Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 94/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1, par. 4 pkt 2, par. 5, par. 5 a, art. 83 par. 2 i 3, art. 85 par. 1, art. 230 par. 4, 4a, 5, 6
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 48 par. 1, art. 50, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." S.A. w B.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 590/08 w sprawie ze skargi "T." S.A. w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "T." S.A. w B. –B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. o sygn. akt III SA/Gl 590/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę "T." S.A. w B.-B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 23 lutego 2004 r., na podstawie dokumentu SAD nr [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu zgłoszone przez "T." S.A. w B.-B. wino gronowe czerwone, S., objęte wcześniej procedurą składu celnego. Dla towarów tych zadeklarowano kod PCN 220421800 (pozostałe wino o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nie przekraczającej 13% objętości).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisu w polu 33 SAD – kod towaru, w polu 35 – masa brutto, w polu 36 – preferencje, 38 – masa netto, oraz w polu 47 – obliczenie opłat, dla pozycji 1 formularza oraz stwierdził, że kwota podatków w przedmiotowym zgłoszeniu celnym została wykazana nieprawidłowo. Jednocześnie określił kwotę długu celnego oraz zmienił inne elementy w ww. zgłoszeniu celnym w części dotyczące zapisów w polu 33, 35, 36, 38, 47 dla pozycji 1 formularza SAD oraz określił kwotę podatków należnych z tytułu importu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Organ zaklasyfikował wino z poz. 1 SAD do kodu PCN 220510100 obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami bądź substancjami aromatycznymi w pojemnikach o objętości 2 litry bądź mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18 % lub mniejszej.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż dla części towaru ujętego w poz. 1 dokumentu SAD nr [...], tj. dla wina S. został nieprawidłowo zadeklarowany kod PCN 220421800. Kod ten obejmuje pozostałe wina ze świeżych winogron włącznie z winami wzmocnionymi w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13% objętości. Organ I instancji ustalił natomiast, iż importowany towar nie jest winem gronowym czerwonym jak deklarowano w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a napojem na bazie wina. Klasyfikując towar (S.) do kodu PCN 220510100 Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. oparł się na informacji uzyskanej od hiszpańskiej administracji celno-skarbowej przekazanej za pismem z dnia 28 kwietnia 2006 r., z której wynikało, iż hiszpański producent (B. V.) uzyskał refundację wywozową w związku z wywozem towaru klasyfikowanego do kodu PCN 220510100 objętego świadectwem EUR.1 nr [...] i nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że główną sporną kwestię w tej sprawie stanowi określenie prawidłowego kodu PCN dla importowanego towaru. Organ pierwszej instancji dokonując kontroli zgłoszenia celnego, w wyniku analizy treści dołączonych do niego świadectw przewozowych EUR.1, stanowiących jednocześnie dowód pochodzenia, na podstawie których strona skorzystała z preferencji celnych, powziął wątpliwość, czy zadeklarowany przez stronę kod PCN jest prawidłowy. Z tłumaczenia tych dokumentów wynikało bowiem, że przedmiotem przywozu jest napój na bazie wina, do którego produkcji zużyto cukier. Wystąpiono zatem do hiszpańskiej administracji celnej o ustalenie jaki towar był faktycznie przedmiotem wywozu z Hiszpanii, w tym celu przesłano do weryfikacji szereg świadectw EUR.1 oraz te które były dołączone do przedmiotowego zgłoszenia.

Zdaniem Sądu organ celny prawidłowo przyjął, że zapisy na świadectwach przewozowych EUR.1 są niewystarczające do rozstrzygnięcia, czy zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy. Wniosek skierowany do władz celno-podatkowych stanowi zatem realizację ciążącego na organie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Odpowiedź hiszpańskich władz celno-skarbowych nie pozostawia wątpliwości, iż producent w związku z wywozem towaru opisanego w świadectwie przewozowym, dołączonym do zgłoszenia celnego, uzyskał refundację wywozową, przy czym towar stanowiący przedmiot wywozu został podporządkowany do kodu PCN 22051010. Władze hiszpańskie wskazały także, iż towar został wywieziony z Hiszpanii na podstawie dokumentu wywozowego, a na dokumencie tym również eksporter podał kod PCN 22051010 i opisał towar jako napój na bazie wina s.

