Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1408/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 5  ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3, ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 75 par. 1, art. 77  par. 1, art. 84 par. 1, art. 136, art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 5 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1386
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Asystent sędziego Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. B. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 maja 2016r.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania R. D. dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawczynię przekracza o ponad 30% normatywną powierzchnię określoną w art. 5 ust. 1, 2 i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60%. Organ I instancji przyjął, że powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 52,84 m2. Swoje ustalenia organ oparł na treści umowy notarialnej o ustanowieniu odrębnej własności i sprzedaży wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie z dnia 19 kwietnia 2012r., która została zawarta na lokal o powierzchni 52,84 m2, mierzonej zgodnie z normą [...] z dnia 30 czerwca 1970r. oraz wycenie przedmiotowej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego z dnia 31 sierpnia 1994r., przekazanej organowi przez zarządcę budynku. Prezydent Miasta wskazał, że w świetle art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeśli faktyczna powierzchnia użytkowa lokalu przekracza o więcej niż 30% powierzchnię normatywną określoną art. 5 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy, to dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy nie przekracza ona powierzchni normatywnej o więcej niż 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Organ I instancji stwierdził, że powierzchnia normatywna dla 2 osób (z uwzględnieniem liczby osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku i osób niepełnosprawnych wymagających zamieszkiwania w oddzielnym pokoju) wynosi 40,00 m2, a faktyczna powierzchnia użytkowa lokalu wnioskodawcy (52,84 m2) przekracza o 32,10% powierzchnię normatywną, zaś udział powierzchni pokoi i kuchni (42,81 m2) w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 81,02%.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji R. D. powołała się na opinię rzeczoznawcy majątkowego, który dokonał pomiaru zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tą opinią powierzchnia lokalu użytkowego zajmowanego przez odwołującą się wynosi 51,24 m2 i kwalifikuje ją do uzyskania świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu wskazano również, że pomiar ten został uznany za prawidłowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2012r. sygn. akt III SA/Kr 132/12. Skarżąca podkreśliła, że pomimo posiadania już przedmiotowej opinii rzeczoznawcy, nie kwestionowała metrażu narzuconego przez zarządcę budynku w momencie zakupu mieszkania, gdyż wytłumaczono jej wówczas, że spowodowałoby to konieczność sprawdzenia wielkości wszystkich mieszkań w całym bloku, a w konsekwencji konieczność dokonywania zwrotów zapłaconych przez mieszkańców kwot z tytułu wykupu oraz czynszów. Odwołująca się dodała, że nie chciała wówczas robić kłopotów.

Decyzją z dnia 9 września 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267), art. 5 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013r. poz. 966), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie spór dotyczy wielkości powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez stronę, a od rozstrzygnięcia tego sporu zależy, czy strona będzie mogła skutecznie ubiegać się o świadczenie w postaci dodatku mieszkaniowego. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji stoi na stanowisku, iż powierzchnia lokalu użytkowego odwołującej się wynosi 52,84 m2, natomiast w ocenie odwołującej się powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 51,24 m2, co potwierdza sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego "Protokół z przeprowadzonych pomiarów lokalu nr [...] położonego w bloku nr [...] przy ul. S" z dnia 27 lipca 2010r. Kolegium uznało, że nietrafne było powołanie przez organ I instancji argumentu dotyczącego niemiarodajności wielkości powierzchni użytkowej lokalu określonej w Protokole z powodu niepodania przez rzeczoznawcę majątkowego Polskiej Normy, na podstawie której obmiar został dokonany. Kolegium podkreśliło, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, opracowywane przez Komitety Techniczne Polskie Normy nie są przepisami prawa, a nadanie im takiego waloru wymaga regulacji szczególnej.

W konsekwencji Kolegium uznało, że w celu ustalenia wielkości powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla potrzeb przyznania dodatku mieszkaniowego należy przyjąć wielkości wynikające z tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, stosując odpowiednio regulacją wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Taki tytuł w przypadku lokalu mieszkalnego odwołującej się stanowi umowa notarialna o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie (akt notarialny Rep. A Numer [...]), z której treści wynika, iż lokal mieszkalny nr [...] położony w budynku nr [...] w T przy ul. S, posiada powierzchnię użytkową wynoszącą 52,84 m2. W lokalu odwołującej się zamieszkują dwie osoby, zaś zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powierzchnia normatywna lokalu, w którym mieszkają dwie osoby nie może przekraczać 40 m2. Skoro dla możliwości przyznania dodatku mieszkaniowego powierzchnia użytkowa lokalu nie może przekroczyć wielkości powierzchni normatywnej o więcej niż 30%, stąd też w przypadku R. D., aby dodatek mógł być przyznany, powierzchnia użytkowa nie mogłaby być wyższa niż 52 m2, bowiem wielkość powierzchni pokoi i kuchni do całej powierzchni lokalu jest wyższa niż 60%. Stąd też organ odwoławczy uznał, że dodatek mieszkaniowy nie mógł zostać przyznany, gdyż faktyczna powierzchnia użytkowa w niniejszej sprawie jest wyższa niż 52 m2.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. D. wskazała, że z opinii rzeczoznawcy z dnia 27 lipca 2010r. wynika, że jej mieszkanie ma powierzchnię 51,24 m2, co kwalifikuje ją do przyznania dodatku mieszkaniowego, jako że stanowi 28,10% nadwyżki od powierzchni normatywnej. Skarżąca podniosła, iż w/w opinia rzeczoznawcy została dopuszczona jako dowód przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie III SA/Kr 132/12, co skutkowało uchyleniem wcześniejszej odmownej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 4 lutego 2016r. pełnomocnik z urzędu skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego stanowiącego własność skarżącej;

