Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1393/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3, art. 174, art. 183, art. 185 par. 1, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 75, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Janusz Zajda sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 stycznia 2013 r.; sygn. akt III SA/Kr 1384/12 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2012 r.; nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz R. S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013r.(sygn. akt III SA/Kr 1384/12) oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd i instancji przedstawiał się następująco:

Starosta C. przeprowadził kontrolę na Stacji Kontroli Pojazdów [...]przedsiębiorców: Z. B., T. B., wspólnicy spółki cywilnej "A.P.". Kontrola ta była przeprowadzona w związku z wnioskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. nr [...] z

dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie wszczęcia postępowania w trybie art. 83b ust. 1 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (nazwana dalej "u.p.r.d.") w stosunku

do przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów i uprawnionego diagnosty

wydającego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym błędnie

określono masę własną pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D o numerze

rejestracyjnym [...].W uzasadnieniu wniosku [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że podczas kontroli ww. pojazdu w dniu 6 kwietnia 2011r.stwierdzono, że masa własna pojazdu wynosi 2820kg, podczas gdy w badaniu technicznym przeprowadzonym przez skarżącego diagnostę R. S. w dniu 2 czerwca 2008r. (zaświadczenie nr [...]), masa pojazdu została ustalona na 2100 kg, dopuszczalna masa całkowita na 3900kg, a pojazd był wyposażony w 21 miejsc siedzących. W trakcie przeprowadzonej kontroli zebrano dokumenty z kolejnych przeglądów rejestracyjnych przedmiotowego pojazdu, które poddano analizie pod kątem dokonanych zmian konstrukcyjnych i wpływu tych zmian na dane samochodu.

R. S. w złożonych wyjaśnieniach podważył prawidłowość ustalenia masy

własnej przedmiotowego pojazdu w wysokości 2820 kg, dokonanego podczas kontroli

przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na poparcie swojego

stanowiska skarżący przedłożył opinię rzeczoznawcy samochodowego J.D.z dnia 12 kwietnia 2011 r., w której wskazano dopuszczalną masę całkowitą w wysokości

3500 kg. Rzeczoznawca stwierdził, że w dokumentacji samochodu niewłaściwie została

podana DMC 3900 kg (parametr ten został wprowadzony w dniu 13 kwietnia 2000r. w

okręgowej stacji kontroli pojazdów "A" w K–K na wniosek ówczesnego właściciela pojazdu), jako niezgodna z dopuszczeniem homologacyjnym producenta pojazdu. Powyższa opinia została uzupełniona dodatkową opinią z dnia 30 października 2011 r., w której rzeczoznawca stwierdził ,że przedmiotowy pojazd ma masę własną 2390 kg, dopuszczalną masę całkowitą 3500kg oraz zawiera15miejsc.Ponadto skarżący dołączył do akt sprawy kwit wagowy wystawiony przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Z. – M." sp. z o.o. w C., zgodnie z którym w dniu 13 kwietnia2011 r. przedmiotowy pojazd ważył 2390 kg.

Odnośnie masy własnej pojazdu skarżący wyjaśnił, że ustalenia w tym zakresie

dokonał w dniu 2 czerwca 2008r. przy pomocy urządzenia FWT I firmy "M.". Masa

własna pojazdu została obliczona poprzez sumowanie mas wynikających z nacisków

poszczególnych osi pojazdów, co w momencie dokonywania tego ustalenia było metodą

dopuszczalną. Skarżący podniósł również, że w stacji kontroli pojazdów "A. P." s.c.

zrezygnowano z dokonywania pomiarów masy przy pomocy tego urządzenia, ponieważ

okazało się, że nie gwarantuje ono powtarzalności wyników.

Ustalenia kontroli zostały przesłane do Starosty O., który stwierdził, że

skarżący wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze

stanem faktycznym, stwierdzając w wydanym zaświadczeniu z dnia 2 czerwca 2008r. nr

[...],iż pojazd zawiera 21 miejsc, a jego masa wynosi 2100kg, podczas gdy wcześniejsze dane(sprzed zmiany konstrukcyjnej polegającej na dodaniu 3foteli )nadesłane przez Starostwo w K.-K. wskazywały na 18 miejsc i masę 2520kg.

Zgodnie z opinią rzeczoznawcy z dnia 31 października 2011 r., przy ilości 15 miejsc

masa pojazdu wynosi 2390 kg. Organ I instancji stwierdził, iż nie jest możliwe, aby

samochód zawierający 21 miejsc ważył 420 kg mniej, niż zawierający miejsc 18, a także

mniej o 290 kg od pojazdu zawierającego miejsc 15. Z uwagi na wydanie zaświadczenia

niezgodnie ze stanem faktycznym Starosta O. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. cofnął R. S. uprawnienie diagnosty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K utrzymując w mocy ww. decyzję

Starosty O wyjaśniło, że przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o

cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów określa art. 84 ust. 3

pkt 1 i 2 u.p.r.d., który stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania

badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83

ust. 6 u.p.r.d., stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Starosta cofa również

uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie

wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub

przepisami. W rozpatrywanej sprawie uzyskanie informacji o nieprawidłowo

przeprowadzonych badaniach od [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu

Drogowego obligowało organ administracji do przeprowadzenia stosownego postępowania

i wydania rozstrzygnięcia po wszechstronnym zbadaniu okoliczności sprawy. Organ

odwoławczy podsumowując zebrany materiał dowodowy ustalił kolejne zmiany

parametrów przedmiotowego pojazdu, które zostały przedstawione w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że w dacie wykonywania badania technicznego

przez skarżącego obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia

2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz

wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. 2003.227.2250), na mocy

którego w dacie dokonywania ważenia przedmiotowego pojazdu skarżący mógł posłużyć

się metodą określoną jako sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi

pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że pomiędzy badaniem technicznym wykonanym w

2000r. w K. – K. oraz wykonanym w 2008r. przez skarżącego masa pojazdu

obniżyła się o blisko 20%, pomimo iż zmiany dokonane w tym pojeździe dotyczyły

zamontowania dodatkowych 3 oryginalnych foteli, co niewątpliwie wpłynęło na wzrost

masy tego pojazdu. Dokonując analizy zmian parametrów dokonanych w ww. pojeździe

organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty O., że pojazd zaopatrzony

w 21 miejsc siedzących nie może ważyć mniej, aniżeli pojazd, w którym zamontowano 15,

czy 18 miejsc siedzących.

Na podstawie danych zawartych w ekspertyzie z dnia 31 października 2011 r.

dotyczących wagi montowanych foteli, organ stwierdził, że różnica w wadze pomiędzy 15,

a 21 miejscami siedzącymi wynosi minimum 135 kg, licząc wyłącznie fotele 2-osobowe.

Tymczasem, jak wynika z przedstawionego zestawienia zmian parametrów, pojazd

przeznaczony dla 15 osób waży 290 kg więcej, niż dla 21 osób .

W toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia składał właściciel pojazdu – P.

S., który stwierdził, że masa pojazdu po jego zakupie wzrosła, ponieważ

zainstalował w nim kilka elementów wyposażenia (były to: półka na bagaż podręczny

wewnątrz pojazdu, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, dodatkowa nagrzewnica

dla pasażerów, uchwyty dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwierane okna dachowe, podłoga w części pasażerskiej i tapicerka izotermiczna, dodatkowe

resory). W ocenie organu odwoławczego, mimo iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla

rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem nawet gdyby uznać, iż dodatki te zostały

zamontowane po kontroli to masa pojazdu po dodaniu 3 oryginalnych foteli w dniu 2

czerwca 2008r. była o 410 kg niższa, niż przed dokonanymi zmianami. W związku z

powyższym wniosek skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego o dodatkowe

wyjaśnienia właściciela pojazdu nie został uwzględniony, gdyż zgromadzony materiał

dowodowy w tym zakresie organ odwoławczy uznał za wystarczający do rozstrzygania w

niniejszej sprawie.

W toku postępowania organ nie uwzględnił również drugiego wniosku dowodowego

skarżącego, który dotyczył sprawdzenia, czy urządzenie diagnostyczne mogło podawać

wadliwy wynik ważenia. W ocenie organu urządzenie FWT I firmy "M.", służące do

kontroli prawidłowości działania amortyzatorów wbudowanych w pojazd o dopuszczalnej

masie własnej do 3,5 ton w dacie dokonania badania funkcjonowało prawidłowo, co

potwierdza znajdujący się w aktach sprawy certyfikat zgodności nr Z/15/152/00. Kolegium

przypomniało, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 10 lutego 2006r.

w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania

techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275) dokładność pomiaru mogła zawierać błąd

dopuszczalny do 2%. Zdaniem organu nie można więc przyjąć, by różnica w masie

pojazdu wynosząca blisko 20% mogła być spowodowana działaniem urządzenia, które

zgodnie z przeprowadzoną kontrolą działało prawidłowo.

Z akt sprawy i danych zestawionych w tabeli przedstawionej w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji wynika, że masa własna pojazdu w wysokości 2390 kg została

stwierdzona w wyniku badania technicznego w związku z dokonanymi zmianami w dniu 13

kwietnia 2011r., a więc już po kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego

Inspektora Transportu Drogowego. W opisie zmian stwierdzono, że zostały one dokonane

celem właściwego ustalenia masy oraz prawidłowej liczby miejsc pasażerów. W związku z

powyższym zostały wymontowane siedzenia, dokonano zmian konstrukcyjnych i pojazd

został zważony na legalizowanej wadze. Tym samym różnica w masie pojazdu 2820 kg

wedle badania Inspekcji oraz 2390 kg po dokonaniu zmian jest zrozumiała.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niewiarygodną uznało okoliczność, by

masa pojazdu zwiększyła się z 2100 kg do 2820 kg, tj. o 720 kg wskutek przeróbek

podanych w oświadczeniu właściciela pojazdu, tj. poprzez montaż półki na bagaż

podręczny wewnątrz pojazdu, ścianki oddzielającej kierowcę od pasażerów, dodatkowej nagrzewnica dla pasażerów, uchwytów dla bezpieczniejszego poruszania się po

pojeździe, otwieranych okien dachowych, podłogi w części pasażerskiej i tapicerki

izotermicznej oraz dodatkowych resorów. W ocenie organu odwoławczego materiał

dowodowy został zebrany przez organ I instancji w zakresie pozwalającym na

wszechstronne wyjaśnienie sprawy i nie naruszył w tym zakresie przepisów art. 7 i art. 77

k.p.a. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący ustalił dane

dotyczące masy własnej pojazdu i liczby miejsc do siedzenia w sposób nieprawidłowy, a

dane te zostały przekazane organowi rejestrującemu pojazd, który wpisał je do dowodu

rejestracyjnego. Dane te były niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami, tym samym

w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Sankcją za

tego rodzaju uchybienia jest cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych

stosownie do art. 84 ust. 3 u.p.r.d. Sankcja ta jest niezależna od tego, czy sprawcy

poświadczenia nieprawdy można przypisać winę. Wskazany wyżej przepis ma charakter

bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień w nim określonych skutkuje

zawsze zastosowaniem określonych w nim sankcji.

