Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 627/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 145a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. C. i G. R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga A. C. i G. R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 sierpnia 2019 r., nr [...], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W ramach rozpatrzenia wniosku A. C. i G. R. C. z 18 stycznia 2018 r., w którym domagali się oni wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB), postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem prawomocnej decyzji nr [...] z 11 czerwca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego samowolnie zrealizowanego na działce nr [..] położonej w U. przy ul. G. nr [..]. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB), po rozpatrzeniu sprawy w trybie zażaleniowym, postanowieniem z 28 lutego 2019 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia M. A. oraz zażalenia A. i G. R. C. na ww. postanowienie PINB z 15 stycznia 2019 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego.

Następnie, PINB decyzją z 16 kwietnia 2019 r. odmówił uchylenia prawomocnej decyzji z 11 czerwca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego samowolnie zrealizowanego na działce nr [..] położonej w U. przy ul. G. nr [..], a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z 5 lipca 2019 r., uchylił decyzję organu I instancji z 16 kwietnia 2019 r. i umorzył postępowanie organu I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu ww. wniosku z 18 stycznia 2018 r. PINB postanowieniem z 19 lipca 2019 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem prawomocnej decyzji z 11 czerwca 2010 r.

Uzasadniając wydane postanowienie organ wskazał, że wskazana przez wnioskujących przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie występuje ponieważ decyzja z 1 kwietnia 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego samowolnie zrealizowanego na działce nr [..] położonej w U. przy ul. G. została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z 6 sierpnia 2003 r., i podlegała ocenie, w zakresie ustaleń faktycznych jak i oceny materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z 6 sierpnia 2005 r., sygn. akt SA/Gd 1262/03, wskazał m.in., że w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta U. w części planu oznaczonej symbolem A 74MW, dotyczącym m.in. działki nr [..], przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, a nadto przyjęto, że dopuszczalna jest modernizacja z adaptacją części kubaturowej na usługi typu handlowego w parterach, co obejmuje zabudowę jedno i wielorodzinną. Sąd ocenił przy tym, że garaż jest obiektem towarzyszącym tego rodzaju zabudowie, a wybudowanie garażu na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną nie narusza zapisów planu. Ponadto, NSA w wyroku z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1096/17, uchylił wyrok WSA w Gdańsku z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 661/16, w sprawie ze skargi A.C. i G. R. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 21 marca 2014 r. nr [..] w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Dalej, organ wskazał, że również przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zachodzi, ponieważ A. i G.R.C. nie przedstawili żadnego dowodu (ostatecznego wyroku - sądu karnego), który pozwoliłby na przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniało działanie przestępcze.

Jednocześnie, w ocenie organu, także przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 3 nie istnieje, ponieważ decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydał właściwy organ, nie wyłączony ze sprawy, ani też żaden z pracowników nie podlegał wyłączeniu ze sprawy.

Odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ wskazał, że nie występuje ona, ponieważ na każdym etapie prowadzonego postępowania A. i G. R. C.brali czynny udział, a wydawane akty administracyjne każdorazowo były zaskarżane do organu II instancji oraz do WSA i NSA, co znajduje odzwierciedlenie w składanych odwołaniach od wydawanych rozstrzygnięć organu I i II instancji, jak i składanych skargach kasacyjnych od wyroków sądów administracyjnych.

Organ ocenił także, że nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności istotne dla sprawy, a dotychczas nieznane organowi i nieoceniane w postępowaniu. Brak jest wiec przesłanki określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wydana 11 czerwca 2010 r. decyzja nie wymagała uzgodnień, ani uzyskania stanowiska innego organu, stąd nie istnieje przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Decyzja ta nie wymagała też rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, stąd brak jej zmiany lub uchylenia przez właściwy organ lub sąd. Z tego powodu nie występuje przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Decyzja ta nie była wydana w oparciu o inną, zmienioną lub uchyloną decyzję. W sprawie było prowadzone postępowanie sądowoadministracyine. Żaden z wyroków sądów administracyjnych nie uchylił lub zmienił rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji. Dlatego też nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że w dniu 11 lipca 2019 r. wnioskujący złożyli do akt wezwanie

