Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1498/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A.P. na uchwałę Nr XXXIX/460/2014 Rady Gminy Tarnów z dnia 5 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Tarnów podjęła w dniu 5 września 2014 r. uchwałę Nr XXXIX/460/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów.

Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez A. P. w części dotyczącej wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w rozumieniu § 4 pkt 2 ww. uchwały), określonej na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z § 9 ww. uchwały) i przebiegającej przez działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego, położoną w obrębie ewidencyjnym numer [...], nazwa: Koszyce Małe (objętą KW nr [...]), a następnie przecinającej działki nr [...] oraz [...].

Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącemu i uniemożliwienie mu zagospodarowania terenu (działki nr [...]) zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (znak: [...]) wydaną przez Wójta Gminy Tarnów i przeniesioną na nowego inwestora decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]), wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z pominięciem ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji z pominięciem decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. wydanej przez Starostę Tarnowskiego (znak: [...]), dotyczącej zgody na posadowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe, która to decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem 4 czerwca 2013 r. wobec jej niezaskarżenia, podczas gdy zgodnie z literalną treścią przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; co więcej uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w obrębie którego znajduje się działka skarżącego, nie mógł spowodować wygaśnięcia wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, gdyż w przedmiotowej sprawie została wcześniej wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (co stanowi przesłankę negatywną określoną w art. 65 ust. 2 u.p.z.p.); tymczasem skarżący planuje posadowić w obrębie swojej działki budynek gospodarczy przylegający do istniejącego budynku, a w obecnym kształcie uzyskanie pozwolenia na budowę w tym zakresie będzie niemożliwe w związku ze zlokalizowaną na działce nr [...] nieprzekraczalną linią zabudowy przebiegającą przez środek posadowionego na działce budynku mieszkalnego, mimo, że możliwość sytuowania obiektów budowlanych w granicy działki została przewidziana w ww. uchwale, tj. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – § 10 uchwały.

Wobec tak określonych uchybień, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zaskarżonej części, skarżący wniósł o stwierdzenie, iż uchwała ta w zaskarżonej części została wydana z naruszeniem prawa.

Skarżący A. P. w treści skargi wskazał, że jest właścicielem w udziale [...] działki o nr [...] położonej w obr. ewid. nr [...], nazwa: Koszyce Małe, objętej księgą wieczystą nr [...] Zaznaczono przy tym, że pierwotnie działka ta (przed podziałem) stanowiła własność S. S. (dawny numer działki – [...]), który w dniu 27 września 2006 r. uzyskał decyzję nr [...] wydaną przez Starostę T.o o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M. (znak: [...]). Dodano też, że decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna w dniu 12 października 2006 r. Ponadto wyjaśniono, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana m.in. w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy T. pierwotnie 5 września 2005 r. (znak: [...]), która następnie była przenoszona, zmieniana, a finalnie przeniesiona na skarżącego. Jednocześnie wskazano, że poprzedni właściciel S. S., w oparciu o wskazaną wyżej decyzję o pozwoleniu na budowę, jeszcze w 2007 r. posadowił na działce fundamenty. Następnie zwrócono uwagę, że w dniu 16 czerwca 2011 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję, na mocy której zatwierdzony został podział działki o nr [...], w wyniku którego powstały działki o numerach [...] oraz [...] (znak: [...]). Podniesiono też, że kolejno, w dniu 11 stycznia 2013 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję nr [...], na mocy której przeniósł decyzję o warunkach zabudowy polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) na działce nr [...] w miejscowości K. M., a decyzja ta wydana pierwotnie na rzecz S. S. (w kształcie ustalonym decyzją nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., znak: [...]), została przeniesiona na rzecz skarżącego (znak: [...]). Ponadto podano, że decyzją nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. Starosta [...] udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M., której właścicielem stał się A. P. (znak: [...]). Wyjaśniono przy tym, że pozwolenie to zostało udzielone w oparciu o wydaną wcześniej decyzję o warunkach zabudowy, przeniesioną na skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]). Dodano też, że decyzja o pozwoleniu na budowę stała się prawomocna i ostateczna w dniu 4 czerwca 2013 r. Dodatkowo podkreślono, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę (znak: [...]) została zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 17 sierpnia 2016 r. (znak: [...]), w związku z przedłożeniem przez skarżącego projektu zamiennego zagospodarowania działki w części zabudowy budynku oraz zamiennego projektu architektonicznego w części wysokości i kubatury budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M.. Wskazano także, że decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna w dniu 1 września 2016 r. Jednocześnie podniesiono, że podobnie jak poprzednia decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 20 maja 2013 r., również ww. decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 17 sierpnia 2016 r. została wydana m.in. w oparciu o wydaną wcześniej decyzję o warunkach zabudowy, przeniesioną na skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]). Tym samym skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżona uchwała z dnia 5 września 2014 r. została podjęta po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o którą skarżący realizował budowę domu jednorodzinnego, jak również po uprawomocnieniu się i uzyskaniu przymiotu ostateczności przez decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 20 maja 2013 r. Wyjaśniono bowiem, że pierwotna decyzja o warunkach zabudowy została wydana już 5 września 2005 r., w ostatecznym kształcie została ona ustalona decyzją nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (znak: [...]) wydaną na rzecz S. S., natomiast finalnie została ona przeniesiona na rzecz skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]). Wobec powyższego zdaniem skarżącego, fakt, iż zmieniająca decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 17 sierpnia 2016 r. została wydana już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia, ponieważ decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna w dniu 1 września 2016 r., a nadto została ona wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, przeniesioną na skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]), która również jest prawomocna i ostateczna.

Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. skarżący wskazał, że w jego ocenie zaskarżona uchwała Rady Gminy T. została podjęta w zupełnym oderwaniu od wydanych wcześniej prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych (o warunkach zabudowy oraz o pozwoleniu na budowę), na podstawie których skarżący realizował budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Podkreślono przy tym, że brak uwzględnienia przez Radę Gminy T. ww. decyzji przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodował, iż jedna z nieprzekraczalnych linii zabudowy została poprowadzona przez działkę stanowiącą własność skarżącego, dokładnie w miejscu gdzie został posadowiony budynek mieszkalny. Dodano, że linia ta przebiega de facto przez środek tego budynku. W tym zakresie zaznaczono natomiast, że budowa budynku mieszkalnego na dz. nr [...] była realizowana przez skarżącego nieprzerwanie od 2013 r. (od chwili podziału nieruchomości [...] na działki [...] oraz działki [...]), a więc przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniono także, że zmieniające pozwolenie na budowę wydane w dniu 17 sierpnia 2016 r., jak również wcześniejsze pozwolenie na budowę z dnia 20 maja 2013 r. zostały wydane w oparciu o wcześniej wydaną decyzję o warunkach zabudowy, która posiadała przymiot prawomocności i ostateczności. W ocenie skarżącego oznaczało to, że budowa realizowana przez skarżącego opierała się na fundamentach wybudowanych przez poprzedniego właściciela działki nr [...] – S. S., gdyż skarżący kupił działkę z już istniejącymi fundamentami, które wybudowano jeszcze w 2007 r., zgodnie z uzyskaną przez tę osobę decyzją o warunkach zabudowy, która później została przeniesiona w całości na skarżącego. Zaznaczono przy tym, że fundamenty te były widoczne na mapach geodezyjnych już w 2011 r., kiedy to działka nr [...] podzieliła się na działki [...] oraz [...]. Co więcej skarżący podniósł, że obie decyzje o pozwoleniu na budowę, które uzyskał skarżący (z dnia 20 maja 2013 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2016 r. – decyzja zmieniająca) honorowały wybudowane wcześniej fundamenty, które zostały adaptowane dla potrzeb nowego obiektu i pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego, wynika to z treści przedmiotowych decyzji, które wprost odnoszą się do wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zwrócił również uwagę, że na etapie wydawanej decyzji o warunkach zabudowy nie została zamieszczona adnotacja o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono także, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 20 maja 2013 r. została zmieniona decyzją z dnia 17 sierpnia 2016 r. z uwagi na zmianę kubatury budynku i jego wysokości, co oznacza, że jego lokalizacja pozostała bez zmian – budynek wznoszono w dalszym ciągu w ramach wybudowanych jeszcze w 2007 r. fundamentów. Jednocześnie skarżący wskazał, że w chwili obecnej zamierza wybudować na swojej działce (nr [...]) budynek gospodarczy przylegający bezpośrednio do budynku mieszkalnego posadowionego na tej działce, jednak obecne ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczają taką lokalizację budynku gospodarczego, ponieważ nieprzekraczalna linia zabudowy przebiega przez środek istniejącego budynku mieszkalnego. Dlatego też zdaniem skarżącego, powyższe sprowadza się do sytuacji, w której skarżący nie może wznieść budynku gospodarczego w obrębię swojej własnej działki.

