Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 902/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1; art 10 ust 1; art 20 ust 1
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez E. G. odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł od dochodów, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...] zł Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz. w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania ustalił, że podatniczka w 2001 r., po wyłączeniu wspólności majątkowej, poniosła wydatki w łącznej kwocie [...] zł, na którą składały się:

• wydatek na zakup samochodu osobowego [...] na kwotę [...] zł,

• wydatek na zakup samochodu osobowego [...] na kwotę [...] zł,

• opłata notarialna uiszczona przy sprzedaży działki w kwocie [...] zł,

• wydatek na zakup nieruchomości w M. na kwotę [...] zł,

• opłata notarialna uiszczona przy zakupie powyższej nieruchomości w kwocie

[...] zł,

• podatek od czynności cywilnoprawnych uiszczony od umowy pożyczki w kwocie [...] zł,

• wydatki na remont mieszkania na kwotę [...] zł,

• zaliczki na podatek dochodowy uiszczone od emerytury w kwocie [...] zł,

• składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie [...] zł,

• wydatki związane z bieżącym utrzymaniem gospodarstwa domowego w kwocie [...] zł.

Nadto, organ podatkowy uznał następujące przychody osiągnięte w [...] r. za źródło pokrycia poniesionych wydatków:

• kwotę [...] zł - z tytułu zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za [...] r.,

• kwotę [...] zł - z tytułu sprzedaży działki z zabudowaniami mieszkalno-gospodarczymi w G.

• kwotę [...] zł - dochody z emerytury,

• kwotę [...] zł - z tytułu pożyczek uzyskanych w dniu [...] r. od D. i S. M.

Łączny przychód E. G. 2001 r. stanowił zatem kwotę [...] zł.

Jednocześnie organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że nie zasługują na wiarę oświadczenia E. G., że wydatki poniesione w [...] r. pokryła ona w części z oszczędności posiadanych na dzień [...] r. w wysokości [...] zł oraz [...] dolarów amerykańskich przetrzymywanych przez nią w domu, ponieważ podatniczka nie przedstawiła dowodów na tę okoliczność, a zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdziły wskazanych przez nią okoliczności.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz. podał też, że pomiędzy pisemnymi wyjaśnieniami składanymi przez E. G., wobec odmowy, z uwagi na stan zdrowia, uczestniczenia przez nią w przesłuchaniu przez pracownika organu, a zeznaniami przesłuchanego w charakterze świadka męża podatniczki – A. G., w kwestii oszczędności zgromadzonych na dzień [...] r., występuje szereg sprzeczności i nieścisłości, które podważają wiarygodność strony. Sprzeczności te dotyczyły między innymi: kwot oszczędności, okresów pobytu A. G. w K., kwot oszczędności pochodzących z dewiz przywiezionych z K., okresów zamiany przywiezionej waluty na złote polskie, sposobu przechowywania oszczędności, momentu otrzymania darowizny w wysokości [...] dolarów amerykańskich od ojca A. G.

Ponadto, organ podatkowy pierwszej instancji zauważył, że zeznania A. G. pozostają w sprzeczności ze zgromadzonymi dowodami albowiem zeznał on, że przebywał i pracował w K. m.in. w okresie [...] do [...] r. Z kolei z dowodów zgromadzonych przez organ podatkowy wynika, że we wskazanym okresie świadek nie mógł przebywać poza granicami kraju, ponieważ był w tym czasie stroną transakcji kupna - sprzedaży i tak: w dniu [...] r. nabył w Sz. samochód [...] (umowa zawarta w [...] r., a w dniu [...] r. sprzedał ten samochód. Również w roku [...] A. G. tworzył lokaty terminowe w banku [...], tj. w dniach: [...] r., [...] r., [...] r., a jedną z nich likwidował [...]r.

W ocenie organu, niezgodne z zebranymi dowodami było także zeznanie świadka w kwestii przechowywania środków pieniężnych w domu od roku [...], gdyż świadek sam przedłożył dowody, z których wynikało, że posiadał lokaty bankowe na przełomie lat [...] –[...]. Stąd, w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, za niewiarygodne należało uznać stwierdzenie, że lokował on środki pieniężne w banku tylko do [...] r.

Dodatkowo organ podatkowy zwrócił uwagę na fakt, że zarówno wyjaśnienia E. G. jak i zeznania jej męża, dotyczące sprzedaży dolarów (zamiany na złote polskie) dowodzą, że na dzień [.....] r. E. G. nie mogła posiadać oszczędności w wysokości, jak to określiła, około [...] USD, skoro dolary przywieziono do Polski w okresie od [...] – [...] r., a ich sprzedaż miała miejsce w latach [...]-[...].

