Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1691/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 ust. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia R. [...] z siedzibą w O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji; p o s t a n a w i a oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 15 grudnia 2009r. Stowarzyszenie R. [...] z siedzibą w O. zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tegoż wniosku skarżący wskazał, iż decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2009r. zobowiązano skarżącego do zwrotu części dotacji w wysokości 1.154,86 złotych. Powyższy obowiązek Stowarzyszenie wykonało. Skarżący podkreślił, iż wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, albo w części dotyczącej wykonania przepisu art. 145 ust. 6 ustawy o finansach publicznych. Wnioskodawca podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, poprzez wyeliminowanie Stowarzyszenia z procedur ubiegania się o dotacje celowe ze środków publicznych. Konsekwencją braku dotacji, będą oczywiste i nieodwracalne skutki w zaprzestaniu realizacji bieżących projektów realizowanych na rzecz mniejszości etnicznej R., których źródło finansowania pochodzi ze środków publicznych otrzymywanych przez Stowarzyszenie z różnych instytucji Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnionym.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, skarżący w przedmiotowym wniosku nie przedstawił w sposób wystarczający okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego pozytywne rozpatrzenie. Przede wszystkim powołane okoliczności nie odnoszą się do żadnych konkretnych informacji finansowych dotyczących prowadzonej przez zainteresowane Stowarzyszenie działalności, a przecież ewentualną utratą zdolności finansowej i związanym z tym brakiem możliwości realizowania zadań statutowych umotywowany jest wniosek rozpoznawany w sprawie. W związku z tym nie można dokonać oceny merytorycznej wniosku w celu ustalenia, czy rzeczywiście – zgodnie z twierdzeniem skarżącego – wykonanie zaskarżonej decyzji może w konsekwencji doprowadzić do zaprzestania "realizacji bieżących projektów".

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązującą stronę skarżącą do zwrotu części dotacji. Zaskarżona decyzja nałożyła na skarżącego obowiązek zwrotu dotacji i obowiązek ten został, zgodnie z oświadczeniem Stowarzyszenia dobrowolnie wykonany. Brak jest zatem również z tego powodu możliwości uwzględnienia wniosku. Ponadto Sąd nie mógł również rozpatrywać przesłanek wstrzymania dotyczących hipotetycznej sytuacji zastosowania przez organ art. 145 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), który stanowił, iż wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem wyklucza prawo otrzymania dotacji przez kolejne 3 lata, licząc od dnia stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania dotacji ..., gdyż po pierwsze powyższa ustawa już nie obowiązuje (od 1 stycznia 2010 r. obowiązuje ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), a ponadto nie podjęto jeszcze żadnych decyzji w przedmiocie dotacji, co do których skarżąca ewentualnie będzie występowała. Należy także wskazać, iż zgodnie z ww. cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd upoważniony jest do rozpoznawania wniosków o wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W granicach tej samej sprawy podjęty był tylko jeden akt, na który skarżący złożył skargę i który to obowiązek wynikający z tego aktu został dobrowolnie wykonany.

W tej sytuacji Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał, aby w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.