Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 144/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 par. 1 i art. 121 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Postanowieniem z [...] października 2020 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i 4 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. - dalej jako u.p.e.a.) nałożył na [...] jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 25.000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązków wynikających z decyzji PINB dla [...] z [...]maja 2015 r. nr [...] nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] poprzez wykonane robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem poprzez:

- wykonanie remontu dachu obejmującego wymianę i odtwarzanie więźby dachowej wraz z elementami wykończenia, lukarnami obróbkami blacharskimi, rynnami i rurami spustowymi,

- wykonanie remontu kominów,

- wykonanie remontu przewodów spalinowych - należy wprowadzić preizolowane przewody z kwasówki,

- wykonanie warstwy izolacyjno-posadzkowej na górnym stropie,

- zabezpieczenie poddasza przed dostępem ptaków,

- naprawę ciągu pieszego przed budynkiem,

- naprawę tynków poprzez skucie i uzupełnienie odspojonych tynków elewacji i balkonów,

które to roboty należało wykonać w terminie sześciu miesięcy od dnia w którym decyzja stałą się ostateczna.

Wobec stwierdzenia niewykonania w całości nałożonych obowiązków, PINB wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do [...] , z zachowaniem obowiązków przewidzianych w art. 1, art. 26 § 5 oraz art. 32 u.p.e.a., skutecznie doręczając w dniu 3 stycznia 2018 r. upomnienie nr [...] z [...] grudnia 2017 r., a następnie skutecznie doręczając 8 lutego 2018 r. tytuł wykonawczy [...] z [...] lutego 2018 r.

Określenie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania w w stosunku [...] środka egzekucyjnego przewidzianego w art. 119 u.p.e.a. nastąpiło w rezultacie wcześniejszych kontroli wykonania ww. obowiązków, przeprowadzonych na podstawie art. 84a ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) przez upoważnionych pracowników PINB oraz na podstawie informacji przekazanych przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] w piśmie z [...] września 2020 r.

II.

Po rozpatrzeniu zażalenia Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, że podmiot zobowiązany [...] uchyla się od całkowitego wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr z [...] maja 2015 r. nr [...]. Jest to przy tym okoliczność niekwestionowana, przez co PINB miał obowiązek nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W ocenie [...]WINB organ I instancji uzasadnił w sposób niebudzący wątpliwości kwotę, w jakiej ustalił wysokość grzywny. Ma ona na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i skuteczne zwrócenie uwagi podmiotu zobowiązanego, co przyczyni się do prawdopodobnego podjęcia działań zmierzających do całkowitego wykonania obowiązku. Kwota nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Grzywna w celu przymuszenia ma charakter dyscyplinujący i ma na celu wywołanie u zobowiązanego odpowiedniej dolegliwości, aby nieopłacalnym stało się odłożenie w czasie egzekwowanego obowiązku. Wymierzając grzywnę w celu przymuszenia organ musi uwzględnić, że środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność.

Zdaniem organu odwoławczego PINB zasadnie zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej wysokość.

Pomimo faktu, że decyzja organu powiatowego z 2015 roku jest ostateczna [...] nie wykonało nałożonego obowiązku. Decyzja nakazowa znajduje się w obiegu prawnym i podlega wykonaniu. Z akt sprawy wynika, że nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Ponadto egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją, a organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku.

Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie ma prawnych możliwości dokonania oceny weryfikacji wydanego rozstrzygnięcia nakazowego w sprawie. Dopóki w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja organu powiatowego organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania.

Adresat decyzji [...], który odmawia jej wykonywania czyni to na własne ryzyko, bowiem do czasu, kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego, może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej przy użyciu dostępnych środków.

