Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 349/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

A.W. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na tle następującego, ustalonego przez organy, stanu faktycznego sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. A.W. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zwrot nadpłaconego podatku VAT wraz z odsetkami, wpłaconego w łącznej kwocie 46.975,19 zł na rachunek Urzędu Skarbowego przelewem z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie dotyczącej podatnika P sp. z o.o. z tytułu egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości położonej w [...] KW Nr [...].

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w toku egzekucji dokonał licytacyjnej sprzedaży nieruchomości dłużnika P sp. z o.o.. Postanowienie Sądu Rejonowego o przysadzeniu własności z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie [...] uprawomocniło się 23 sierpnia 2007 r. Skarżący zaznaczył, że w ówczesnym czasie w doktrynie i orzecznictwie pojawiły się wątpliwości co do tego czy w obowiązującym stanie prawnym czynności podatnika podatku VAT przez Komornika Sądowego są możliwe do wykonania bez naruszenia prawa. Skarżący wskazał na treść art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) który nakłada na komornika sądowego obowiązek płatnika od dokonywanej w trybie egzekucji dostawy nieruchomości oraz zaznaczył, że ze względu na przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie I SA/Po 357/06 czy art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług jest niezgodny z art.2 Konstytucji, wstrzymał czynności dotyczące podziału uzyskanej z egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości, a na zdecydowaną sugestię Sądu Rejonowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny ww. zagadnienia prawnego.

Skarżący zaznaczył, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt P 44/07 przesądzającym, że art. 18 ustawy

o podatku od towarów i usług jest zgodny z art. 2 Konstytucji, postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. podjął postępowanie w zakresie wydzielonej i zdeponowanej kwoty podatku VAT. Podkreślił również, że dysponentem całej wpłaconej kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości był Sąd Rejonowy. Komornik nie pobierał żadnej sumy, a przez cały czas trwania postępowania znajdowała się ona na rachunku bankowym Skarbu Państwa.

Skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu pobranego, a nie wpłaconego w terminie podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości.

Zaznaczył, że w celu uniknięcia dolegliwości związanych z prowadzonym postępowaniem przelewem z dnia [...] grudnia 2012 r. wpłacił warunkowo żądaną kwotę 46.975,19 zł na rachunek Urzędu Skarbowego zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] umorzył dalsze postępowanie jako bezprzedmiotowe.

A.W. stwierdził, że postąpił zgodnie z prawem, a należny podatek VAT został wpłacony w czasie, gdy było to prawnie i faktycznie możliwe. W ocenie skarżącego nie może być mowy o opóźnieniu wpłaty i żadne zobowiązanie nie powstało. W związku z tym kwota 46.975,19 stanowi nadpłatę podatku VAT i konieczny jest jej zwrot. Skarżący zaznaczył, że jako dowody powołuje pisma przedstawione do sprawy [...] zakończonej decyzją [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług wskazując, że wniosek skarżącego jest bezpodstawny. Organ pierwszej instancji stwierdził, że Ordynacja podatkowa definiuje pojęcie nadpłaty jednakże skarżący nie spełnia żadnego z warunków definicji nadpłaty, nie pobrał bowiem nienależnie podatku lub w wysokości większej od należnej. Nie określono również w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4 zobowiązania w kwocie nienależnej lub w wysokości większej od należnej.

Na skutek złożonego przez A.W. zażalenia powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego kwestia zasadności żądania stwierdzenia nadpłaty, a zatem merytoryczna ocena jej przesłanek winna być oceniona przez organ pierwszej instancji w postępowaniu wszczętym z wniosku strony z dnia [...] marca 2013 r., a nie w postępowaniu o odmowie wszczęcia postępowania, które jest jedynie postępowaniem wstępnym, w którym organ bada czy wniosek pochodzi od osoby posiadającej legitymację oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie.

Wezwaniem z dnia [...] grudnia 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku z dnia [...] marca 2013 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie A.W. wskazał, że zwraca się o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT i jego zwrot w kwocie 46.975,19 zł wraz z odsetkami od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia zapłaty.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

W motywach uzasadnienia postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że obowiązek podatkowy powstał w miesiącu wrześniu 2007 r., tj. 30 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zaznaczył, że skarżący pobrał podatek w kwocie należnej, którą powinien odprowadzić na konto Urzędu Skarbowego do dnia [...] października 2007r. obowiązku tego jednak nie dopełnił. Organ pierwszej instancji wskazał, że A.W. zapłacił zobowiązanie podatkowe wynikające ze sprzedaży egzekucyjnej nieruchomości w dniu [...] grudnia 2012r. w kwocie 28.473,19 zł wraz z odsetkami w kwocie 18.502 zł. Nadto powołał treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i zaznaczył, że przepis ten stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów z tytułu niepobranych albo niewpłaconych podatków. Stwierdził również, że bieg terminu nie uległ przerwaniu ani zawieszeniu. W ocenie organu pierwszej instancji zobowiązanie podatkowe skarżącego przedawniło się z dniem 31 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaznaczył, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2013 r. został złożony z naruszeniem art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej czyli po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku zatem nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

