Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1380/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1799/14 w sprawie ze skarg A. w T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.: z dnia [...] września 2014 r. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1799/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. w T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2014 r. określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzjami z dnia [...] lipca 2014r. znak: [...],[...],[...] Prezydent Miasta T. określił A. w T. należną do zwrotu wysokość dotacji:

- na prowadzenie B. w T., pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (za 2011, 2012 i 2013r.) oraz

- na prowadzenie C. po ZSZ w T., pobranej w nadmiernej wysokości (za 2011 i 2013r.).

W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że kontroli poddana została prawidłowość wydatkowania środków z otrzymanej dotacji. Na jej podstawie ustalono, że organ prowadzący szkoły wydatkował z otrzymanej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem kwoty dotyczące premii dla Prezesa i Zastępcy Prezesa A. w T., nadto kwoty stanowiące wydatki na premie dla Dyrektora A. w T.. Niezgodnie z przeznaczeniem wydano środki za wykonanie systemu przeciwoblodzeniowego budynku przy pl. D. [...] w T., kwoty związane z finansowaniem usług adwokackich, na wykonanie raportu oddziaływania na środowisko dla projektowanej przebudowy budynku warsztatów szkolnych przy ul. K. [...] w T., wydatkowanej na przejazd pracowników rzemieślniczej Szkoły Zawodowej w P. na uroczystości szkolne do T., wydatkowanej na wykonanie elewacji termoizolacyjnej ścian budynku przy pl. D. [...]. w T. wraz z rozbiórką kominów wentylacyjnych i montażem nowych rur wentylacyjnych z obróbką na dachu oraz z wykończeniem wejścia do piwniczki. Dodatkowo zakwestionowano wydatkowanie dotacji na przedsięwzięcie inwestycyjne pn. "Utworzenie Rzemieślniczego Centrum Motoryzacyjnego Subregionu T.", na zakup kserokopiarki oraz na zakup rejestratora DVR do telewizji przemysłowej. Nie uznano za zasadne także wydatków dotyczących zlecenia pt. "przeprowadzenie czynności polegającej na modernizacji szkolnictwa zawodowego", na szkolenie rady pedagogicznej szkoły z P., na "wykaz multimedialny szkół", na zakup książek "Rzemiosło Polskie", na zakup pomocy dydaktycznych do języka angielskiego, jednego wydatku z powodu błędnego opisania faktury, wydatku na finansowanie kursów i szkoleń uczniów szkoły z P., wydatku na dwukrotne rozliczenie umowy o dzieło z J. W.-P., wydatku jako pochodnego od wynagrodzeń, a także wydatków inwestycyjnych na przebudowę klatki schodowej.

Nadto organ I instancji stwierdził, że po sprawdzeniu rzeczywistej liczby uczniów w poszczególnych szkołach na podstawie księgi uczniów i dzienników lekcyjnych, część dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości i winna być niższa, co dotyczyło także Technikum Uzupełniającego dla Pracujących w T..

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzjami z [...] września 2014r., nr [...],[...] i SKO.E/4106/13/2014, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wynagrodzenie podmiotu prowadzącego szkołę niepubliczną nie mieści się w zakresie wydatków bieżących, które związane są z realizacją zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej, określonych w art. 90 ust. 3 d ustawy o systemie oświaty. Słusznie organ I instancji zakwestionował również takie wydatki jak: wykonanie systemu przeciwoblodzeniowego budynku, czy też wydatki na wykonanie elewacji termoizolacyjnej ściany budynku, przebudowę klatki schodowej, na wykonanie raportu oddziaływania na środowisko dla projektowanej przebudowy budynku warsztatów szkolnych. Nie można ich uznać za wydatki bieżące, które stanowią realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, są to bowiem wydatki będące wydatkami majątkowymi, inwestycyjnym, a takie wydatki nie mogą być finansowane z dotacji oświatowych pochodzących od jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei wydatki na przejazdy pracowników oraz finansowanie usług adwokackich nie są wydatkami związanymi z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej w związku z czym należało uznać je za wydatki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

A. w T. wniosła skargi na powyższe decyzje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym wyrokiem skargi oddalił, uznając je za bezzasadne. W pierwszej kolejności Sąd uznał, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe zasadnie pominęły wnioski strony nieprzydatne dla rozstrzygnięcia i rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność.

