Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 20/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 1, art. 140 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie działalności Starosty W. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Ke 20/10

UZASADNIENIE

Dnia 14 stycznia 2010r. do Wojewody wpłynęło pismo H.K. zatytułowane: "Zażalenie na Starostę Powiatu W.".

W piśmie tym H.K. zarzucił, że Starosta nie wykonuje zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 marca 2008r., sygn. akt II SA/Ke 551/07 twierdząc, że "nie ma prawa" go egzekwować.

Ponadto autor pisma podnosił, że na obiekcie budowlanym "M."

w C., gm. K., nadal jest prowadzona jest działalność gospodarcza, pomimo "zgłoszeń o samowoli gospodarczej". Gospodarstwo Rybackie nie dokonało naprawy szkód wyrządzonych przez podtapianie domu, wynoszących 7300 zł

i doprowadziło do celowego podtapiania użytków zielonych – łąk. "Starosta Powiatu W. postępowanie zakończył dnia [...] znak [...] decyzją o odmowie wypłaty odszkodowania."

H.K. w piśmie tym wniósł, aby Wojewoda wydał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na obiekcie budowlanym "M.".

W odpowiedzi na powyższe Wojewoda skierował do H.K. pismo z dnia 20 stycznia 2010r., w którym poinformował, że zgodnie z art. 228 kpa skargi składa się do organów właściwych do ich rozpoznania, a stosownie do art. 229 ust.4 kpa organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest rada powiatu, gdzie pismo to zostało przesłane. Jednocześnie organ poinformował, że w związku

z ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami

w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, z dniem 1 stycznia 2008r. Wojewoda nie prowadzi postępowań administracyjnych dotyczących wydawania decyzji w sprawie pozwoleń wodnoprawnych. Stosownie do art. 140 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, organem właściwym w tym zakresie jest marszałek, starosta lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Organ ten jest także właściwy w kwestii dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia tego pozwolenia.

Dnia [...] do Wojewody wpłynęło kolejne pismo od H.K. (za pośrednictwem Przewodniczącego Rady Powiatu w W.) z wnioskiem o "wyciągnięcie konsekwencji służbowych wobec Starosty W. i jego pracowników, za celowe podtapianie domu rodzinnego H.K., C., K., a szczególna złośliwość Pana C. N.".

Autor podkreślił, że zwracał się do Przewodniczącego Rady Powiatu o pozwolenie wystąpienia na sesji Rady, naświetlenie sytuacji, "aby miał prawo oskarżać pracowników Starostwa" oraz udzielać odpowiedzi na zadane przez radnych pytania.

Wnioski te nie zostały jednak uwzględnione, co świadczy o tym, że "to oni rządzą" Przewodniczącym Rady. H.K. nawiązał do postępowania administracyjnego dotyczącego "pozwolenia na staw tarliskowy" oraz sporządzonych w jego toku opinii, których treść autor pisma kwestionuje. Zarzucił, że "dowodem celowego niszczenia jego i jego domu rodzinnego jest wydana decyzja z d. [...] do dalszego podtapiania domu", która świadczy, że został on "sprzedany razem z domem, rodziną".

W odpowiedzi na powyższe Wojewoda skierował do H. K. pismo z dnia 10 marca 2010r. informujące, że "Przewodniczący Rady Powiatu J.B. udzielił po raz kolejny wyczerpującego wyjaśnienia na wszelkie zarzuty postawione

w przedmiotowej sprawie (...) pismem z dnia 1 lutego 2010r." W związku

z powyższym postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone przez Wojewodę zostało zakończone.

Dnia 1 kwietnia 2010r. - za pośrednictwem Wojewody - złożona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga H. K., który zarzucił, że "Pani Wojewoda, sprawująca nadzór nad prawidłowym prowadzeniem postępowań administracyjnych nie zrobiła nic". W dalszym ciągu tej skargi H. K. stwierdził, że "Starosta powołuje się na art. 131 ustawy prawo wodne, ustawa mówi o zawieszeniu postępowania, a także o zawieszeniu działalności gospodarczej. Postanowienie z dnia 26-01-2009 o zawieszeniu postępowania nie można uznać, jeżeli jest prowadzona działalność gospodarcza, działalność gospodarczą potwierdza Przewodniczący Rady".