do bezzwłocznego zajęcia stanowiska przez PINB w sprawie m.in. niezgodnego ze stanem faktycznym wykonaniem ściany budynku garażowego stanowiącego samowolę budowlaną zlokalizowanego na terenie działki wspólnej oznaczonej nr [..] przy ul. G. w U. Wątek ten był już wielokrotnie rozpatrywany i wielokrotnie wskazywano na fakt, że w aktach sprawy dotyczącej legalizacji budynku garażowego znajduje się orzeczenie techniczne sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowanego o jego wykonaniu zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi. Ponadto, do chwili obecnej wnioskujący nie przedłożyli żadnego dowodu na potwierdzenie swojej tezy, że o wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego dowiedzieli się 15 stycznia 2018 r.

Badając przedmiotowy wniosek pod kątem spełnienia wymogów formalnych do podjęcia postępowania wznowieniowego organ nadzoru budowlanego ustalił, że wniosek został złożony przez stronę postępowania, ponieważ atrybut strony został wnioskodawcom przyznany, po przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją z 6 grudnia 2011 r., uznającą ich za strony i odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. Decyzja ta stała się prawomocna na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1617/13.

Jak dalej wskazał PINB, we wniosku o wznowienie postępowania strony powołały się na przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a., przy czym wskazały, że: dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, ponieważ nie ustalono, na podstawie którego z obowiązujących planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego została wydana decyzja, a oceny tej dokonał WSA w Gdańsku w wyroku sygn. akt SA/Gd 1262/03 z 6 sierpnia 2005 r.; nikt z przedstawicieli organów nadzoru budowlanego nie sprawdził, czy ściany garażu wykonano zgodnie z zaleceniami ujętymi w decyzjach organów nadzoru - na poparcie prawidłowości wykonania garażu w aktach sprawy znajduje się orzeczenie techniczne sporządzone przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane o wykonaniu obiektu zgodnie ze sztuka budowlaną i obowiązującymi przepisami technicznymi; organy I i II instancji nie żądały przedłożenia dokumentu dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ obowiązek przedłożenia powyższego dokumentu jest wymagany na etapie projektowania inwestycji, a nie oddawania jej do użytkowania.

W związku z powyższymi żądaniami organ wezwał wnioskodawców o uzupełnienie złożonego wniosku poprzez wskazanie terminu, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi, wnioskujący wskazali, że "pełną wiedze, związana z wielowątkowymi nieprawidłowościami, dotyczącymi samowoli budowlanej w postaci budynku garażowego i jego bezprawna legalizacją na terenie działki nr [..], zlokalizowanej przy ul. G. w U. posiadamy od dnia 15 stycznia 2018 roku".

Organ powyższe stwierdzenie uznał za niewiarygodne, wskazując na udział stron w licznych postępowaniach od 2002 r. do chwili obecnej, zarówno przed organami administracji, jak i sądami, w tym w szczególności w trybach nadzwyczajnych, które sami inicjowali. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne dotyczące budynku garażowego toczyło się od 2002 r., a w dniu 11 czerwca 2010 r. zostało wydane pozwolenie na jego użytkowanie. Decyzja ta podlegała ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który odmówił stwierdzenia jej nieważności, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2070/12, oddalił skargę wnioskodawców. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1617/13, również oddalił ich skargę kasacyjną od tego wyroku. Decyzja organu I instancji od 26 stycznia 2015 r. jest zatem decyzją ostateczną i prawomocną. Orzeczenie prawomocne wiąże zaś nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Tym samym, zdaniem organu, wniosek został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., ponieważ strona w dniu 7 grudnia 2011 r. dowiedziała się o wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego. Stąd, za niezgodne z faktami należy uznać oświadczenie o posiadaniu wiedzy o wydanej decyzji administracyjnej od 15 stycznia 2018 r. złożone w piśmie z 16 kwietnia 2018 r., ponieważ na potwierdzenie wskazanego terminu strona nie przedłożyła żadnego dokumentu.

