Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3438/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi PUH P. sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2008 r. do czerwca 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.("Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.("Dyrektor UKS") z dnia [...] lutego 2015 r., określającą spółce PUH P. P. K. Spółka jawna (dalej zwanej "Skarżącą" lub "Spółką") w podatku od towarów i usług kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. i za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2009 r., oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. oraz za styczeń 2009 r., oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za maj 2009 r. oraz na podstawie art. 108 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), kwotę podatku do zapłaty za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IS wyjaśnił, że w toku kontroli podatkowej i postępowania kontrolnego stwierdzono, iż okresie kontrolowanym Skarżący w zakresie podatku naliczonego zawyżył podatek naliczony o podatek wynikający z faktur VAT dotyczących zakupu kawy oraz napojów energetycznych Red Buli stwierdzających czynności niedokonane, wystawionych przez R.K.(FHU R.K.), P.K. (P.M P.K.), M.P.(P. B. M. P.) oraz M.B.(P. M. B.). Ponadto stwierdzono zawyżenie podatku naliczonego wynikającego z trzech faktur wystawionych przez P.P.H S. T.S. dokumentujących nabycie m.in. artykułów spożywczych, napojów alkoholowych, środków przeciwbólowych, stwierdzających czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Dodatkowo organ ustalił, iż Skarżąca zawyżyła podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie kawy, wystawionych przez E. LIMITED GB z siedziba w Wielkiej Brytanii, O. L. S. GmbH z siedzibą w Austrii oraz S. C.L. z siedzibą na Łotwie oraz N.C.. z USA, ponieważ towary w ilościach wskazanych w tych fakturach nie zostały wykorzystane do czynności opodatkowanych.

Odnośnie podatku należnego, organ stwierdził zaniżenie podatku należnego przez błędne uznanie dostaw udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz

P.M. s.r.o. z siedzibą Czechach, A. T. z siedzibą w Wielkiej Brytanii, L.T.L. z siedzibą na Cyprze, E. Ltd z siedzibą na Cyprze, E.T-A z siedzibą w Niemczech (obecnie S.A.), D.S. z siedzibą w Danii, C.T. Ltd z siedzibą na Malcie, [....]. s.r.o. z siedzibą na Słowacji, W.L.H. z siedzibą w Niemczech, [...] Trading z siedzibą w Belgii, P.S., S.C. z siedzibą na Łotwie oraz U.A. z siedzibą na Litwie, za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i opodatkowanie ich według 0% stawki podatku, podczas gdy dostawy te powinny zostać opodatkowane jak dostawy krajowe. Skarżąca zawyżyła również podatek należny poprzez rozliczenie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz P.P.H.U. [...] A. S, M.S.F.H-U.S.C. R. K., S R. (faktura z dnia 16.04.2009 r., nr F/000197/09), K. P. K.(faktura z dnia 04.05.2009 r., nr F/000249/09), F.H.-U. D. (faktura z dnia 19.05.2009 r., nr F/000286/09) dotyczących sprzedaży kawy oraz napojów energetycznych dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, z uwagi na brak towaru do realizacji dostawy. Organ ustalił, iż Skarżąca zawyżyła podatek należny przez wystawienie trzech faktur z dnia 2.02.2009 r. dokumentujących sprzedaż artykułów spożywczych, napojów alkoholowych oraz środków przeciwbólowych na rzecz P.P.H. S. G.S., dokumentujących czynności niedokonane.

Z kolei zaniżenie podatku należnego dotyczące faktury z dnia 06.05.2009 r., nr FUE/002/WOL/05/09 wystawionej na rzecz P.R. z siedzibą w Izraelu wynikało z uznania dostawy za eksport w sytuacji, w której faktura w części dokumentuje czynności, które nie zostały wykonane.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ kontroli skarbowej uznał, iż Skarżąca prowadząca w latach 2008-2009 działalność w zakresie handlu hurtowego artykułami spożywczymi, uczestniczyła w transakcjach łańcuchowych obrotu hurtowego kawą oraz napojami energetycznymi w celu dokonania oszustw w podatku od towarów i usług.

W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. podmioty figurujące, jako wystawcy faktur dla Strony, R.K., P.K., M.P. i M.B. uczestniczyły w tzw. "karuzeli podatkowej", a wystawione przez te podmioty faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, zatem podatek naliczony wykazany w tych fakturach nie może obniżać podatku należnego Skarżącej.

W konsekwencji uznano, iż wystawione przez Skarżącą faktury dostawy towarów uprzednio nabytych od R.K., P.K., M.B. i M.P., oraz faktury wystawione na rzecz P.P.H.S. T.S. i faktury dostawy towarów na rzecz P.P.H.U. R-C., M.S.F.H-U.S.C. R. K., S R., K. P. K., F.H.-U. D., nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, przez co wykazany na nich podatek od towarów i usług, stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, stanowił podstawę obowiązku zapłaty określonych w tych fakturach kwot podatku.

Skarżąca w odwołaniu podniosła zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. i od stycznia do sierpnia 2009 r. w związku nieskutecznym powiadomieniem jej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przed jego upływem. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, art. 194 pkt 1, art. 195, art. 200 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Zdaniem Skarżącej, organ nie zebrał całego materiału dowodowego, nie dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny, w celu ustalenia czy w trakcie przesłuchiwania przez funkcjonariuszy CBS w dniach 30 kwietnia i 10 maja 2010r. w charakterze świadka J.J.(jeden z organizatorów dokonywanych czynności zakupu i sprzedaży towarów z udziałem wielu firm krajowych i zagranicznych, które wyczerpują znamiona tzw. "karuzeli podatkowej), znajdował się on - lub nie - w stanie niezdolnym do postrzegania i komunikowania swoich spostrzeżeń.

