Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2649/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1119/14 w sprawie ze skargi E.S. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od E.S. na rzecz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1119/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E.S. zobowiązał Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do rozpatrzenia wniosku E.S. z dnia 18 sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dniu 18 sierpnia 2014 r. skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej, w którym zażądała przekazania protokołu z posiedzenia Zespołu Koordynującego m.st. Warszawy z dnia 9 maja 2006 r.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował wnioskodawczynię, że protokół z posiedzenia Zespołu Koordynującego nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zespół Koordynujący funkcjonujący w 2006 r. nie był organem a jedynie nieformalnym ciałem, zatem wszelkie pisma wytworzone przez ten podmiot, w tym protokoły z posiedzeń Zespołu nie miały charakteru oficjalnego, są to jedynie dokumenty wewnętrzne.

W skardze na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w udostępnieniu żądanej informacji publicznej E.S. wskazała, że każda informacja dotycząca działania lub decyzji osób pełniących funkcje publiczne jest informacją publiczną. Skarżąca wyjaśniła, że ustalenia Zespołu Koordynującego znajdują się w aktach administracyjnych sprawy prowadzonej w przedmiocie odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Skoro w skład Zespołu Koordynującego wchodzą osoby pełniące funkcje publiczne, a ustalenia Zespołu stanowią podstawę decyzji merytorycznych, to protokoły z posiedzeń spełniają kryteria pozwalające je uznać za dokumenty w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, dalej u.d.i.p.).

W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy stwierdził, że żądany protokół nie posiada waloru informacji publicznej, gdyż stanowi dokument wewnętrzny służący uzgadnianiu stanowisk czy wymianie poglądów. Nie odnosi się do sfery faktów a jedynie do zamierzeń organu. Dokumenty wewnętrzne służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Zaznaczył, że organ w procesie podejmowania rozstrzygnięć, musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów, czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań.

Zobowiązując Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wymienionym na wstępnie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że Prezydent m.st. Warszawy, będąc organem władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ww. ustawy do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych, czyli treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zatem jest to oświadczenie woli lub wiedzy odzwierciedlające stanowisko organu (funkcjonariusza publicznego) lub potwierdzające istniejący stan faktyczny. Sąd podkreślił także, że prawo do udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów nie zostało ograniczone wyłącznie do dokumentów urzędowych. Tym samym, w ocenie Sądu, żądana przez skarżącą informacja ma walor informacji publicznej.

Sąd wskazał, że Zespół Koordynujący został utworzony w dniu 24 lutego 2005r. przez Prezydenta m.st. Warszawy, który jednocześnie określił zasady jego procedowania. Zespół ten w omawianym okresie stanowił stały element struktury Urzędu m.st. Warszawy, działał w sposób sformalizowany, cyklicznie - w określonych terminach oraz według ściśle określonych zasad. Co istotne, podejmował określone ustalenia w sprawach przedkładanych pod jego obrady przez komórki organizacyjne Urzędu. Decyzja Zespołu podjęta na posiedzeniu była wiążąca, chyba że członek Zespołu zażądał przedłożenia sprawy pod rozstrzygnięcie Prezydentowi m.st. Warszawy.

Zdaniem Sądu, żądanej informacji nie można zakwalifikować jako dokumentację wewnętrzną, bowiem przez nią rozumie się "informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowiące pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowania finalnej koncepcji. Zaś w niniejszej sprawie żądany protokół nie ma charakteru roboczych zapisków, czy niewiążących notatek sporządzonych np. przez pracownika urzędu w toku podejmowania przez organ określonej decyzji. Protokół ten, jak wynika z jego treści, zawiera konkretne ustalenia odnośnie realizacji zadań Prezydenta i został podpisany przez "osobę pełniącą funkcję Prezydenta m.st. Warszawy". Zawiera więc dane o działalności organu administracji publicznej i również z tego względu stanowi informację publiczną.

