Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 797/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 404
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia nr [...] zawartą w nakazie z dnia[...], Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w[...], na podstawie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2012 r., poz. 404), art. 94 pkt 5 oraz art. 2379 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), nakazał [...] Fabryka [...] Sp. z o. o. w T. wypłacenie byłemu pracownikowi A. W. ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej w wysokości 338 zł netto.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie orzekający organ administracyjny wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż pracodawca nie wypłacił byłemu pracownikowi A. W. ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, przy czym kontrola wykazała, że pracodawca nie zapewnił prania odzieży roboczej, a czynności te były wykonywane przez pracowników, lecz pracodawca nie wypłacał ww. ekwiwalentu. Ponadto w zakładzie nie ustalono wysokości i zasad wypłacania ww. ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej. Podczas kontroli pracodawca naliczył A. W. kwotę 338zł netto tytułem ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, jednakże jej nie wypłacił. Zwrócono uwagę na unormowanie zawarte w art. 2379 § 3 K.p., stwierdzając, iż nie wypłacenie ekwiwalentu stanowi naruszenie tego przepisu kodeksu pracy.

W odwołaniu od decyzji nr [...] zawartej w powyższym nakazie [...] Fabryka [...] Sp. z o. o. w T.

zarzuciła organowi administracji naruszenie następujących przepisów:

- art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez wydanie decyzji wobec byłego pracownika, podczas gdy przepis ten umożliwia nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia oraz innego świadczenia ze stosunku pracy tylko i wyłącznie pracownikowi, a nie byłemu pracownikowi;

- art. 77 oraz art. 7 kpa w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nadzwyczajnych okoliczności dotyczących skarżącej spółki związanych z trudną sytuacją finansową;

- art. 11 kpa w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia braku możliwości natychmiastowego jej wykonania;

- art. 159 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 5 kpa z uwagi na niewstrzymanie z urzędu wykonania decyzji niewykonalnej w dniu jej wydania.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż uprawnienia przyznane Państwowej Inspekcji Pracy w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP nie odnoszą się do byłych pracowników, lecz jedynie do obecnych pracowników. ponadto zwrócono uwagę, że spółka znajduje się w złej sytuacji finansowej, w związku z czym w 2007 r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, lecz Sąd wniosek oddalił z uwagi na fakt, iż majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.

Wskazano, że obecnie przeciwko stronie prowadzone są postępowania egzekucyjne, zaś zobowiązania spółki przewyższają kwotę 70 mln zł, co sprawia, że działalność gospodarcza prowadzona jest w bardzo ograniczonym zakresie; przy czym jedynym istotnym składnikiem majątkowym spółki jest jej nieruchomość, obciążona hipoteką na kwotę znacznie przewyższającą jej wartość; a cały majątek spółki jest przedmiotem prowadzonych egzekucji.

Strona odwołująca się podniosła także, że mimo problemów finansowych, stopniowo realizuje świadczenia pieniężne na rzecz pracowników w celu utrzymania miejsc pracy i po zakończeniu kontroli inspektora pracy częściowo uregulowała zaległości wobec pracowników.

Okręgowy Inspektor Pracy w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Okręgowego Inspektora Pracy, stosownie do art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, inspektor pracy ma prawo nakazać w drodze decyzji administracyjnej wypłacenie wynagrodzeń lub innych świadczeń należnych pracownikowi, natomiast zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, jak i licznymi orzeczeniami sądów "należne" znaczy tyle, co "bezsporne". Inspektor pracy wydaje więc decyzję z art. 11 pkt 7 ustawy o PIP wyłącznie wtedy, gdy nie ma sporu co do faktu istnienia zobowiązania pracodawcy, jak i do jego wysokości. Podniesiono, że strona sama obliczyła kwotę należności objętej decyzją, nie wniosła zastrzeżeń do protokołu z kontroli, stanowiącego podstawę wydania decyzji, także w odwołaniu nie zakwestionowała faktu istnienia zaległości płatniczych wobec pracowników, ani ich wysokości według stanu z dnia zakończenia kontroli, dlatego należy przyjąć, że wymienione w decyzji świadczenia są bezsporne, a co za tym idzie – należne, przy czym z załączonego do odwołania zestawienia aktualnych zobowiązań spółki wobec pracowników nie wynika, by pracodawca choćby w części uregulował należność objętą zaskarżoną decyzją.