Jednocześnie [...]WINB podkreślił, że innym poza grzywną środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, na co również wskazał organ powiatowy w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia. Grzywna jest jednak środkiem przymusu i zmierza do wykonania nałożonego obowiązku, nie jest zaś karą. Jest ona środkiem łagodniejszym od wykonania zastępczego, ponieważ obiektywnie powoduje mniej dotkliwe dla zobowiązanego konsekwencje, z uwagi na możliwość jej umorzenia albo zwrotu. W przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia zobowiązany ma wpływ na wybór wykonawcy, a także może samodzielnie negocjować koszty wykonania przez wykonawcę nakazu rozbiórki. Natomiast wykonanie zastępcze jest przeprowadzone przez podmiot zewnętrzny i w takim przypadku zobowiązany ma mniejsze możliwości decydowania kwestii kosztów wykonania obowiązku, niż w przypadku samodzielnego zlecenia wykonania nakazanego obowiązku we własnym zakresie. Dodatkowo należy wskazać, że wykonanie zastępcze generuje również koszty w postaci wydatków związanych z wyłonieniem przez organ egzekucyjny wykonawcy robót (zob. wyrok WSA w Krakowie z 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 404/16).

Ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Decyzja nakazowa z 2015 roku funkcjonuje w obrocie prawnym od ponad 5,5 roku, a obowiązek wynikający z niej nadal nie został wykonany. Do dnia wydania niniejszego postanowienia zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o wykonaniu obowiązku.

Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. grzywna może zostać umorzona w razie wykonania obowiązku. W myśl zaś art. 126 u.p.e.a. może też zostać, w razie jej wyegzekwowania, umorzona w odpowiednim zakresie.

III.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] (dalej jako Skarżący) kwestionując je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, 2 i 4 u.p.e.a. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) oraz art. 15 k.p.a. poprzez pominięcie, że stroną, na którą został nałożony obowiązek wykonania robót budowlanych w budynku przy ul. [...] , jest osoba prawna gospodarująca mieniem publicznym przy pomocy statio municipi Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] , który statutowo zajmuje się zarządzaniem nieruchomościami położonymi na obszarze Dzielnicy [...] , które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie niecelowego obarczenia skarżącego obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej.

Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

Uzasadniając zajęte stanowisko wskazano, że [...]WINB nie odniósł się do faktu, że Skarżący wielokrotnie informował go o przyczynach, jakie leżą u podstaw wykonania jedynie części nakazanych robót budowlanych. Ostatnie pismo Skarżącego wyjaśnia, że część robót wskazanych w decyzji PINB z [...] maja 2015 r. dotyczy prac remontowych odtworzeniowych w budynku, wobec którego postępowanie regulujące stan prawny nie zostało zakończone przez wszystkie sądowe instancje (została bowiem wniesiona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z 19 września 2019 r sygn. akt I SA/Wa 1422/2018 - sprawa zarejestrowana w NSA pod sygn. akt I OSK 1111/20). Nieuzasadnione stąd jest wydatkowanie środków publicznych, co z kolei może stanowić naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Wobec tego wszelkie prace wykonywane względem obiektu ograniczają się jedynie do koniecznych tj. związanych z usunięciem zagrożenia bezpieczeństwa zarówno obiektu jak i otoczenia. Stan obiektu nie wynik przy tym z zaniedbań m.st. Warszawy, a stanowi ciężar poprzednich właścicieli wobec których również wydana była ww. decyzja administracyjna nakazowa. Organ odwoławczy, oprócz przepisów naruszonych przez organ orzekający w I instancji, naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a.

W przypadku przedłużających się terminów rozpoznania skargi kasacyjnej brana jest również pod uwagę konieczność opróżnienia budynku z osób i rzeczy oraz wyłączenia go z użytkowania. Należy również wskazać, że wykonanie decyzji administracyjnej w zakresie wykonania nowej konstrukcji dachu, oprócz robót remontowych, powinno zostać poprzedzone opracowaniem stosownej dokumentacji projektowej, w której będą określone rozwiązania spełniające wymagania obecnie obowiązujących przepisów. Wobec budynku wykonywane są okresowe przeglądy techniczne i monitorowany jest stan techniczny. Dotychczasowe prace zabezpieczające zmniejszyły ryzyko dalszej degradacji konstrukcji. Biorąc powyższe pod uwagę harmonogram wykonania wszystkich robót remontowo-budowlanych zostanie wykonany po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zależności od jego wyników.

