Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1466/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2004r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II S A/Kr 1466/00

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...].02.2000r, wydaną na podstawie art. 48 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r Prawo budowlane / Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn.zm./ oraz art.104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał K. C. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej stodoły położonej na terenie posesji w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że na terenie posesji w [...] K. C. w 1999r wybudował w miejscu spalonej nową stodołę. Obiekt posiada murowane słupy z cegły silikatowej i wypełnienie z desek. Słupy posiadają fundamenty, w miejscu wypełnień wykonano cokolik betonowy. Stodoła ma dach dwuspadowy, więźbę drewnianą, pokrycie z eternitu. Wymiary zewnętrzne stodoły wynoszą 16,50 x 10,03 m. Do budowy stodoły nie wykorzystano żadnych elementów ze spalonej stodoły. Inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, nie dokonał też zgłoszenia. Zdaniem organu rozpoczęcie przedmiotowej budowy wymagało uzyskania pozwolenia na budowę /art. 29 i art. 30 prawa budowlanego/.

W odwołaniu od tej decyzji inwestor zarzucił, że decyzja jest dla niego krzywdząca. Oświadczył, że w 1999r, po spaleniu starej stodoły, po otrzymaniu odszkodowania, nie zgłaszając zamiaru budowy i nie posiadając zezwolenia, wybudował nową stodołę w tym samym miejscu, na fundamentach starej stodoły. Powołał się przy tym na trudną sytuację materialną rodziny.

Decyzją z dnia 19 maja 2000r znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania inwestora, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dodatkowym piśmie K. C. podniósł, że nie cała stara stodoła się spaliła, a nowa została wybudowana z wykorzystaniem istniejących elementów budynku: słupów i fundamentów pod nimi, a także konstrukcji dachu.

Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w dniu 11.01.2000r zostały przeprowadzone przez organ I instancji oględziny, w wyniku których dokonano ustaleń opisanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Oględziny zostały również przeprowadzone przez organ II instancji.

Wynikiem oględzin przeprowadzonych w dniu [...].05.2000r było ustalenie, że wszystkie w/w elementy budynku stodoły są nowo wybudowane, bez wykorzystania jakichkolwiek starych elementów , tak więc zarzuty odwołania okazały się nieprawdziwe.

W związku z tym organ odwoławczy uznał, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe.

Budowa stodoły, w myśl art. 29 ust. l prawa budowlanego, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ administracji obowiązany był zatem wypełnić dyspozycję art.48 ustawy i orzec rozbiórkę obiektu. W myśl tego przepisu właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję K. C. zarzucił, identycznie jak w odwołaniu, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca i narusza przepis art. 5 kc.

W odpowiedzi na skargę strona przecina wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

Zgodnie z treścią art. 28 prawa budowlanego z 1994r roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

W myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, pozwolenia na budowę nie wymagała m.in. budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Stosownie do ustępu 2. tego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymagało również wykonanie robót budowlanych, polegających m.in. na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast.

Przedmiotowy obiekt nie był objęty zwolnieniem, gdyż nie spełniał powyższych warunków.

Wymiary stodoły nie pozwalają na zakwalifikowanie jej jako obiektu wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1, a budowa nowej stodoły nie mogła zostać uznana za remont spalonego obiektu.

Zgodnie z treścią art. 48 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Działania inwestora wyczerpały znamiona tego przepisu, gdyż wzniósł on obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dlatego też obowiązkiem organu było orzeczenie o nakazaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.

Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku .