Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1656/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 382 pkt 4, 50, 134 par. 1, 145 par. 1 , 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta-Zielińska-Śpiewak, , Protokolant ref. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg A P oraz D Z na zarządzenie Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...] oddala skargi


UZASADNIENIE

Aktem kontrolowanym w niniejszej sprawie jest Zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...]. Wydając ten akt Prezydent [...] ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...]. W ogłoszeniu o konkursie zostały również określone wymagania kwalifikacyjne oraz formalne kryteria wyboru kandydata na stanowisko dyrektora Teatru. Postanowienia te zawarte są w załączniku do wskazanego zarządzenia, zwanego dalej "zarządzeniem nr [...]".

Powyższy akt został wydany przez Prezydenta [...] na podstawie następujących przepisów:

1) art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) określającego kompetencję wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jako organu gminy do zatrudniania i zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych;

2) art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 406, z późn. zm.). Przepis ten konkretyzuje zasadę wyrażoną w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, że kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu. Jednocześnie w art. 16 ust. 1 przewiduje się wyjątek uregulowany w art. 16 ust. 2 ustawy. W tym bowiem przepisie stanowi, że w samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu. Oznacza to, że w przypadku określonych instytucji kultury kompetencja organu upoważnionego do powołania dyrektora ma charakter obligatoryjny (mandatoryjny), a nie fakultatywny;

3) powyższy przepis ustawowy był też w rozpatrywanej sprawie zastosowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury (Dz. U. Nr. 154, poz. 1629). Rozporządzenie to określa treść ogłoszenia o konkursie, sposób podania ogłoszenia pracownikom instytucji kultury, sposób zorganizowania i skład komisji konkursowej, zadania tej komisji oraz główne etapy postepowania konkursowego. Powołane rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 6; ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Należy także dodać, że w dniu 30 lipca 2015 r. zostało wydane rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wykazu samorządowych instytucji kultury, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu (Dz. U. z [...] r., poz. [...]). W wykazie tym punkt VI (Teatry dramatyczne) podpunkt 5 wskazywał na Teatr [...] im. [...] w [...]. Z tego względu zorganizowanie konkursu na stanowisko dyrektora Teatr [...] im. [...] było obligatoryjnym zadaniem Prezydenta [...] .

Po wydaniu zarządzenia nr [...], Prezydent [...] wydał jeszcze następujące akty niezbędne dla przeprowadzenia ogłoszonego konkursu:

a) zarządzenie nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., którym została powołana komisja konkursowa do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...];

b) zarządzenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którym określono zadania komisji konkursowej oraz tryb jej pracy.

W dniu [...] czerwca 2016 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wystosował do Prezydenta [...] pismo w sprawie zmiany delegacji reprezentującej go w komisji konkursowej, w wyniku czego zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zostało zmienione zarządzenie nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej.

W przedmiotowym konkursie pisemne zgłoszenia kandydowania na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...] złożyło siedem osób, w tym A P, zwany dalej "skarżącym". Zgodnie z trybem pracy komisji konkursowej przyjętym przez komisję, komisja konkursowa na posiedzeniu w dniu 1 czerwca 2016 r. dokonała sprawdzenia, czy oferty zostały złożone w terminie, czy kandydaci spełniają kryteria formalne oraz czy wnioski składane przez kandydatów spełniają wskazane w ogłoszeniu o konkursie wymagania. Komisja stwierdziła, że sześciu kandydatów, w tym skarżący, spełniło kryteria formalne zawarte w ogłoszeniu o konkursie, co znajduje potwierdzenie w złożonych przez kandydatów dokumentach, jak również dokumentach sporządzonych przez członków komisji konkursowej. W związku z powyższym zostali oni dopuszczeni do drugiego etapu konkursu, to jest rozmowy kwalifikacyjnej. Czynności te zostały dokonane zgodnie z § 6 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. stanowiącego, że w ramach postępowania konkursowego komisja: 1) ustala spełnienie warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie; oraz 2) przeprowadza rozmowę z kandydatem.

Rozmowa kwalifikacyjna z kandydatami na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...] miała miejsce w dniu [...] czerwca 2016 r. Skarżący odbył niniejszą rozmowę, co znajduje potwierdzenie w protokole z drugiego etapu prac komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] w [...].

