Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2094/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151,art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.233 par. 1 pkt 1, art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 118, art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Sławomir Kozik (spr.), Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez firmę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") jest decyzja Ministra Finansów z [...] stycznia 2014 r., nr [...] wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., dalej: "O.p."), art. 8, art. 118 art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm., dalej: "u.g.h."), utrzymująca w mocy decyzję Ministra Finansów z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie salonu gier na automatach.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z [...] września 2009 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w N. przy ul. [...]. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Minister Finansów, mając na uwadze dyspozycję art. 118 i art. 129 ust. 2 u.g.h., umorzył postępowanie w sprawie ww. wniosku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Finansów z [...] kwietnia 2010 r., którą Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd, wyrokiem z 11 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1322/10, oddalił skargę. Strona natomiast wniosła na ten wyrok skargę kasacyjną, w wyniku której Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 307/11, uchylił zaskarżony wyrok, jak również zaskarżoną decyzję Ministra Finansów i poprzedzającą ją decyzję [...] stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ administracji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy powinien dokonać oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz uwzględnić wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów decyzją z [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 208 § 1 O.p. w związku z, art. 8, art. 118 i art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., ponownie umorzył postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie salonu gier na automatach przez Stronę.

Minister Finansów, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji wskazał w zaskarżonej decyzji, iż wniosek Strony został złożony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), 1 stycznia 2010 r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która zawiera przepisy intertemporalne, wskazujące sposób postępowania w sprawach, które zostały wszczęte przed jej wejściem w życie i nie zostały do tego czasu zakończone. Zgodnie zatem z art. 118 ustawy o grach hazardowych do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto w związku z art. 129 ust. 2 u.g.h., postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Natomiast, zgodnie z art. 138 ust. 1 u.g.h., zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W świetle powyższych przepisów, organ uznał, że przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne, ustawa o grach hazardowych nie przewiduje bowiem możliwości udzielania takich zezwoleń ani przedłużenia udzielonych zezwoleń.

Minister Finansów wskazał również, że zgodnie z art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w związku z czym utrzymał w mocy decyzję I instancji uznając, że podniesiony przez Stronę zarzut naruszenia art. 208 § 1 O.p., jest nieuzasadniony.

Minister Finansów wskazał również, że niezależnie od braku podstaw prawnych do przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, mając na uwadze, że podstawę prawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o grach hazardowych, do których odniósł się TSUE w wyroku z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, dokonał analizy tych przepisów z uwzględnieniem zawartych w ww. wyroku dyrektyw, a także mając na uwadze wyrok NSA z 20 lutego 2013 r. Przeprowadzona analiza jednoznacznie wskazuje, zdaniem Ministra Finansów, iż w niniejszej sprawie brak podstaw do kwestionowania nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych i tym samym do odmowy prawidłowości podjętych przez organ rozstrzygnięć. Zdaniem Ministra Finansów, analiza ww. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012 r., prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach poza kasynami gry, nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. TSUE natomiast, wskazał na konieczność wykazania faktycznego wpływu spornych przepisów na właściwości lub sprzedaż produktów (automatów do gier). Organ odwoławczy podniósł, że rynek unijny stwarza szerokie możliwości, jeśli chodzi o obrót tego typu towarami, ale także o prowadzenie działalności tego rodzaju w innych państwach członkowskich. Jest wiele krajów członkowskich, które dopuszczają urządzanie gier na automatach poza kasynami (Belgia, Chorwacja, Bułgaria, Dania, Finlandia, Niemcy, Węgry, Łotwa, Malta, Czarnogóra, Norwegia, Litwa, Słowenia, Szwecja, Holandia i Szwajcaria). Organ zatem podkreślił, że rynek automatów do gier w Europie jest znaczny, natomiast ograniczenie rynku gier na automatach w Polsce nie będzie miało poważniejszego wpływu na ten sektor w UE. Ponadto, jak wskazał Minister Finansów, działalność w zakresie gier na automatach może być kontynuowana w kasynach gry, a procedura uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry przebiega w zasadzie w tożsamy sposób co niegdyś procedura uzyskania zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Organ dodał, że nie jest też konieczna zmiana właściwości automatu przeznaczonego do salonu gier, aby użytkować go dalej w kasynie gry. Zdaniem organu nie można również wykluczyć takiej modyfikacji automatów, która pozbawi je cech automatów w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, co spowoduje, że ich wykorzystywanie na rynku nie będzie podlegało przepisom ustawy o grach hazardowych.

