Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 106/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2020 r. sprawy ze skargi I.K.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla pkt 2 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej I. K.-D. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wydaną po przeanalizowaniu wniosku I.D. z dnia [...] września 2019 r., Prezydent Miasta J. odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyraził pogląd, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków do przyznania jej wspomnianego świadczenia albowiem nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności osoby nad którą ma być sprawowana opieka (męża wnioskodawczyni), a nadto, osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim z wnioskodawczynią Jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia organ wskazał przepis art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, dalej: u.ś.r.) oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji, że przy wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie uwzględnił on skutków wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym stwierdzono niekonstytucyjność części wskazanej normy prawnej, w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Skarżąca zakwestionowała również prawidłowość przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. wyrażając pogląd, że sam fakt pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim nie wyklucza świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącej, przy dokonywaniu wykładni tego przepisu należało odwołać się do wykładni systemowej, tj. do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086; dalej: k.r.o.). W tym kontekście skarżąca podniosła, że pomimo że k.r.o. nie przewiduje wprost istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy małżonkami, to wynikający z przepisów art. 23 i art. 27 k.r.o. obowiązek wzajemnej pomocy małżonków, w tym obowiązek łożenia na utrzymanie współmałżonka, uzasadnia uwzględnianie tych przepisów przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, obok przepisów art. 128 i art. 129 k.r.o. Zwróciła także uwagę, że małżonek należy do kręgu osób na których ciąży powinność o cechach obowiązku alimentacyjnego. W podsumowaniu stwierdziła, że pominięcie osoby współmałżonka wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego należy traktować jako rozwiązanie dyskryminujące i pozostające w sprzeczności z podstawowym ratio tegoż świadczenia. Dodała, iż uznanie, że obowiązek współmałżonków do wzajemnego dostarczania środków utrzymania nie jest obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. pozostaje w sprzeczności z aksjologiczną racjonalnością ustawodawcy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2096) oraz art. 17 ust. 1, ust. 1b pkt 2, ust. 3, ust. 5 pkt 1 lit. b), art. 24 ust. 4, art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) w J. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości (pkt 1 decyzji); przyznało stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem A.K., od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. w listopadzie i grudniu 2019 r. w wysokości po 1.583 zł, od stycznia 2020 r. w wysokości po 1.830 zł miesięcznie (pkt 2 decyzji); orzekło, że stosownie do art. 17 ust. 3a ustawy kwota świadczenia pielęgnacyjnego podlega corocznej waloryzacji od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego (pkt 3 decyzji).

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił odmienne - od przyjętego przez organ pierwszej instancji – rozumienie art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. i uznał, że małżonek opiekujący się współmałżonkiem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Odwołując się do wykładni systemowej (przepisów k.r.o.) organ zwrócił uwagę, że małżonkowie nie są w stosunku do siebie krewnymi w rozumieniu art. 617 § 1 k.r.o., zaś przepis art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r. znalazłby zastosowanie wówczas, gdyby wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki złożyła osoba z nią spokrewniona. Zasadność wyrażonego stanowiska organ poparł odwołaniem się do, powołanych w decyzji, licznych orzeczeń sądowych.

Odmienną od zaprezentowanej w decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy przedstawił także wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., którą przeprowadził przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Odwołując się do wybranych tez tego orzeczenia organ odwoławczy uznał, że okoliczności faktyczne sprawy powinny być rozpatrywane z pominięciem niekonstytucyjnej normy art. 17 ust. 1b u.ś.r., a zatem bez odwoływania się do kryterium daty powstania niepełnosprawności.

Organ drugiej instancji przyjął, że wnioskodawczyni, będąca osobą na której spoczywa obowiązek alimentacyjny oraz która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem, spełnia warunki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie organ ustalił, że we wniosku z dnia 2 września 2019 r., dotyczącym przyznania tego świadczenia, strona, mająca wcześniej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, dokonała wyboru świadczenia korzystniejszego albowiem wniosła o uchylenie specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem wydania decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne.