Konsekwencją zmiany kwoty wynikającej z długu celnego była zmiana (podwyższenie) podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towaru (kwota podatku akcyzowego nie uległa zmianie).

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił też, że organy celne nie kwestionowały zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym objętościowej zawartości alkoholu w importowanym produkcie.

Skargą kasacyjną spółka "T." S.A. w B.-B. zaskarżyła powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi kasacyjnej i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B.-B. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 83 § 3 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wszczęcia postępowania i wymiaru należności celnych, w tym świadectwo EUR.1 nr [...] i EUR.1 nr [...] podnoszone jako podstawa wydania decyzji zaskarżonego wyroku, znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, tj. w dniu 23 lutego 2004 r.;

2) art. 83 § 2 w zw. z art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny przez dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentów niezwiązanych z operacją przywozu wina z zagranicy, zawierających informację co do działań producenta podjętych po dacie sprzedaży i przywozie towaru do kraju, to jest informacji z dnia 28 kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentami, o otrzymaniu przez producenta, po dokonaniu odprawy celnej refundacji wywozowej z tytułu użycia do produkcji wina cukru, tj. faktu nieznanego "T.", niepotwierdzonego przez "T.", zaszłego poza wiedzą "T.", z którego nie wynikają żadne informacje co do rodzaju i stanu wina będącego przedmiotem odprawy celnej w dniu tej odprawy, tj. 23 lutego 2004 r.,

3) art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez oparcie zaskarżonego wyroku na domniemaniach związanych z informacją uzyskaną w 2006 r. – pismo z dnia 28 kwietnia 2006 r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej wraz z dokumentami, z których nie wynikają żadne informacje co do rodzaju wina będącego przedmiotem odprawy celnej, zamiast na dowodach tj. na dokumentach i danych handlowych związanych z przywozem towaru;

4) art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego przez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie, po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego nie narusza prawa.

W uzasadnieniu spółka podała, że dla obliczenia należności celnych decydujący jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w winie jest dokument badania wina oraz dane otrzymane od producenta. Na podstawie tych danych skarżąca zaliczyła importowane wino do kodu PCN 220421800. Nie mogła natomiast posłużyć się danymi, których nie znała, niezwiązanymi z operacją przywozu i niewymaganymi przez przepisy Kodeksu celnego. Po zwolnieniu towaru organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu towaru. Brak jest natomiast podstaw prawnych do żądania przedłożenia innych danych, obrazujących stan wina z wcześniejszych etapów produkcji lub działania podejmowane przez dostawcę po sprzedaży. W toku postępowania nie ujawniono żadnych faktów i dowodów nieznanych organom celnym w dniu odprawy. Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie była informacja uzyskana w 2006 r. od hiszpańskich władz celno-skarbowych, z której wynikało, iż producent uzyskał refundację wywozową na wino w związku z podaniem, że do jego produkcji użył cukru. Z informacji tej nie wynika jednak, aby wniosek producenta o refundację został potwierdzony urzędowym badaniem składników użytych do produkcji. Dowodu na podanie przez skarżącą danych niezgodnych z rzeczywistym stanem wina nie może stanowić samo istnienie dokumentów sporządzonych już po zakupie wina i jego imporcie do Polski, poza wiedzą skarżącej i bez udziału upoważnionego laboratorium, którego badanie potwierdziłoby twierdzenia producenta złożone dla uzyskania refundacji wywozowej. Dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty (certyfikat, świadectwo pochodzenia, faktura) oraz informacja hiszpańskich władz celno-skarbowych nie stanowią dowodu błędnego zakwalifikowania towaru przez skarżącą. Nie zawierają bowiem danych, które by wskazywały, że sprowadzone wino nie było winem zaliczanym do kodu PCN 220421800. Skarżąca stwierdziła ponadto, że okres zawieszenia postępowania przerywa termin przedawnienia tylko na czas niezbędny do uzyskania danych uniemożliwiających wydanie decyzji w sprawie. Zawinione przez organ niepodjęcie zawieszonego z urzędu postępowania pomimo przeszkody do jego prowadzenia nie może wywierać skutku w postaci zawieszenia trzyletniego terminu do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie tej skargi. Podał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wysnuć wniosek, że zarzuty zawarte w tej skardze odnoszą się do decyzji organu celnego, a nie wyroku Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji.