Minister Finansów ponadto wskazał, że również na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych Spółka nie miała gwarancji dalszego wykorzystywania posiadanych automatów, nie można bowiem zakładać, że raz udzielone zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach zostałyby przedłużone. Sam fakt wystąpienia z wnioskiem o udzielenie albo przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier nie oznaczał absolutnego obowiązku po stronie organu uwzględnienia każdorazowo takiego wniosku. Organ zauważył, że w orzecznictwie podkreśla się, iż w przypadku działalności reglamentowanej zainteresowany musi liczyć się z tym, że plany podjęcia działalności reglamentowanej w związku z tym nawet złożenie kompletnego wniosku o udzielenie koncesji czy zezwolenia, jak również kompletnej oferty w postępowaniu przetargowym, "nie gwarantuje, że wnioskowaną koncesję albo zezwolenie uzyska.

Organ II instancji stwierdził ponadto, że wraz z przesunięciem działalności do kasyn ustawodawca zwiększył maksymalną ilość automatów, które mogą być eksploatowane w kasynie gry do 70 sztuk, co jest równowagą dla przepisów ustawy o grach hazardowych ograniczających urządzanie gier na automatach poza kasynami, a eksploatacja automatów do gry w kasynach gry jest tylko jedną z możliwości ich zagospodarowania. Organ zauważył przy tym, że ilość funkcjonujących kasyn jak i funkcjonujących w nich automatów, była zawsze znacznie mniejsza, niż dopuszczały to przepisy.

Minister Finansów doszedł do wniosku, że na poziom eksploatacji automatów do gier wykorzystywanych w salonach gier na automatach mają wpływ różne czynniki, tym samym, nie można zaakceptować tezy prezentowanej przez Stronę, iż wpływ taki wywarły wyłącznie uregulowania ustawy o grach hazardowych. Nie sposób zatem przyjąć, iż przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią przeszkodę w handlu automatami do gier, a tym samym, że ich wypływ na obrót i właściwości automatów do gier należy uznać za istotny.

W skardze z 3 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka zaskarżając powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie, lak również decyzji I instancji oraz o zasądzenie od Ministra Finansów kosztów postepowania, Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez błędne jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. podczas gdy organ powinien zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, tj. uchylić ww. decyzję i orzec co do istoty sprawy, a mianowicie wydać decyzję w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na urządzenie i prowadzenie salonu gier na automatach w N.;

2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), poprzez nieuwzględnienie przez Ministra Finansów wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie sposobu rozpatrywania sprawy zawartych w wyroku z 20 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 307/11), a dotyczących w szczególności:

- interpretacji pojęcia "przepisu technicznego" z art. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) sprzecznie z oceną prawną i wskazaniami dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny, konsekwencją czego było ponowne, błędne przyjęcie, iż przepisy art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., na których została oparta zaskarżona decyzja, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu ww. Dyrektywy;

- zaniechania przeprowadzenia przez Ministra Finansów analizy wpływu wprowadzenia ustawy hazardowej, a w szczególności przepisów art. 129 ust. 2 oraz 138 ust. 1 u.g.h., na sprzedaż automatów do gier, mimo wyraźnego zobowiązania Ministra Finansów do przeprowadzenia tejże analizy przez Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyroku;

- zaniechania przeprowadzenia przez Ministra Finansów wykładni funkcjonalnej przepisów ustawy hazardowej w odniesieniu do skutków stosowania przepisów będących przedmiotem wykładni mimo wyraźnego zobowiązania Ministra Finansów do przeprowadzenia tejże wykładni przez Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyroku;

3. art. 36 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h., poprzez błędne niezastosowanie tych przepisów skutkujące bezpodstawnym nieprzedłużeniem zezwolenia;

4. art. 122 oraz 187 § 1 O.p., poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy wejście w życie ustawy grach hazardowych, w szczególności przepisów art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1, wywarło negatywny wpływ na sprzedaż automatów hazardowych, podczas gdy jest to okoliczność kluczowa dla ustalenia czy sporne przepisy wymagały notyfikacji a zatem czy mogą być stosowane;

