Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 920/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 70b ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: Par. 10
journal: Dz.U. 2010 nr 244 poz 1626
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu
article: |Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "A" J. Ż. Spółka Jawna w J na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinasowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2014 r Nr [...] odmawiającą przyznania Przedsiębiorcy-Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A" J. Ż. Spółka Jawna z siedzibą w J (dalej: strona skarżąca) dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika B. S. w wysokości 8.081,00 zł.

Podstawą wydania ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) w związku z art. 70 i art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.), § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2014 r. poz. 232), §10 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Organ I instancji decyzja z dnia [...] 2014 r Nr [...] odmówił przyznania stronie skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika B. S. w wysokości 8.081,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, ze strona skarżąca zawarła w dniu 31 lipca 2010 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem B. S., uczniem ZSZ, który ukończył naukę w szkole i naukę zawodu i zdał odpowiednie egzaminy uzyskując tytuł czeladnika w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Nadto organ powołał art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz wskazał, że z wniosku pracodawcy i zebranych w przedmiotowym postępowaniu dowodów wynika, że J. Ż. posiada co prawda tytuł mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, natomiast nie posiada przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo też ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. J. Ż. przedłożył dokument: świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 7 czerwca 1986 r. wydane przez Zakład Doskonalenia Zawodowego jednak dokument ten uprawnia go do pracy w charakterze wyłącznie " wykładowcy" a nie " instruktora praktycznej nauki zawodu", zgodnie z wymogami w/w Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Wobec nie spełniania przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 70b ust 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty tj. braku posiadania przez pracodawcę odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu organ odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W odwołaniu Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A" J. Ż. Spółka Jawna z siedzibą w J domagało się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie Spółce dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w ustalonej wysokości, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy. Przedmiotowej decyzji strona skarżąca zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, poprzez przyjęcie, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych tymi przepisami, podczas gdy w rzeczywistości przewidziane tymi przepisami wymogi i wszelkie warunki uzyskania dofinansowania a w szczególności w zakresie jego kwalifikacji zostały spełnione. Strona skarżąca podniosła, że niespornym jest, że przedsiębiorca zgodnie z obowiązującymi przepisami zawarł umowę kształcenia młodocianego pracownika, która została zakończona pozytywnie i w wymaganym terminie oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami wystąpił z wnioskiem o dofinansowanie kosztów kształcenia przedkładając i dołączając wszelkie wymagane dokumenty. Zatem spełnione zostały warunki kwalifikacji przedsiębiorcy o jakich mowa w postanowieniach art. 70b ust. 1 pkt. 1 ustawy o systemie oświaty.

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U z 2014 r. poz. 232) § 10 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz wskazało, że treść powołanych regulacji wskazuje na konieczność kumulatywnego spełnienia przez pracodawcę warunków w zakresie przygotowania zawodowego i pedagogicznego aby przysługiwało dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W świetle przedłożonych dokumentów organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że J. Ż. nie spełnia warunków wynikających z przepisów ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu tj. nie posiada łącznie tytułu mistrza i przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli ukończonego kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora nauki zawodu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "A" J. Ż. Spółka Jawna z siedzibą w J zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 b ust ł pkt 1 ustawy o systemie oświaty polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych do uzyskania dofinansowania. Strona skarżąca potwierdziła, że na poparcie swojego wniosku przedłożyła, m.in. dyplom mistrzowski J. Ż. - Mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych z dnia 30 czerwca 2007 r. oraz świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego przez J. Ż. w Zakładzie Doskonalenia Zawodowego, z dnia 7 czerwca 1986 r, potwierdzające przygotowanie pedagogiczne do pracy w charakterze wykładowcy. Zdaniem strony skarżącej, uprawnienia do przedmiotowego dofinansowania nabyła ona na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 192 poz. 1875), które w § 1 pkt 1 ust 4 wprowadza przepis przejściowy, dotyczący kwalifikacji pedagogicznych instruktorów praktycznej nauki zawodu, nabytych przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Mistrzów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. W świetle tego przepisu osoby które ukończyły kurs pedagogiczny prowadzony przez Zakład Doskonalenia Zawodowego posiadają kwalifikacje zawodowe w zakresie przygotowania pedagogicznego wymagane do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Takie stanowisko zajęło także zdaniem strony skarżącej Ministerstwo Edukacji Narodowej - Departament Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoją dotychczasową decyzję i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła do stwierdzenia, iż jest ona zgodna z prawem, co skutkowało koniecznością oddalenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą przyznania Przedsiębiorstwu Handlowo Usługowemu "A" J. Ż. Spółka Jawna z siedzibą w J dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty (Dz.U.2004 r. Nr 256 poz.2572), zgodnie z którym pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami (ust. 1). Dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w art. 70b ust. 1 (ust. 6). Przedmiotowe dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu. Do wniosku należy dołączyć: 1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w art. 70b ust. 1 pkt 1; 2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; 3) kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu ( ust. 7).