W skardze kasacyjnej powołano wyłącznie podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

W pierwszej kolejności omówienia wymaga zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu celnego organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom określonym w art. 64 Kodeksu celnego, a wraz ze zgłoszeniem celnym, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, przedstawiono towar nim objęty. Z kolei z art. 65 § 2 Kodeksu celnego wynika, że podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów.

Z przytoczonych regulacji wynika, że omawiany zarzut w istocie dotyczy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Prawidłowe sformułowanie zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania naruszonego przepisu postępowania i wyjaśnienia na czym ono polegało, ale również wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy także zauważyć, że "naruszenie przepisów postępowania", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 Kodeksu celnego w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie spełnia opisanych warunków. Skarżąca w istocie nie wskazała na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z wywodów skargi kasacyjnej nie wynika bowiem w czym skarżąca upatruje naruszenia wymienionych przepisów, w szczególności nie można ustalić, jakie mankamenty w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego miały miejsce i na czym, w kontekście naruszonych przepisów postępowania administracyjnego, polegało uchybienie Sądu I instancji. Podkreślenia wymaga, że analizowany zarzut w ogóle nie został uzasadniony, co także wyklucza jego merytoryczną ocenę.

W konsekwencji dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

Przystępując do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 2 i 3, art. 85 § 1, art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza co następuje:

Zarzut naruszenia art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego jako najdalej idący wymaga omówienia w pierwszej kolejności. Zdaniem skarżącej, w sprawie nastąpił upływ przedawnienia i wydanie decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe było niedopuszczalne. Uwzględnienie upływu czasu następuje z urzędu, co oznacza, że po tym terminie organ celny nie może wydać decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Instytucja przedawnienia jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania, gdyż ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnocelnego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Nie może być odroczona ani przesunięta w czasie, gdyż nie mają do niej zastosowania instytucje określone w art. 48 § 1 i art. 50 Ordynacji podatkowej, czy też w innych przepisach prawa. Oceny tej nie może też zmienić przeprowadzona weryfikacja towaru.

Zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Przepis art. 230 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego stanowi, że bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4a, ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej. Terminy, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a biegną dalej z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej, co wynika z art. 230 § 6 Kodeksu celnego. Zgłoszenie celne na dokumencie SAD zostało dokonane w dniu 23 lutego 2004 r. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. postępowanie w sprawie celnej zawieszono w związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji celnej, a podjęto je postanowieniem z dnia 19 października 2007 r. W związku z zawieszeniem postępowania, bieg trzyletniego terminu do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe uległ wstrzymaniu. Decyzja organu I instancji w sprawie została wydana w dniu [...] grudnia 2007 r. i prawidłowo doręczona stronie w terminie określonym w art. 65 § 5 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego, w dniu 7 grudnia 2007 r. Termin przedawnienia z art. 65 § 5 Kodeksu celnego dotyczy jedynie decyzji wydawanej przez organ I instancji. Wniosek taki wypływa wprost z brzmienia tego przepisu, gdyż dotyczy decyzji, o której mowa w § 4. Przepis ten odnosi się do decyzji wydanej przez organ celny z urzędu lub na wniosek strony po przyjęciu zgłoszenia celnego, a więc decyzji wydanych przez organ I instancji. Problem wykładni art. 65 § 5 Kodeksu celnego był już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd w niniejszym składzie podziela wykładnię, że termin, o którym mowa w powołanym przepisie dotyczy decyzji I instancji. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy podjęto postępowanie w związku z terminem uzyskania informacji. O ile organ pozostawał w zwłoce z podjęciem postępowania, skarżącej przysługiwało prawo złożenia wniosku o podjęcie postępowania, z którego jednak nie skorzystała. Przedłużający się stan zawieszenia postępowania nie jest też podstawą do liczenia terminu przedawnienia w sposób oczekiwany przez skarżącą. Oznacza to, że zarzut skargi kasacyjnej w tej kwestii jest chybiony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do przyjęcia, że w sprawie nastąpiło naruszenie pozostałych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu wypada zauważyć, że należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, co wynika z art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Jednakże po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w tym zgłoszeniu. W szczególności organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane. Organ celny może przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania, co wynika z art. 83 § 1 i 2 Kodeksu celnego. O ile z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane, co wynika z art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Organ celny stosuje wówczas art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określa kwotę wynikającą z długu celnego. Na wydanie decyzji organ celny I instancji ma trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co wynika z art. 65 § 5 Kodeksu celnego, a o czym szerzej wypowiedziano się już wyżej w związku z podniesionym zarzutem przedawnienia.