Skarżący należycie gospodaruje mieniem oraz dba o należyte wydatkowanie środków publicznych. Nałożenie grzywny pozostaje w tym świetle zupełnie niecelowe, albowiem nie respektuje faktu prowadzenia przez sądy administracyjne postępowania w zakresie ustalenia tytułu prawnego do nieruchomości. Organ zupełnie też pomija fakt, że [...] oraz Zakład jako jego jednostka organizacyjna są podmiotami, które i ustawowo i statutowo zajmują się gospodarowaniem mieniem publicznym. Stąd, w razie dysponowania środkami finansowymi, po prawomocnym zakończeniu sądowoadministracyjnego postępowania reprywatyzacyjnego, nie ma zagrożenia, że skarżący będzie się uchylała od wykonania decyzji organu nadzoru budowlanego. Zaskarżone postanowienie pomija okoliczność, że w interesie Skarżącego - w razie przyznania przez sąd prawa własności nieruchomości - jest jej utrzymanie we właściwym stanie technicznym, lecz kwestia ta jest obwarowana zarówno przepisami dotyczącymi reprywatyzacji, finansów publicznych, ale też zamówień publicznych. Również z uwagi na pojawiające się wątpliwości, co do charakteru zarządu, zasadne byłoby uzyskanie zgody pozostałych współwłaścicieli na dokonanie konkretnej czynności związanej z nieruchomością, takiej zgody nie ma. To z kolei prowadzi do wniosku, że wykonanie decyzji jest uzależnione od szeregu czynników zewnętrznych, a fakt, iż nastąpiła zwłoka w tym zakresie, nie stanowi o powstaniu odpowiedzialności [...].

Grzywna i jej wysokość powinna mieć causę, tj. cel, jaki ma jej nałożenie na podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku niepieniężnego. Takiego celu w niniejszej sprawie brak. Skarżący jako podmiot należący do sektora finansów publicznych ma uzasadnione podstawy do tego, by decyzja została wykonana w całości, lecz dopiero po zakończeniu procesu reprywatyzacyjnego.

Grzywna została przy tym nałożona w okresie stanu epidemii. W okresie epidemii budżet [...] jest uszczuplony, a organ wykonawczy blokuje planowane wydatki w roku 2020 (por. zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z [...] czerwca 2020 r. w sprawie blokowania planowanych wydatków budżetowych w 2020 roku zmienione zarządzeniami: nr [...]z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] z [...] sierpnia 2020 roku, nr [...]z [...] września 2020 r.), stąd nałożona grzywna stanowi dodatkowe nieuzasadnione obciążenie dla budżetu, jak wyżej podkreślono, pozostające w zupełnym oderwaniu od prawnego i faktycznego kontekstu sprawy.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że w całej sprawie poza jakimkolwiek sporem pozostaje okoliczność nałożenia decyzją PINB dla [...] z [...] maja 2015 r. nr [...] obowiązków usunięcia stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr ewid. [...] z obr. [...]przy ul. [...] (nr księgi wieczystej [...]). Decyzja ta nałożyła wymienione w niej obowiązki na ówczesnych uprawnionych do tej nieruchomości, tj. P J, B Z oraz [...]. Akt ten pozostaje przy tym nadal w obrocie prawnym, nie został uchylony, zmieniony czy też w inny sposób wyeliminowany z obrotu prawnego.

