Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 55/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.5 ust.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.54 par.3, art.145 par.1 pkt.1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] r. nr [...] II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]czerwca 2006r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania R. Z. I. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005r. w kwocie 42 1.850,90 zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 2ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt l i 2, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) i Uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2004r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Z. na rok 2005 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2004r., Nr 232, poz. 3124) - uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji I oraz określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok w wysokości 356.691,70 zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] Prezydent Miasta, działając w oparciu o art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej określił dla R. Z. I. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w wysokości 421.850,90 zł, od której odwołał się R. Z. I.. W odwołaniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ podatkowy, iż budynki koszarowe o łącznej powierzchni 16.772 m2 podlegają opodatkowaniu ze stawką podatkową przewidzianą dla budynków pozostałych za okres od stycznia do września 2005r., natomiast za okres od października do grudnia 2005r. podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych.

Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego w drodze niewłaściwej interpretacji i i błędnego zastosowania:

- art. 14b § 5 ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż zmiana postanowienia w sprawie interpretacji przez organ drugiej instancji wywołuje skutek począwszy od rozliczenia podatku za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi,

- art. 21 § 1 pkt 1 i 3 ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie organu podatkowego, iż w stosunku do skarżącego powstało zobowiązanie podatkowe za przedmiot opodatkowania tj. budynki koszarowe z uwzględnieniem stawki podatkowej przewidzianej dla budynków pozostałych za okres styczeń - wrzesień 2005r. tym samym, że skarżący nie zapłacił podatku w całości.

W uzasadnieniu odwołania strona powołując się na wykładnię celowościową wywodziła, że decyzja organu odwoławczego o zmianie postanowienia wywiera skutki w zakresie podatku za cały 2005rok. W jej ocenie, w sprawie nie uległ zmianie ani stan faktyczny ani stan prawny, a zatem nie można przyjąć, że w tej sytuacji podatnik jest zobowiązany do płacenia podatku w roku 2005 według różnych stawek.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005r określającą wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2005 w kwocie 421.850,90 zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, R. Z. I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W związku z wniesioną skargą Kolegium ponownie dokonało analizy przedmiotowej sprawy w oparciu o zgromadzone akta sprawy i decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] uwzględniło skargę i uchyliło swoją wcześniejszą decyzję. Powyższy stan spowodował konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności zważyło, że decyzja Prezydenta Miasta wydana została w oparciu o art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli w wyniku postępowania organ podatkowy stwierdzi, że podatnik , mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie podatnik złożył kilka korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2005r, które zostały przez organ uwzględnione poza korektą, w której wykazał zmianę powierzchni budynków mieszkalnych, przeznaczonych do zbiorowego zakwaterowania żołnierzy z 14.784m2 na 16.772m2 oraz zmianę powierzchni budynków pozostałych z 44.823m2 do 42.835m2. Organ uznał, że skoro korekta deklaracji wynikła z interpretacji dokonanej przez organy podatkowe, to zmniejszenie wymiaru winno nastąpić od daty określonej w przepisach art. 14b Ordynacji podatkowej tj. począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym decyzja zmieniająca interpretację została doręczona podatnikowi.

Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów podatnika Kolegium uznało je za uzasadnione, a tym samym stanęło na stanowisku, że wymiar podatku za cały 2005 rok winien być dokonany według tych samych zasad. Kolegium uznało, że skoro rokiem rozliczeniowym w podatku od nieruchomości jest rok kalendarzowy, to określenie wysokości zobowiązania podatkowego winno obejmować właśnie taki okres. Wskazano przy tym, że zmiana wysokości podatku w trakcie roku podatkowego może nastąpić w przypadku zmiany stanu faktycznego, natomiast stan faktyczny w niniejszej sprawie nie uległ zmianie, a decyzja organu pierwszej instancji spowodowała, że wymiar podatku za okres od stycznia do września 2005r. był inny niż za okres od października do grudnia 2005r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż podejmując decyzję o uwzględnieniu skargi wzięło też pod uwagę to, że wprowadzenie przepisu dotyczącego udzielania pisemnych interpretacji miało na celu ochronę podatników przed negatywnymi skutkami udzielonych interpretacji. Zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 14b Ordynacji podatkowej spowodowało niewątpliwie negatywne skutki dla podatnika, a nie bez znaczenia jest również fakt, że interpretacja dokonana przez organ pierwszej instancji była nieprawidłowa, co spowodowało konieczność jej zmiany.

Zwrócono także uwagę, iż organ skarżoną decyzję wydał w oparciu o art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że wymiar podatku powinien być dokonany zgodnie z przepisami ustawy o podatku od nieruchomości, które winny być prawidłowo zinterpretowane za cały okres podatkowy.

