Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 100/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Nr [..] [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 listopada 2019 r., znak: [....] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

,

Postanowieniem z 25 listopada 2019 r. ([...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że odwołanie Z. B. - nazywanej dalej "Skarżącą", od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z 2 października 2019 r. ([...]) zostało wniesione z uchybieniem terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., póz. 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a.").

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że z akt administracyjnych wynika, iż wspomniana decyzja została doręczona Skarżącej 8 października 2019 r., natomiast odwołanie od tejże decyzji zostało nadane w placówce pocztowej 23 października 2019 r. przez pełnomocnik strony skarżącej. Tym samym, biorąc pod uwagę treść art. 57 k.p.a., zostało ono wniesione z uchybieniem terminowi o którym jest mowa w art. 129 § 2 tej ustawy. W konsekwencji organ, działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

*

W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej podniosła zarzut naruszenia art. 43 k.p.a. w zw. z art. 46 § 1 i 2 tej ustawy, jak również art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy poprzez przyjęcie przez organ, że

decyzję doręczono stronie 8 października 2019 r.

Pełnomocnik Skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przesyłkę zawierającą decyzję odebrała córka Skarżącej, M. B.-B., która złożyła własnoręczny podpis za blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pod jej podpisem widnieje jednakże data "08-10-2019", przybita datownikiem. Taka sama data znajduje się w miejscu "podpisu doręczającego/wydającego przesyłkę". Zdaniem strony skarżącej, doręczający przesyłkę jest uprawniony do wskazania daty doręczenia wyłączenie wówczas, gdy odbiorca uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, co wynika z art. 46 § 2 k.p.a. Powyższe budzi wątpliwości, co do rzeczywistego terminu odbioru przesyłki. Ponadto według Skarżącej przesyłka została doręczona 9 października 2019 r. Pełnomocnik Skarżącej zwróciła przy tym uwagę, że zgodnie z

l

przyjętym w orzecznictwie poglądem, doręczenie niezgodne z przepisami prawa jest bezskuteczne, co oznacza, że termin do dokonania czynności nie rozpoczyna biegu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy, pełnomocnik Skarżącej stwierdziła, że organ błędnie ustalił rzeczywisty termin doręczenia przesyłki w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Organ bowiem sugerował się zwrotnym potwierdzeniem odbioru, chociaż brakowało na nim odręcznej daty przyjęcia przesyłki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. argumentował, że art. 46 § 1 k.p.a. nie wyklucza możliwości wpisania daty odbioru przesyłki przez osobę doręczającą. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdują się pieczątki wydania przesyłki przez wydającego, jak również datownik placówki oddawczej. Na każdej z nich widnieje data 8 października 2019 r. Ta sama data znajduje się na wydruku "śledzenia przesyłek", dostępnego na stronie internetowej Poczty Polskiej. Organ zwrócił również uwagę, że dowodem mogącym świadczyć o nieprawidłowościach w doręczeniu przesyłki może być wszczęcie procedury reklamacyjnej przez odbiorcę. Niemniej jednak organ nie posiadał informacji w tym przedmiocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna, dlatego została oddalona.

Biorąc pod uwagę zakreślony w skardze przedmiot sporu, zasadnicze znaczenie dla kontroli zaskarżonego postanowienia ma wykładnia art. 46 § 1 k.p.a. w kontekście własnoręcznego wpisania daty odebrania przesyłki przez jej odbiorcę. Zdaniem Sądu, wbrew temu co wywodzi w skardze pełnomocnik Skarżącej, doręczyciel jest uprawniony do stwierdzenia daty doręczenia za pomocą datownika, a czynność ta sama z siebie nie oznacza, że rzeczywisty termin odbioru przesyłki

budzi wątpliwości.

,

Mając na względzie przyjęty w orzecznictwie prymat wykładni językowej, punktem wyjścia dla interpretacji wspomnianego przepisu powinna być dyrektywa języka potocznego, która nakazuje stosowanie reguł semantyki i syntaktyki języka polskiego w procesie interpretacji tekstu prawnego (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2020 r., II GSK 3026/17 oraz 4 grudnia 2019, II OSK

