Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 468/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utraty prawa do zasiłku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015r., Nr [...] z powołaniem się na przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.2 ust.1 pkt 2, art.33 ust.4 pkt 1 i 4ca oraz art.75 ust.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r., poz.149 ze zm.), Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2015r, Nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku od dnia 3 marca 2015r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.

Z dniem 5 maja 2014r. uznano skarżącego Z. C. za osobę bezrobotną i przyznano prawo do zasiłku na okres od 13 maja 2014r. do dnia 12 maja 2015r.

Z. C. został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy, powiadomienia urzędu w okresie do 7 dni od daty wyznaczonej o przyczynie niestawiennictwa oraz zawiadomienia urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy. Zainteresowanego pouczono również, że niestawienie się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, spowoduje pozbawienie statusu bezrobotnego, od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, odpowiednio na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawienia się, 180 dni w przypadku drugiego niestawienia się, 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawienia się, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a co w/w potwierdził własnoręcznym podpisem w karcie rejestracyjnej oraz dodatkowo na druku "pouczenie dla bezrobotnego z prawem do zasiłku", w dniu 5 maja 2014r.

Z. C. pouczono przy tym także, że utrata statusu bezrobotnego następuje w przypadku przebywania za granicą lub pozostawania w innej sytuacji, powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia powyżej 10 dni łącznie w okresie jednego roku (punkt 13 działu dotyczącego utraty statusu bezrobotnego).

W dniu 20 lutego 2015r. Z. C. poinformował Powiatowy Urząd Pracy we W. o wyjeździe do sanatorium uzdrowiskowego na okres od dnia 3 marca 2015r. do dnia 24 marca 2015r.

Pismem z dnia 24.02.2015r. Powiatowy Urząd Pracy we W. poinformował skarżącego o zapisie art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz treści art. 80 ww. ustawy. Nadto pouczono zainteresowanego, iż w przypadku nieprzedłożenia zaświadczenia lekarskiego wystawionego na druku ZUS-ZLA o niezdolności do pracy, obejmującego okres pobytu w sanatorium uzdrowiskowym, pobyt ten będzie rozpatrywany w kategorii braku gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Po powrocie z sanatorium, Z. C. przedłożył w urzędzie pracy kartę informacyjną, wystawioną przez Sanatorium Uzdrowiskowe "[...]" w K., z której wynika, że zainteresowany przebywał w sanatorium w okresie od dnia 3 marca 2015r. do dnia 24 marca 2015r.

Opisaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2015r., orzeczono o utracie przez Z. C. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 3 marca 2015r., z powodu pozostawania w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, przez okres dłuższy niż 10 dni.

Od tej decyzji Z. C. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie statusu bezrobotnego. W wyjaśnieniach podał, że w sanatorium uzdrowiskowym przebywał w okresie od dnia 3 marca 2015r. do dnia 24 kwietnia 2015r., jednakże o tym wyjeździe wcześniej poinformował urząd pracy, przedstawiając stosowną dokumentację. Do odwołania zainteresowany dołączył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2014r., w sprawie wstrzymania zasiłku dla bezrobotnych, z powodu pobytu osoby bezrobotnej w sanatorium uzdrowiskowym.

Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania skarżącego i utrzymując w mocy decyzję organu I instancji powołał się na przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z kolei z art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

W związku ze złożonym oświadczeniem Z. C. z dnia 20 lutego 2015r., w którym poinformował urząd pracy o wyjeździe do sanatorium uzdrowiskowego w okresie od dnia 3 marca 2015r. do dnia 24 marca 2015r., tj. przez okres 21 dni oraz potwierdzeniem tego faktu poprzez przedłożenie karty informacyjnej, wystawionej przez Sanatorium Uzdrowiskowe "[...]" w K., potwierdzającej pobyt w sanatorium w okresie w w/w okresie, zdaniem organu należało, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt. 1 i art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 3.03.2015r.

Nadto organ zauważył, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa.

W świetle art. 80 ust. 2 ww. ustawy, bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy.

W związku z tym, że Z. C. nie przedłożył wymaganego zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy, za okres pobytu w sanatorium uzdrowiskowym, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania.

Dodatkowo organ pokreślił, że Z. C. może ponownie zarejestrować się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, jeżeli będzie spełniał warunki wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Uwzględniając okoliczności sprawy, organ orzekł jak wyżej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Z. C. zarzucił, iż wydana decyzja jest dla Niego krzywdząca. Ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu, akcentując, że pobyt w sanatorium miał wyłącznie charakter leczenia uzdrowiskowego w ramach urlopu (patrz skierowanie do sanatorium wystawione przez NFZ). Zdaniem skarżącego leczenie uzdrowiskowe ma przede wszystkim poprawę stanu zdrowia i nie można wnioskować, że samo przez się powoduje niezdolność do pracy. Twierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w odmowie wydania zaświadczenia na druku ZUS-ZCA przez lekarza w sanatorium, gdyż jest zastrzeżone dla potwierdzenia niezdolności do pracy, a taki stan w ocenie lekarza nie nastąpił.

W konsekwencji skarżący powołując się na orzecznictwo - stwierdził, że sam pobyt w sanatorium uzdrowiskowym, nawet osoby bezrobotnej, nie kreuje stanu niezdolności do pracy z powodu choroby (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 230/12, Lex nr 1271667).

Jeżeli zatem pobyt w sanatorium o charakterze leczniczym nie wymagał przedstawienia zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy na druku ZUS-ZCA , to bezzasadnie zobligowano skarżącego pod rygorem wstrzymania prawa do zasiłku do przedstawienia takiego zaświadczenia. Stosując art. 80 ust. 1 ustawy, organy - zdaniem skarżącego, dopuściły się naruszenie prawa materialnego, co stwarza konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Skarżący wniósł zatem, aby Sąd przywrócił mu status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku, podkreślając, że ma [...] lat, pozostaje bez pracy i jest na utrzymaniu żony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2014r., poz. 1647/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do postanowień przepisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiła ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015, poz. 149 ze zm.).

