Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 750/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 9
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 roku przy udziale P sprawy ze skargi Telekomunikacji Polskiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2008 o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

T wnioskiem z dnia 12 listopada 2009 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji nr [..]., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [..] w sprawie określenia T wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Powołując się na art. 248 § 1 oraz art. 248 § 2 pkt 2) w związku z art. 247 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej oraz art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 powołanej ustawy i art. 6 ust. 9 pkt 1) i art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, spółka wskazała, że w 2008 r. złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości: w jednej wykazano wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej – pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane. Zdaniem spółki, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powinno obejmować wszystkie stanowiące własność podatnika nieruchomości i obiekty budowlane, znajdujące się na terenie jednej gminy. Decyzja określająca spółce podatek od nieruchomości za 2008 r. nie obejmowała budek telefonicznych, co zdaniem wnioskodawcy, rażąco narusza art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 § 3 w zw. z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez spółkę od wskazanej wyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 248 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 522/12, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez T uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 9 września 2011 r., z uwagi na to, że w wydaniu decyzji z dnia z dnia 9 września 2011 r. brali udział członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy uprzednio orzekali w decyzji wymiarowej z dnia 13 stycznia 2011 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001 r.) oraz art. 248 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok.

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] wydaną na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i art. 248 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust.9 pkt 1 i art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że podatnik z własnej inicjatywy złożył dwie deklaracje na podatek od nieruchomości. Dane zawarte w jednej z deklaracji obejmujące wartość budowli zostały zakwestionowane przez organ, który podjął odpowiednie czynności sprawdzające, a następnie przeprowadził postępowanie podatkowe, celem prawidłowego określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Jak wskazał organ, zważywszy, że podatek wynikający z deklaracji niekwestionowanej został w całości uregulowany, brak jest podstaw do uznania, że decyzja określająca, która nie obejmuje przedmiotu opodatkowania wynikającego z deklaracji, której nie zakwestionowano, wydana została z rażącym, naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Żaden przepis nie zabrania bowiem składania więcej niż jednej deklaracji na podatek od nieruchomości przez tego samego podatnika, jeśli tylko przedmioty opodatkowania nie powtarzają się.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem skarżącej spółki, pominięcie przy wydawaniu decyzji niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 o.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wydając decyzję podatkową na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, przy czym zgodnie z art. 84 oraz z art. 217 Konstytucji RP tylko jedna kwota może być prawidłową kwotą zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Poznaniu delegowany do Prokuratury Apelacyjnej Zbigniew Pierzyński , który zgłosił swój udział w sprawie, wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wywołanym wnioskiem spółki T o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej.

Skarżąca, uzasadniając wniosek, wskazała, że złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości od obiektów znajdujących się na terenie gminy Wysoka.

W każdej z deklaracji wskazano inne obiekty – w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne, w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie gminy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [..]., jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy nie objęła budek telefonicznych. Zdaniem skarżącej, w decyzji z dnia 28 września 2009 r. organ podatkowy powinien był uwzględnić wszystkie nieruchomości i obiekty budowlane, które znajdują się na terenie gminy Wysoka i które stanowią własność T. niezależnie od tego, ile deklaracji na podatek od nieruchomości złożył podatnik. Pominięcie niektórych obiektów, w tym przypadku budek telefonicznych, położonych na terenie gminy Wysoka, stanowi rażące naruszenie prawa.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak objęcia opodatkowaniem wszystkich przedmiotów opodatkowania należących do Spółki, położonych na terenie tej samej gminy, wykazanych w dwóch różnych deklaracjach, w jednej decyzji, określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy ma ono charakter oczywisty, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. O rażącym naruszeniu prawa nie można zaś mówić wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą.

Przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) – zwanej dalej u.p.o.l regulujące postępowanie podatkowe oparte na technice samoobliczenia, nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Zakaz taki nie wynika bowiem ani z przyjętego przez ustawodawcę sposobu rozliczania, ani z przyjętej metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku.

Jak wynika bowiem z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne są obowiązane:

1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości (i obiektów budowlanych) na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;

3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.

Nadto stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Natomiast wysokość podatku dla gruntów i budynków lub ich części jest wyrażana w stawkach kwotowych, a dla budowli w stawkach procentowych. Innymi słowy wysokość podatku w każdym wypadku koreluje z ujawnioną podstawą opodatkowania.

Z powyższego wynika więc, że w przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w jednej z deklaracji (z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania wykazanych w drugiej z deklaracji) nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzje, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w której orzeknie w pozostałym zakresie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. II FSK 107/11 oraz powołane w nim orzeczenia, dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oddalił skargę.