W związku z powyższym wskazano, że wymiar podatku od nieruchomości za 2005r. po uwzględnieniu wszystkich korekt wynosi 356,691,70 zł i wynika z następującego wyliczenia:

I GRUNTY:

1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

- pow. 6.673m2 x 0,56 = 3. 736,88zł

2) grunty pozostałe

- pow. 361.885 m2 x 0,21 zł = 75.995,85 zł

podatek od gruntów (łącznie) -79.732,73 zł

II BUDYNKI:

1) podatek od budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą

- pow. 1.441m2 x15,60 = 22.479,60 zł

2) podatek od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług zdrowotnych

pow. 458 m2 x 3,49 = 1.598,42 zł

3) podatek od budynków mieszkalnych

pow. 16.772m2 x 0,52 = 8.721,44 zł

3) podatek od budynków pozostałych

pow. 42.835 m2x 5,70 = 244.159,50 zł

- podatek od budynków (łącznie) - 276.958,96 zł

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, należny podatek od nieruchomości za 2005 rok łącznie wynosi 356.691,69 zł, w zaokrągleniu 356,691,70 zł.

Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Prokurator Rejonowy.

Zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę art. 14b§5 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegającą na przyjęciu, iż zmiana podstawy naliczenia podatku wywiera skutek od początku roku kalendarzowego, w którym zmiana nastąpiła, w sytuacji, gdy skutek taki zgodnie z art. 14b § 5 pkt 2 tej ustawy następuje począwszy od roku następującego po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, wniósł o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu skargi, Prokurator Rejonowy podkreślił, iż z brzmienia przepisu art. 14b§5 pkt 2 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, iż zmiana albo uchylenie postanowienia dotycząca podatków rozliczanych za rok podatkowy wywołuje skutek począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi. Tak więc już samo zastosowanie wykładni literalnej skutkuje precyzyjnym określeniem zasad wprowadzania zmian podatku, a więc zmianę podatku od nieruchomości od 2006r.

To z kolei oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję nie uwzględniając art. 14b§5 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w niniejszej sprawie zastosowanie przepisu art. 14b Ordynacji podatkowej spowodowało negatywne skutki dla podatnika, skarżący zauważył, iż organy podatkowe obowiązane są do ścisłego stosowania obowiązujących przepisów podatkowych, a na ich interpretację nie mogą mieć wpływu ewentualne negatywne skutki podatkowe dla strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi przez Prokuratora Rejonowegow przedmiocie naruszenia przepisu art. 14b§5 pkt 2 Ordynacji podatkowej podniosło, iż jego stanowisko byłoby uzasadnione gdyby ograniczyć się jedynie do wykładni językowej tego przepisu. Prowadziłaby jednak ona do nielogicznych i niezgodnych z intencją ustawodawcy skutków, a mianowicie do uznania, iż mimo niezmienionego przez cały rok podatkowy 2005 stanu faktycznego, opodatkowanie za okres od stycznia do września byłoby inne niż za pozostały okres, to jest od października do grudnia.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dokonując wykładni przepisu art. 14b§5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie okoliczność, iż celem jego wprowadzenia była ochrona podatnika.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - wskazać na wstępie należy, iż z mocy art. 134§1 tej ostatniej, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami / por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005r., OSK 1754/04, LEX nr 192556 /.

Chronologia zdarzeń prawnych, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji przedstawiała się następująco:

1/ wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2005r. R. Z. I. zwrócił się do Prezydenta Miasta o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie stosowania stawki podatkowej przewidzianej dla budynków położonych na terenie koszar w Z. pozostających w jego zarządzie; budynki te zaliczano bowiem do budynków pozostałych, a zdaniem Rejonowego Zarządu Infrastruktury należy je uznać za budynki mieszkalne;

2/ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005r., sygn. [...] Prezydent Miasta wskazał, iż budynki koszarowe winny być zakwalifikowane jako budynki pozostałe i opodatkowane według stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity - Dz. U. z 2006r., nr 121, poz. 844 z późn. zm. );

3/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r., sygn. [...] po rozpatrzeniu zażalenia R. Z. I. na wyżej wskazane postanowienie zmieniło je w ten sposób, że określiło, iż budynki, w których znajdują się wspólne kwatery stałe przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową należy zakwalifikować do budynków mieszkalnych i opodatkować je według stawki podatku przewidzianej dla budynków mieszkalnych, natomiast budynki koszarowe, które nie obejmują budynków mieszkalnych na terenie koszar należy zakwalifikować do budynków pozostałych i opodatkować według przewidzianej dla tej grupy stawki;

4/ w związku z tym orzeczeniem R. Z. I. wprowadził korektę podatku od nieruchomości za rok 2005, w której począwszy od miesiąca stycznia 2005r. zmniejszył powierzchnię "budynków pozostałych" (art. 5 ust. 1 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ), co miało wpływ na wysokość odprowadzanego podatku od nieruchomości;