Ponadto w ocenie skarżącego powołującego się na treść art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., skoro w przedmiotowej sprawie istniejący budynek mieszkalny na działce nr [...] wzniesiono w oparciu o ostateczne decyzje administracyjne (decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o pozwoleniu na budowę), które co do zasady wydano przed sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a więc przed podjęciem uchwały z dnia 5 września 2014 r.), to skarżący miał nie tylko pełne prawo wznieść budynek mieszkalny zgodnie z tymi decyzjami, ale ma również obecnie prawo do zagospodarowania swojej działki poprzez posadowienie w jej granicach budynku gospodarczego. Tym samym zdaniem skarżącego, w tym zakresie podjęta przez Radę Gminy T. uchwała, która nie honoruje wydanych wcześniej ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o warunkach zabudowy, doprowadziła do naruszenia przez Gminę T. ww. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącemu i uniemożliwienie mu zagospodarowania terenu (działki nr [...]) zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (znak: [...]) wydaną przez Wójta Gminy T. i przeniesioną na nowego inwestora (skarżącego) decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]). Podniesiono także, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pomija też (oprócz ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy), ustalenia decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. wydanej przez Starostę T. (znak: [...]) dotyczącej zgody na posadowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) zlokalizowanego na działce nr [...], która to decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem 4 czerwca 2013 r. wobec jej niezaskarżenia.

Jednocześnie skarżący ponownie podkreślił, że zgodnie z literalną treścią art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ma on prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania działki nr [...] zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Stąd też zdaniem skarżącego, w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, jeżeli skarżący planuje wznieść budynek gospodarczy na swojej działce, musi działać w zgodzie z ustaleniami wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy, a nie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro to decyzja o warunkach zabudowy została wydana wcześniej i wcześniej uzyskała przymiot ostateczności. Co więcej, według skarżącego, uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w obrębie którego znajduje się działka skarżącego, nie mógł spowodować wygaśnięcia wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., gdyż w sprawie tej została wcześniej wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co stanowi przesłankę negatywną określoną w art. 65 ust. 2 u.p.z.p. W ocenie skarżącego, oznacza to, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może mieć żadnego wpływu na zrealizowaną w całości inwestycję na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również na plany skarżącego w zakresie posadowienia na działce i w jej granicach budynku gospodarczego, gdyż skutkiem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest utrata mocy decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dodatkowo skarżący podniósł, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę musiał dokonać analizy projektu budowlanego oraz wniosku o wydanie takiego pozwolenia, zgodnie z art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.), opierając się na ustaleniach ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wtedy jeszcze nie istniał. W tym zakresie podkreślono natomiast, że logicznym jest, iż wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, organ bazuje albo na decyzji o warunkach zabudowy albo na uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w związku z tym nie ma możliwości, aby organ zatwierdzał projekt budowlany w oparciu o oba te dokumenty, gdyż warunki zabudowy, które zostały prawomocnie ustalone przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązują w dalszym ciągu mimo uchwalenia takiego planu, a dopiero od chwili jego uchwalenia nie jest już możliwe oraz uzasadnione uzyskiwanie nowych decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ sposób zagospodarowania terenu określa już sam plan. Dlatego też zdaniem skarżącego, sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Rada Gminy T. była zobowiązana do honorowania ustaleń wydanych wcześniej i ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, co jednak nie miało miejsca w przypadku działki nr [...], przez którą poprowadzono nieprzekraczalną linię zabudowy, która dodatkowo biegnie przez sam środek posadowionego tam budynku.

W dalszej kolejności skarżący powołując się na zawartą w § 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazał, że planuje posadowić w obrębie swojej działki budynek gospodarczy przylegający do istniejącego budynku mieszkalnego, jednak w chwili obecnej uzyskanie pozwolenia na budowę w tym zakresie będzie niemożliwe w związku ze zlokalizowaną na działce nr [...] nieprzekraczalną linią zabudowy przebiegającą przez środek posadowionego na działce budynku mieszkalnego. Podkreślono przy tym, że będzie to niemożliwe nawet pomimo, iż możliwość sytuowania obiektów budowlanych w granicy działki została przewidziana w uchwale, tj. w § 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść następnie przytoczono. W tym jednak zakresie skarżący zwrócił uwagę, że na ww. przepis należy patrzeć przez pryzmat definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy, która stanowi, że co do zasady poza nią nie można lokalizować jakiejkolwiek zabudowy z pewnymi określonymi wyjątkami. Wyjaśniono przy tym, że analiza wyjątków zawartych w definicji wyklucza jednak możliwość posadowienia na działce nr [...] budynku gospodarczego, gdyż – zdaniem skarżącego – ciężko jest przyjąć, iż mający powstać budynek gospodarczy jest tym samym co obiekt techniczny określony w definicji zawartej w § 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały, co jest tym bardziej uzasadnione biorąc pod uwagę fakt, że zaskarżona uchwała nie zawiera definicji obiektu technicznego, stwarzając pole do szerokiej interpretacji.