Postępowanie konkursowe zostało zakończone wydaniem przez Prezydenta [...] zarządzenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...]. Konkurs na stanowisko dyrektora przedmiotowego teatru został nierozstrzygnięty, ponieważ żaden z kandydatów nie spełnił w wystarczającym stopniu wymagań wskazanych w ogłoszeniu o konkursie. Zarządzenie nr [...] zostało wydane na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz pozostałych przepisów powołanych w zarządzeniu nr [...].

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organizatora konkursu, skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (doręczonym do Urzędu Miasta [...] w dniu [...] maja 2016 r.) skarżący wezwał Prezydenta [...] do usunięcia naruszenia prawa wywołanego wydaniem zarządzenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...]. Wezwanie takie stanowi środek prawny przewidziany w art. 101 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzedzający zaskarżenie uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skarżący zarzucił wskazanemu zarządzeniu niezgodność z treścią § 3 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004r., w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury, z uwagi na brak określenia w zarządzeniu sposobu udokumentowania wymaganych kwalifikacji kandydatów. Zdaniem skarżącego miało to skutkować naruszeniem interesu prawnego skarżącego, w postaci braku możliwości złożenia przez skarżącego wymaganej przez organizatora dokumentacji.

Skarżący wskazał, że pkt. 4 ppkt 4 i 5 załącznika do zarządzenia Prezydenta [...] nr [...] stanowi, że wnioski składane przez kandydatów na stanowisko dyrektora muszą zawierać m.in. udokumentowane, co najmniej

5-letnie doświadczenie w zarządzaniu zespołem, przy czym do tego okresu wlicza się zatrudnienie w ramach stosunku pracy, zatrudnienie na podstawie umów cywilno-prawnych, prowadzenie działalności gospodarczej, pełnienie funkcji w organach zarządczych spółek prawa handlowego, fundacji i stowarzyszeń, a także udokumentowane doświadczenie przy tworzeniu projektów kulturalnych lub pracy w instytucjach kultury. Przedmiotowe zarządzenie nie zawierało jednak wskazania, jaki rodzaj dokumentu powinien być brany pod uwagę podczas prac komisji konkursowej, dla potrzeb stwierdzenia, że dany kandydat spełnia wymogi określone w pkt. 4 ppkt. 4 i 5 załącznika do zarządzenia. Czyni to niemożliwym weryfikację prac komisji, zwłaszcza jej ustalenia w zakresie doświadczenia zawodowego danego kandydata, przede wszystkim pod katem formalnym.

Mając na względzie powyższą wadę zarządzenia nr [...] skarżący wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił aktowi brak określenia sposobu udokumentowania wymaganych kwalifikacji kandydatów,

Organ nie udzielił odpowiedzi na niniejsze wezwanie.

W dniu 13 czerwca 2016 r. skarżący A P złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] , zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie oraz o wstrzymanie jego wykonania.

Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia trybu pracy komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...] oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Tak jak wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skarżący zarzucił przedmiotowemu zarządzeniu naruszenie § 3 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury. Naruszenie polegało na braku określenia w ww. zarządzeniu sposobu udokumentowania wymaganych kwalifikacji kandydatów.

Skarżący stwierdził, że Zarządzenie nr [...] nie określa, jaki rodzaj dokumentu powinien być brany pod uwagę podczas prac komisji konkursowej, w celu stwierdzenia, że dany kandydat spełnia wymogi określone w pkt. 4 ppkt. 4 i 5 załącznika do przedmiotowego zarządzenia, co jego zdaniem "czyni niemożliwym weryfikację prac komisji oraz zasadność oceny danego kandydata, przede wszystkim pod kątem formalnym".

W odpowiedzi na skargę z dnia 12 lipca 2016 r. organ wniósł o jej oddalenie. W opinii Prezydenta [...] skarga podlega oddaleniu z uwagi na brak spełnienia przez skarżącego przesłanki przewidzianej w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a mianowicie przesłanki naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego podmiotu. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z sytuacją wniesienia skargi przez osobę, której w tym przypadku nie przysługuje legitymacja do jej wniesienia.