Skarżący zarzucił ponadto, że zwracał się do Starosty o "doprowadzenie rowu R-1 do stanu zgodnego z wyrokiem Sądu Administracyjnego" oraz że "gospodarstwo rybackie nie stara się o doprowadzenie obiektu budowlanego M.

w C. do przepisów prawa, mając tak potężnego sojusznika, jakiem jest Starostwo Powiatowe".

H. K. wniósł o wydanie wyroku zakazującego prowadzenia działalności gospodarczej dla spółki rybackiej we W. z siedzibą w K.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podnosząc, że dotyczy ona braku ingerencji Wojewody w postępowanie w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, prowadzone przez Starostwo Powiatowe. Jak wynika z pisma Przewodniczącego Rady Powiatu w W. z dnia 1 lutego 2010r., postanowieniem z dnia 26 stycznia 2009r. postępowanie w w/w sprawie zostało zawieszone, a skarżący jest informowany o każdej czynności. Poza tym Wojewoda nie jest organem właściwym do nałożenia ewentualnego obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom zgodnie z art. 29 ust.3 ustawy Prawo wodne, podobnie ustawa z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej nie przewiduje kompetencji Wojewody w zakresie ingerencji w prowadzenie działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga jest niedopuszczalna, a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przedmiotem bezczynności może być zatem zaniechanie organów administracji publicznej jedynie w takich sprawach, w których w toku postępowania administracyjnego mogą zapaść rozstrzygnięcia opisane w pkt 1-4, podlegające kognicji sądu administracyjnego.

Jak wynika z treści skargi oraz znajdujących się w aktach dokumentów opisanych wyżej, H. K. zgłaszał do Wojewody szereg ogólnych, krytycznych uwag kierowanych pod adresem Starosty, pracowników Starostwa Powiatowego w W., Rady Powiatu we W. oraz jej Przewodniczącego. Zastrzeżenia do pracy tych organów oraz pracowników Starostwa dotyczą - najogólniej rzecz biorąc – ich działalności w związku z funkcjonowaniem Gospodarstwa Rybackiego s.c. "W." K. w R.. Na tym tle skarżący powołuje się także na prowadzone przez Starostę postępowania administracyjnew przedmiocie - jak można przypuszczać na podstawie przedstawionych Sądowi pism - pozwolenia wodnoprawnego i odszkodowania.

Zarzuty stawiane w/w osobom, organom i pracownikom administracji publicznej rozpatrywane są w trybie tzw. skargi powszechnej, o jakiej mowa w art. 227 i nast. kpa, przy czym prowadzone w ramach rozpoznania takiej skargi postępowanie, sposób jej załatwienia czy też bezczynność właściwego organu, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z dnia 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09; z dnia 1 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 395/06; z dnia 23 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 213/00; z dnia 11 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01).

Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną przez H. K. jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W nawiązaniu do zarzutu skargi, iż wojewoda sprawuje nadzór "nad prawidłowym prowadzeniem postępowań administracyjnych" wyjaśnić należy, że od dnia 15 listopada 2008r. organem wyższego stopnia w rozumieniu kpa w stosunku do starostów realizujących zadania z zakresu administracji rządowej, określone

w ustawie z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.05.239.2019 j.t. ze zm.) – w tym także w zakresie wydawania pozwoleń wodnoprawnych - jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 4 ust.4 w zw. z art. 140 ust.1 ustawy Prawo wodne).

Jeśli zatem chodzi o postępowanie administracyjne, którego stroną jest skarżący, Wojewoda nie ma żadnych kompetencji nadzorczych w stosunku do Starosty i nie może ingerować w przebieg tego postępowania ani w treść rozstrzygnięć, jakie w jego toku zostaną wydane.

Co się zaś tyczy złożonego w skardze wniosku o wydanie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę rybacką w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny informuje, że kognicja sądów administracyjnych sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej w zakresie, o jakim mowa

w przytoczonym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 3 § 1 p.p.s.a.,

w ramach tej kontroli sądy administracyjne mogą stosować tylko te środki, które zostały określone w ustawie; nie przewiduje ona natomiast takiego rozstrzygnięcia, którego domaga się skarżący.