Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SAB/Po 14/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2022 roku sprawy ze skargi Spółki W. "E. " w S. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód [...] w P. w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 01 czerwca 2022 r., III OSK 4618/21, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki Wodnej "E" w likwidacji z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 03 grudnia 2020 r. IV SAB/Po 65/20 w sprawie ze skargi Spółki Wodnej "E" z siedzibą w S. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok, jak wynika z jego uzasadnienia, został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

WSA w Poznaniu wyrokiem z 03 grudnia 2020 r., IV SAB/Po 65/20, oddalił skargę Spółki Wodnej "E" z siedzibą w S. (dalej także jako spółka, skarżąca) na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania.

W dniu 26 marca 2020 r. spółka złożyła do WSA w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość załatwienia we własnym zakresie (z urzędu) przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 100 § 2, do którego załatwienia ma zastosowanie przepis art. 10 § 2 K.p.a., zdefiniowanego w art. 3 ust. 3, 6, 7, 11, 31, 38e i f, 41, 42 i 42a oraz art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 z późn. zm., dalej jako "ustawa Prawo ochrony środowiska") w związku z art. 335 §1 pkt 1 w zakresie określonym art. 334 ust. 13, art. 392, art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 i 2180, dalej jako: "ustawa Prawo wodne"). Zagadnienie wstępne stanowi istotna zmiana sposobu funkcjonowania zespołu stacjonarnych urządzeń technicznych oraz samowolna jej rozbudowa stanowiących "Węzeł wodny z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciem wody – "S. – J. cz. I i II", powiązanych technologicznie z instalacjami:

1. wprowadzania wód kopalnianych, pochodzących z odwadniania Zakładu Górniczego KWB "B" pole "B" do rzeki Widawki powyżej km 37 + 690 w S. przez PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A. w B. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, wydanego przez Marszałka Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 31 grudnia 2015 r. znak: [...] bez wygaszenia poprzedzającego je pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód wydanego przez Wojewodę Łódzkiego decyzją z dnia 29 grudnia 2005 r., znak: [...], pomimo dokonania istotnej zmiany jej funkcjonowania w latach 2008 - 2009, w sposób zwiększający negatywne jej oddziaływanie na środowisko w rozumieniu art. 3 ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska;

2. wprowadzania wód wykorzystanych do chowu i hodowli ryb łososiowatych (pstrąga) w przepływających przez baseny pstrągowe i koryta podchowowe wodach kopalnianych, charakteryzującym się poborem zwrotnym do rzeki Widawki powyżej km 37 + 690 przez Spółkę na podstawie przejętych w dniu 15 czerwca 2004 r. praw i obowiązków wynikających z pozwoleń wodnoprawnych wydanych wcześniej przez Wojewodę Piotrkowskiego, a nie wygaszonych przez Wojewodę Łódzkiego na podstawie art. 193 w związku z art. 190 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 205 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Na podstawie art. 37 § 6 K.p.a. Spółka wniosła o: 1) wskazanie, że organ wyższego stopnia dopuścił się bezczynności i przewlekłości załatwiania zagadnienia wstępnego z rażącym naruszeniem art. 20 K.p.a.; 2) zobowiązanie organu wyższego stopnia do załatwienia zagadnienia wstępnego w ciągu do dwóch miesięcy od daty zwrotu akt; 3) zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności i przewlekłości w załatwianiu z urzędu zagadnienia wstępnego przez ponad 10 lat.

WSA w Poznaniu, oddalając skargę opisanym na wstępie wyrokiem z 03 grudnia 2020 r. IV SAB/Po 65/20, ocenił że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej spółki z 17 września 2018 r. Po wniesieniu wniosku organ, do którego wniosek został skierowany, uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i pismem z 28 września 2018 r. przekazał Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. według właściwości sprawę z wniosku spółki z dnia 17 września 2018 r. w sprawie ustalenia odszkodowania w formie pieniężnej w drodze decyzji za szkodę rzeczywistą wyrządzoną spółce.