Skarżący nic wykazał związku materialnoprawnego pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem, a jego sferą prawną, czyli że narusza bezpośrednio jego prawa bądź obowiązki, oparte na prawie powszechnie obowiązującym.

Ponadto w ocenie organu nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia. Treść ogłoszenia o konkursie, stanowiącego załącznik do zaskarżonego zarządzenia spełnia wymagania określone w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury. Na podstawie pkt. 4, ppkt. 4 i 5 ogłoszenia dopuszcza się wszelkie dokumenty potwierdzające co najmniej 5-letnie doświadczenie w zarządzaniu zespołem oraz doświadczenie przy tworzeniu projektów kulturalnych lub pracy w instytucjach kultury. Jako, że pojęcie "doświadczenie w zarządzaniu", jest pojęciem szerokim, zatem dopuszczalne było złożenie wszelkich dokumentów je poświadczających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli nie przesądzają one bezpośrednio o interesach konkretnej strony, ani też skutków społecznych danego aktu.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości, lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału, w tym zwłaszcza zarządzenia nr [...], podstaw prawnych odnoszących się do przedmiotu wskazanego zarządzenia oraz powiązanych z nim kolejnych zarządzeń Prezydenta [...], a także po rozważeniu stanowisk stron postępowania sądowoadministracyjnego i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Sąd rozpatrując skargę w niniejszym postępowaniu, musiał dokonać analizy na dwóch poziomach. Po pierwsze musiał rozstrzygnąć, czy tego typu skargi mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, ponieważ stanowisko judykatury w tego typu sprawach nie jest w pełni jednoznaczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych można znaleźć orzeczenia, które stwierdzają, że ten rodzaj aktów organów administracyjnych powinien być rozstrzygany przez sądy powszechne, w ramach postępowań w sprawach z zakresu stosunku pracy. Natomiast inne sądy administracyjne twierdzą, że spory wynikające z wydania takich aktów, jak zarządzenia prezydenta w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora teatru, należą do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych (patrz: analiza przeprowadzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 564/08; ustalenia powołanego wyroku zostały potwierdzone w orzeczeniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I OSK 374/09).

Sąd w niniejszej sprawie zajął stanowisko, że – co do zasady – zarządzenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o ogłoszeniu konkursów mogą być przedmiotem skargi sądu administracyjnego. Dopuszcza to art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, że akt prawny organu władzy publicznej oznajmiający ogłoszenie konkursu i ustalający zasady jego przeprowadzenia niewątpliwie kształtuje sytuację prawną uczestników konkursu. Dlatego w takiej sytuacji uczestnik konkursu ma prawo do ochrony sądowej przed sądem administracyjnym.

Potwierdzeniem może być praktyka sądów administracyjnych, które rozpatrywały skargi odnoszące się do podobnych konkursów na stanowiska dyrektorów instytucji kultury i instytucji podobnych (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1510/16 w przedmiocie wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły podstawowej; postanowienie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1114/16 w przedmiocie wyniku naboru na wolne stanowisko dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej; wyrok z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1693/14 w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej; postanowienie z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1485/14 w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Instytutu Medycyny Wsi).

Zdaniem Sądu rozwiązania takie znajdują swoje zasadnicze wsparcie także w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ustanawiającym zasadę, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Drugim poziomem analizy jest rozstrzygnięcie, czy skarga wniesiona na zarządzenie organu administracji publicznej jest zasadna. Jednak na tym etapie, jeszcze przed zbadanie zasadności skargi pod względem merytorycznym, Sąd zobowiązany był rozstrzygnąć, czy skarżący miał uprawnienie do złożenia skargi na konkretne zarządzenie Prezydenta [...]: zarządzenie [...]. O akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, a samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Sąd w rozpatrywanej sprawie był więc zobowiązany przyjąć następującą zasadę: skarga na akt administracyjny dotyczący publicznego konkursu na stanowisko dyrektora teatru może być przedmiotem rozstrzygnięcia, ale tylko wtedy, gdy podmiot uprawniony złoży skargę na zarządzenie, które rozstrzyga o wyniku konkursu. Innymi słowy dopuszczalne jest wniesienie skargi na zarządzenie, którym organ narusza indywidualnie skonkretyzowane uprawnienie skarżącego. W tym przypadku byłoby to zarządzenie w sprawie ogłoszenia wyników konkursu. Sąd zauważa przy tym, że skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r w sprawie wyników konkursu na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...]. Zarządzenie to bezpośrednio poprzedzało skarżone i niniejszym rozpatrywane zarządzenie nr [...].

