Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3465/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 152 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA - del. Artur Kot, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 320/17 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2.uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 14 dnia lutego 2017 r. nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz O.S.A. z siedzibą w W. kwotę 1157 (słownie: jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., I SA/Ke 320/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę O.S.A. (zwanej dalej spółką) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 14 lutego 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że w dniu 3 października 2014 r. działający w imieniu spółki pełnomocnik wniósł o doręczanie wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wskazując skrzynkę podawczą e-PUAP. Wniósł też o przekazywanie informacji

o złożeniu pisma w skrzynce podawczej na adres mailowy sekretariatu Podatnik nie złożył oświadczenia o rezygnacji z prawa do doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W dniu 6 października 2016 r. Burmistrz Gminy wydał decyzję określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. Decyzja została doręczona reprezentującemu spółkę pełnomocnikowi w trybie art. 152a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201- zwanej dalej: ord. pod.) w dniu 21 października 2016 r. Dowodem tego jest urzędowe poświadczenie doręczenia ePUAP, z którego wynika data uznania dokumentu za doręczony w dniu 21 października 2016 r. oraz to, że dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od dnia wysłania pierwszego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (dalej: UPD). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął w dniu 4 listopada 2016 r. Spółka natomiast nadała odwołanie listem poleconym dopiero w dniu 8 listopada 2016 r., a zatem

z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 152 § 3 ord. pod. w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3, tj. poprzez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru (UPD). Tryb zawiadamiania z art. 152a § 1 ord. pod. koreluje z pisemnym zawiadomieniem

o odbiorze przesyłki pocztowej (awizo) przewidzianym w art. 150 § 1a) ord. pod. Po upływie 7 dni od dnia wysłania zawiadomienia system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń automatycznie generuje informację wskazującą, że nie wpłynęło

w terminie urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3 ord. pod. Reguluje to § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. Nr 206, poz. 1216 ze zm.). Informacja ta jest przesyłana przez system teleinformatyczny organu adresatowi pisma i stanowi automatycznie tworzone zawiadomienie, które nie wymaga już potwierdzenia, co oznacza, że jest skuteczne z chwilą wpłynięcia na adres elektroniczny adresata.

W takim przypadku organ ma obowiązek przesłać powtórne zawiadomienie

o możliwości odebrania pisma, także niewymagające potwierdzenia, zawierające informacje, o których mowa w § 1. Jeśli i tym razem adresat nie podpisze urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a) ustawy z dnia

17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1114 ze zm.), przyjmuje się fikcję, że pismo zostało doręczone po upływie 14 dni od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Nieodebranie decyzji po dwukrotnym zawiadomieniu strony skutkuje uznaniem jej za doręczoną po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia -art. 152a § 3 ord. pod. Zawiadomień, o których mowa w art. 152a § 1 ord. pod. nie potwierdza się zgodnie z art. 152a § 4 tej ustawy.

3. W skardze spółka wniosła o uchylenie postanowienia i przeprowadzenie dowodu

z załączonych dokumentów, tj. zrzutu z ekranu, z którego wynika, że platforma ePUAP uniemożliwiła odbiór decyzji Burmistrza Gminy oraz kopii koperty zawierającej decyzję Burmistrza Gminy. Zarzuciła naruszenie art. 228 § 1 pkt 2

w związku z art. 152a § 1 pkt 2 i § 3 ord. pod. przez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania wskutek błędnego ustalenia daty doręczenia decyzji Burmistrza Gminy. Decyzja z dnia 6 października 2016 r. nie została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pełnomocnik spółki napotkał na trudności techniczne prowadzące do niemożności pobrania i odczytania przesłanej decyzji. Powyższe potwierdza załączony zrzut ekranu ze strony ePUAP,