Sąd zaznaczył, że o zakwalifikowaniu informacji jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje przede wszystkim kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, nie zaś kryterium podmiotowe. Po drugie, Zespół działał w sformalizowanych warunkach, zaś jego rolą było wypracowanie i podjęcie "wiążących decyzji" w określonych sprawach należących do właściwości organu. W rezultacie Sąd uznał, że organ był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącej, bowiem żądana przez nią informacja miała charakter informacji publicznej. Zatem skarga na bezczynność zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ do daty wyrokowania organ nie rozpoznał wniosku skarżącej z dnia 18 sierpnia 2014 r. w sposób zgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent m.st. Warszawy zaskarżając go w całości, domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nieodpowiadąjący ustawowym wymogom, wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i nieodniesienie się do okoliczności przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę na bezczynność oraz na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. dotyczących faktu, iż ustalenia Zespołu Koordynującego nie są wiążące dla Prezydenta m.st. Warszawy, a jedynie projektują określony sposób działania czy rozstrzygnięcia, który dopiero w dalszej fazie może (choć nie musi) przybrać formę oficjalną (dokumentu urzędowego czy władczego działania organu).

W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż żądany we wniosku protokół stanowi informację publiczną w rozumieniu powołanych przepisów pomimo, że zawiera ustalenia nie mające charakteru wiążącego dla Prezydenta m.st. Warszawy i niestanowiące ostatecznego stanowiska organu w konkretnej sprawie oraz poprzez przyjęcie, iż protokół ten nie stanowi dokumentu wewnętrznego niepodlegającego udostępnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że ustalenia przyjęte przez Zespół Koordynujący nie stanowiły wiążących wytycznych dla Prezydenta m.st. Warszawy. Zespół bowiem w 2006 r. stanowił swoiste nieformalne ciało organizujące pracę Urzędu m.st. Warszawy, a Prezydent m.st. Warszawy w każdej sprawie mógł podjąć decyzję odmienną od ustaleń przyjętych przez Zespół Koordynujący.

Podkreślono także, że dokumenty nieprzesądzające o kierunku działania organu w konkretnej sprawie nie posiadają waloru informacji publicznej, ale służą jedynie gromadzeniu, wymianie informacji, uzgadnianiu stanowisk i poglądów.

Zdaniem autorki skargi kasacyjnej zobowiązanie organu do udostępnienia żądnej przez skarżącą informacji, spowoduje ograniczenie sfery swobody dyskrecji, którą nawet organ administracji publicznej powinien mieć zapewnioną, tak aby znaleźć najlepsze rozwiązanie dla konkretnej sprawy.

E.S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny charakteru protokołu z posiedzenia Zespołu Koordynującego Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2006 r. w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby na tej podstawie ustalić, czy Prezydent był bezczynny w jego udostępnieniu jako informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę procesu decyzyjnego przed zakłóceniami mogącymi powstać wskutek ujawnienia jego przebiegu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany był pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10).

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań. Uznanie, że absolutnie wszystkie tego rodzaju dokumenty i działania podlegają udostępnieniu spowodowałyby jedynie większe jeszcze niż dotychczas próby ukrycia i utajnienia materiałów niezbędnych w istocie do podjęcia prawidłowej decyzji. Proces jej podejmowania mógłby odbywać się wówczas całkowicie poza sferą jakiejkolwiek oficjalności, a przez to być mniej transparentny i w mniejszym stopniu podlegać społecznej kontroli (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2012, s. 58-59).

Procesowi podejmowania rozstrzygnięć nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi. Tymczasem podjęcie w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, decyzji właściwej wymaga wyeliminowania, w atmosferze rozwagi i spokoju, rozwiązań nietrafnych, zagrażających np. chronionym konstytucyjnie dobrom, czy też niefunkcjonalnych. Niezasadne są przy tym zarzuty, że przyjęcie takiego poglądu za trafny, wyklucza społeczny nadzór nad rozstrzyganiem spraw publicznych. W momencie, kiedy projekt rozstrzygnięcia zyskuje walor oficjalności, może być udostępniony opinii publicznej przez organ, który go stworzył, wówczas może podlegać społecznej ocenie.