Skarżąca podkreśliła, że uzyskane rzekomo przez nią korzyści "w ramach oszustwa podatkowego" w nie noszą znamion "nienależnej korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem przepisów prawa krajowego'' bowiem nie wynikały z niezapłacenia przez podatnika podatku VAT, ani uzyskania od organu państwa zwrotu podatku VAT, tylko z faktu wykonywania działalności gospodarczej polegającej na zakupie towarów w określonej cenie i sprzedaniu go w cenie wyższej od ceny zakupu.

Odnosząc się do tej części decyzji, w której organ kontroli skarbowej zakwestionował Skarżącej prawidłowość rozliczenia transakcji WDT dla P.M., Skarżąca podniosła, że realizacja miała miejsce w formule EXW, towar został wydany i opuścił terytorium kraju.

Podobnie w przypadku transportów towarów do E.T-A, A., D.S. A S, [....]. s.r.o. C.T., [...] Trading, gdzie powodem kwestionowania WDT do tych podmiotów jest fakt, że są podejrzewane za dokonujące przestępstw karuzelowych, "znikającego podatnika", zostały wyrejestrowane jako podatnicy VAT lub złożyły wniosek o likwidację. Ustalenie tych faktów nie miało miejsca w czasie, kiedy Skarżąca dokonywała transakcji z tymi firmami, lecz w okresie późniejszym.

Ustosunkowując się pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez R.K., M.P., P.K. i M.B. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne oraz orzeczenia TSUE, stwierdziła, że faktury prawidłowej formalnie i materialnie nie da się zakwestionować. Konieczność taka zachodzi natomiast wtedy kiedy kontrahent strony był podmiotem wystawiającym "puste faktury", a okoliczność ta samodzielnie nie przesądza o możliwości zakwestionowania prawa do odliczenia z faktur wystawionych na rzecz Strony przez ten podmiot. W ocenie Skarżącej organ nie wykazał jakie czynności, powinna przeprowadzić w celu weryfikacji rzetelności swojego kontrahenta w zakresie pochodzenia towarów.

Dokonując analizy zeznań M.P. i P.K. podnosi, iż zeznania te wskazują, że dokonane transakcje te miały rzeczywiście miejsce, gdyż tylko taki sposób ich przebiegu dawał obydwu stronom, gwarancje pewności, że nie zostaną oszukane i tylko wtedy środki pieniężne z rachunku odbiorcy mogły trafić na rachunek dostawcy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Odnoszą się do zarzutu przedawnienia organ odwoławczy wskazał, iż Skarżąca pismem z dnia 25 listopada 2013 r., skierowanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. została zawiadomiona, że z dniem 13 listopada 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. oraz od stycznia do sierpnia 2009 r. w związku z zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W związku z powyższym z dniem 13 listopada 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2008 r. do sierpnia 2009 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wynikającej z treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Przechodząc do kwestii merytorycznej organ odwoławczy stwierdził, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy posiadane przez Skarżącą faktury, wystawione przez R.K., P.K., M.P. i M.B. tytułem dostawy artykułów spożywczych, oraz faktury następnie wystawione przez Spółkę dokumentujące sprzedaż tych towarów na rzecz wymienionych na wstępie podmiotów zagranicznych dokumentują faktyczne zdarzenia gospodarcze.

Organ wskazał, iż wskazać firmy ww. osób brały udział w transakcjach karuzelowych, którego mechanizm oszustwa realizowanego przy użyciu ww. firm polegał na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski artykułów spożywczych i nieodprowadzeniu podatku należnego na terytorium kraju przez pierwszy podmiot, który miał ten towar zakupić w ramach nabyć wewnątrzwspólnotowych - tzw. znikających podatników (W., A., P. B. M. P.), następnie wykazanie fikcyjnego obrotu tym towarem przez kolejny podmiot, który pełnił rolę "bufora", który miał na celu ukrycie faktu niezapłacenia podatku VAT na wcześniejszym etapie (FHU R.K., "P i M" P.K., P. B. M. P.) i ostatecznie dostarczenie towaru do Spółki, która dokonywała wywozu towaru poza terytorium kraju, co umożliwiało im zastosowanie 0% stawki VAT przy jednoczesnym uzyskaniu zwrotu z urzędu skarbowego naliczonego podatku VAT, który wcześniej nie został zapłacony lub sprzedawała towary na terenie kraju, czerpiąc korzyść z odliczenia podatku naliczonego z faktur od krajowego dostawcy oraz stosowania nierynkowo niskich cen sprzedaży.

W ocenie organu ww. podmioty nie były zainteresowane uzyskaniem zysku ze sprzedaży tych towarów (koszty transportu, załadunku, magazynowania itd. przewyższałyby kwotę zysku otrzymanego ze sprzedaży tych towarów). Jedynym "zyskiem" firm biorących udział w tych transakcjach był podatek VAT. Warunkiem tego jednak było to, by któryś z elementów łańcucha nie rozliczał się i nie odprowadzał podatku VAT do właściwego urzędu skarbowego. Takim elementem były firmy: W., A. i P. B. M. P..

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z przesłuchania R.K., P.B., P.K., M.P., B.F. wynika, że ww. osoby świadomie podejmowały działania polegające na dokonywaniu wewnątrzwspólnotowych i krajowych transakcji handlowych o znacznych wartościach, które nie stanowiły elementu racjonalnej działalności gospodarczej lecz miały na celu dokonanie oszustwa podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej, iż wynikające z zeznań tych osób fakty brak środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej i zakup towarów. Nabycie towarów realizowane na zasadnie przedpłaty otrzymanej od odbiorcy towarów lub otrzymanie towarów bez zapłaty. Wskazano na brak zaplecza magazynowego oraz brak zatrudniania pracowników. Nie stwierdzono środków transportu, ani ponoszenia kosztów wynajmu tych środków. Wskazane podmioty nie dokonywały brak sprawdzania towarów oraz nie posiadały szczegółowej wiedzy o kontrahentach. Zwrócono uwagę na brak wiedzy o wysokości obrotów i dochodów firmy. W konsekwencji stwierdzono, iż sprzedaż towarów przez podmiot dokonujący ich wewnątrzwspólnotowego nabycia po cenie niższej od ceny zakupu oraz pozorne prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, M.P., R.K., P.K. i M.B. oraz Strona działali w porozumieniu, a ich działania nakierowane były na uzyskanie nienależnych korzyści podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług.

Reasumując stwierdzić należy, że działalność Strony nie była typową działalnością gospodarczą. Skarżąca świadomie wraz z innymi firmami uczestniczyła w łańcuchu transakcji mających na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług. Jako potwierdzenie wskazano następujące okoliczności:

- transakcje odbywały się ekstremalnie szybko (często tego samego dnia jest kilka transakcji), co jest niespotykane w realiach prowadzenia działalności gospodarczej,

- nie została zachowana chronologia dat na fakturach dotyczących następujących po sobie transakcji (w przedmiotowych łańcuchach transakcji w wielu przypadkach występują faktury VAT sprzedaży określonego towaru z datą wcześniejszą niż data zakupu tego towaru),

- Skarżąca nie musiała angażować żadnych środków by prowadzić działalność gospodarczą,

- towary o dużych wartościach otrzymywała od kontrahentów bez żadnego zabezpieczenia, a zapłaty dokonywał dopiero po otrzymaniu wpłat od odbiorcy,

- nie ponosiła żadnego ryzyka handlowego, była pewna obrotu towarem. Jej działanie nie miało nic wspólnego z regularnym, prawdziwym towarowym obrotem gospodarczym, nie musiała za każdym razem (jak to jest na wolnym rynku) pozyskiwać dostawców i odbiorców,

- dużego zaufania, niespotykanego w relacjach między kontrahentami działającymi na wolnym rynku, wymagał sam mechanizm transakcji, w których z jednej strony nabywca wpłacał sprzedawcy 100% zaliczki na towar, a sprzedawca kierował towar bezpośrednio do magazynów nabywcy, bez jego sprawdzania i nadzorowania rozładunku,

- brak reklamacji towarowych,

- wielokrotny nieuzasadniony gospodarczo przepływ towarów (w łańcuchach tych w ocenie organu podatkowego występują "niepotrzebne" elementy, tj. dodatkowi pośrednicy),

- brak zwyczajnych zachowań konkurencyjnych i prób maksymalizacji zysków,

- podmioty występujące w opisanych w zaskarżonej decyzji łańcuchach transakcji pełniły ściśle określone, przypisane im funkcje,

- osoby zaangażowane w kwestionowane transakcje miały konta w jednym banku, tj. [....] S.A.

Organ odwoławczy stwierdził, iż nie przysługuje Skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur, gdyż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Podmioty figurujące jako wystawcy faktur uczestniczyły w tzw. "karuzeli podatkowej", mającej na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług. Nie stanowią natomiast rzeczywistych transakcji gospodarczych takie transakcje, których jedynym celem i skutkiem jest uzyskanie korzyści podatkowych.

Zatem stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że Spółka działała w dobrej wierze i z zachowaniem należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym, oraz że podjęła najprostsze czynności, które zabezpieczyłyby ją przed stwierdzonymi nadużyciami - a tym samym, uchroniłyby ją od udziału w oszustwie podatkowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał na ignorowanie powyższych wymogów oraz całkowity brak dbałości o zawieranie kontraktów handlowych wyłącznie z rzetelnymi i wiarygodnymi dostawcami.

Powyższe zachowanie Skarżącej, zdaniem organu odwoławczego, świadczy o tym, iż był ona świadomym członkiem szerszej grupy osób, które w różnych układach osobowych jako dostawcy bądź odbiorcy towarów uczestniczyły świadomie w procederze wyłudzenia podatku VAT. Do członków tej grupy należeli: R.K., P.K., M.P. i M.B.. Z wieloma z tych osób Podatnik znał się od wielu lat i pozostawał w zażyłych stosunkach, a osobą, która znała wszystkie wymienione wyżej osoby i była swoistym łącznikiem między członkami tej grupy był J.J..

Natomiast znikającymi podatnikami w występujących w przedmiotowej sprawie łańcuchach transakcji, tj. podmiotami, na których wykazywano nabycia artykułów spożywczych od podmiotów z krajów Unii Europejskiej i ich sprzedaż odbiorcom krajowym, które uchylały się od zapłaty należnego podatku VAT były firmy: P.B. M. P., oraz A.. Rolę buforów oprócz Strony pełniły także finny: P.B. M. P., G&K G.K.. Firmy te, korzystając z opodatkowania stawką podatkową 0% dostaw towarów do krajów Unii Europejskiej uzyskiwały zwrot z urzędu skarbowego podatku naliczonego, który w rzeczywistości nie został uregulowany na wcześniejszych etapach obrotu.

