Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1084/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 39j ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] nakładającą na Z. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. – dalej skarżącego karę 13.600,- zł.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została podjęta w następującym stanie faktycznym.

W dniu 13 czerwca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] dokonał kontroli pojazdu m-ki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą m-ki [...] o nr rej. [...], którym na rzecz skarżącego wykonywany był transport drogowy. Przebieg i wynik kontroli został udokumentowany protokołem nr [...].

W oparciu o wynik powyższej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2008 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 13.600,- zł, w tym za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego – 1.200,- zł, za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – 1.450,- zł, za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu – 7.550,- zł, za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego-nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu za każdy dzień – 600,- zł., za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego- wykresówka była zapisywana za długo – 800 zł., za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego- oznaczenie czasowe nie było zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji pojazdu – 1.000 zł., za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty - 500 zł., za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne - 500 zł. Organ w obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację na poparcie ww. rozstrzygnięcia.

W odwołaniu strona podniosła, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do stwierdzonych naruszeń skarżący zakwestionował zasadność nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, jak również za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., a także art. 39, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), oraz Ip. 1.7, Ip. 1.8 ust. 1, Ip. 10.2 lit a i b, Ip. 10.3. a i b, Ip. 10.4. a i b, Ip. 11.2 ust. 1, ust. 2 i 3, załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 31 ust. 1 i ust. 2 i 2a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 - 5, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego w pkt 1 decyzji uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowców w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zaś w pkt 2 decyzji w pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucił rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i podstaw prawnych decyzji oraz art. 77 § 1 k.p.a., 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2009 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 369/09) uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i nakazał organowi odwoławczemu w toku ponownego rozpatrzenia sprawy w sposób prawidłowy zastosować przepis art. 138 k.p.a., rozstrzygając w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji podał, iż stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją ww. rozwiązań są: - treść lp. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą pieniężną w wysokości 200 zł;

- treść lp. 10.3 lit. a i b załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 150zł i za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200zł

- treść lp. 10.4 lit. a i b załącznika do w/w ustawy, którą sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 zł oraz karą w wysokości 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- treść lp. 11.2 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 załącznika do w/w ustawy, który sankcjonuje nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godz. okresu karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdy dzień, karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę sankcjonuje sytuację w której wykresówka zapisywana jest zbyt długo oraz karą pieniężną w wysokości 100 zł za każdą wykresówkę sankcjonuje niezgodne oznaczenie czasowe na wykresówce z czasem kraju rejestracji pojazdu;

- treść lp. 1.7 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,

- treść lp.1.8 ust. 1 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Odnośnie naruszenia określonego w Lp. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym:

W myśl art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

Według art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006: "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

- "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin;

- "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 - 5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006: Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. (...) Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Analiza wykresówki z dnia 30 maja 2008 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd od godz. 5:25 do godz. 22:15. Najdłuższy odpoczynek w 24 godz. okresie rozliczeniowym wyniósł 7 godz. i 10 min., co stanowi skrócenie dziennego odpoczynku o 1 godz. i 50 min. Kierowca winien był odebrać minimum 9 godzin odpoczynku. Kara za powyższe naruszenie wynosi:

l.p.10.2 lit. a-100 zł

Lp.lO.21it.b-200zł.

Analiza wykresówki z dnia 2 czerwca 2008 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd w godz. 04:50 do godz. 22:45. Najdłuższy odpoczynek w 24 godz. okresie rozliczeniowym wyniósł 4 godz. i 20 min, co stanowi skrócenie dziennego odpoczynku o 4 godz. i 40 min. Kierowca winien był odebrać minimum 9 godzin odpoczynku. Kara za powyższe naruszenie wynosi:

l.p.10.2 lit. a-100 zł

l.p.10.2 lit. b-800 zł.

Odnośnie naruszenia określonego w l.p. 10.3 lit, a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Analiza wykresówki z dnia 28 maja 2008 r. wykazała, że kierowca Pan K. R. prowadził pojazd od godz. 1:35 do godz. 7:45 bez wymaganej przerwy, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej jazdy ciągłej o 1 godz. i 10 min. Kara za powyższe naruszenie wynosi:

l.p. 10.3 lit a-150 zł,

l.p. 10.3 lit b - 400 zł ( 2 x 200 zł)

Analiza wykresówki z dnia 10 czerwca 2008 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd od godz. 6:25 do godz. 11:25 bez wymaganej przerwy, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej jazdy ciągłej o 30 min. Kara za powyższe naruszenie wynosi:

l.p. 10.3 lit a-150 zł.