2. art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ II instancji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie;

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, mimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu niniejszego pisma pełnomocnik podniósł, iż w materiale dowodowym niniejszej sprawy znajdowały się dwie prywatne opinie biegłych rzeczoznawców, określające w sposób odmienny powierzchnię lokalu. W konsekwencji obowiązkiem organu administracyjnego było powołanie w toku postępowania biegłego celem jednoznacznego ustalenia powierzchni mieszkania skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.).

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013r. poz. 966). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 m2 - dla 2 osób. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W myśl natomiast art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez skarżącą. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji stanął na stanowisku, że powierzchnia użytkowa lokalu skarżącej wynosi 52,84 m2. Swoje twierdzenie organ I instancji oparł na danych wynikających z umowy notarialnej o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie (akt notarialny Rep. A Numer [...]) oraz wyceny przedmiotowej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego z dnia 31 sierpnia 1994r., przekazanej organowi przez zarządcę budynku. Natomiast według skarżącej powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 51,24 m2, co kwalifikuje ją do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Wielkość ta została określona przez rzeczoznawcę majątkowego w przedłożonym przez skarżącą dokumencie zatytułowanym "Protokół z przeprowadzonych pomiarów lokalu nr [...] położonego w bloku nr [...] przy ul. S" z dnia 27 lipca 2010 r.

Prawidłowe ustalenie powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez skarżącą warunkuje w konsekwencji możliwość otrzymania przez nią dodatku mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie organy nie wyjaśniły jednak prawidłowo stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącej. W ocenie Sądu nieprawidłowa jest argumentacja zarówno organu I instancji, jak również organu II instancji, uzasadniające przyjętą przez organy w tej sprawie powierzchnię lokalu wynoszącą 52,84 m2.

Organ I instancji nieprawidłowo odmówił wiarygodności przedkładanej przez skarżącą opinii rzeczoznawcy majątkowego powołując się na argument niewskazania przez rzeczoznawcę majątkowego Polskiej Normy, na podstawie której obmiar został dokonany. Trafnie zarzuciło Kolegium nieprawidłowość tego stanowiska z powodu nienormatywnego charakteru tzw. polskich norm, opracowywanych przez Komitety Techniczne. Odrzucić należy ustalanie w tego rodzaju sprawach normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w sposób wskazany w Polskich Normach, albowiem nie są one przepisami prawa, a jedynie dopuszczalne jest powoływanie ich w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim (art. 5 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji – Dz. U. nr 169, poz. 1386 z późn. zm.; por. także wyrok NSA z dnia 4 września 2014r., II OSK 538/13). Skoro zaś w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych nie powołano Polskiej Normy, to brak jest przesłanek do orzekania w oparciu o nią.

Nie można podzielić także stanowiska organu II instancji, że w celu ustalenia w niniejszej sprawie powierzchni lokalu skarżącej dla potrzeb uzyskania dodatku mieszkalnego należy zastosować odpowiednio regulacje wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przewiduje, że "W wypadku najmu albo podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal." Przepis ten odnosi się zatem do określenia powierzchni w przypadku najmu lub podnajmu części lokalu mieszkalnego, nie może więc być stosowany w niniejszej sprawie dotyczącej całości lokalu ani wprost, ani na zasadzie analogii. Nieprawidłowy jest zatem wyprowadzony w tego przepisu przez organ II instancji pogląd, że dla potrzeb przyznania dodatku mieszkaniowego wiążąca jest powierzchnia określona w umowie notarialnej o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie (akt notarialny Rep. A Numer [...]) i nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistej powierzchni zajmowanego lokalu. Przyjęty przez organ II instancji pogląd pozbawiony jest podstawy prawnej.

