Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 742/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. E. K. – P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie oddalił skargę A.C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącej doręczony w dniu

[...] kwietnia 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k-[...]). W dniu [...] kwietnia 2010r. skarżąca złożyła osobiście w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w pozostałym zakresie wniosek oddalono.

W dniu [...] lipca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna pełnomocnika skarżącej – adw. E.K. – P. od wyroku Sądu z dnia 7 kwietnia 2010r. (data nadania w placówce pocztowej [...] czerwca 2010 r.).

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. odrzucono powyższą skargę kasacyjną.

Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lipca 2010 r., zaś pismem z dnia [...] lipca 2010 r. adw. E.K. – P. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku podała, iż pełnomocnik dowiedział się o wyznaczeniu jej przez Okręgową Radę Adwokacką w R. w dniu [...] czerwca 2010 r., tj. po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, dlatego też nie ponosi ona winy w nieterminowym złożeniu skargi kasacyjnej. Do wniosku pełnomocnik skarżącej dołączył odpis wcześniej złożonej skargi kasacyjnej.

Ponadto w tym samym dniu pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, w którym wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. sporządziła wniosek o przywrócenie terminu oraz skargę kasacyjną, których wysłanie zleciła obsługującej kancelarię stażystce by czynności tej dokonała w dniu [...] czerwca 2010 r. Od tej daty pełnomocnik skarżącej była na urlopie wypoczynkowym. Przyczyną niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był błąd pracownicy sekretariatu, na co pełnomocnik pomimo dochowania należytej staranności nie miał wpływu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jak wynika z powyższego, przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Zatem przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast za niezawinione przyczyny uchybienia terminu doktryna uznaje takie okoliczności jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, uniemożliwiająca jej wyręczenie się inną osobą (por. H. Knysiak-Molczyk (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 173). Trafnie zauważono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, Lex nr 494229 oraz postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).

O uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik dowiedział się w dniu [...] lipca 2010 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wniósł w dniu [...] lipca 2010 r. Mając na uwadze powyższe uznać należało, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że mimo dołożenia należytej staranności nie był w stanie dokonać czynności procesowej

w terminie. Niedochowanie przez profesjonalnego pełnomocnika terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest bowiem następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. W okolicznościach sprawy powoływanych przez pełnomocnika w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wszelkie czynności dokonywane przez pracownika, czy stażystę zatrudnionego w kancelarii wywołują skutek w sferze praw i obowiązków adwokata, w imieniu i na rzecz którego ta osoba działała, zaś na fachowym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania kancelarii, aby w sposób właściwy dbano o interes strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2009 r., sygn. II FZ 30/09).

Dokonując oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd przyjął bowiem miernik staranności, której można wymagać od fachowego pełnomocnika (adwokata) należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik powinien wnieść jednocześnie ze skargą kasacyjną. Przeoczenie tego faktu przez profesjonalnego pełnomocnika, czy osobę mu podległą, wskazuje na brak staranności w prowadzeniu sprawy mocodawcy. Wyręczanie się zaś przez pełnomocnika osobą trzecią, nie zwalnia go z odpowiedzialności za zachowanie określonych wymogów formalnych skargi kasacyjnej czy dochowania terminu do jej wniesienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 2009 r., sygn. II OZ 1338/08).

W tym stanie sprawy wniosek pełnomocnika skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.