Zdaniem organu odwoławczego, wyrażenie "świadczenia należne pracownikom" znaczy to samo, co "świadczenie wynikające ze stosunku pracy", dlatego też zobowiązanie pracodawcy do wypłacenia ekwiwalentu za urlop powstało w związku z ustaniem stosunku pracy i jest ściśle związane z jego zatrudnieniem, podczas którego nabył on prawo do urlopu. Wskazano, że nie ma żadnych podstaw, by świadczenia, do których prawo nabywa się w związku z ustaniem zatrudnienia obejmować innym reżimem prawnym, niż świadczenia należne podczas trwania stosunku pracy, także w zakresie uprawnień władczych inspektorów pracy.

Organ zwrócił też uwagę, że pozostała argumentacja strony sprowadzała się do opisu złej sytuacji ekonomicznej, jej przyczyn i podejmowanych działań naprawczych, stwierdzając, iż problemy finansowe spółki są znane Państwowej Inspekcji Pracy, jednak z ugruntowanego orzecznictwa sądów oraz poglądu powszechnie przyjętego w doktrynie wynika, że trudności ekonomiczne - nawet niezawinione przez pracodawcę - nie mają wpływu na legalność decyzji nakazującej wypłatę świadczeń należnych pracownikom, bowiem wysokie zadłużenie spółki wobec kontrahentów i podmiotów publicznych w żadnym stopniu nie usprawiedliwia zaciągania kolejnych zobowiązań wobec własnych pracowników.

Jeżeli chodzi o niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., na którą powołała się strona, organ nawiązał do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r. (sygn. akt II OSK 1365/07), stwierdzając, że powołane przez stronę przyczyny niewypłacania pracownikom wynagrodzeń nie tkwią w naturze obowiązków pracodawcy, lecz w jego problemach finansowych, dlatego zaskarżona decyzja nie jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

Niezależnie od powyższego wywodu organ zauważył, że wstrzymanie wykonania decyzji na mocy art. 159 § 1 kpa (gdyby zachodziły przesłanki ku temu) leży w wyłącznej kompetencji organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji, a zatem w przedmiotowym przypadku Okręgowego Inspektora Pracy, dlatego podniesiony przez stronę zarzut niezastosowania art. 159 K.p.a. sformułowany w odwołaniu od decyzji inspektora pracy jest bezzasadny.

W skardze do sądu [...] Fabryka [...] Sp. z o. o. w T. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu, zarzucając organowi administracji naruszenie następujących przepisów:

1. art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jednolity z 26 marca 2012 r., Dz. U. poz. 404) poprzez wydanie decyzji nr 3 względem byłego pracownika – A. W., podczas gdy przepis art. 11 pkt 7 umożliwia nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia oraz innego świadczenia należnego ze stosunku pracy tylko i wyłączenie pracownikowi, a nie byłemu pracownikowi,

2. art. 77 kpa oraz art. 7 kpa w zw. z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez wydanie wszystkich skarżonych decyzji (z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, również decyzji o nr 1 - 7 oraz 11 wydanych względem byłych pracowników) bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nadzwyczajnych okoliczności dotyczących skarżącej spółki związanych z powstaniem trudnej sytuacji finansowej, a mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

3. art. 11 kpa oraz art. 80 kpa w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez wydanie zaskarżonej decyzji (z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy,) bez uwzględnienia braku możliwości natychmiastowego ich wykonania,

4. art. 159 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 kpa z uwagi na niewstrzymanie z urzędu wykonania wszystkich zaskarżonych decyzji (z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy,) niewykonalnych w dniu ich wydania.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona skarżąca wskazała, iż uprawnienia przyznane Państwowej Inspekcji Pracy w art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie odnoszą się do byłych pracowników, a jedynie do obecnych pracowników. W związku z tym nakaz zapłaty w tej części powinien zostać uchylony, gdyż brak możliwości wydania nakazu zapłaty względem byłych pracowników nie pozbawia oczywiście uprawnionych osób do dochodzenia należności ze stosunku pracy na drodze sądowej i takie stanowisko wyraził Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] w sprawie dotyczącej nakazu zapłaty z dnia [...].

Wskazano, że także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 188/10, orzekł, iż art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy ma zastosowanie jedynie względem pracowników, a nie byłych pracowników, w zakresie przysługujących środków czystości.

W ocenie skarżącej nie ma zatem racji Okręgowy Inspektor Pracy twierdząc, że sformułowanie ujęte w art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy "świadczenia należne pracownikom" należy rozumieć w ten sam sposób jak "świadczenia wynikające ze stosunku pracy", bowiem gdyby była taka intencja polskiego ustawodawcy, to art. 11 pkt 7 ww. ustawy miałby inną treść, z której wynikałoby wprost, że właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do wydawania nakazów zapłaty względem pracowników zatrudnionych u danego pracodawcy, jak i tych osób, względem których stosunek pracy względem danego pracodawcy wygasł z różnych przyczyn.