Jednocześnie skarżący, określając swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, wskazał, że polega on na uniemożliwieniu mu realizowania uprawnień właścicielskich polegających na realizacji inwestycji w obrębie własnej nieruchomości, w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całkowitym oderwaniu od wydanych wcześniej ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy oraz o pozwoleniu na budowę. W nawiązaniu do powyższego skarżący zaznaczył, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Tym samym w przedmiotowej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny ze wskazanego w zarzucie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który pozostaje w ścisłym związku z art. 140 k.c., określającym treść prawa własności. Podniesiono bowiem, że skoro u.p.z.p. daje skarżącemu możliwość zagospodarowania terenu, do którego przysługuje mu prawo własności zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy (w tym przypadku chodzi tutaj o realizację inwestycji w obrębie własnej nieruchomości), co nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, ani nie narusza interesu publicznego lub interesu osób trzecich, to w tej sytuacji uchwalony przez Radę Gminy T. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w zakresie w jakim ustala przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy przez środek posadowionego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z przywołanymi wyżej normami prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. Stąd też w ocenie skarżącego, niewątpliwie jego interes prawny jest indywidualny, konkretny i realny, a także znajduje on potwierdzenie w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. Skarżący podkreślił również, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o pozwoleniu na budowę, w oparciu o które skarżący realizował budowę, były już ostateczne, co uniemożliwiało wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy przebiegającej przez działkę nr [...] w sposób określony w uchwale. Tym samym zdaniem skarżącego, w tym zakresie zaskarżona uchwała jest więc sprzeczna z prawem, co w konsekwencji oznacza, że zasadnym jest wniosek o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części. Co więcej, według skarżącego, o istotności naruszenia prawa świadczy fakt, iż uchwała ta w zaskarżonej części uniemożliwia realizowanie przez skarżącego uprawnień właścicielskich, czyli wykonywania bezwzględnego prawa podmiotowego, jakim bez wątpienia jest prawo własności.

Ponadto w końcowej części uzasadnienia skargi, skarżący zwrócił uwagę, iż dopełnił warunków formalnych do wniesienia przedmiotowej skargi, a mianowicie wystąpił on uprzednio z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz dochował terminu do wniesienia skargi z racji tego, że zaskarżona uchwała została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r. i w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy art. 50 § 1 w zw. z art. 52 § 4 w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., tj. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935).

W odpowiedzi na skargę Gmina T., reprezentowana przez Wójta Gminy T., wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, iż należy uczynić to w dwóch aspektach, tj. zachowania wymogów procedury uchwalania planu określonych przepisami ustawy oraz zachowania zasad władztwa planistycznego. Mając na uwadze powyższe organ w pierwszej kolejności podniósł, że uchwałą Nr XLI/399/2009 Rady Gminy Tarnów z dnia 30 grudnia 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów, przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Tarnów w części miejscowości Koszyce Małe, gm. Tarnów, w której położona jest m.in. nieruchomość stanowiąca obecnie własność skarżącego. Następnie organ opisał w sposób szczegółowy procedurę podjęcia zaskarżonej uchwały powołując się kolejno na sporządzone w jej ramach dokumenty oraz wykonane czynności, wskazując zarazem, że w jego ocenie dopełniono wszelkich wymogów wynikających z art. 17 u.p.z.p. Jednocześnie organ zaznaczył, że skarżący, a właściwie jego poprzednik prawny, co do zasady nie składał w zakresie tym uwag, ani zarzutów.

