. W..

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], Minister Rozwoju na podstawie art. 35 ust. 1a i 2a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, odmówił wykreślenia przedsiębiorcy Pana K. W. z CEIDG.

Następnie F. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej nieostateczną decyzją z dnia [...] września 2016 r. Strona przedłożyła odpis księgi wieczystej nr [...], założonej dla nieruchomości przy ul. [...]. Z treści księgi wynikało, że jedynym dysponentem ww. nieruchomości jest F. S.A. Materiał dowodowy w sprawie wskazywał, że F. S.A. nie wyraziła - w żadnej dostępnej formie - zgody na korzystanie z ww. nieruchomości przez Pana K. W. Spółka przedłożyła między innymi mapy ewidencyjne, na których oznaczono konkretne numery ewidencyjne działek oraz numery porządkowe nieruchomości. F. S.A. w treści wyjaśnień wskazała, że nieruchomość położona przy ul. [...] położona jest na działce nr [...] a nie na działce nr [...], położonej przy ul. [...], do której tytuł prawny posiada K. W..

Ponownie rozpoznając sprawę organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy, w szczególności art. 35 ust. 1a i 2a i art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił, że przedsiębiorca tytułem prawnym do nieruchomości, których dane podał w CEIDG (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adres do doręczeń, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej) zobowiązany jest legitymować się w każdym czasie. Przez tytuł prawny należy rozumieć uprawnienie określonego podmiotu do władania lub korzystania z konkretnej nieruchomości. Tytułem prawnym może być prawo własności lub współwłasności nieruchomości gruntowej lub lokalu mieszkalnego, prawo użytkowania wieczystego, umowa dzierżawy, umowa najmu czy też użyczenia, a także inne prawa rzeczowe lub obligacyjne.

W przypadku nieprzedłożenia przez przedsiębiorcę tytułu prawnego, zgodnie z art. 35 ust. 2a, lub nie dokona zmiany swojego wpisu w CEIDG w zakresie adresu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw gospodarki wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.

Organ ponownie rozpoznając sprawę uznał, że przedsiębiorca nie przedstawił tytułu prawnego do ww. nieruchomości. W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedsiębiorca pisemnych wyjaśnień w sprawie nie poparł żadnym dokumentem. Choć na każdym etapie postępowania przedsiębiorca wskazywał na fakt istnienia umowy cywilnoprawnej - dzierżawy, finalnie nie przedłożył jej kopii. Dostępny w sprawie materiał dowodowy w postaci map ewidencyjnych pozwolił organowi ustalić, że Pan K. W. w rzeczywistości posiada tytuł prawny do nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej [...], która położona jest przy ul. [...], a nie przy ul. [...]. Według treści map ewidencyjnych oraz odpisu księgi wieczystej nr [...], nieruchomość położona przy ul. [...] [...], której dane wskazano w CEIDG, położona jest na działce [...], a nie na działce [...]. Powyższe, w ocenie organu jednoznacznie dowodziło, że Pan K. W., nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości położonej na działce [...], której nadano numer porządkowy ul. [...] [...]. Powoływanie się przez przedsiębiorcę na fakt, iż wydzierżawia obszar zlokalizowany na działce ewidencyjnej [...], w zestawienia w treścią map ewidencyjnych przesądza jednoznacznie, że umowa dzierżawy, którą legitymuje się przedsiębiorca, a której finalnie nie przedłożył, nie dotyczy ponad wszelką wątpliwość ul. [...] [...].

Odnosząc się do zarzutów przedsiębiorcy organ stwierdził, że fakt odbioru korespondencji pod adresem wskazanym w CEIDG, nie przesądza o fakcie dysponowania tytułem prawnym. Czynność tą może potwierdzać jedynie fakt przebywania określonej osoby w określonym miejscu i czasie.