Na powyższe postanowienie A.W. wniósł zażalenie zarzucając mu rażące naruszenie prawa określonego przepisami art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 165a § 1 art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze odniesienie się do ustaleń stanu faktycznego, pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę, pominięcie norm i ich wykładni regulujących materię będącą przedmiotem postępowania, co skutkowało bezpodstawnym, dowolnym i błędnym przyjęciem, jakoby w sprawie doszło do wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Skarżący stwierdził, że mimo wiążących zaleceń organu podatkowego drugiej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, ani nie zmierzał do ustalenia pełnego stanu faktycznego w sprawie. Zaznaczył również, że jedynymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy są przedłożone przez niego dokumenty. Skarżący podkreślił, że we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. wniósł aby jako dowody traktować pisma przedstawione do sprawy Urzędu Skarbowego [...] zakończonej decyzją [...] jednakże, w ocenie skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego w żaden sposób nie odniósł się do przedłożonych i wskazanych dowodów.

Skarżący podniósł, że w toku całego postępowania podatkowego, a także

w niniejszym postępowaniu w pismach procesowych stanowczo i konsekwentnie wskazywał, że wpłata była nienależna i została wymuszona realnie grożącymi konsekwencjami w postaci wszczęcia postępowania karnego skarbowego, zabezpieczającego bądź egzekucyjnego. Stwierdził również, że w sposób wyraźny sformułował swoje stanowisko, iż wpłata ma charakter warunkowy do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, czy zobowiązanie podatkowe powstało. W ocenie skarżącego oczywistym jest, że wpłata nie była następstwem powstałej zaległości.

A.W. podkreślił również, że organ pierwszej instancji ukrył fakt, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r., na skutek złożonej skargi, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Go 284/13.

Nadto skarżący powołał się na uchwałę NSA z dnia 6 października 2003 r. sygn. akt FPS 8/03, zgodnie z którą zobowiązanie, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, jednak organ odwoławczy może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 ustawy, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku. Jednocześnie stwierdził, że nie wygasło jego prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, bowiem nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając wynikający z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług termin płatności tego rodzaju podatku oraz mając na uwadze art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży egzekucyjnej ww. nieruchomości za miesiąc wrzesień 2007r. przedawniało się z dniem 31 grudnia 2012 r. Podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty strona złożyła w dniu 18 marca 2013 r. W ocenie organu oznacza to, że w świetle art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej stanowiącego, iż prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, strona z końcem 2012 r. utraciła prawo do skutecznego wniesienia takiego żądania.

W ocenie organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, podniesiony w oparciu o uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie FPS 8/03 bowiem zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w sprawie I FPS 1/12 w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Przy czym określony w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy, co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Wyjątek w tym zakresie musi być wskazany jednoznacznie w ustawie, jak ma to miejsce np. w przypadku instytucji zwrotu nadpłaty, określonej w art. 79 Ordynacji podatkowej, gdzie w § 2 stwierdzono, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario wynika z tego, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 ww. ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wobec wygaśnięcia z końcem 2012 r. prawa strony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty ww. podatku, powoływane w zażaleniu stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], jakkolwiek dotyczące legitymacji Komornika Sądowego do żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości, nie uprawnia organu do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie i rozpoznania jej merytorycznie.

Na powyższe postanowienie A.W. wniósł skargę zarzucając mu obrazę art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz rażące naruszenie prawa określonego przepisami art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 165a § 1, a w szczególności art. 79 § 2 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze odniesienie się do ustaleń stanu faktycznego, pominięcie norm i ich wykładni regulujących materię będącą przedmiotem postępowania, co skutkowało bezpodstawnym, dowolnym i błędnym przyjęciem, jakoby w sprawie doszło wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę A.W. wskazał, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego jak i Dyrektor Izby Skarbowej manipulując faktami oraz ignorując prawo i jego wykładnię naruszyli zasady demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej (art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej).

W ocenie skarżącego żadne zobowiązanie podatkowe nie powstało. Skarżący stwierdził, że zapłata podatku sprawia, iż termin przedawnienia już nie biegnie. Wpłata dokonana na rzecz Urzędu Skarbowego w dniu [...] grudnia 2012r. przerwała bieg przedawnienia. W takiej sytuacji twierdzenie, jakoby przedawnienie zobowiązania nastąpiło z końcem 2012r. jest manipulacją zmierzającą do uniknięcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący wskazał na treść uchwały NSA z dnia 6 października 2003r. syn. akt FPS 8/03 oraz wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007r. sygn. akt II FSK 1378/05, zgodnie z którym zapłata podatku przed upływem przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania, ale podatnik nie jest pozbawiony możliwości wykazania, że zapłacił więcej niż wynosiło zobowiązanie. W ocenie skarżącego nie wygasło jego prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku, albowiem nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także oceny prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej P.p.s.a.), kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Granice sprawy wyznaczają przede wszystkim rodzaj i treść zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności (względnie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa).

