Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 330/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Inspekcja sanitarna
Lasy
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10; art. 47a ust. 1; art. 85aa ust. 1 pkt 18; art. 45 ust. 1 pkt 8;
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: art. 7; art. 77 par. 1; art. 80; art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c; art. 135;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy WSA Marcin Małek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w C. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] lutego 2021 r., [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w L. na rzecz Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...](3) Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w C. (dalej także jako: "skarżący" lub "Koło Łowieckie"), utrzymał w mocy decyzję nr [...], znak: [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia Kołu Łowieckiemu Nr [...] "[...]" w C. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] którego jest dzierżawcą lub zarządcą.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Dnia 6 lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 972). Na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 i Dz. U. z 2020 r. poz. 148), zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich lub ich części położonych na terenie województwa lubelskiego, ustalonych zgodnie z uchwałą Nr VI/88/2015 Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2015 r. poz. 1566), a także dyrektorowi Polskiego Parku Narodowego oraz dyrektorowi [...] Parku Narodowego, nakazano w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r. przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików, z czego 23 dziki w obwodzie łowieckim nr [...] przypadło do odstrzału Kołu [...] nr [...] "[...]" w C..

Rozporządzenie podlegało podaniu do publicznej wiadomości przez właściwych Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie obwodów.

Rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego było kilkukrotnie zmieniane następującymi rozporządzeniami Wojewody Lubelskiego:

1) nr 12 z 27 lutego 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 1412);

2) nr 15 z 26 marca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2020);

3) nr 16 z 17 kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2381);

4) nr 17 z 15 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2808);

5) nr 18 z 25 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2954);

6) nr 19 z 12 czerwca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3283);

7) nr 23 z 10 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795).

Finalnie na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić [...] sztuk dzików do dnia 12 lipca 2020 r.

Ze złożonej przez Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w C. dokumentacji, wynikało, iż dokonano odstrzału sanitarnego w ilości 1 sztuki dzika w obwodzie łowieckim nr [...]. Koło łowieckie nie zrealizowało nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału 17 sztuk dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...].

W dniu [...] listopada 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wydał decyzję nr [...], znak: [...](2) wymierzającą Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w C. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] którego jest dzierżawcą lub zarządcą.

W wyniku odwołania wniesionego przez Koło Łowieckie w sprawie orzekał Lekarz Weterynarii, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wymierzające karę pieniężną za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim.

Uznając odwołanie za nie zasadne organ odwoławczy wskazał, że realizacja odstrzału sanitarnego zwierząt wynika z art. 46 ust. 3 pkt 8, 8b, 8c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W myśl przepisów tej ustawy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego, przez stosowne rozporządzenie w postaci aktu prawa miejscowego, może wydać wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Wedle art. 46 ust. 3 cytowanej ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia:

8) nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich).

Obszar obwodu łowieckiego określa Uchwała Sejmiku Województwa Lubelskiego numer VI/88/2015 z dnia 27 marca 2015 roku w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2015 r. poz. 1566).

W oparciu o powyższe w dniu 6 lutego 2020 r. na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego opublikowano rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem Koło Łowieckie nr [...] "[...]" w C. zostało zobligowane do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego dzików w ilości 23 dzików w obwodzie łowieckim nr [...].

Rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego było kilkukrotnie zmieniane. Finalnie na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 17 sztuki dzików do dnia 12 lipca 2020 r.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. stwierdził, że adresat decyzji nie wykonał obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego wyżej wymienionymi regulacjami odstrzału 17 sztuk dzików na terenie obwodu numer [...] odstrzelono 1 sztukę.

Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Stosownie do treści cytowanego przepisu organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w przedziale przewidzianym w powołanym przepisie. Z kolei zgodnie z art. 85b Ustawy karę pieniężną wymierza powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji administracyjnej.