Odnośnie naruszenia określonego w l.p. 10.4 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Analiza wykresówek od dnia 2 czerwca 2008 r. do dnia 7 czerwca 2008 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd od dnia 2 czerwca 2008 r. od godz. 4:50 do dnia 7 czerwca 2008 r. bez prawidłowego odpoczynku, co stanowi przekroczenie okresu prowadzenia h 37 godz. i 50 min. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi:

l.p. 10.4 lit a -Lp. 10.4 lit b-150 zł,

7400 zł (37 x 200 zł).

Odnośnie naruszenia określonego w l.p. 11.2 ust. 1. ust. 2, ust. 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, co następuje.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021) kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu.

Zdaniem organu ustalony w toku kontroli stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, iż kierowca w sposób nieuzasadniony używał kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu.

Na podstawie wykresówek kierowcy K. R. stwierdzono, że w okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu 2 czerwca 2008 r. o godz. 4:50 kierowca używał dwóch wykresówek. Z zapisu na ww. wykresówkach wynika, że kierowca wyjął wykresówkę z dnia 2 czerwca 2008 r. o godzinie 23:50 i włożył do tachografu kolejną wykresówkę. Jednocześnie na odwrocie wykresówki nie było adnotacji uzasadniającej takie działanie kierowcy.

Na podstawie wykresówki z dnia 4 czerwca 2008 r. stwierdzono, że kierowca Pan K. R. w 24 godz. okresie rozpoczętym w dniu 4 czerwca 2008 r. o godz. 21:30 używał dwóch wykresówek. Kierowca wyjął wykresówkę o godzinie 15:25 dnia 5 czerwca 2008 r. i włożył nową wykresówkę na której rejestrował swoją aktywność do godziny 16:10. Na odwrocie wykresówki brak było adnotacji uzasadniającej użycie dwóch wykresówek w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym.

Na podstawie wykresówki z dnia 11 czerwca 2008 r. stwierdzono, że kierowca Pan K. R. w 24 godz. okresie rozpoczętym w dniu 11 czerwca 2008 r. o godz. 5:20 używał dwóch wykresówek. O godzinie 21:45 kierowca wyjął z tachografu wykresówkę i założył kolejną na której rejestrował swoją aktywność do godziny 20:30 dnia 12 czerwca 2008 r. Jednocześnie na odwrocie wykresówki nie było adnotacji uzasadniającej takie działanie kierowcy.

Za powyższe naruszenia nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 600 zł.

Organ odwoławczy po analizie całego materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania uznał, iż organ I instancji prawidłowo dokonał ustaleń w zakresie powyższego naruszenia, w związku z czym należało decyzję organu I instancji w zakresie nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego w postaci nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu uznać za słuszną, a karę pieniężną w wysokości 200 złotych za nałożoną zgodnie z prawem.

Ponadto wykresówki K. R. z dni 5 czerwca 2008 r., 6 czerwca 2008 r., 10 czerwca 2008 r. i 12 czerwca 2008 r. były zapisywane dłużej niż 24 godziny o czym świadczą nakładające się na siebie wykresy prędkości, rodzaje aktywności i przebytej drogi.

Za powyższe naruszenie nałożono karę pieniężną w wysokości 800 zł.

W chwili zatrzymania pojazdu tj. o godzinie 07:15 tachograf wskazywał na wykresówce godzinę 06:15. Stwierdzono zatem, że zegar w tachografie został przestawiony o 1 godzinę. Ponadto analiza okazanych do kontroli wykresówek wykazała, że oznaczenie czasowe na wszystkich okazanych wykresówkach nie było zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji. W związku z powyższym nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1000 zł.

Odnośnie naruszenia określonego w l.p. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 7a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

i) wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni,

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada,

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Jednocześnie stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy, lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Zaświadczenie, o którym mowa pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz.

Zgodnie z ust. 2a ustawy o czasie pracy kierowców, w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

Podczas kontroli kierowca nie okazał wykresówek za dni 16 - 26 maja 2008 r., 31 maja 2008 r.,1, 7, 8, 9 czerwca 2008 r. Nie posiadał również zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za ww. okres. Przesłuchany w toku kontroli kierowca wyjaśnił, iż nie posiada więcej wykresówek gdyż jak zeznał "szef mi je zabrał a może gdzieś je zostawiłem".

Należy w tym miejscu podkreślić, iż obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty jest spełniony tylko wówczas, gdy kierowca jest w stanie okazać te dokumenty na żądanie osób uprawnionych do kontroli. Za brak wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty odpowiada podmiot wykonujący przewóz, co wynika wprost z dyspozycji przepisu art. 87 ust. 3 utd, który stanowi, że przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Poprzez wyposażenie kierowcy w stosowne dokumenty należy rozumieć wydanie kierowcy dokumentów i zadbanie o to, aby zostały przez niego okazane podczas kontroli.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że karę pieniężną za naruszenie l.p.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożono zgodnie z prawem.