Na wstępie też należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zastosowania regulacji art.79 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z którym, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W regulacji tej określony został termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Jest to termin materialnoprawny, który nie może być ani odroczony, ani też przedłużony. Po jego upływie wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania - art. 165a.

Termin ten jako termin prawa materialnego skutkuje, w przypadku jego uchybienia, utratą prawa do złożenia wniosku o stwierdzenia nadpłaty, a tym samym utratą możliwości zainicjowania w tym przedmiocie postępowania podatkowego.

Wygasa on po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonego w art. 70 o.p. Z uwagi na możliwość zawieszenia lub wystąpienia przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązania, termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty musi być ustalany dla poszczególnych zobowiązań w sposób bardzo precyzyjny.

Zgodnie z art. 70. § 1. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:

1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej;

2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu.

§ 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

§ 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.).

§ 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:

1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności;

3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W rozpoznawanej spawie obowiązek podatkowy powstał w miesiącu wrześniu 2007 r., tj. 30 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności z dnia [...] sierpnia 2007 r. Skarżący pobrał podatek w kwocie należnej, którą powinien odprowadzić na konto Urzędu Skarbowego do dnia 25 października 2007 r. obowiązku tego jednak nie dopełnił, dopiero w dniu [...] grudnia 2012 r., zapłacił zobowiązanie podatkowe wynikające ze sprzedaży egzekucyjnej nieruchomości.

Skarżący jako okoliczność powodującą brak upływu przedawnienia wskazał zapłatę zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego przedawnienia, które nastąpiło z dniem 31 grudnia 2012r.

Zapłata zobowiązania podatkowego nie jest jednak ustawową przesłanką skutkującą zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Należy podkreślić, że zapłata obok przedawnienia, zgodnie z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowi sposób wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ale w rozpoznawanej sprawie kwestia ta nie ma znaczenia. Organ odmówił bowiem wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nadpłaty nie z powodu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ale z uwagi na fakt, że wniosek został złożony po upływie terminu. Przepis art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej wskazuje na upływ terminu przedawnienia określając w ten sposób termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nie odnosi się on, jak sugeruje skarżący, do kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 3 grudnia 2012r., I FPS 1/12 w której podkreślono, odnosząc uwagi do art.208 § 1O.p., że "Przepis ten jednoznacznie określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania, gdy organ ten przed upływem przedawnienia nie zdążył określić zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku. Ustalony w tym przepisie upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy co do przedawnionego zobowiązania podatkowego (...).

Wyjątek w tym zakresie musi być wskazany jednoznacznie w ustawie, jak to uczyniono np. w odniesieniu do instytucji zwrotu nadpłaty, określonej w art. 79 Ordynacji podatkowej, gdzie w § 2 stwierdzono, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario wynika z tego, że w razie wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim wypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Podkreśla to dodatkowo pogląd, że termin przedawnienia jest zastrzeżony dla podatników, których roszczenia, wynikające z ich interesu prawnego - jeśli zostaną zgłoszone przed upływem terminu przedawnienia - powinny zostać rozpatrzone nawet po jego upływie".

W rozpoznawanej sprawie na co słusznie organ odwoławczy zwrócił, uwagę wniosek skarżącego z dnia [...] marca 12013r.,został złożony po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007r.,który upłynął z dniem 31 grudnia 2012r. Przyjęcie rozumowania zaprezentowanego przez skarżącego prowadziłoby do uznania, że podatnik nie byłby ograniczony żadnym terminem do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, albowiem nie byłoby żadnych przeszkód do złożenia takiego wniosku nawet po upływie wielu lat. W sytuacji gdy nie było żadnych przeszkód jak w rozpoznawanej sprawie do złożenia takiego wniosku po uiszczeniu zobowiązania podatkowego a przed upływem 2012 roku.

Ponadto kwestia wysokości samego zobowiązania podatkowego nie została jeszcze zakończona w postępowaniu sądowoadministracyjnym albowiem wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lipca 2013r.,I SA/Go 284/13 , uchylający zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z dnia 28 marca 2013r., nie jest prawomocny.

Mając na uwadze tak określony termin płatności VAT oraz brak czynności przerywających lub zawieszających bieg terminu przedawnienia należało stwierdzić, że organ prawidłowo wskazał, iż termin przedawnienia zobowiązania VATw przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 31 grudnia 2012r. Jednocześnie, jak wyżej wskazano, w tej dacie upłynął termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, o którym mowa w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym, wniosek złożony w dniu 18 marca 2013r., jak prawidłowo przyjął organ, nie mógł wywołać zamierzonych przez skarżącego skutków. Skoro wygasło prawo skarżącego do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, brak było podstaw do jego merytorycznego rozpoznania.

Skarżący zarzucając organom naruszenie prawa procesowego, nie wskazał jakie w tym postępowaniu nastąpiły braki a Sąd rozpoznając sprawę ich nie stwierdził, dlatego zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego nie są także zasadne.

Wydane przez organy orzeczenia mają materialno prawną podstawę, nie mogą zatem naruszać konstytucyjnych regulacji z art. 2 i 7 Konstytucji R.P.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę należało oddalić.

-----------------------

12