Skarżąca domaga się udostępnienia jej treści protokołu z posiedzenia Zespołu Koordynującego w Urzędzie m.st. Warszawy z dnia 9 maja 2006 r. Status prawny Zespołu Koordynującego nie został w jakikolwiek sposób unormowany w przepisach rangi ustawowej lub wydanych na podstawie ustawy. Zespół Koordynujący został utworzony pismem z dnia 24 lutego 2005 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy, który jednocześnie określił zasady procedowania Zespołu zawarte w regulaminie stanowiącym załącznik do tego pisma. Zgodnie z treścią części I regulaminu (Postanowienia ogólne), Zespół Koordynujący organizuje pracę Urzędu, stosownie do dyspozycji Prezydenta. Zespół Koordynujący składa się z: (1) Zastępców Prezydenta, (2) Skarbnika, (3) Naczelnego Architekta Miasta, (4) Dyrektora Biura Prezydenta, (5) Dyrektora Gabinetu Prezydenta, (6) Dyrektora Biura Prasowego, (7) Dyrektora Biura Zamówień Publicznych, (8) Dyrektora Biura Prawnego (pkt 1 i 2). Odnośnie organizacji Zespołu Koordynującego (część II regulaminu) ustalono, że w przypadku, gdy posiedzeniom Zespołu nie przewodniczy Prezydent m.st. Warszawy, wówczas przewodnictwo obejmuje Koordynator Zespołu - Zastępca Prezydenta m.st. warszawy lub Zastępca Koordynatora Zespołu - Dyrektor Biura Prezydenta, zaś w przypadku nieobecności wyżej wymienionych, posiedzeniu Zespołu przewodniczy członek Zespołu wybrany przez obecnych na posiedzeniu członków. Obsługę kancelaryjną Zespołu zapewnia Biuro Prezydenta. Posiedzenia Zespołu odbywają się w każdy wtorek i czwartek o godz. 10.00. Prezydent m.st. może wyznaczać dodatkowe terminy posiedzeń Zespołu (pkt 1, 3 i 4). Zgodnie z zasadami procedowania Zespołu Koordynującego (część III regulaminu), wnoszący sprawę pod obrady Zespołu przekazuje dokument przewodni, sporządzony zgodnie ze standardem ustalonym w załączniku nr 1, wraz z załącznikami - do sekretarza Zespołu. Materiały na posiedzenie Zespołu są wnoszone w sposób ustalony przez Sekretarza Zespołu. Na podstawie złożonych wniosków Sekretarz Zespołu sporządza porządek obrad Zespołu, który przedkłada Koordynatorowi Zespołu do zatwierdzenia (pkt 1, 2, 4). W punkcie 8 określono, że "O ile w posiedzeniu nie uczestniczy Prezydent m.st. Warszawy, Zespół Koordynujący dąży do podjęcia jednomyślnej decyzji w przedkładanej sprawie. W przypadku braku jednomyślności przewodniczący posiedzenia zarządza głosowanie, w którym Zespół podejmuje decyzję zwykłą większością głosów. Każdy członek Zespołu posiada jeden głos". Decyzja Zespołu podjęta w trybie opisanym w punkcie 8 jest wiążąca, o ile żaden z członków Zespołu głosujących przeciwko danej decyzji nie zażąda przedłożenia sprawy do rozstrzygnięcia Prezydentowi m.st. Warszawy (punkt 9).

Część IV regulaminu dotyczy protokołów z posiedzeń Zespołu i stanowi, że protokół z posiedzenia Zespołu sporządza Sekretarz Zespołu. Protokół zawiera: listę obecności, porządek obrad, sposób podjęcia decyzji oraz wnioski członków Zespołu głosujących przeciw decyzji o rozstrzygnięcie Prezydenta m.st. Warszawy. Do protokołu z posiedzenia załącza się dokumenty przewodnie wraz z załącznikami (pkt 1, 2). Sekretarz Zespołu gromadzi, przechowuje i archiwizuje dokumentację z posiedzeń Zespołu (część V regulaminu - postanowienia końcowe).

Powyższe oznacza, że Zespół Koordynujący m.st. Warszawy nie jest organem gminy, lecz wewnętrznym gremium działającym na rzecz urzędu i Prezydenta m.st. Warszawy. Protokoły z posiedzeń tego gremium nie stanowią zatem dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie wynika z omawianego Regulaminu, aby były kierowane do innego podmiotu, lub składane do akt sprawy. Zgodnie bowiem z powołanym art. 6 ust. 2, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 114/15).

Udostępnieniu, jako informacja publiczna, podlegałaby opinia lub pogląd wynikający z protokołu posiedzenia Zespołu Koordynuującego wtedy, gdy stałaby się częścią akt sprawy podlegających udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej. Będąc natomiast dokumentem wewnętrznym, omawiany protokół służy jedynie utrwaleniu przebiegu posiedzenia Zespołu organizującego pracę urzędu oraz dla gromadzenia informacji i poszerzania wiedzy Prezydenta m.st. Warszawy, które mogą być potencjalnie dopiero w przyszłości wykorzystane w konkretnej sprawie.

