Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2978/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 76 par. 1, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 184, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 231/12 w sprawie ze skargi B. S., J. S., P. S. i T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. S., T. K. oraz małżonków J. i P. S., solidarnie kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 231/12, po rozpoznaniu skarg B. S., J. S., P. S. i T. K., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...], wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z póź. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. nr BT-30978, przy ul. F. w L., na działce nr [...], w obrębie [...].

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ przypomniał, iż wcześniejsza decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r. udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., w której stwierdzono, że organ pierwszej instancji powinien: ocenić czy prace budowlane objęte zamierzeniem inwestycyjnym mogą znacząco oddziaływać na środowisko, przeprowadzić ocenę planowanego przedsięwzięcia pozwalającą w sposób obiektywny określić, czy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko występuje oraz ustalić, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne.

Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ponownie rozpatrując wniosek inwestora wystąpiono do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] o zajęcie stanowiska, czy przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, biorąc między innymi pod uwagę kwestię kumulacji oddziaływania ze względu na bliskie wzajemne sąsiedztwo z istniejącą już na działce nr [...] stacją bazową emitującą pole elektromagnetyczne.

W odpowiedzi Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa stwierdził, że analiza projektu budowlanego stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] dla stacji BT 30978 nie pozwala na jednoznaczne określenie, czy obiekt ten kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej wyjaśniono, że w dniu 6 czerwca 2011 r. inwestor wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego.

W opinii organu, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie wchodzi w zakres przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że poza emisją pola elektromagnetycznego projektowana inwestycja nie generuje innych czynników mogących mieć wpływ na środowisko. Z uwagi na powyższe, przedmiotowe przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że z pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w L. z dnia [...] maja 2011 r. oraz opinii z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynika, iż po przeprowadzeniu analizy i weryfikacji przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia odnośnie parametrów technicznych oraz załączonej analizy środowiskowej i kwalifikacyjnej organ ten stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm.). W ocenie Wojewody z powyższego pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. wynika także to, że obowiązek uwzględniania możliwości kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć (planowanego i istniejącego lub też planowanych przedsięwzięć, które znajdują w obszarze oddziaływania tych przedsięwzięć) znajdujących się w obszarze, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie, występuje m.in. w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że mając na względzie spełnienie warunku określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżyli B. S., T. K., A. W. i A. W. oraz P. S. i J. S..

Skarga B. S. została zarejestrowana pod sygnaturą akt. II SA/Łd 231/12, natomiast skargi T. K., A. W. i A. W. oraz P. i J. S. odpowiednio pod sygn. akt II SA/Łd 232/12, II SA/Łd 233/12 i II SA/Łd 234/12. Postanowieniami z dnia 30 marca 2012 r. WSA w Łodzi połączył sprawy o sygn. akt II SA/Łd 232/12 i II SA/Łd 234/12 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 231/12, a także odrzucił skargę A. W. i A. W. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 233/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu tych decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, co uzasadniało wydanie wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c w związku z art. 135 P.p.s.a.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że podstawową kwestią, niezbędną do rozstrzygnięcia wniosku inwestora było prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji w kontekście przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235, ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, charakter planowanej inwestycji wydaje się wskazywać na konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które w zależności od poczynionych w jego trakcie ustaleń, powinno się zakończyć wydaniem przewidzianego prawem rozstrzygnięcia.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie organy - w oparciu o pismo Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] z dnia [...] maja 2011 r. oraz "opinię" tegoż wydziału z dnia [...] sierpnia 2011 r., a także znajdujące się w projekcie budowlanym opracowania pt.: "Analiza kwalifikacyjna" i "Analiza środowiskowa" - uznały, iż przedmiotowa stacja bazowa w przedstawionej konfiguracji nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny jej oddziaływania na środowisko. Stanowisko to, w ocenie Sądu, jest co najmniej przedwczesne.

W ocenie Sądu wątpliwości budzi "Analiza środowiskowa", która stanowiła zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia wydanego przez organ. Nie została ona bowiem podpisana przez osobę, która miała ją sporządzić, a więc właściwie nie wiadomo, kto ją faktycznie sporządził. Ponadto, co jest bardzo istotne, nie wiadomo także, czy owa "analiza" została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w zakresie sporządzania tego typu ocen oddziaływania na środowisko, bowiem brak w aktach jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że osoba która ją sporządziła, posiada odpowiednią wiedzę i kwalifikacje do sporządzenia analizy środowiskowej dla przedmiotowej stacji.

Ponadto - w ocenie Sądu - niedopuszczalnym jest orzekanie przez właściwe organy tylko w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniu i oświadczeniach przedłożonych przez jedną ze stron postępowania, tj. inwestora. W przedmiotowej sprawie organ oparł się w zasadzie na treści przedłożonych przez inwestora "Analizy Kwalifikacyjnej" i "Analizy Środowiskowej". Organy nie dokonały w tym zakresie własnych ustaleń, co oznacza, że w istocie oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie, lecz przez inwestora. Są to tymczasem dowody podlegające swobodnej ocenie, bowiem nie są to dokumenty urzędowe w świetle art. 76 § 1 K.p.a., a ponadto nie mogą stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy w celu ustalenia prawdy obiektywnej - zgodnie z art. 7 K.p.a., zwłaszcza, że budzą istotne wątpliwości co do ich mocy dowodowych z przyczyn podniesionych wyżej.