Organ odwoławczy mając na względzie cały materiał dowodowy zebrany w sprawie uznał, że Pan K. W. w żaden sposób nie udowodnił, istnienia tytułu prawnego do nieruchomości położonej przy ul. [...]. "Aneks nr 1" przedłożony przez przedsiębiorcę, pozbawiony oznaczenia wydzierżawianej nieruchomości jako ul. [...] [...], i de facto dotyczący działki ewidencyjnej [...], nie stanowił dowodu na istnienie tytułu prawnego, którego w toku postępowania żądał organ. W tym stanie rzeczy, przedsiębiorcy nie przysługiwało uprawnienie do wskazywania ww. danych w CEIDG. Dlatego też została w ocenie organu spełniona przesłanka uprawniająca go do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG unormowana w art. 35 ust. 1a i 2a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Na decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił:

1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 kpa wobec dokonania jego nieprawidłowej wykładni wyrażającej się w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez "F. S.A" i skierowanie decyzji do tego podmiotu, mimo, iż podmiot ten nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, jako że postępowanie zgodnie z wezwaniem z dnia [...] maja 2016 r. zostało wszczęte z urzędu w związku z uzyskaną przez organ informacją, iż przedsiębiorca K. W. nie prowadzi działalności pod adresem ujawnionym we wpisie CEIDG,

2. rażące naruszenie przepisu postępowania tj. art. 10 kpa wrażające się w braku umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji ustosunkowanie się do dokumentów uzyskanych w toku postępowania prowadzonego w związku z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, co miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie w sprawie, bez uniemożliwienia stronie złożenia wyjaśnień w zakresie nieprawdziwych danych przekazanych przez podmiot prowadzący konkurencyjną działalność gospodarczą,

3. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w oczywistym stopniu mających wpływ na wynik sprawy a wyrażające się w dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego w szczególności nieuprawnionym uznaniu, iż tożsame oznaczenie tzw. policyjne nieruchomości nie może zostać przypisane dwóm różnym działkom ewidencyjnym,

4. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w oczywistym stopniu mające wpływ na wynik sprawy, a wyrażające się w zaniechaniu wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy tj. zaniechaniu oceny decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Prezydenta [...] nakładającej na przedsiębiorcę K. W. obowiązek zapłaty podatku w związku z prowadzeniem działalności przy ul. [...] [...] wobec jednoczesnego uznania za wiarygodne informacje przekazane przez podmiot prowadzący działalność konkurencyjną wskazujący, iż K. W. prowadzi działalność przy ul. [...],

5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez przypisanie waloru istotności okoliczności zaniechania złożenia przez K. W. umowy dzierżawy, w sytuacji gdy do akt sprawy złożono aneks do przedmiotowej umowy z którego w sposób jednoznaczny i precyzyjny wynika przedmiot dzierżawy, a pozostałe zapisy umowne tj. w szczególności wysokość rat czynszu dzierżawnego, terminu płatności itp. są okolicznościami irrelewantnymi w sprawie niniejszej,

ewentualnie

6. naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 35 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 8 i 12 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wrażający się w braku wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania wpisu wobec ustalenia na podstawie rejestru publicznego, iż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma inny adres niż [...] [...].

Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa o stwierdzenie nieważności decyzji z Ministra Rozwoju i Finansów dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przypisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] którą organ ten wykreślił przedsiębiorcę Pana K. W. (NIP: [...]) z CEIDG.

Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ uznał, że w okolicznościach danej sprawy zachodzi przesłanka z art. 35 ust. 1a i 2a w zw. z art. 16a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, która upoważnia organ do wykreślenia przedsiębiorcy, wobec nieprzedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, której dane widnieją w CEIDG we wpisie przedsiębiorcy w zakresie danych adresowych (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz adres do doręczeń).

Według oceny Sądu powyższe stanowisko organu jest zgodne z prawem.

