Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2391/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6310 Wytwarzanie   i   obrót    bronią    i        amunicją
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 8 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1017
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], którą organ naczelny działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) w związku z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1017, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Pana G. N. - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] cofającą G. N., koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu rodzajami broni i amunicji.

W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że w dniu [...] czerwca 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił G. N. koncesji nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją.

W dniu [...] grudnia 2015 r. do organu wpłynęło anonimowe pismo, z którego wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość G. N.

Organ postanowił zweryfikować, czy w związku z ogłoszeniem upadłości G. N. został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ zwrócił się do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z prośbą o udzielenie informacji w tym zakresie.

W dniu [...] stycznia 2016 r. do organu wpłynęło zaświadczenie potwierdzające, iż G. N. jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych KRS.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją ..., organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, a w szczególności gdy przestał spełniać warunki określone w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych KRS.

Organ naczelny podał, że w świetle przepisów ww. ustawy wpisanie G. N. do rejestru dłużników niewypłacalnych stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji. Mając na uwadze powyższe, organ pismem z dnia [...] lutego 2016 r. poinformował G. N. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia koncesji nr [...], informując jednocześnie o prawie zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Powodem wszczęcia przedmiotowego postępowania było rażące naruszenie przez G. N. warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych w przepisach ustawy, wskutek wpisania wyżej wymienionego do rejestru dłużników niewypłacalnych prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy, a tym samym niespełnienie przez Stronę warunku wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Wobec powyższego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] organ cofnął Panu G. N. koncesję nr [...]. Niniejsza decyzja została prawidłowo doręczona stronie w dniu [...] lipca 2016 r.

Następnie strona złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. cofającą koncesję.

Organ, mając na uwadze argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i po ponownym przeanalizowaniu całości zgromadzonego w trakcie postępowania materiału, nie znalazł podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., w związku z czym decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał ww. decyzję w mocy.

W skardze na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2016 r., dotyczącą cofnięcia koncesji – G. N. zarzucił, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Strona skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 K.p.a., 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie sytuacji związanej z realizacją zawartego przez skarżącego układu w ramach postępowania upadłościowego mającego wpływ na obecną sytuację finansową skarżącego;

- art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci postanowienia z dnia [...] września 2015 r. Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Gospodarczy (sygn. akt [...]) na okoliczność ogłoszenia upadłości skarżącego i zawarcia przez niego układu w ramach postępowania upadłościowego. Wskazano także na naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1017, z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej koncesję, podczas gdy zastosowanie powinien mieć art. 17 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, co nakładało na organ obowiązek zbadania wpływu ogłoszonej upadłości na prowadzenie koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji o cofnięciu koncesji.

Odpowiadając na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekający w sprawie organ administracji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1017, z późn. zm.).

Z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit a tej ustawy wynika jednoznacznie, że organ cofa koncesję albo zmienia jej zakres w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, a w szczególności gdy przestał spełniać warunki określone w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych KRS.

Sąd stwierdza, że w świetle przepisów ww. ustawy wpisanie G. N. do rejestru dłużników niewypłacalnych stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji.

Wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji nastąpiło właśnie wskutek wpisania skarżącego do rejestru dłużników niewypłacalnych prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. W grę wchodziło zatem niespełnianie przez skarżącego warunku wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Sąd stwierdza jednoznacznie, że w warunkach niniejszej sprawy zastosowanie miał ww. przepis 17 ust. 2 pkt 2 lit a, który wskazuje wprost, że gdy strona przestała spełniać warunek określony w art. 8 ust. 2 pkt 1 (tj., nie jest wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych) organ ma obowiązek cofnięcia koncesji.

Bez znaczenia w sprawie było zatem to czy skarżący toczy rozmowy z wierzycielami czy też nie. W sprawie istotne było to, że skarżący został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych KRS – co stanowiło podstawę do cofnięcia koncesji.

Wobec wpisania skarżącego do rejestru dłużników niewypłacalnych prowadzenie postępowania dowodowego odnośnie innych okoliczności było bezcelowe.

Słusznie zatem organ naczelny stwierdził, że w niniejszej sprawie art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy nie miał zastosowania.

Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Sąd stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego zaś w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.