Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3156/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.S. i M. P. solidarnie kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Wójt Gminy [...] (dalej: organ I instancji) odmówił J. S. i M. P. (dalej: Strony, Skarżący) ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości za 2015 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO) po rozpoznaniu odwołania Stron, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2016 r. odmówił Stronom ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. za nieruchomość oznaczoną nr [...] we wsi K., gdyż stanowiła ona własność Kółka Rolniczego w S..

Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, że informacje w sprawie podatku od nieruchomości i rolnego za 2015 r. Strony złożyły 20 listopada 2015 r. zaznaczając, że są współposiadaczami nieruchomości oraz wskazali powierzchnię gruntów - [...] ha oraz budynków i budynków mieszkalnych o pow. [...] m2. Oględziny nieruchomości przeprowadzone celem ustalenia jej powierzchni oraz charakteru budynków zostały przeprowadzone 6 czerwca 2016 r. Ustalono, że Strony są w posiadaniu całej nieruchomości. Na nieruchomości usytuowane są dwa budynki murowane o pow. [...] m2 oraz budynek z płyt betonowych o pow. [...] m2. Budynki są w stanie nienadającym się do użytku. Od strony drogi nieruchomość ogrodzona jest prowizorycznym ogrodzeniem z siatki. W linii od drogi wylany był świeży beton, w którym osadzono słupki.

Z oświadczenia A. K. - byłego członka Kółka - wynikało, że J. S. zaczęła użytkować działkę po śmierci drugiego z członków Kółka Rolniczego w S., tj. R. K., który zmarł [...] października 2015 r. W toku postępowania organ wezwał na przesłuchania 9 świadków, o czym powiadomił pełnomocnika Skarżących. Z zeznań Stron wynikało, że rozpoczęły swoją działalność jesienią 2015 r., tj.: na przełomie października i listopada 2015 r. i ich obecność wiązała się przede wszystkim, z nielegalną wycinką drzew. Organ I instancji ustalił, że w KRS nie jest wpisany podmiot - Kółko Rolnicze w S. oraz ustalił, że działka oznaczona nr [...] jest to ta, która przed zmianą miała oznaczenie [...] i [...], co wynikało z wypisu z rejestru gruntów e na sporządzonego w dniu 12 sierpnia 2016 r. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, właścicielem było Stowarzyszenie Kółko Rolnicze w S., które, jak wskazał organ I instancji w dniu 17 grudniu 2015 r. złożyło deklaracje podatkowe za lata 2011-2015 i uiściło należy podatek.

Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...], gdzie figuruje dawne oznaczenie działki. Na nieruchomości nie ma prądu ani gazu. W 2015 r. Strony nie figurowały jako samoistni posiadacze w ewidencji gruntów i budynków.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. wpłynęła decyzja Starostwa Powiatowego w Ż. w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2016 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości gruntowej w miejscowości K. gminie P., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem działki [...] (dawniej [...] i [...]) o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w Ż. [...] prowadzi księgę wieczysta nr [...]. W dniu [...] sierpnia 2016 r. wpłynęła decyzja Starostwa Powiatowego w Ż. orzekająca odmówienie wprowadzenia zmian podmiotowych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków przez wpisanie Stron jako posiadaczy samoistnych nieruchomości.

Organ I instancji uznał, że skoro w 2015 r. Strony nie figurowały w rejestrach, a organ podatkowy zakwestionował z przyczyn podanych powyżej ich samoistne posiadanie - to brak jest podstaw do ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości.

Skarżący złożyli odwołanie wnosząc o ustalenie dla Stron zobowiązania podatkowego dla nieruchomości położonej w miejscowości K. o numerze [...], ewentualnie w przypadku nie przychylenia się do wniosku, wniosły o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący podnieśli naruszenie: art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa {Dz. U. 2017 r. poz. 201, dalej: O.p.) przez nieprzeprowadzenie niniejszego postępowania na podstawie przepisów prawa; art. 121 § 1 O.p. przez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego; art. 121 § 1 O.p. przez niepodjęcie wszelkich koniecznych czynności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez błędne przyjęcie, że nieruchomość położona w miejscowości K. o nr ewid. 343 nie znajduje się w posiadaniu samoistnym stron. Wskazali także na błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania decyzji poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomości położona w miejscowości K. o nr ewid. [...] (dawniej [...],[...]) nie znajduje się w posiadaniu samoistnym Stron.