5. art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, poprzez błędne zastosowanie art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., które to przepisy nie obowiązują, a to w związku z brakiem ich notyfikacji (jako przepisów technicznych), co potwierdzają:

- uwagi Komisji Europejskiej z 5 września 2011 r.,

- wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (opublikowany w Dz. U. UE z 29 września 2012 r.; 2012 / C 295/19),

- wyroki sądów krajowych, w tym w szczególności wyroki WSA w Gdańsku o następujących sygnaturach: III SA/Gd 519/12, III SA/Gd 560/12, III SA/Gd 526/12, III SA/Gd 527/12, III SA/Gd 530/12, III SA/Gd 543/12, III SA/Gd 544/12, III SA/Gd 545/12, III SA/Gd 546/12, III SA/Gd 548/12, III SA/Gd 554/12,

- wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 307/11;

6. art. 120 O.p. poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a w szczególności poprzez zastosowanie przez Ministra Finansów art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepisy te nie powinny być stosowane do czasu ich notyfikacji Komisji Europejskiej;

7. art. 121 § 1 O.p., poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w konsekwencji wydanie przez organ zaskarżonej decyzji i sposób prowadzenia postępowania oraz liczne błędy proceduralne, w szczególności wątpliwości brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w sytuacji jasnych wytycznych w tej kwestii, zawartych w wiążącym Ministra Finansów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2013.

Strona wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. pisma z [...] września 2013 r. oraz z [...] października 2013 r. przedstawionych przez firmę "[...]" - [...], oraz firmę [...] (będącymi jednymi z największych w Europie producentów automatów hazardowych), w których expresses verbis przedstawiono wpływ wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów (ewidentny spadek sprzedaży do Polski automatów hazardowych), na okoliczność ustalenia faktycznego i istotnego wpływu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów na rynku polskim oraz unijnym.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Analizując sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spółka pismem z [...] września 2009 r. wniosła o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w N. Wniosek został złożony pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych, jednak 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zastępując ustawę o grach losowych i zakładach wzajemnych.

W ustawie o grach hazardowych zostały zawarte normy przejściowe regulujące zasady prowadzenia działalności, m.in. w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. W myśl art. 117 ust. 1 u.g.h. udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Natomiast art. 129 ust. 1 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z art. 129 ust. 2 u.g.h., wynika ponadto, że postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Natomiast art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Przywołany przepis jednoznacznie wyklucza możliwość przedłużenia zezwolenia m.in. na urządzanie i prowadzenie salonu gier na automatach, stanowiąc podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie stanowi natomiast takiej podstawy art. 129 ust. 2 u.g.h., który nie dotyczy spraw o przedłużenie zezwoleń, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.

W tym miejscu należy zauważyć, że na mocy art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie natomiast do art. 208 § 1 O.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie jest wszczynane i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy podatkowej co do jej istoty. Jest to cel zasadniczy postępowania, prowadzący do konkretyzacji przepisów prawa podatkowego w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy. Przeszkody, które mają charakter przejściowy prowadzą do zawieszenia postępowania, a powodujące definitywne zahamowanie czynności procesowych, stanowią o konieczności zakończenia postępowania bez zrealizowania jego zasadniczego celu. Umorzenie postępowania, kończąc bieg sprawy i czynności postępowania w niej prowadzonych, zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron postępowania. W rozumieniu przepisu art. 207 § 2 O.p. jest to "inny sposób" zakończenia postępowania, stanowiący alternatywę jej załatwienia co do istoty. Akt umorzenia postępowania nie jest czynnością procesową pustą pod względem prawnym, gdyż wywiera szereg różnych skutków prawnych. Podstawowe znaczenie w ustaleniu zakresu stosowania art. 208 § 1 O.p. ma treść pojęcia "bezprzedmiotowości postępowania". Bezprzedmiotowość postępowania podatkowego może mieć charakter pierwotny, gdy jej przyczyny istniały jeszcze przed wszczęciem postępowania, ale je przeoczono lub nie było o nich wiadomości. Można mówić o wtórnej bezprzedmiotowości, gdy jej przyczyny powstają dopiero w trakcie zawisłości sprawy w pierwszej lub drugiej instancji trybu zwykłego lub trybów nadzwyczajnych postępowania. W pierwszym przypadku z racji niedostatku informacji rozpoczęto postępowanie, w którym nie można zrealizować celu zasadniczego, a w przypadku drugim nastąpiły zdarzenia stanowiące przyczynę bezpośrednią lub pośrednią bezprzedmiotowości postępowania (Ordynacja podatkowa Komentarz 2010, Adamiak, Borkowski, Unimex).