Od powyższego postanowienia A. i G. R. C. wnieśli zażalenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 29 sierpnia 2019 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 i art. 149 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając wydane postanowienie organ wskazał, że w decyzji z 5 lipca 2019 r. umorzył postępowanie organu I instancji wznowione postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. Zakres tego orzeczenia obejmował umorzenie postępowania wznowieniowego wszczętego postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. w stosunku do przesłanek wskazanych wprost przez organ I instancji w tym postanowieniu, tj. art. 145 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Tym samym, w dalszym ciągu konieczne było zajęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiska wobec pozostałej części wniosku Państwa C., tj. w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Jak wskazał WINB, według wnioskodawców, dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, ponieważ nie ustalono, na podstawie którego z obowiązujących planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego została wydana decyzja, nikt z przedstawicieli organów nadzoru budowlanego nie sprawdził, czy ściany garażu wykonano zgodnie z zaleceniami ujętymi w decyzjach organów nadzoru, jak również że organy I i II instancji nie żądały przedłożenia dokumentu dysponowania nieruchomością na cele budowlane. A. i G. R. C. nie wykazali przy tym, zarówno na etapie postępowania organu I instancji, jak i na etapie niniejszego postępowania, aby zostało wydane orzeczenie sądu lub innego organu stwierdzające fakt sfałszowania dowodu w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego budynku garażowego. Co więcej, wiarygodność dokumentów załączonych do akt organu I instancji i materiał dowodowy, który stanowił podstawę do wydania decyzji z 11 czerwca 2010 r. nie zostały zakwestionowane w postępowaniach przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym, w ocenie organu, należy stwierdzić, że zarówno na etapie złożenia wniosku z 18 stycznia 2018 r. (i 8 marca 2018 r.), jak i na etapie dalszego postępowania wnioskujący faktycznie nie udowodnili, że zachowali termin przewidziany na złożenie wniosku w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Następnie organ wyjaśnił, że wnioskodawcom fakt wydania kwestionowanej decyzji z 11 czerwca 2010 r. był znany już od 1 września 2011 r. (data pierwszego wniosku o wznowieniu postępowania), zaś w latach 2011-2015 były prowadzone postępowania w trybie wznowieniowym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), w trybie stwierdzenia nieważności oraz przez sądami administracyjnymi dwóch instancji. Niepotwierdzony dowodami fakt, że (w świetle złożonego oświadczenia) dopiero od 15 stycznia 2018 r. wnioskodawcy mieli posiąść pełną wiedzę związaną z "wielowątkowymi nieprawidłowościami, dotyczącymi samowoli budowlanej w postaci budynku garażowego i jego bezprawną legalizacją" na terenie działki nr [..], przy ul. G. w U. nie może przesądzać o zachowaniu terminu.

Z uwagi na powyższe, skoro w niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie określonym w przepisie art. 148 § 1 k.p.a. co do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - nie było podstaw do wznowienia postępowania.

We wniesionej do sądu skardze na powyższe postanowienie, skarżący kwestionują jego legalność. Domagają się ponownej kontroli prawidłowości decyzji o pozwolenie na użytkowanie oraz wskazują na próby zastraszania ich przez pracowników nadzoru budowlanego i determinację w utrzymywaniu obecnego status quo.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z 4 listopada 2019 r., 6 listopada 2019 r., 16 grudnia 2019 r. i 17 lutego 2020 r. skarżący podtrzymali wniesioną skargę.

Z kolei, w piśmie procesowym z 29 listopada 2019 r. uczestniczka postępowania M. A. wniosła o oddaleni skargi. Uczestniczka wskazała na fakt wieloletniego nękania i negowania ostatecznych decyzji przez skarżących, które to zachowanie utrudnia, a wręcz uniemożliwia wykonywanie praw wynikających ze współwłasności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Niniejsza sprawa dotyczy oceny tego, czy wobec wniesienia przez skarżących podania o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją z 11 czerwca 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego samowolnie zrealizowanego na działce nr [..] w U., wystąpiły przesłanki zobowiązujące organ administracji do wznowienia tego postępowania w myśl art.149 § 1 k.p.a. Zaskarżonym do sądu postanowieniem, WINB uznał, podobnie jak i organ I instancji uznały, że skarżący nie wykazali, że złożyli podanie w ustawowym terminie, wynikającym z art. 148 § 1 k.p.a., tj. w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Podkreślić jednocześnie w tym miejscu należy, że zaskarżone postanowienia swoim zakresem obejmowały jedynie część wniosku skarżących z 18 stycznia 2018 r., tj. tylko w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co jednoznacznie wynika z jego treści.

Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 lub art. 145a k.p.a. Podkreślić jednak należy, że chodzi w tym wypadku o zastosowanie nadzwyczajnego trybu administracyjnego, mającego umożliwić wzruszenie decyzji ostatecznej, zapadłej w postępowaniu zwyczajnym, a zatem takiej decyzji, która z mocy art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z waloru trwałości. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi i w dalszym rzędzie – może nastąpić tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w ustawie (art. 145 § 1 pkt 1 – 8 i 145a k.p.a.). Przede wszystkim zaś należy je postrzegać jako instytucję wyjątkową, właśnie z tego względu, że godzącą w walor trwałości decyzji i zaufanie do nich.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego (art.149 § 1 k.p.a.), tj. po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności proceduralnych, mających na celu rozpoznanie złożonego wniosku. Wypowiadając się na temat charakteru prawnego tychże czynności proceduralnych, orzecznictwo sądowe stanęło na stanowisku, że nie są to czynności podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych i powołane tam orzecznictwo). Również w doktrynie przyjmuje się, że czynności podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 673; M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 881; C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. 2, Warszawa 2005, s. 331). Istotnym jest fakt, że w trakcie wskazanych wyżej czynności wstępnych organ powinien zbadać czy podanie o wznowienie postępowania: 1) zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, 2) czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową oraz czy 3) w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia postępowania.

Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia lub wniosek składa podmiot niebędący stroną lub też termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno, co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jednocześnie należy podkreślić, że nie jest dopuszczalne badanie przez organ interesu prawnego osoby wnoszącej o wznowienie postępowania już na etapie oceny przez organ przesłanek do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Nie jest to dopuszczalne nawet w sytuacji, kiedy osoba wnosząca o wznowienie postępowania administracyjnego powołuje się na przesłankę wznowienia, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału w postępowaniu bez własnej winy). Organ rozpatrujący takie podanie nie jest bowiem w żadnym wypadku umocowany do badania, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a.

Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie ostatecznie uznać należy za prawidłowe, aczkolwiek towarzyszące mu uzasadnienie zawiera uchybienia, które jednak nie mają wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 148 § i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Z art. 145 § 3 k.p.a. wynika nadto, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Powyższe oznacza, że ogólny termin wznowienia postępowania, wynikający z art. 148 § 1 k.p.a., w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. może ulec modyfikacji w szczególnych okolicznościach, które jednak nie zaszły w niniejszej spawie.

Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący w treści podania o wznowienie z 15 stycznia 2018 r., jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a.. Jednocześnie, nie wskazali, kiedy dowiedzieli się o zadeklarowanych podstawach wznowienia. Na wezwanie organu, w piśmie 16 kwietnia 2018 r. wskazali, że pełną wiedzę co do wielowątkowych nieprawidłowości odnośnie do decyzji z 11 czerwca 2010 . uzyskali 15 stycznia 2018 r.

