Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 422/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 267,  art. 270
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi P. W.i K. "W." Sp. z o.o. z siedzibą w J.G. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L.Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji W. Sp. z o.o. z siedzibą w J.G. oprotestowało skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L.Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych.

Dyrektor Zarządu Zlewni w L.Ś., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268) określił przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji W. sp. z o.o. za okres 1 stycznia 2019 r. – 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 30 924 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia wody "G." dla potrzeb komunalnych miasta J.G.

Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 21 marca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w L. Ś. (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w L.Ś.") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne ustaliło, w formie informacji rocznej dla PWiK "W." sp. z o.o. za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 30 924 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia wody "G.". Jednocześnie PGWWP Zarząd Zlewni w L. Ś. w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach:

1. za I kwartał -w terminie do 30 kwietnia 2019 r. w wysokości 7731,00 PLN,

2. za II kwartał -w terminie do 31 lipca 2019 r. w wysokości 7731,00 PLN,

3. za III kwartał-w terminie do 31 października 2019 r. 7731,00 PLN,

4. za IV kwartał w terminie do 31 stycznia 2020 r. 7731,00 PLN.

Powołana informacja roczna została doręczona stronie skarżącej w dniu 27 marca 2019 r., z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego w art. 273 ust. 2 Prawa wodnego, PWiK W. sp. z o.o. w J.G. złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych ustaloną w powołanej informacji wnosząc o określenie jej wysokości według parametru Qrd- ilość roczna dopuszczalna wyliczona na podstawie Q śrd. = 12000 m³/d t.j. dopuszczalnej ilości dobowej.

PGWWP Zarząd Zlewni w L.Ś. nie uznało reklamacji, gdyż według niego istotą opłaty stałej jest potencjalna możliwość poboru z udostępnionych zasobów wody w ramach usług wodnych. Świadczyć o tym ma sformułowanie art. 271 ust. 3 Prawa wodnego "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". Oznacza to maksymalną ilość wód, którą podmiot korzystający z tej usługi może pobrać w dowolnym momencie z zasobu wodnego. Wyjaśniono, że PWiK "W." w J. G. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego [...] z dnia [...] r., wydanego przez Marszałka Województwa D. na pobór wód podziemnych ujęciem wody "G." w ilości 610m³/h co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L.Ś. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r., która wynosi [...]PLN za pobór wód podziemnych, albowiem reklamacja PWiK "W." nie została uznana przez PGWWP Zarząd w Zlewni w L. Ś.

Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego "wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty; czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych". Z § 15 pkt 1 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że "za pobór wód podziemnych – 500 zł na dobę za 1m³/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód". Opłata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki, wynoszącej 500 zł i czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 610 m³/h i wynoszącego po przeliczeniu 0, 169444444 m³/s.

Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego złożyła zobowiązana spółka. Wnioski pisma procesowego dotyczyły uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 271 ust. 2 w zw. art. 9 ust. 4 ustawy Prawo wodne polegające na określeniu opłaty za pobór wód podziemnych ujęciem G.", która narusza warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Drugi z zarzutów dotyczył naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy polegającego na niezastosowaniu art. 7a § 1 k.p.a., a w konsekwencji w sytuacji zasadniczych wątpliwości interpretacyjnych przy określaniu wysokości opłaty stałej na kanwie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego oraz regulacji przepisu art. 271 ust. 2 w zw. Z art. 9 ust. 4 ustawy Prawo wodne i rozstrzygnięcie tych wątpliwości na niekorzyść strony skarżącej.

Na uzasadnienie wskazano, że zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, znak [...] określił Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji "W." Sp. z o.o. w J.G.wysokość należnej opłaty za pobór wód podziemnych ujęciem wody "G.". W ocenie skarżącej - spółka, działająca jako podmiot korzystający ze środowiska, prawidłowo obliczyła i terminowo uiściła opłatę za pobór wód podziemnych ujęciem "G." na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Dalej skarga wskazuje, iż nie ulega wątpliwości, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest wykładnia przepisu art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym podstawą ustalenia opłaty za pobór wód podziemnych jest iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych.