Po analizie zebranych dowodów w trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że E. G. na dzień [...] r. mogła dysponować oszczędnościami, które były źródłem pokrycia wydatków poniesionych w tym roku, w wysokości [...] zł oraz przedstawił na tę okoliczność wyliczenia dotyczące sytuacji finansowej małżonków G. za okres od [...] do [...] r.

W dalszym ciągu swojego uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że po uwzględnieniu w dochodach [...] r. wyliczonego przez organ pierwsze instancji stanu zasobów pieniężnych na dzień [...] r., wskazaną na wstępie decyzją, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sz. ustalił podatniczce zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za [...] r. w wysokości [...] zł od dochodów w wysokości [...] zł, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, E. G. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. w całości.

Zdaniem podatniczki, organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego oraz art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Stawiając powyższe zarzuty, E. G. podkreśliła, że drobne rozbieżności pomiędzy jej oświadczeniami, a zeznaniami świadka spowodowane są upływem czasu nie mogły dyskwalifikować wiarygodności przeprowadzonych dowodów. Ponadto, podatniczka nie zgodziła się ze stanowiskiem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz. w zakresie:

- stwierdzenia, iż nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego darowiznę od córki na zakup mieszkania w B. S., skoro na tę okoliczność zeznania składał świadek,

- przyjęcia, bez przeprowadzenia postępowania, w celu ustalenia wydatków i źródeł ich pokrycia za lata [...]-[...], iż skonsumowała kwotę [...] zł, pochodzącą ze sprzedaży mieszkania w [...] r., na wydatki poniesione w latach [...]-[...] skoro oświadczyła, że z kwoty tej sfinansowała wydatki poniesione w [...] r.,

- wysokości środków z likwidacji lokat założonych przez A. G. w latach [...]-[...].

Nadto, zdaniem podatniczki, fakt posiadania oszczędności, z których pokryła wydatki poniesione w [...] r., został potwierdzony dowodami w postaci jej oświadczeń, zeznaniami A. G. oraz oświadczeniem córki – M. R.

Po przeanalizowaniu akt sprawy i rozpatrzeniu zarzutów złożonego odwołania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego i procesowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu ciężar dowodu, że stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, obciąża podatnika i to na podatniku ciąży wykazanie, iż wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub w posiadanych zasobach.

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, podatniczka nie uprawdopodobniła ani też nie udowodniła, że na dzień [...] r. przechowywała w domu oszczędności rzędu [...] USD i [...] zł. Także dowód z przesłuchania świadka nie wyjaśnił stanu jej oszczędności. Z kolei zaś analiza dochodów i wydatków za lata [...]-[...] nie wykazała jakoby E. G. mogła dysponować wskazywanymi przez siebie kwotami.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał także, że nie zgadza się z sugestią zawartą w odwołaniu, iż wiek małżonków G., jak i znaczny upływ czasu od dokonywanych przez nich czynności, obligują organ podatkowy do uznania za wiarygodne i niepodważalne wyjaśnienia strony jak i zeznania świadka, w sytuacji, gdy brak jest zgodności wyjaśnień podatniczki z jedynym dowodem, tj. zeznaniami świadka.

W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał także, że organ pierwszej instancji nie zanegował pobytu i pracy A. G. w K., gdzie ww., jak sam zeznał, wykonywał pracę "na czarno", a jedynie pobyt i zarobkowanie świadka w K. w [...] r. bowiem pozostałe dowody, wskazują, że w [...] r. A. G. nie mógł przebywać w K.

Odnośnie sposobu przechowywania oszczędności Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że zgromadzone dowody podważają zeznania świadka o przechowywaniu oszczędności od [...] r. w domu i to w znacznych kwotach, wskazanych zarówno przez świadka jak i podatniczkę, w sytuacji gdy znikoma ich część ulokowana była w banku i była źródłem dodatkowego dochodu w postaci odsetek.

Ponadto, organ odwoławczy wskazał także, że podatniczka nie udowodniła i nie uprawdopodobniła, że na dzień [...] r. posiadała [...] dolarów amerykańskich otrzymanych od ojca swojego męża, a także, że otrzymała darowiznę od córki na zakup mieszkania w B. S.

Odnośnie kwoty [...] zł uzyskanej ze sprzedaży mieszkania w [...] r., niesłusznie przyjętej, zdaniem strony, na pokrycie wydatków za lata [...]-[...] organ odwoławczy wskazał, że przyjęty sposób rozliczenia tego dochodu nie naruszył zasady ustalania przychodów z nieujawnionych źródeł.

