Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1553/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8,  art. 49, art. 123 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również Kolegium, SKO) po rozpoznaniu odwołań K. P., L. B., E. W., D. P. oraz Stowarzyszenia "[...]" od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu utrzymało ją w mocy. W podstawie prawnej decyzji organu II instancji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), określanej w dalszej części jako "u.p.z.p.".

Wspomnianą decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Wójt Gminy [...], działając na wniosek A. S.A. z siedzibą w [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "Farma wiatrowa [....]" polegającej na: budowie elektrowni wiatrowej złożonej z dwóch turbin, każda o mocy do 3,5 MW, wykorzystującej energię wiatru do produkcji energii elektrycznej na działkach nr ewid. 20/18, 52 w miejscowości Z., budowie dróg dojazdowych i przejazdów na działkach nr 20/18, 52 w miejscowości Z. wraz ze zjazdami z dróg gminnych stanowiących działki nr ewid. 42, 43 w miejscowości Z. oraz budowie placu manewrowego na działce nr 52 w miejscowości Z. Organ wskazał, że po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko oraz zaopiniowaniu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą Farma wiatrowa [...] przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (opinia z dnia [...] września 2013 r. nr [...]), a także uzgodnieniu warunków realizacji tego przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [....] (postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]) Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] czerwca 2014 r. decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Farma wiatrowa [...]". Organ stwierdził, że działki nr ewid. 20/18 i 52 w miejscowości Z. położone są na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z obowiązującym obecnie Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], uchwalonym uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], w odległości ok. 370 m od planowanej inwestycji od strony południowo-wschodniej planowany jest przebieg linii elektroenergetycznej WN 400 kV, co w świetle art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wymaga uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia z Marszałkiem Województwa [...]. Planowana inwestycja nie będzie realizowana na terenie górniczym, zagrożonym zjawiskami powodziowymi oraz osuwaniem się mas ziemi. Następnie organ wskazał na fakt uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z następującymi organami:

- Marszałkiem Województwa [...] za pośrednictwem Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Inspektorat w [...] – postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...],

- Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych – postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...],

- Marszałkiem Województwa [...], który w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zajął stanowiska w sprawie uzgodnienia decyzji w zakresie określonym w art. 53 ust. 10, ust. 10a u.p.z.p., w związku z czym – w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienie zostało dokonane,

- Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych – postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...],

- Urzędem Lotnictwa Cywilnego w [...] – postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...],

- Szefem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w [...] – pismo z dnia 2 marca 2015 r.

