Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 300/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy: article: art. 257, art. 260 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 28 września 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 300/16, oddalił skargę S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu.

Skarżący w dniu 24 lipca 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) złożył pismo procesowe, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W związku z tym skarżącemu przesłany został urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), wraz z wezwaniem do wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.

Powyższe wezwanie doręczone zostało w dniu 31 sierpnia 2017 r. do rąk dorosłego domownika - córki skarżącego A. W., za pisemnym pokwitowaniem, co wynika z zapisów na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru (k. 203 akt sąd.).

Skarżący w zakreślonym terminie przesłał pismo procesowe z dnia 7 września 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej w tym samym dniu), zatytułowane "Stanowisko pozaprawne skarżącego S. W.", w którym zwrócił się o wydłużenie terminu do odesłania formularza wniosku PPF o 30 dni.

Zarządzeniem z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Op 300/16, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na niezłożenie go na wymaganym urzędowym formularzu. Ponadto w uzasadnieniu wyjaśniono skarżącemu, że termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu to termin ustawowy i nie podlega on przedłużeniu.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł sprzeciw, w którym podtrzymał w całości podnoszone dotychczas twierdzenia, wywody i zarzuty oraz wnioski, wskazując, że rozstrzygnięcia w zakresie przyznania prawa pomocy są chybione, a wniosek zawierał oświadczenie obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i rodzinnym oraz o dochodach. Zarzucił, że rozstrzygnięcie powinno uwzględniać bieżącą sytuacje i opierać się na kompleksowej analizie zdolności płatniczych strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Sprzeciw jest niezasadny.

W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

W myśl z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 257 P.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego wezwania i otrzymania urzędowego formularza PPF, skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym formularzu. Zasadnie zatem referendarz uznał, że skarżący nie wykonał wezwania, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 P.p.s.a.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu. Referendarz sądowy prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu zarządzenia, że brak jest podstaw do przedłużania terminu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a., nie może więc być przedłużany (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 1/08 oraz postanowienie NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 159/11, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z tych względów, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.