W dalszej kolejności organ podniósł, że istotna z punktu widzenia treści złożonych zarzutów jest okoliczność, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, jako element kształtowania ładu przestrzennego zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podkreślono przy tym, że wymóg wyznaczania linii zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wynika z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), którego treść następnie przytoczono. Jednocześnie organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie ma generalnego zakazu uchwalania planu miejscowego, który byłby sprzeczny z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż zasada ochrony praw nabytych nie ma charakteru absolutnego. Podobnie też podkreślono, że z treści art. 65 u.p.z.p. nie można wywieść zakazu uchwalania planu miejscowego, którego postanowienia są sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast interes prawny inwestora jest w takiej sytuacji chroniony przez treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p., wyłączający stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Niemniej jednak organ zaznaczył, że w jego ocenie, wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie naruszyło ani obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy, ww. rozporządzenia, ani też nie naruszyło praw skarżącego, wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., która następnie została przeniesiona na nowego inwestora decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. Zwrócono bowiem uwagę, że na podstawie tych decyzji skarżący otrzymał decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe, a budynek ten został wybudowany, zgodnie z uzyskanymi pozwoleniami. W tym zakresie podniesiono również, że w odniesieniu do tego budynku mają zastosowanie ustalenia planu dotyczące istniejącej zabudowy zawarte w § 11 ustaleń planu, którego treść następnie przytoczono. Z kolei odnosząc się do planowanej przez skarżącego dobudowy budynku gospodarczego do ww. budynku mieszkalnego wskazano, iż stanowi ona nowe i odrębne przedsięwzięcie, którego nie dotyczą ani decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 maja 2013 r., ani decyzja nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. przenosząca na nowego inwestora decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., zamiar realizacji, którego skarżący powziął już po podjęciu uchwały. Tym samym zdaniem organu, budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] w Koszycach Małych powinna spełniać wymogi obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów, w tym również uwzględniać wyznaczoną w tym planie nieprzekraczalną linię zabudowy na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe.

W odniesieniu natomiast do zachowania wymogów i zasad związanych z władztwem planistycznym, w ocenie organu, nie doszło również do ich naruszenia. Podniesiono bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie naruszając konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. W nawiązaniu do powyższego organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał bowiem, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem planu (w tym przede wszystkim dotyczące prawa własności, niebędącego prawem bezwzględnym), jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały.

Na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski skargi, a nadto podkreślił, że przebieg linii ogranicza możliwości zabudowy działki skarżącego nieproporcjonalnie w odniesieniu do działek sąsiednich, na jego niekorzyść. Ponadto na pytanie Sądu, czy nieprzekraczalna linia zabudowy zaznaczona na załączniku do decyzji koresponduje z nieprzekraczalną linią zabudowy zaznaczoną na planie, pełnomocnik skarżącego odpowiedział, że w jego ocenie z posiadanych dokumentów wynika, iż przebiega, natomiast w ocenie pracownika organu, te linie są tożsame, z tym jednak zastrzeżeniem, że wymagałoby to analizy geodezyjnej. Dodatkowo na pytanie Sądu skarżący wskazał miejsce planowanej zabudowy podając, że jest to teren pomiędzy istniejącą zabudową, a południowo-zachodnią granicą działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Nr XXXIX/460/2014 Rady Gminy Tarnów podjęta w dniu 5 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów – przy czym skarżący zakwestionował tę uchwałę w części dotyczącej wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w rozumieniu § 4 pkt 2 ww. uchwały), określonej na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z § 9 ww. uchwały) i przebiegającej przez działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego, położoną w obrębie ewidencyjnym numer [...], nazwa: Koszyce Małe (objętą KW nr [...]), a następnie przecinającej działki nr [...] oraz [...].

Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm. – dalej jako: u.s.g.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, w kontekście zastosowania przepisów intertemporalnych znaczenie ma data podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy, a nie data jej wejścia w życie, czy też data wniesienia skargi do sądu, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Nr XXXIX/460/2014 Rady Gminy Tarnów została podjęta w dniu 5 września 2014 r., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że jednym z warunków skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętą przed dniem 1 czerwca 2017 r. – obok dochowania terminu do jej wniesienia oraz wykazania, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej – jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero bowiem bezskuteczność takiego wezwania umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne, tj. wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe, nie budziło wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego bezsprzecznie podlegającym kognicji Sądu. Podobnie też należy uznać, że skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Tarnowa pismem z dnia 10 września 2019 r. wraz z załącznikami. Organowi doręczono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 16 września 2019 r. , na które organ nie udzielił odpowiedzi w przepisanym terminie - w związku z czym termin do wniesienia skargi do Sądu upływa w dniu 15 listopada 2019 r. i został zachowany. W sprawie został dochowany wymóg naruszenia przez skarżony plan interesu prawnego skarżącego, ale to naruszenie interesu prawnego skarżącego jest zgodne z prawem i mieści się w jego ramach co poniżej zostanie wykazane przez Sąd. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. : "1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości." - zatem sama wynikająca stąd istota norm planu miejscowego polega na tym, że dotyczy interesów prawnych właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami planu. Zupełnie innym zagadnieniem jest to, czy dopuszczona prawem ingerencja w prawo własności mieści się w ramach prawa.