Odnosząc się natomiast do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w zakresie wyliczenia rzeczywistej liczby uczniów, Sąd wskazał, że do ustalenia stosownych danych posłużyły przede wszystkim zapisy w księgach uczniów i dziennikach lekcyjnych. Na podstawie tych dokumentów określono podczas kontroli, co znalazło odzwierciedlenie w jej protokołach, liczbę uczniów w poszczególnych placówkach. Protokoły zasadnie uznano za wiarygodne. Skarżąca kwestionując ich ustalenia nie zgłaszała zarzutów co do wiarygodności zapisów w księgach uczniów i dziennikach lekcyjnych, zatem w dokumentach prowadzonych właśnie przez ten podmiot i wskazanych w protokołach kontroli jako źródło ustaleń dotyczących rzeczywistej liczby uczniów. Jednocześnie Izba nie wskazała, na podstawie jakich innych dokumentów, aniżeli księgi uczniów i dzienniki lekcyjne należałoby ustalać tę liczbę w celu weryfikacji danych przez nią przedstawianych. Prawidłowości oceny dokonanej przez organy nie mógł zmienić zapis § 5 ust. 2 Uchwały [...] Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2010 r., gdyż i w niej jest mowa także o rzeczywistej liczbie uczniów, rozumianej jako wielkość aktualna, określona na podstawie dokumentacji przebiegu nauczania. Izba pragnąc wykazać prawidłowość ustalania liczby uczniów naruszyła § 5 ust. 2 cytowanej uchwały także w ten sposób, że we wniosku o uzyskanie dotacji wykazywała uczniów, którzy zostali skreśleni z listy uczniów.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji odniósł się do "wydatków bieżących", który to termin powinien być interpretowany tak, jak jest rozumiany na gruncie art. 165a ust. 6 uprzednio obowiązującej ustawy o finansach publicznych z 2005 r. oraz art. 236 ust. 2 i 3 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. W tym kontekście do wydatków bieżących w zakresie działalności dydaktycznej, opiekuńczej i wychowawczej należy zaliczyć wydatki związane z ponoszeniem kosztów osobowych i materiałowych, a także kosztów utrzymania (eksploatacji) obiektów własnych i korzystania z obiektów obcych. Do wydatków bieżących szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej nie mogą być natomiast zaliczane wydatki majątkowe, takie jak nabycie środków trwałych, czy też modernizacja przeprowadzona w obcych środkach trwałych. Nie są one bowiem bezpośrednio związane z procesem nauczania (także zawodowego), a zatem nie można ich uznać za realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. W związku z tym Sąd I instancji nie zgodził się z poglądem skarżącej, że kwota zakwestionowanej dotacji, na którą składa się koszt wykonania systemu przeciwoblodzeniowego budynków przy ul. D. i U. w T., sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla projektowanej przebudowy budynku warsztatów szkolnych przy ul. K. [...] w T. oraz dalszych usług z tym związanych, wykonania elewacji termoizolacyjnej wraz z rozbiórką kominów wentylacyjnych i montażem nowych rur z obróbką na dachu oraz wykończeniem wejścia do piwniczki, przebudowy klatki schodowej, dotyczący przedsięwzięcia inwestycyjnego pn. "Utworzenie Rzemieślniczego Centrum Motoryzacyjnego Subregionu T." mieści się w kategorii wydatków bieżących w rozumieniu art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm. Dalej: u.s.o)., a zatem przeznaczonych na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Kolegium trafnie przyjęło, że wydatki związane z wykonaniem opisanych prac i zadań mieszczą się w kategorii ulepszenia obcego środka trwałego, a nie jego remontu, czyli przywrócenia do stanu pierwotnego, stanowiąc tym samym wydatek majątkowy, prowadzący w sposób znaczący do zwiększenia wartości użytkowej budynków.

Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, dotacja oświatowa, o której mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. nie może być także przeznaczona na wynagrodzenie, czy premie organu prowadzącego, a zatem w realiach niniejszej sprawy na premie prezesa Izby i jego zastępcy, oraz dyrektora Izby. Jest to tym bardziej zasadne, że doszło tu do oddzielenia funkcji organu prowadzącego od funkcji dyrektora szkoły w następstwie zlecenia temu ostatniemu przez dyrektora Izby prowadzenia wszelkich spraw związanych z bieżącą działalnością placówki oświatowej. Wydatki na rzecz podmiotu prowadzącego szkołę, nie będącego jednocześnie kadrą nauczycielską, nie mogą być sfinansowane z dotacji, gdyż w istocie stanowią one zysk prowadzącego szkoły, mimo że prowadzący szkoły wykonuje na jego rzecz określone prace administracyjne. Za bieżące wydatki szkoły w rozumieniu ww. przepisu nie mogły być również uznane wydatki na obsługę administracyjno-prawną wykonywaną przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zlecenia na rzecz organu prowadzącego szkołę. Prowadzenie spraw kadrowo–osobowych stanowi obowiązek organu prowadzącego szkołę, zgodnie z art. 5 ust. 7 u.s.o. i nie można takiego wydatku zaliczyć jako realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Tymczasem przedmiotowa dotacja dotyczy jedynie finansowania takich zadań. Wydatki zatem na prowadzenie spraw kadrowo–osobowych, chociażby nawet ponoszone na rzecz firmy zewnętrznej świadczącej usługi na rzecz konkretnej szkoły, stanowiłyby w istocie dotowanie organu prowadzącego szkołę, co byłoby sprzeczne z celem takich dotacji. Celem dotacji nie jest bowiem dofinansowywanie realizacji zadań organu prowadzącego szkołę, lecz dofinansowywanie zadań szkoły w zakresie wskazanym w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Sąd podkreślił, że sformułowane w ustawie o finansach publicznych zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych mają zapewnić racjonalizację kosztów, oznaczającą wydajność i skuteczność wydatkowania środków publicznych w związku z realizacją zamierzonego zadania. Racjonalizacja kosztów oznacza dążenie do uzyskania największych oszczędności w nakładach, przy porównywalnym efekcie. Dlatego też uprawnione było stanowisko organów nieuznania kolejnych, opisanych szczegółowo w decyzjach, wydatkowanych przez skarżącą środków. Dotyczyło to kosztów przejazdów pracowników Izby na szkolenie i uroczystości w Pilźnie, wydatku na wykaz multimedialny szkół sprzeczny z opisem wynikającym z faktury, wydatków na zakup książek niezaliczonych do pomocy dydaktycznych, bądź nie służących uczniom w kontrolowanych szkołach, wydatków na sfinansowanie zadań realizowanych przez placówkę w P., wydatków na zakup sprzętu nie stanowiącego środków służących procesowi dydaktycznemu realizowanemu w szkołach, czy wydatków nieudokumentowanych, bądź specyfikowanych w wyniku błędu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.::

1) art. 165a ust 6 uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U.2005, nr 249, poz. 2104 z późn. zmianami) poprzez błędne uznanie, iż znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie;

2) art. 236 ust 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240 z późn. zmianami, zwana dalej: u.f.p.), poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przepis ten ma zastosowanie do szkół niepublicznych, niebędących jednostkami samorządu terytorialnego ani jednostkami sektora finansów;

3) art. 90 ust 3d u.s.o. w związku z art. 131 u.f.p. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, z pominięciem zakresu, na jaki może być przeznaczona dotacja podmiotowa wskazanego w art. 131 u.f.p. i zawężenie katalogu wydatków bieżących jedynie do wydatków związanych ściśle z opieką, kształceniem, wychowaniem oraz profilaktyką społeczną;

4) art. 3 pkt 17 i ust 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. 2013.613 z późn. zm), poprzez ich niezastosowanie i przez to dokonanie dowolnej wykładni pojęcia wydatku inwestycyjnego, a także środka trwałego;

5) art. 44 ust. 3 u.f.p. poprzez jego zastosowanie wprost do skarżącej, która nie jest jednostką sektora finansów publicznych i nie dokonuje wydatków publicznych;

6) § 5 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2010 r. w zw. z art. 90 ust 3 u.s.o. poprzez nieprawidłową wykładnię zawartej tam definicji "rzeczywistej liczby uczniów", która to wielkość stanowi podstawę dla ustalenia wysokości dotacji oświatowej, a pod tym pojęciem należy rozumieć: "liczbę uczniów posiadających według stanu na pierwszy roboczy dzień miesiąca status ucznia, którzy zgodnie z przepisami prawa o systemie oświaty i statutu szkoły nie znajdują się w sytuacji dającej możliwość skreślenia z listy uczniów" i w konsekwencji przyjęcie, że rzeczywista liczba uczniów różni się od liczby wykazywanej przez organ prowadzący do naliczania dotacji;

7) art. 5 ust 7 w zw. z art. 2 u.s.o. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że sfera zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę niepubliczną oraz zadań tej szkoły lub placówki, która jako prowadzona przez osobę fizyczną lub prawną nie jest podmiotem prawa, stanowią całkowicie rozłączne kategorie prawne, a w konsekwencji zadania wskazane w art. 5 ust 7 u.s.o. nie dotyczą w ogóle szkoły niepublicznej, lecz wyłącznie jej osoby prowadzącej, skutkiem czego nie podlegają finansowaniu z dotacji podmiotowej przysługującej tej szkole.