Pozostała argumentacja strony skarżącej sprowadzała się do opisu złej sytuacji ekonomicznej, jej przyczyn i podejmowanych działań naprawczych, stwierdzając, iż biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności skarżąca spółka nie była w stanie zabezpieczyć we właściwym terminie dostatecznych środków finansowych na jego wykonanie swoich zobowiązań w całości, przy czym na dzień wniesienia niniejszej skargi wysokość zobowiązań pieniężnych objętych skarżonym nakazem uległa ponownie częściowemu obniżeniu na skutek wypłaconych na rzecz pracowników zaliczek na poczet zaległych wynagrodzeń.

Z powyższego zdaniem skarżącej spółki wynika, iż pomimo bardzo poważnych problemów finansowych, podejmuje ona wysiłki zmierzające do wykonania nakazu zapłaty, realizując stopniowo spłatę świadczeń pieniężnych objętych nakazem zapłaty w celu utrzymania miejsc pracy na rzecz ok. 130 nadal zatrudnionych pracowników oraz zapewnienia na ich rzecz bieżących wypłat wynagrodzenia za pracę, co w swojej obecnej sytuacji finansowej i ekonomicznej uznaje za zadanie priorytetowe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Jako podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, organy administracji wskazały art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2012, poz. 404). Zgodnie z tymi przepisami w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1 - 4 oraz 6 i 7. W razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do m. in. nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Przewidziane w przytoczonych przepisach nakazy stanowią drugą - obok postępowania przed sądem powszechnym - administracyjną drogę dochodzenia roszczeń o wynagrodzenia i inne świadczenia za pracę. Aby mógł być wydany nakaz, wynagrodzenie lub świadczenie musi być "należne", co oznacza, że prawo do niego nie budzi wątpliwości (świadczenie naliczono, lecz nie wypłacono lub prawo do niego wynika wprost z przepisów prawa). Istotnie, gdy wynagrodzenie budzi kontrowersje, a podstawa prawna może być różnie interpretowana, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd pracy (por. A. Jasińska-Cichoń (w:) Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy. Komentarz, Oficyna, 2008 t. 1.4 do art. 11, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., I OSK 1135/07). Inspektor Pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika. W tym zakresie kompetencja należy do sądu powszechnego. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się do jedynie do nakłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas, gdy obowiązek ten jest wymagalny (wyrok WSA w Bydgoszczy z 10 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 261/2008, Lex Polonica 2273628, wyrok NSA z 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/2005, Lex Polonica nr 2273645). Wymaga też podkreślenia, co zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2009 r. I OSK 1194/08 (https://cbois.nsa.gov.pl) "należne wynagrodzenie" jest kategorią obiektywną, niepodlegająca ocenie inspektora pracy, jednakże nie oznacza to, że nie ma on prawa dokonania ustaleń co do tego, czy wynagrodzenie istotnie jest należne, czy też takiego charakteru nie nosi.

Przedstawiona wykładnia art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. (a uprzednio - analogicznego przepisu art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o PIP) jest powszechnie przyjmowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Podobnie zinterpretował możliwość wydania nakazu zapłaty Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 13 lutego 2008 r., nr SK 5/07).

Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Pracy do zadań tej Inspekcji należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa pracy, w tym wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, a w razie stwierdzenia naruszenia, nakazanie określonych zachowań, do czego uprawnia art. 11. Stwierdzenie naruszeń przepisów prawa pracy dotyczących świadczeń należnych za pracę obejmuje w sobie ustalenia jakie przepisy obowiązują, co one oznaczają wg powszechnie przyjętego, w orzecznictwie i doktrynie, ich rozumienia i czy pracodawca tak rozumianych przepisów przestrzega. Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli w celu stwierdzenia czy pracodawca narusza bądź nie przepisy dotyczące wynagrodzenia, zawiera więc w sobie możliwość ustalenia przez Organy Inspekcji Pracy rozumienia pojęcia należnego świadczenia.

Okoliczności związane z wydaniem nakazu przez Inspektora Pracy Okręgowej Inspekcji Pracy w[...], w którym nakazano [...] Fabryka [...] Sp. z o. o. w T. wypłacić pracownikowi przysługującego świadczenia ze stosunku pracy, mają w ocenie Sądu charakter bezsporny w przedmiotowej sprawie i nie budzą żadnych wątpliwości. Na podstawie stosownej dokumentacji inspektor pracy ustalił, że skarżąca nie zapłaciła należnego świadczenia pracownikowi, tytułem ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej przez pracownika (art. 2379 § 3 K.p.). Okoliczności te w toku postępowania nie były kwestionowane; zostały potwierdzone przez pracodawcę, który podpisał protokół z kontroli, bez zgłoszenia jakichkolwiek umotywowanych zastrzeżeń odnośnie ustaleń zawartych w protokole. Obowiązek objęty nakazem był zatem bezsporny i niewątpliwy, a świadczenia w nim wskazane w efekcie należne.