Powyższej tezie nie przeczy powoływanie się przez organy na pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta L. z dnia [...] maja 2011 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r., bowiem ani pismo z dnia [...] maja 2012 r., ani tym bardziej kierowane do inwestora pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r., nazwane przez organ opinią, bezspornie nie jest postanowieniem wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., jak również z postanowieniem, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy. Trudno zatem przyjąć, że na podstawie któregokolwiek z owych pism organ uprawniony był do autorytatywnego stwierdzenia, iż planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak wskazał Sąd, brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego odniesienia się do podnoszonej w toku postępowania odwoławczego kwestii nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji okoliczności lokalizacji w sąsiedztwie spornej inwestycji innych anten oraz braku odniesienia się przez organ do kwestii łącznego ich oddziaływania (nakładania się fal). Z akt sprawy nie wynika, aby organy poczyniły w tym zakresie jakiekolwiek ustalenia faktyczne. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących charakterystyki istniejących już stacji bazowych w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a zwłaszcza emitowanych przez nie pól elektromagnetycznych oraz mocy promieniowana poszczególnych anten stacji. Do tych kwestii nie odniesiono się także w przedłożonej dokumentacji projektowej. W tej sytuacji nie jest możliwe stwierdzenie, czy okoliczność ta mogła mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też nie. Konieczność dokonania ustaleń, czy istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wynika z treści art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie został ustalony stan faktyczny w stopniu umożliwiającym dokonanie rzeczywistej, obiektywnej i zgodnej ze wskazanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej, oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego bądź mogącego wymagać sporządzenia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W świetle przedstawionych wyżej uwag, organy nie miały zatem podstaw, aby w przypadku przedmiotowej inwestycji jednoznacznie stwierdzić, że nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji, że brak jest potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dopiero szczegółowa i wielopłaszczyznowa ocena planowanego przedsięwzięcia pozwoli w sposób zobiektywizowany określić, czy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko występuje, co powinno nastąpić w przepisanej formie, na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1). Natomiast organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie przeprowadzić oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę tylko wtedy, gdy konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1.

Zdaniem Sądu, decydujące znaczenie w tej sprawie ma zatem to, że pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z wymogami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wbrew ocenie organu odwoławczego, Sąd stwierdził, że w tym stanie sprawy brak było podstaw do konstatacji, że spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i należało wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, w myśl art. 35 ust. 4 tej ustawy.

Organy obu instancji dopuściły się zatem naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury, w tym art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji wezmą pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz uzupełnią materiał dowodowy we wskazanym przez Sąd zakresie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Wojewoda [...], zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1, art. 63 i art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 76 § 1 K.p.a., poprzez błędne ustalenie, że dokumentacja załączona do akt sprawy, dotycząca kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako niewymagającej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest niewystarczająca w świetle powyższych przepisów, do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Mając na względzie treść art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. Wojewoda [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o wydanie wyroku utrzymującego w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w oparciu o art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., organ dokonuje oceny czy planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zostały enumeratywnie określone przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia procedury określonej w przepisach wymienionej wyżej ustawy środowiskowej. Natomiast przedsięwzięcie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji, nie należy do przedsięwzięć wymienionych w powołanym wyżej rozporządzeniu, stąd nie wymaga przeprowadzania procedury środowiskowej.

Materiał dowodowy przedstawiony przez inwestora w postaci analizy środowiskowej i kwalifikacyjnej, zdaniem Wojewody [...], nie budzi zastrzeżeń. Analizy wykonała osoba, która została wpisana na pierwszej stronie jako autor opracowania i nie ma potrzeby, żeby sygnowała swoim nazwiskiem każdą stronę opracowania.

Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa na podstawie przeprowadzonych analiz, dokonał oceny planowanego przedsięwzięcia i uznał, że nie wymaga ono przeprowadzania procedury oddziaływania na środowisko określonej w przepisach ustawy środowiskowej. Ocena została wprawdzie wydana w formie informacji pisemnej, a nie w formie postanowienia. Wojewoda [...] nie ma jednak podstaw do dyscyplinowania innych organów, ażeby wyrażali swoje stanowisko w określonej formie (np. w formie postanowień). W tych okolicznościach, istotna jest treść przekazanej informacji. Ponadto, w tym przypadku, inwestor zobowiązany jest przeprowadzić niezbędne badania dotyczące oddziaływania na środowisko stacji bazowej, po jej uruchomieniu, co ma zapobiec ewentualnym szkodliwym oddziaływaniom.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną B. S., T. K., P. S. i J. S. wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca Spółce P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. F. w L., na działce nr [...].