W przedmiotowej sprawie niespornym było, że strona skarżąca zawarła w dniu 31 lipca 2010 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem B. S., uczniem ZSZ, który ukończył naukę w szkole i naukę zawodu i zdał odpowiednie egzaminy uzyskując tytuł czeladnika w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia czy J. Ż. spełnia wszystkie warunki konieczne do pełnienia obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu. Organy zarzuciły bowiem, że posiada on co prawda tytuł mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, natomiast nie posiada przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo też ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

J. Ż. w trakcie postępowania przedłożył: świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 7 czerwca 1986 r. wydanego przez Zakład Doskonalenia Zawodowego, jednak dokument ten uprawnia go do pracy w charakterze wyłącznie " wykładowcy" a nie " instruktora praktycznej nauki zawodu", zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2010 r. Nr 244 poz.1626) (dalej: jako rozporządzenie).

Zgodnie z § 10 rozporządzenia zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy - zwani dalej "instruktorami praktycznej nauki zawodu" (ust. 2). Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa powyżej powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w przepisach w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (ust. 3). Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu (ust.4).

Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny oraz: 1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać (ust.5).

Na tle powołanych przepisów, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że skarga nie mogła odnieść pożądanego skutku, gdyż organy obu instancji trafnie wskazały, że J. Ż. nie spełniał wszystkich warunków do przyznania dofinansowania określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia. Wprawdzie skarżący posiada tytuł mistrza w zawodzie którego nauczał, jednak nie posiada on przygotowania pedagogicznego wymagane od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, ani ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego go do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Strona skarżąca błędnie uznała, że ukończony w 1986 r. przez J. Ż. kurs pedagogiczny uprawniający go do zatrudnienia w charakterze wykładowcy, uprawnia go również do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Przedmiotowy kurs został zorganizowany na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 27 czerwca 1983 r. Nr [...] w sprawie organizacji kursów pedagogicznych (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych. Nr 7 poz. 47). Ukończenie tych kursów uprawniało uczestników do ubiegania się o zatrudnienie w charakterze wykładowcy lub instruktora praktycznej nauki zawodu. Tymczasem ukończony przez skarżącego kurs pedagogiczny uprawnia skarżącego tylko i wyłącznie do ubiegania się o zatrudnienie w charakterze wykładowcy kształcenia kursowego na kursach. Potwierdza to treść przedłożonego przez stronę skarżącą świadectwa, które jednoznacznie wskazuje, iż J. Ż. uzyskał uprawnienie do zatrudnienia w charakterze wykładowcy.

Zasadnie więc organy przyjęły, iż ukończenie kursu dla wykładowców nie uprawniało do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu.

Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że organy prawidłowo uznały za odpowiadające prawdzie, iż jak wynika z treści przedłożonego przez stronę skarżącą zaświadczenia, zakres uprawnień J. Ż. ogranicza się wyłącznie do możliwości zatrudnienia w charakterze wykładowcy na kursie, nie zaś instruktora praktycznej nauki zawodu.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że J. Ż. nabył uprawnienia instruktora praktycznej nauki zawodu na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1875), które w § 1 pkt 1 wprowadza przepis przejściowy, dotyczący kwalifikacji pedagogicznych instruktorów praktycznej nauki zawodu, nabytych przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Mistrzów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu .

Stwierdzić bowiem należy, że powołane rozporządzenie na podstawie § 1 pkt 1 zmieniło § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988), w ten sposób, że przepis ten otrzymał brzmienie: Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, z zastrzeżeniem ust. 5. Porównując go z treścią dotychczas obowiązującego przepisu, wskazać należy, że uprawnienia do szkolenia młodocianych pracowników mają również instruktorzy, którzy posiadają co najmniej tytuł mistrza i ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Ww. rozporządzenie zniosło zatem konieczność posiadania przez instruktora praktycznej nauki zawodu przygotowanie pedagogiczne wymaganego od nauczycieli lub kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Wprowadziło alternatywnie możliwość wykazania swoich uprawnień na podstawie kursu pedagogicznego, jednak tylko takiego kursu który uprawniał go do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Tymczasem J. Ż. posiada świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego uprawniający go do pracy wyłącznie w charakterze wykładowcy.

Odnosząc się do zarzutu, że J. Ż. od lat otrzymywał dofinansowanie do kosztów kształcenia młodocianych pracowników, wskazać należy, że przedmiotem badania legalności jest jedynie zaskarżona decyzja odmawiająca stronie skarżącej dofinansowania do kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Sąd nie ma uprawnień badania zgodności z prawem innych decyzji, w szczególności wydanych za lata poprzednie.

Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd uznał, ze organy obu instancji szczegółowo i wnikliwie rozpoznały całokształt sprawy, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zarzuty skargi okazały się zatem bezzasadne, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.