Za niezasadny WSA w Poznaniu uznał także zarzut bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania w zakresie braku wszczęcia z urzędu postępowania dotyczącego zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 100 § 2 K.p.a. W skardze wskazano, że zagadnienie wstępne stanowi istotna zmiana sposobu funkcjonowania zespołu urządzeń technicznych oraz samowolna ich rozbudowa stanowiących "Węzeł wodny z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciami wody – S.-J. cz. I i II". Zastosowanie art. 100 § 2 K.p.a. w pierwszej kolejności musiałoby poprzedzać zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem, z akt sprawy nie wynika, aby toczyło się postępowanie, które zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nadto, nie zaistniały dalsze przesłanki określone w art. 100 § 2 K.p.a. uzasadniające działanie organu z urzędu i rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego na potrzeby prowadzenia tego postępowania. Słusznie przy tym wskazał organ, że tryb rozpoznawania zagadnienia wstępnego określony w art. 100 § 2 K.p.a. ma charakter nadzwyczajny i ma zastosowanie w wyjątkowo skrajnych przypadkach, gdy strona mimo wezwania nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. Z akt sprawy nie wynika, by taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Brak zatem przesłanek do zarzucenia skarżonemu organowi bezczynności, a tym bardziej przewlekłego prowadzenia postępowania.

W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 65 § 1 K.p.a. w zw. z art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. prawidłowo uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazał ją Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w S.,

b) art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 1 oraz 240 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne jak również art. 397 ust. 3 pkt 1a w zw. z art. 388 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz w zw. z art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co powinno prowadzić do uznania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. jako wyłącznie właściwego do rozpoznania sprawy,

c) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów art. 35 i 37 K.p.a. poprzez uznanie, że organ właściwy przekazując sprawę organowi niewłaściwemu nie pozostaje bezczynny.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak wskazano wyżej uchylił wyrok WSA w Poznaniu z 03 grudnia 2020 r., IV SAB/Po 65/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, napisał że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

NSA podzielił stanowisko i argumentację strony skarżącej kasacyjnie, że WSA dokonał błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy Prawo wodne i w konsekwencji, w ustalonym stanie faktycznym, wadliwie je zastosował.

Zgodnie z art. 469 ust. 1 ustawy Prawo wodne: "W sprawie naprawienia szkód innych niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3.". Przepis art. 469 ust. 3 stanowi, że na żądanie poszkodowanego odpowiednio właściwy organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, a jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania, w formie pieniężnej, w drodze decyzji. Wykładnia gramatyczna i systemowa unormowań art. 469 ust. 3 i wnioskowanie a contrario prowadzą do rezultatu, że ustawodawca wyraźnie nakazał, aby "odpowiednio właściwy organ Wód Polskich" ustalił, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania, w przypadku gdy szkoda jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego (jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego wysokość szkody ustala właściwy wojewoda).

Istotnym zagadnieniem rozstrzyganym przez Sąd Wojewódzki była kwestia właściwości organu do rozpoznania wniosku Spółki Wodnej "E" o ustalenie wysokości odszkodowania z przepisu art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne. NSA podkreślił, że odszkodowanie to, jak wskazywała spółka w swoim wniosku, ma związek z działalnością PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "B" w R., w szczególności jej działalnością związaną z wykonywaniem wydanego dla tej spółki pozwolenia wodnoprawnego na podstawie decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 grudnia 2015 r. Mając na uwadze wskazanie podmiotowo-przedmiotowe zawarte art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne, wysokość odszkodowania powinien ustalić organ właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "B" w R.

