Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 902/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący; Asesor WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na czynność Prezydenta Miasta [...] dotyczącą pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 902/05

UZASADNIENIE

Skarżąca W. K. złożyła skargę do Sądu na czynność Prezydenta Miasta [...] dotyczącą pobrania kwoty 500 zł za wydanie karty pojazdu, która jest niezgodna z art. 90 Traktatu Wspólnoty Europejskiej, dalej nazywany w skrócie TWE. W skardze wyjaśniła, że w dniu rejestracji samochodu 30.09.2004r. została zobligowana do zapłaty kwoty 500 zł za kartę pojazdu. Rzeczywiste koszty wystawienia i dostarczenia karty pojazdu są wielokrotnie niższe, a praktyka ich pobierania jest niezgodna z art. 90 TWE, zgodnie z którym żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Zapisy Traktatu mają walor bezpośredniości stosowania oraz walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co potwierdza bogate orzecznictwo (np. orzeczenie 26/62 Van Gend &Loos ECR, 6/64 Costa/ENEL ECR 1251).

Skarżąca stwierdziła, że opłata za kartę pojazdu chociaż jest opłatą administracyjną, to jednak jest ukrytym podatkiem ze względu na jej wysokość w stosunku do kosztów wyprodukowania i dystrybucji, tym samym dyskryminuje pojazdy sprowadzane z krajów Unii Europejskiej. Nabywcy samochodów zarejestrowanych w Polsce w ogóle nie muszą posiadać tego dokumentu, a nabywcy nowych samochodów otrzymują go bezpłatnie przy zakupie. Opłata nie powinna być wyższa niż 30 zł. Podniosła, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu zaskarżył Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego jako sprzeczne z art. 92 i art. 217 Konstytucji RP. Skarżąca wniosła o zwrot 470 zł z uiszczonej opłaty za kartę pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi, wskazując na treść rozporządzenia oraz upływ 10 miesięcy od dnia wniesienia opłaty a datą wystąpienia z wnioskiem ojej zwrot. Organ wyjaśnił, że nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej zwrotu opłaty. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy działają na podstawie i w granicach prawa, zatem muszą one znajdować oparcie na wyraźnych przepisach kompetencyjnych. Rzeczą organu po otrzymaniu wniosku o zwrot opłaty było załatwienie sprawy w drodze pisma wyjaśniającego stronie brak podstaw organu do działania, co w niniejszej sprawie zostało dopełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Przedmiotem skargi jest czynność Prezydenta Miasta [...] polegająca na pobraniu opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł, która to opłata jest zdaniem skarżącej zbyt wysoka i w konsekwencji domaga się zwrotu 470 zł.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Czynność materialno - techniczna, polegająca na pobraniu opłaty miała miejsce, jak sama skarżąca przyznaje, w dniu złożenia wniosku o rejestrację samochodu marki Nissan Mikra to jest [...].09.2004.. Skarżąca odbiór tablic rejestracyjnych oraz karty pojazdu seria nr [...] potwierdziła 3.11.2004r. na kopii decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2004r. nr [...].

Pismem z dnia 23.07.2005r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta o zwrot części opłaty za kartę pojazdu w wysokości 470 zł, jaką uiściła [...].09.2004r.

Z zestawienia dat wynika, że pomiędzy dokonaniem czynności, a wezwaniem organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a upłynął okres znacznie dłuższy, bo prawie 11 miesięcy, niż ustawowe 14 dni. Skarżąca w piśmie z 1.12.2005r. oświadczyła, że jej wniosek z [...].07.2005r. o zwrot opłaty był pierwszym pismem skierowanym do organu w tej sprawie.

Na marginesie sprawy wypada dodać, że 17.01.2006r. Trybunał Konstytucyjny rozpozna wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie zgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. W przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją skarżącej będzie przysługiwała skarga o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, do właściwego w sprawie organu administracji publicznej na podstawie art. 145a K.p.a.

Wobec stwierdzenia niedopuszczalności skargi, Sąd pominął merytoryczną oceną zarzuty skargi odnośnie charakteru opłaty za kartę pojazdu. W tej sytuacji nie zachodziła też potrzeba zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.