Ustawodawca w tym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać powinna osoba uzyskująca status bezrobotnego.

I tak w treści art.2 ust.1 pkt 2 określone zostały wymogi nabycia statusu bezrobotnego wskazując, że pod pojęciem tym należy rozumieć osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

Istotny jest przy tym przepis art.33 ust.4 pkt 1 ustawy, stosownie do którego organ, z zastrzeżeniem art.75 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art.2 ust.1 pkt 2.

Powyższy przepis ma o tyle istotne znaczenie w niniejszej sprawie, że zaskarżone decyzje wydane zostały w oparciu o w/w przepis art.75 ust.3, zgodnie z którym bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.

Z przepisu tegoż niewątpliwie zatem wynika, że całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości, do pracy z innego powodu, nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący na mocy decyzji z dnia [...] maja 2014r., Nr [...] - otrzymał status osoby bezrobotnej od dnia 5 maja 2014r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 maja 2014r. do 12 maja 2015r.

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że skarżący w czasie posiadania tak statusu osoby bezrobotnej, jak i posiadania prawa do powyższego zasiłku, pismem z dnia 20 lutego 2015r. poinformował Powiatowy Urząd Pracy we W. o zamiarze wyjazdu do sanatorium w okresie od 3 marca 2015r. do 24 marca 2015r., wyjaśniając, że skierowanie na leczenie sanatoryjne od Narodowego Funduszu Zdrowia otrzymał po dwóch latach oczekiwania .

Niewątpliwe jest także w sprawie, że organ I instancji w odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, pismem z dnia 24 lutego 2015r. poinformował skarżącego o treści cyt. wyżej przepisu art.75 ust.3 ustawy, równocześnie pouczając przytaczając treść art.80 ustawy, że pobyt w sanatorium, jeżeli nie będzie potwierdzony zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA, będzie rozpatrywany w kategorii braku gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Zauważyć przy tym należy, że w aktach sprawy znajduje się pouczenie skarżącego, gdzie organ w pkt 13 informuje o utracie statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia powyżej 10 dni łącznie w okresie jednego roku kalendarzowego. Na dokumencie tym widnieje podpis skarżącego z datą otrzymania tegoż pouczenia – " 05.05.2014r.".

W świetle powyższych ustaleń, przyjęta przez organy wykładnia cyt. wyżej przepisu art.75 ust.3 ustawy jest prawidłowa. Z przepisu tego jednoznacznie bowiem wynika, że przesłankami pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest łącznie – pobyt za granicą lub brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, jak i okres czasu, wynoszący co najmniej 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Niesporne jest w sprawie, że skarżący przebywał w Sanatorium Uzdrowiskowym [...]. w K. przez okres od 3 marca 2015r. do 24 marca 2015r., tj. 21 dni.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy pobyt skarżącego w w/w Sanatorium w K. - ramach świadczeń gwarantowanych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego (znajdująca się w aktach administracyjnych kserokopia 1-szej strony pisma NFZ z dnia 7 stycznia 2015r., Nr [...]) w podanym wyżej okresie, wypełnia przesłankę wymienioną - określoną w cyt. wyżej przepisie art.75 ust.3 ustawy, a to : brak gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Zważyć przy tym należy, ustawodawca wprowadzając pojęcie "brak gotowości do podjęcia zatrudnienia" nie definiuje tego pojęcia, nie przedstawia normatywnego jego określenia, nie określa go nawet za pomocą przykładowych sytuacji.

Jedynym odnośnikiem dla tego pojęcia jest wcześniej wymieniona w omawianym przepisie sytuacja przebywania za granicą, a dalsze stwierdzenie "lub pozostaje w innej sytuacji" - powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia wskazuje na podobny charakter omawianego określenia.

Jeżeli tak, to dokonując oceny sytuacji "braku gotowości do podjęcia zatrudnienia" należy przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie, czy osoba znajdująca się w określonej sytuacji może podjąć pracę. Na tak postawione pytanie, w okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć za organami, że skarżący przebywając w powyższym sanatorium na określonych warunkach, a w którym pobyt trwał 21 dni - nie miał możliwości podjęcia pracy.

Zbieżna z powyższym stanowiskiem Sądu jest linia orzecznicza sądów administracyjnych, gdzie chociażby w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2008r., sygn. akt III SA/Gd 255/08, podkreślono, że posługując się wykładnią językową należy przyjąć, iż pod pojęciem "braku gotowości do podjęcia zatrudnienia" - może to być jakakolwiek sytuacja, np. choroba, wyjazd do innego miasta, kłopoty rodzinne, czy też dokształcanie, która ogranicza gotowość bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia.

W świetle powyższego, nie mogą mieć istotnego znaczenia dla rozpoznania skargi zarzuty skarżącego, że wymagane było od Niego zaświadczenie lekarskie potwierdzające Jego niezdolność do pracy, z tej to przede wszystkim przyczyny, iż tak jak to już wyżej Sąd podkreślił podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowił jedynie cyt. przepis art.75 ust.3 ustawy i określone tamże przesłanki.

Również w niniejszej sprawie nie mają znaczenia powoływane przez skarżącego wyroki sądów administracyjnych, albowiem orzeczenia te zapadły w innych okolicznościach faktycznych, jak i prawnych, niż ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Także podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z Jego sytuacją osobistą (materialną), aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej, Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270) - skargę oddalił.

H.B.15.02.2016 r.