Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 854/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (sprawozdawca ), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie zaległości podatkowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] 2004r. Pan G. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o częściowe umorzenie oraz rozłożenie na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych wraz z odsetkami za zwłokę za lata 1999-2001.

W uzasadnieniu wniosku podatnik powołał się na fakt, iż zaległość podatkowa powstała na skutek koniecznego doinwestowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz ustawicznego braku wpłat ze strony kontrahentów. Podał także, iż na utratę płynności finansowej i chwilowe zachwianie równowagi firmy wpłynęły również ciągłe zmiany opłat transportowych oraz konieczność ich regulowania. Nadto złożony wniosek skarżący umotywował faktem, iż jednorazowa wpłata należności z tytułu zaległego podatku pozbawi go możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz znacznie pogorszy warunki egzystencji jego rodziny. Poza tym zmuszony zostanie do ograniczenia zatrudnienia, co niewątpliwe wpłynie negatywnie na egzystencję zatrudnionych w jego firmie pracowników i ich rodzin.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 67, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm./ Prezydent Miasta C. odmówił umorzenia podatku od środków transportowych za lata 1999-2001 w kwocie [...] zł; odmówił umorzenia odsetek za zwłokę w podatku od środków transportowych za lata 1999-2001 w kwocie [...] zł oraz rozłożył na 12 miesięcznych rat zaległy podatek od środków transportowych za lata 1999-2001 w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł.