Z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (m. in.) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W odniesieniu do tej przesłanki przyjmuje się, że zakłada ona istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Ten związek przyczynowy musi wystąpić w danej sprawie administracyjnej, a nie w innej z nią związanej. Zasadniczo też sfałszowanie musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu. W piśmie z 18 stycznia 2018 r. skarżący wskazują, że w ich ocenie przesłanka ta znajduje odzwierciedlenie w tym, że nie wskazano na podstawie jakiego planu miejscowego orzekano w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, nie sprawdzono, czy ściany garażu wykonano zgodnie z zaleceniami w decyzjach oraz nie zażądano przedłożenia dokumentu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. W ocenie sądu, powyższe okoliczności, mimo formalnego odwołania się do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w żaden sposób nie wskazują na sfałszowanie dowodów dotyczących istotnych okoliczności faktycznych, tym bardziej potwierdzone jakimkolwiek orzeczeniem sądu, a jedynie na negatywną ocenę tych okoliczności faktycznych przez skarżących. Do odmowy wznowienia postępowania może dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, bez konieczności dogłębnej analizy żądania można z twierdzeń strony wyprowadzić twierdzenie o braku jakiegokolwiek związku między formułowaną podstawą wznowienia a treścią decyzji. Taka ocena nie ma charakteru merytorycznego, gdy odnosi się do ustalenia, że wniosek pomimo powoływania przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie spełnia wymagań formalnych, gdyż nie wskazuje jakie konkretnie dowody okazały się fałszywe i z czego wynika uznanie ich za sfałszowane (jakie orzeczenia sądu lub innego organu). Z wniosku skarżących jak i okoliczności niniejszej sprawy nie wynikało, aby podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w tej sprawie zaistniała. Skarżący nie powołali się w ogóle na dowody, które mogły być fałszywe, ani nie wskazali z czego wynika fakt ich sfałszowania. Powyższe, w ocenie sądu, prowadzi do wniosku, że wnioskodawcy, mimo formalnego powołania podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie wykazali tej przesłanki w odniesieniu do kwestionowanej przez nich ostatecznej decyzji.

Z kolei, odnośnie do terminu z art. 148 § 1 k.p.a., wskazać należy, że organ błędnie utożsamia go z datą zaznajomienia się przez skarżących z treścią decyzji z 11 czerwca 2010 r. Tymczasem z art. 148 § 1 k.p.a. wynika, że wnioskodawca musi zachować jednomiesięczny termin od dnia, gdy dowiedział się o podstawie wznowienia, a nie o treści decyzji. Nie zmienia to jednak faktu, że wnioskodawcy nie wykazali, że termin ten zachowali. W ocenie sądu w istocie wskazana przez skarżących w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawa wznowienia nie zachodzi, gdyż skarżący nie powołują jakichkolwiek okoliczności, które mogą świadczyć o sfałszowaniu dowodów istotnych dla sprawy. W konsekwencji, odpada konieczność badania terminu dowiedzenia się o przesłance wznowieniowej, która w konkretnych okolicznościach nie zachodzi.

Wskazać należy, że gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego bada się bowiem wyłącznie kwestie formalne: czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., bądź w art. 145a k.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania oraz - czy wskazane we wniosku okoliczności odpowiadają przyczynie wznowienia postępowania, jak również czy z innych względów nie jest wyłączone wznowienie postępowania. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie jego wznowienia (art. 149 k.p.a.). Jak zaś wskazano powyżej, w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazali, by w odniesieniu do decyzji z 11 czerwca 2010 r. zachodziła podstawa do wznowienia postepowania, wynikająca z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i taka ocena była uzasadniona na podstawie prostej analizy złożonego przez wnioskodawców wniosku z 18 stycznia 2018 r.

Zauważyć jednocześnie należy, że to na składającym wniosek o wznowienie postępowania ciąży obowiązek wykazania podstawy wznowienia (nie tylko jej formalnego wskazania) oraz, że zachował miesięczny termin do jego złożenia. Następstwem oparcia wniosku o wznowienie postępowania o podstawę, która w oczywisty sposób nie zachodzi, a także nie dochowania terminu z art. 148 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania lub też nie wykazania, że termin ten został zachowany jest, stosownie do treści art. 149 § 3 k.p.a., wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy zatem, wobec nie wykazania przez skarżących okoliczności świadczących wstępnie o zaistnieniu podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zasadnie organ administracji odmówił wznowienia tego postępowania.

Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wadliwości postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, a zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z 11 czerwca 2010 r. - zarówno pod względem procesowym jak i merytorycznym - nie mogą skutkować odmienną oceną złożonego przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania. Jak bowiem wskazano powyżej, wobec nie dopełnienia wymogów formalnych, stawianych przez ustawodawcę podaniu o wznowienie postępowania, nie otworzyła się możliwość merytorycznej oceny przez organ administracji, czy rzeczywiście wskazana w podaniu podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nastąpiła.

Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.