z którego wynika brak możliwości odbioru pisma. Dlatego w zakresie ustalenia skuteczności oraz daty doręczenia decyzji, Kolegium nie mogło ograniczyć się do wskazania na UPD i wynikającą z niego datę doręczenia. UPD nie wskazuje stanu rzeczywistego, tj. że doszło do doręczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że ze zrzutu

ekranu ze strony ePUAP wynika, jak wskazuje komunikat, iż: "wystąpił błąd przy wysłaniu UPD: Internal Error". Zwrócił uwagę, że w toku postępowania spółka nie interweniowała na obsługującej adresatów poczty platformie ePUAP celem zgłoszenia nieprawidłowości w działalności systemu, a tym samym w zakresie braku możliwości odbioru poczty.

Na rozprawie pełnomocnik organu złożył pismo Ministra Cyfryzacji z dnia 27 czerwca 2017 r., w którym wyjaśniono, że mimo braku możliwości podpisania Urzędowego Potwierdzenia Odbioru spowodowanego błędnym działaniem platformy ePUAP, w rejestrze zdarzeń systemu znajdują się informacje, że pismo o nazwie "decyzja" zostało doręczone w dniu 21 października 2016 r. o godzinie 00:04:18,

a następnie ten sam dokument został przeczytany przez użytkownika logującego się do wirtualnej skrzynki powiązanej z adresem mailowym sekretariatu w dniu 21 października 2016 r. o godzinie 11:57:42.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że doręczanie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie w celu doręczenia pisma w postaci dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny strony postępowania zawiadomienie zawierające określone informacje. Natomiast drugi etap doręczenia pisma to jego pobranie przez adresata z adresu elektronicznego wskazanego przez organ podatkowy i podpisanie przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru.

Sąd I instancji uznał, że działanie organu podatkowego pierwszej instancji wskazuje, iż wypełniły się przesłanki, o których mowa w art. 152a § 1, § 2 i § 3 ord. pod., pozwalające na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego. Fikcja ta jest oparta na konstrukcji podwójnego zawiadomienia adresata, czyli podwójnego awiza. Zarówno pierwsze jak i drugie zawiadomienie zawierało wszystkie elementy, o których mowa w art. art. 152a § 1 ord. pod.

Nastąpiło wysłanie decyzji w formie elektronicznej pod adresem elektronicznym ePUAP, pod którym strona ma możliwość zapoznania się z treścią tego dokumentu. Dowodem wysłania decyzji jest wygenerowane z systemu ePUAP urzędowe poświadczenie doręczenia przesyłki (k. 335). Decyzja wysłana została w dniu 6 października 2014 r. i ponownie w dniu 14 października 2014 r.

Zdaniem sądu odrębną kwestią jest, że samo doręczenie decyzji, jak wynika

z pisma Ministra Cyfryzacji, nastąpiło w dniu 21 października 2016 r. Na tę okoliczność organ, który wysyłając decyzję dopełnił wszystkich obowiązków, nie miał wpływu. Sąd zwrócił uwagę, że czym innym jest wypełnienie obowiązków przez organ w zakresie doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

a czym innym wystąpienie po stronie adresata problemów technicznych w postaci braku możliwości przesłania przez stronę urzędowego poświadczenia doręczenia.

Z wprowadzeniem do ustawy - Ordynacja podatkowa konstrukcji fikcji prawnej

w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej koresponduje to, że doręczanie pism w ten sposób jest uzależnione w całości od strony postępowania, a nie od organu podatkowego. Zatem strona, decydując się na doręczanie pism przez organ podatkowy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, powinna uwzględniać wszystkie konsekwencje płynące z takiej decyzji. Z akt sprawy nie wynika, by spółka zgłaszała organowi problemy techniczne. Jak wynika ze złożonego na rozprawie pisma, strona zapoznała się z treścią decyzji w dniu 21 października 2016 r. Niemniej, istotą sprawy jest to, że po stronie organu wypełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na zastosowanie instytucji fikcji doręczenia. związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach prawidłowo uznało, że nieodebranie decyzji po dwukrotnym zawiadomieniu strony skutkowało uznaniem jej za doręczoną 21 października 2016 r., czyli po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia na adres e-mail pełnomocnika spółki. To powoduje, że w pełni uprawniony jest wniosek organu, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 4 listopada 2016 r., a odwołanie wniesione w dniu 8 listopada 2016 r. zostało nadane z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.

5. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). - poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a mianowicie niewyjaśnienie:

- dlaczego strona decydując się na doręczanie pism przez organ podatkowy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, powinna uwzględniać wszystkie konsekwencje płynące z takiej decyzji, co de facto oznacza, że za błędy systemu, którego gwarantem jest Państwo Polskie, negatywne konsekwencje ma ponosić podatnik, co z kolei wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 ord. pod.,

- w jakim momencie kończy się drugi i jednocześnie ostatni etap doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a mianowicie czy w momencie dokonania próby pobrania pisma przez adresata z adresu elektronicznego wskazanego przez organ podatkowy i podpisania urzędowego poświadczenia odbioru, czy też w innym momencie, co wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 ord. pod.,

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 152a § 1 pkt 2 i § 3 ord. pod. w związku z art. 144 § 3 ord. pod. - poprzez oddalenie skargi, gdy organ bezzasadnie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania wskutek błędnego ustalenia daty doręczenia decyzji Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r., co w konsekwencji pozbawiło spółkę możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r.

Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o:

- rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, jak i zaskarżone postanowienie.

6. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

W wyroku z dnia 30 marca 2011 r., II FSK 1777/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "W orzecznictwie podkreśla się, iż w ramach zwięzłego przedstawienia stanu sprawy sąd powinien również wyjaśnić przyjętą przez siebie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (tak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39). Przedstawienie zarzutów nie może ograniczyć się wyłącznie do ich przytoczenia, ale obliguje sąd do odniesienia się do nich i wskazania, dlaczego zasługują (bądź nie zasługują) one na uwzględnienie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., II FSK 1718/08, opubl. w Lex pod nr 595912, z dnia 7 stycznia 2010 r., I FSK 1423/08, opubl. w Lex pod nr 593596, z dnia 10 czerwca 2009 r., II FSK 288/08, opubl. w Lex pod nr 511298). Wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno zaś polegać nie tylko na przytoczeniu przepisów, jakie

w ocenie sądu winny mieć zastosowanie w sprawie, ale także przedstawienia toku rozumowania, jaki doprowadził sąd do określonego rozstrzygnięcia (por. powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., I FSK 1423/08). Nie można bowiem zapominać, że funkcją uzasadnienia wyroku jest przekonanie strony, iż sąd dokładnie zapoznał się ze sprawą, przeanalizował ją we wszystkich istotnych aspektach i podjął rozstrzygnięcie odpowiadające obowiązującemu prawu. Ma ono również umożliwić sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., I FSK 1784/08, opubl. w Lex pod nr 593712, z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1233/08, opubl. w Lex pod nr 597169, z 19 lutego 2009 r., I FSK 72/08, opubl. w Lex pod nr 519287).

W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji nie odpowiada przedstawionemu wzorcowi. Tym samym nie sposób przyjąć, że sąd pierwszej instancji przeanalizował sprawę we wszystkich istotnych aspektach, gdyż są w nim poważne luki. Podkreślić należy, że chodzi przy tym o zagadnienia, które winny być rozważone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach z urzędu,

a były podnoszone przez spółkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powinien wyjaśnić, dlaczego strona decydując się na doręczanie pism przez organ podatkowy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, powinna uwzględniać wszystkie konsekwencje płynące

