Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 180/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 184 ust. 1, art. 207 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu [...] grudnia 2012 r. C. z siedzibą w S. (dalej: "skarżący", "centrum" lub "beneficjent") zrealizowało projekt pn.: "[...]". Celem głównym projektu było uzyskanie nowych kwalifikacji zawodowych w zakresie prac pod napięciem przez 72 pracowników właścicieli 18 firm z sektora budowlano - energetycznego z terenu województwa [...] .

W trakcie audytu projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego przeprowadzonego przez Komisję Europejską ustalono, że A.B., jeden z członków personelu ww. projektu, pracował 240 godzin miesięcznie przy projektach EFS, będąc jednocześnie zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy u kolejnego pracodawcy oraz prowadząc własną działalność gospodarczą. Osoba ta pracowała średnio 400 godzin miesięcznie, co budziło wątpliwości co do czasu pracy faktycznie przepracowanego na rzecz projektów dofinansowanych ze środków EFS. W końcowym sprawozdaniu z audytu Komisji Europejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. zalecono zastosowanie korekty finansowej w wysokości 100% w odniesieniu do wydatków odpowiadających godzinom przepracowanym przez A.B. we wszystkich projektach EFS, jeśli był on zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Marszałek Województwa [...] (dalej: "Marszałek" lub "organ I instancji") wezwał C. do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych obejmujących wynagrodzenie A.B. w marcu oraz kwietniu 2012 r. Wobec braku zwrotu środków organ ten wszczął w dniu [...] kwietnia 2016 r. postępowanie administracyjne. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Marszałek zobowiązał C. do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur w kwocie 5.778,99 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Minister Rozwoju i Finansów (dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji), decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Marszałka.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że w okresie od [...] października 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. A.B. zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy w O. na podstawie umowy o pracę z dnia [...] października 2012 r. zawartej na czas określony. Dodatkowo z dniem [...] listopada 2012 r. A.B. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą B. Jednocześnie w trakcie trwania stosunku pracy ww. osoba była angażowana w cztery projekty w ramach PO KL. Na podstawie analizy kart czasu pracy A.B. organ II instancji ustalił, że w miesiącach marzec i kwiecień 2013 r. przepracował on ogółem po 408 godzi, z czego w projektach NSRO po 240 godzin. W marcu 2013 r. oprócz pracy na etat (8 godzin dziennie) A.B. pracował przy realizacji projektów po 12 godzin dziennie przez aż 15 z 22 dni (soboty, niedziele były dniami wolnymi od pracy, z wyjątkiem dnia [...] i [...] marca 2013 r.). Natomiast w kwietniu 2013 r. ww. osoba tylko przy realizacji projektów przepracowała 21 dni (soboty, niedziele były dniami wolnymi od pracy), z czego 11 dni po 12 godzin dziennie, 8 dni po 11 godzin dziennie oraz 2 dni po 10 godzin dziennie. Oznacza to, że na odpoczynek A.B. przeznaczał 4 godziny (średnio 12 godzin pracy w projektach oraz 8 godzin pracy na etat). Dodatkowo prowadził on działalność gospodarczą, co zdaniem organu odwoławczego prowadzi do wniosku, nie mógł on prawidłowo wykonywać swoich obowiązków przy realizacji przedmiotowego projektu w marcu i kwietniu 2013 r.