Zauważyć należy, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wyłączają stosowania w postępowaniu w przedmiocie przyznania takiego dodatku przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz co do zasady nie modyfikują na potrzeby postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego zasad postępowania dowodowego określonych w przepisach k.p.a. W postępowaniu w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego ma zastosowanie art. 7 k.p.a. przewidujący, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz przepis art. 75 § 1 k.p.a. przewidujący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zastosowanie w tego rodzaju sprawach znajdzie także przepis art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Organy administracji w niniejszej sprawie nie były związane danymi co do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wskazanymi w informacji zarządcy nieruchomości oraz w umowie o ustanowieniu odrębnej własności i sprzedaży wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie. Wobec zaistniałych w sprawie wątpliwości co do wielkości powierzchni użytkowej lokalu skarżącej, wynikających z zakwestionowania tej powierzchni wynikającej ze wskazanych dokumentów, organy winny były tę istotną dla sprawy okoliczność faktyczną ustalić samodzielnie, w oparciu o kompletny czyli wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, na co zwracał już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2012r., III SA/Kr 132/12.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych posługuje się pojęciem "normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego", a więc pojęciem różnym od "powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego", o którym mowa w art. 5 ust. 4 i 5. Dokonując wykładni pojęcia "powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego" na gruncie ustawy o dodatkach mieszkaniowych zauważyć trzeba, iż wskazanie w art. 5 ust. 4 i 5 na to, iż powierzchnia lokalu ma charakter użytkowy, pozwala na przyjęcie, iż chodzi tu tylko o taką powierzchnię, którą można wykorzystywać zgodnie z normalnym sposobem korzystania z lokalu mieszkalnego. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w zakresie powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego zarówno przedłożona przez skarżąca opinia rzeczoznawcy majątkowego, jak również informacja pochodząca od zarządcy nieruchomości oraz umowa o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie nie mają waloru dokumentów urzędowych, a więc nie podlegają domniemaniu określonemu w art. 76 § 1 k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W odniesieniu do powierzchni lokalu zarówno w/w umowę, jak i informację zarządcy nieruchomości i opinię przedłożoną przez stronę uznać zatem należy za dokumenty prywatne. Dokumenty takie stanowią w postępowaniu administracyjnym jedynie dowód na to, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Pamiętać przy tym należy, że wiarygodność zawartych w dokumentach oświadczeń winna być oceniania tak samo, jak innych dowodów w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009r. sygn. akt II FSK 107/08 LEX nr 549314). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że zarówno informacja zarządcy nieruchomości, jak i umowa o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie nie mogą być przez organy administracji uznane za wyłączne i wystarczające środki dowodowe służące ustaleniu powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organy obu instancji nie przeprowadziły w niniejszej sprawie prawidłowego postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez skarżącą. Organy nie ustosunkowały się w sposób prawidłowy do podnoszonych przez skarżącą wątpliwości dotyczących powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu. W sprawie nie dokonano prawidłowej oceny przedkładanego przez skarżącą dokumentu prywatnego w postaci opinii rzeczoznawcy majątkowego dotyczącego powierzchni lokalu. Pomimo zaistnienia w sprawie wątpliwości co do wielkości powierzchni użytkowej lokalu, nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i nie dokonano własnych ustaleń tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej, odwołując się do nieprawidłowego poglądu prawnego dotyczącego charakteru prawnego Polskich Norm i poprzestając na poglądzie o wiążącej mocy danych zawartych w tytule prawnym do lokalu w odniesieniu do powierzchni użytkowej lokalu. Skoro z treści umowy notarialnej o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie (akt notarialny Rep. A Numer [...]) oraz wyceny przedmiotowej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego z dnia 31 sierpnia 1994r. wynikało, że powierzchnia lokalu wynosi 52,84 m2, natomiast z przedłożonego przez skarżącą pomiaru lokalu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego wynikało, że powierzchnia ta wynosi 51,24 m2, organ winien był tę niezgodność wyjaśnić, przeprowadzając w tym celu postępowanie dowodowe. W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącej i należytego uzasadnienia decyzji. Wad tych nie uzupełnił organ II instancji, naruszając art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz naruszając art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącej Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając jego wysokość na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461 z późn. zm.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy obowiązane są uwzględnić stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu powinno zostać przeprowadzone prawidłowe postępowanie dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącej. Dopiero poczynienie prawidłowych ustaleń w tym zakresie pozwoli na prawidłowe rozpoznanie podania skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Sąd zwraca uwagę, że w razie trudności organu w samodzielnym ustaleniu powierzchni użytkowej lokalu, organ mógłby również skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 84 § 1 k.p.a., tj. powołania w toku postępowania biegłego celem jednoznacznego ustalenia powierzchni użytkowej mieszkania skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.