Mając na uwadze znajdującą zastosowanie w sprawie treść art. 101 u.s.g.- trzeba zauważyć, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 wskazana ustawa stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 18.09.1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r. Nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26.03.1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16.11.2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela, uwzględniając jednak, że w oparciu o konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Odwołać się tu należy do stanowiska prezentowanego przez B. A. w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" (publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). Podobne stanowisko zajmuje Z. Kmieciak w publikacji "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", zamieszczonej w Samorządzie Terytorialnym 1994/6/13, wyrażając pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. W treści art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2012.647 t.j., w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia kontrolowanej uchwały zostało odpowiednio doprecyzowane kryterium legalności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym: " 1. Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.(.....)"

Skarga okazała się być niezasadna w świetle przedstawionych powyżej kryteriów sądowej kontroli aktów prawa miejscowego i jako taka podległa oddaleniu.

Argumentacja skargi i skarżącego opiera się na tezie, że wynikający z rysunku planu przebieg ww. nieprzekraczalnej linii zabudowy uniemożliwia realizację na jego działce budowy budynku gospodarczego potencjalnie przylegającego bezpośrednio do budynku mieszkalnego posadowionego na tej działce, co jest sprzeczne z ustaleniami posiadanych przez niego ostatecznych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i pozwolenia na budowę, w oparciu o które powstała istniejąca na działce zabudowa. Teza ta jest następnie rozwinięta w ten sposób, że skoro zatem w kontrolowanej sprawie istniejący budynek mieszkalny na działce nr [...] wzniesiono w oparciu o ostateczne decyzje administracyjne (decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i pozwolenie na budowę), które co do zasady wydano przed sporządzeniem miejscowego planu (a więc przed podjęciem uchwały Nr XXXIX/460/2014 Rady Gminy Tarnów z dnia września 2014 r.) - to skarżący miał nie tylko pełne prawo wznieść budynek mieszkalny zgodnie z tymi decyzjami, ale ma również obecnie prawo do zagospodarowania swojej działki poprzez posadowienie w jej granicach budynku gospodarczego. Zdaniem skarżącego w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, jeżeli skarżący planuje wznieść budynek gospodarczy na swojej działce, musi działać zgodnie z ustaleniami wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy a nie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro decyzja o warunkach zabudowy została wydana wcześniej i wcześniej uzyskała przymiot ostateczności.

Skarżący zakwestionował kontrolowany plan z perspektywy naruszenia jego interesu prawnego w części dotyczącej wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w rozumieniu § 4 pkt 2 ww. uchwały), określonej na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z § 9 ww. uchwały) i przebiegającej przez działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego, położoną w obrębie ewidencyjnym numer [...], nazwa: Koszyce Małe (objętą KW nr [...]), a następnie przecinającej działki nr [...] oraz [...].

Sąd zatem przystępuje do kontroli materialnoprawnej planu w zaskarżonej części - co istotne po wcześniejszym skontrolowaniu według powyżej przytoczonych kryteriów, że tryb podjęcia kwestionowanego planu nie naruszył interesów prawnych skarżącego.

Zgodnie z treścią art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2012.647 t.j., w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia kontrolowanej uchwały: 1. Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. 3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego".