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145§ 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organ drugiej instancji przyjął jako wiadomości specjalne - niezbędne dla oceny wydatków poczynionych przez stronę - wiadomości, które nie zostały przedstawione przez biegłego, a także oparcie rozstrzygnięcia jedynie na materiale dowodowym dopuszczonym przez organ administracji,

2) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu braku zdefiniowania pojęcia wydatku inwestycyjnego, a także nieodniesienie się do zarzutów stawianych przez skarżącą, a dotyczących braku weryfikacji kontroli przeprowadzonej przez organ,

Wskazując na powyższe zarzuty [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał, jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu postępowania wykazać należy, że sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, jaki przepis powinien być zastosowany, bądź w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

Odnosząc się do zarzutów określonych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut procesowy najdalej idący, a mianowicie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Ponadto przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, a stronie wdanie się w spór (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07, z 7 czerwca 2011r.,sygn. akt II GSK 601/10).

Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej podnieść należy więc, że uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania) przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego tylko w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Uwzględniając wnioski formułowane na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji – kontrola legalności decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej przyznanej na podstawie art. 90 ust. 3d ustawy – stwierdzić należy, że WSA w Krakowie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej. Zwłaszcza, gdy w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi trzeba podkreślić również, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli ponadto, wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy – a więc tak, jak w rozpatrywanej sprawie - to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 141§ 4 p.p.s.a.. Sąd I instancji przedstawił stan sprawy, powołał zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powody, dla których Sąd I instancji oddalił skargę są zrozumiałe i zostały prawidłowo wyjaśnione. Wnoszący skargę kasacyjną, podnosząc zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia, stwierdził, że WSA nie ustosunkował się do zarzutu niezastosowania definicji legalnej inwestycji oraz braku weryfikacji kontroli przeprowadzonej przez organ. Odnosząc się do pierwszej kwestii uznać należy, że nie ma ona zasadniczego znaczenia dla prawidłowości wydanych rozstrzygnięć, które opierają się na treści art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, zgodnie z którym dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do "braku weryfikacji kontroli przeprowadzonej przez organ", który to zarzut nie został w żaden sposób uzasadniony.

Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił również zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. W ramach tego zarzutu skarżąca kasacyjnie podnosiła, że dla oceny wydatków przez nią poniesionych niezbędne są wiadomości specjalne, które nie zostały przedstawione przez biegłego oraz że organ oparł rozstrzygnięcia jedynie na materiale dowodowym dopuszczonym przez siebie.

Odnosząc się do tych zarzutów, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a, nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w przywołanym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutów określonych w art.174 pkt 2 p.p.s.a. - w świetle utrwalonego orzecznictwa – konieczne jest wykazanie, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki miało to wpływ na treść kwestionowanego wyroku (vide wyrok NSA z 4.10.2012 r. II FSK 437/11 niepublikowany, wyrok NSA z 11.07.2013 r. II GSK 455/12 niepublikowany). Treść skargi kasacyjnej nie zawiera w tym zakresie argumentacji. Strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie stara się zakwestionować dokonaną przez Sąd I instancji ocenę ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Jednak poza ogólnikowym stwierdzeniem, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a., brak jest jednoznacznego wykazania, że przedstawiona w tym zakresie przez Sąd I instancji ocena stanu faktycznego nie jest prawidłowa oraz że zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby twierdzić, że Sąd I instancji zaniechał realizacji obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych faktycznych okoliczności sprawy Z tych tylko względów zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a nie są trafne, co powoduje, że w pełni jest miarodajny stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy jeszcze raz zauważyć, że zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia prawa materialnego, to nieprawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, to błąd w zakresie subsumpcji, a więc zastosowanie (lub niezastosowanie) normy prawnej wynikającej z danego przepisu w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na pominięciu podmiotowego charakteru dotacji i zawężeniu katalogu wydatków bieżących jedynie do wydatków związanych ściśle z opieką, kształceniem, wychowaniem oraz profilaktyką społeczną. Zdaniem autora skargi kasacyjnej art. 90 ust 3d u.s.o. powinien być interpretowany łącznie z art. 3 pkt 17 oraz ust. 4 ustawy o rachunkowości, ponieważ zawierają one definicję pojęcia inwestycji, co dopiero pozwala na wyjaśnienie, jakich wydatków dokonała skarżąca kasacyjnie i czy mogą one zostać zaliczone do wydatków bieżących.

