Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 975/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 97 §1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 97 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1527/15 w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1527/15 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2015 r. nr [...] oraz postanowienie Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2015 r. nr [...]w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Prezydent [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku P. G. i G. G. o podział nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...], położonej w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] z powodu toczącego się w Sądzie Rejonowym dla [...] w W. postępowania z wniosku M. Ł. i A. D. o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości objętej wyżej wskazaną księgą wieczystą.

P. G. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie wskazując, że wniosek o zasiedzenie własności nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] dotyczy wyłącznie części nieruchomości, a planowany podział nie będzie naruszał ewentualnych praw M. Ł. i A. D.. Podniósł, że w jego opinii rozstrzygnięcie wniosku o podział nieruchomości w niniejszej sprawie nie jest w żaden sposób zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., nr [...]utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu wyjaśniło, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako "K.p.a.") organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto organ stwierdził, że w sprawie niniejszej znaczenie ma przepis art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 – dalej "u.g.n.") zgodnie, z którym działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. (...) Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Ustęp 3 powołanego wyżej przepisu stanowi, że za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W ocenie Kolegium zasadne jest zawieszenie postępowania o podział nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] albowiem istotnym elementem w sprawie jest ustalenie prawa własności działek, które powstaną w wyniku ich podziału. Ustalenie to jest niezbędne z uwagi na fakt, że projektowana do wydzielenia działka nr [...] (będąca przedmiotem postępowania w sprawie zasiedzenia) ma służyć, zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, poszerzeniu istniejącej już ulicy. Wydzielenie tej działki spowoduje, zgodnie z treścią art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przejście z mocy prawa na własność Miasta [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. W tym samym momencie za przejęty grunt zostanie wszczęta procedura odszkodowawcza względem osoby lub osób, które wykażą w tym czasie tytuł prawny do nieruchomości. W przypadku dalszego procedowania przez organ pierwszej instancji mogłoby dojść do sytuacji, że odszkodowanie za przejście części działki o nr ew. [...] (projektowana [...]) zostałoby wypłacone innym osobom niż te, które wskutek późniejszego prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego dla [...] w W. nabyłyby własność przedmiotowej nieruchomości przeznaczonej w planie miejscowym na poszerzenie ulicy [...].

P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, że wynik postępowania w sprawie przed sądem powszechnym o zasiedzenie nieruchomości, stanowiącej część gruntu objętego wnioskiem w postępowaniu administracyjnym o podział nieruchomości, ma charakter prejudycjalny dla postępowania z wniosku o podział nieruchomości z uwagi na kwestie wypłaty odszkodowania za grunt przejęty pod drogę publiczną w wyniku postępowania podziałowego. Wskazał, że wniosek o zasiedzenie nie obejmuje całego obszaru w obrębie działki ew. nr [...] wzdłuż jej północnej granicy, sąsiadującego z obecną ul. [...], pod której poszerzenie miałaby być przejęta część nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Podkreślił, że obszar gruntu objęty wnioskiem o zasiedzenie pozostaje w obszarze całej planowanej dz. ew. [...], a zatem planowany podział nie wpływa na możliwość zasiedzenia powierzchni gruntu objętej wnioskiem o zasiedzenie. Ponadto wskazał, że postępowanie w sprawie o zasiedzenie toczy się od roku 2007 i ogranicza wnioskodawcom w sposób istotny rozporządzanie nieruchomością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę P. G. i uchylając zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] wskazał, że sam podział nieruchomości dokonany w trybie administracyjnym nie wywołuje zmian podmiotowych w przedmiocie prawa własności (za wyjątkiem wskazanym w art. 98 ust. 1 u.g.n.), albowiem jest to podział geodezyjny nieruchomości a nie podział prawny. Wyjaśnił, że zgodnie z ostateczną decyzją wydaną na podstawie wniosku złożonego przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości zatwierdzającej podział, w wyniku którego następuje wydzielenie działki pod drogę publiczną, starosta reprezentujący Skarb Państwa albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego składają wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Choć przewidziany w art. 98 wyżej wskazanej ustawy skutek prawnorzeczowy w postaci przejścia na właściwy podmiot publiczny prawa własności (wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego) nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną następuje z mocy samego prawa, to kwestia, czy skutek ten wystąpił czy nie, jest rozstrzygana przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej, względnie uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego daje podstawy do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gmin.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że art. 98 ust. 3 u.g.n. wyraźnie wskazuje, że za działki gruntu, których własności (użytkowania wieczystego) dotychczasowy uprawniony został pozbawiony wskutek dokonania podziału w warunkach wskazanych w art. 98 ust. 1, przysługuje odszkodowanie. Forma i termin wypłaty tego odszkodowania w pierwszej kolejności powinny być przedmiotem rokowań prowadzonych między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. W przypadku osiągnięcia porozumienia co do należnego odszkodowania strony zawierają stosowną umowę. Jeżeli natomiast nie dojdzie do ustalenia odszkodowania w drodze rokowań, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczeniu nieruchomości. Zastosowanie znajdą tu zatem przepisy art. 128 i następne u.g.n.