Uzasadniając swą decyzję organ pierwszej instancji stwierdził, iż wyniki przeprowadzonego postępowania podatkowego nie skłaniają do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony w zakresie częściowego umorzenia zaległego podatku oraz odsetek za zwłokę. Z sytuacji majątkowej zobowiązanego nie wynika, by nie mógł on uregulować należności podatkowej. Zobowiązany, prowadząc działalność gospodarczą posiada stałe źródło dochodów. Ponadto o istnieniu lub braku ważnego interesu podatnika, uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowej przesądza nie tylko wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów ale i rozmiar dokonywanych wydatków. Organ podał także, iż działalność gospodarcza jest działalnością prowadzoną na własne ryzyko, nie jest więc istotne z punktu widzenia organu podatkowego, że zaległość nie powstała z winy umyślnej podatnika, czy też powstała wskutek nie wywiązania się kontrahentów podatnika z zobowiązań. Ryzyko związane z niezapłaceniem należności za wystawione faktury przez kontrahentów nie może być usprawiedliwiona przesłanką domagania się umorzenia powstałych ,,nie z winy podatnika" zaległości podatkowych. Skutki niewłaściwego doboru kontrahenta obciążają prowadzącego działalność gospodarczą. On też ma roszczenie cywilnoprawne o naprawienie szkody wynikłej z winy lub nienależytego wykonania zobowiązania przez kontrahenta. Nadto w przedmiotowej decyzji organ I instancji postanowił częściowo przychylić się do wniosku zobowiązanego i rozłożyć spłatę zaległego podatku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na 12 miesięcznych rat. Uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii wskazał, iż zastosowanie tejże ulgi ma na celu umożliwienie spłaty zobowiązań podatkowych tym podatnikom ,którzy znaleźli się przejściowo w trudnej sytuacji.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik w pierwszym rzędzie wskazał na całkowicie niezasadne twierdzenia organu o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej i posiadaniu stałego źródła przychodu. Wskazał na pominięcie przez organ faktu, iż przychód nawet ,,w układzie udzielonego rozłożenia na raty" nie umożliwia mu spłaty wyznaczonej raty miesięcznej. Podatnik zarzucił organowi I instancji także nie rozpatrzenie wniosku z punktu widzenia ,,ważnego interesu". Poza tym wskazał, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przechodzi przejściowe kłopoty finansowe spowodowane czynnikami niezależnymi od podatnika i będącymi następstwem świadomie przyjętej strategii gospodarczej. Zaznaczył nadto, iż istnieje pozytywna prognoza co do dalszych wyników prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a od organu oczekiwał incydentalnej pomocy. W jego przekonaniu nie jest nią rozłożenie zadłużenia na 12 rat, albowiem by pomoc była skuteczna musiałaby polegać na rozłożeniu zaległości na 36 rat. Na koniec podatnik podał, iż decyzja organu I instancji jest wadliwa co dyskwalifikuje ją jako akt prawny ze względu na rażące naruszenie prawa (decyzja wydana bez podstawy prawnej).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie uwzględniło odwołania i działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 48 § 1 pkt. 2 i § 3, art. 67 § 1 i § 1a Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia [...] r. o nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołując treść art. 67 O.p. wskazał, iż okolicznościami uzasadniającymi przyznanie ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej są zdarzenia wyjątkowe o charakterze obiektywnym, a więc takie, na których wystąpienie lub nie wystąpienie podatnik nie ma wpływu. Zaznaczył przy tym, iż nie mogą być to sytuacje objęte typowym pojmowaniem ryzyka gospodarczego, a więc takie jak występowanie w procesie gospodarczym okresów koniunktury lub dekoniunktury. Organ wskazał, iż obowiązek płacenia podatków jest typowym obciążeniem każdego przedsiębiorcy i jako taki musi być uwzględniony w planowaniu działalności gospodarczej. Podatek od środków transportowych jest o tyle łatwy do uwzględnienia w tych prognozach, gdyż ma on charakter podatku majątkowego i jego wysokość jest oderwana od osiągniętego przychodu, który zawsze ma charakter niepewny. Nie znalazło uznania w oczach organu odwoławczego stwierdzenie podatnika o nie rozpatrzeniu jego wniosku pod kątem ważnego interesu podatnika jako podstawy umorzenia. Według organu występowanie ważnego interesu podatnika jest zaledwie punktem wyjścia do rozpoznawania sprawy, a nie bezwzględną przyczyną powodującą zastosowanie takiej ulgi. SKO stwierdziło także, iż organ podatkowy zadośćuczynił obowiązkowi rozpatrzenia sprawy zgodnie z przepisami o warunkach i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców do czego zmusza art. 67 § 1a O.p. W tym miejscu wskazał, iż użycie przez ustawodawcę zwrotu ,,zgodnie z przepisami" nie znaczy ,,na podstawie", a jedynie przypomina o obowiązku zachowania stanu nie sprzeczności z przepisami ustawy określającej postępowanie w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W tym zatem zakresie organ odwoławczy stanowisko organu gminy o odmowie umorzenia zaległości podatkowej uznał za słuszne. Rozpatrując z kolei odwołanie w części dotyczącej rozłożenia na 12 miesięcznych rat zaległości podatkowej wraz z odsetkami, organ odwoławczy również nie przychylił się do stanowiska podatnika i uznał argumenty organu podatkowego. Przypomniał , iż decyzja o stosowaniu ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej i odsetek nosi znamiona uznania administracyjnego. Jednocześnie należy pamiętać, że tego rodzaju ulgi nie mogą stanowić formy kredytowania przedsiębiorcy. Organ podatkowy jest zmuszony do wyboru takiej drogi postępowania, gdzie z jednej strony podatnik otrzyma pomoc, a z drugiej strony interesy społeczności lokalnej nie doznają uszczerbku spowodowanego brakiem środków z wpłacanych podatków. Bezzasadne jest również zdaniem organu II instancji twierdzenie odwołującego się, iż pomoc publiczną przyznano bez podstawy prawnej, gdyż rozłożenie na raty jest w myśl ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej formą pomocy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie poświadczono ten fakt- nie ma go w sentencji orzeczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący Pan G. S. działając przez swego pełnomocnika zaskarżył w całości powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, że organy podatkowe pominęły przepisy prawne regulujące kwestie udzielenia pomocy publicznej, w szczególności pomocy de minimis. Nie powołanie jako podstawy prawnej w zaskarżonych decyzjach przepisów regulujących problematykę pomocy publicznej jest naruszeniem zasad postępowania tym bardziej, iż uzasadnienie decyzji nie świadczy o merytorycznym wykorzystaniu przepisów postępowania w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Nadto skarżący podał, iż organy administracji publicznej nie działają na podstawie przepisów prawa, a ich postępowanie prowadzi do powstawania nierzeczywistych stanów prawnych, gdyż wnioskodawca ,,otrzymał pomoc de minimis, a w rzeczywistości jej nie otrzymał". Podał, iż zarzut ten sformułowany został już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, lecz organy w tym przedmiocie nie udzieliły wyjaśnień, a także nie określiły sposobu wykorzystania przyznanej pomocy de minimis w kwocie [...] zł. Na koniec skarżący podniósł zarzut błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego w sprzeczności z art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację przedstawioną w jej uzasadnieniu.

Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006r. pełnomocnik skarżącego złożył kserokopię zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis dotyczące jednak innego podmiotu wydane w dniu [...] 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w części lub w całości, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, że skarga podlega uwzględnieniu jedynie wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściły się naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania i to w takim stopniu, który sprawia, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przywołać regulację prawną zawartą w art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 roku, nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym okresie. Stosownie do jego treści, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W myśl wyżej zacytowanego przepisu, przesłankami zastosowania przez organy podatkowe ulgi płatniczej w postaci umorzenia zaległości podatkowej na wniosek podatnika- jest jego ważny interes lub interes publiczny. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować. Przykładem w tym zakresie może być utrata możliwości zarobkowania, czy też utrata losowa majątku. Interes publiczny przemawia natomiast za zastosowaniem ulgi podatkowej w sytuacji, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, ze względu na to, iż nie jest on w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 roku, sygn. akt SA/Sz 850/98). Interes podatnika w rozumieniu art. 67 § 1 rozumiany szerzej, to nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalna sytuacja ekonomiczna w tym wysokość uzyskiwanych prze stronę dochodów jak również konieczność ponoszenia wydatków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1999r., sygn. akt. SA/Sz 1753/98).

W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł dwa zarzuty. Pierwszy, zasadniczy zarzut skargi dotyczy pominięcia przez organy podatkowe zarówno I jak i II instancji przepisów prawnych regulujących kwestię udzielenia pomocy publicznej w szczególności pomocy de minimis zarówno w podstawie prawnej zaskarżonych decyzji jak i w uzasadnieniach tychże orzeczeń, co świadczy o nieuwzględnieniu przez organy podatkowe przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Z kolei drugi zarzut odnosi się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu II instancji w przedmiocie trybu wnoszenia skargi do Sądu.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi na wstępie przytoczyć należy treść art. 67 § 1a O.p. w myśl, którego umorzenie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej na wniosek podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, która uchyliła ustawę z dnia 27 lipca 2002r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Zgodnie z art. 2 pkt. 16 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej , beneficjentem pomocy jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na formę organizacyjnoprawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) pomocą publiczną jest wszelka pomoc udzielana przez państwo lub ze źródeł państwowych bez względu na formę, która przez uprzywilejowanie niektórych przedsiębiorców lub niektórych gałęzi produkcji zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem. Ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej określa zaś, zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w przepisie, o kŧórym mowa powyżej tj. art. 87 ust. 1 TWE w tym postępowanie w sprawie przygotowania do notyfikacji projektów programów pomocowych, projektów pomocy indywidualnej oraz projektów pomocy indywidualnej na restrukturyzację, zasady współpracy Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z podmiotami opracowującymi programy pomocowe, podmiotami udzielającymi pomocy, podmiotami ubiegającymi się o pomoc oraz beneficjentami pomocy w zakresie pomocy publicznej, zasady reprezentowania Rzeczypospolitej Polskiej przed Trybunałem Sprawiedliwości i Sądem I instancji w sprawach z zakresu pomocy publicznej, zasady i tryb zwrotu pomocy publicznej oraz zasady jej monitorowania.

Z powyższych uregulowań wyraźnie wynika, iż w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania § 1a art. 67 O.p., gdyż skarżący w chwili składania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę nie był beneficjentem, pomocy publicznej, o której mowa w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Dlatego też organy podatkowe orzekając w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej nie były zobowiązane uwzględniać przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, a jedynie zbadać czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67 § 1 O.p. tj. czy występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Ponadto ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej jak już wykazano powyżej reguluje jedynie obowiązki jakie ciążą na podmiotach korzystających i udzielających pomocy publicznej po przystąpieniu Rzeczpospolitej do Unii Europejskiej, nie stanowi zaś o przesłankach uzyskania przez podatnika ulgi płatniczej.