Biorąc pod uwagę zgromadzone dowody, a w szczególności zeznania R.K., M.P., P.K., J.J., B.F., M.B., P. K. a wskazujące na częste kontakty handlowe i dużą wiedzę każdej z tych osób na temat działalności gospodarczej prowadzonej przez pozostałe osoby, historię logowań do rachunków bankowych Strony i jego kontrahentów z wykorzystaniem tego samego adresu IP, organ uznał, że Skarżąca wiedziała, że dokonując transakcji z ww. podmiotami uczestniczy w oszustwie podatkowym.

Ponadto biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, należy również stwierdzić, że Podatnik realizując czynności dostawy towarów nabytych uprzednio na podstawie zakwestionowanych faktur wystawionych przez R.K., P.K., M.P. i M.B. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Strona nie dokonała bowiem rzeczywistych transakcji gospodarczych, a jedynie uczestniczyła w oszustwie podatkowym. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonane przez Stronę czynności, nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, bo za takie nie można uznać czynności wykonywanych ramach "karuzeli podatkowej".

Skoro zatem na fakturach wystawionych na rzecz kolejnych odbiorców towaru uprzednio nabytego od R.K., P.K., M.P. i M.B. wykazano podatek od towarów i usług, a także wprowadzono je do obrotu prawnego, przez przekazanie ich podmiotowi wskazanemu na tych fakturach jako odbiorca, sankcjonowało koniecznością zastosowania normy art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Przechodząc do tej części rozstrzygnięcia, w której organ kontroli skarbowej zakwestionował Skarżącej wymienione na wstępie dostawy wewnątrzwspólnotowe na rzecz wskazanych podmiotów, organ odwoławczy stwierdził, iż towary wykazane w fakturach wystawionych przez FHU R.K., P. B. M. P., "P i M" P.K. oraz P. M. B. zostały następnie wykazane przez Stronę w fakturach dokumentujących wewnątrzwspólnotowe i krajowe dostawy oraz eksport. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, między innymi otrzymanych odpowiedzi SCAC i załączonych do nich dokumentów handlowych oraz wyjaśnień podatników z państw UE ustalono następujące nieprawidłowości dotyczące przebiegu transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Skarżącą na rzecz kontrahentów.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej prawidłowe jest stanowisko organu kontroli skarbowej, zgodnie z którym zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że transakcje pomiędzy Stroną a podmiotami P.M. s.r.o., A.T., L.T.L., E. Ltd, E.T-A, D.S., C.T. Ltd,- [....]. s.r.o., W.L.H., [...] Trading, P.S., S.C. i U.A. faktycznie nie miały miejsca. Towary zadeklarowane przez Stronę, jako przedmiot wewnątrzwspólnotowej dostawy nie były dostarczane na tereny państw albo w ogóle nie wyjeżdżały z kraju i były przedmiotem dostaw krajowych (P.M. s.r.o., A.T., L.T.L., E. Ltd, E.T-A, D.S.. C.T. Ltd,- [....]. s.r.o., W.L.H., [...] Trading, P.S.). Wskazane transakcje te w rzeczywistości miały na celu uzyskanie zmniejszenia obciążeń podatkowych w podatku od towarów i usług, poprzez stosowanie preferencyjnej stawki VAT 0% zamiast stawki podstawowej 22%.

Odnośnie stwierdzenia Skarżącej, iż organ pierwszej instancji uznał za niedokonane transakcje między podmiotami z innych państw Unii Europejskiej, a P. B. M. P., których zaistnienie zostało potwierdzone przez obce administracje podatkowe lub dokumenty przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.., wskazano, że rola ww. podmiotu nie była jednoznaczna, występował on w kwestionowanych łańcuchach transakcji zarówno jako znikający podatnik jak i bufor. Wypełniając rolę znikającego podatnika M.P. wbrew definicji znikającego podatnika wykazywał wprawdzie w składanych deklaracjach VAT-7 część transakcji WNT, jednakże dla zbilansowania wykazywanych w deklaracjach netto nabyć stworzył cypryjską spółkę, którą wykorzystywał do wykazywania fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych. Wskazać należy, iż z analizy materiału dowodowego przedstawionego we wcześniejszej części uzasadnienia niniejszej decyzji wynika, że wszelkie działania podejmowane przez M.P. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie miały na celu faktycznego jej prowadzenia, ale były ukierunkowane na uzyskanie dochodu z tytułu przestępstwa w podatku VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgodził się z podnoszonymi przez Stronę w odwołaniu zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów proceduralnych.

Wbrew stanowisku Strony, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w szczególności okoliczności dotyczące dokonania czynności udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej. Stwierdzić należy, iż została przeprowadzona w oparciu o obowiązujące przepisy oraz zasady logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, a wnioski prawnopodatkowe zostały podjęte w ramach wyznaczonych obowiązującymi regulacjami w zakresie podatku od towarów i usług.