Strony wniosły o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania w charakterze świadków W. W., M. A., M. M. na okoliczność posiadania i charakteru posiadania nieruchomości przez Strony.

Decyzją z [...] lipca 2017 r. SKO na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie.

W ocenie SKO, właścicielem nieruchomości nie jest Strona, a ze stanu faktycznego wynikało, że nie jest też posiadaczem samoistnym. Nieruchomość w 2015 r. miała uregulowany stan prawny, a jej właścicielem było Kółko Rolnicze w S., tak jak przyjął to w sposób prawidłowy organ I instancji. Kółko Rolnicze również uiściło podatek od nieruchomości. SKO uznało, że ustalenia faktyczne organu I instancji są prawidłowe, a ocena zebranego materiału dowodowego przeprowadzona została zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzja musiała zostać uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone, ale z innych względów niż podniesione w złożonym odwołaniu. Wydane bowiem rozstrzygnięcie przez organ I instancji nie miało podstawy prawnej.

W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy wydał błędne rozstrzygnięcie, w ustalanym stanie faktycznym i w okolicznościach sprawy. Po ustaleniu, że Strony, które złożyły informacje w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r. oraz informację w sprawie podatku rolnego za 2015 r., nie są posiadaczami samoistnymi, czyli nie mają przymioty strony, winien był umorzyć postępowanie w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego, na podstawie art. 207 § 1 O.p. Poza tym , jak podniosło SKO, w ocenie Strony okolicznościami świadczącymi o samoistnym posiadaniu ma być działanie bez zgody właściciela albowiem taki właściciel nie istnieje. Jednak z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, ponieważ z akt sprawy wynika, że właściciel istnieje oraz że nieruchomość ma księgę wieczystą, a od 2016 r. z mocy prawa przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Wskazywane powyżej działania podjęte przez Stronę, w sposób oczywisty prowadzą do wniosku, że podsiadanie Strony nie miało cech posiadania samoistnego, a samowolnego. Natomiast samowolne zajęcie nieruchomości i rozpoczęcie tam prac poprzez zlecenie innym osobom wycinki drzew nie jest okolicznością stanowiącą o samoistnym posiadaniu. Tym bardziej, że z zeznań świadków wynika, że Strony pytane jak nabyły nieruchomość raz wskazywały, że ją kupiły, a raz że zaczęły ją użytkować samoistnie.

Zatem wydane rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji nie miało podstawy prawnej w obowiązujących przepisach. Organ podatkowy nie mógł odmówić ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. Organ podatkowy bowiem, po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego, winien był wydać rozstrzygnięcie o treści ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. Natomiast gdy organ podatkowy ustalił, że podmiot, który złożył stosowne informacje w sprawie podatku rolnego i od nieruchomości nie ma statutu posiadacza samoistnego, a więc również przymiotu strony, powinien był umorzyć postępowanie w sprawie. Wydane rozstrzygnięcie było zatem wadliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przez SKO: art. 120 O.p. przez nie działanie przez Organy na podstawie przepisów prawa, art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszelkich czynności, które pozwoliły ustalić stan faktyczny, art. 125 § 1 O.p. przez niedziałanie organów w sposób wnikliwy i szybki, art. 133 § 1 i 2 O.p. przez przyjęcie, że Skarżący nie są Stroną postępowania podatkowego, art. 191 O.p. przez przyjęcie, że Skarżący nie udowodnili, że są posiadaczami samoistnymi nieruchomości, oraz przez niedopuszczenie dowodów z przesłuchać świadków zgłaszanych przez Skarżących, a także dopuszczenie do udziału w oględzinach nieruchomości osób do tego nieuprawnionych, a także art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. przez umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi wskazując, że skarga jest bezzasadna.