Powyższe ustalenia Dyrektora Izby Skarbowej stały się podstawą do wydania wskazanej na wstępie decyzji, którą podatniczka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem art.191 Ordynacji podatkowej tj. z przekroczeniem granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, które polegało na: odmowie wiarygodności zeznaniom świadka A. G.; odmowie wiarygodności oświadczeniom E. G., poprzez bezzasadne przyjęcie, że są one sprzeczne z zeznaniami świadka; ustaleniu w świetle zebranego materiału dowodowego, iż przed rokiem [...] możliwe było zgromadzenie przez podatniczkę oszczędności jedynie w wysokości jedynie [...] zł; ustaleniu, że skarżąca nie mogła przeznaczyć na pokrycie wydatków poniesionych w [...] r. kwoty [...] zł, pochodzącej ze sprzedaży mieszkania w Sz. w [...] r.; sprzecznym z zasadami rozsądnego wnioskowania rozliczeniu przez organ pierwszej instancji przychodów i wydatków za lata [...]-[...]; sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego i logicznym wnioskowaniem ustaleniu, iż stan zasobów finansowych na początku [...] r. był równy zeru.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sprzeczności i nieścisłości wynikające z wyjaśnień składanych przez skarżącą i jej męża mają drobny charakter i w odniesieniu do kwot, zdarzeń i czasu, którego dotyczą nie mogą uchodzić za fundamentalne oraz nie przesądzają o ich nieprawdziwości.

Nadto, zdaniem skarżącej, ustalenie organu pierwszej instancji i potwierdzenie tego przez organ odwoławczy, iż na początek [...] r. mogła posiadać jedynie oszczędności rzędu [...] zł oparte zostało na błędnych założeniach i nieprawidłowym wnioskowaniu. Absurdalne jest bowiem założenie, że małżonkowie G. w rok [...] weszli z budżetem równym zero, ponieważ za lata [...]-[...] nie składali zeznań podatkowych, skoro w [...] r. kupili i sprzedali samochód, a A. G. utworzył w banku lokaty w wysokości [...] zł. Również rozliczenie przychodów i wydatków za [...] r. doprowadziło, zdaniem skarżącej, do ustalenia nieprawdziwego wyniku za [...] r. Ponadto, w ocenie podatniczki, organy obu instancji bezzasadnie nie uznały kwoty [...] zł uzyskanej przez nią ze sprzedaży mieszkania w Sz. w [...] r. za źródło pokrycia poniesionych wydatków w [...] r.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sz.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.

Regulując opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych, ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze. zm.) stanowi przede wszystkim w art. 3 ust. 1, że osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywające czasowo na tym terytorium w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), zaś określając w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów - zalicza do nich też, obok źródeł wcześniej wymienionych - także "inne źródła", za przychody z tych źródeł uważając m.in.: przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych (art. 20 ust. 1 w jego brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r.).

Wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się, według art. 20 ust. 3 tej ustawy, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy).

Z przedstawionej regulacji wynika, że ustalenie, podlegającego opodatkowaniu, przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tylko takie bowiem mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. Jest oczywiste, że stanowiące przedmiot postępowania podatkowego ustalenia, dotyczące wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, należą do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar dowodzenia faktów wskazujących na wysokość poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. O ile więc, na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub mienie jakiej wartości zostało przez niego w ogóle zgromadzone, o tyle, z natury rzeczy i charakteru prawno-podatkowej instytucji opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych wynika, że ciężar dowodzenia tego, że wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym, w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, przerzucony został na podatnika, tylko on jest bowiem dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów uzyskanych w badanym roku i latach poprzednich.

Ustalenie wysokości tych przychodów następuje w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu. W interesie podatnika leży zatem przeprowadzenie rzetelnych dowodów.

Jak już wskazano powyżej, stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe prowadzi w sprawie organ podatkowy, na którym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 187 Ordynacji podatkowej). Zebrane dowody podlegają przy tym swobodnej ocenie tego organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena dowodów nie oznacza jednak samowoli organu podatkowego. Aby bowiem ocenę dowodów można było uznać za prawidłową, musi być przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny.