Na powyższą decyzję R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w K., który oddalając skargę wskazał w uzasadnieniu wyroku,

że spór w niniejszej sprawie dotyczy ustaleń organów w zakresie stanu faktycznego

dotyczącego masy własnej przedmiotowego pojazdu w dniu przeprowadzenia przez

skarżącego badania technicznego tj. w dniu 2 czerwca 2008r.

W aktach sprawy znajduje się "Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu

technicznym pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008r. wraz z załączonym do tego zaświadczenia

"Opisem zmian dokonanych w pojeździe", zwanym dalej załącznikiem. Dokumenty te nie

były kwestionowane przez skarżącego. W załączniku skarżący stwierdził: 1. Opis zmian:

Do pojazdu zostały zamontowane oryginalne fotele dla 3 osób. Czynność ta została

wykonana prawidłowo, pozostałe parametry nie uległy zmianie". Z kolei w pkt III.7

załącznika skarżący wpisał masę własną pojazdu "2100 kg".

W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza zapisów ww. załącznika uzasadnia

stanowisko organów, że wpisane dane były niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem

zamontowanie oryginalnych foteli dla trzech osób musiało spowodować wzrost wagi tego

pojazdu w sytuacji, gdy - jak wynika z treści tego dokumentu - nie były dokonywane inne

zmiany w tym pojeździe. Z całą mocą Sąd podkreślił, że zapis "pozostałe parametry nie

uległy zmianie" jest niezgodny ze stanem faktycznym. Ponadto to na skarżącym ciążył

obowiązek wykazania w załączniku wszystkich dokonanych zmian, które miały wpływ na parametry pojazdu wymienione w tym dokumencie, zaś z treści ww. załącznika powinno

wynikać dlaczego pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie

zwiększyła się.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dane

wpisane przez skarżącego w "Zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym

pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008r. są wzajemnie sprzeczne i niezgodne ze stanem

faktycznym, a zatem już ta okoliczność przesądza o spełnieniu przesłanki określonej w art.

84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d, skutkującej cofnięciem uprawnień diagnosty.

Niezależnie od powyższego przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało

w ocenie Sądu, że ustalenia skarżącego co do masy własnej pojazdu pozostają w

sprzeczności z ustaleniami dokonanymi zarówno przed wystawieniem zaświadczenia o

przeprowadzonym badaniu technicznym przez skarżącego w dniu 2 czerwca 2000r., jak i

po tej dacie. Przed badaniem wykonanym przez skarżącego przedmiotowy pojazd

posiadając wcześniej 18 miejsc ważył 2510 kg, co potwierdza zaświadczenie z badania

technicznego wykonanego w dniu 3 marca 2000r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów

"A." w K. –K., z kolei podczas kontroli [...] Inspektora Transportu

Drogowego w dniu 6 kwietnia 2011r. przedmiotowy pojazd posiadał 21 foteli, a jego masa

własna wynosiła 2820 kg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. - w rezultacie oceny zapisów

dokonanych przez skarżącego - uznał, że organ przeprowadził szczegółową analizę zmian

dokonanych w pojeździe, charakteru tych zmian i ich wpływu na parametry pojazdu,

uwzględniając przy tym wyjaśnienia właściciela samochodu P. S., który

przed kontrolą Inspektora dokonał określonych zmian wpływających na zwiększenie masy

własnej pojazdu. Ponadto analizie organów została poddana opinia rzeczoznawcy

przedstawiona przez skarżącego, z której wynikało, że przy ilości 15 miejsc masa pojazdu

wynosiła 2390 kg.

Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko organów jako zgodne z prawem i

znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie kwestionując

metody obliczenia masy własnej pojazdu, która była zgodna z obowiązującymi przepisami,

Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów, że zmiany dokonane przez właściciela

pojazdu P. S. nie uzasadniają znaczącej różnicy 720 kg w masie własnej

pojazdu. Jak podniósł organ, dokonane przeróbki oznaczałyby wzrost masy pojazdu o

34%, co biorąc pod uwagę ich charakter i rozmiar uzasadniało w ocenie Sądu stanowisko

organu o nieprawidłowym przeprowadzeniu badania przez skarżącego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazanej różnicy masy pojazdu nie można

również uzasadnić tym, że w czasie badania przeprowadzonego przez skarżącego bak

pojazdu był pusty, natomiast w czasie kontroli bak był pełny. W tym zakresie Sąd podzielił

również stanowisko organu, że gdyby nawet przyjąć takie ustalenia to różnica z tego

tytułu w masie pojazdu mogłaby wynieść 210 kg. Stanowisko organu w tym zakresie nie

było kwestionowane przez skarżącego.

