Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1455/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 par.1, art. 52 par. 1, art. 134 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Anna Lech NSA Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 799/06 dotyczącego skargi G. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu z przyrządem kontrolnym nieodpowiadającym przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 799/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi G. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...]; stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. poddał kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] należący do G. P.; stwierdzono skrócenie dziennego wypoczynku oraz brak aktualnej legalizacji tachografu, ponieważ ostatni przegląd miał miejsce w dniu [...] lipca 2003 r.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na G. P. karę pieniężną w wysokości 2.100 zł, na którą to kwotę składały się:

1) kara pieniężna w wysokości 2.000 zł za posiadanie w pojeździe przyrządu kontrolnego, który nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podał art. 92 ust. 1 p. 2 i p. 6 i art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.11.7. ust. 2 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zał. Nr 1 rozdz. III lit. c p. 4, lit. F p. 1-5 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) i wyjaśnił w uzasadnieniu, że legalizacja przyrządu kontrolnego powinna być przeprowadzana co dwa lata, a przyrząd kontrolny zamontowany w pojeździe nie miał aktualnego badania kontrolnego (legalizacji);

2) kara pieniężna w wysokości 50 zł za skrócenie dziennego odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny w oparciu o art. 92 ust. 1 p.2 i p. 6 i art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.11.1 lit. a załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 8 ust. 1, 2 i 7, art. 9 Rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.);

3) kara pieniężna w wysokości 50 zł za skrócenie dziennego odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą rozpoczętą kolejną godzinę w oparciu o art. 92 ust. 1 p. 2 i p. 6 i art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.11.1 lit. b załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 8 ust. 1, 2 i 7, art. 9 Rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.).

Od powyższej decyzji G. P. wniósł odwołanie w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za brak aktualnej legalizacji tachografu podnosząc, że w kontrolowanym pojeździe był dokonany przegląd i aktualizacja tachografu w styczniu 2005 r. przez firmę "[...]", ale nie sprawdził, czy dokonano wymiany tabliczki legalizacyjnej.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.11.7 pkt 2 załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. w zaskarżonej części.

Organ stwierdził, iż zainstalowany w pojeździe tachograf nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, gdyż nie został poddany prawnej kontroli metrologicznej, której celem jest sprawdzenie stanu technicznego i poprawności działania tachografu, wyznaczenie błędów wskazań i rejestracji tachografu w użytkowaniu, sprawdzenie rejestracji okresów czasu oraz wymaganej rejestracji zdarzeń, sprawdzenie prawidłowości zainstalowania tachografu w pojeździe, wyznaczenie obwodu tocznego kół pojazdu i współczynnika charakterystycznego pojazdu. Jedynie zapisy z urządzenia rejestrującego, które posiada ważną legalizację, stanowią dowód wykonywania przez kierowcę poszczególnych czynności - czasu prowadzenia pojazdu, wszystkich innych okresów pracy, okresu dyspozycyjności oraz przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku. Ostatnie uwierzytelnienie tachografu miało miejsce w dniu [...] lipca 2003 r., zatem dwuletni okres ważności tego uwierzytelnienia skończył się z ostatnim dniem lipca 2005r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. P., podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu, dotyczące poddania tachografu badaniu okresowemu w styczniu 2005 r. w firmie "[...]", która nie dokonała wymiany tabliczki legalizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężne mogą być nakładane za naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z tej ustawy lub z przepisów ustaw i umów międzynarodowych, wymienionych w art. 92 ust. 1 p. 1-6. Sąd stwierdził, że Rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85, które zostało włączone do polskiego porządku prawnego przez art. 2 Traktatu Akcesyjnego (Dz. U. Nr 90 z 2004 r. poz. 864) mieści się w kategorii objętej p. 6 tj. umowy międzynarodowej, bowiem właśnie umowa międzynarodowa - Traktat Akcesyjny stanowi podstawę stosowania Rozporządzenia w Polsce. Rozporządzenie nr 3821/85 w rozdziale III reguluje w sposób ogólny wymagania dotyczące instalacji i naprawy tachografów, a kwestie legalizacji oraz badań okresowych reguluje Załącznik I do Rozporządzenia, który w p. VI - badania i kontrole - nakazuje sprawdzanie co dwa lata prawidłowego funkcjonowania i homologacji tachografu, przy okazji okresowego badania technicznego pojazdu. Obowiązek ten w polskim systemie prawnym został doprecyzowany w rozporządzeniu z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej urządzeń pomiarowych, które potwierdza konieczność legalizacji przyrządu kontrolnego co 24 miesiące i zgłoszenie do ponownej legalizacji nie później niż w ostatnim miesiącu ważności dowodu legalizacji poprzedniej. W ocenie Sądu z takiego uregulowania wynika, że w dacie kontroli obowiązek legalizowania tachografu istniał, a skarżący go nie dopełnił w przewidzianym przepisami prawa terminie. Sąd pierwszej instancji rozważył także, czy naruszenie tego obowiązku w dacie kontroli podlegało karze na podstawie załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wskazał na art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że wykaz naruszeń podlegających karze oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia zawarte są w załączniku do ustawy. Załącznik ten w p.1.11 wymieniał podlegające karze naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Punkt 1.11.7. wymieniał karalne naruszenia dotyczące przyrządu kontrolnego: 1) przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany, 2) przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, 3) przyrząd kontrolny nie posiada tabliczki znamionowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż żadna z tych sytuacji nie miała miejsca w sprawie, a w szczególności nie zaistniała sytuacja opisana w powołanym przez organ jako podstawa prawna decyzji lp. 1.11.7. p. 2. Organ nie poczynił żadnych ustaleń, z których wynikałoby, że zainstalowany w pojeździe przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, a jedynie ustalono brak legalizacji. Sąd podniósł, iż brak legalizacji jest niespełnieniem wymogu formalnego i nie świadczy o tym, że urządzenie funkcjonuje nieprawidłowo lub, że nie funkcjonuje wcale, nie świadczy także o możliwościach technicznych urządzenia. Zamontowany w pojeździe skarżącego tachograf nie posiadał wymaganej przepisami prawa legalizacji, ale to naruszenie w dacie kontroli nie podlegało karze na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Sąd pierwszej instancji zauważył, iż używanie przyrządów pomiarowych wymagających kontroli metrologicznej bez wymaganych dowodów kontroli metrologicznej zgodnie z art. 26 ust. 1 p. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. prawo o miarach (Dz. U. Nr 243 z 2004 r., poz. 2441) stanowiło wykroczenie podlegające karze na podstawie przepisów o wykroczeniach. Zaznaczył, że w dniu 29 lipca 2005r. wydana została ustawa o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494) regulująca precyzyjnie wymogi techniczne tachografów oraz zmieniająca ustawę o miarach m.in. w kwestii legalizacji tachografów, a ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 180 z 2005 r. poz. 1497) zmieniono treść załącznika do ustawy o transporcie drogowym i dodano p.11.1.1.d. nakładający karę pieniężną za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu". Przepis ten nie obowiązywał w dacie kontroli, a zgodnie z art. 5 cytowanej ustawy nie znajdował zastosowania do postępowań niezakończonych przed jego wejściem w życie tj. do niniejszego postępowania.

