Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1199/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 13/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. M. na uchwałę Rady Gminy Konopnica z dnia 30 grudnia 2009 r. nr XI/55/03 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Konopnica postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2003 r. Rada Gminy Konopnica podjęła uchwałę Nr XI/55/03 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Konopnica, wskazując jako podstawę prawną art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 10 i art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz uchwałę Nr XXXIX/184/02 Rady Gminy Konopnica z dnia 30 sierpnia 2002 r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Konopnica.

W dniu 18 maja 2009 roku do Urzędu Gminy Konopnica wpłynęło wezwanie W. M. do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzucił on, iż w uchwale z dnia roku nie uwzględniono wymagań ochrony środowiska i gospodarowania wodami.

W piśmie z dnia 16 czerwca 2009 roku Rada Gminy Konopnica poinformowała W. M., iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostanie rozpatrzone w trzydziestodniowym terminie, od daty jego doręczenia, z uwagi na harmonogram i plan pracy Rady Gminy, lecz w terminie do dnia 31 października 2009 roku.

W dniu 20 lipca 2009 roku W. M. złożył skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy Konopnica z dnia 30 grudnia 2003 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 667/09.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismo Rady Gminy Konopnica z dnia 16 czerwca 2009 roku nie było merytoryczną odpowiedzią organu na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji, skoro wezwanie takie złożone zostało w dniu 18 maja 2009 roku natomiast skarga do Sądu w dniu 20 lipca 2009 roku to skarga ta została złożona po upływie sześćdziesięciodniowego terminu wynikającego z przepisu art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a , ze względu na to, że upływał on w dniu 17 lipca 2009 roku.

W dniu 30 listopada 2009 roku W. M. nadał w urzędzie pocztowym kolejną skargę na wskazaną na wstępie uchwałę Rady Gminy Konopnica z dnia 30 grudnia 2003 roku, wskazując że podstawą prawną skargi jest art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 101 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego t.j. art. 2 ust. 1 pkt 7 i art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne ( Dz. U., Nr 115 poz. 1229 ze zm.) oraz art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.).

Odnosząc się do zachowania terminu do wniesienie powyższej skargi W. M. wyjaśnił, że w dniu 18 maja 2009 roku wezwał Radę Gminy Konopnica do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Rada Gminy Konopnica, przed upływem 30 dni, pismem z dnia 16 czerwca 2009 roku poinformowała skarżącego, że jego wezwanie zostanie rozpatrzone do dnia 31 października 2009 roku. Następnie uchwałą nr XXVII/183/09 podjętą w dniu 26 października 2009 roku. Rada Gminy Konopnica odmówiła W. M. uchylenia zaskarżonej uchwały, zaś uchwałę z dnia 26 października 2009 roku doręczono stronie (zgodnie z załączona do akt administracyjnych kserokopią potwierdzenia odbioru) w dniu 5 listopada 2009 roku. Według skarżącego od tej też daty, stosownie do treści art. 53 ust. 2 p.p.s.a., winien być liczony 30 dniowy termin do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. M. jako niedopuszczalną.

Sąd I instancji wskazał, że skarżący w dniu 18 maja 2009 roku wezwał Radę Gminy Konopnica do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały z dnia 30 grudnia 2003 roku, zaś Rada Gminy Konopnica udzieliła odpowiedzi na wezwanie uchwałą z dnia 26 października 2009 roku, doręczoną stronie w dniu 5 listopada 2009 roku.

Sąd stwierdził, że W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kolejno dwie skargi na uchwałę Rady Gminy Konopnica z dnia 30 grudnia 2003 roku Nr XI/55/03 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Konopnica. Pierwsza ze skarg została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2009 roku, w efekcie powyższego skarga będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest niedopuszczalna, bowiem jak wcześniej wskazano zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, powoduje sytuację, w której dopuszczalna jest tylko jedna skarga na tę samą uchwałę, jednego podmiotu, który wcześniej dokonał wezwania.

Sąd podkreślił, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w/w postanowieniu z dnia 5 listopada 2009 roku, iż termin sześćdziesięciu dni na udzielenie przez organ odpowiedzi upłynął w dniu 17 lipca 2009 roku, a zatem organ nie udzielił odpowiedzi w okresie biegu terminu sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi. Wobec tego termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi nie został przerwany i nie rozpoczął biegu termin trzydziestu dni liczony od dnia doręczenia stronie skarżącej odpowiedzi na wezwanie. Powyższe powoduje bezzasadność poglądu wyrażonego w skardze, iż termin do jej wniesienia rozpoczął swój bieg w momencie doręczenia skarżącemu negatywnej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 5 listopada 2009 roku.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. odrzucił skargę. Dodatkowo Sąd wskazał, że skarga ze względu na fakt, że została wniesiona w dniu 30 listopada 2009 roku, w sytuacji, w której termin do jej złożenia upływał z dniem 17 lipca 2009 roku, podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6, jako złożona z uchybieniem terminu zakreślonego przepisem art. art. 53 § 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 13/10 wniósł W. M.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 i 6 w związku z art. 53 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że w sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi:

1. wskutek jej niedopuszczalności z innych przyczyn, tj. złożenia drugiej skargi na tę samą uchwałę, jednego podmiotu, który wcześniej dokonał wezwania;

2. wskutek złożenia skargi po terminie albowiem skarga winna zostać złożona w terminie 60 dni od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa a nie w terminie 30 dni od dnia uzyskania stanowiska organu w sprawie odmowy uchylenia naruszenia prawa.

Na tej podstawie skarżący wnosił o :

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 13/10 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2. zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "§ 1 Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. § 2 W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. M. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd prawidłowo przyjął, że taką przyczynę stanowi fakt, że skarga W. M. jest jego drugą skargą na uchwałę Rady Gminy Konopnica z dnia 30 grudnia 2009 r. nr XI/55/03 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Konopnica. Takie stanowisko jest zasadne ze względu na instytucję wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o której stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl/doc/F024DB92A5): "Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czy też podmioty, którym przysługują środki prawne wskazane w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, jeżeli następnie doszło do wniesienia skargi do sądu administracyjnego".

Z powyższych względów nie jest zasadny, podnoszony w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2) w związku z art. 53 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji dokonał w pełni prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia, ale sam fakt dokonania ich wykładni nie stanowi naruszenia przepisów. W motywach uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący wywodził, że w sprawie występują wątpliwości czy Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał jedną czy dwie podstawy prawne odrzucenia skargi. Sąd I instancji wskazał jedną podstawę odrzucenia skargi, tj. art. 58 § 1 pkt 6) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zrobił to w pełni prawidłowo.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.