Ze sformułowanych w pkt I ppkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej zarzutów i ich uzasadnienia wynika, że autor skargi kasacyjnie podjął próbę przełożenia sporu na zagadnienie interpretacji pojęcia "inwestycje", gdy tymczasem kluczową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest kwestia charakteru dotacji, a także interpretacja pojęcie "wydatków bieżących".

W myśl art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i dotacje te mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Powołany przepis został dodany na mocy art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 z późn. zm.) i obowiązywał od dnia 22 kwietnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (zmieniony na podstawie art.1 pkt 20 lit. e) ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz zmianie niektórych ustaw – Dz. U. z 2013 r., poz. 827 z późn. zm.) i z uwagi na to, że wprowadził unormowanie, że dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, nie jest już uprawnione twierdzenie, że omawiane dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, gdyż mają charakter podmiotowo – celowy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13, Lex nr 1479237, M. Pilich, Komentarz do art. 80 (teza 12) i 90 (teza 16) ustawy o systemie oświaty, LEX, 2013). Wspomniana nowelizacja jednoznacznie bowiem wskazała cel, na jaki mogą być przeznaczone omawiane dotacje dla szkół, przedszkoli niepublicznych. Wobec tego beneficjent może dotację przeznaczyć tylko na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.o.s.o. (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014r., sygn.. akt II GSK 229/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie można z tej dotacji ponosić wydatków pośrednio związanych z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12, Lex nr 1488069, M. Pilich, Komentarz do art. 90 ustawy o systemie oświaty, t. 16), ani tym bardziej twierdzić, że wystarczy dotacje przeznaczyć na bieżącą działalność szkoły bez wskazania konkretnego celu lub też, że jedyną formą rozliczenia dotacji może być rozliczenie faktycznej liczby uczniów.

Niewątpliwie uznać należy, że dotacja przyznawana na podstawie art. 90 ust. 3 u.s.o. ma służyć subwencjonowaniu szkoły, realizującej cel, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie zaś podmiotu tą szkołę prowadzącego. Podmiot prowadzący szkołę, podejmując działalność z własnej inicjatywy musi się liczyć, tak jak każdy inny przedsiębiorca, z kosztami prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże, z uwagi na przedmiot tej działalności ( edukacyjna, oświatowa ), na zasadzie przywileju korzysta w trybie ww. art. 90 ust. 3d u.s.o. z wspomagania funduszami publicznymi co powoduje, że tego typu podmioty korzystają z ułatwień (ze względu na częściowe zapewnienie źródeł finansowania) w porównaniu do innych przedsiębiorców działających w innych dziedzinach gospodarki. Rodzi to z drugiej strony obowiązek dokonania przez podmiot prowadzący szkołę niepubliczną rozliczenia przyznanej mu dotacji. Środki te podlegają bowiem kontroli jako pochodzące z budżetu publicznego, zatem ich wydatkowanie jest ograniczone przepisami prawa, co nie jest równoznaczne ze stosowaniem tych samych reguł w gospodarowaniu nimi i rozumieniu bieżących wydatków właściwym dla podmiotów publicznych. Właśnie w tym kontekście należy widzieć związek wydatku z pojęciem "wydatków bieżących". W konsekwencji przyjąć należy, że nawet wydatek rzeczowy może być wydatkiem bieżącym, to tym bardziej za taki musi być uznany ten, który nie wiąże się w chwili ponoszenia z nabyciem praw do majątku podmiotu dysponującego dotacją. W takim kontekście należy widzieć wydatki ponoszone przez skarżącą.