Skarżąca, nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postepowania. Zarzuciła naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 187 § 1 w związku z art. 122, przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego,

- art. 145 § 2, przez niedoręczenie pisma pełnomocnikowi Strony i nie zastosowanie przepisu art. 70 § 1 o przedawnieniu zobowiązań podatkowych za okresy objęte decyzją,

- art. 208 § 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 3, przez nie umorzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowania, ze względu na jego bezprzedmiotowość,

- art. 210 § 4 w związku z art. 124, przez niewskazanie zasadności przesłanek jakimi kierował się organ stwierdzając bezzasadność zarzutów, nie odniesienie się do uzasadnienia prawnego i nie wskazanie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisu w uzasadnieniu,

- art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, przez działania niezgodne z przepisami prawa, podważające zaufanie do organów podatkowych i naruszające obowiązek zapewnienia podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie Strony naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem polegały na niezastosowaniu się organu do bezwzględnie obowiązujących przepisów i kontynuowanie bezprzedmiotowego postępowania podlegającego umorzeniu.

Skarżąca podniosą zarzut nie odniesienia się przez Dyrektora Izby Skarbowej do zarzutów odwoławczych i brak uzasadnienia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego niespełniające warunków powtórnego rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji, nieprzedstawienie istotnych ustaleń faktycznych w tym łańcuchów transakcji karuzelowych, a jedynie wskazanie miejsca gdzie się znajdują, niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, nie odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ drugiej instancji, w uzasadnieniu decyzji, co ograniczało, w jej ocenie możliwości obrony interesów i wskazywało na nieprawidłowe rozpatrzenie sprawy w przez organ odwoławczy.

Zdaniem Skarżącej, doszło do naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy przez pozbawienie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego i konieczność zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Skarżąca podkreśliła, że w decyzji organ kontroli skarbowej wielokrotnie przywołano ustalenia zawarte w dokumentach dotyczących innych postępowań prowadzonych przez organy podatkowe w stosunku do innych podatników, nie wskazując przy tym miejsca położenia tych dokumentów oraz często stron akt, na których ustalenia te są zawarte.

Odnosząc się do zeznań P.K. podniesiono, że wbrew ustaleniom organów świadczą one o wyjątkowej dbałości stron transakcji o własne interesy i są dowodem na to, że transakcje te miały rzeczywiście miejsce, gdyż tylko taki sposób ich przebiegu dawał obydwu stronom gwarancję i pewność, że nie zostaną oszukani przez partnera.

Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przytoczyła obszerne fragmenty wyroku TSUE z 22.10.2015r. w sprawie C-277/14 Stehcemp przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł..

Zdaniem Skarżącej ustalenia dotyczące P.K. i jego roli w kontaktach handlowych ze spółką, dokonane w zaskarżonej decyzji, nie mają żadnych podstaw w treści przesłuchania w dniu 16.11.2010 r. w sprawie Ap [...] oraz w zeznaniach, które są zbieżne ze sobą. W ocenie Strony prowadzi to do stwierdzenia, że ustalenia te wynikają z tendencyjnej i nieuprawnionej interpretacji stanu faktycznego..

Odnosząc się do braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki komputerowej Strona zauważa, iż jej intencją było wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących kwestii logowania do rachunków bankowych Spółki i jej kontrahentów z wykorzystaniem tego samego nr IP.

W ocenie Skarżącej pozbawienie jej prawa do odliczenia z tzw. "pustych faktur", na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz zastosowanie art. 108 ustawy o VAT, jest możliwe po uprzednim wykazaniu przez organ, że nabywca wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności mógł wiedzieć, iż uczestniczy w transakcji stanowiącej oszustwo podatkowe. Powieliła zarzut odwołania, iż organ nie wykazał jakie czynności powinna przeprowadzić w celu weryfikacji rzetelności swojego kontrahenta w zakresie pochodzenia towarów.

Odnosząc się do zarzutu braku dobrej wiary stwierdziła, że ani prawo cywilne, ani przepisy prawa podatkowego nie zawierają przepisów zobowiązujących do pisemnego zawierania umów handlowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Spółka w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia sporu w przedmiotowej sprawie należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów poniesionych przez Skarżącą dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W zakresie powyższego zarzutu należy zauważyć, że jest on wywodzony z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 oraz z przywołanego w skardze orzecznictwa sądów administracyjnych.

Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Nie jest natomiast takim zdarzeniem przedstawienie zarzutów określonej osobie (in personam).

Skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest uwarunkowane także w świetle art. 70c O.p. zawiadomieniem podatnika przez właściwy organ skarbowy o wszczęciu takiego postępowania i o zaistniałym w związku z tym zawieszeniem biegu terminu przedawniania.

Biorąc zatem pod uwagę treść ww. przepisów O.p oraz tezy wynikające z uzasadnienia przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. należy podzielić pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania karnego, czy karnoskarbowego może nastąpić w różnorakich formach.

Ponadto podkreślić należy, co nie jest sporne w sprawie, że pismem z dnia 25 listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zawiadomił PUF "P." P. K. sp. j" że z dniem 13 listopada 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. oraz od stycznia do sierpnia 2009 r. w związku z zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Pismo zostało doręczone skutecznie Skarżącemu w dniu 10 grudnia 2013 r.

Skarżąca wskazuje, że ww. pismo został doręczone Spółce a nieustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, co w ocenie Skarżącej spowodowało, że nie wywarło ono skutków prawnych.

Zdaniem Sądu warunkiem skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o zdarzeniach, które kształtują jego sytuację prawnopodatkową. Przepisy Ordynacji podatkowej a w szczególności art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy w niedostateczny sposób realizowały powyższą funkcję gwarancyjną i dlatego w przywoływanym wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż nie spełnia on wzorca konstytucyjnego.

W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, co w świetle art. 59 § 1 pkt 9 O.p. oznacza wygaśnięcie tego zobowiązania, a więc brak możliwości domagania się zapłaty przez podatnika przedawnionego zobowiązania.

