Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1869/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Komendant Główny Policji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie zwolnienia [...] W. S. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2014 r.

Powyższe rozkazy personalne zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2014 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. przedstawił W. S. zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 1 k.k. w związku z art. 65 § 1 k.k.

W związku z powyższym Komendant Miejski Policji w D. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. organ ten zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687 ze zm.).

W dniu [...] marca 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby.

W dniu [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia W. S. ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] kwietnia 2014 r. wpłynęło pismo informujące, iż Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. postanowił wstrzymać się od wydania opinii co do zamiaru zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji do czasu zakończenia postępowania i wydania przez sąd prawomocnego wyroku. Do przedmiotowego pisma załączono uchwałę Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. organ poinformował W. S. o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. W dniu [...] maja 2014 r. ww. zapoznał się z materiałami niniejszego postępowania.

Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zwolnił [...] W. S. z dniem [...] czerwca 2014 r. ze służby w Policji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została doręczona funkcjonariuszowi w dniu [...] maja 2014 r.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w trybie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie uzasadnienia pouczenia zawartego w treści rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. poprzez wskazanie na jaki dokładnie adres ma zostać wniesione przez niego odwołanie od ww. decyzji oraz o wyjaśnienie wątpliwości co do skutków zastosowania art. 108 § 1 k.p.a.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. poprzez wskazanie, że zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. powoduje, że stosunek służbowy W. S. został rozwiązany z dniem [...] czerwca 2014 r. Natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił uzupełnienia pouczenia zawartego w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. W. S. wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2014 r. zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji, gdy tymczasem w świetle zebranych w toku postępowania dokumentów oraz ustalonych faktów brak było podstaw do wysunięcia wobec funkcjonariusza uzasadnionych zarzutów o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, postępowanie w tej sprawie jest w toku, a pomimo upływu znacznego okresu czasu od jego wszczęcia prokuratura prowadząca śledztwo nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie zasadności zarzucanych mu czynów z jednoczesnym brakiem wniesienia aktu oskarżenia, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z argumentacją organu odnośnie zastosowania poręczenia majątkowego, a także głównymi przesłankami zmierzającymi do zastosowania wobec odwołującego ww. przepisu,

- art. 108 k.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i tym samym nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku takich przesłanek faktycznych i prawnych, co w sposób istotny spowodowało naruszenie faktycznego prawa funkcjonariusza do odwołania się od decyzji organu I instancji, bowiem został on zwolniony ze służby jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji,

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady swobodnej oceny dowodów w ten sposób, że w sprawie pominięto całkowicie dokumenty znane organowi z urzędu - świadczące o dotychczasowej nienagannej służbie funkcjonariusza w Policji, jego zasługach oraz wyróżnieniach i nagrodach, w tym również odznaczenie Medalem za Ofiarność i Odwagę, co doprowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie,

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego nie wzięto pod uwagę dotychczasowego przebiegu służby w Policji, zaś u podstaw decyzji organu legły jedynie ustalenia w zakresie wszczętego wobec funkcjonariusza śledztwa, które dotychczas nie przyniosło żadnych dowodów na popełnienie przez niego zarzucanych mu czynów, a przeciwko przedwczesnemu zwolnieniu ze służby wypowiedział się również zarząd NSZZ w K..

W związku z powyższymi zarzutami funkcjonariusz wniósł:

- na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie,

- na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

- zobowiązanie organu I instancji do przekazania całości akt postępowania wraz z teczką akt personalnych funkcjonariusza oraz zaliczenie tychże akt na poczet materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym,

- pisemne zawiadomienie odwołującego o miejscu i terminie, w którym będzie on mógł się zapoznać z całością akt postępowania.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Użycie w ww. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być oceniana przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy o Policji oraz w niektórych innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji.

W przedmiotowej sprawie istota zagadnienia sprowadzała się zatem do wyjaśnienia, czy skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Organ odwoławczy wskazał, iż przeciwko [...] W. S. toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 228 § 1 w związku z art. 65 § 1 k.k. (4 zarzuty). Przedstawienie skarżącemu zarzutów popełnienia ww. przestępstw oraz ich ciężar gatunkowy narusza dobro służby oraz uzasadnia uznanie, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby".