Wskazał, że przyszłe postępowanie w sprawie rokowań, ewentualnie ustalenia i wypłaty odszkodowania to odrębne postępowania od postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości. W konsekwencji, na ich etapie obowiązkiem organu administracji będzie weryfikacja stron postępowania celem prawidłowej wypłaty odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 369 – dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe uznanie, że prowadzone przed sądem powszechnym postępowanie o zasiedzenie części nieruchomości podlegającej podziałowi, wszczęte z wniosku osób nie będących wnioskodawcami w sprawie podziału nieruchomości, nie stanowi zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego zależy prawidłowość postępowania podziałowego w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n.;

- przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę owego wyroku;

- przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nie zawarciu jakichkolwiek wskazań co do dalszego toku postępowania, w szczególności – nie wskazaniu, jakie konkretnie czynności mają zostać podjęte przez organy prowadzące postępowanie podziałowe w celu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w sytuacji gdy wniosek o dokonanie podziału nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 97 ust. 2 u.g.n.;

- prawa materialnego, tj. art. 97 ust. 2 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że w sytuacji, gdy nieruchomość podlegająca podziałowi jest przedmiotem współwłasności, dla dokonania jej podziału nie jest konieczny wniosek wszystkich współwłaścicieli.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi P. G., ze względu na to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podział nieruchomości w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. dokonywany jest na zgodny wniosek wszystkich właścicieli. WSA błędnie uznał, że warunek ten został spełniony. W Dziale III [...] wpisana jest wzmianka o toczącym się w Sądzie Rejonowym dla [...] w W. postępowaniu o zasiedzenie własności nieruchomości. Dokonując ustaleń w sprawie Sąd pierwszej instancji winien zatem mieć uzasadnione obawy, że prawdopodobnym jest, że wniosek o podział nie został złożony przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Kolegium wskazało ponadto, że WSA powinien zawrzeć w uzasadnieniu wyroku konkretne wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania, do czego obligował go art. 141 § 4 P.p.s.a., w szczególności – co do możliwości prowadzenia postępowania podziałowego w sytuacji stwierdzonych wad wniosku o podział (brak pewności, wobec toczącego się postępowania o zasiedzenie, że z wnioskiem tym wystąpili wszyscy współwłaściciele dzielonej nieruchomości) oraz zakończenia go decyzją podziałową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze charakter postanowienia kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji, podstawowe znaczenie mają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, stąd też przede wszystkim do nich należy się odnieść.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w omawianym przepisie należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt II SA 534/98; LEX nr 41763). Wystąpienie "zagadnienia wstępnego" związane jest zatem z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia określonego zagadnienia przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Wobec tego organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Omawiana "bezpośredniość" istnieje wówczas, "gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe" (uzasadnienie uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt OPK 14/96, ONSA 1997, nr 1 poz. 11).