Kara pieniężna w sprawie w wysokości [...] zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0.37 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przy czym wymierzając wysokość kary pieniężnej Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. kierował się dyrektywami wymiary kary wskazanymi w art. 189d kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wskazano przy ustalaniu wysokości kary organ wziął pod uwagę, że jest to pierwsze naruszenie przepisów przez stronę. Uwzględnił również ogromny stopień spowodowanego zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowia zwierząt poprzez niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików, którego celem jest zmniejszenie populacji dzika w środowisku. Zbyt duża liczba dzików na danym terenie, u których stwierdzono ASF na wpływ na występowanie tej choroby w gospodarstwach rolnych utrzymujących świnie, co powodować mogłoby ogromne straty zarówno dla budżetu Państwa, jak i dla innych posiadaczy świń, związane ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. Z powyższych względów, zagrożenie chorobą nie było hipotetyczne lecz realne, a naruszenie obowiązków nie można uznać za znikome. Wprowadzony nakaz odstrzału sanitarnego dzików, ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Jednocześnie z uwagi na charakter nałożonych na koło łowieckie obowiązków wynikających z działań zmierzających do zmniejszenia ryzyka przeniesienia czynnika zakaźnego do gospodarstw rolnych oraz rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń tutejszy organ nie znalazł przesłanek do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja organu II instancji została zaskarżona przez Koło Łowieckie Nr [...] "[...]" w C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj.:

1) art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazującego na działania skarżącego zmierzające do wykonania obowiązku sanitarnego odstrzału dzików oraz braku możliwości jego wykonania w całości z powodu braku w obwodzie łowieckim odpowiedniej ilości dzików,

2) art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący nie prowadził sanitarnego odstrzału dzików, kiedy podejmował z należytą starannością odpowiednie działania, aby odstrzał ten wykonać.

2. Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 85aa ust. 1 pkt. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 142) polegającą na błędnym przyjęciu, że karze pieniężnej podlega ten kto nie wykonał sanitarnego odstrzału dzikich zwierząt w ilości określonej rozporządzeniem Wojewody, kiedy przepis ten obejmuje sankcję administracyjną tego kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt dziko żyjących (dzikich) na danym obszarze.

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem wymierzono Kołu Łowieckiemu karę pieniężną za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim, przy czym materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1421 - dalej jako: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt" lub " u.o.z.z.").

Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. kto, wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3.

Z literalnego brzmienia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wynika, że karze pieniężnej, o której mowa w przepisie podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze.

Jest to okoliczność istotna albowiem tego rodzaju przepisów o charakterze represyjnym nie można wykładać rozszerzająco. Przeciwnie należy interpretować je ściśle, odwołując się przede wszystkim do wąskiej, literalnej wykładni prawa. W przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych nie jest dopuszczalna rozszerzająca i pozajęzykowa wykładnia przepisów.

W art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. posłużono się czasownikiem w formie niedokonanej, a karze podlega ten kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego.

W przepisie tym nie odwołano się do wyniku, czy też rezultatu odstrzału. W szczególności w przepisie tym nie ma mowy o niewykonaniu odstrzału sanitarnego, co faktycznie przyjął organ wymierzając karę pieniężną za "niewykonanie" odstrzału w obwodzie łowieckim.

Dlatego też, kierując się dyrektywami wykładni językowej i koniecznością ścisłego interpretowania przepisu o charakterze represyjnym, stwierdzić należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko ten dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich).

W konsekwencji też nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. nie można w sposób mechaniczny utożsamiać jedynie z faktem nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z.

Czym innym bowiem jest nie prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a czym innym niewykonanie założonych w rozporządzeniu limitów odstrzału zwierząt. Ukaraniu sankcją z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega podmiot, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego. Kara ta nie jest wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału.

W ocenie Sądu do takich wniosków prowadzi także odwołanie się do reguł wykładni celowościowej.