Z uwagi na podniesioną w skardze okoliczność wymiany w pojeździe (pomiędzy datą

badania przeprowadzonego przez R. S., a datą kontroli WITD) foteli na

cięższe Sąd stwierdził, iż zarzut ten - jako niepoparty żadnym dowodem nie ma wpływu na

ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy.

Odnosząc się do zarzutu wadliwej pracy urządzenia M. WSA uznał, że materiał

dowodowy sprawy potwierdził, że urządzenie to uzyskało pozytywne badanie okresowej

kontroli eksploatacyjnej, metrologicznej i dozoru technicznego. Dopuszczalny błąd w

pomiarze wagi na ww. urządzeniu M. wynosi 2% i pozostaje on stały dla obliczenia

nacisku przedniej i tylnej osi, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku

argumentacja skargi dotycząca sumowania tego wskaźnika.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały

materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów

wnioskowanych przez skarżącego. Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie

postępowania - wbrew zarzutom skargi - nie było ustalenie rzeczywistej masy własnej

pojazdu w dniu przeprowadzonego badania technicznego przez skarżącego, ale ustalenie,

czy badanie to zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S.

zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na

wynik sprawy, a to:

1) art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zawężenie granic rozpoznania sprawy i wydanie

zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o twierdzenia organu, z pominięciem

przy tym innych źródeł dowodowych i istotnych okoliczności sprawy, w szczególności

zaś faktu:

a) iż przed dniem kwestionowanego badania wykonanego przez skarżącego masa

własna pojazdu w ogóle nie była ujęta w dowodzie rejestracyjnym pojazdu (tj. w

rubryce "G"), co powoduje, że została po raz pierwszy zbadana i odnotowana w

dowodzie rejestracyjnym przez skarżącego,

b) iż ustalenie przez organ i Sąd I instancji masy własnej pojazdu (odmiennej od

ustalonej w trakcie badania przez skarżącego) nastąpiło wyłącznie w oparciu o

kserokopie zaświadczenia z badania technicznego wykonanego w dniu 3 marca

2000r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "A." w K.- K., a

nie o dokument urzędowy jakim jest dowód rejestracyjny,

2) art. 134 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez obarczenie skarżącego ciężarem

dowodu i wyciągnięcie z faktu braku przeprowadzenia takiego dowodu negatywnych

konsekwencji dla skarżącego w sytuacji, w której skarga opierała się w przeważającej

mierze na zarzutach związanych z nieuwzględnieniem przez organy wniosków

dowodowych skarżącego złożonych w trakcie postępowania, zaś przepisy p.p.s.a.

przewidują jedynie możliwość powołania dowodu z dokumentów, wyrażającego się w

szczególności w stwierdzeniu Sądu I instancji, iż "zarzut ten nie został poparty żadnym

dowodem, a zatem nie ma wpływu na ocenę dokonaną przez organy",

3) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę dokumentu z dnia 2

czerwca 2008r. - "Opis zmian dokonanych w pojeździe" wyrażającą się pominięciem

przy ocenie treści powyższego dokumentu okoliczności, iż waga własna pojazdu nie

była wcześniej (przed dniem badania przez skarżącego) wpisana w dowodzie

rejestracyjnym, zaś montażu dodatkowych foteli dokonano przed jej ustaleniem i w

konsekwencji błędnym ustaleniu, że oświadczenie zawarte w powyższym dokumencie

0. treści "pozostałe parametry nie uległy zmianie" jest równoznaczne z dokonaniem

wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami,

4) naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2

ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art 3 §

1. p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa i odmowę uchylenia przez Sąd

zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z mogącym mieć istotny

wypływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów:

a) art 7 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy

obiektywnej i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w sytuacji

prowadzenia postępowania zmierzającego do pozbawienia skarżącego uprawnień

zawodowych - uprawnień diagnosty,

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie

działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak wyczerpującej

analizy materiału dowodowego, który został w sprawie zebrany,

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dane co do masy

własnej pojazdu wpisane przez skarżącego (w wyniku przeprowadzonego przez

niego badania) do dowodu rejestracyjnego są niezgodne ze stanem faktycznym, w

sytuacji w której organ nie poczynił ustaleń w zakresie masy własnej pojazdu w

chwili badania, a oparł się jedynie o wyniki badań przeprowadzonych nieokreśloną

metodą odpowiednio na 8 lat (lub 5 lat) przed kwestionowanym badaniem i 3 lata po

tym badaniu, przy czym wyniki tych badań nie zostały odzwierciedlone w dowodzie

rejestracyjnym pojazdu, a w trakcie ich przeprowadzania bezzasadnie

zmodyfikowano całkowitą masę dopuszczalną, co Sąd I instancji ustalił w wyroku,

d) art. 75 k.p.a. poprzez odstąpienie od wykonania istotnych czynności dowodowych