Odnośnie naruszenia określonego w l.p. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, co następuje.

Zgodnie z art. 39j ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy". Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 39j ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany m.in. do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.

Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanego w lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił, iż przesłane w toku postępowania zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 2 sierpnia 2006 r. ważne do dnia 1 sierpnia 2009 r. stwierdza wyłącznie, iż Pan K. R. jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Zdaniem organu powyższe zaświadczenie nie jest wystarczające dla uznania, że strona dopełniła ciążącego na niej obowiązku kierowania kierowcy na badania lekarskie. Przedmiotowe orzeczenie nie stwierdza bowiem braku przeciwwskazać zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Z treści art. 39 j ustawy o transporcie drogowym wynika, że kierowca wykonując przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim, które obejmują:

- badania przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz

- ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W zakresie badania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy mają zastosowanie przepis; kodeksu pracy, a w szczególności art. 229 § 4 k.p.a., który stanowi, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia. Badania lekarskie, o których mowa powyżej polegają na przeprowadzeniu weryfikacji, czy pracownik może wykonywać pracę na danym stanowisku w tym wypadku kierowcy w określonych narażeniach, bez uszczerbku dla zdrowia.

Z kolei badania w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mają swoją podstawę prawną w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm.). Badania lekarskie wykonywane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem poprzedzają wydanie orzeczenia lekarskiego wymaganego w toku postępowania mającego doprowadzić do uzyskania przez daną osobę uprawnienia do kierowania pojazdem.

Organ doszedł do przekonania, iż tylko przedstawienie orzeczenia potwierdzającego wykonanie badań potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami może zostać uznane za wykonanie obowiązku kierowania kierowcy na badania lekarskie.

W niniejszej sprawie organ stwierdził, iż nie jest wystarczające przedstawienie przez stronę orzeczenia potwierdzającego wykonanie badań stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, gdyż konieczne jest przedstawienie orzeczenia potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W złożonym odwołaniu strona podniosła, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a., poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się zaś do stwierdzonych naruszeń skarżący zakwestionował zasadność nałożenia kary za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu i wysokość kary za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu. Nieprawidłowe oznaczenie czasowe na wykresówce, zdaniem odwołującego się, w żaden sposób nie wpłynęło na czytelność danych zawartych na wykresówce.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentów strony podniesionych w odwołaniu.

Wskazał, iż strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Skarżący został bowiem prawidłowo poinformowany o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego oraz o możliwości złożenia wyjaśnień odnośnie stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, z czego skorzystał, przesyłając wyjaśnienia z dnia 4 lipca 2008 r. Ponadto odwołujący się był informowany w toku postępowania o stwierdzeniu kolejnych naruszeń oraz o możliwości wglądu do akt sprawy na każdym etapie prowadzonego postępowania. Nie stanowi również naruszenia prawa fakt, że w protokole kontroli nie zostały wymienione wszystkie naruszenia będące podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że sam protokół kontroli jest jedynie podstawą, w oparciu o którą organ I instancji podjął decyzję o wszczęciu wobec skarżącego postępowania administracyjnego, informując go następnie w toku postępowania o wszystkich stwierdzonych naruszeniach.

Ponowna analiza wykresówek kierowcy nie wykazała błędów w ustaleniach faktycznych dotyczących przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Zgodnie z art. 4 pkt k) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Jak wynika z powyższego w sytuacji kiedy kierowca nie odbiera dziennego czasu odpoczynku w wymaganym wymiarze sumowane są kolejne okresy prowadzenia pojazdu od momentu rozpoczęcia prowadzenia po dziennym okresie odpoczynku do czasu rozpoczęcia przez kierowcę kolejnego prawidłowego dziennego okresu odpoczynku. W omawianej sprawie kierowca prowadził pojazd bez odebrania prawidłowego odpoczynku dobowego przez 47 godz. i 50 min. w okresie od dnia 2 czerwca 2008 r. od godz. 04:50 do dnia 7 czerwca 2008 r. do godz. 01:00. Biorąc pod uwagę powyższe, doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 37 godz. i 50 min.

Niezasadny jest natomiast zarzut skarżącego, że kara za nieuzasadnione używanie przez kierowcę kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godz. okresu powinna wynosić 400 zł, gdyż stwierdzono dwa takie naruszenia. Kierowca, o czym była mowa wyżej, używał dwóch wykresówek w dniach 2, 4 i 11 czerwca 2008 r., a zatem trzy razy. Na podstawie cytowanego wyżej lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za takie naruszenie powinna zatem wynosić 600 zł (3 x 200 zł).