Organ podkreślił, iż z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania co oznacza, że od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym, tymczasem W. S. - jako funkcjonariusz Policji - całkowicie zaufanie to utracił.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnione jest stanowisko organu I instancji, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kontynuowania przez funkcjonariusza służby w Policji. Policjant bowiem, wobec którego toczy się postępowanie karne, automatycznie traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza jej ważny interes.

Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, przy czym opinia ta nie jest dla organu wiążąca. W przedmiotowej sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a więc spełniono powyższą przesłankę.

Organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wskazał, iż organ I instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., rozpatrzył sprawę w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dokonał przy tym prawidłowej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym. Świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak też jego szczegółowa analiza, zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby policjanta w tym i fakt, iż funkcjonariusz w 2009 r. został odznaczony Medalem za Ofiarność i Odwagę, a także sytuację w jakiej znalazł się wymieniony, jednak elementy te, obok innych wskazanych w zaskarżonej decyzji, złożyły się na całość oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby przemawiającej za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji. W związku z powyższym argumentację policjanta w zakresie braku podstaw do rozwiązania stosunku służbowego należy uznać za chybioną.

Organ odwoławczy podkreślił również, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, pozostaje ono bowiem bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W takiej sprawie właściwy organ nie ma także obowiązku wykazania winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzenia dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu występków. Udowodnienie faktu popełnienia przez wymienionego zarzucanych mu czynów należy do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego.

Odnośnie kwestii nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, iż wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie, która może zachodzić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzygnięto w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która - jako formacja o zhierarchizowanej strukturze, służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego - wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Zadania te mogą być jednak wypełniane w przypadku, gdy w szeregach Policji znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014r. W. S. zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

- art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z jednoczesnym zaniechaniem wskazania w uzasadnieniu zajętego stanowiska motywów, którymi organ kierował się w zakresie wyboru dwóch alternatywne możliwych rozstrzygnięć, ze szczególnym odniesieniem się do dowodów z dokumentów załączonych do odwołania, których treść stanowi potwierdzenie dużych zasług dla służby i społeczeństwa dokonanych przez skarżącego, uznając jednocześnie, że przedstawiony w tym zakresie materiał dowodowy nie podlegał w ogóle ocenie przez organ II instancji, co należy uznać za oczywiste naruszenie tego przepisu, które jest powiązane z naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a.,

2) przepisów prawa procesowego:

- naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1, 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady dopuszczenia do sprawy wszelkich dowodów, które mogą mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia (równość dowodowa), a także zasady swobodnej oceny dowodów, w ten sposób, że organ I i II instancji pominął całkowicie dokumenty znane organowi z urzędu, a świadczące o dotychczasowej nienagannej służbie w Policji, zasługach oraz wyróżnieniach i nagrodach przyznawanych skarżącemu, co doprowadziło do rozpoznania sprawy z pominięciem istotnych dowodów w sprawie, a także przeprowadzenie praktycznie całego postępowania administracyjnego bez udziału strony i wydaniu decyzji administracyjnej w oparciu o wybiórczo rozpatrzony materiał dowodowy, pomimo tego, że organ II instancji zobligowany był do rozpatrzenia wszelkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, również tych, które zostały złożone w toku postępowania odwoławczego, a także zobligowany był do oceny tego materiału dowodowego i odniesienie się do każdego z postawionych przez odwołującego zarzutów, czego nie uczynił uznając, że decyzję wydano jedynie w oparciu o materiały sprawy administracyjnej w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, co jednocześnie powoduje wadliwość postępowania,

- naruszenie art. 108 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w sprawie.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, których treść świadczy o wadliwości wydanych w sprawie rozstrzygnięć, a których analiza nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego,

