Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1638/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku W. Ł. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej W. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 849/16 w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z Programu Rolnośrodowiskowego postanawia: odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 849/16, oddalił skargę W. Ł. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Następnie, pismem z [...] marca 2019 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania przed NSA na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z ujawnieniem się czynu, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Skarżący wyjaśnił, że T. K. – który na podstawie umowy z W. Ł. był zobowiązany do sporządzenia dokumentacji niezbędnej do uzyskania pomocy przy ubieganiu się o przyznanie pomocy finansowej lub współfinansowanej z budżetu Unii Europejskiej oraz do terminowego jej złożenia – został oskarżony o popełnienie w stosunku do skarżącego przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Zdaniem skarżącego, ustalenie odpowiedzialności karnej prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu ma znaczenie dla rozstrzygniecie sprawy sądowoadministracyjnej w związku z postawionymi w treści skargi kasacyjnej zarzutami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 192 p.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123-125 p.p.s.a., ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron.

W myśl art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie sprawy sądowoadministracyjnej.

Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Wyraz "może" zawarty w dyspozycji powyższego przepisu wskazuje na to, iż zawieszenie postępowania sądowego zależy od uznania Sądu. Zawieszenie to, wpływające na czas trwania rozpoznawania sprawy, jest uzasadnione tylko wtedy, gdy ustalenie czynu (przestępstwa) w drodze karnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcie sprawy karnej musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Ocena w tym zakresie należy do sądu rozpoznającego sprawę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter i istotę postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia W. Ł. kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych z uwagi na niezłożenie w 2015 r. wniosku kontynuacyjnego ani informacji, o której mowa w § 23 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z dnia 13 marca 2013 r. Natomiast toczące się postępowanie karne, w którym skarżący upatruje przesłanki zawieszenia postępowania sądowoadminisatrcyjnego, prowadzone jest wobec doradcy rolnośrodowiskowego, którego działanie lub zaniechanie doprowadziło do negatywnych dla skarżącego konsekwencji w postaci ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.

Czyn, którego ustalenie w drodze karnej mogłoby – zdaniem skarżącego – wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, ujawnił się przed wydaniem zaskarżonego wyroku. Kwestia ta była przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku oraz została podniesiona w zarzutach skargi kasacyjnej do NSA. W związku z powyższym ocena, czy Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do kwestii wpływu działania lub zaniechania doradcy rolnośrodowiskowego na ustalenie wobec skarżącego kwoty nienależnie pobranych płatności, będzie przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.192 w związku art. 125 § 1 pkt 2, art. 131 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.