Organ zwrócił też uwagę na postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] umarzające postępowanie i wskazujące, że zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy niniejsza sprawa odnosi się do obszaru, który nie został objęty żadną z form ochrony konserwatorskiej wynikającej z art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ani też ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Wójt Gminy [...] wskazał także na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmawiające rozpatrzenia wniosku o uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na zlokalizowanie planowanej inwestycji poza obszarami objętymi ochroną prawną na mocy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2003r. poz. 627 ze zm.) oraz z uwagi na fakt, że dla niniejszej inwestycji była już przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, w trakcie której uzgodniono realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Od powołanej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. oddzielne, choć zasadniczo jednobrzmiące odwołania złożyli: Stowarzyszenie "[...]", D. P. oraz K. P., L. B. i E. W. Zarzucili w nich naruszenie interesów osób trzecich przez niepowiadomienie o przedmiotowym postępowaniu właścicieli dalej sąsiadujących z planowaną inwestycją działek oraz zastosowanie w stosunku do właścicieli innych działek procedury obwieszczenia poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w miejscowości Z., które miało miejsce w dniu 30 czerwca 2015 r., a następnego dnia usunięto je, poza tym nie zawierało ono żadnych załączników decyzji. Wskazali, że turbina i śmigło umiejscowione są wprawdzie na działkach nr 20/18 i 52, jednak oczywistym jest, że oddziaływanie farmy wiatrowej będzie szersze, naruszając interesy osób trzecich poprzez hałas, ograniczenie możliwości zabudowy działek, tzw. rzucanie lodem, infradźwięki, wibracje, stres zwierząt hodowlanych. W ich ocenie, turbiny wiatrowe nie powinny być traktowane jako obiekty infrastruktury technicznej, lecz jako zabudowa produkcyjna. Składający odwołanie uznali za zbyt wą skie ujęcie objętego analizą obszaru. Poza tym, stwierdzili, że argumentacja decyzji nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego. Ponadto, mieszkańcy Załuża nie wyrażają zgody na budowę elektrowni wiatrowej w bezpośrednim sąsiedztwie ich działek. Dodatkowo Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że obszar, na którym planowana jest budowa farmy wiatrowej obejmuje swym zasięgiem również grunty klasy RIIIa, RIIIb.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W pierwszej części uzasadnienia SKO podniosło, że z karty charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że źródłem hałasu na etapie jego realizacji będzie praca maszyn i urządzeń budowlanych i hałas komunikacyjny związany z ruchem pojazdów dostawczych, jednak oddziaływanie to będzie miało charakter chwilowy i ustanie po zakończeniu prac budowlanych. Z kolei, źródłem hałasu podczas funkcjonowania przedsięwzięcia będą punktowe źródła hałasu tj. gondole na wieżach elektrowni wiatrowych, hałas aerodynamiczny wywołany ruchem śmigieł turbin oraz niewielki ruch pojazdów samochodowych związany z obsługą turbin wiatrowych. Najbliższe tereny chronione pod względem akustycznym w sąsiedztwie projektowanych turbin to tereny zabudowy zagrodowej zlokalizowane w odległości ok. 950 m od turbin wiatrowych. Analiza akustyczna zawarta w raporcie oddziaływania przedmiotowego obiektu na środowisko wskazuje, że emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia nie wychodzi swoją wartością na najbliższe tereny chronione pod względem akustycznym. Ponadto, w trakcie realizacji przedsięwzięcia może wystąpić okresowe pogorszenie jakości powietrza w wyniku spalania paliw w silnikach pojazdów transportowych, maszyn i urządzeń budowlanych, które to uciążliwości będą miały krótkotrwały charakter. Ponadto, teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi. Funkcjonowanie turbin wiatrowych nie jest związane z emisją zanieczyszczeń stanowiących zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego; ścieki bytowe i przemysłowe nie będą powstawać. Wody roztopowo-opadowe z terenu przedsięwzięcia odprowadzane będą przez infiltrację do gruntów oraz rowami. Organ zwrócił też uwagę, że wytworzone w trakcie realizacji przedsięwzięcia typowe odpady budowlane zbierane będą w sposób selektywny, a następnie przekazywane odpowiednim podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku, unieszkodliwiania i transportu odpadów. Taka sama procedura stosowana będzie w przypadku powstania odpadów na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. Zacienienie powodowane przez przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na zdrowie ludzi. Poza tym, planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego. Planowane jest ono do zlokalizowania poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Przedsięwzięcie znajduje się na terenach pól uprawnych – wyłącznie użytki klas RIV a i RIVb. Nie jest konieczna zgoda na zmianę przeznaczenia. Działka nr ewid. 20/18 posiada dostęp do dróg gminnych: nr ewid. 43 położnej w miejscowości Z. od strony północnej oraz nr 413 położonej w miejscowości Z. od strony południowej. Natomiast działka nr 52 posiada dostęp do drogi gminnej nr ewid. 42 położonej w Z. od strony południowej oraz drogi gminnej nr ewid. 41 położonej w Z. od strony północnej. Wymienione działki mają dostęp do sieci uzbrojenia techniczno-elektroenergetycznej, pozwalającej na obsługę inwestycji.

W dalszej części uzasadnienia SKO podniosło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jednak art. 61 ust. 3 tej ustawy wyłącza stosowanie jej art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 do inwestycji w postaci linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że realizacja tych ostatnich inwestycji nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Kolegium zwróciło uwagę, że orzecznictwo sądowe w zakresie kwalifikacji urządzeń służących przetwarzaniu jednej energii (wiatrowej, słonecznej) w drugą (elektryczną) w kontekście brzmienia wskazanego art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie jest jednolite, jednakże organ przychyla się do stanowiska, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Odnosząc się natomiast do kręgu stron postępowania Kolegium podniosło, że prawidłowo postąpił Wójt Gminy [...] doręczając korespondencję w sprawie właścicielom działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji oraz informując o podjętych działaniach inne osoby w formie obwieszczenia. Ponadto, SKO stwierdziło, że podnoszone w odwołaniach kwestie własnościowe (naruszenia granic nieruchomości) nie mogą stanowić przedmiotu rozważań tego etapu procesu inwestycyjnego. Nie mogą być także rozpoznawane kwestie związane z naruszeniem norm ochrony środowiska czy zdrowia ludzi, bowiem zostały one zastrzeżone dla postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podkreślił też, że granice wyznaczonego obszaru analizowanego odpowiadają brzmieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. złożyło Stowarzyszenie "[...]", wnosząc o jej uchylenie z powodu nierozpoznania istoty sprawy i braku odniesienia się do wszystkich zgłoszonych przez nie zarzutów, jak też ze względu na rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść "silniejszego".