Na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. Skarżąca oświadczyła, że sporną nieruchomość ,,użytkuje" od 1986 r. i nikt się przedmiotową nieruchomością nie interesował, aż do momentu kiedy wniosła o wydanie wypisu z wyrysu i ewidencji gruntu. Wskazała, że dla przedmiotowych działek nie była założona księga wieczysta, a konkretnie nie było jej na listopad 2015 r. Jednocześnie Skarżąca zwróciła uwagę na treść pisma z dnia 2 czerwca 2016 r., z którego wynika, iż przedmiotowa działka nie jest jeszcze własnością Skarbu Państwa. Z akt sprawy, jak i w szczególności z decyzji z dnia 4 sierpnia 2016 r. wynika, że nabycie nieruchomości z mocy prawa przez Skarb Państwa nastąpiło z dniem 1 stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarga będąca przedmiotem rozpoznania zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowe zagadnienie w tej sprawie stanowi ustalenie, czy nieruchomość położona w miejscowości K. znajduje się w posiadaniu Stron oraz, że podatkowy na tej podstawie zobowiązany był ustalić wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2015 r., czy też nie, bo - jak twierdzi Kolegium – posiadanie to nie miało cech posiadania samoistnego, a samowolnego.

Oceniając podniesione w skardze zarzuty w kontekście reguł i zasad, jakimi organy administracji powinny kierować się prowadząc postępowanie wyjaśniające i przy wydawaniu decyzji, stwierdzić należy, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia tych zasad w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zgromadzony dotychczas materiał dowodowy i wnioski organu nie były wystarczające do stwierdzenia jednoznacznie, czy Skarżący są posiadaczami samoistnymi. Wobec tego przedwczesne było orzekanie w przedmiocie umorzenia postępowania.

Mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności, należy wskazać, że organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone (ewentualnie uzupełnione) dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., I SA/Gd 1061/12, LEX nr 1302777 i powołane tam orzecznictwo, CBOSA)

Podkreślić ponadto należy, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie i może przeprowadzić postępowanie uzupełniające, gdy jest to niezbędne w sprawie.

Uwzględniając zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w skardze należy wskazać, że w myśl art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Stosownie zaś do postanowień art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w myśl art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 210 § 4 O.p. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji musi być zindywidualizowane, bo powołanie się w nim na same fakty ogólne bez możliwości ich weryfikacji prowadzi do wadliwości i to mającej istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wskazuje ono na konkretyzacje przepisów prawa. Mając na względzie te uwagi należy wskazać, że organ odwoławczy uchybił w sposób istotny wskazanym powyżej zasadom postępowania. Przede wszystkim w niniejszej sprawie nie została zrealizowana zasada przekonywania, gdyż organ podatkowy pominął milczeniem niektóre twierdzenia bądź nie wyjaśnił niektórych istotnych elementów stanu faktycznego mających bezpośredni wpływ na wymiar podatku.

W ocenie Sądu organ uwzględniając zasady prawidłowego i rzetelnego postępowania i zakres sporu powinien m.in. był przeprowadzić – na wniosek strony – dowód z przesłuchania świadków wskazanych przez Stronę, na okoliczność, czy skarżący są samoistnymi posiadaczami. Organ opierając się na zeznaniach tzw. "swoich świadków" i mając na uwadze, że zeznania ich niejednokrotnie opierają się na stwierdzeniu "mieszkańcy mówili" nie może stanowić decydującego dowodu w sprawie, mającego wpływ na jego wynik. Biorąc pod uwagę, tak nieprecyzyjne zeznania organ powinien rozważyć, czy nie należy przeprowadzić także dowód z przesłuchania samej strony skarżącej na te same okoliczności co pozostałych świadków. Jak wynika bowiem z oświadczenia Skarżącej złożonym na rozprawie – wbrew twierdzeniom świadków i SKO – Strona już od wielu lat użytkuje działkę, a nie od 2015 r. Organ zatem nie ustalił, kiedy dokładnie Skarżący rozpoczęli użytkowanie spornego gruntu, co znajdowało się na działce przed objęciem przez nich działki (np. zeznanie świadka S. R. - k.103 akt admin.), jakie dokładnie prace wykonali Skarżący i jakie ewentualnie koszty w związku z tym ponieśli. Istotne jest, że Skarżąca zwróciła uwagę na błędne ustalenia Organu też w protokole z dnia 6 czerwca 2016 r. podpisując go z pewnymi "wyłączeniami" (k. 71 akt admin.).