Minister powołał się na zapis lit. a) i b) pkt 7 podrozdział 4.5 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL z dnia 14 sierpnia 2012 r. (dalej: "Wytyczne") wskazując, że wydatki związane z zaangażowaniem osoby wykonującej zadania w więcej niż jednym projekcie są kwalifikowalne, o ile 1) obciążenie z tego wynikające, nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie, 2) łączne zaangażowanie w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO nie przekracza 240 godzin miesięcznie." Zdaniem organu odwoławczego z zapisu Wytycznych precyzyjnie wynika, że chodzi o efektywne i prawidłowe wykonywanie wszystkich zadań powierzonych danemu członkowi personelu projektu. Uznał przy tym, że efektywny, racjonalny i możliwy do wykonania przez jedną osobę wymiar czasu pracy to taki, który odpowiada limitowi 240 godzin miesięcznego zaangażowania w projekty NSRO i uwzględnia jednocześnie zaangażowanie tej osoby poza projektami na podstawie umowy o pracę. Wydatki na wynagrodzenie w wymiarze przekraczającym ww. limit są niekwalifikowalne ze środków PO KL. W ocenie Ministra niekwalifikowalne są wydatki wynikające z umów cywilno - prawnych/umów o pracę, których zawarcie skutkowało przekroczeniem powyższego limitu i/lub powodowało, że obciążenie pracą wykluczało możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie.

Organ II instancji nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem beneficjenta, który uważa, że był zobowiązany jedynie do monitorowania, czy A.B. nie przekroczył limitu 240 godzin w ramach projektów NSRO. Opierając się na orzecznictwie organ zaznaczył, iż warunkiem uznania za kwalifikowalne wydatków związanych z zaangażowaniem osoby wykonującej zadania w więcej niż jednym projekcie było łączne spełnienie przesłanek wskazanych w podrozdziale 4.5 pkt 7 lit. a i b Wytycznych. Zatem, zdaniem Ministra, przed zawarciem w dniu [...] marca 2013 r. umowy zlecenie nr [...], na podstawie której A.B. miał pełnić funkcję kierownika projektu pn.: "[...]" w wymiarze 90 godzin miesięcznie, C. zobowiązane było do zbadania nie tylko, czy przekroczony zostanie limit 240 godzin w projektach NSRO, ale także, czy dotychczasowe obciążenie każdą wykonywaną pracą oraz obciążenie wynikające z zawarcia ww. umowy, nie wykluczało możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji przez A.B. wszystkich powierzonych mu zadań. Jak się okazało w chwili zawarcia z A.B. umowy zlecenie nr [...], tj. w dniu [...] marca 2013 r., miał on już zawarte trzy inne umowy:

– o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r.;

– zlecenie z dnia [...] października 2012 r. w ramach projektu nr [...] jako opiekun spółki w okresie od [...] października 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. (zaangażowanie miesięczne: 40 godzin);

– zlecenie z dnia [...] listopada 2012 r. w ramach projektu nr [...] jako kierownik projektu w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] listopada 2014 r. (zaangażowanie miesięczne: 120 godzin).

Jak ustalił Minister w wyniku zawarcia w dniu [...] marca 2013 r. umowy zlecenie nr [...] zaangażowanie zawodowe A.B. w marcu i kwietniu 2013 r. osiągnęło wymiar 408 godzin, który w ocenie organu jest na tyle wysoki, że nie tylko przekracza założenia określone w Wytycznych, ale także wszelkie normy zdrowo-rozsądkowe. Przy czym oprócz ww. umów A.B. prowadził jednocześnie działalność gospodarczą. Na podstawie umowy z dnia [...] marca 2013 r. przepracował on na rzecz spornego projektu po 86 godzin w marcu i kwietniu 2013 r., co, m.in. miało wpływ na przekroczenie limitu 240 godzin. Minister uznał więc za niekwalifikowalne wynagrodzenie A.B. wypłacone za miesiąc marzec i kwiecień 2013 r. w łącznej kwocie 5.778,99 zł (powiększonej o 8% kosztów pośrednich).

C. zaskarżyło powyższą decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez:

– jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji na skutek uznania za słuszny zarzutu, że praca wykonywana przez A.B. w skarżonym projekcie w okresie kiedy był on zatrudniony na etat była nieefektywna oraz że jego zaangażowanie jako kierownika projektu przy dodatkowej pracy na etat wykluczało możliwość prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań mu powierzonych, co w konsekwencji skutkowało brakiem wydania decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji i umorzenia postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, pomimo istnienia prawnych do tego podstaw,

