Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 132/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1604/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od spadku i darowizn.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, uiszczając wpis sądowy od skargi w kwocie 376 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2015 r. doręczonym skarżącej w dniu 5 listopada 2015 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 24 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca nie uzupełniła wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 12 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości. Uzasadniając zażalenie, skarżąca twierdzi, że wezwanie o uzupełnienia wpisu od skargi nie zostało jej doręczone. W przesyłce doręczonej jej dnia 5 listopada 2015 r. znajdował się jedynie odpis odpowiedzi na skargę.

Naczelny Sąd zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd pierwszej instancji – nie naruszając art. 220 § 3 P.p.s.a. – słusznie przyjął, że skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uzupełnienia wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sformułowane wezwanie do uzupełnienia wpisu doręczono skarżącej w dniu 5 listopada 2015 r., co widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Należy zaznaczyć, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). Domniemanie zgodności z prawdą może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że analiza korespondencji wykazała, że w otrzymanej przesyłce w dniu 5 listopada 2015 r. znajdował się jedynie odpis odpowiedzi na skargę. Należy więc stwierdzić, że próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą okazała się bezskuteczna (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1742/09).

Należy również wskazać, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. (zob. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10).

W momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zwrotne potwierdzenie odbioru niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uzupełnienia wpisu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.