Należy także zauważyć, że w sprawie organ egzekucyjny podjął wszystkie wymagane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji "akty staranności" warunkujące wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązku niepieniężnego, tj. wystawił w dniu [...] grudnia 2017 r. upomnienie nr [...] doręczając je zobowiązanym, a także tytuły wykonawcze, w tym przeciwko Skarżącemu. Nie ma też sporu o to, że zobowiązanie Skarżącego ma charakter niepieniężny (wykonanie robót budowlanych) zaś organem właściwym zgodnie z art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jest PINB dla [...].

Sąd dostrzega również i to, że na tok postępowania egzekucyjnego, ale już nie na wydane rozstrzygnięcie, niewątpliwie wpływ miała decyzja Komisji ds. reprywatyzacji nieruchomości [...] z [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...] dotycząca spornej nieruchomości, która stanowiła podstawę ujawnienia zmian własnościowych w księdze wieczystej oraz przyczynę umorzenia postępowania egzekucyjnego co do dwóch zobowiązanych osób fizycznych (postanowienie PINB z [...] maja 2019 r. nr [...]), jak również nieprawomocny wyrok tutejszego Sądu z 19 września 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1422/18. Powyższe akty nie mają jednak żadnego wpływu na potrzebę i zasadność wykonania decyzji nakazowej PINB z 2015 roku. W żadnym razie nie wpływają one ani na unicestwienie jej nakazów, ani też nie zwalniają z nich Skarżącego.

Sąd zauważa więc, że zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl zaś § 2 grzywnę nakłada się również wtedy, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Zgodnie natomiast z art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym środkiem egzekucyjnym jest:

- grzywna w celu przymuszenia,

- wykonanie zastępcze,

- odebranie rzeczy ruchomej,

- odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń,

- przymus bezpośredni.

Nie może być wątpliwości, że 3 ostatnio wymienione środki w ogóle nie mogły być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, zatem wśród uprawnień organu egzekucyjnego pozostawała jedynie grzywna w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze.

Słusznie w ocenie Sądu wskazano w kwestionowanych postanowieniach, że to właśnie grzywna jest pierwszym celowym środkiem jaki winien zostać zastosowany względem zobowiązanego, jako środek najmniej dolegliwy. Zasadą egzekucji administracyjnej jest właśnie stosowanie środków, które z jednej strony zapewnią wykonanie obowiązku, z drugiej zaś w jak najmniejszym stopniu będą odczuwalne dla zobowiązanego. Sąd nie ma zatem jakichkolwiek zastrzeżeń co do wyboru środka. Jest to najłagodniejszy sposób egzekwowania należności niepieniężnych, przy czym jeżeli Skarżący wykona swój obowiązek to może liczyć na umorzenie grzywny lub jej częściowy zwrot w razie wyegzekwowania.

Zgodnie z kolei z art. 121 § 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. W § 4 tego przepisu ustawodawca wskazał, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia.

W związku z tym, że obowiązki nałożone na [...] są obowiązkami z zakresu Prawa budowlanego, grzywnę można było nałożyć jednokrotnie.

Warunkiem wszczęcia egzekucji i zastosowania środków przewidzianych w u.p.e.a. jest uchylanie się podmiotu zobowiązanego od wykonania obowiązku, co w niniejszej sprawie ma niewątpliwie miejsce. Jakkolwiek wobec budynku podejmowane są przez Skarżącego działania mające na celu zrealizowanie obowiązku, ale nie są one ani wystarczające ani w pełni wypełniające wszystkie nałożone obowiązki.

Wobec więc tego, że pomimo skutecznego doręczenia upomnienia, zobowiązany nadal nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku, mamy do czynienia ze zwłoką występującą po jego stronie, wymagającą reakcji państwa.

Odnoszą się do wysokości nałożonej grzywny należy podzielić uwagi organów, że nie stanowi ona kary, lecz formę prawnego nacisku, mającą na celu skuteczne skłonienie zobowiązanego do realizacji obowiązku nałożonego aktem administracyjnym. Nałożenie grzywny, zwłaszcza jej wysokość, musi uwzględniać zarówno jej jednostkową cechę jaką jest jednorazowość, a także budzić uzasadnione przekonanie, że jej nałożenie wywoła u zobowiązanego taką dolegliwość, która skłoni go do dobrowolnej realizacji egzekwowanego obowiązku w całości.

Grzywnę w wysokości 25.000 zł należy uznać za celową oraz adekwatną do sytuacji, w której Skarżący uchyla się od wykonania obowiązku powołując się na niepewną sytuację prawną nieruchomości. Grzywna w takiej właśnie kwocie oddaje w pełni zarówno zachowanie Strony, która bez uzasadnienia, będąc do tego zobowiązana, nie realizuje nałożonego na nią obowiązku, a także daje dużą szansę na zakończenie egzekucji już na tym etapie postępowania.

Trafnie przy tym w postanowieniu I instancji wskazano, że nakładając grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny nie powinien się kierować takimi okolicznościami jak: możliwości finansowe, sytuacja rodzinna czy życiowa zobowiązanego - patrz wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1148/04. Liczy się wpływ jaki wywrze grzywna.

Sąd nie podziela tym samym zarzutu skargi, wskazującego na naruszenie art. 121 § 1, 2 i 4 u.p.e.a. w związku z art. 9 ust. 1 u.s.g. oraz art. 15 k.p.a. poprzez pominięcie, że stroną, na którą został nałożony obowiązek wykonania robót budowlanych jest osoba prawna gospodarująca mieniem publicznym przy pomocy statio municipi, a zatem niecelowo obarczono Skarżącego obowiązkiem zapłaty grzywny.

Należy zwrócić uwagę Strony, że to czy jest ona osobą fizyczną, prawną lub tzw. ułomną osobą prawną nie powoduje, że w zależności od tego należy stosować różne miary tak wykonania obowiązku jak i nakładania środków egzekucyjnych. W sprawie liczy się wyłącznie to, czy obowiązek został wykonany i kto jest aktualnie zobowiązany go zrealizować. Pomimo "zawirowań" prawnych dotyczących kwestii własnościowych [...] nadal figuruje jako właściciel a przez to zobowiązany do wykonania decyzji PINB. Sąd zwraca uwagę, że jako zobowiązane figurują również dwie osoby fizyczne, które aktualnie zostały wykreślone z księgi wieczystej i wobec których nie toczy się obecnie postępowanie egzekucyjne. Nie zmienia to jednak tego, że obowiązek należy wykonać. To zaś, że jest on wymagalny pozostaje poza jakimkolwiek sporem. Jeżeli Strona uważała, że na tym etapie wystarczające było poprzestanie na wykonanych już pracach, powinna była starać się o zmianę terminu decyzji nakazowej nie zaś samowolne powstrzymywanie się od realizacji obowiązku w pełni.

Bez znaczenia dla wykonania decyzji PINB z 2015 roku pozostają sygnalizowane przez Skarżącego ewentualne trudności z wyegzekwowaniem środków poniesionych na przedmiotowy budynek wskutek realizacji obowiązków. Z punktu widzenia tych ostatnich jest to okoliczność całkowicie drugorzędna, należąca do sfery wzajemnych rozliczeń nakładów na nieruchomość.

Wreszcie należy zauważyć, że Sąd dostrzega charakter prawno-organizacyjny Skarżącego, jego skomplikowaną strukturę oraz związanie normami prawnymi np. zamówień publicznych. Nie jest to jednak w stanie podważyć ciążącego na nim obowiązku prawnego, który jest od wskazanych kwestii niezależny. Jak już zwrócono uwagę, [...] po wykonaniu obowiązku będzie mogło domagać się odpowiedniego rozliczenia kosztów z tego tytułu poniesionych, co jednak stanowi zupełnie odmienną sprawę, przynależną prawu cywilnemu.

Tym samym rozpatrywaną skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).