Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1595/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2010 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 16 stycznia 2012 r., znak: [...], nakazano inwestorowi – K. L., rozbiórkę ogrodzenia (...), zlokalizowanego od strony ulicy P. na działce nr [...] obr [...] w K., posadowionego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczna – budowlanej.

Postanowieniem z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 414/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. L. na wyżej wymienioną decyzję WINB z dnia 16 stycznia 2012 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, PINB w K. wezwał K. L. upomnieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. do wykonania ww. obowiązku rozbiórki z pouczeniem, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego.

W dniu 2 kwietnia 2014 r. PINB w K. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji PINB w K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2010 r., znak: [...].

W piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r., skierowanym do PINB w K., K. L. zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, oparty o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Po rozpatrzeniu zarzutu PINB w K. wydał postanowienie z dnia 9 lipca 2014 r., znak: [...], o oddaleniu zarzutu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., rozstrzygnięciem z dnia 27 sierpnia 2014r., znak: [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W postawie prawnej postanowienia powołano: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 1015 z późn. zm.)

Zdaniem organu odwoławczego zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązany, zgłaszając zarzut nieistnienia obowiązku wszedł w spór z organem egzekucyjnym o dopuszczalność egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia tego obowiązku, a zobowiązany poprzez zgłoszenie zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. może wykazywać, że obowiązek nie istnieje (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz, Piotr Przybysz, LexisNexis, Warszawa 2008).

W dalszej części uzasadnienia omawianej decyzji, organ II instancji podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – Powiat [...] przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przeprowadził czynności kontrolne w wyniku których ustalono, że obowiązek rozbiórki ogrodzenia od strony ulicy P. na działce nr [...] obr [...] w K. nie został wykonany. W przedmiotowej sprawie nie doszło również ani do uchylenia ostatecznej decyzji WINB nr [...] z dnia 16 stycznia 2012 r., znak: [...], ani też nie stwierdzono jej nieważności.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, nie wydano rozstrzygnięcia w sprawie wniosku K. L. z dnia 25 lipca 2013 r., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją WINB z dnia 16 stycznia 2012 r. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że decyzja ta jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym, a obowiązek z niej wynikający istnieje i podlega egzekucji administracyjnej. Wpływu na istnienie tego obowiązku nie ma podniesiona przez K. L. w piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. okoliczność obowiązywania do chwili obecnej pozwolenia na pozostawienie ogrodzenia, wydanego przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Zgoda taka, wyrażona przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., pozostaje bez wpływu na byt prawny ostatecznej decyzji WINB z dnia 16 stycznia 2012 r. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że zgoda ta uchyla rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego, tj. w/w decyzję. Zatem w ocenie organu odwoławczego PINB w K. w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustosunkował się do zarzutu nieistnienia obowiązku, orzekając o jego oddaleniu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 sierpnia 2014 r., K. L. podniósł, iż orzekające w sprawie organy pominęły w zupełności zasadnicza kwestię związaną z terminem postawienia opisanego wyżej ogrodzenia. Skarżący wskazał, że przedmiotowe ogrodzenie postawione zostało bowiem już w roku 1982 i w związku z tym minęły wszelkie terminy w których możliwa była kontrola prawidłowości postawienia ogrodzenia. Nadmienić należy iż ogrodzenie postawiono w 1982 r. w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa budowlanego i nakazywanie usunięcia ogrodzenia po 30 latach od czasu jego posadowienia nie znajduje jakichkolwiek podstaw w prawie. Skarżący nie zaprzecza, iż dokonywał w ostatnim czasie naprawy ogrodzenia tj. słupków i siatki, co związane było ze złym stanem tych elementów ogrodzenia w następstwie ich wieloletniego używania od roku 1982.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co na następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa odnosi się do problematyki zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i tylko w tym zakresie stanowi przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia Sądu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 sierpnia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 lipca 2014 r., którym organ oddalił zarzut zgłoszony przez zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 kwietnia 2014 r.

Wyjaśnić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego.

Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Jeżeli organ stwierdzi istnienie uzasadnionych zarzutów, to zgodnie z art. 59 u.p.e.a. wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł, że nałożony na niego obowiązek określony w tytule wykonawczym nr [...] nie istnieje, z uwagi na fakt wydania przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zgody na pozostawienie ogrodzenia objętego nakazem rozbiórki nr [...] z dnia 27 grudnia 2010 r. znak: [...]. Wskazał więc na podstawę z pkt 1 artykułu 33 ww. ustawy (nieistnienie obowiązku).

Podstawę prawną obowiązku będącego przedmiotem egzekucji w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 grudnia 2010 r. znak: [...]. Decyzją tą organ nakazał inwestorowi, K. L. rozbiórkę ogrodzenia zlokalizowanego od strony ulicy P. na działce nr [...] obr [...] w K., wykonanego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczna – budowlanej. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 16 stycznia 2012 r., znak: [...].

Z ustaleń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ramach czynności kontrolnych wynika, że obowiązek rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia nie został wykonany. W doktrynie (por. m.in. C. Kulesza, Komentarz do art.33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex 2010) podaje się, że obowiązany, wnosząc zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skutkiem okazania takich dowodów jest również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego lub egzekutora od czynności egzekucyjnych (art. 45 § 1 u.p.e.a.)

Należy przy tym podkreślić, iż podmiot zobowiązany do wykonania nałożonego obowiązku związany jest bezwzględnie zakresem decyzji, z której obowiązek ten wynika. W przedmiotowej sprawie obowiązek nałożony tytułem wykonawczym z dnia 5 lutego 2013 r. wynika z ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 stycznia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – Powiat [...] w K. z dnia 27 grudnia 2010 r. i decyzje te skarżący był i jest zobowiązany wykonać, w sposób ściśle w nich wskazany.

Równocześnie wskazać w tym miejscu należy, że prawidłowość decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 stycznia 2012 r., znak [...] czy też Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – Powiat [...] w K. z dnia 27 grudnia 2010 r., nr [...] nie może być przedmiotem oceny, czy też ponownej weryfikacji przez organy egzekucyjne w toku postępowania egzekucyjnego lub ze strony Sądu ramach rozpoznania przedmiotowej sprawy. Tym samym Sąd Administracyjny na etapie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wydanego w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, nie może badać i oceniać zasadności nałożenia na skarżącego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat [...] z dnia 27 grudnia 2010 r. obowiązku rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, do czego niewątpliwie zmierzają zarzuty podniesione w skardze. Ewentualne uchybienia tej decyzji, - także we wspomnianym zakresie - nie mogą zatem stanowić podstawy wyeliminowania przez Sąd z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest co prawda związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w nich podstawą prawną, jest jednak związany granicami danej sprawy i poza te granice wyjść nie może. Podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty kwestionujące obowiązek rozbiórki są dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego są spóźnione, a tym samym nieskuteczne. W szczególności nie ma znaczenia, kiedy taki obiekt został wybudowany, prawidłowość ocen zawartych w decyzji nakazującej rozbiórkę, celowość wykonania egzekucji, czy też przyszłe zamierzenia skarżącego co do ogrodzenia i żądania kierowane w tym zakresie do organów administracyjnych.

Podsumowując, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające odpowiadają prawu. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa uznając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na uwzględnienie wniesionego zarzutu i umorzenie postępowania. W szczególności podniesione przez skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanek zarzutu przeciwegzekucyjnego z art.33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.