Konstrukcja normatywna art. 397 ustawy Prawo wodne nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wskazana w nim właściwość organów Wód Polskich ogranicza się wyłącznie do spraw zgód wodnoprawnych. Wykładając literalnie ten przepis trzeba wskazać, że w pierwszej kolejności ustawodawca w art. 397 ust. 3 ustawy Prawo wodne jako organ właściwy w sprawie zgód wodnoprawnych wskazał dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich w sprawach wymienionych w art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a. W drugiej kolejności ustawodawca w art. 397 ust. 3 pkt 2 unormował, że organem właściwym w sprawie zgód wodnoprawnych jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, niewymienionych w pkt 1 lit. a, c i d.

Skoro zatem szkoda, w oparciu o którą spółka wystąpiła o odszkodowanie powstała w związku z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisie art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, to zgodnie z przepisem art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego powinien być dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich.

NSA wskazał, że tym samym to Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P., zgodnie z treścią przepisu art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne powinien rozpatrzyć wniosek spółki z dnia 17 września 2018 r. NSA przesądził, że nie mogą być natomiast podstawą stwierdzenia właściwości Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. powołane przez Sąd Wojewódzki przepisy art. art. 469 ust. 3 w zw. z art. 14 ust. 6 pkt 2 i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 14 ust. 6 pkt 2 w sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich organem właściwym w rozumieniu przepisów K.p.a. jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310 ust. 7 oraz w art. 311 ust. 6. Natomiast przepis art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a stanowi, że: "Zarządy zlewni wykonują następujące zadania Wód Polskich: [..] z uwzględnieniem przepisów art. 397 ust. 3 prowadzą sprawy dotyczące: decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 237 ust. 3, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310 ust. 7 oraz art. 311 ust. 6.

NSA nakazał, żeby przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Poznaniu, mając na względzie jego ocenę prawną, ocenił, czy organ prawidłowo zareagował na wniosek spółki z dnia 17 września 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy również wskazać, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem przez NSA, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej.

Przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 23 lipca 2012 r., VI SA/Wa 967/12, tekst dostępny na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej jako CBOSA).

Jak już wyżej zostało wskazane NSA stwierdził, że skoro odszkodowanie ma związek z działalnością PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "B" w R., w szczególności jej działalnością związaną z wykonywaniem wydanego dla tej Spółki pozwolenia wodnoprawnego na podstawie decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 31 grudnia 2015 r., to mając na uwadze wskazanie podmiotowo-przedmiotowe zawarte art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne, wysokość odszkodowania powinien ustalić organ właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA Oddział Kopalnia Węgla Brunatnego "B" w R.

Nadto NSA przesądził, że skoro szkoda, w oparciu o którą spółka wystąpiła o odszkodowanie, powstała w związku z przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisie art. 378 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, to zgodnie z przepisem art. 397 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo wodne właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego powinien być dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich. NSA wprost wskazał, że to Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. powinien rozpatrzyć wniosek spółki z 17 września 2018 r.

NSA nakazał aby WSA w Poznaniu przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenił, czy organ prawidłowo zareagował na wniosek spółki z 17 września 2018 r.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Poznaniu kierował się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie dalszego postępowania przed sądem I instancji. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. wadliwie zareagował na wniosek spółki z 17 września 2018 r. Jako organ właściwy w sprawie powinien był procedować wniosek, nie zaś przekazać sprawę Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w S., jak to uczynił pismem z 28 września 2018 r.

Analizę prawnoprocesowych konsekwencji nieprawidłowego działania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. należy rozpocząć od wskazania, że na każdym organie administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania, spoczywa podstawowy obowiązek rozpoznania tego wniosku i zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem. Może ono polegać - zgodnie z art. 104 § 2 K.p.a. na wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącej sprawę w danej instancji, np. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Może ono również polegać na podjęciu stosownego aktu (np. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - art. 61a K.p.a.) lub stosownej czynności (np. pozostawieniu podania bez rozpoznania - art. 64 § 2 K.p.a. czy przekazaniu podania według właściwości - art. 65 § 1 K.p.a.). W tym ostatnim wypadku informując jednocześnie wnoszącego podanie, że jego sprawa nie może być rozpoznana w postępowaniu, prowadzonym przez organ, do którego skierowano podanie. Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do art. 65 § 1 K.p.a., zaś organ pozostaje w bezczynności również wtedy, gdy stwierdzając swą niewłaściwość w sprawie bądź kwestionując swą właściwość, nie podejmuje działań stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 K.p.a., tj. nie przekazuje podania organowi właściwemu mimo, że taki obowiązek na nim spoczywa. Należy podkreślić, że jest to obowiązek organu o charakterze prawnym, proceduralnym, którego niedopełnienie świadczy o wystąpieniu bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2021 r., II SAB/Wa 566/21 i przywołane w nim orzecznictwo; CBOSA).