Sąd pierwszej instancji nietrafnie przyjął, że ustalenia Zespołu Koordynującego stanowią w istocie informację o działalności organu władzy publicznej Prezydenta m.st. Warszawy, wysłowioną i utrwaloną w formie pisemnej. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, ustalenia przyjęte przez Zespół Koordynujący nie stanowiły wiążących wytycznych dla Prezydenta m.st. Warszawy, bowiem w 2006 r. stanowił on nieformalne ciało organizujące pracę Urzędu m.st. Warszawy. Przepisy ustawowe i rangi podustawowej a także zapisy Regulaminu Zespołu Koordynującego, nie stanowią o związaniu Prezydenta decyzją podjętą przez ten Zespół. Zapis punktu 9 Zasad procedowania Zespołu dotyczy ostatecznego charakteru decyzji Zespołu obradującego bez udziału Prezydenta m.st. Warszawy, o ile żaden z członków głosujących przeciwko danej decyzji nie zażąda przedłożenia sprawy do rozstrzygnięcia Prezydentowi m.st. Warszawy. Zapis ten potwierdza, że Prezydent m.st. Warszawy mógł w każdej sprawie podjąć odmienną decyzję od decyzji Zespołu, która w istocie miała jedynie charakter doradczy. Analiza zapisów Regulaminu Zespołu prowadzi do wniosku, że na posiedzeniach zespołu dokonywano ustaleń rekomendowanych dla realizacji konkretnych spraw. Nie były one wiążące dla Prezydenta m.st. Warszawy, mógł on przyjąć rozwiązanie odmienne od ustaleń zespołu. Rekomendacja ta mogła się w każdej chwili zmienić np. w związku ze zmianą okoliczności faktycznych czy prawnych danej sprawy. Zatem stanowisko Zespołu nie było wyrazem stanowiska organu administracji jakim jest Prezydent m.st. Warszawy. Przyjęcie, że już na etapie ustaleń Zespołu mamy do czynienia z informacjami będącymi informacją publiczną spowoduje ograniczenie sfery swobody i dyskrecji, którą jak już wskazano wyżej, Prezydent m.st. Warszawy powinien mieć zapewnioną, tak aby znaleźć najlepsze rozwiązanie dla konkretnej sprawy.

Przyjęcie przedstawionego wyżej stanowiska, nie może podważyć, fakt podpisania żądanego protokołu przez Prezydenta m.st. Warszawy, bowiem dokument ten nie miał waloru oficjalności. Oceny te nie zmienia także to, że informacja dotycząca ustaleń Zespołu została powołana w piśmie Zastępcy Naczelnego Architekta Miasta z dnia 28 sierpnia 2006 r. skierowanym do Dyrektora Biura Drogownictwa i komunikacji Urzędu m.st. Warszawy, stanowiącym wewnętrzną korespondencję w Urzędzie m.st Warszawy, nie stanowiącym rozstrzygnięcia sprawy. Sąd pierwszej instancji i skarżąca nie wykazali, aby informacje zawarte w przedmiotowym piśmie lub w żądanym protokole z posiedzenia Zespołu były podstawą rozstrzygnięcia wydanego w indywidualnej sprawie przez Prezydenta m.st. Warszawy.

Uznając zatem, że przedmiotem protokołów Zespołu Koordynującego są jedynie wewnętrzne opinie i poglądy mające służyć Prezydentowi w realizowaniu na przyszłość jego zadań, protokoły te, same przez się nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjąć należy, że w skardze kasacyjnej trafnie zarzucono naruszenie tych przepisów. W rezultacie nietrafnie Sąd pierwszej instancji przyjął zaistnienie w przedmiotowej sprawie bezczynności organu w udostępnieniu żądanego protokołu z dnia 9 maja 2006 r., traktując go jako informacją publiczna. Organ prawidłowo bowiem udzielił wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi na jego wniosek, skoro przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę. Z powyżej przedstawionych względów, które przesądziły o tym, że organ nie jest w bezczynności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Na podstawie art. 207 w zw. z 206 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania od skarżącej do Sądu pierwszej instancji na rzecz skarżącego kasacyjnie uznając, że nietrafna ocena Sądu pierwszej instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może skutkować ponoszeniem kosztów postępowania przez skarżącą.