Organy celne zaklasyfikowały importowany towar w przedmiotowej sprawie, tj. S., do kodu PCN 220510100, obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18% lub mniejszej. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że S. nie jest winem gronowym czerwonym a napojem na bazie wina. Ustalając powyższe oparto się na informacji uzyskanej od hiszpańskiej administracji celno-skarbowej przekazanej w piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r. Z informacji tej wynikało, że hiszpański producent (B. V.) uzyskał refundację wywozową w związku z wywozem klasyfikowanego do kodu CN 22051010 towaru objętego świadectwami EUR.1 nr [...] i nr [...]. Jak wynikało z opisu towaru na ww. świadectwach, towarem był napój na bazie wina – S. Podobnie stanowił zapis na hiszpańskim dokumencie wywozowym, które dołączone było do zgłoszenia celnego dotyczącego objęcia towaru procedurą składu celnego.

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. (Dz.Urz. WE L 177 z dnia 15 lipca 2000 r.) ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalenia wysokości sum takich transakcji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia, refundacje przyznaje się w stosunku do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Takim "podstawowym produktem" w rozumieniu rozporządzenia jest m.in. cukier biały (wymieniony w załączniku A rozporządzenia). Za użyty do produkcji określonych towarów rolnych cukier biały możliwe jest uzyskanie refundacji wywozowej. Uzyskanie takiej refundacji jest możliwe w przypadku użycia cukru do produkcji towarów klasyfikowanych do pozycji 2205 Taryfy celnej (zgodnie z załącznikiem B do rozporządzenia), a więc m.in. S. Hiszpańskiemu producentowi B. V. taka refundacja za wywóz S. poza obszar Unii Europejskiej przysługiwała i ją uzyskał. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgłoszenie celne miało miejsce 23 lutego 2004 r., kiedy Polska nie należała jeszcze do Unii Europejskiej.

Powyższe fakty jednoznacznie wskazywały, jak to trafnie podkreślił Sąd I instancji, że importowana S. została nieprawidłowo zaklasyfikowana do deklarowanego w zgłoszeniu kodu PCN 2204 21 80 0 obejmującego pozostałe wina ze świeżych winogron, w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13%. Podkreślić przy tym należy, że powołany przez skarżącą certyfikat z dnia [...] października 2001 r. o nr [...] nie stanowił podstawy wydania decyzji i ustalenia odmiennej klasyfikacji niż deklarowana przez skarżącą. Zarówno organy obu instancji, jak i Sąd I instancji ustosunkowały się do tegoż zagadnienia i jednoznacznie wykazały, że certyfikat ten nie stanowił podstawy do podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia. Zatem zarzut skarżącej w tej kwestii jest także nietrafny.

Reasumując powyższe, należało przyjąć, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.