Nie powinno budzić wątpliwości, że - wobec dość jednoznacznie wskazanego przez ustawodawcę celu, na jaki mogą być przeznaczone omawiane dotacje – nie każdy wydatek poniesiony (przeznaczony) na sfinansowanie realizacji zadań placówki uznać należy za wykorzystany zgodnie z jej przeznaczeniem, ale wyłącznie taki, który mieści się w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i o ile ma charakter wydatku bieżącego, teraźniejszego, związanego z chwilą rozdysponowania środków.

Mając na uwadze, że dotacja, w myśl art. 90 ust. 3d u.s.o. ma być przeznaczona na bieżącą działalność oraz na cele związane ściśle z procesem kształcenia uczniów, trudno uznać za spełniające ww. kryteria wydatki o charakterze inwestycyjnym związane z rozbudową i modernizacją szkoły. Do wydatków takich można byłoby zaliczyć jedynie wydatki remontowe, które powstały w wyniku bieżącego eksploatacji budynku.

Odnosząc się do zarzutów określonych w pkt 1 ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione, gdyż – wbrew ich treści - Sąd I instancji, ani nie stosował art. 165 a ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, ani też nie dokonał błędnej wykładni art. 236 ust 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych. Ponieważ ustawa o systemie oświaty nie precyzuje pojęcia wydatków bieżących, Sąd I instancji, podzielając stanowisko organów, przyjął - posiłkując się pojęciem określonym w art. 236 ust. 2 u.f.p., z którego wynika, że w ramach wydatków bieżących nie mieszczą się wydatki majątkowe, w tym poniesione na inwestycje - że rozbudowa i modernizacja budynku, stanowi wydatek majątkowy, powiększający wartość majątku (budynku). Niewątpliwie niektóre wydatki bieżące podmiotu prowadzącego szkołę niepubliczną mogą być zbieżne z wydatkami bieżącymi zdefiniowanymi w u.f.p. Jednak te zbiory nie muszą, a nawet nie mogą być tożsame, bowiem muszą być odnoszone do celów działalności prowadzonej przez podmiot korzystający z dotacji na prowadzenie placówki oświatowej, w tym szkoły. Zdaniem NSA powinny być nawet odnoszone do specyfiki danej szkoły. Z tego powodu stosowanie "automatyzmu pojęciowego", nie może zasługiwać na akceptację, gdyż to, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z wydatkiem bieżącym pokrywanym przez dotację - mniej należy łączyć z podziałem funkcjonującym w finansach publicznych na wydatki rzeczowe i bieżące, a bardziej z realizacją zadań konkretnej placówki oświatowej. Spełnienie takiego warunku może być również odnoszone do niektórych wydatków rzeczowych. Bezspornie z dotacji nie mogą być finansowane wydatki rzeczowe pośrednio związane z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, a także profilaktyki społecznej. Zatem w takim znaczeniu Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza własne, dotychczasowe stanowisko w zakresie rozumienia wydatków bieżących z art. 90 ust. 3d u.s.o. Równocześnie jednak wskazać należy, że takimi wydatkami mogą być te, które mają nawet charakter rzeczowy, ale są ponoszone bezpośrednio w celu realizacji kształcenia, wychowania i opieki. Ten tok argumentacji potwierdził sam ustawodawca w noweli art. 90 ust. 3d u.s.o. z dnia 20 lutego 2015 r. To właśnie ta zmiana u.s.o. wprowadza zamknięty katalog celów, na które ma być wykorzystana dotacja, ale i tu możliwe są wydatki rzeczowe. Tym bardziej należy takie dopuścić w stanie prawnym będącym podstawą wydania zaskarżonych decyzji, o ile tylko służą one bezpośrednio realizacji celów i zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Pozbawiony całkowicie podstaw jest kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zastosowania w sprawie art. 44 ust. 3 u.f.p. To, że skarżąca kasacyjnie nie jest jednostką sektora finansów publicznych nie uprawnia do twierdzenia, że wydatkując przyznane jej w ramach dotacji oświatowej publiczne środki nie jest zobowiązana do ich dokonywania w sposób celowy i oszczędny, przy zastosowaniu doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, w sposób umożliwiający terminową realizację zadań. Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze charakter dotacji przyznawanych szkole niepublicznej.