z takiej decyzji, co de facto oznacza, że za błędy systemu, którego gwarantem jest państwo, negatywne konsekwencje ma ponosić podatnik, czyli adresat decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że: "Z wprowadzeniem do ustawy - Ordynacja podatkowa konstrukcji fikcji prawnej w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej koresponduje to, że doręczanie pism w ten sposób jest uzależnione w całości od strony postępowania, a nie od organu podatkowego. Zatem strona, decydując się na doręczanie pism przez organ podatkowy za

pomocą środków komunikacji elektronicznej, powinna uwzględniać wszystkie konsekwencje płynące z takiej decyzji. Z akt sprawy nie wynika, by spółka zgłaszała organowi problemy techniczne, ani w zakresie braku możliwości wysłania urzędowego poświadczenia doręczenia, ani w zakresie braku możliwości dostępu do treści decyzji na skrzynce ePUAP." Uwzględniając powyższe, sąd pierwszej instancji powinien wyjaśnić, dlaczego po wprowadzeniu pisma do systemu organ nie ponosi już żadnej odpowiedzialności, podczas gdy w przypadku, w którym pismo w systemie w ogóle się nie pojawia, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, to dzieje się tak z przyczyn leżących po stronie systemu, na który spółka nie miała wpływu. A zatem odpowiedzialność za to ponosi organ podatkowy, jako reprezentant państwa, które z kolei jest gwarantem prawidłowości doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Na marginesie zaznaczyć również należy, że strona nie zgłaszała problemów technicznych w zakresie braku możliwości odbioru decyzji, gdyż otrzymała ją

w formie tradycyjnej, co potwierdzało tezę, iż organ miał problemy z doręczeniem decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej i w konsekwencji tego skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 144 § 3 ord. pod. Ponadto żaden przepis prawa nie przewiduje takiego trybu, tj. informowania organu o braku możliwości podjęcia pisma. W rym przypadku sąd pierwszej instancji również powinien wskazać, z czego wynika taki obowiązek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powinien wyjaśnić również,

w którym momencie kończy się drugi i jednocześnie ostatni etap doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Sąd przyjął, że "doręczanie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie w celu doręczenia pisma w postaci dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny strony postępowania zawiadomienie zawierające określone informacje. Natomiast kolejny - drugi etap doręczenia pisma - to jego pobranie przez adresata z adresu elektronicznego wskazanego przez organ podatkowy i podpisanie przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru." Skoro próba pobrania pisma i następnie jego podpisania nie powiodła się, to sąd powinien wyjaśnić, czy właśnie w tym momencie kończy się drugi i jednocześnie ostatni etap doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Oczywiście trudno przyjąć inny moment zakończenia tego etapu, aczkolwiek wymagało to od sądu wyjaśnienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarga została oddalona.

Z tego powodu zaskarżony wyrok narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. i jest to naruszenie istotne, gdyż wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania

w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 ord. pod.

7. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach narusza również art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 152a § 1 pkt 2 i § 3 ord. pod. poprzez oddalenie skargi, gdy organ bezzasadnie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania wskutek błędnego ustalenia daty doręczenia decyzji Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r., co

w konsekwencji pozbawiło spółkę możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uznało, że spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, uznając, że do doręczenia zastępczego doszło

w dniu 21 października 2016 r., co oznacza, iż wniesienie odwołania w dniu 8 listopada 2016 r. nastąpiło z przekroczeniem 14-dniowego terminu. Kolegium powołało się przede wszystkim na fakt zawiadomienia spółki w trybie określonym

w art. 152a) ord. pod. – o możliwości podjęcia pisma oraz fakt niepodjęcia pisma

w terminie wyznaczonym przez ten przepis.