Umorzenie zawarte w powyższym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący (umorzenie obligatoryjne), a obligatoryjną przesłanką do umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. W tym zakresie organ nie może działać w ramach tzw. uznania administracyjnego. Umorzenie postępowania polega na tym, że postępowanie zostaje w danej instancji zakończone, jednak bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a bezczynność nie może być utożsamiana z brakiem przesłanek do uwzględnienia wniosku strony. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 208 § 1 O.p. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja umarzająca postępowanie jest zatem orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że zasadnie organ uznał, że wobec braku podstawy materialnoprawnej do uwzględnienia żądania Strony, brak było możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku Spółki w zakresie przedłużenia udzielonego zezwolenia (brak przedmiotu postępowania) i tym samym koniecznym stało się umorzenie wszczętego postępowania w tym zakresie. Innymi słowy w rozpoznawanej sprawie wystąpił przypadek bezprzedmiotowości o charakterze pierwotnym, gdyż ustawa o grach hazardowych nie przewidywała możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, m.in. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach.

W aktualnie obowiązującej ustawie o grach hazardowych brak jest przepisu, na podstawie którego można byłoby merytorycznie rozpoznać wniosek Skarżącego. Podstawą taką nie może być art. 49 ust. 6 u.g.h., który stanowi, że do wniosku o przedłużenie zezwolenia przepisy dotyczące udzielania zezwoleń stosuje się odpowiednio. Należy zauważyć, że przepis ten, z uwagi na jego miejsce w ustawie, dotyczy wyłącznie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne oraz zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych (art. 49 ust. 2 i 5 u.g.h.). Dodać trzeba, że poza możliwością jednokrotnego przedłużenia zezwoleń, o których mowa powyżej, ustawodawca nie wprowadził w ustawie o grach hazardowych innych możliwości przedłużania koncesji czy zezwoleń (zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach). Ponadto, w ocenie Sądu, przedmiotowego zezwolenia nie można również przedłużyć na podstawie art. 51 w związku z art. 135 ust. 1 u.g.h., bowiem zmiana zezwolenia, o którym jest tam mowa, możliwa jest tylko w enumeratywnie wymienionych przypadkach. Stanowisko takie zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 977/13 oraz z 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 369/15.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skoro bowiem, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym brak jest materialnoprawnej podstawy do wnioskowanego przez Skarżącego przedłużenia zezwolenia, organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów związanych z technicznym charakterem art. 138 ust. 1 u.g.h. w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, Sąd zauważa, że w przywołanym przez Skarżącego wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, Trybunał nie przesądził technicznego charakteru spornych w niniejszej sprawie przepisów. Zdaniem Skarżącego natomiast, w wyroku tym TSUE przedstawił jaka winna być wykładnia prawa i na tej podstawie orzecznictwo krajowe przesądziło, że przedmiotowe przepisy wymagały notyfikacji, a jej brak oznacza, że przepisy ustawy o grach hazardowych (w tym art. 138 ust. 1 u.g.h.) nie mogły być stosowane i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie.

Motywem przewodnim skargi jest zatem kwestia technicznego charakteru przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h., stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie z wniosku Spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier na automatach.

Zgodnie z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują zatem:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Przepis art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE nakłada natomiast na państwa członkowskie obowiązek niezwłocznego przekazana Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Wraz z tekstem przepisów powinny przekazać także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie została ona wyraźnie ujęta w projekcie oraz tekst podstawowych przepisów prawnych oraz innych regulacji, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tego tekstu jest niezbędna do prawidłowej oceny implikacji, jakie niesie za sobą projekt przepisów technicznych.