związanych z przebiegiem badania masy własnej pojazdu w dniu 2 czerwca 2008r.,

w szczególności od poczynienia ustaleń co do zakresu i czasu dokonania przeróbek

pojazdu oraz poprzez odstąpienie od dokonania ustaleń w zakresie potwierdzenia

lub wykluczenia błędu urządzenia wykorzystywanego do ustalenia masy własnej

pojazdu (dostępnego dla skarżącego) w sytuacji, w której sposób dokonania

pomiaru przez skarżącego był dopuszczalny przez przepisy obowiązujące w trakcie

badania w 2008r.,

e) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w

sprawie w sposób wybiórczy, w szczególności pomijając fakt dokonywania

przeróbek w pojeździe przez jego ówczesnego właściciela, po przeprowadzeniu

przez skarżącego zakwestionowanego badania technicznego,

f) art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia

dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości

specjalnych, szczególnie zaś w sytuacji, w której będące podstawą zaskarżonych

decyzji oraz wyroku dane dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy

własnej pojazdu były rozbieżne,

g) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że brak jednoznacznego wskazania w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na których dowodach oparł się organ

stwierdzając niezgodność w zakresie masy własnej pojazdu ze stanem faktycznym

w momencie wpisu do dowodu rejestracyjnego, w szczególności czy były to

badania i pomiary z dnia 2 marca 2000r., czy też z dnia 3 marca 2003r. wskazane w tabeli na stronie 4 zaskarżonej decyzji, czy z 13 kwietnia 2000r. wskazane na

stronie 2 decyzji,

5) art. 141 § 4 ppsa poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku polegające na

potwierdzeniu prawidłowości postępowania organów, pomimo naruszenia przez te

organy przepisów postępowania wymienionych w ww. pkt 4 lit. a-g (z powołaniem się

na argumentację w nich wskazaną),

II. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. -

poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że

samo powzięcie przez organ wątpliwości co do zgodności wpisu do dowodu

rejestracyjnego ze stanem faktycznym jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez

organ w wyniku kontroli, o której mowa w art. 86 ust. 6 powyższej ustawy, dokonania

wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym.

Podnosząc te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie zarzuty

kasacyjne są uzasadnione.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących

podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub

niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany

podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a.,

rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie

nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego

artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we

wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego

przez Sąd I instancji.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa

materialnego, jak i przepisów postępowania, w orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie

przyjmuje się, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ

dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania

procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej

instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t,, FSK 618/04,

ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić,

iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie

przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny

jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. oddalający skargę na

decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującą w mocy

decyzję Starosty O. orzekającą na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. o

cofnięciu skarżącemu uprawnienia diagnosty.

Niewątpliwie wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do

dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami stanowi

w świetle art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. delikt administracyjny, skutkujący z mocy prawa

cofnięcie uprawnień diagnosty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia

2013 r. (sygn. akt II GSK 2040/11) wyraził pogląd, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d

stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście ma charakter bezwzględnie

obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem

przewidzianej w nim sankcji. W przepisie tym nie ma mowy o winie, wystarczy

stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Aby zaistniała odpowiedzialność

administracyjna diagnosty musi on wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu

rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zatem musi

wykonać czynności mieszczące się w zakresie jego obowiązków wbrew temu, co

dokładnie określono przepisami prawa: u.p.r.d. i rozporządzeniami wykonawczymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela to

stanowisko i uznając, że art. 84 ust. 3 u.p.r.d. jest przepisem o charakterze sankcyjnym,

przyjął, że powinien być on stosowany w sposób ścisły, tj. cofnięcie diagnoście uprawnień

do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji

zaistnienia jednej z ustawowych przesłanek, po rozważeniu całokształtu okoliczności

sprawy, po wyczerpującej i wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w

stanie faktycznym sprawy nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości.

Celem powyższej regulacji jest odsunięcie od czynności diagnostycznych

nierzetelnych diagnostów. Cel ten jest oczywisty i był wielokrotnie przywoływany w

orzecznictwie sądów administracyjnych, a jego ważkość uzasadnia cofnięcie diagnoście

uprawnienia do wykonywania badań technicznych nie tylko wtedy, gdy ten dopuści się

naruszeń w toku kontroli, ale również, gdy w innej sytuacji wyjdzie na jaw jego

nierzetelność (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 marca 2012r., w sprawie sygn. akt II

GPS 2/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na potrzeby niniejszej sprawy zwrócić również należy uwagę na podniesione w

uzasadnieniu ww. uchwały uwagi dotyczące użycia w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. zwrotu "w

wyniku przeprowadzonej kontroli". Zwrot ten, w ocenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego, odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia

postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście.

Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest

informacją o stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do

uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji.

Powyższe wskazuje, że ustalenia poczynione w toku kontroli pojazdów stanowią

jedynie podstawę wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia

diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d.

Jakkolwiek cytowany przepis ma charakter wiążący, jednakże nie zwalnia on organów

rozpatrujących sprawę cofnięcia uprawnienia z obowiązku wnikliwego rozważenia

wszelkich aspektów sprawy, zwłaszcza w zakresie podważania wystąpienia wskazanych

nieprawidłowości. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organy

administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot,

który te zastrzeżenia sygnalizuje, w tym oceny czy uzyskana informacja o stwierdzonych

nieprawidłowości jest wystarczająco umotywowana do powzięcia wskazanej decyzji, w

kontekście zgłoszonych zastrzeżeń.

W rozpatrywanej sprawie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w

przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skarżącemu w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d., w

związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w dniu 6 kwietnia 2011 r. na wniosek

Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w K.

Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, że skarżący

kwestionował wiarygodność poczynionych ustaleń kontrolnych co do wagi pojazdu marki

Mercedes-Benz 312 2.9D. Z uwagi na surowość restrykcji przewidzianej przez

ustawodawcę wobec diagnosty, któremu zostanie wykazane wydanie zaświadczenia albo

dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym

lub przepisami, tj. pozbawienie uprawnień decydujących o jego statusie zawodowym,

nieodzowne jest każdorazowo niezwykle wnikliwe i staranne wyjaśnienie wszelkich

aspektów sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w niniejszej sprawie

materiał dowodowy nie dawał pełnych podstaw do poczynienia ustaleń, które stały się

podstawą do wydania decyzji o cofnięciu R. S. uprawnień diagnosty.

Za przedwczesne uznać należy stanowisko orzekających w sprawie organów, a

przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. za uzasadnione, iż zmiany

dokonane przez P. S. nie uzasadniałyby znaczącej różnicy 720 kg w

masie własnej pojazdu pomiędzy przeprowadzonym ważeniem w dniu 2 czerwca 2008r., a

tym przeprowadzonym w dniu 6 kwietnia 2011r. na zlecenie Wojewódzkiej Inspekcji

Transportu Drogowego w K.

Nie zostało uwzględnione, że w niniejszej sprawy występuje kilka czynników

mogących potencjalnie wpływać na masę pojazdu, których łączne rozważenie mogłoby

czynić prawdopodobnym wynik pomiaru uzyskany przez R. S. w dniu 2

czerwca 2008r. Wskazać bowiem należy, iż odjęcie od podanej wartości 720 kg

ewentualnej różnicy powodowanej wagą paliwa zmniejsza ten parametr do ok. 500 kg. Od

tego wyniku odjąć należałoby wagę zamontowanych dodatkowo elementów (półki na

bagaż podręczny, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, nagrzewnica, uchwyty dla

bezpieczeństwa, podłoga i tapicerka izotermiczna, resory), co będzie jednakże dopiero

możliwe po uzyskaniu rzetelnych informacji o ich wadze. Z tego też względu rację należy

przyznać skarżącemu kasacyjnie, iż kwestią najistotniejszą dla prawidłowości ustalenia

stanu faktycznego niniejszej sprawy jest konieczność jednoznacznego ustalenia przez

biegłego jak na masę własną spornego pojazdu wpłynęły przeróbki dokonane w pojeździe

przez P. S. po dacie przeprowadzenia przez skarżącego badania

technicznego. Ponadto na różnicę w wynikach pomiarów uzyskanych na przestrzeni 3 lat

wpływ mieć mogą także błędy w pomiarze masy własnej wynikających z zastosowanych

do tego celu metod. Stąd, poza koniecznością uzyskania informacji o metodzie ważenia

zastosowanej w dniu 6 kwietnia 2011 r. przez Międzygminne Przedsiębiorstwo Gospodarki

Odpadami i Energetyki Odnawialnej M. Sp. z o.o., w ocenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego, opinii biegłego wymagałoby nadto ustalenie dopuszczalnego błędu w

pomiarze masy pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D przy zastosowaniu do tego

pomiaru urządzenia do kontroli skuteczności tłumienia drgań zawieszenia pojazdu,

którego wymagania w zakresie dokładności pomiaru - co do dopuszczalnego błędu

pomiaru nacisku masy badanej osi pojazdu na układ wymuszający drgania oraz błędu

wskazań parametru służącego do określenia stanu zawieszenia pojazdu - określa

załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego

2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających

badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275).

Przypomnieć w tym miejscu na podstawie przywołanych w skardze kasacyjnej

przepisów art. 75 oraz art. 84 § 1 k.p.a. należy, iż jako dowód należy dopuścić wszystko,

co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym także opinie biegłych, zaś organ

może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości

specjalne. Użyte w art. 84 § 1 k.p.a. słowo "może" oznacza pozostawienie organowi

swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, jednakże granice korzystania z tej

swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek

organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu

faktycznego sprawy administracyjnej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie

podziela pogląd piśmiennictwa, zgodnie z którym w sprawach o zawiłym stanie

faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi

wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy

(por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz,

Warszawa 2009, s. 339).

Uznając zatem, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało wiadomości

specjalnych, bowiem przy jej rozpoznaniu wyłoniło się zagadnienie mające znaczenie dla

rozstrzygnięcia, a którego wyjaśnienie nie jest możliwe bez posiadania wiadomości

specjalnych z dziedziny techniki samochodowej, zaniechanie powołania biegłego oraz

nieprzeprowadzenie dowodu z jego opinii sprawia, że zgromadzony w sprawie materiał

dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że skarżący dokonał wpisu niezgodnego ze

stanem faktycznym.

|

Niezależnie od wskazanych powyżej (jako wymagających wyjaśnienia) okoliczności

mogących mieć potencjalnie wpływ na różnicę w masie własnej pojazdu między

pomiarami z dnia 2 czerwca 2008r. oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r., odnieść należy się także

do wykazanej w materiale dowodowym masy własnej pojazdu ustalonej w dalszej

kolejności tj. dnia 13 kwietnia 2011 r. Uwzględnienie, iż masa własna pojazdu wyniosła w

tej dacie 2.390 kg (po zdemontowaniu foteli dla 6 osób, których waga wynieść mogła od