Dalej Sąd wskazuje na pogląd, zgodnie z którym przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe (por. wyrok NSA z 03 lipca 2013 r., II OSK 348/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Pogląd ten, podzielany w orzecznictwie (por. prawomocny wyrok WSA w Opolu z 23 listopada 2021 r., II SAB/Op 68/21, wyrok WSA w Szczecinie z 18 maja 2022 r., II SAB/Sz 25/22; CBOSA) skład orzekający w niniejszej sprawie także podziela.

Sąd podkreśla, że znaczenie przy ocenie niniejszej skargi na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. w procedowaniu wniosku spółki z 17 września 2018 r., ma fakt przekazania tego wniosku Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w S., jak i data tego przekazania. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie otrzymał wniosek 20 września 2018 r., zaś przekazał wniosek pismem z 28 września 2028 r. (data wysłania pisma: 01 października 2018 r.). O bezczynności Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. można by mówić wówczas, gdyby organ ten, oceniając, że nie jest właściwy w sprawie, nie przekazał niezwłocznie wniosku do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 K.p.a. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Sąd zaznacza, że z przedłożonych akt wynika i to, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. poinformował spółkę o przekazaniu wniosku, doręczając pełnomocnikowi spółki kopię pisma przekazującego sprawę - do wiadomości.

Następnie Sąd wskazuje, że działanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P., polegające na niezwłocznym przekazaniu wniosku spółki do rozpoznania innemu organowi jako właściwemu do jego załatwienia, choćby nawet przekazanie to było wadliwe nie stanowi o bezczynności organu ( patrz: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 01 czerwca 2022 r., III OSK 4618/21) .Powyższe oraz zawiadomienie spółki o tym przekazaniu jednoznacznie potwierdzają, że w dacie wniesienia skargi do WSA w Poznaniu przed Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. nie toczyło się postępowanie, w ramach którego spółka zarzuca temu organowi bezczynność. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. nie pozostawał zatem w bezczynności na dzień wniesienia skargi. Nie był też bezczynny przy przekazaniu wniosku Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w S.

Należy podkreślić, że opisana konstrukcja prawna zabezpiecza interesy wnioskodawcy. Organ któremu przekazano sprawę w trybie art. 65 § 1 K.p.a. ma obowiązek stosowania środków prawnych które prowadzą do załatwienia sprawy. Takim środkiem jest procedowanie wniosku lub wdrożenie sporu o właściwość/sporu kompetencyjnego. Takim środkiem prawnym nie będzie przekazanie sprawy kolejnemu organowi, czy zwrot podania organowi który przekazał sprawę (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 18. wydanie; komentarz do art. 65, nb. 2). Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. procedował wniosek (pozostawił bez rozpoznania) i strona mogła kwestionować czynność materialno-techniczną pozostawienia wniosku bez rozpoznania – skarżąc bezczynność Dyrektora Zlewni Wód Polskich w S. Spółka wybrała jednak inną drogę ochrony swojego interesu prawnego, skarżąc bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. i w konsekwencji uzyskując wiążącą ocenę prawną, zawartą w wyroku NSA z 01 czerwca 2022 r., III OSK 4618/21.

W tym stanie rzeczy, skoro Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie w P. nie był w bezczynności, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.