Dokonując zatem oceny, czy sporny przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu przytoczonych wyżej uregulowań prawa europejskiego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, kierując się dotychczas wypracowaną linią orzeczniczą, zgodził się z organami orzekającymi w niniejszej sprawie i stanął na stanowisku, iż przepis ten nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE.

Z sentencji przywołanego powyżej wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. wynika, że: "artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego".

Podkreślić należy, iż cytowany wyrok odpowiadał na pytania prejudycjalne dotyczące tego, czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który: zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gry (w sprawie C-213/11); zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (w sprawie C-214/11); zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (w sprawie C – 217/11). Pytania prejudycjalne dotyczyły zatem przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych tj. art. 135 ust. 2 , 138 ust. 1 oraz 129 ust. 1.

Odnosząc się do powyższej problematyki i dokonując analizy przepisów przejściowych zawartych w ustawie o grach hazardowych, TSUE stwierdził w szczególności, że "przepisy krajowe (przepisy przejściowe) będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym nie zawierają specyfikacji technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE" (pkt 30 uzasadnienia). Ponadto TSUE wyjaśnia (pkt 31-34 uzasadnienia), że "jak wynika z orzecznictwa TSUE, przepisy krajowe należą do trzeciej kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, obejmującej między innymi zakaz użytkowania, jeżeli ich skutek wykracza w sposób oczywisty poza samo określenie dopuszczalnych przeznaczeń produktu i nie polega jedynie na ograniczeniu sposobu jego użytkowania (ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 76). Ta kategoria przepisów technicznych dotyczy bowiem w szczególności przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać (ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 77). W tej kwestii należy zaś stwierdzić, że chociaż przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym przewidują zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być kontynuowana do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych. Przepis ten pozwala więc na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Trzeba wobec tego stwierdzić, iż w tych okolicznościach przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych".

Na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza ostatnie z zacytowanych zdań, które w nawiązaniu do wcześniejszych przywołanych fragmentów uzasadnienia zdaje się w sposób jednoznaczny stwierdzać, że przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych, a to w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przepisy te co do zasady nie mogą zostać uznane za przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Kontynuując wywód Trybunał stwierdza bowiem, że "należy zaś stwierdzić, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (zob. podobnie ww. wyroku w sprawie Lindberg, pkt 78)" (pkt 36-37).

Sąd - mając na uwadze powyższe - wskazuje, że TSUE w wyroku z 19 lipca 2012r. zakwalifikował, zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych do kategorii: tzw. "innych wymagań", które według art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zatem innymi słowy dotyczą one wymagań nałożonych na produkt, m.in. dotyczących użytkowania produktu, które mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Ocena technicznego charakteru przepisów zaliczonych do tej kategorii jest więc warunkowa. Wymaga uprawdopodobnienia tezy, że te przepisy mogą w istotny sposób wpływać na produkt (automaty do gry) w znaczeniu wyżej określonym.

Tym samym, zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie kwalifikuje się do tej kategorii przepisów technicznych (inne wymagania), ani też do żadnej innej kategorii przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Powyższe obecnie nie budzi już żadnych wątpliwości interpretacyjnych, gdyż w tym zakresie niejednokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, a w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny. Jako przykład takiego orzeczenia, które w sposób klarowny wskazuje, że sporne przepisy przejściowe, nie mają charakteru przepisów technicznych i tym samym nie wymagają notyfikacji można podać wyrok z 21 października 2015 r., II GSK 1629/15 (patrz także wyroki NSA z 28 października 2015r., II GSK 1620/15, z 3 listopada 2015r., II GSK 2250/15 i z 5 listopada 2015r., II GSK 1690/15 - wszystkie orzeczenia dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tych wyroków NSA zasadnie wynika, że za nietechnicznym charakterem przepisów ustawy o grach hazardowych przemawiają argumenty trojakiego rodzaju:

1) przepisy przejściowe, takie jak w ustawie o grach hazardowych, zapewniają zachowanie, przez pewien czas po wejściu w życie tej ustawy, dotychczasowych korzystniejszych zasad prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zatem nie można im przypisać skutku w postaci istotnego wpływu (ograniczenia) sprzedaży automatów, ponieważ takie skutki mogą wynikać co najwyżej z przepisów merytorycznych tej ustawy, np. art. 14 ust. 1 czy art. 15 ust. 1 i 4 u.g.h. Przepisy te dają pewną ochronę praw nabytych lub interesów w toku albo też ochronę ekspektatyw dobrze ukształtowanych, szczególnie istotną wówczas, gdy prawodawca zmieniając prawo zmierza do pogorszenia sytuacji prawnej jego adresatów. Podobnie jak vacatio legis mogą zapewnić zachowanie przez pewien czas korzystniejszych uprawnień wynikających ze "starego" prawa mimo zastąpienia go nową regulacją prawną, pogarszającą sytuację prawną jej adresatów w tym zakresie. Taką właśnie rolę spełniają przepisy przejściowe (art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 - obecnie jako art. 135 ust. 2a u.g.h.). Dlatego też należy stwierdzić, że przepisy przejściowe co do zasady chronią przez pewien okres (do czasu wygaśnięcia wydanych wcześniej zezwoleń) przed skutkami nowej ustawy o grach hazardowych i same w sobie nie ograniczają dotychczasowych możliwości urządzania gier hazardowych. Ze swej istoty nie pełnią więc funkcji ograniczeń i zakazów tego, co było przedmiotem praw przewidzianych zastąpioną ustawą;

2) przepisy przejściowe dotyczą "starych" zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i mają związek z wprowadzaną ustawą o grach hazardowych zmianą reglamentowania takiej działalności z zezwoleń na koncesje na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.); w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości spotkać można tezę, że przepisy dotyczące tego rodzaju ograniczeń podmiotowych działalności gospodarczej, w postaci zezwoleń i koncesji nie mają charakteru przepisów technicznych - wyrok w sprawie CIA Security International SA (C - 194/94) z 30 kwietnia 1996 r., w którym Trybunał orzekł, że przepisy techniczne są w rozumieniu dyrektywy 83/189 specyfikacjami określającymi cechy produktów, nie obejmują więc przepisów które określają warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności (pkt 25). W wyroku w sprawie Lindberg (C- 267/03) z 21 kwietnia 2005 r., Trybunał również stwierdził, że przepisy krajowe, ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy 83/189 (pkt 87 i przytoczone w tej kwestii orzeczenia w sprawach: Canal Satelite Digital (C - 390/99, pkt 45) i van der Burg (C - 278/99, pkt 20). Wynika z tego, że nie ma technicznego charakteru art. 6 ust. 1 u.g.h. Kierując się tym stanowiskiem, nie można przypisać technicznego charakteru przepisom przejściowym, dotyczącym tej samej materii co art. 6 ust. 1 u.g.h;

3) próbując wykazać, że przepisy przejściowe mogą w istotny sposób wpływać na sprzedaż lub właściwości automatów do gry o niskich wygranych Skarżący powoływała się na dane statystyczne oraz opinie określonych podmiotów. Z danych tych można było wywnioskować, że nastąpił spadek liczby automatów, które będą w użyciu po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń udzielonych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wskazywano zatem na skutki, jakie może wywołać stosowanie przepisów merytorycznych ustawy o grach hazardowych, przypisując je bezzasadnie przepisom przejściowym, które miały, jak powiedziano, na celu utrzymanie przez pewien czas dotychczasowego status quo w dziedzinie prowadzenia działalności z wykorzystaniem tego rodzaju automatów. Ze stanowiska TSUE w sprawie [...] wynikało, że to sąd krajowy miał dokonać oceny potencjalnej "techniczności" przepisów przejściowych w kontekście uprawdopodobnienia hipotezy, że te przepisy mogą mieć istotny wpływ na właściwości i obrót produktem (automatami do gry). Zatem ocena taka musiała mieć charakter ogólny i abstrakcyjny, w takim sensie, że odnosić się ona będzie do określonych przepisów ustawy w oderwaniu od ich zastosowania w konkretnej, indywidualnej sprawie i polegać będzie na apriorycznym rozważeniu prawdopodobieństwa ich istotnego wpływu np. na obrót automatami do gry w skali ogólnorynkowej. Inaczej mówiąc, ocena technicznego charakteru przepisu ustawy nie może być relatywizowana do sytuacji faktycznej rozpatrywanej sprawy. Nie wymaga więc prowadzenia postępowania dowodowego w indywidualnej sprawie administracyjnej. Zatem w ocenie sądu nie można było uprawdopodobnić spadku sprzedaży automatów do gry wyłącznie na podstawie treści art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u.g.h. Uprawdopodobnienie spadku sprzedaży automatów do gry wskutek stosowania tych przepisów wymagałoby więc ponadto przyjęcia pewnych weryfikowalnych przesłanek faktycznych, z których ten fakt zmniejszenia się sprzedaży automatów mógłby logicznie wynikać. Takiego logicznego związku w zakresie zastosowanych w sprawie przepisów nie można stwierdzić.