Uzasadniając obliczenie wysokości opłaty określonej w zaskarżonej decyzji organ posiłkuje się danymi zawartymi w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym dla skarżącej (decyzja z dnia [...]r. nr [...]), jednak w bardzo ograniczony i pozbawiony logiki sposób. Wskazuje ponadto, że istotą opłaty stałej jest potencjalna możliwość poboru z udostępnionych zasobów wody w ramach usług wodnych. Jednocześnie organ przemilcza, że to potencjalna możliwość poboru z udostępnionych zasobów wody w ramach usług wodnych jest istotą regulacji zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym, które bezwzględnie wiążą skarżącą spółkę. Naruszenie zaś warunków pozwolenia wodnoprawnego naraża podmiot korzystający ze środowiska na znaczne kary finansowe. W posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym skarżąca jest uprawniona do poboru z udostępnionych zasobów wody w ramach usług wodnych w maksymalnej ilości wynoszącej 12.000 m³/dobę, co daje maksymalny pobór roczny w ilości 4.380.000-m³/rok. Z wyliczonej przez organ opłaty wynika, że roczny pobór miałaby wynieść: 5343.600 m³/rok, co w oczywisty sposób stanowiłoby przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego i spowodowałoby naliczenie opłaty podwyższonej przez organy inspekcji ochrony środowiska.

W ocenie skarżącej właśnie wielkość określona w pozwoleniu wodnoprawnym może być podstawą obliczenia należnej opłaty. Natomiast przeprowadzona przez organ interpretacja spornych przepisów zakładająca jako podstawę określenia opłaty wielkości, które przekraczają limity ustalone w pozwoleniu wodnoprawnym jest w ocenie skarżącej nietrafiona. Okoliczność, iż jest to nowa danina nie może oznaczać, że w toku postępowania, które ma określić jej wysokość organ nie powinien uwzględniać istniejącego sposobu funkcjonowania podmiotów korzystających ze środowiska i związanych z tym uwarunkowań. Dodatkowo podniesiono, że warunki zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym już w swojej istocie były granicami "potencjalnej możliwości poboru", do osiągnięcia których skarżąca nawet się nie zbliża.

Ponadto argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zakładające, że skarżąca ma ponosić opłaty za "potencjalną możliwość poboru" w wysokości, która zakłada naruszenie postanowień pozwolenia wodnoprawnego są przez skarżącą nie do przyjęcia. W ocenie skarżącej niedopuszczalne jest wymierzenie daniny publicznej, która za swoją podstawę będzie mieć zachowania podmiotu, które naruszają obowiązujące przepisy prawa (w tym zapisy pozwolenia wodnoprawnego). Co do zasady sankcje związane z naruszeniem jakiś regulacji mają charakter następczy i są związane ze stwierdzeniem danego uchybienia. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ niejako "założył", że skarżąca spółka przekroczy przyznane jej limity w pozwoleniu wodnoprawnym i wymierzył opłatę, która w istocie jest sankcją za ich przekroczenie. Co w konsekwencji oznacza, że spółka została "ukarana" jeszcze zanim popełniła jakiekolwiek "wykroczenie" oraz w zasadniczy sposób podważa zasadę legalności przy podejmowaniu decyzji przez organ. Nie zmienia tego faktu okoliczność podania w pozwoleniu wodnoprawnym parametru Qmax/h - ponieważ nie oznacza on zgody organu wydającego pozwolenie wodnoprawne na pobór wody z taką wydajnością w każdej godzinie doby i w każdej dobie roku. W konsekwencji nie może stanowić podstawy do obliczenia spornej opłaty. Z pewnością do określenia poziomu potencjalnych możliwości poboru wody z udostępnionych zasobów środowiska znacznie bardziej wymierne jest podanie wielkości rocznej niż maksymalnej wielkości chwilowej. Podanie w pozwoleniu wodnoprawnym parametru chwilowego oznacza wyłącznie to, że podmiot korzystający ze środowiska jest dodatkowo ograniczony parametrem "chwilowym", co nie oznacza, że na jego podstawie można obliczyć limit roczny, który został odrębnie określony i nie jest prostą wielokrotnością Qmax/h podanego w pozwoleniu wodnoprawnym.

