Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 64/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2 pkt 1-4a i 8, art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.37 par.1,art.123
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2012r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" (k. 16) Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia "[...]" o wyznaczeniu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy dotyczącej samowoli budowlanej.

Pismem z dnia 29 maja 2012r. (k. 13) A. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z wnioskiem o uzupełnienie i sprostowanie wskazanego wyżej postanowienia z dnia "[...]" w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego co do prawa odwołania oraz jego formy. Podniósł, iż pouczenie zawarte w tym postanowieniu jest wadliwe i nie odpowiada przepisom prawa. Wskazał bowiem, iż na postanowienie wydane w trybie art. 113 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służy zażalenie.

Pismem z dnia 27 czerwca 2012r. (k. 15) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wskazał, iż art. 113 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego ma zastosowanie przy prostowaniu przez organ w drodze postanowienia błędów pisarskich oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez organ decyzjach. Nie ma on zastosowania do art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, który odnosi się do uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, prawa do odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego.

W dniu 16 lipca 2012r. skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w zakresie wniesionego w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosku z dnia 29 maja 2012r. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia tego organu z dnia "[...]". Podniósł, iż organ nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego pismo organu z dnia 27 czerwca 2012r. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe, a działanie organu jest bezprawne i narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie WINB w O. do podjęcia działań w zakresie jego wniosku z dnia 29 maja 2012r., a w przypadku wydania postanowienia przez organ po wniesieniu skargi – stwierdzenie, ze organ dopuścił się naruszenia uprawnień i obowiązków w sposób istotny i rażący oraz o wymierzenie organowi grzywny. Wyjaśnił, iż pismem z dnia 12 lipca 2012r. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem na bezczynność WINB w O. oraz pismem z dnia 13 lipca 2012r. z wezwaniem o zaprzestanie naruszeń prawa przez organ, lecz GINB ten nie ustosunkował się do tych pism.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie. Podał, iż na przedmiotowe pismo udzielił odpowiedzi pismem z dnia 27 czerwca 2012r. Jednocześnie wskazał, iż pisma skarżącego są obszerne i chaotyczne, co powoduje ich nieczytelność i trudność w ocenie ich treści. Nie podzielił twierdzenia skarżącego, iż pozostaje w bezczynności, a korespondencja jest prowadzona w sposób przewlekły.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 20 lipca 2012r. skarżący został wezwany do wskazania, czy przedmiotem jego skargi jest wyłącznie bezczynność organu, czy także przewlekłe prowadzenie postępowania. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2012r. skarżący wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie wnosi skargę na bezczynność organu i przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 24 września 2012r. wyłączono do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi A.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczącego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 29 maja 2012r., która jest przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 99/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej: ppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a).

Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

W rozpoznawanej sprawie skarga A. Z. dotyczy bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego co do środków zaskarżenia. Wskazać jednak należy, iż na postanowienie wydawane w trybie art. 111 §1b Kodeksu postępowania administracyjnego nie służy zażalenie. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Orzeczenie to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010r. Sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551 oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu tego postanowienia).

Skoro zatem nie jest dopuszczalna skarga na postanowienie wydane w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie jest także dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym zakresie.

Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 2 i 8 ppsa, ponieważ dotyczy działalności organu nie objętej zakresem tego przepisu. Wobec tego, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.