Należy podkreślić, że powoływane przez Spółkę dane dotyczące sprzedaży automatów oraz zestawów do montażu automatów na rynek polski przez producentów tych urządzeń, nie mają znaczenia dla rozpatrzenia tej sprawy. Dane te nie odnoszą się do spornych przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych w tym do art. 138 ust. 1. Dane te mogą co jedynie odnosić się do takich przepisów ustawy o grach hazardowych, jak art. 14 ust. 1 u.g.h., nie zaś do przepisów przejściowych. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., nie był jednak podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Istotna w ocenie Sądu, jest okoliczność, że choć ustawa o grach hazardowych umożliwia prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach (art. 14 ust. 1), to jednak art. 129 ust. 1 u.g.h. umożliwił dalszą działalność na automatach, do czasu wygaśnięcia zezwoleń i co więcej bez konieczności zmiany sposobu prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Na marginesie należy zauważyć, że kwestię będącą przedmiotem niniejszej sprawy dotyczącą odmowy przedłużenia udzielonego zezwolenia, a więc kwestię objętą regulacją art. 138 ust. 1 u.g.h., normował w ustawie o grach i zakładach wzajemnych art. 36 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ utracił moc wraz z cała ustawą o grach i zakładach wzajemnych, wraz z wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Niezasadny jest zatem zarzut niezastosowania tego przepisu. Stanowił on, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Konstrukcja przytoczonego przepisu, a w szczególności użyty w nim zwrot "może" wskazują, że nawet w poprzednim stanie prawnym nie było gwarancji, lecz jedynie możliwość, uzyskania przedłużenia zezwolenia. Oceniając zatem w tym kontrolowanym przypadku wpływ nowej regulacji na właściwości, a także obrót produktu, należy mieć na uwadze tę właśnie okoliczność, a więc rozpatrywać ten wpływ w kontekście faktu, że nie zawsze przedłużenie zezwolenia mogło być udzielone również pod "starą" regulacją.

Reasumując, Sąd stwierdza, że niezasadny jest również, podniesiony przez Skarżącego, zarzut naruszenia art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE. Organ w obu instancjach słusznie uznał, że analizowane przepisy (w tym art. 138 ust. 1 u.g.h.), nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi, gdyż brak technicznego charakteru ocenianych przepisów powoduje, że nie aktualizuje się określony w przepisach dyrektywy 98/34/WE obowiązek notyfikacji.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Ministra Finansów wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 20 lutego 2013 r. Ze wskazań tych wynika, że organ administracji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy powinien dokonać oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz uwzględnić wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. Minister Finansów dokonał analizy technicznego charakteru spornych przepisów w kontekście powyższego wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. Prawidłowo i zasadnie wskazał, że zastosowane przepisy ustawy o grach hazardowych nie mają charakteru technicznego i nie wymagały notyfikacji. Organ wprawdzie analizował rynek automatów, co w świetle wyżej przeprowadzonych wywodów, nie było właściwe odnośnie przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, to należy uznać, że konkluzja organu była prawidłowa.

Z tego też względu Sąd nie stwierdził naruszenia przez Ministra Finansów, przepisów postępowania podnoszonych w skardze, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). W związku z powyższym sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania w połączeniu z przepisami materialnymi (przejściowymi), gdyż sporne w sprawie przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nie wymagały notyfikacji, gdyż nie miały charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Organ dokonał analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, a przedstawiając swoje stanowisko, nie podzielił jedynie wniosków przedstawionych przez Stronę.

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. I OSK 915/11).

Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

W tym stanie rzeczy, uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.