Zauważyć także należy, że strona skarżąca konsekwentnie przyznaje, że nałożone na nią obowiązki wykonała jedynie częściowo, a jako przyczynę takiego stanu rzeczy wskazuje swoją złą sytuację ekonomiczną i związany z tym brak środków finansowych. Trudna sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa "[...]" również nie może tu podlegać dyskusji i można ją uznać za fakt powszechnie znany.

W pierwszej kolejności należy wskazać, odnosząc się do zarzutów skargi, iż kwestia stanu niewypłacalności spółki, powstała nawet z przyczyn niezawinionych przez pracodawcę, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności i konieczności wydania zaskarżonego nakazu. W przeciwnym bowiem wypadku nastąpiłoby przerzucenie na pracowników ryzyka ekonomicznego, które z woli ustawodawcy obciąża wyłącznie pracodawcę, albowiem ten ostatni jako profesjonalista i w związku z tym podmiot silniejszy od pracownika w ramach stosunku pracy, obciążony jest dodatkowymi obowiązkami jak i dodatkowym ryzykiem w związku z prowadzoną działalnością. Pracownik natomiast, jako jednostka słabsza w stosunku pracy, objęta jest przez ustawodawcę szczególną ochroną, czego wyrazem jest m.in. uregulowanie wyrażone w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, które nie przewiduje okoliczności wyłączających odpowiedzialność pracodawcy za należności pracownicze na zasadzie ryzyka.

Ponadto stwierdzić należy, że skoro kwestią bezsporną w przedmiotowej sprawie była okoliczność, iż pracodawca pozostawał w zwłoce w wypłacie należnych pracownikowi świadczeń, które miały charakter wymagalny i których wysokość nie została zakwestionowana przez stronę, to tym samym w świetle obowiązujących przepisów prawa, uzasadniona była kompetencja inspektora pracy do podjęcia działań, o których mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o PIP. Spółka bowiem nie wywiązała się z prawnego obowiązku zapłaty należnego świadczenia pracownikowi, tytułem ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej przez pracownika w rozumieniu przepisu art. 2379 § 3 K.p. Naruszając zaś przytoczony przepis, co zastało w sposób bezsporny ustalone w trakcie przeprowadzonej kontroli, wypełniła hipotezę art. 11 pkt 7 ustawy o PIP, co obligowało organ zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu do wydania przedmiotowego nakazu wypłaty świadczenia.

Bezzasadny w ocenie Sądu jest również zarzut naruszenia art. 159 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 159 § 1 kpa organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zobligowany jest wstrzymać z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, w sytuacji gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, powodujących nieważność decyzji. Przepis art. 156 § 1 pkt 5 kpa zaś wskazuje, iż wadą taką jest niewykonalność decyzji, istniejąca w dniu jej wydania i mająca charakter trwały. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, który tut. Sąd w pełni podziela, iż względy ekonomiczne i finansowe, utrudniające wykonanie zaskarżonej decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Okoliczności przedmiotowej sprawy tj. niewypłacalność spółki, nawet niezawiniona przez nią, nie stanowi zatem przeszkody w wykonaniu zaskarżonej decyzji. Przyjęcie przeciwnego poglądu oznaczałoby przerzucenie na pracowników ryzyka ekonomicznego, które - jak wynika z przepisów prawa pracy, obciąża wyłącznie pracodawcę. Nadto, na marginesie poczynionych uwag, należy zauważyć, iż powoływana przez skarżącą przeszkoda w wykonaniu nakazu wypłaty, nie ma nawet charakteru trwałego, bowiem, jak podkreślała w odwołaniu i skardze sama skarżąca, spółka realizuje stopniowo spłatę świadczeń pieniężnych objętych nakazem wypłaty.

Tymczasem, jak już Sąd wcześniej zaznaczył, niewykonalność decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 5 kpa, powinna mieć charakter trwały, co oznacza że jej adresat jest trwale pozbawiony możliwości wykonania nałożonego na niego obowiązku, okoliczność ta więc nawet z tej przyczyny nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że przepis art. 159 kpa dotyczy wstrzymania wykonania decyzji w ramach postępowania o stwierdzeniu jej nieważności, które w niniejszej sprawie nie było prowadzone. Organy administracyjne obu instancji, prawidłowo zatem oceniły, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka, uzasadniająca wstrzymanie z urzędu wykonanie decyzji w oparciu o art. 159 kpa.