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powielając argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej odbywa się przy uwzględnieniu kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem. Nie wszystkie jednak uchybienia organów mogą stanowić podstawę eliminacji kwestionowanego aktu z obrotu prawnego, a w wypadku decyzji administracyjnych i postanowień tylko te wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. I tak, sąd uchyla skarżoną decyzję (postanowienie), gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Z kolei stwierdzenie przyczyn nieważności określonych w art. 156 K.p.a. bądź w innych przepisach obliguje do stwierdzenia nieważności poddanej kontroli decyzji (postanowienia) – art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Należy też zwrócić uwagę, że sąd rozpoznając sprawę czyni to w jej granicach, co oznacza, że z urzędu uwzględnia także uchybienia, które nie zostały podniesione przez stronę w skardze bądź innych jej pismach procesowych, a wynika to z brzmienia art. 134 § 1 P.p.s.a.

Mając więc treść ostatnio powołanego przepisu na uwadze Sąd uwzględnił skargę z przyczyny, która nie została w niej podniesiona, a którą zauważył analizując akta sprawy. Przesądza ona o naruszeniu przepisów postępowania o możliwym wpływie na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przedmiotem badania Sądu była mianowicie decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci farmy wiatrowej "[....]" polegającej na budowie elektrowni wiatrowej, dróg dojazdowych i przejazdów oraz placu manewrowego na działkach nr 20/18 i 52 położonych w miejscowości Z. Z posiedzenia Kolegium, na którym podjęta została wskazana decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. sporządzony został protokół. Wynika z niego, że skład orzekający organu - tożsamy z tym, który podpisał się pod decyzją - po rozpatrzeniu odwołań szczegółowo wymienionych podmiotów (tych samych, których wskazano także we wstępnej części tej decyzji) postanowił "wznowić na wniosek Pani E. S. postępowanie administracyjne zakończone wydaniem wyżej opisanej nr [...] z dnia [...] maja 2015r.". Pomiędzy więc treścią decyzji datowanej [...] sierpnia 2015 r. a sporządzonego w tym samym dniu, dołączonego do akt sprawy, protokołu istnieje wyraźna rozbieżność w zakresie zarówno formy, jak i treści podjętego na tym posiedzeniu rozstrzygnięcia. Jest to sytuacja niedopuszczalna z punktu widzenia wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wedle art. 17 ust. 1 ustawy 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), zwanej następnie "u.s.k.o.", orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w szczegółowo wymienionych przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.) przybierają one formę decyzji albo postanowień. Kolegium wydaje orzeczenia po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia. Sprawę przedstawia członek kolegium wyznaczony jako jej sprawozdawca (art. 17 ust. 2 u.s.k.o.).

Należy zwrócić uwagę, że wspomniany wyżej protokół z dnia [...] sierpnia 2015r. mógłby zostać przecież także uznany za akt administracyjny tzn. postanowienie, bowiem zawiera oznaczenie organu administracji, od którego pochodzi, wskazuje jego adresata, znajduje się w nim rozstrzygnięcie o procesowym charakterze tj. wznowienie postępowania oraz podpisy osób reprezentujących organ administracji. Tego rodzaju wymogi zarówno literatura prawnicza, jak i orzecznictwo sądowe uznaje za minimalne, by można było mówić o decyzji administracyjnej, a zatem, by za taką była uznana nie musi zawierać wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a. [np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22.09.1981 r. SA 791/81, ONSA 1981/2/91, wyrok NSA z 20.071981 r. SA 1163/81, OSP 1982/9-10/169, M. Romańska Komentarz do art. 107 K.p.a. LEX OMEGA dla Sądów 2015 intranet].

Tym bardziej więc powyższe stanowisko można odnieść do uznania za postanowienie aktu, który wskazane wyżej wymogi zawiera z tą tylko różnicą, że decyzja winna zawierać rozstrzygnięcie o istocie sprawy, natomiast postanowienie rozstrzyga kwestie proceduralne związane z tokiem postępowania administracyjnego (art. 123 § 1 K.p.a.).