Przyznając stronie świadczenie pielęgnacyjne organ jednocześnie przyjął za datę początkową tego prawa dzień 1 listopada 2019 r., co uzasadniał tym, że do dnia 31 października 2019 r. strona pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy. Świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane na czas określony, tj. do dnia 31 marca 2022 r., która to data pokrywała się z okresem ważności orzeczenia o niepełnosprawności męża wnioskodawczyni.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji SKO w J. z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 września 2019 r. Ewentualnie zaś, o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Formułując zarzuty skargi skarżąca wskazała na naruszenie:

1) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu, polegającą na uznaniu, że przepis ten wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego;

2) art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionego w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w sprawie miało miejsce.

W uzasadnieniu skargi wywodzonej z naruszenia wspomnianych przepisów skarżąca opisała przebieg postępowania administracyjnego w sprawie i podkreśliła, że z powodu konieczności sprawowania stałej opieki nad chorym mężem zrezygnowała z zatrudnienia.

Wywodząc swojego prawa do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. (co nie było okolicznością sporną w sprawie) skarżąca jednocześnie nie zgodziła się z organem drugiej instancji co do ustalenia okresu za jaki jej to świadczenie zostało przyznane w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Zdaniem strony, fakt, że miała ona wcześniej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie stanowił prawnej przeszkody do przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od dnia złożenia wniosku o to ostatnie świadczenie, skoro w treści tego wniosku skarżąca wniosła o uchylenie decyzji przyznającej jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w sytuacji przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącej, treść wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wyraźnie wskazuje na to, że skarżąca dokonała wyboru świadczenia o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. Okoliczność ta, w powiązaniu z treścią art. 24 ust. 2 u.ś.r., przemawia, zdaniem strony, za zasadnością przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego (będącego świadczeniem korzystniejszym) już od dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na skargę, SKO w J. wniosło o oddalenie skargi, a nadto, zawarło wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z jej treści, skarżąca nie kwestionuje wysokości, przyznanego jej w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. świadczenia pielęgnacyjnego, ani też daty do której świadczenie to zostało jej przyznane (do 31 marca 2022 r.). Kwestie sporne w sprawie dotyczą natomiast daty początkowej przyznania stronie tego świadczenia.

Zdaniem strony, świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać jej przyznane od dnia 1 września 2019 r. tj. od miesiąca w którym strona złożyła wniosek o przyznanie jej tego świadczenia z jednoczesnym oświadczeniem o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego w sytuacji przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Jakkolwiek organ drugiej instancji nie miał wątpliwości, że we wniosku z dnia 2 września 2019 r. (data wpływu do organu) strona dokonała wyboru świadczenia dla niej korzystniejszego, jak również, nie kwestionował spełnienia przez nią przesłanek ustawowych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to jednocześnie uznał, że świadczenie to nie może być stronie przyznane od miesiąca w którym złożyła wniosek z uwagi na ustalone wcześniej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, który strona pobierała w okresie od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. Z tego względu oraz powołując się na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. organ orzekł o przyznaniu stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2019 r.

Zdaniem Sądu, stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie jest prawidłowe, a treść przepisów – art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. nie stanowi w okolicznościach faktycznych sprawy przeszkody dla przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca w którym złożyła wniosek ubiegając się o takie świadczenie.

Oczywiście słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. Do takiego wniosku niewątpliwie prowadzi wykładnia przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. Niemniej, nie można zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem co do tego, iż okoliczność że skarżąca miała już wcześniej ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. definitywnie wykluczała możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 października 2019 r., tj. za okres który częściowo pokrywał się z okresem na jaki wcześniej przyznano stronie uprawnienie do pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Idąca w tym kierunku argumentacja w istocie pomija bowiem sens normy prawnej wyrażonej w art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje min. w przypadku, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. w zakresie znajdującym zastosowanie w sprawie stanowi z kolei, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

- przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

Powołane unormowania mają niewątpliwie zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 65/20, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że w treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. ustawodawca przewidział możliwość rozstrzygnięcia zbiegu praw do świadczeń poprzez złożenie przez beneficjenta oświadczenia co do wyboru jednego z nich.

Treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r. należy zatem rozumieć w ten sposób, że w sytuacji spełnienia przez beneficjenta uprawnień do obu świadczeń, których jednoczesne pobieranie zostało wykluczone przez przepisy prawa, ustawodawca daje uprawnionemu możliwość wyboru jednego z nich, tj. takiego, które uprawniony uważa za bardziej dla siebie korzystne. Przy czym należy dostrzec, że przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie stawia żadnej granicy czasowej do dokonania takiego wyboru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 748/18, CBOSA). Poczyniona uwaga uprawnia Sąd do stwierdzenia, że dokonany przez uprawnionego wybór świadczenia dla niego korzystniejszego powinien odnosić swój skutek na osi czasu zgodnie z ogólną regułą z art. 24 ust. 2 u.ś.r. W myśl tego przepisu, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Stanowisko Sądu koresponduje z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 897/19 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 82/18, CBOSA), gdzie akcentuje się, że przyznanie wcześniej (a nawet pobranie) specjalnego zasiłku opiekuńczego, co do zasady, nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. By temu zapobiec, organ powinien podjąć czynności procesowe zmierzające do rozliczenia obu świadczeń ustalonych za ten sam okres, z których jedno zostało już wypłacone. Rozliczenie to mogłoby zostać dokonane poprzez wzajemną kompensatę świadczeń i wypłacenie beneficjentowi różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego, a kwotą wypłaconego już zasiłku (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Opolu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Op 302/18 i w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 158/19, CBOSA).

Sąd w składzie orzekającym podziela także prezentowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia korzystniejszego, to organ powinien przedsięwziąć odpowiednie czynności procesowe aby strona mogła z tego prawa wyboru w pełni skorzystać. W tym kontekście zwraca się uwagę m.in. na powinność organu podjęcia z urzędu działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego (zmiany lub uchylenia), z mocą wsteczną, decyzji ostatecznych przyznających prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o ile następuje to za zgodą lub na korzyść zainteresowanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1129/12, z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 980/13, z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2257/16, CBOSA). Akcentuje się przy tym, że nawet wypłata świadczenia za cały okres zasiłkowy, ani nawet upływ tego okresu, nie czynią postępowania w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej to świadczenie bezprzedmiotowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1987/15, CBOSA).

W okolicznościach faktycznych sprawy, mając na uwadze wynikającą z decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. [...] końcową datę przyznania stronie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego (do dnia 31 października 2019 r.), obowiązkiem organu odwoławczego, orzekającego po dniu 31 października 2019 r. o przyznaniu stronie świadczenia pielęgnacyjnego, było dołożenie wszelkich starań ku temu, by, z jednej strony skarżącej zagwarantować prawo do otrzymania świadczenia nie tylko zgodnie z dokonanym przez nią wyborem, ale i w poszanowaniu reguły z art. 24 ust. 2 u.ś.r., z drugiej, by przy wykorzystaniu narzędzi procesowych zapobiec kumulatywnemu pobraniu przez nią świadczeń. Skoro strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego we wrześniu 2019 r., a wraz z tym wnioskiem złożyła oświadczenie o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego w sytuacji przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, to przyznając stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego organ powinien prawo to przyznać już od początku miesiąca w którym wpłynął wniosek. Czynnością sprzyjającą zapobieżeniu kumulatywnemu pobraniu świadczeń byłaby zmiana (z mocą wsteczną) decyzji przyznającej stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. oraz wzajemna kompensata świadczeń.

W sumie Sąd stwierdził, że przyjęta w zaskarżonej decyzji data początkowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie znajduje uzasadnienia w świetle powołanych przepisów prawa, a organ odwoławczy w tym zakresie naruszył treść art. 27 ust. 5 u.ś.r., a także, art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez ich błędną wykładnię.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy obowiązany jest, stosownie do poczynionych rozważań Sądu, a także, stosownie do poczynionych przez organ ustaleń, dokonać ponownej oceny daty początkowej świadczenia pielęgnacyjnego o jakim orzeczono w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Przyjęcie nowej daty początkowej przyznanego już prawa powinno wiązać się z koniecznością wzajemnej kompensaty przyznanego stronie świadczenia pielęgnacyjnego i pobranego specjalnego zasiłku opiekuńczego za pokrywające się miesiące.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji w części dotyczącej daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (pkt I wyroku).

O kosztach postępowania (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 480 zł składa się wynagrodzenie dla reprezentującego ją pełnomocnika, wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz.1800).

Sąd nie orzekł o zwrocie wpisu od skargi albowiem z uwagi na przedmiot sporu skarżąca nie miała obowiązku wnoszenia takiej opłaty (art. 239 § 1 p.p.s.a.).

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgłosił organ w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik strony zawiadomiony o tym wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w terminie czternastu dni od zawiadomienia go o tym fakcie.