Zdaniem Sądu, organ naruszając art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poczynił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wadliwe ustalenia przyjmując, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy; z faktu braku legalizacji tachografu wyciągnął nieuprawnione wnioski, co do jego właściwości technicznych, o których nie miał żadnej wiedzy, bowiem w tej kwestii nie prowadził postępowania dowodowego. Poczyniwszy błędne ustalenia organ wadliwie zinterpretował lp. 1.11.7. p. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i uznał, że przepis ten obejmuje swoim zakresem także brak legalizacji tachografu, gdy w istocie dotyczy innych wad technicznych urządzenia rejestrującego. Powyższe uchybienia procesowe i naruszenia prawa materialnego miały istotny wpływ na wynik postępowania. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozważy, czy urządzenie rejestrujące badane w sprawie niniejszej istotnie nie rejestrowało wymaganych okresów jazdy, czy też jedynie nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej. Po poczynieniu prawidłowych ustaleń organ oceni sprawę ponownie, w świetle przepisów prawa materialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, reprezentowany przez radcę prawnego P. S..

Wyrok zaskarżono w części uchylającej zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] co do kary w wysokości łącznej 100 zł., za skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 oraz art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez rozpoznanie sprawy nie objętej decyzją odwoławczą i tym samym skargą do sądu administracyjnego.

W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała trzy kary pieniężne: 2000 zł., 50 zł. oraz 50 zł., z czego strona zaskarżyła odwołaniem tylko jedną w wysokości 2000 zł i w tym tylko zakresie orzekł organ odwoławczy. Podniesiono, iż wyrokiem objęto sprawę nie zaskarżoną skargą, ani nie objętą decyzją organu drugiej instancji. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, iż orzekanie poza granicami sprawy narusza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast orzekanie w sprawie, która nie przeszła drogi instancji narusza art. 52 § 1 p.p.s.a. Orzeczenie takie narusza także zasadę trwałości decyzji administracyjnych poprzez ich wzruszenie w sposób nie znajdujący uzasadnienia w prawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a.

W tym miejscu zauważyć należy, iż w petitum skargi kasacyjnej strona zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 p.p.s.a. zaś w uzasadnieniu środka odwoławczego jest mowa o art. 52 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. nakazuje wnoszenie skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, natomiast art. 52 § 1 p.p.s.a stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).

Niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 , ONSA 1997/3/104).

Na tle tego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej ( por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II ).

Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej ( por. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998r., III SA 103/97, OSP 1999/1/19, B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s.586, J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO Łódź – Zielona Góra 1997, s. 110 , J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 722).

Zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wydał po rozpoznaniu skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...]. To zaś oznacza, iż przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była powyższa decyzja "w całości".

Decyzją tą organ odwoławczy – z powołaniem na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał "zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie w mocy".

W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. organ II instancji wydaje decyzję, w której po pierwsze: utrzymuje zaskarżoną decyzję (pkt 1), albo po drugie: uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji (pkt 2) albo po trzecie: umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Organ odwoławczy może również z mocy art. 138 § 2 k.p.a. wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy zachodzą przesłanki o jakich mowa w tym przepisie.

W postępowaniu odwoławczym mogą zatem zapaść jedynie rodzaje decyzji administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie, jakie podjął organ II instancji nie mieści się w tym katalogu. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja organu odwoławczego narusza zatem art. 138 k.p.a.

Z tych względów wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Nie można Sądowi pierwszej instancji skutecznie przypisać naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., albowiem Sąd orzekł w granicach skargi, której przedmiotem była – jak już wyżej wskazano - decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. Skoro zaś przedmiot skargi G. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], to Sąd pierwszej instancji mógł też, a nawet był zobowiązany dokonać kontroli poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Do takiego działania upoważniał Sąd pierwszej instancji zarówno przepis art. 135 p.p.s.a. jak i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. ).

Podkreślić należy, iż decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na G. P. karę pieniężną w wysokości 2.100 zł. Rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy kary pieniężnej w kwocie 2.100 zł. Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż na taką kwotę składa się kara pieniężna w wysokości 2.000 zł i dwie kary pieniężne w wysokości po 50 zł.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.