67,5 do 72 kg - a nie 135 kg jak wskazało na str. 5 uzasadnienia decyzji Kolegium, przy

braku w aktach sprawy informacji o innych zmianach konstrukcyjnych dokonanych w

pojeździe w dniach 6-13 kwietnia 2011 r.) czyni prawdopodobnym, iż przedmiotowy pojazd

blisko 3 lata wcześniej tj. w dniu 2 czerwca 2008r. przy pustym baku paliwa oraz przed

modyfikacją polegającą na zamontowaniu dodatkowych elementów mógł posiadać masę

własną wykazaną przez R. S.

Zgodzić zatem należało się z autorem skargi kasacyjnej, iż stwierdzone powyżej

uchybienie organu, niezakwestionowane przez Sąd I instancji, stanowiło nie tylko

naruszenie przepisu art. 75 i art. 84 § 1 k.p.a., ale także odnoszącego się do zasady

swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a. (pkt 4 lit. e oraz pkt 5 lit. e skargi kasacyjnej)

oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7 i art. 77 §

1 k.p.a., co słusznie - jako naruszenie przepisów postępowania - zarzucono w pkt 4 lit. a-c

oraz w pkt 5 lit. a-c skargi kasacyjnej.

Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot

kary administracyjnej, szczególnego znaczenia nabiera respektowanie podstawowej

zasady procesu administracyjnego jaką jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy

obiektywnej. Przeprowadzone zatem przez właściwy organ postępowanie administracyjne,

aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób

niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych ustawą o transporcie drogowym lub

innymi obowiązującymi przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podjęcie

powyższych ustaleń musi być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem postępowania

wyjaśniającego, w którym organ zgromadzi wyczerpujący materiał dowodowy,

pozwalający przyjąć, że istotnie doszło do naruszenia przez diagnostę prawidłowego

badania technicznego pojazdu, przy równoczesnym poszanowaniu gwarancji

procesowych stron postępowania, określonych w przepisach k.p.a.

Słuszny okazał się też pierwszy z przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów

(pkt 1 lit. a), bowiem nie została rozważona okoliczność, że ustalona w załączniku do

zaświadczenia o przeprowadzonym w dniu 3 marca 2000r. badaniu technicznym (opisie

zmian dokonanych w pojeździe) masa własna pojazdu w wysokości 2510 kg nie znalazła

swego urzędowego stwierdzenia w zapisach dowodu rejestracyjnego, którym dysponował

R. S. podczas badania w dniu 2 czerwca 2008r. Stąd też przyznać należy

rację skarżącemu kasacyjnie, iż nieuprawnione było twierdzenie Sądu I instancji, iż z

uwagi na zamontowanie foteli dla trzech osób, przy braku informacji o dokonaniu w

pojeździe innych zmian, niezgodny ze stanem faktycznym jest sformułowany przez

R. S. zapis w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu

technicznym z dnia 2 czerwca 2008r., iż "pozostałe parametry nie uległy zmianie". R.

S. na podstawie posiadanych w dniu badania danych nie posiadał wiedzy o

ustalonym uprzednio (w roku 2000, przed rejestracją pojazdu) parametrze jego masy

własnej, stąd nie miał podstaw do formułowania w opisie zmian wyjaśnień "dlaczego

pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie zwiększyła się".

Powyższe zaś nie mogło przesądzić o spełnieniu już tylko na podstawie tej okoliczności,

jak uznał Sąd I instancji, przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. skutkującej cofnięciem

R. S. uprawnień diagnosty.

Nie można też odmówić słuszności zarzutom skargi kasacyjnej odnoszącym się do

naruszeń przepisów postępowania sformułowanych w pkt 4 lit. d-f oraz pkt 5 lit. d-f tejże

skargi, dotyczących odmowy uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji oraz

potwierdzenia przez Sąd w uzasadnieniu prawidłowości postępowania orzekających w

sprawie organów, mimo mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy nieprawidłowości

w zakresie przeprowadzonego przez te organy postępowania dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, że organ nie podjął

wszelkich niezbędnych kroków do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i

wyjaśnienia okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Poza wskazaniem protokołu

kontroli i przyjęciem jego ustaleń, w zasadzie organ nie odniósł się do okoliczności

wskazanych przez skarżącego. Bezzasadnie pominął wnioskowane przez skarżącego

kasacyjnie dowody w postaci uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadka

właściciela pojazdu P. S. na okoliczność dokonywanych pomiędzy

poszczególnymi ważeniami pojazdu przeróbek. Przesłuchanie tej osoby w charakterze

świadka pozwoliłoby na wyjaśnienie wątpliwości co do wagi zamontowanych w pojeździe

foteli, czy dodaniu 3 foteli towarzyszyła wymiana wszystkich foteli na nowe lżejsze, czy

mogło to być związane z ograniczoną w pojeździe przestrzenią. Szczegółowe ustalenie

rodzaju przeróbek w pojeździe marki Mercedes-Benz - z uwagi na podniesione zarzuty -

ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Niewątpliwie protokół

kontroli jest istotnym dowodem w niniejszym postępowaniu, ale w sytuacji, gdy w jego toku

skarżący zgłaszał zastrzeżenia dotyczące sposobu ważenia pojazdu, to obowiązkiem

organu było ustalenie jaką metodą ważono pojazd, czy urządzenie którym ważono pojazd

posiadało certyfikat. Ustalenie to było wprost niezbędne dla wyjaśnienia sprawy,

Postępowanie organu administracji w sprawie dotknięte jest więc - wskazanymi w

uzasadnieniu - wadami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu

mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem uznać, jak niesłusznie

uczynił to Sąd pierwszej instancji, że w ramach rozpatrzenia przedmiotowej sprawy

dokonano wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz

rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, w tym kontekście okoliczności i zastrzeżenia

podniesione przez skarżącego. Tym samym uznać należy za przedwczesne stanowisko

zawarte w zaskarżonym wyroku uznające prawidłowość analizy w tym zakresie

przeprowadzonej przez organy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony zarzut skargi kasacyjnej

dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.

Powołane przepisy odnoszą się do dopuszczenia przez sąd dowodu uzupełniającego z

dokumentów, z którego to uprawnienia w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd

Administracyjny w K. w ogóle nie skorzystał, orzekając na podstawie akt sprawy

administracyjnej, w tym materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania

toczącego się przed organami. Przypomnieć należy, iż w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie

chodzi o sytuację, gdy sąd dokonuje oceny zgodności z prawem orzeczenia

administracyjnego wydanego na podstawie już zgromadzonych w sprawie dokumentów w

postępowaniu administracyjnym, lecz o możliwość dopuszczenia przez sąd nowych

dowodów jako uzupełniających (por. B.Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2009, s. 305). Omawiany zarzut mógłby być

skutecznie podniesiony jedynie w przypadku, gdyby np. sąd nie przeprowadził

uzupełniającego dowodu z dokumentu lub przeprowadził inny dowód, niż dowód z

dokumentów i to przy uwzględnieniu, iż dowód z dokumentu byłby niezbędny dla

wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., I FSK 310/

05, Lex nr 187771).

Ponadto podkreślić należy, że kasator nie wskazał dowodu, jaki miałby zostać przez

Sąd przeprowadzony oraz jego znaczenia dla samego rozstrzygnięcia. Stwierdzić w

związku z powyższym należało, iż sformułowany w pkt 2 zarzut co do uchybień WSA nie

mógł być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony. Przypomnieć za orzecznictwem

trzeba, że wykazanie trafności zarzutu jest istotne zwłaszcza wówczas, gdy strona

powołuje się na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a., który wskazuje na możliwość

przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu po nabraniu przez ten

sąd przekonania, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a nie

spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd uzyskuje zatem

upoważnienie do uzależnienia przeprowadzenia tej czynności od dokonania trzech

oszacowań - niezbędności, istotnego charakteru wątpliwości, jakie mają być w ten sposób

wyjaśnione oraz braku nadmiernego przedłużenia postępowania. Stanowi to podstawę

swoistego uznania sądowego, które podlega kontroli kasacyjnej, ale które winno być w tym

celu, co do uchybień Sądu, należycie, trafnie i wystarczająco uzasadnione w kontekście

tak przyczyny przeprowadzenia dowodu, jak i wspominanego wykazania możliwego

istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1794/10).

Nie można również podzielić sformułowanego jako naruszenie przepisów

postępowania zarzutu ujętego w pkt 1 lit. b skargi kasacyjnej, w którym kasator

kwestionuje moc- dowodową "kserokopii zaświadczenia z badania technicznego"

wykonanego w dniu 3 marca 2000r. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że w aktach

administracyjnych sprawy (k. 46-49) znajdują się urzędowo poświadczone odpisy

dokumentów przekazane Staroście O. przez Kierownika Wydziału

Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w K.-K., wśród których

na rewersie karty nr 48 znajduje się odpis dokumentu jakim jest "Załącznik do

zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 000621/00 z dnia

03.03.2000", co czyni chybionym zarzut przyjęcia jako dowodu niepoświadczonej

urzędowo kserokopii ww. zaświadczenia. Przypomnieć w dalszej kolejności należy, iż

stosownie do dyspozycji art. 75 k.p.a. jako dowód może posłużyć wszystko co jest zgodne

z prawem i może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić także trzeba, że

Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje dowodów "mocniejszych" oraz

"słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych (Kodeks

postępowania administracyjnego - komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa

2014, s.316) i nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy

przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (B. Adamiak, J. Borkowski,

Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, Warszawa 2009, s. 317). Zgodne z

prawem było zatem ustalenie ówczesnej masy własnej pojazdu na podstawie danych z

dokumentu wystawionego przez diagnostę w dniu 3 marca 2000r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy

stwierdzić, iż z uwagi na okoliczność, że większość zarzutów naruszenia przepisów

postępowania okazała się skuteczna, zarzut ten należy uznać za przedwczesny.

Merytoryczne rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego jest możliwe jedynie na

podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Uznanie, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.

jest wyrazem nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej

w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości, skutkować musiało jego uchyleniem, o

czym orzeczono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I

instancji zobowiązany będzie wyeliminować wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku

uchybienia mające wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w treści art.

203 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

18

1