W myśl art. 97 ust. 1 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 – dalej jako "u.g.n."), podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Taki interes prawny ma właściciel nieruchomości.

Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają legalnej definicji nieruchomości i w tym zakresie ma zastosowanie art. 46 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem nieruchomościom są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, jak również budynki trwale z gruntem związane lub części tych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych nie stanowią odrębnego od gruntu przedmiotu własności.

Przez podział nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć podział nieruchomości gruntowej polegający na geodezyjnym wydzieleniu w ramach jednej nieruchomości większej liczby działek ewidencyjnych. Podział nieruchomości dokonywany jest ramach określonych granic danej działki i nie może wykraczać poza jej granice.

Podział geodezyjny należy odróżnić od prawnego podziału nieruchomości łączącego się z dokonaniem zmian podmiotowych w zakresie prawa własności w stosunku do wydzielonych działek.

Celem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości jest wyłącznie dokonanie fizycznego i ewidencyjnego podziału działki gruntu celem wyodrębnienia osobnych działek i odrębnym ich oznaczeniu w katastrze nieruchomości bez dokonywania jakichkolwiek zmian w zakresie prawa własności nieruchomości, jej powierzchni i przeznaczenia.

Fakt, że dana nieruchomość w wyniku podziału będzie składała się z kilku działek gruntu (art. 4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami) w żaden sposób nie wpływa na możliwość zasiedzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 124/06 – pub. CBOSA).

Bezsporne jest w sprawie, że od kilkunastu lat toczy się postępowanie o zasiedzenie części wskazanej wyżej nieruchomości.

Należy jednak wskazać, że P. G. i G. G. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]., wpisanymi w księdze wieczystej nr [...]. Samo wpisanie wzmianki o toczącym się postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości, ma tylko taki skutek, że w dniu uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego przedmiotowa nieruchomość może stać się także współwłasnością osoby, która zasiedziała część nieruchomości. Istotne jest również to, że do czasu rozpatrywania sprawy przez Sąd pierwszej instancji spór cywilny nie został zakończony, co oznaczało, że nie było przeszkód do prowadzenia sprawy o podział nieruchomości.

Zatem zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest niezasadny.

Stosownie do treści art. 141 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego) oraz umotywowania swojego stanowiska. Motywy wyroku muszą być jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, pub. CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym nałożony na sąd administracyjny obowiązek uzasadnienia zajętego w wyroku stanowiska ma szczególny wymiar w przypadku, gdy, podzielając ocenę sprawy dokonaną przez organ w postępowaniu administracyjnym, sąd nie podziela argumentów strony skarżącej. Za takim stwierdzeniem sądu musi iść szczegółowa analiza całej sprawy, łącznie z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozumowania, na którym oparł się sąd i argumentami przemawiającymi za jej zastosowaniem. Ogólnikowe uzasadnienie stanowi uchybienie, które może mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a co za tym idzie – pozbawia ją możliwości polemizowania z oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy, i to nawet wtedy, gdy strona mogła przypuszczać, czy domyślać się, czym sąd w wyroku się kierował (por. wyrok NSA z 25 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1849/12, pub. CBOSA). W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 P.p.s.a.) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia.

Wskazać także należy, ze przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania, a nie decyzja podziałowa. Dlatego wbrew twierdzeniom Kolegium nie było powinnością Sądu udzielanie wytycznych co do dalszego prowadzenia postępowania podziałowego.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 97 ust. 2 u.g.n. albowiem Sąd pierwszej instancji w żadnej części uzasadnienia nie kwestionował, że w sytuacji, gdy nieruchomość podlegająca podziałowi jest przedmiotem współwłasności, dla dokonania jej podziału nie jest konieczny wniosek wszystkich współwłaścicieli.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu na zasadzie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.