Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 579/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3,  art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymeldowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Wojewody [...] pismo z dnia 7 marca 2014 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 kwietnia 2014 r. wezwano go do sprecyzowania treści powyższego pisma poprzez wskazanie czy stanowi ono skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], wniesioną na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwaną p.p.s.a, czy też jest to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], skierowany do właściwego w sprawie organu w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 267).

Odpowiadając na powyższe wezwanie pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. skarżący wskazał, iż przedmiotowe pismo stanowi skargę, w której jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Dodatkowo uzupełnił zarzuty zawarte w skardze. Korespondencja została przez niego nadana za pośrednictwem Zakładu Karnego w W., gdzie w tym czasie przebywał.

Na mocy zarządzenia z dnia 8 maja 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi oraz pisma stanowiącego jej uzupełnienie poprzez nadesłanie dwóch odpisów powyższych pism. Jednocześnie został on poinformowany o treści art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., zgodnie z którym strona i jej przedstawiciel ma obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń oraz siedziby (§ 1), a w razie zaniedbania tego obowiązku pisma wysłane pod dotychczasowym adresem pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany (§ 2).

Jednocześnie doręczono skarżącemu odpis zarządzenia z dnia 8 maja 2014 r., na podstawie którego wezwano go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył urzędowy formularz PPF, w którym domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

Na podstawie wezwania Referendarza sądowego z dnia 25 czerwca 2014 r. zobowiązano skarżącego do udokumentowania wysokości osiąganych przez niego dochodów oraz nadesłania zaświadczenia o stanie rachunku depozytowego oraz środkach pozostających do jego dyspozycji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał żądane dokumenty.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu na adres Zakładu Karnego w W., zgodnie z adresem wskazanym przez niego w skardze.

Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe postanowienie została zwrócona przez Dyrektora Zakładu Karnego w W. wraz z adnotacją, że skarżący już tam nie przebywa oraz informacją o jego adresie, na który ponownie wysłano postanowienie z dnia 1 sierpnia 2014 r.

Doręczenia dokonano z zachowaniem wymogów wynikających z przepisu art. 73 p.p.s.a., w tym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 9 września 2014 r., po uprzednim jej złożeniu w placówce pocztowej na okres czternastu dni.

W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Referendarza sądowego odnośnie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Niniejsze zarządzenie pozostawiono jednak w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w związku z tym, że skarżący nie poinformował o zmianie swego miejsca zamieszkania po opuszczeniu Zakładu Karnego.

Wpis sądowy do dnia dzisiejszego nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, w tym wypadku skargi, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym podlega wpisowi, którego wysokość w niniejszej sprawie została określona zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został

w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.

Ponadto, zgodnie z art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., strona i jej przedstawiciel ma obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń oraz siedziby (§ 1), a w razie zaniedbania tego obowiązku pisma wysłane pod dotychczasowym adresem pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany (§ 2).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w toku postępowania sądowego otrzymał pouczenie dotyczące informowania Sądu o zmianie swojego miejsca zamieszkania. Po opuszczeniu Zakładu Karnego obowiązku tego jednak nie wypełnił. Dodatkowo, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania przez niego opisanego obowiązku, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uiścił wymaganego wpisu.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. i art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.