5/ Prezydent Miasta Z. w decyzji z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] nie uwzględnił korekty deklaracji R. Z. I. od miesiąca stycznia 2005r. i powołując się na art. 14b§5 Ordynacji podatkowej wskazał, iż korekta w deklaracji podatkowej winna być dokonana od miesiąca października 2005r. W związku z tym na podstawie art. 21§3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy w w/w decyzji określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2005r. łącznie na kwotę 421.850,90 zł;

6/ R. Z. I. złożył od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ podatkowy, iż budynki koszarowe podlegają opodatkowaniu ze stawką podatkową przewidzianą dla budynków pozostałych za okres od stycznia do września 2005r. natomiast za okres od października do grudnia 2005r. według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych;

7/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2006r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z.;

8/ R. Z. I. od powyższego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2006r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie;

9/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]maja 2006r., nr [...], wydaną w trybie autokontroli, na zasadzie przepisu art. 54§3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyliło w całości decyzję własną z dnia [...] marca 2006r.;

10/ W następstwie decyzji wymienionej w pkt.9, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]czerwca 2006r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2005r. na kwotę 421.850,90 zł oraz określiło wysokość tego zobowiązania na kwotę 356.691,70zł, przyjmując, iż nowe stawki podatkowe w podatku od nieruchomości budynków mieszkalnych winny być wprowadzone od stycznia 2005r.

W tak przedstawionym stanie rzeczy, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż decyzja z dnia [...] maja 2006r., nr [...], wydana w trybie autokontroli, na zasadzie przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mocą której Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję własną z dnia 7 marca 2006r. jest dotknięta sankcją nieważności.

W myśl przepisu art. 145§1 pkt. 2 powołanej ustawy, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, w tym wypadku – w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Jedną z przesłanek nieważności określonych w tym przepisie jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa / pkt.3 /.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., III SA 1425/96, Temida (CD), Sopot 2002).

Powracając do istoty decyzji wydawanych w trybie autokontroli, zaznaczyć wypada, iż w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji publicznej. Jedynym warunkiem, jaki musi zostać spełniony, aby organ mógł zastosować tę instytucję, jest uwzględnienie przez ten organ w całości skargi do sądu administracyjnego. Ocena, czy wskazana przesłanka została spełniona, powinna zaś nastąpić w kontekście żądania zawartego w skardze. W zasadzie przez "uwzględnienie skargi w całości" należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba, że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi w całości oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może tylko zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjnoprawną, bo tę możliwość wykluczyło przekazanie sprawy do sądu. Zakres możliwości służących organowi administracji na podstawie tego przepisu (kompetencja) jest zatem zdeterminowany interesem skarżącego ujawnionym w treści skargi.

Powszechnie przyjmuje się, iż celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi bowiem do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. A. Kabat. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 146).

W sytuacji, gdy przepis 54 § 3 w/w ustawy nie określa prawnych form, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi w całości", rozstrzygnięcie organu administracyjnego nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że organ ten "uwzględnia skargę". Decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 powinna ponadto rozstrzygnąć o losach zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu pierwszej instancji.

Nie może budzić wątpliwości ocena, iż rozstrzygnięcie oparte na tym przepisie może jedynie zawierać uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie w tym zakresie, co do istoty sprawy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie o istocie sprawy bądź uchylenie orzeczenia organów obu instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Decyzja z dnia [...] maja 2006r., nr [...], wydana w trybie autokontroli, na zasadzie przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mocą której Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie uchyliła w całości decyzję własną z dnia [...] marca 2006r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2005r. łącznie na kwotę 421.850,90 zł. Jak więc z niej wynika nie orzeczono w niej co do istoty sprawy.

Wadliwości tej nie może konwalidować kolejna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006r., nr [...], która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2005r. na kwotę 421.850,90 zł oraz określiła wysokość tego zobowiązania na kwotę 356.691,70zł. Zważyć bowiem trzeba, iż także ona ma przymiot nieważności, albowiem została wydana w wyniku decyzji nieważnej.

Na marginesie trzeba też zauważyć, iż w sytuacji, gdy kwota zobowiązania jest zgodna z deklaracją / korektą / - w świetle przepisu art. 21§2 Ordynacji podatkowej bezprzedmiotowe jest wydawanie decyzji w tym przedmiocie.

Końcowo należy nadmienieć, iż skarżący podatek od nieruchomości w roku 2005 uiścił w kwocie 369.642,26zł, co pozostaje poza sporem.

Z tych względów, na podstawie art. 145§1 pkt.1 lit.c w zw. z art. 134§1 oraz mając na uwadze przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym orzeczono, jak w sentencji wyroku.