Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 106/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1,  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P.S. we W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...]. r. w sprawie ze skargi D.P.S. we W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] r.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. D.P.S. we W.wniósł skargę na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] r. nakazującą w budynku D.P.S. we W. wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] r., wskazując, że pod pojęciem "znacznej szkody" należy rozumieć w szczególności konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych. Wydana w pierwszej instancji decyzja nakłada na stronę obowiązek wykonania szeregu robót budowlanych i już choćby tylko pobieżna analiza zakresu prac pozwala przyjąć, że są one wysoce kosztochłonne, ponieważ obejmują m.in. przebudowę korytarzy i klatek schodowych oraz wymianę hydrantów. Tym samym strona - celem wykonania prac nakazanych w decyzji Komendanta - będzie musiała ponieść znaczące wydatki, przy czym może okazać się, że będą to wydatki niecelowe, jeżeli dojdzie do uwzględnienia złożonej skargi. Dodatkowo wskazano, że strona skarżąca jest samorządową jednostką budżetową, której gospodarka opiera się na planie finansowym (art. 11 ust. 3 ustawy z dnia sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Prowadzenie robót budowlanych nakazanych w decyzji Komendanta skutkować będzie koniecznością wygospodarowania na ten cel środków w planie finansowym, który musi być zgodny z uchwałą budżetową jednostki samorządu terytorialnego, o czym stanowi § 7 i § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych. Uchwałą Rady Powiatu G. z dnia 28 grudnia 2016 r. nr [...] przyjęto Budżet Powiatu G. na rok 2017, w którym nie zostały przewidziane środki na inwestycje w budynku D.P.S. we W.. Tym samym na chwilę obecną wykonanie inwestycji, które wynikają z decyzji Komendanta, nie jest zabezpieczone od strony finansowej. Aby zapewnić środki na pokrycie kosztów związanych z prowadzeniem robót budowlanych będzie konieczne w pierwszej kolejności doprowadzenie do zmiany uchwały budżetowej, a następnie planu finansowego D.P.. Doprowadzi to z całą pewnością do przesunięcia środków pieniężnych w budżecie Powiatu G., a tym samym do ograniczenia w finansowaniu takich czy innych obowiązkowych zadań tej jednostki samorządu terytorialnego. Jak tymczasem zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt II GZ 648/14), "konieczność dokonania przesunięć budżetowych ze środków przewidzianych na zadania własne gminy wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a..

Oceniając zatem pod tym względem okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania, Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie wykazała przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Przede wszystkim wskazując, że pod pojęciem "znacznej szkody" należy rozumieć w szczególności konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych, strona nie wskazała ani na żadne okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że wykonanie nakazanych obowiązków jest wysoce kosztochłonne, ani na żadne okoliczności wskazujące na sytuację finansową strony skarżącej, która uniemożliwiałaby poniesienie kosztów wykonania tych obowiązków. Trudno zatem ocenić, czy w istocie w sprawie mamy do czynienia z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.

Również fakt, że uchwałą Rady Powiatu G. z dnia 28 grudnia 2016 r. przyjęto Budżet Powiatu G. na rok 2017, w którym nie zostały przewidziane środki na inwestycje w budynku D.P.S. we W., nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wszystkie nałożone przez Komendanta obowiązki mają zostać wykonanie do 31 grudnia 2018 r.. Jak wskazał organ pierwszej instancji w końcowej części uzasadnienia, wyznaczenie terminu realizacji nałożonych obowiązków związane jest z koniecznością wykonania prac dostosowawczych obiekt do obowiązujących przepisów przeciwpożarowych, co związane jest także z koniecznością zabezpieczenia w budżecie strony środków finansowych na ich realizację. Zatem strona skarżąca ma czas, aby zapewnić środki na pokrycie kosztów związanych z prowadzeniem robót budowlanych, w tym m.in. aby doprowadzić do zmiany uchwały budżetowej, a następnie planu finansowego D.P.S. we W.. Sam fakt, że doprowadzi to do przesunięcia środków pieniężnych w budżecie Powiatu G., a tym samym do ograniczenia w finansowaniu takich czy innych obowiązkowych zadań tej jednostki samorządu terytorialnego, nie wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane zatem przez stronę postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt II GZ 648/14) i teza w nim zawarta, że "konieczność dokonania przesunięć budżetowych ze środków przewidzianych na zadania własne gminy wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", nie może w niniejszej sprawie odnieść zamierzone skutku. Istotne jest, że przedmiotem powołanej wyżej sprawy był zwrot kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej w wysokości 299.891,60 zł, zaś w niniejszej sprawie chodzi o wykonanie obowiązków związanych z obowiązkiem zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, obciążającym stronę skarżącą. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 191 ze zm.) osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych. Z prawa własności, zwłaszcza budynku o takim charakterze jak dom opieki, nie wynikają jedynie uprawnienia, ale i obowiązki. Podstawowym z nich jest zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego osobom znajdującym się w budynku. Jest to wartość która wykracza poza sferę majątkową.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 października 2012 r. (sygn. akt II OZ 928/12, publ. LEX nr 1270373), możliwość wstrzymania zaskarżonej decyzji (wydanej w istotnej dla bezpieczeństwa osób i mienia sprawie z zakresu ochrony przeciwpożarowej) należy oceniać zarówno w stosunku do strony wnioskującej o taką tymczasową ochronę, jak również w stosunku do innych podmiotów, zwłaszcza jeśli sprawa dotyczy ich bezpieczeństwa (ochrony życia, zdrowia i mienia). Następstwa wstrzymania zaskarżonego aktu, bądź odmowy takiego działania mogą bowiem wywoływać skutki zarówno po stronie wnioskodawcy jak również - tak jak w niniejszej sprawie - po stronie osób korzystających z budynku.

Zauważać tutaj zatem należy, że czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzone w budynku D.P.S. we W. wykazały, iż przy bieżącym użytkowaniu w obiekcie występują warunki techniczne niezapewniające bezpiecznych warunków ewakuacji, w szczególności: brak urządzeń zapobiegających zadymieniu lub służących do usuwania dymu w klatkach schodowych. W związku z powyższym Komendant Powiatowy uznał budynek za "zagrażający życiu ludzi". W tym stanie rzeczy, miarkując interes strony skarżącej, przejawiający się w trudnościach związanych ze sfinansowaniem wykonania nałożonych obowiązków zapewniających bezpieczeństwo pożarowe, a także uwzględniając poziom potencjalnego zagrożenia mogącego powstać w następstwie niewykonania decyzji, Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.