2

102/18; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2009 r., l OPS 8/09). Oznacza to, że sens omawianego przepisu wynika przede wszystkim z jego własności językowych. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 46 § 1 k.p.a. "odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia". Zwrot "ze wskazaniem" - składa się z okolicznika akcesoryjnego ("ze") połączonego z nadrzędnikiem ("wskazaniem"), względem którego zwrot "daty doręczenia" pełni funkcję dopełnienia. Natomiast sformułowanie "swoim podpisem" jest okolicznikiem sposobu względem orzeczenia, czyli "potwierdzenia" przez odbierającego doręczenia mu pisma. Tym samym zwrot "ze wskazaniem daty doręczenia" w sposób logiczny i jednoznaczny doprecyzowuje jedynie okoliczność doręczenia samego pisma - a co za tym idzie nie formułuje dodatkowego warunku formalnego potwierdzenia jego odbioru. Należy zatem przyjąć, że podpis odbiorcy ma potwierdzać dwa wzajemnie powiązane ze sobą fakty: odbiór pisma i datę jego doręczenia. Oznacza to, że przepis ten nie zastrzega wymogu własnoręcznego wpisania daty, w której pismo zostało odebrane, a jedynie samej okoliczności odebrania tego pisma w określonej dacie. Natomiast data doręczenia musi być wskazana, aby odbierający mógł również potwierdzić ją własnoręcznym podpisem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 6 maja 2010 r., l OSK 934/09; 28 listopada 2011 r., l OSK 1256/11; 12 września 2014 r., l OSK 940/13; 10 maja 2017 r, II GSK 2491/15). Sąd nie znalazł przy tym żadnych racji o charakterze systemowym bądź funkcjonalnym, które nakazywałyby odstąpienie od językowego sensu badanego przepisu. Wykładnia językowa nie prowadzi bowiem do wniosków sprzecznych z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi lub do rażącej niesprawiedliwości, nie sankcjonuje nieracjonalność ustawodawcy, nie niweczy celu instytucji prawnej, ani nie prowadzi do wniosków niedorzecznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 19 listopada 2009 r., II FSK 976/08; 19 kwietnia 2011 r., l FSK 637/10; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 75 i n.). W świetle powyższego nie można również podzielić argumentu strony skarżącej, zgodnie z którym doręczający uprawniony jest do stwierdzenia daty doręczenia wyłącznie wówczas, gdy odbiorca uchyla się lub nie może potwierdzić doręczenia, tak jak przewiduje to art. 46 § 2 k.p.a.

W konsekwencji zarzut naruszenia art. 43 k.p.a. w zw. z art. 46 § 1 i § 2 tej ustawy należy uznać za chybiony. Zaznaczyć przy tym należy, że pomimo

3

sformułowania w petitum skargi zarzutu naruszenia art. 43 k.p.a., uzasadniając ten zarzut pełnomocnik Skarżącej nie kwestionowała w istocie rzeczy prawidłowości doręczenia zastępczego uregulowanego w tym przepisie, a jedynie wpływ przybicia daty odbioru pisma przez doręczyciela na skuteczność doręczenia wywodząc swoje stanowisko z brzmienia art. 46 § 1 k.p.a. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 46 § 2 k.p.a. należy stwierdzić, że organy nie mogły naruszyć tego przepisu, ponieważ nie miał on zastosowania w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy należy zauważyć, że zasadniczo sprowadza się on do stwierdzenia, że organy w niewystarczającej mierze wyjaśniły kwestię rzeczywistego terminu doręczenia przesyłki. W tym względzie Sąd w pełni podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K., który w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia trafnie zwrócił uwagę, że na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru listowej znajduje się nie tylko data odbioru przybita przez doręczyciela, ale również odbicie datownika placówki oddawczej. Obie z nich wskazują na 8 października 2019 r. Z powyższego wynika zatem, że pracownik placówki pocztowej potwierdził, iż tego właśnie dnia otrzymał od doręczyciela wspomniany druk. Gdyby córka Skarżącej faktycznie odebrała przesyłkę 9 października 2019 r., konsekwentnie należałoby stwierdzić, że pracownik poczty przybił najwcześniej tego dnia datownik z datą wsteczną, na co strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Podkreślić w tym miejscu należy, że prawidłowo wypełnione potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Jakkolwiek domniemanie to jest wzruszalne - co oznacza, że można je obalić w toku postępowania administracyjnego - strona skarżąca, kwestionując prawidłowość doręczenia, nie przedstawiła jednak żadnych przekonywujących racji, a tym bardziej dowodów, które potwierdzałyby w sposób wystarczająco wiarygodny, iż pismo zawierające decyzję zostało odebrane 9 października 2019 r.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., póz. 2325 ze zm.).