Natomiast badając zarządzenie nr [...] o ogłoszeniu konkursu Sąd stwierdził jednak, że nie konkretyzuje ono uprawnień, ani ewentualnych obowiązków, które naruszałyby określony interes prawny skarżącego. W tego typu rozstrzygnięciach nie mamy bowiem do czynienia z indywidualizacją uprawnień i z tego względu nie można ustalić interesu prawnego, który mógłby być naruszony.

A P złożył skargę na Zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym organ ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora Teatru [...] im. [...] w [...]. W zarządzeniu oprócz konkretnej czynności jaką było formalne ogłoszenie konkursu, Prezydent [...] określił ogólne, tzn. formalne i materialne wymagania kwalifikacyjne, preferowane kryteria wyboru kandydata, treść wniosków składanych przez kandydatów oraz zasady składania ofert przez kandydatów. Przedstawione wymagania i kryteria miały być stosowane bezstronnie do wszystkich osób, które złożą oferty ze swoimi kandydaturami.

Skarżący podniósł przy tym, że treść pkt 4 ppkt 4 i 5 załącznika do zarządzenia [...] r. jest niezgodny z § 3 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie organizacji i trybu przeprowadzania konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury, który stanowi, że ogłoszenie o konkursie zawiera w szczególności wymagane kwalifikacje kandydatów i sposób ich udokumentowania. Zarzut ten odnosi się wszakże do norm ogólnych, które samodzielnie nie mogą być jednak przedmiotem kontroli sądowej w obecnym trybie.

Skarżący nie wykazał także, iż samo określenie wymagań kwalifikacyjnych oraz ustalenie kryteriów wyboru kandydatów narusza jego interes prawny. Żadne z postanowień nie ma charakteru dyskryminacyjnego, tzn. narusza zasadę równości obywateli wobec prawa. Żadne z nich nie zapewnia któremukolwiek z kandydatów preferencyjne traktowanie w trakcie konkursu. Potwierdzeniem faktycznym poprawności takiego uregulowania jest przecież fakt, że skarżący spełnił kryteria formalne uczestniczenia w konkursie określone w ogłoszeniu o konkursie, stanowiącym załącznik do zaskarżonego Zarządzenia nr [...]. Tym samym zakwalifikował się on do drugiego etapu konkursu, w którym komisja ocenia kandydatów na podstawie przeprowadzonej z każdym z nich rozmowy kwalifikacyjnej oraz złożonych dokumentów. Rozmowa z A P odbyła się w dniu 15 czerwca 2016 r. Podczas niniejszej rozmowy mógł on w szczególności zaprezentować swoją kandydaturę pod względem wymagań merytorycznych oraz autorską koncepcję programową i organizacyjną Teatru. W ocenie Sądu skarżący spełnił kryteria określone w Zarządzeniu nr [...], tzn. przedstawił dokumenty, które uprawniały go do wzięcia udziału w drugim etapie.

Ponadto Sąd podzielił stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12 (LEX nr 1212683), że prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego lub konkretnego uprawnienia tego podmiotu. Nie został też wskazany, żaden przepis, którego skarżący byłby adresatem i egzekwowanie którego byłoby niemożliwe lub istotnie ograniczone w wyniku przez sam fakt przyjęcia zarządzenia nr 515/2016. Oznacza to zatem, że skarżący nie spełnił warunków wymaganych przez art. 50 p.p.s.a. dla nabycia prawa do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Biorąc po uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do wniosku, że skarga A P podlega oddaleniu właśnie z tego względu, że skarżący nie wykazał że posiada uprawnienia (legitymację procesową) do skarżenia zarządzenia nr [...].

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powoływanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.