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że skarżący jest właścicielem w udziale [...] działki o nr [...] położonej w obr. ewid. nr [...], nazwa: Koszyce Małe, objętej księgą wieczystą nr [...] Pierwotnie działka ta (przed podziałem) stanowiła własność S. S. (dawny numer działki – [...]), który w dniu 27 września 2006 r. uzyskał decyzję nr [...] wydaną przez Starostę Tarnowskiego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M. (znak: [...]). Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna w dniu 12 października 2006 r. Ponadto prawidłowo wyjaśniono, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana m.in. w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy T. pierwotnie 5 września 2005 r. (znak: [...]), która następnie była przenoszona, zmieniana, a finalnie przeniesiona na skarżącego. W dniu 16 czerwca 2011 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję, na mocy której zatwierdzony został podział działki o nr [...], w wyniku którego powstały działki o numerach [...] oraz [...] (znak: [...]). Kolejno, w dniu 11 stycznia 2013 r. Wójt Gminy T. wydał decyzję nr [...], na mocy której przeniósł decyzję o warunkach zabudowy polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) na działce nr [...] w miejscowości K. M., a decyzja ta wydana pierwotnie na rzecz S. S. (w kształcie ustalonym decyzją nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., znak: [...]), została przeniesiona na rzecz skarżącego (znak: [...]). Ponadto podano, że decyzją nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. Starosta [...] udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M., której właścicielem stał się A. P. (znak: [...]). Pozwolenie to zostało udzielone w oparciu o wydaną wcześniej decyzję o warunkach zabudowy, przeniesioną na skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]). Decyzja o pozwoleniu na budowę stała się prawomocna i ostateczna w dniu 4 czerwca 2013 r. Wyżej wymieniona w decyzja o pozwoleniu na budowę (znak: [...]) została zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 17 sierpnia 2016 r. (znak: [...]), w związku z przedłożeniem przez skarżącego projektu zamiennego zagospodarowania działki w części zabudowy budynku oraz zamiennego projektu architektonicznego w części wysokości i kubatury budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K. M.. Decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna w dniu 1 września 2016 r. Podobnie jak poprzednia decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 20 maja 2013 r., również ww. decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 17 sierpnia 2016 r. została wydana m.in. w oparciu o wydaną wcześniej decyzję o warunkach zabudowy, przeniesioną na skarżącego w dniu 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]).

W tym miejscu Sąd podkreśla, że zarówno ww. decyzja o warunkach zabudowy jak i ww. decyzje o pozwoleniu na budowę, na które powołuje się skarżący - nie wypowiadają się w swej treści w żaden sposób o posadowieniu na działce skarżącego budynku gospodarczego.

Dokonując dalszej kontroli zakwestionowanego przez skarżącego planu miejscowego Sąd stwierdza, że z punktu widzenia argumentacji skargi istotna jest okoliczność, że w kontrolowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, jako element kształtowania ładu przestrzennego zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że wymóg wyznaczania linii zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wynika z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że: "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu;". Zarazem Sąd podziela stanowisko organu planistycznego, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - nie ma generalnego zakazu uchwalania planu miejscowego, który byłby sprzeczny z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ zasada ochrony praw nabytych nie ma charakteru absolutnego. Niezależnie bowiem od tego beneficjent takiej decyzji o pozwoleniu na budowę może ją skonsumować abstrahując od treści nowo uchwalanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z treści art. 65 ust. 2 u.p.z.p. Należy także podkreślić, że z treści art. 65 u.p.z.p. nie można wywieść zakazu uchwalania planu miejscowego, którego postanowienia są sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast interes prawny inwestora jest w takiej sytuacji chroniony przez treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p., wyłączający stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Nowy plan nie musiał zatem - jak podnosi skarżący - honorować wybudowanych wcześniej fundamentów, które zostały adaptowane dla potrzeb nowego obiektu i pozwolenia na budowę, gdyż tę kwestię, zdaniem Sądu dla potrzeb kontrolowanej sprawy w zakresie podniesionym przez skarżącego reguluje art. 65 ust. 2 u.p.z.p. Przyjęcie toku argumentacji skarżącego skutkowałby tym, że m.p.z.p. nie miałby potencjalnie żadnej mocy sprawczej w zakresie wprowadzania zmian do zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów nieprzekraczalnej linii zabudowy, w tym na działce skarżącego, nie naruszyło ani obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy, ww. rozporządzenia, ani też nie naruszyło w żadnym zakresie praw podmiotowych skarżącego wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r., która następnie została przeniesiona na nowego inwestora decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r.

Trzeba mieć bowiem na uwadze, że na podstawie tych decyzji skarżący otrzymał decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe a budynek ten został wybudowany, zgodnie z uzyskanymi pozwoleniami.

Obecnie w odniesieniu do tego budynku mają zastosowanie ustalenia planu dotyczące istniejącej zabudowy zawarte także w § 11 ustaleń planu.

Zgodnie z treścią § 11 części opisowej kontrolowanego planu: " Odnośnie istniejącej zabudowy dopuszcza się: 1) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę zgodnie z ustaleniami szczegółowymi; 2) remonty istniejącej zabudowy; 3) prace prowadzące do dostosowania istniejącej zabudowy do obowiązujących wymogów technicznych oraz wprowadzania urządzeń technicznych polepszających warunki użytkowania budynków; 4) zmianę sposobu użytkowania zgodnie z ustaleniami szczegółowymi; 5) zmianę konstrukcji dachu zgodnie z ustaleniami szczegółowymi".