Przepisy regulujące kwestie przedawnienia zawierają zatem normy materialnego prawa podatkowego. Również terminy wchodzące w zakres instytucji dawności, w tym przedawnienia, są terminami prawa materialnego. Czynność zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, wywołuje zatem skutek materialny w postaci wydłużenia terminu przedawnienia a więc terminu materialnoprawnego.

Z powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz z przepisów O.p nie wynika, aby ww. zawiadomienie był powiązane z czynnościami procesowymi realizowanymi w postępowaniu podatkowym lub postępowaniu kontrolnym przez prowadzące ww. postępowania organy. W szczególności podatnik nie nabywa żadnych nowych uprawnień procesowych (np. możliwość złożenia zażalenia) w związku z otrzymaniem zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p.

Ponadto wskazać również należy, że organ prowadzący powstępowanie podatkowe albo kontrolne nie musi być jednocześnie organem na którym w świetle art. 70c O.p. spoczywa obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tak jak w przedmiotowej sprawie gdzie postępowanie kontrolne w stosunku do podatnika prowadził organ kontroli skarbowej i w tym postępowaniu został ustanowiony pełnomocnik. Natomiast zawiadomienia zgodnie z art. 70 c O.p dokonywał organ podatkowy właściwy dla podatnika.

Zdaniem Sądu obowiązek wynikający z art. 70c O.p. jest realizowany przez wskazany w tym przepisie organ podatkowy niezależnie od okoliczności czy postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne się toczy. Podkreślić ponownie należy, że skutki w sferze prawa materialnego podatnika w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wywiera wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe oraz zawiadomienie podatnika przez właściwy organ skarbowy o wszczęciu takiego postępowania i o zaistniałym w związku z tym zawieszeniem biegu terminu przedawnianie.

Konsekwencją powyższego skutku materialnego wpływającego na materialnoprawny termin przedawnienia zobowiązania podatkowego jest możliwość kontynuowania postępowania podatkowego lub kontrolnego, jeżeli się ono toczyło a nawet możliwość jego wszczęcia przez właściwe organy. Jeżeli zatem okoliczność prowadzenia postępowania podatkowego lub kontrolnego nie ma wpływu na realizację przez organ podatkowy obowiązku zawiadomienia o którym mowa w art. 70c O.p to również skutki procesowe w postaci ustanowienia pełnomocnika procesowego w tych postępowaniach nie wpływają na sposób realizacji obowiązku zawiadomienia przez organ podatkowy.

Dlatego też w ocenie Sądu biorąc pod uwagę, że zawiadomienie o którym mowa w art. 70c O.p. wywiera skutek w sferze prawa materialnego oraz nie wiąże się z czynnościami procesowymi oraz że obwiązek zawiadomienia spoczywa na organie podatkowym właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, który to organ nie musi być tak jak w przedmiotowej sprawie organem prowadzącym postępowanie w którym ustanowiono pełnomocnika, zasadnie organ podatkowy zawiadomił o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółkę a nie pełnomocnika procesowego.

Należy również w tym kontekście uwzględnić cel konstytucyjny jakim jest zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o zdarzeniach, które kształtują jego sytuację prawnopodatkową. Funkcja gwarancyjna art. 70c O.p. została zachowana bowiem Spółka (podatnik) dowiedział się, że zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu a więc znała swoją sytuację prawnopodatkową w sferze prawa materialnego. Doręczenie zawiadomienia o którym mowa w art. 70c O.p. Spółce a nie pełnomocnikowi procesowemu ustawionemu w sprawie było nie tylko prawidłowe, ale również w żaden sposób nie kłuci się z istotą pełnomocnictwa procesowego.

Konsekwencją skutku wywartego w sferze prawa materialnego podatnika przez wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe i zawiadomienie o tym fakcie podatnika jest możliwość dalszego prowadzenia postępowania przez właściwy organ a więc skutki procesowe. Nie zachodzi zatem sytuacja w której umniejszono lub pozbawiono stronę postępowania określonych praw w skutek pominięcia pełnomocnika procesowego.

Reasumując w oceni Sądu organ podatkowy prawidłowo zawiadomił Spółkę o zwieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego a nie pełnomocnika procesowego.

Przechodząc zatem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, że istotą sporu było rozstrzygnięcie, czy posiadane przez Skarżącą faktury, wystawione przez R.K., P.K., M.P. i M.B. tytułem dostawy artykułów spożywczych, oraz faktury następnie wystawione przez Skarżącą dokumentujące sprzedaż tych towarów na rzecz: P.M. s.r.o. z siedzibą Czechach, A. T. z siedzibą w Wielkiej Brytanii, L.T.L. z siedzibą na Cyprze, E. Ltd z siedzibą na Cyprze, E.T-Az siedzibą w Niemczech (obecnie S.A.), D.S. z siedzibą w Danii, C.T. Ltd z siedzibą na Malcie, [....]. s.r.o. z siedzibą na Słowacji, W.L.H. z siedzibą w Niemczech, [...] Trading z siedzibą w Belgii, P.S., S.C. z siedzibą na Łotwie, U.A. z siedzibą na Litwie dokumentują faktyczne zdarzenia gospodarcze.