Strona wskazuje, że ujęcie wody "G." jest instalacją kontrolowaną i ocenianą przez uprawnione organy w skali roku - a zatem wszelkie parametry, dotyczące pracy tej instalacji należy rozpatrywać w skali roku. Ponadto organ w zaskarżonej decyzji niejako "narzuca" zawyżone wartości poboru wody, zmieniając warunki korzystania z pozwolenia wodnoprawnego, które zostało wydane na wniosek strony. Okoliczność ta dodatkowo wspiera przedstawioną argumentację i uzasadnia prawidłowość stanowiska skarżącej wyrażoną w reklamacji.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stała się decyzja określająca wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, Marszałek Województwa D.w dniu [...] r. wydał decyzję którą, na podstawie art. 37 art. 122 ust. 1 pkt 1, art 123 ust. 2, art. 127 ust. 1 i 2, art. 128 ust. 1 pkt 1, 9a i 10, art. 131 ust. 1 i 2, art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze zm.) orzekł o wydaniu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji ,,W." Spółka z o.o. w J. G. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych i infiltracyjnych z utworów czwartorzędowych ujęcia wody "G." o ustalonych zasobach eksploatacyjnych w wysokości: Qe = 610,0 m³/h przy depresji Se = 3,30 - 4,10 m, składającego się z 10 studni szybowych zlokalizowanych w miejscowościach J. G. (studnie szybowe nr VI-X) oraz D., gmina M. (studnie szybowe nr I-V), w łącznej ilości: Qśrd = 12 000 m³/d i Qmax h = 610 m³/h z przeznaczeniem wody na cele komunalne miasta J. G. W punkcie II decyzji wskazano na szereg warunków, jakie beneficjent ma spełnić, aby móc z pozwolenia korzystać. Podstawę techniczną decyzji stanowił "Operat wodnoprawny na szczególne korzystanie z wód podziemnych i infiltracyjnych w utworach czwartorzędowych na ujęciu wody G." opracowany przez A[...] Sp. z o.o. w W.w lipcu 2008 r.

Nowelizacja Prawa wodnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. stanowi konsekwencję spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), zwanej dalej "Ramową Dyrektywą Wodną". Zgodnie z art. 5 i art. 9 oraz załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności o zasadę "zanieczyszczający płaci"/"użytkownik płaci". Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych. Ponadto państwa członkowskie mają zapewnić, że polityka opłat za wodę przewiduje odpowiednie działania zachęcające użytkowników do efektywnego wykorzystania zasobów wodnych i w ten sposób przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych tej dyrektywy (Druk nr 1529 Rządowy projekt ustawy - Prawo wodne). Z art. 9 Ramowej Dyrektywy Wodnej wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. Ustawodawstwo polskie powtarza powyższe postulaty m. in. w art. 9 ust. 3 Prawa wodnego, zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Ponadto, jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, o których mowa w art. 267 ust. 1 Prawa wodnego, w tym za pobór wód podziemnych (pkt 1). Stosownie do art. 270 ust. 1 opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Zgodnie z art. 270 ust. 6 wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych.

W przepisie art. 35 ust. 1 Prawa wodnego wskazano, że usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza powszechne korzystanie z wód, zwykłe korzystanie z wód oraz szczególne korzystanie z wód. Jedną z wymienionych w katalogu usług wodnych w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego jest pobór wód podziemnych (pkt 1).