Nie zasługuje na akceptacje taki pogląd, w myśl którego beneficjent miałby otrzymywać dotacje bez żadnych obowiązków z jego strony, w szczególności w zakresie wykazania wydatkowania zgodnie z jej celami ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012r. , sygn.. akt II GSK 1860/11, publ. na stronie www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Środki publiczne, jakie stanowi dotacja oświatowa nie mogą stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego szkołę. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3 d u.s.o., a mianowicie wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenie, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej ( por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2014r. , sygn.. akt II GSK 1002/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni art. 5 ust 7 w zw. z art. 2 u.s.o., w ramach którego autor skargi kasacyjnej wywodzi, że z dotacji mogą być finansowane wszelkie potrzeby związane z funkcjonowaniem szkoły, w tym również wydatki o charakterze pomocniczym, pośrednio związane z działalnością dydaktyczną szkoły, stwierdzić należy jego niezasadność.

Artykuł 5 u.s.o. określa bliżej jakie podmioty mogą być organami prowadzącymi szkoły i placówki oraz jakie prawa i obowiązki są im z tego tytułu przypisane. Treść art. 5 ust. 7 u.s.o. jest jasna, wskazuje on, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do zadań tego organu należy w szczególności zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2 – 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Zatem ustęp 7 zobowiązuje organ prowadzący do zapewnienia szkole lub placówce warunków działalności, a "na cele wymienione w przepisie organy są zobowiązane zapewnić odpowiednie środki finansowe."( por. M Pilich op.cit. str. 97). W zestawieniu z treścią art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym do końca 2013 r. należy wykluczyć możliwość sfinansowania z dotacji kosztów obsługi prowadzonej szkoły. Wydatkowanie dotacji zostało ograniczone przez wskazanie celów, na jakie może być wykorzystana i mimo, że zapewnienie obsługi administracyjnej jest konieczne i uzasadnione dla funkcjonowania szkoły, to nie mieści się w zadaniach szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, które tylko mogą być dofinansowane z dotacji, co słusznie stwierdził Sąd I instancji.

Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnej wykładni § 5 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2010 r. w zw. z art. 90 ust. 3 u.s.o. W ramach tego zarzutu skarżąca kasacyjnie, podważając ustalenia organu dotyczące liczby uczniów, podnosi, że skreślenie z listy uczniów, już po złożeniu wniosku o dotację miesięczną z góry na dany miesiąc, nie powoduje utraty prawa do dotacji na tego ucznia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ zastosował błędną wykładnię § 5 Uchwały nr [...].

W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że w sytuacji, gdy skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa materialnego, to rozpatrzenie takich zarzutów nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy.

Rozpatrzenie tej kwestii wymagało bowiem postawienia zarzutów w oparciu o postawę z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. oraz wykazania wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. W związku z tym, że tak się jednak nie stało, ocena zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonywana na podstawie tych ustaleń faktycznych, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, które - jak wynika z powyższego – nie zostały skutecznie podważone.

Autor skargi kasacyjnej w ramach zarzutu określonego w pkt 1ppkt 6 petitum skargi kasacyjnej podnosi błędną wykładnię § 5 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2010 r. w zw. z art. 90 ust. 3 u.s.o. poprzez nieprawidłową wykładnię zawartej tam definicji "rzeczywistej liczby uczniów", która to wielkość stanowi podstawę dla ustalenia wysokości dotacji oświatowej, a pod tym pojęciem należy rozumieć: "liczbę uczniów posiadających według stanu na pierwszy roboczy dzień miesiąca status ucznia, którzy zgodnie z przepisami prawa o systemie oświaty i statutu szkoły nie znajdują się w sytuacji dającej możliwość skreślenia z listy uczniów".

Wbrew temu zarzutowi kasacyjnemu stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonał błędnej wykładni ww. § 5 Uchwały nr [...] w sposób określony w tym zarzucie.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że dotacje oświatowe przysługują na każdego ucznia, a więc w wysokości odpowiadającej faktycznej, rzeczywistej liczbie uczniów w chwili przekazywania dotacji. § 5 Uchwały nr [...] Rady Miasta T. precyzuje pojęcie "rzeczywistej liczby uczniów" jako wielkość aktualną, określoną na podstawie dokumentacji przebiegu nauczania. Trudno w opisanych wyżej okolicznościach uznać, że WSA dopuścił się błędnej wykładni ww. przepisu uchwały Rady Miasta T.

Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje prawidłowość zastosowania przez organy § 5 Uchwały nr [...] i wiąże to naruszenia prawa materialnego z procesem ustalania stanu faktycznego. Jednakże takie postępowanie jest prawnie nieskuteczne, gdyż brak jest prawidłowo skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.