Organy zarzuciły Skarżącej, że uczestniczyła w mechanizmie oszustwa podatkowego polegającego na wyłudzaniu podatku VAT. Sam mechanizm został szczegółowo opisany w skarżonej decyzji i polegał na wykorzystaniu tzw. znikających podatników, którzy wprowadzali w związku z nabyciami wewnątrzwspólnotowymi do obrotu na terenie Polski artykuły spożywcze i nie odprowadzali podatku należnego na terytorium kraju. Następnie wykorzystywano tzw. buforów którzy mieli na celu ukrycie faktu niezapłacenia podatku VAT na wcześniejszym etapie i ostatecznie dostarczenie towaru do Spółki (Skarżącej). Spółka (Skarżąca) z kolei dokonywała wywozu towaru poza terytorium kraju, co umożliwiało zastosowanie 0% stawki VAT przy jednoczesnym uzyskaniu zwrotu naliczonego podatku VAT, który wcześniej nie został zapłacony lub Skarżąca sprzedawała towary na terenie kraju, czerpiąc korzyść z odliczenia podatku naliczonego z faktur od krajowego dostawcy oraz stosowania nierynkowo niskich cen sprzedaży.

Zdaniem Sądu Organ wykazał, że Skarżąca uczestniczyła w opisanym mechanizmie oszustwa podatkowego oraz że miała wiedzą na temat jego istnienia.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na podmioty będące dostawcami towarów do Skarżącej tj. FH-U R.K., "Pi M" P.K., P. B. M. P. i P. M. B..

Opisując swoją współpracę z firmą R.K. Skarżąca przygnała, że zna J.J. i P.B. oraz wie o firmach prowadzonych m.in. przez M.B. i P.K.. Jednocześnie Skarżąca nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego kupowała towar za pośrednictwem R.K. a nie bezpośrednio od P.B., M.B. czy P.K..

Sytuacja w której w ciągu dostawy danego towaru istnieją pośrednicy, których roli nie da się wyjaśnić racjonalnie gospodarczo jest ważną przesłanką wskazująca na istnienie opisanego w skarżonych decyzjach mechanizmu oszustwa podatkowego.

Zwrócić należy uwagę także, na wyjaśnienia pana R.K., który nie był wstanie podać podstawowych informacji w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Wskazać także należy, że dostawcy towarów dla pana R.K., pan P.B. oraz B.F. przyznali się do uczestniczenia w oszustwie karuzelowym. Z kolei pan J.J. przyznał się do tworzenia tzw. karuzel podatkowych. Z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że także pani M.B. świadomie uczestniczyła w oszustwach podatkowych m.in. poprzez tworzenie w celu firm z siedzibą na Cyprze. Podobnie do udziały w powyższych oszustwach podatkowych przyznał się pan M.P..

Można zatem skonstatować, że dostawcy towarów na rzecz Skarżącego albo przyznali się do świadomego uczestniczenia w oszustwach podatkowych albo z materiału dowodowego wynika, że nie mogli samodzielnie wykonywać deklarowanej działalności gospodarczej (brak podstawowej wiedzy w ww. zakresie, brak wyjaśnienia roli gospodarczej - R.K.).

W skardze Skarżący koncentruje się na relacjach gospodarczych z "Pi M" P.K. wskazując, że opis działalności prowadzonej przez pana P. K. jest prawdopodobny. Zdaniem Sądu należy zauważyć, że podobnie jak w przypadku pana R.K. rola gospodarcza pana P.K. nie znajduje uzasadnienia skoro Skarżący znał osobiście osoby, które dostarczały mu towar. Również w skardze Skarżący nie wyjaśnia, dlaczego w tej sytuacji korzystał z ww. pośrednika.

Ponadto należy zauważyć, że istnieją inne dowody i okoliczności wskazujące, że dostawcy towarów uczestniczyli w oszustwie podatkowym i wskazane w skarżonej decyzji. Należy tu wskazać w szczególności na: brak środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej i zakup towarów; nabycie towarów realizowane na zasadnie przedpłaty otrzymanej od odbiorcy towarów lub otrzymanie towarów bez zapłaty; brak zaplecza magazynowego; brak zatrudnionych pracowników; brak środków transportu, (brak dowodów na ponoszeniu kosztów wynajmu tych środków); brak sprawdzania towarów; brak szczegółowej wiedzy o kontrahentach; brak wiedzy o wysokości obrotów i dochodów firmy; zakładanie firm krajowych i zagranicznych, których istnienie było niezbędne dla legalizowania źródła nabycia towarów podlegających obrotowi w łańcuchu dostaw realizowanych w oszustwie VAT; sprzedaż towarów przez podmiot dokonujący ich wewnątrzwspólnotowego nabycia po cenie niższej od ceny zakupu.

Sąd zatem stwierdza, że w tym zakresie ustalania Organów są prawidłowe oraz należycie udokumentowane.

Zasadnie Skarżący wskazuje, że niezbędnym elementem dla pozbawienia go prawa do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur otrzymanych od wskazanych powyżej dostawców jest wykazanie przez Organ, że wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowy.

Zdaniem Sądu również powyższa okoliczność została wykazana przez Organy.