Ustosunkowując się z kolei do kwestii przesłanek, o których mowa powyżej na wstępie wyjaśnić należy, iż art. 67 § 1 O.p. regulując podstawy instytucji umorzenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę jest przepisem opartym na tzw. uznaniu administracyjnym polegającym na tym, że nawet w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadnionych ważnym interesem podatnika, organ podatkowy nie jest bezwzględnie zobowiązany umorzyć zaległość podatkową lub zastosować innego rodzaju ulgę podatkową. Konstrukcja prawna tego przepisu w zasadzie uniemożliwia kontrolę legalności podjętej, negatywnej w tej kwestii decyzji, gdyż decyzja ta nie narusza prawa tak w przypadku wystąpienia jak i nie wystąpienia opisanych tam przesłanek. Z drugiej strony zaskarżona decyzja, w pełnym zakresie, podlega badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc organy podatkowe nie są zwolnione od obowiązku dokonania prawidłowych ustaleń dotyczących okoliczności mogących spowodować umorzenie należności podatkowych oraz sytuacji majątkowej podatnika, a następnie od przeprowadzenia oceny czy zagrozi to m.in. jego egzystencji. Przepis ten ma charakter wyjątkowy, gdyż zasadą jest płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne, wyjątkowe okoliczności mogą być przyczyną odstępstwa od tej zasady.

Jeżeli chodzi zaś o ustalenie aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie okoliczności te zostały wyjaśnione w sposób wystarczający i pozwalający na dokładne i wszechstronne zbadanie stanu faktycznego sprawy i jego rozważenie w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Uprawnienie organu podatkowego do wydania decyzji uznaniowej nie zwalnia go z obowiązku zbadania czy zachodzą w rozpatrywanej sprawie przewidziane ustawą okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych w całości lub w części. Zgodnie z treścią przepisu art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Tak więc załatwienie sprawy podatkowej przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i narusza w ten sposób przepisy postępowania administracyjnego.

Wydając przedmiotową decyzję organ podatkowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności przemawiających za udzieleniem wnioskowanej ulgi, gdyż z sytuacji majątkowej podatnika nie wynika, by nie mógł on uregulować należności podatkowej. Jego sytuacja osobista i majątkowa w szczególności stałe źródło dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej nie zostały uznane za szczególnie wyjątkowe, a zwłaszcza jako zagrażające jego egzystencji. Dlatego też organ podatkowy mając na względnie przejściowe problemy finansowe podatnika, wybrał taką drogę postępowania, gdzie z jednej strony podatnik otrzymał pomoc w postaci rozłożenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za 12 rat, a z drugiej interesy społeczności lokalnej nie doznały uszczerbku spowodowanego brakiem środków z wpłacanych podatków.

Organ II instancji słusznie podkreślił, iż obowiązek płacenia podatków jest typowym obciążeniem każdego przedsiębiorcy i jako taki musi być uwzględniony w planowaniu działalności gospodarczej. Nieakceptowaną sytuacją w świetle prawa jest dokonywanie jednych płatności kosztem innych w nadziei, że powstałe zaległości zostaną umorzone.

Należy także zauważyć, iż w zakresie uznaniowych decyzji administracyjnych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ podatkowy nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury, dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji. Takich naruszeń w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Przedmiotem rozważań organów podatkowych były wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj. okoliczności powstania zaległości podatkowych oraz aktualna sytuacja materialna, życiowa podatnika.

Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w trakcie prowadzonego postępowania i przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów procedury podatkowej i to takich, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W rozpatrywanym przypadku organy podatkowe w tym organ odwoławczy zajęte stanowisko prawidłowo uzasadniły co powoduje, że nie doszło do przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się po krótce do drugiego z zarzutów skargi w przedmiocie błędnego pouczenia przez organ odwoławczy o sposobie wniesienia skargi do Sądu należy stwierdzić, iż złożenie skargi dnia [...] 2005r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zaś za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nie wywołało dla strony skarżącej ujemnych skutków. W myśl, albowiem art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (czyli do końca roku 2005r.) skargę wniesioną bezpośrednio do Sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 98 ustawy, o kŧórej mowa powyżej przekazał organowi skargę, która następnie wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została zwrócona Sądowi celem jej rozpoznania.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, orzekł jak w sentencji wyroku.