Oczywiste bowiem jest, że choć limity zwierząt do odstrzału ustalane są w akcie mającym charakter prawa miejscowego, to także i one opierają się jedynie na pewnych szacunkach i przypuszczeniach, co do liczby zwierzyny dzikiej utrzymującej się na danym obszarze. Wynika to z istoty i charakteru zwierząt dziko, a więc wolno żyjących, których bytowanie nie ogranicza się wyłącznie do granic danego obwodu łowieckiego. Nawet więc jeśli trafnie ustalono w rozporządzeniu liczbę zwierząt do odstrzału to i tak nie ma żadnej gwarancji tego, że zwierzęta te będą nadal przebywać na terenie danego obwodu łowieckiego także i w okresie późniejszym, tj. w czasie wykonywania zaplanowanego odstrzału. Możliwa jest więc sytuacja, w której mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, nie będzie możliwe wykonanie założonego limitu odstrzału zwierząt z uwagi na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt.

W takich sytuacji, wzgląd na racjonalność ustawodawcy, uzasadnia przyjęcie, że jego celem było nałożenie sankcji pieniężnej jedynie na zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, tj. nie prowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, a nie karanie za zachowania nie w pełni zależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez adresata obowiązku, w postaci wykonania założonego limitu odstrzału zwierząt.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., nieprawidłowo utożsamiając fakt nie wykonania przez koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z nie prowadzeniem odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ odwoławczy orzekając w sprawie nie rozpatrzył także i nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Skoro bowiem karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko ten dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) to tym samym istniała konieczność rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania oceny czy działania łowieckie podejmowane przez skarżącego miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie.

W celu dokonania takich ustaleń organ powinien ocenić, czy wskazywane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można było kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. W tym kontekście uwzględnić należało także liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych przez koło łowieckie, przy czym okoliczność ta nie ma wcale charakteru rozstrzygającego. Możliwa do zaistnienia jest bowiem sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, nie uda się dokonać odstrzału nawet jednej sztuki zwierzyny. Jeżeli stan taki będzie wynikać z przyczyn niezależnych od koła łowieckiego, np. z braku zwierzyny na danym terenie, to i taka sytuacja będzie mogła być kwalifikowana jako prowadzenie odstrzału z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dokonał tego rodzaju ustaleń i ocen. Co oczywiste tych samych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na którym to w pierwszym rzędzie spoczywał obowiązek przeprowadzenia prawidłowego i wnikliwego postępowania dowodowego oraz należytego i dokładnego wyjaśnienia oraz rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy.

Stwierdzone naruszenia zakwalifikować należało jako naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako, że identycznych uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchyleniu podlega również i jego rozstrzygnięcie. Naruszenia przepisów dotyczyły kwestii związanych bezpośrednio z wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem były to naruszenia, które kwalifikować należało jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uwadze organów uszło to, że w dacie wydania przedmiotowych decyzji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, które zostało uchylone z dniem 20 sierpnia 2020 r. § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 4259).

Przepisy rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania.

W konsekwencji też nie jest jasnym, czy uchylenie w § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 r. rozporządzenia Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. powoduje, że rozporządzenie Nr 33 Wojewody Lubelskiego zastąpiło rozporządzenia Nr 8 i tym samym, wydłużyło termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików. Dodatkowe trudności w interpretacji rozporządzenie Nr 33 powoduje też to, że w rozporządzeniu tym nie podano terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań. Niewątpliwie natomiast rozporządzenie Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. zostało uchylone i w ten sposób usunięte z porządku prawnego.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organów rozpoznających sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej dotyczącej interpretacji pojęcia nie prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich), o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ w tym celu rozpatrzy cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych.

Organ w pierwszej kolejności zbada czy podejmowane przez skarżącego działania łowieckie ze względu na swój rodzaj, charakter i częstotliwość można kwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących, o którym mowa w art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Organ oceni także czy i jaki wpływ na możność wymierzenia kary pieniężnej miało uchylenie rozporządzenia Nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego

Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o ewentualnym wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej oraz ustaleniu jej wysokości.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty poniesione przez skarżącego składały się kwoty: 100 zł uiszczonego wpisu od skargi (k.19 akt sądowych), 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, którego wysokość ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).