Z kolei zawarte w § 10 planu stwierdzenie prawodawcy lokalnego, że "Dopuszcza się sytuowanie obiektów budowlanych bezpośrednio w granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy" – nie stanowi podstawy do wywodzenia praw podmiotowych, które miałyby unicestwiać możliwości prawne prawodawcy lokalnego zawarte w § 9 planu podnoszącym, że "Wyznacza się nieprzekraczalne linie zabudowy określone na rysunku planu". Ustosunkowując się w tym miejscu do planowanej przez skarżącego dobudowy budynku gospodarczego do ww. budynku mieszkalnego Sąd stwierdza, że stanowi ona całkowicie nowe i odrębne przedsięwzięcie, którego nie dotyczą ani decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 maja 2013 r., ani decyzja nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. przenosząca na nowego inwestora decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. Z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, że zamiar realizacji budynku gospodarczego skarżący powziął już po podjęciu uchwały. Tym samym zdaniem Sądu budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] w Koszycach Małych powinna spełniać wymogi obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze gminy Tarnów, w tym również uwzględniać wyznaczoną w tym planie nieprzekraczalną linię zabudowy na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe.

Ustosunkowując się następnie do kwestii zachowania wymogów i zasad związanych z władztwem planistycznym, zdaniem Sądu, nie doszło również do ich naruszenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości Koszyce Małe na obszarze Gminy Tarnów w zakresie zakwestionowanym przez skarżącego na jego działce został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami i pomimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości przez skarżącego - mieszczących się w granicach prawa i nie naruszających istoty prawa własności skarżącego i konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. Kwestionowana przez skarżącego zlokalizowana na działce nr [...] nieprzekraczalna linia zabudowy nie eliminuje prawnej możliwości zabudowy działki skarżącego a jej przebieg jest dopuszczony przez prawo i w swoim rysunku na działce skarżącego nie posiada znamion rażącego naruszenia prawa. Przebiega analogicznie jak na działkach sąsiednich nie wskazując żadnych niewytłumaczalnych odchyleń. W nawiązaniu do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba wyjaśnić, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem planu - w tym przede wszystkim te dotyczące prawa własności, niebędącego przecież prawem bezwzględnym - jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach - to nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Kwestionowana przez skarżącego linia rozgraniczająca i jej przebieg na działce skarżącego są dopuszczone przez prawo powszechnie obowiązujące, a przebieg tej linii na działce skarżącego nie odbiega od jej przebiegu na działkach sąsiednich pod względem ograniczenia korzystania z nieruchomości na cele budowlane. Na marginesie Sąd zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy, na którą powołuje się skarżący także posiada w części graficznej wskazaną nieprzekraczalną linię zabudowy – 8 m. od granicy z drogą gminną dz. nr [...] – zgodnie z załącznikiem graficznym - chroniącą zbliżone wartości co linia według ustaleń kwestionowanego planu.

W świetle powyższych ustaleń Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że kontrolowana uchwała narusza prawo materialne, w sposób mający wpływ na wynik sprawy a to art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kontrolowana uchwała jak to zostało wykazane powyżej nie stanowi w zakresie działki skarżącego nieuzasadnionej prawem ingerencji w prawo własności przysługujące skarżącemu. Uchwała ta nie wyklucza potencjalnej dalszej jej zabudowy tylko zgodnie z prawem ją ogranicza. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu umożliwiono zagospodarowanie terenu działki nr [...] zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (znak: [...]) wydaną przez Wójta Gminy T. i przeniesioną na nowego inwestora decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. (znak: [...]) - na podstawie której zostało wydane zrealizowane przez skarżącego pozwolenie na budowę. Z kolei wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dalsze zagospodarowanie przedmiotowej działki wychodzące ponad treść ostatecznego pozwolenia na budowę wydanego, na podstawie ww. decyzji o warunkach zabudowy, przed uchwaleniem przedmiotowego planu - odbywa się zgodnie z treścią m.p.z.p. z pominięciem odpowiednio skonsumowanych w przeszłości przez skarżącego ustaleń ww. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 20 maja 2013 r. wydanej przez Starostę Tarnowskiego (znak: [...]), dotyczącej zgody na posadowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (1/2 bliźniaka) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości Koszyce Małe. Wskazywana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy istnieje w obiegu prawnym tylko i wyłącznie dla potrzeb uzyskanego uprzednio ww. i zrealizowanego pozwolenia na budowę .

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.