Wojewoda [...] w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1, art. 63 i art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 76 § 1 K.p.a. Zasadniczym zatem przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z odpowiedzią na pytanie, czy organy administracji architektoniczno - budowlanej mogły samodzielnie ustalić, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Powołany wyżej przepis wyróżnia dwie grupy przedsięwzięć. Przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjne oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter fakultatywny i powinien zostać stwierdzony przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Rodzaje przedsięwzięć wymienione w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy zostały zaś określone, w wydanym na podstawie art. 60 ustawy, rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Trafnie zatem zauważył Sąd pierwszej instancji, że zasadniczą kwestią było prawidłowe ustalenie charakteru inwestycji. Tak samo mając na uwadze całokształt okoliczności faktycznych sprawy podzielić należało stanowisko Sądu, co do tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, czy planowana do realizacji inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała, czy też nie wymagała, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie powołanej wyżej ustawy.

Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, inwestor w dniu [...] czerwca 2011 r. wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta L o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W takiej sytuacji, na organie właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ciążył obowiązek prawidłowej kwalifikacji inwestycji, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w dalszej kolejności obowiązek ewentualnego określenia w przewidzianej prawem formie, czy wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. organ powinien stwierdzić obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo brak takiego obowiązku. Wszczęte wskutek wniosku inwestora postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zostać, co do zasady, zakończone decyzją administracyjną ustalającą środowiskowe uwarunkowania, albo ewentualnie decyzją o umorzeniu postępowania administracyjnego, w sytuacji gdyby okazało się, że planowana inwestycja w ogóle nie mieści się w kategorii przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Zamiast powyższego rozstrzygnięcia, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w pismach z dnia [...] maja 2011 r. i z dnia [...] sierpnia 2011 r. (opinia), po analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz analiz środowiskowych – stwierdził jedynie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Opierając się na wymienionych wyżej pismach Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa oraz wymienionych wyżej dokumentach przedłożonych przez inwestora, organy administracji architektoniczno – budowlanej orzekające w sprawie, tj. Prezydent Miasta L. oraz Wojewoda [...] doszły do wniosku, że planowane przedsięwzięcie - stacja bazowa telefonii komórkowej – nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w powołanym wyżej rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. W przypadku, gdy inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jedynie organ upoważniony do wydania tejże decyzji był uprawniony do dokonania właściwej klasyfikacji przedsięwzięcia oraz określenia, czy wymaga ono przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W takiej sytuacji analiza projektu budowlanego i jego załączników pod względem spełnienia wymogów ochrony środowiska, przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, w zakreślonym wyżej zakresie, nie mogła być dokonywana samodzielnie, czyli z pominięciem rozstrzygnięć, które powinny były zapaść w toku postępowania wszczętego ze wskazanego wyżej wniosku inwestora, w tym wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe stanowisko jest tym bardziej uzasadnione z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia – stacji bazowej telefonii komórkowej - w sytuacji, gdy nie można bez dogłębnej analizy jednoznacznie stwierdzić, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tak jak to uczyniły błędnie, bo we własnym zakresie, orzekające w sprawie organy właściwe do wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli bowiem tego rodzaju obiekt - instalacja radiokomunikacyjna -może emitować pole elektromagnetyczne, o którym mowa w wykazie przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i został złożony wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a dodatkowo jeszcze zachodzi uzasadniona możliwość ewentualnego kumulowania się oddziaływań fal elektromagnetycznych, w związku z istniejącą już w sąsiedztwie stacją bazową telefonii komórkowej (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r.), to oceny jego wpływu na środowisko powinien dokonać organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy zatem podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że dopiero szczegółowa ocena planowanego przedsięwzięcia w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań pozwoli ustalić występowanie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wprawdzie organ wydający pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też oceny zapadłych w tymże postępowaniu rozstrzygnięć, to jednak nie może on pominąć okoliczności, że pomimo złożonego, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wniosku inwestora, postępowanie takie nie zostało w ogóle zakończone w formie decyzji administracyjnej.

Powyższe rozważania pozwalają na stwierdzenie, że prowadzone w taki sposób postępowanie doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. zarówno art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak też przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r., tj. art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 tejże ustawy, jak również zasad postępowania administracyjnego, w tym wskazanych przez Sąd, przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 76 § 1 K.p.a., w szczególności poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Tym samym za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać podniesione w podstawach skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych wyżej przepisów. W istocie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, przepisów tych nie naruszył. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że w opisanym stanie sprawy brak było podstaw do stwierdzenia, że spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i należało wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 35 ust. 4 tej ustawy, a ocena, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, była co najmniej przedwczesna.

Natomiast nie można podzielić zarzutu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odnośnie braku podpisu autora "Analizy środowiskowej". W tym zakresie rację ma wnoszący skargę kasacyjną Wojewoda [...] wskazując, że wystarczające jest podpisanie się przez autora opracowania jedynie na pierwszej stronie.

Z podniesionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.