- zobowiązanie organu do przekazania do Sądu akt sprawy w stanie pełnym, wraz z dokumentami złożonymi przez odwołującego w toku postępowania odwoławczego.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia go ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby nie została wystarczająco wykazana przez organ. Przedstawienie bowiem skarżącemu raptem czterech zarzutów rzekomego popełnienia przez niego przestępstw mających polegać na przyjęciu - jak wskazano w treści rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. - N/N kwoty od bliżej nieokreślonej osoby, przy jednoczesnych zasługach dla Policji - nie mogło stać się automatyczną przesłanką do zastosowania wobec skarżącego najsurowszej kary wydalenia ze służby z uwagi na fakt, że narusza dobro służby. Jak podkreślił sam organ, z uwagi na realizowane cele, służbę w Policji może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych obywateli. Skarżący niewątpliwie jest takim funkcjonariuszem, który z narażeniem własnego życia bronił życia i zdrowia innemu obywatelowi, za który to czyn został odznaczony Medalem za Ofiarność i Odwagę. W aktach sprawy znajdują się również orzeczenia komisji lekarskich, których treść wskazuje na inne sytuacje, w których wykonując swoje obowiązki służbowe skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu. Okoliczności te nie zostały jednak wzięte pod uwagę przez orzekające w sprawie organy Policji.

Ponadto skarżący podniósł, iż w organy orzekające wadliwie zastosowały art. 108 § 1 k.p.a., bowiem interes społeczny to wyrażenie dość ogólne, nie można go zatem utożsamiać z każdym interesem, a traktować bardzo konkretnie i zawężająco. Przesłanki zastosowania ww. przepisu nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do zastosowania ww. przepisu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący, obecny na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. wyjaśnił, że akt oskarżenia w jego sprawie został skierowany do sądu karnego około dwa miesiące temu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie narusza prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W myśl powyższego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Decyzja wydana na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.

Nie ulega wątpliwości, że zwrot "ważny interes służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, popełnionego w związku z pełnieniem funkcji publicznej, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji zwolniony policjant stał pod zarzutem popełnienia 4 przestępstw z art. 228 § 1 k.k. w związku z art. 65 § 1 k.k. (przyjęcie korzyści majątkowej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej). Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż organ mógł uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

Zgodzić bowiem należy się ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, jest naganne w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, iż nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W świetle powyższego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy tej formacji, cele jakie ma realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt wszczęcia postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu, może stanowić przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Należy również pamiętać o tym, że postępowanie prokuratorskie (zakończone w istocie skierowaniem aktu oskarżenia do sądu karnego) prowadzone było wobec skarżącego na podstawie materiałów z czynności operacyjnych, zgromadzonych i przekazanych prokuraturze przez Wydział Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji w K.. Jak wskazał Komendant Miejski Policji w D. we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego z dnia [...] marca 2014 r., z materiałów uzyskanych z Prokuratury wynika, że W. S. jest jednym z policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KMP w D., którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. Z uwagi na wielość ujawnionych zdarzeń proceder ten w miał nagminny charakter, a nadto zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Zaznaczył również, że z racji tego, iż sprawa jest prowadzona w wyspecjalizowanej komórce wysokiego szczebla, wnosić należy, iż ma ona duży ciężar gatunkowy. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przez ww. funkcjonariusza nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości wśród funkcjonariuszy.

Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.

Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie wpływa okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był wysoko cenionym funkcjonariuszem, nagradzanym za należyte wykonywanie obowiązków i zaangażowanie w służbę. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu pełnienie służby w szeregach Policji. Zgodzić należy się zatem z organem, że powoływanie się przez skarżącego na wieloletnią nienaganną służbę, wobec faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez nią cech umożliwiających dalszą służbę w szeregach Policji, nie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie. Stąd fakt, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.

Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ dotychczasowego przebiegu służby skarżącego oraz zaniechanie wzięcia pod uwagę dokumentów znajdujących się w aktach osobowych, z których wynika m.in., iż skarżący w 2009 r. został odznaczony Medalem za Ofiarność i Odwagę przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (legitymacja nr [...]). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ zważył, stosownie do ww. przepisu, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie przyznając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania.

Brak jest również przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym, a w konsekwencji bezpodstawnie zastosował rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby (art. 108 § 1 k.p.a.). Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01 (publ.: LEX nr 82811) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Z samej już więc treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje w ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego, jakie ma realizować. Z kolei w wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ.: LEX nr 47389) wyrażono pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może to być uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Dodać w tym miejscu należy, że w praktyce, na podstawie ww. przepisu, dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ art. 108 § 1 k.p.a. Rozkazowi personalnemu z dnia [...] maja 2014 r. nadano bowiem rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także godności i dobrego imienia tej formacji.

Podkreślenia wymaga również fakt, że przepis stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ.: https: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Bez względu zatem na wynik prowadzonego postępowania karnego, negatywny wydźwięk społeczny przedmiotowej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też organ mógł wydać zaskarżony rozkaz personalny powołując się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przy czym zaznaczyć należy, że stanowisko ww. organizacji zakładowej w kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. Jak wynika z treści uchwały z dnia [...] kwietnia 2014 r., Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. [...] postanowił jednogłośnie wstrzymać się od wydania opinii co do zamiaru zwolnienia ww. policjanta ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego. Nie wydał zatem opinii negatywnej w przedmiotowej kwestii (tj., że - w ocenie organizacji - nie zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby), co miało dotychczas miejsce w wielu innych sprawach znanych Sądowi z urzędu.

Biorąc pod uwagę argumenty podniesione w skardze zaznaczyć również należy, że podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej w sprawie nie był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Jednym z warunków zastosowania powołanej normy prawnej jest więc oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Oczywistość ta musi mieć charakter obiektywny i niepodważalny. Nie jest zatem wystarczające postawienie zarzutów karnych czy nawet zastosowanie środków zapobiegawczych w postępowaniu przygotowawczym, gdyż nadal opiera się ono jedynie na uzasadnionym prawdopodobieństwie. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, że oczywistość popełnienia czynu można wywodzić na etapie skierowania aktu oskarżenia do sądu karnego lub w związku z przyznaniem się sprawcy do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednakże fakt przedstawienia podejrzanemu zarzutów popełnienia przestępstwa może i powinien być rozpatrywany w kontekście art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu wnikliwe i wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Podkreślić należy, że organy orzekające w sprawie podjęły rozstrzygnięcie w następstwie analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając świadomość dotychczasowego nienagannego przebiegu służby funkcjonariusza organ zważył fakt, że postawiono mu zarzuty popełnienia przestępstwa oraz zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze. Te właśnie okoliczności poddane zostały przez organ ocenie pod kątem zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ocena ta zaś skutkowała wydaniem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Podkreślenia przy tym wymaga, iż organ Policji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. Nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu przeprowadzanie dowodów mających podważyć zasadność wydanego w sprawie karnej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw. Ustalenia w tym zakresie czynione są na użytek postępowania prowadzonego w innej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07; publ.: j.w.).

Sąd zauważa również, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że do Sądu nie zostały przekazane przez organ "akta sprawy w stanie pełnym, wraz z dokumentami złożonymi przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego". Organ wraz z odpowiedzią na skargę przekazał do Sądu akta administracyjne oraz akta osobowe funkcjonariusza, a ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyjaśnił, że jedynym załącznikiem do odwołania z dnia [...] lipca 2014 r. były dwie karty legitymacji nr [...]. Innych dokumentów skarżący do odwołania nie załączył.

Zaznaczyć też należy, że skarżący, obecny na rozprawie w dniu 7 lipca 2015r., cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnić jednak należy, że większość z tychże dokumentów: orzeczenia komisji lekarskiej z dnia [...] maja 2009 r. oraz z dnia [...] maja 2011 r., protokół powypadkowy z dnia [...] lutego 2014 r., znajdują się w aktach osobowych skarżącego i stanowiły część akt sprawy będących podstawą wyrokowania przez Sąd na podstawie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Pozostałe dokumenty, dotyczące w szczególności rozliczenia skarżącego z Koleżeńską Kasą Oszczędnościowo-Pożyczkową przy KWP w K., jak wskazał sam skarżący w skardze, wykraczają poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy i jako takie pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ całościowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygniecie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.