Słusznie bowiem Organ uznał, że okoliczności transakcji świadczą o świadomym uczestnictwie przez Skarżącego w łańcuchu transakcji mających na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług. W szczególności należy wskazać na następujące okoliczności: szybkie tempo dokonywania transakcji (kilka transakcji w ciągu dnia); nie zachowanie chronologii dat na fakturach dotyczących następujących po sobie transakcji (w przedmiotowych łańcuchach transakcji w wielu przypadkach występują faktury VAT sprzedaży określonego towaru z datą wcześniejszą niż data zakupu tego towaru), brak zaangażowania środków finansowych na prowadzenie działalności gospodarczej; brak reklamacji towaru. Znamienne w sprawie jest także to, że towary o dużych wartościach Skarżący otrzymywał od kontrahentów bez żadnego zabezpieczenia, a zapłaty dokonywał dopiero po otrzymaniu wpłat od odbiorcy. Podkreślić należy również brak uzasadnienia gospodarczego dokonywania transakcji z niektórymi pośrednikami, wydłużenie łańcuch dostaw jest także charakterystyczne dla karuzeli podatkowej tym bardziej, że Skarżąca znała wszystkich uczestników transakcji. Osoby zaangażowane w kwestionowane transakcje miały konta w jednym banku, tj. [....] S.A.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności oraz znajomość wszystkich uczestników transakcji przy jednoczesnym korzystaniu z pośredników bez uzasadnienia gospodarczego wskazują, że Skarżący miał świadomość uczestniczenia w oszustwie podatkowym.

Przechodzą do zagadnienia związanego z zakwestionowaniem przez Organy Skarżącej dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz wskazanych powyżej podmiotów zagranicznych należy podkreślić, że Organy zdaniem Sądu dokonały wnikliwej analizy materiału dowodowego oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe w szerokim zakresie w tym dokonując wymiany informacji z obcą administracją podatkową.

Informacje uzyskane z obcej administracji podatkowej muszą być oceniane w kontekście całokształtu transakcji dokonywanych przez Skarżącą. W szczególności zarzuty Skarżącego dotyczące oparcia rozstrzygnięcia Organu w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy wyłącznie na podejrzeniach obcych organów podatkowych nie są zasadne. Zdaniem Sądu, Organ właściwie ocenił otrzymane informacje znając bowiem pozostałe okoliczności sprawy związane z nabyciem przez Skarżącego towarów podejrzenia obecnej administracji skarbowej potwierdziły ustalenia Organu.

Zdaniem Sądu również inne okoliczności wskazane w skarżonej decyzji a dotyczące informacji uzyskanych od obcej administracji podatkowej wskazują na zasadność uznania konkluzji Organu, że dostawy wewnątrzwspólnotowe faktycznie nie miały miejsca. W szczególności w tym kontekście należy wskazać na brak możliwości kontaktu przez obcą administrację np. D.S. z siedzibą w Danii, P.M. z siedzibą w Czechach, E. z siedzibą na Cyprze. Część wskazanych w decyzji podmiotów zaprzeczyła kontaktom handlowym ze Skarżącym inne wskazały, że widniejące na dokumentach pieczęcie nie należą do ich np. F.S.LIMITED, która miała otrzymać towar od A. T. Ltd. który to podmiot (odbiorca towarów od Skarżącego) nie posiada z kolei żadnych dokumentów.

Ponadto należy zauważyć, że w stosunku do każdego z podmiotów będącego nabywcą towarów od Skarżącego obce administracje podatkowe przekazały informację wskazujące na albo na podejrzenie działania w ramach tzw. karuzeli podatkowej, albo nie mogły dokonać ustaleń ze względu na brak możliwości nawiązania kontaktu. Ewentualnie Organ uzyskał informacje wskazujące "pośrednio" na fikcyjny charakter działalności nabywcy towarów od Skarżącego. Ten pośredni sposób polegający na uzyskaniu informacji od dalszy rzekomych odbiorów towarów, którzy temu zaprzeczyli transakcją z ww. podmiotami lub jak w przypadku wykonania usług transportowych zaprzeczenie ich wykonaniu przez właścicielkę firmy również w ocenie Sądu świadczą o prawidłowości ocen dokonanych przez Organ w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Ustosunkowują się do dalszych zarzutów zawartych w skardze w szczególności w zakresie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów Sąd wskakuje, że powołanie biegłego w zakresie techniki komputerowej nie było zasadne. W skarżonej decyzji Organ wskazał jedynie jako argument wspierający argumentację Organu, głównym argumentem nie spotykanym w działalności gospodarczej była szybkość (jak wskazał Organ ekstremalna) dokonywanych transakcji.

Nie zasadny jest również wniosek dowodowy zamierzający do podważenia zeznań J.J. w zakresie zdolności do złożenia zeznań w charakterze świadka. Nawet bowiem przyjmując za Skarżącym okoliczność choroby alkoholowej świadka należy podkreślić, że sama choroba nie dyskredytuje zeznań natomiast składnie zeznań pod wpływem alkoholu może być stwierdzone przez osoby prowadzące przesłuchanie. W aktach sprawy po za zeznaniami żony nie ma żadnych innych dowodów wskazujących na podnoszone przez Skarżącego okoliczność.

Z kolei zarzut obszerności materiału dowodowego a przez to brak czytelności i związane z tym ograniczenie prawa Skarżącego także w ocenie Sądu nie jest zasadny. Działalność Skarżącej była elementem szerokiego łańcuch podmiotów obejmującego wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Konieczne zatem jest wyjaśnienie prze Organ wszystkich aspektów sprawy a to generuje obszerność materiału dowodowego. Ponadto zauważyć należy, że Skarżącego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, mający doświadczenie zawodowe zatem obszerność materiału dowodowego niewątpliwie nie utrudniła należytego reprezentowania interesów mocodawcy.

Końcowo Sąd zauważa nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez Organ zarówno dotyczących tzw. zasad ogólnych postępowania jak i norm regulujących zagadnienia związane ze zbieraniem materiału dowodowe. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia norm prawa materialnego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.