W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze zarzut niewykonalności jest całkowicie chybiony. Wykonanie przez zobowiązaną egzekwowanego obowiązku polegającego na wypłaceniu pracownikom świadczeń przysługujących ze stosunku pracy nie napotyka bowiem żadnych nieusuwalnych przeszkód natury prawnej bądź technicznej. Co więcej, jego wykonanie jest prawnie uzasadnione i wymagane, a zaniechanie zobowiązanej powoduje stan bezprawny. Nie ulega wątpliwości, że ciążący na skarżącej obowiązek jest faktycznie (obiektywnie) wykonalny i jedynie w skutek trudności natury ekonomicznej, które nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii wykonalności, nie został dotychczas przez nią w całości wykonany. Problemy finansowe mają charakter przejściowy i mogą być przezwyciężone przez skarżącą wskutek podjęcia przez nią właściwych działań, co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami o trwałej i całkowitej niewykonalności nałożonych na spółkę obowiązków.

Pogląd taki znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim został on wyraźnie wyartykułowany w wyroku z 20 grudnia 1984 r. (I SA 804/84, ONSA 1984/2/123), w którym stwierdza się, że: "Względy ekonomiczne i finansowe, utrudniające wykonanie zaskarżonej decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji". Podobnie w wyroku z 4 stycznia 1999 r. (IV SA 1239/97, LEX nr 48176), jak też w wyroku NSA z 13 listopada 2008 r. (II OSK 1365/07, LEX nr 532603).

Bezzasadny w ocenie Sądu jest także zarzut skarżącej naruszenie art. 11 pkt 7 ustawy o PIP poprzez wydanie nakazu względem byłego, a nie obecnego pracownika. Argumentując powyższy zarzut spółka podkreślała, że przepis art. 11 pkt 7 ustawy o PIP mówi o świadczeniach należnych pracownikom, a nie o świadczeniach wynikających ze stosunku pracy, i że w związku z tym odnosi się on wyłącznie do obecnych pracowników, albowiem jak wynika z art. 2 kp status pracownika ma jedynie "osoba zatrudniona" na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę, a nie osoba, z którą wygasł stosunek pracy.

Odnosząc się do przytoczonego stanowiska skarżącej należy podkreślić, że zakwestionowany nakaz wypłaty, dotyczy świadczenia należnego pracownikowi za okres 26 miesięcy, który w tym okresie był pracownikiem spółki. Pracodawca miał więc wynikający z zawartej z tym pracownikiem umowy o pracę obowiązek terminowej wypłaty wynagrodzenia należnego temu pracownikowi za ten miesiąc wraz z wszystkimi należnościami należnymi pracownikowi na podstawie przepisów odrębnych, w tym także art. 2379 § 3 K.p. Skoro więc tego nie uczynił, i tym samym naruszył przepisy prawa pracy dotyczące wypłaty należnych świadczeń w związku z wykonywaną pracą, to w konsekwencji zaktualizowały się przesłanki zastosowania dyspozycji art. 11 pkt 7 ustawy o PIP.

Wskazanie, że także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 188/10, orzekł, iż art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy ma zastosowanie jedynie względem pracowników, a nie byłych pracowników, w zakresie przysługujących środków czystości, nie ma w rzeczywistości żadnego potwierdzenia, gdyż w sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem, w ogóle nie miała zastosowania powołana wyżej jednostka redakcyjna tekstu prawnego, tym samym nie była przedmiotem jakichkolwiek rozważań interpretacyjnych.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja jak również poprzedzający ją nakaz wypłaty zostały wydane przez organy w granicach ich ustawowej kompetencji, jak również spełniają wymogi formalne. Jednocześnie należy zauważyć, iż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje uzasadnienie w ustaleniach kontroli dokonanej w siedzibie skarżącej spółki.

Dokonanie zawartej w nakazie oceny w zakresie wypłaty należnego świadczenia pracownikowi, tytułem ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej przez niego, mieściło się w ramach uprawnień organów inspekcji pracy, wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Pracy. Nakazanie zatem, na podstawie art. 11 pkt 7 tej ustawy, wypłaty świadczenia mieściło się w granicach tego przepisu, bowiem zasady wypłaty wynagrodzenia w tym zakresie zostały w sposób kategoryczny określone przepisami prawa pracy.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).