Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1333/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym usytuowanym przy ul. M. w W. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] odmawiającą spółce z ograniczoną odpowiedzialnością S. z siedzibą w W. (skarżąca) wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym usytuowanym przy ul M. w W.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym nie jest możliwe wydanie wnioskowanego zezwolenia albowiem Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...], które uprawomocniło się bez zaskarżenia, negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej w zakresie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy , o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W tym stanie rzeczy, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako: SKO), organ zezwalający jest zobowiązany do wydania decyzji odmownej. Jednocześnie SKO uznało za co najmniej kontrowersyjne stanowisko organu I instancji, który odmawiając wydania zezwolenia wskazał dodatkowo na fakt, że lokal gastronomiczny przy ul M. mieści się w budynku w którym usytuowana jest placówka oświatowa a zatem, że miejsce sprzedaży napojów alkoholowych nie spełnia wymogów określonych w cytowanej wyżej ustawie o wychowaniu w trzeźwości. Organ odwoławczy stwierdził, że z treści § 2 ust.2 pkt 1 lit. c) uchwały Nr VIII/98/2003 Rady m.st. Warszawy z dnia 13 marca 2003 r. (Dz.Urz.Woj. Mazowieckiego Nr 92, poz.2371 ze zm.) wynika jednoznacznie, że zakaz sytuowania miejsca sprzedaży alkoholu w budynku bezpośrednio przylegającym do szkoły, lecz nie w lokalu sąsiadującym bądź mieszczącym się w tym samym budynku – co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, sprecyzowanej ostatecznie pismem z dnia [...] lipca 2006 r. (k.21 akt sądowych), skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie m.in. art. 14 ust 1 pkt 1 i art. 12ust.2 w zw z art. 18 ust.3 a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości ...oraz wydanie jej z rażącym naruszeniem art.22, 32 ust.1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2001 r. sygn akt IISA 519/00 strona zaakcentowała , że opinia Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. nie rozstrzyga o istocie sprawy a postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter postępowania pomocniczego. Ponadto zarzuciła, że postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] zostało oparte na uchwale Rady m.st Warszawy z dnia 13 marca 2001 r , która w sposób bezprawny rozszerzyła wynikający z ustawy zakaz sprzedaży napojów alkoholowych. Podniosła także, iż jest jedynym podmiotem prowadzącym działalnośc gastronomiczną w budynku przy ul. M., który nie uzyskał zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i procesowym wg stanu faktycznego i prawnego obowiązującego - co do zasady- w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm zwanej dalej p.p.s.a. –.)

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, zatem skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art.18 ust.3 a) Ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się "po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy". Ta pozytywna opinia, wydana w trybie art. 106 KPA, jest warunkiem wstępnym do uzyskania zezwolenia. Dopiero w razie, gdy opinia Komisji jest pozytywna, organ rozważa całokształt okoliczności i wydaje decyzję merytoryczną, która nie musi, ale może być pozytywna. Gdy opinia w/w Komisji jest negatywna, warunek wstępny nie jest spełniony i zezwolenie nie może być wydane.

W sprawie niniejszej jest niesporne, że Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych W. z dnia [...] marca 2006 r. negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej w zakresie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Postanowienie Nr [...] o negatywnej opinii nie zostało zaskarżone, co pełnomocnik spółki potwierdził na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 20 listopada 2006 r. Powyższe postanowienie jest więc prawomocne. W tych okolicznościach, na tym etapie postępowania, za zbędną należy uznac koniecznośc odniesienia się przez Sąd, do zarzutów strony, co do prawidłowości postanowienia Nr [...].

Jak wskazano wyżej, negatywna opinia Komisji stanowi fakt o znaczeniu prawnym, którym związany jest organ wydający decyzję w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Obecnie wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 18 ust.3 a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości, nie ma możliwości wydania zezwolenia z pominięciem negatywnej opinii Komisji. Jeżeli więc taka negatywna opinia jest prawomocna i funkcjonuje w obrocie prawnym, to musi skutkować odmową wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Powołanie się przez skarżącą na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2001 r. sygn akt IISA 519/00 nie może odnieśc pożądanego przez stronę skutku z tego powodu, że powyższe orzeczenie zostało wydane na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów w/w ustawy, gdzie nie było art. 18 ust. 3 a). Dopiero z dniem 9 listopada 2002 r. podczas nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustawodawca wprowadził do omawianej ustawy w/w uregulowanie (v. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Dz. U. z 2002, Nr 167, poz.1372).

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie brak pozytywnej opinii Komisji skutkuje uznaniem, że nie został spełniony wstępny warunek do uzyskania zezwolenia, wobec tego odmowa wydania zezwolenia nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, w toku sprawy administracyjnej nie doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c) p.p.s.a

W tym stanie rzeczy, na podstawie art.151 p.p.s.a. należało skargę oddalic jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.