Poza tym ogólne stwierdzenia SKO, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez stronę jest "bezzasadne" w ocenie Sądu przy tak zakrojonym sporze jest niewystarczające i nieuzasadnione. Z tych względów zaskarżona decyzja narusza m.in. art. 210 § 4 O.p.

Zatem przy tak znikomym i nieprzekonywującym materiale dowodowym, należałoby się zastanowić, czy organ nie powinien wezwać strony do przedstawienia dowodów/ewentualnie faktur/wszelkich okoliczności, które świadczyłyby, że poniosły one koszty na spornej działce, a w związku z tym wykazały, że władają rzeczą jak właściciel. Należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że okoliczności takie, jak: zawarcie umowy o wywóz odpadów komunalnych z nieruchomości, czy też ponoszenie innych kosztów związanych z korzystaniem z nieruchomości mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia, czy podmiot jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, a tym samym - podatnikiem podatku od nieruchomości (np. wyrok WSA w Łodzi z 2 lutego 2016 r., I SA/Łd 945/15, CBOSA).

Ponadto mając na uwadze, że w sprawie pewne ustalenia są sprzeczne organ powinien je wyjaśnić, odnosząc się przykładowo do powołanej już wyżej kwestii wywozu śmieci to – strona w protokole oględzin wskazała, że nie składała deklaracji na wywóz śmieci a w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków Starosta wskazał, że strona dołączyła faktury za wywóz śmieci. Dalej należy wskazać, że nie wystarczające są okoliczności – na które powołuje się SKO – na stwierdzenie, czy skarżący są posiadaczami samoistnymi a związku z tym podatnikami podatku od nieruchomości – tj. takie okoliczności jak: wpis w ewidencji gruntów i budynków, który w sytuacji spornego stanu faktycznego nie jest wiążący w sprawie, czy decyzja Starosty Ż. z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdzająca o przejściu z na rzecz Skarbu Państwa z dniem 1 stycznia 2016 r. własności gruntowej (decyzja został wydana w 2016 r., a przedmiotowa decyzja dotyczy jeszcze roku 2015 r.), czy też sam fakt złożenia deklaracji podatkowej przez Koło, która – nie wynika z akt sprawy – że została złożona prawidłowo (w aktach sprawy brak statutu Koła, z którego wynikałby, kto jest uprawniony taką deklarację złożyć). Do powyższych wątpliwości, pomimo zarzutów Strony, SKO także się nie odniosło. Zatem argument, że podatek został zapłacony przez "właściwego podatnika", nie został bezspornie wyjaśniony i w tej sytuacji należy uznać go także za przedwczesny.

Zastosowanie prawa materialnego winno być natomiast poprzedzone prawidłowo poczynionymi ustaleniami faktycznymi, będącymi następstwem zebrania niezbędnego materiału dowodowego i jego wyczerpującej oceny.

Zdaniem Sądu, na etapie oceny materiału dowodowego organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy fakty wynikające z zebranego materiału dowodowego, jak i nie dokonał jego uzupełnienia, rozstrzygając tym samym przedwcześnie o tym, czy Skarżący są posiadaczami samoistnymi, czy też nie. Z tych względów na tym etapie niezasadne było umorzenie postępowania w powyższym zakresie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno uwzględnić stanowisko Sądu.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach przez organ odwoławczy (zgodnie z zasadami postępowania podatkowego) oraz przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p.

Mając na uwadze wskazane uchybienia i braki w ustaleniach faktycznych jakich dopuścił się organ odwoławczy, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżoną decyzję uchylić.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasadził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 680 zł, na które składają się: uiszczony wpis sądowy – 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 480 zł określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).