– jego bezzasadne niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że spełniona została przesłanka do uchylenia tej decyzji w całości i umorzenia postępowania I instancji w całości z uwagi na brak istnienia w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanek wskazujących na naruszenie przez skarżącego warunków kwalifikowalności wydatków wynikających z Rozdziału 3, Podrozdziału 1 pkt 1 lit. b), Rozdziału 4, Podrozdziału 4 Wytycznych w zw. z § 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu,

b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również naruszenie zasady przekonywania w merytorycznym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w kontekście przyszłych skutków finansowych, jakie mogą grozić skarżącemu, w szczególności poprzez bezzasadne pominięcie zarzutów stawianych przez skarżącego w odwołaniu i nie odniesienie się do nich w treści zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego,

c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

– niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co kłóci się z zasadą dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli,

– wyprowadzenie z materiału dowodowego niniejszej sprawy wniosków z niego nie wynikających,

– dokonanie wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego bez uwzględnienia okoliczności niniejszej sprawy,

d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności poprzez niedostateczne uzasadnienie podstaw faktycznych nałożenia korekty finansowej w wysokości 100% w odniesieniu do wydatków dotyczących wynagrodzenia A.B.;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 207 ust.1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), dalej: "u.f.p.", poprzez niezasadne ich zastosowanie, mimo że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przyznane skarżącemu środki w kwocie 5.778,99 zł nie zostały przez beneficjenta wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., a w konsekwencji błędne ustalenie, że beneficjent naruszył warunki kwalifikowalności wydatków wynikające z Rozdziału 3, Podrozdziału 1 pkt 1 lit. b), Rozdziału 4, Podrozdziału 4 Wytycznych w zw. z § 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie,

b) Rozdziału 3, Podrozdziału 1 pkt 1 lit. b), Rozdziału 4, Podrozdziału 4 Wytycznych w zw. z § 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu w zw. z art. 184 u.f.p.

C. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzji organu i instancji, a także o zasądzenie od Ministra na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący podkreślił, że zobowiązał A.B. do prowadzenia stosownej ewidencji godzin i zadań zrealizowanych w ramach wszystkich projektów NSRO, w tym także tych, które nie były przez Skarżącego realizowane. Z ewidencji tej wynika, że nie został przekroczony limit 240 godzin miesięcznego zaangażowania pracownika warunkujący kwalifikowalność wynagrodzenia personelu projektu. Zachowanie ww. limitu jest tożsame z możliwością i zdolnością zatrudnionej w projekcie osoby do wywiązania się ze wszystkich zadań w prawidłowy i efektywny sposób, bez względu na to czy poza projektem jest ona zaangażowana w jakakolwiek inną działalność zawodową i wykonuje dodatkową pracę. Tym bardziej, że organy nie wykazały, iż A.B. wykonywał powierzone mu czynności w sposób nierzetelny, nieprawidłowy, czy budzący wątpliwości.

Zdaniem beneficjenta dopiero Wytyczne obowiązujące od dnia 1 maja 2014 r. wprowadziły regulację, w myśl której limit 240 godzin pracy w miesiącu dotyczy zaangażowania w jednym projekcie oraz wszystkich innych zadań wykonywanych przez daną osobę, w tym finansowanych ze środków strukturalnych i środków własnych. Oznacza to, że na gruncie Wytycznych z dnia 14 sierpnia 2012 r. oraz 1 lipca 2013 r. C. nie miało obowiązku weryfikowania, czy zatrudniona jako personel projektu osoba zaangażowana jest w realizowanie innych obowiązków zawodowych, a jedynie do sprawdzenia jakie jest łączne zaangażowanie takiej osoby we wszystkich projektach NSRO. Nadto na personelu także nie ciążył obowiązek przedstawiania informacji dotyczącej działalności poza projektowej.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy orzekające, które dawałyby podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Przypomnieć należy, iż na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu [...] grudnia 2012 r. skarżący otrzymał dofinansowanie ze środków budżetowych Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.

Przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 poz. 885 ze zm.), dalej "u.f.p." stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10.