Jednakże zauważyć należy, że decyzja Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r. nie została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pełnomocnik spółki nie miał możliwości pobrania i odczytania przesłanej decyzji

z powodu trudności technicznych leżących po stronie systemu. Powyższe potwierdza znajdujący się w aktach sprawy zrzut ekranu ze strony ePUAP, z którego ewidentnie wynika brak możliwości odbioru pisma, tj. decyzji Burmistrza Gminy. Ta próba jednocześnie zakończyła ostatni etap doręczenia decyzji Burmistrza. Dlatego też

w zakresie ustalenia skuteczności oraz daty doręczenia decyzji, Kolegium nie mogło ograniczyć się do wskazania na Urzędowe Poświadczenie Doręczenia i wynikającą

z niego datę doręczenia. Urzędowe Poświadczenie Doręczenia nie wskazuje stanu rzeczywistego - i że do doręczenia w ogóle doszło.

Okoliczność braku możliwości odbioru pisma powoduje, że nie został spełniony wymóg skutecznego doręczenia elektronicznego określony w art. 152a § 1 pkt 2 ord. pod. Z przepisu tego wynika bowiem wymóg wskazania adresu elektronicznego,

z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma. Wymóg ten może być spełniony tylko wówczas, gdy pismo zostało faktycznie umieszczone pod tym adresem. Skoro zawiadomienie nie było związane

z realną możliwością podjęcia pisma (a na ten fakt wskazała spółka), to nie można przyjąć, aby spełniało ono wymogi określone w tym przepisie - i nie można tym samym przyjąć, iż zawiadomienie to mogło prowadzić do skutecznego doręczenia (zwłaszcza w trybie określonym w art. 152a § 3 ord. pod.).

Analogicznie trzeba podnieść, że kiedy decyzja doręczana jest w sposób tradycyjny, tj. za pośrednictwem poczty, listonosz pozostawia w skrzynce pocztowej awizo, a po upływie 7 dni awizo powtórne. Adresat (podatnik) po otrzymaniu powtórnego awizo udaje się do placówki pocztowej po odbiór tego pisma i tam otrzymuje informację, że takiego pisma nie ma i w związku z tym nie zostanie ono wydane. Jednakże czternastego dnia od wystawienia pierwszego awizo pismo odnajduje się w placówce pocztowej i bez poinformowania adresata o jego odnalezieniu zostaje odesłane do organu z adnotacją "nie podjęto w terminie", czego skutkiem będzie oczywiście uznanie go za doręczone. Identyczna sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik podjął próbę odbioru korespondencji, jednakże zakończyła się ona niepowodzeniem i w tym momencie zakończył się ostatni etap odbioru korespondencji. To zaś powinno skutkować uznaniem pisma za niedoręczone. Za takim rozstrzygnięciem przemawia fakt, że pełnomocnik nie został ponownie poinformowany o możliwości odbioru pisma.

Podkreślenia również wymaga, że uchybić terminowi do wniesienia odwołania można jedynie wówczas, gdy decyzja została prawidłowo doręczona adresatowi.

W niniejszej sprawie adresatem tym był pełnomocnik strony. Dopiero w momencie skutecznego doręczenia decyzji otwiera się termin do wniesienia odwołania. Jeżeli decyzja nie zostanie prawidłowo doręczona, powyższy termin nie rozpoczyna swojego biegu. W takim zaś przypadku nie można mu uchybić.

Dlatego też w przedmiotowej sprawie do doręczenia decyzji Burmistrza Gminy z dnia 6 października 2016 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie doszło. Decyzja z dnia 6 października 2016 r. została doręczona, ale w sposób tradycyjny, za pośrednictwem poczty (kopia koperty jest w aktach sprawy). Doręczenie nastąpiło w dniu 25 października 2016 r. Od tej decyzji w ustawowym terminie wniesiono odwołanie.

Zauważyć w tym miejscu należy, że doręczenie w sposób tradycyjny pozwala na przyjęcie tezy, iż w związku z tym, że pojawiły się problemy z doręczeniem za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Burmistrz Gminy skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 144 § 3 ord. pod. W świetle tego przepisu "w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 (za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów)".

8. Mając na uwadze powyższe, skoro istota sprawy została rozstrzygnięta, to Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego na postawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w spawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., 1800 ).