Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 339/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" spółka jawna na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 w związku z art. 129 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania Firmy Handlowo- Usługowej "[...]" Spółka jawna w N. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" odmawiającej uchylenia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków "zabudowy, wniesionego z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 18 stycznia 2006 roku, natomiast odwołanie zostało wniesione 19 stycznia 2006 roku, a więc po upływie ustawowego terminu. Spółka wraz z odwołaniem nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia, w związku z tym nie można było rozpatrzyć odwołania merytorycznie.

W dniu 15 marca 2006 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek strony odwołującej się o rozpoznanie odwołania z uzasadnieniem, że zostało ono wniesione w terminie.

Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, stwierdził , że odwołanie rzeczywiście zostało złożone z zachowaniem terminu, bo wpłynęło do organu 18 stycznia 2006 roku.

Pismem z dnia 24 marca 2006 roku organ zawiadomił więc stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 27 marca 2006 roku. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie odwołującej 31 marca 2006 roku.

W dniu 11 kwietnia 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie stwierdzające nieważność postanowienia z dnia "[...]" wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie to doręczono stronie odwołującej 21 kwietnia 2006 roku.

3 kwietnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga Firmy Handlowo- Usługowej "[...]" Spółka jawna w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności i rozpoznanie ich odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżący twierdzili, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Zarzucali organowi pierwszej instancji, że pominął ich jako stronę postępowania i naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 27marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o umorzenie postępowania, powołując się na bezprzedmiotowość postępowania sądowo- administracyjnego z uwagi na wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153,poz.1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy stało się ono bezprzedmiotowe.

Użyte w tymże przepisie sformułowanie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy.

W niniejszej sprawie zaistniała omawiana przesłanka, albowiem organ odwoławczy wydał postanowienie, które wyeliminowało z obrotu prawnego zaskarżone orzeczenie z dnia "[...]" i miało to miejsce po wniesieniu skargi.

Oznacza to, iż przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, ponieważ została stwierdzona nieważność zaskarżonego postanowienia.

Z obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady legalności wynika, że Sąd kontroluje zaskarżony akt i postępowanie administracyjne pod kątem ich zgodności z obowiązującym prawem.

Utrata mocy obowiązującej orzeczenia w postępowaniu administracyjnym nie zawsze wyklucza możliwości poddania go kontroli sądowej.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może bowiem stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Gdyby się okazało, że organ orzekający bezpodstawnie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia, to nie wystąpiłaby bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 161 § 3 p.p.s.a. i Sąd zobligowany byłby do merytorycznego rozpoznania skargi.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie okazało się , że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło nieważność zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]", przez co usunęło negatywne dla strony skutki wadliwego załatwienia sprawy.

Z akt sprawy administracyjnej niewątpliwie bowiem wynika, że termin do zaskarżenia decyzji z dnia "[...]" upływał 18 stycznia 2006 roku i w tym dniu zostało wniesione odwołanie. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, jako wniesionego z uchybieniem terminu, co pierwotnie uczyniło Kolegium, nastąpiło więc z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wobec tego późniejsze postanowienie stwierdzające nieważność postanowienia z dnia "[...]" było zgodne z prawem.

Skutkiem tego będzie rozpatrzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania skarżących od decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W konsekwencji zbędne jest rozpoznawanie skargi na wyeliminowane z obrotu prawnego postanowienie, które zamykało stronie możliwość wzruszenia decyzji "[...]".

Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 161 § 3 p.p.s.a. i dlatego należało orzec jak w sentencji postanowienia.