Zgodnie natomiast z art. 184 ust. 1 u.f.p. "wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu." Szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (art. 206 ust. 1 u.f.p.). W związku z powyższymi przepisami procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p. są bezsprzecznie m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie projektu oraz dokumentach, do których stosowania zobowiązany był beneficjenta na podstawie umowy. Oznacza to, że poprawność działania beneficjenta realizującego umowę o dofinansowanie projektu z wykorzystaniem środków UE należy dokonywać, z uwzględnieniem postanowień tej umowy oraz przepisów prawa polskiego, które powinny być wykładane i stosowane z uwzględnieniem prawa europejskiego, bowiem regulacje polskie dotyczące realizacji programów operacyjnych służą osiąganiu wspólnych celów wynikających z prawa europejskiego i realizacji polityki spójności (tak NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. akt II GSK 1467/13).

Na podstawie § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu skarżący zobowiązany był stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych. W dniu angażowania A.B. do przedmiotowego projektu oraz w dniu wykonywania przez niego zleconych zadań obowiązywały Wytyczne w wersji z dnia 14 sierpnia 2012 r. Zgodnie z pkt 7 lit. a i b Podrozdziału 5 Rozdziału 4 tej wersji Wytycznych wydatki związane z zaangażowaniem osoby wykonującej zadania w więcej niż jednym projekcie są kwalifikowalne, o ile:

a) obciążenie z tego wynikające, nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie

b) łączne zaangażowanie w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO nie przekracza 240 godzin miesięcznie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy powyższy zapis należy interpretować w ten sposób, że limit 240 obejmuje jedynie pracę wykonaną w ramach projektów NSRO i przy jego wyliczeniu nie uwzględnia się pracy wykonywanej poza projektami – jak twierdzi skarżący, czy też limit ten obejmuję pracę wykonaną w ramach projektów przy uwzględnieniu wymiaru pozaprojektowego zaangażowania zawodowego osoby, której zleca się zadania w ramach projektu, jak twierdzą organy orzekające. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów.

Należy zauważyć, że wskazany zapis Wytycznych obejmuje dwie przesłanki uznania wydatku za kwalifikowalny, które muszą być spełnione łącznie. Tylko bowiem przyjęcie ich łącznego spełnienia pozwoli na zrozumienie intencji ustawodawcy, który zdecydował się na taki właśnie zapis. Nie można pominąć faktu, że projekty unijne realizowane są przez ludzi, którzy mają różnorodne ograniczenia. Ograniczeniem biologicznym człowieka jest m.in. potrzeba odpoczynku, która jest właściwie zaspokajana przede wszystkim przez odpowiednią ilość snu. Każdy człowiek doskonale wie, że bez odpowiedniej ilości snu nie jest w stanie sprawnie funkcjonować, będąc w odpowiednim stopniu skoncentrowanym na wykonywanych zadaniach. O ile ilość snu, jaka jest konieczna do efektywnego wypoczynku jest inna dla każdego człowieka zależąc od różnorodnych czynników, o tyle powszechnie przyjmuje się, że przeciętnie człowiek potrzebuje od 6 do 9 godzin snu na dobę. Właśnie z powodu m.in. takich biologicznych ograniczeń człowieka w Wytycznych pojawił się zapis umożliwiający zaangażowanie jednej osoby w więcej niż jeden projekt "o ile obciążenie z tego wynikające, nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie". Nie ulega też wątpliwości, że sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, byłoby przyjęcie, że jedynie wykonywanie zadań w ramach projektów dofinansowanych ze środków unijnych może być czynnikiem obciążającym osobę w stopniu wykluczającym możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji zadań w projekcie. Za czynnik taki należy uznać również każde pozaprojektowe zawodowe zaangażowanie danej osoby. Określenie limitu 240 godzin jest więc doprecyzowaniem jaki maksymalny czas pracy, przy uwzględnieniu ograniczeń i potrzeb człowieka, ustawodawca uznaje za nieobciążający członka personelu projektu, w sposób wykluczający możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie. Rozumienie odmienne prowadziłoby do wniosku, że daną osobę można by obciążyć pracą w sposób uniemożliwiający zaspokojenie podstawowych potrzeb, jak choćby potrzeba snu, co negatywnie odbiłoby się na jakości jej pracy. Z tego względu organu zasadnie przyjęły, że angażując daną osobę do realizacji projektu konieczne jest wcześniejsze ustalenie wymiaru jej zaangażowana we wszystkie inne obowiązki zawodowe, bez względu na źródło ich finansowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącego za prawidłowością takiego rozumienia ww. fragmentu Wytycznych przemawia jego korekta dokonana w wersji Wytycznych z dnia 2 kwietnia 2014 r. Zmieniony zapis wprost wskazywał, że "wydatki związane z zaangażowaniem osoby wykonującej zadania w projekcie lub projektach są kwalifikowalne, o ile: a) obciążenie z tego wynikające, nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie; b) łączne zaangażowanie zawodowe tej osoby w realizację wszystkich projektów finansowanych z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności oraz działań finansowanych z innych źródeł, w tym środków własnych Beneficjenta i innych podmiotów, nie przekracza 240 godzin miesięcznie.". Na beneficjenta nałożono obowiązek weryfikacji spełnienia warunków, o których mowa w lit. a i b, przed zaangażowaniem osoby do projektu i zobowiązanie ją do spełnienia tych warunków w okresie kwalifikowania jej wynagrodzenia w tym projekcie. Wprowadzona zmiana świadczy o dostrzeżeniu przez ustawodawcę możliwych wątpliwości interpretacyjnych lit. a i b pkt 7 Podrozdziału 5 Rozdziału 4 Wytycznych, a nie o woli wprowadzeniu nowego warunku kwalifikowalności wydatków.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w marcu 2013 r. było 21 dni roboczych. Z analizy kart czasu pracy A.B. wynika, że w tym czasie przepracował on 168 godzin w O. (po 8 godzin dziennie), 40 godzin w ramach projektu [...], 114 godzin w ramach projektu [...] oraz 86 godzin w ramach projektu objętego zaskarżoną decyzją. Razem dało to 408 godzin. Z kolei w kwietniu 2013 r było 21 dni roboczych w czasie których A.B. przepracował 168 godzin w O. (po 8 godzin dziennie), 40 godzin w ramach projektu [...], 114 godzin w ramach projektu [...] oraz 86 godzin w ramach projektu objętego zaskarżoną decyzją. Razem dało to 408 godzin. Po obliczeniu średniego dziennego zaangażowania zawodowego A.B. wyszło, że w dni robocze w marcu i kwietniu 2013 r. pracował on po ok. 19,4 godziny. Oznacza to, że na odpoczynek oraz zaspokojenie innych potrzeb, a także dojazdy do pracy przeznaczał ok 4.5 godziny dziennie. Biorąc pod uwagę ograniczenia człowieka, przede wszystkim w kwestii ilości niezbędnego odpoczynku, nie jest możliwe aby takie obciążenie zawodowe nie miało wpływu na możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych A.B. Należy przy tym zauważyć, że powyższe wyliczenie nie obejmuje jeszcze aktywności w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez A.B..

Z powyższych względów organy zasadnie uznały, że wynagrodzenie A.B. wypłacone za miesiąc marzec i kwiecień 2013 r. w wymiarze przekraczającym limit 240 godzin pracy, tj. w łącznej kwocie 5.778,99 zł (powiększonej o 8% kosztów pośrednich), stanowi wydatek niekwalifikowalny. Niezasadne okazały się więc zarzuty naruszenia przepisów u.f.p. oraz Wytycznych.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego. W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organy orzekające są prawidłowe i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym, przy czym za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez wojewodę i ministra. Pomimo zarzutu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego C. nie wyjaśniło jakich dokumentów w aktach brakowało i jakie dowody nie zostały przeanalizowane. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że w kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z k.p.a. Organy obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach.

Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.