Na gruncie stanu faktycznego, jaki ujawniony został w postępowaniu podatkowym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że środki na poniesione w [...] r. wydatki w wysokości [...] zł, pochodziły ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od podatowania.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a w szczególności oświadczeń składanych przez skarżącą, wobec odmowy przesłuchania jej przez organ, w powiązaniu z zeznaniami jej męża – A. G. zawierają liczne rozbieżności, które pozwalają na odmówienie im wiarygodności. Nieścisłości te dotyczą bowiem istotnych kwestii, jak: okresy zarobkowania w K., kwoty posiadanych z tego tytułu oszczędności, okresy spieniężania waluty, a także sposoby przechowywania tych środków. Jednocześnie jednak ponowienie podkreślić należy, że w niniejszej sprawie to podatniczkę obciążał dowód, że jej wydatki w [...] r. znajdują odzwierciedlenie w przychodach opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania przychodach zgromadzonych w danych roku podatkowym lub latach wcześniejszych, bowiem raz jeszcze przypomnieć należy, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Jednak fakt zarobkowania przez męża skarżącej w przeszłości za granicą i wysokość osiąganych przez niego dochodów z pracy nieopodatkowanej, w sytuacji gdy następnie oszczędności te były przechowywane w domu, nie może być dowodem na to, że wydatki, które podatniczka poniosła w [...] r. znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

Za prawidłowe należy uznać także stanowisko organu odwoławczego odnośnie nieuwzględnienia w przychodach podatniczki darowizny od jej córki w wysokości [...] zł wobec braku jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego tę okoliczność, a także wobec faktu, że okoliczność ta został przywołana przez podatniczkę dopiero po zeznaniach świadka oraz darowizny od ojca A. G., która także nie została udokumentowana, a nadto rozbieżne są ustalenia, co do czasu otrzymania tych środków poczynione na podstawie oświadczenia skarżącej i zeznań jej byłego męża.

Nie zasługują na uwzględnienie także pozostałe zarzuty podniesione w skardze, bowiem zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że skoro, zdaniem podatniczki, posiadała ona w latach [...]-[...] wystarczające środki na pokrycie swoich wydatków bez potrzeby wydatkowania środków ze sprzedaży mieszkania, która miała miejsce w [...] r., a rozliczenie dokonane przez organ podatkowy przychodów i wydatków za te lata, a także ustalenie stanu jej finansów na początku [...], jako równego zeru, było sprzeczne z zasadami rozsądnego wnioskowania, zasadami i doświadczenia życiowego i logiką, to skarżąca obowiązana była na te okoliczności przedstawić stosowne dowody. Tak więc, pomimo przedstawienia przez organy podatkowego szczegółowego rozliczenia osiąganych przez skarżącą i jej męża w okresie od [...] do [...] r. przychodów i ponoszonych wydatków, skarżąca nie przeciwstawiła stanowisku organów żadnych dowodów poza stwierdzeniem, że ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są bezzasadne oraz sprzeczne z zasadami rozsądnego wnioskowania, doświadczenia życiowego i logiką. Tymczasem, np. odnośnie wydatkowania kwoty [...] zł, pochodzącej ze sprzedaży przez małżonków G. w dniu [...] r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, wchodzącego w skład ich majątku dorobkowego, organy podatkowe wskazały, że także w [...] r. ww. ponieśli wydatki w łącznej wysokości [...] zł (przy przychodach [...] zł), na które złożyła się min. kwota [...] zł przeznaczona na zakup mieszkania w B. S., czy też kwota [...] zł na zakup samochodu [...], przy czym organ podatkowy przyjął najniższą cenę tego samochodu, bowiem strona nie dysponowała ani dowodem zakupu tego auta ani nie pamiętała ceny jego zakupu. W świetle powyższych ustaleń, twierdzenie skarżącej, która aktem notarialnym z dnia [...] r. zawarła z A. G. umowę wyłączającą wspólność ustawową, że cała kwota uzyskaną ze sprzedaży mieszkania została przeznaczona na wydatki poniesione w [...] r., wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę okoliczność lub wskazujących, że wydatki [...] r. pokrywane były z innego źródła niż kwota uzyskana za sprzedaży mieszkania, nie mogły być przez organy podatkowe uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że uprawniony jest wniosek organów podatkowych, że zakwestionowane wydatki zostały pokryte przychodami ze źródeł nieujawnionych. Skoro bowiem w rozpoznawanej sprawie fakt posiadania przez E. G. przychodów i środków, pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, umożliwiających wydatkowanie w [...] r. zakwestionowanej kwoty, nie został udowodniony, to tym samym nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym, że w tym zakresie naruszyły prawo.

Reasumując, stwierdzić należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, a uzyskane dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych, w tym zwłaszcza organu odwoławczego, uwzględnia reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Z tego też względu za nieuzasadnione należy uznać zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).