Nie ma również znaczenia dla odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie fakt, że niezgodność czasu na wykresówce z czasem kraju rejestracji pojazdu była wynikiem nie przestawienia czasu z zimowego na letni. W ocenie organu brak przestawienia czasu tachografu jest wynikiem zaniedbania strony, w związku z czym nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

-naruszenie art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprecyzyjne określenie strony postępowania,

-naruszenie art. 10 § 1 i art. 140 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zapewnienia Skarżącemu udziału w postępowaniu odwoławczym a w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału.

Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący podniósł, iż obydwie decyzje nie zawierają oznaczenia strony. Nie można w jego ocenie traktować jako strony osoby wymienionej jako adresata decyzji gdyż przepis art. 107 k.p.a. wyraźnie wymaga, aby w treści decyzji (między innymi) znalazło się oznaczenie strony.

Nadto podkreślił, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego - mimo iż postępowanie to było przedłużane - nie zawiadomił, wbrew postanowieniom art. 9, art 10 §1 i art.77 k.p.a. strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i zajęcia stanowiska.

Rozpatrując zaś odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, traktując je jedynie wybiórczo.

Ponadto podniósł, iż mimo, że sentencja wyroku WSA z dnia 23 października 2009 r. stwierdza, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, organ administracyjny usiłuje wyegzekwować nałożoną karę.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, nie podzielając argumentacji skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Oceniając sprawę w świetle powyższych przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest częściowo uzasadniona.

W szczególności Sąd dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na nieprawidłowej interpretacji przepisu prawa materialnego – art. 39 j ustawy o transporcie drogowym mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Art. 39j stanowi mianowicie, iż:

"1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.7)), zwanej dalej "Kodeksem pracy".

3. Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.".

Zdaniem Sądu, nie jest prawidłowe stanowisko organu, zgodnie z którym skarżący naruszył lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, składając w toku postępowania zaświadczenie lekarskie stwierdzające wyłącznie, iż Pan K. R. jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie stwierdzające oprócz tego braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Sąd wyraża pogląd, iż ust. 3 ww. przepisu utd przewiduje jedynie, iż do zakresu wymaganych badań, o których mowa w ust. 1 art. 39 j utd należy m.in. stwierdzenie ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zaświadczenie, z którego treści wynika zdolność do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, stwierdza równocześnie (aczkolwiek niekoniecznie expressis verbis) brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Odrębną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena formy złożonego w toku postępowania dokumentu – zaświadczenia lekarskiego o spełnianiu ww. wymogów. Organ pominął fakt, iż przesłane w toku postępowania zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 2 sierpnia 2006 r. ważne do dnia 1 sierpnia 2009 r. stwierdzające, iż Pan K. R. jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy zostało złożone w postaci kopii niedoświadczonej za zgodność z oryginałem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zwróci się do strony o złożenie dokumentu zaświadczenia w stosownej formie. Następnie powtórnie oceni sprawę w zakresie omawianego naruszenia, z uwzględnieniem powyższego poglądu prawnego Sądu.

Sąd uznał nadto, że w odniesieniu do pozostałych naruszeń zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie zarówno z prawem materialnym, jak i procedurą administracyjną. W tym miejscu stwierdzić należy, że w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, stawiając zarzut naruszenia m.in. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapełnienie mu czynnego udziału w sprawie, nie wykazał w żaden sposób, by został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń lub złożenia wyjaśnień i by wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia także wymaga, że warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Strona formułująca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej. Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157), nie każde naruszenie przepisów postępowania prowadzi do uchylenia decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, by niezawiadomienie go przez organ odwoławczy o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów pozbawiło go możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (vide - m.in. wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r. II GSK 505/09). Należy również podkreślić iż skarżący wypowiadał się w trakcie postępowania administracyjnego w formie pisemnej. Sąd nie podzielił zarzutu proceduralnego skarżącego odnoszącego się do naruszenia art. 107 k.p.a. uznając, iż prawidłowym wypełnieniem normy zawartej w powołanym przepisie jest oznaczenie strony jako adresata skierowanej do niego decyzji.

Fakt, iż organ próbuje wyegzekwować karę pomimo uchylenia decyzji na mocy wyroku WSA z dnia 23 października 2009 r. jest okolicznością poboczną i nie może być uznany jako okoliczność mogąca mieć jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej.

Mając powyższe względy na uwadze i uznając, że wskazane na wstępie naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.