Należy się zgodzić z Ministrem Rozwoju i Finansów, że przepis art. 35 ust. 1a i 2a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zobowiązuje organ do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, gdy ten poweźmie informację o braku tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w tym wpisie. Wymóg w zakresie wskazania adresu wynika bowiem wprost z przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który tworzy w pkt 1-19 numerus clausus tj. zamknięty katalog danych podlegających wpisowi do CEIDG, a następnie w niej publikowanych. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust. 1, lub dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w tym zakresie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 16a ust. 1 usdg, przedsiębiorca zobowiązany jest posiadać tytuł prawny do nieruchomości, których adresy określił w CEIDG jako: adres do doręczeń, czy adresy miejsc wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca tytułem prawnym do nieruchomości, których dane podał w CEIDG (adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adres do doręczeń, adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej) zobowiązany jest legitymować się w każdym czasie, w szczególności w związku z prowadzonym na podstawie art. 35 ust. 1a postępowaniem, powinien każdorazowo - na wezwanie ministra właściwego do spraw gospodarki - okazywać go. Ponadto przepis art. 35 ust. 2a ustawy określa, że jeżeli przedsiębiorca nie przedstawi tytułu prawnego do nieruchomości, o którym mowa w art. 16a ust. 1, lub nie dokona zmiany swojego wpisu w CEIDG w zakresie adresu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5, minister właściwy do spraw gospodarki wykreśli, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.

Analizując niniejszą skargę Sąd doszedł do przekonania, że Minister Rozwoju i Finansów prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz zastosował przepisy prawa materialnego. Celem prowadzonego postępowania było ustalenie, czy przedsiębiorca Pan K. W. posiadał tytuł prawny do nieruchomości przy ul. [...] oraz czy jest on uprawniony do wskazywania takich danych w CEIDG. W tym celu organ kilkukrotnie wzywał przedsiębiorcę do wykazania uprawnienia do korzystania z nieruchomości położonej przy ul. [...] (między innymi wezwanie z dnia [...] listopada 2016 r., k. 9 akt administracyjnych). Z przedstawionego przez skarżącego aneksu oznaczonego numerem [...] kwietnia 2002 r. sporządzonego do umowy dzierżawy z dnia [...] marca 1994 r. nr [...], której Stronami był Pan K. W. ([...]) oraz P., nie wynikało uprawnienie do korzystania z nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...]. Z kolei z map ewidencyjnych wynika, że skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej [...], która położona jest przy ul. [...], a nie przy ul. [...]. Według treści map ewidencyjnych oraz odpisu księgi wieczystej nr [...], nieruchomość położona przy ul. [...] [...], której dane wskazano w CEIDG, położona jest na działce [...], a nie na działce [...]. Powyższy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Pan K. W., nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości położonej na działce [...], której nadano numer porządkowy ul. [...] [...] i powyższych ustaleń nie podważa decyzja dotycząca obowiązku zapłaty podatku.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż podmiotowi zgłaszającemu nieprawidłowości we wpisie Pana K. W. w CEIDG, tj. F. S.A. nie przysługiwał przymiot strony niniejszego postępowania, Sąd uznał, że stanowisko to jest bezpodstawne. Zdaniem Sądu F. S.A. dysponowała interesem materialnoprawnym wywiedzionym z art. 35 ust 1a w zw. z art. 16a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 28 k.p.a.

Przesłanki przyznania statusu strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, zgodnie z art. 28 k.p.a., nie stanowi wykazanie naruszenia interesu prawnego danego podmiotu, lecz wystarczająca jest sama możliwość zaistnienia takiego naruszenia. Prawo do ochrony swego interesu prawnego polega na możliwości uczestniczenia w postępowaniu, weryfikowania rozstrzygnięć, wyrażania stanowiska, zgłaszania uwag i wniosków. Zdaniem Sądu, osoba dysponująca prawem własności, czy prawem użytkowania wieczystego, tak jak w przypadku F. S.A. (według treści odpisu ksiąg wieczystych) bądź innym prawem uprawniającym do władania korzystania z nieruchomości, ma pełne uprawnienie do żądania zweryfikowania przez Ministra Rozwoju i Finansów w oparciu o art. 35 ust. 1a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzącego ewidencję przedsiębiorców, poprawności wpisu przedsiębiorcy w określonym zakresie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków wskazać należy, że może on odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżący tego rodzaju uzasadnienia nie przedstawił.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Organy administracji nie naruszyły przepisów k.p.a., a ponadto wypełniły obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77, 80 k.p.a. i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Nadto zaskarżona decyzja zawierała niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a., w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na postawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.