W takiej zaś sytuacji rodzą się duże wątpliwości co do tego, jaka jest faktyczna forma i treść zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia i w jakim trybie (zwyczajnym czy nadzwyczajnym) sprawa ta się toczy, nadto, jaki był przebieg posiedzenia kolegium i czego w istocie dotyczyła narada, a następnie głosowanie członków organu oraz co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania poprzedzającego podjęcie rozstrzygnięcia. Powstaje także pytanie o zakres podmiotowy tego postępowania, bowiem wymieniona w przedmiotowym protokole E. S. nie widnieje wśród ustalonych przez organy stron postępowania, a ujętych w załączonych do wydanych decyzji wykazach stron. Skoro zaś narada członków kolegialnego organu poprzedza wydanie określonego aktu administracyjnego, a zatem jest takim wstępnym etapem orzekania, to będące jej efektem rozstrzygnięcie nie może stać w sprzeczności z tym ujawnionym następnie w odrębnie spisywanym akcie, poddanym w dalszej kolejności kontroli sądowej. W przedstawionej sytuacji nie wiadomo bowiem, czy zostały zachowane wszystkie procesowe wymagania wynikające zarówno z powołanej ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, jak i K.p.a.

Wobec stwierdzenia zaistnienia opisanej wyżej nieprawidłowości Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem uznać jako nieistotnych wątpliwości co do rzeczywistego przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Stanowi on bowiem podstawowy element kontrolowanej sprawy. Z tego zaś względu niemożliwe było merytoryczne odniesienie się przez Sąd do przedstawionych w skardze szczegółowych uwag co do niezgodności zarówno z prawem procesowym, jak i materialnym kwestionowanej decyzji.

Niezależnie od powyższego należy jeszcze zwrócić uwagę na niewłaściwe postępowanie i to zarówno Wójta Gminy [...], jak i SKO w zakresie doręczenia wydanych przez te organy decyzji (w przypadku organu I instancji dotyczy to także zawiadomienia o wszczęciu postępowania). Mianowicie, formę i sposób dokonywania doręczeń wszelkich pism i rozstrzygnięć powstałych w trakcie trwania postępowania administracyjnego przewidują stosowne regulacje K.p.a. Zasadniczo więc, w świetle art. 39 K.p.a., doręczeń dokonuje się za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wspomniana ustawa procesowa przewiduje jednak także odmienny tryb, a mianowicie obwieszczenie bądź inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, na co wskazuje art. 49 tego aktu. Wynika z niego jednak wyraźnie, że taki sposób doręczeń może być zastosowany w danej sprawie tylko wówczas, gdy "przepis szczególny tak stanowi". Problematyka związana z wydawaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uregulowana jest w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w jej art. 59 – 67. Regulacja ta nie jest jednak kompleksowa i poszczególne zawarte w tej części ustawy przepisy zawierają w niektórych kwestiach odesłanie do stosowania unormowań wcześniejszych, a odnoszących się do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. art. 59 ust. 1 odsyła do art. 50 ust. 2, art. 60 ust. 1a do art. 53 ust. 5b i ust. 5c z kolei art. 64 ust. 1 nakazuje odpowiednie stosowanie art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 – 5a, art. 54, art. 55 i art. 56 u.p.z.p.

Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 1 u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Tego rodzaju formę doręczeń (tj. obwieszczenie) zastosował tak Wójt Gminy [...], jak i SKO, jednak powyższe nie miało uzasadnienia w świetle powołanych wyżej regulacji prawnych. Jak już bowiem wyżej wskazano, art. 49 K.p.a. dopuszcza obwieszczenie jako jeden ze sposobów doręczania, ale tylko wówczas, gdy zezwala na to stosowny przepis. Tymczasem powołany art. 53 ust. 1 u.p.z.p. odnosi się tylko i wyłącznie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie może być wykorzystywany w przypadku wydawania przez organ decyzji o warunkach zabudowy, bowiem tyczące się jej przepisy ani nie odsyłają w tym zakresie do cytowanego przepisu ani też same nie dopuszczają takiej możliwości.

Z podanego wyżej względu, a więc wobec nie dającej się usunąć w postępowaniu sądowym wątpliwości co do tego, co było przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.