Dalej wskazać należy, że opłaty za usługi wodne stanowią szczególnego rodzaju daninę publiczną. Stanowisko takie wyraził w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 299/18, w którym podkreślił, że powszechnie akceptowaną definicją daniny publicznej jest to, że są to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy oraz pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 marca 2010 r. sygn. K 24/08). W konsekwencji opłaty za usługi wodne, choć nie są tak powszechne jak podatki, to jednak należy uznać, że należą do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych w sytuacji wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej i infiltrowanej dla strony skarżącej, przy czym należy mieć na względzie, że jak wskazano wcześniej, z treści pozwolenia wynika, że strona skarżąca, na mocy tej ostatecznej i prawomocnej decyzji jest uprawniona do poboru wody w maksymalnej ilości na godzinę 610 m³. Innymi słowy istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny zaistnienia przesłanek do ustalenia opłaty stałej w ustalonej w kwestionowanym orzeczeniu wysokości.

Jednocześnie nadmienić należy, że materialnoprawną podstawę dla ustalenia opłaty stałej stanowił przepis art. 271 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Z kolei w myśl § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502) do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód podziemnych - 500 zł na dobę za 1 m³/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Wobec powyższego ustalając opłatę organ prawidłowo określił ją jako iloczyn składowych wymienionych w powyższych przepisach, przyjmując jako jednostkową stawkę opłaty – 500 zł, czas wyrażony w dniach – 365 dni oraz maksymalną ilość wody podziemnej wyrażonej w 610 m³/h co po przeliczeniu (zgodnie z normą art. 271 ust. 2 daje 0,1694444 m³/s. Analiza wyliczonej przez organ należności wskazuje, że została ona wyliczona w sposób prawidłowy. Nie sposób zatem podzielić argumentów strony skarżącej w zakresie niezgodnego z prawem wyliczenia opłaty stałej. Strona skarżąca podnosi, że pobór roczny wody podziemnej, wyliczony według kryteriów przyjętych przez organ w znaczny sposób przekroczyłby maksymalny pobór określony w pozwoleniu wodnoprawnym. Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić. Strona wylicza maksymalny dopuszczalny według niej pobór wody przeliczając tę wartość przez maksymalny dobowy pobór wody (12000 m³/d), podczas gdy rozumowanie to polega na nieporozumieniu. Pozwolenie wodnoprawne, stanowiące bazę wyliczenia należności posługuje się pojęciem dopuszczalnego średniego dobowego poboru wody, zaś maksymalną ilość tego poboru odnosi wyłącznie do godziny. Tym samym organ nie mógł wyliczyć należności za usługę wodną w odniesieniu do ilości przypadającej na dobę. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi pozwolenie wodnoprawne nie tworzy także rocznego limitu poboru, zatem i to kryterium nie może być podstawą do wyliczenia należności.

Na marginesie dotychczasowych ustaleń można jeszcze dodać, że jeśli chodzi o rzeczywiste wykorzystanie zasobów wodnych, to ustawodawca w art. 272 ustawy wskazał, że wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m³. Inaczej mówiąc, rzeczywista ilość pobranej wody podziemnej będzie wpływać na określenie wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, natomiast opłata stała jest od rzeczywistego poboru niezależna.

Wobec powiedzianego nie zasługują także na aprobatę podniesione w skardze zarzuty w zakresie naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu nie może mieć miejsca naruszenie art. 7a § 1 k.p.a., gdyż w niniejszej sprawie nie było możliwości rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, skoro faktycznie wątpliwości co do treści przepisów prawa materialnego miała wyłącznie strona skarżąca. Orzekający w sprawie organ właściwie zastosował obowiązujące przepisy. Niewątpliwie jednak dostrzec należy, że nowelizacja ustawy Prawo wodne spowodowała trudności w stosowaniu wprowadzonych do obrotu na gruncie wcześniej obowiązujących regulacji pozwoleń wodnoprawnych.

Reasumując, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.