Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 9/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
658
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 37 par. 1 pkt 1 i 2, art. 35 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak ( spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej tytułów wykonawczych: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] oraz [...], która po dniu 31 grudnia 2019 r. powinna zostać umorzona.

Wniosła przy tym o:

- wskazanie, że organ rozpatrujący sprawę - Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] - dopuścił się bezczynności przez zaniechanie umorzenia postępowań egzekucyjnych wobec przedawnienia, stwierdzając jednocześnie, że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę - Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] - do załatwienia sprawy przez jej umorzenie wobec przedawnienia, wyznaczając termin 14 dni do jej załatwienia;

- zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości;

- orzeczenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów związanych z niniejszym postępowaniem, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że począwszy od 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydawał kolejne tytuły wykonawcze przeciwko A. K., a także A. K., z którą A. K. pozostawał w małżeńskiej wspólnocie majątkowej. Niektóre tytuły zostały wystawione również bezpośrednio przeciwko A. K. Od 2014 r. w sprawie prowadzonej egzekucji nie zostały podjęte żadne czynności, które skutkowałyby przerwaniem lub choćby zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Wobec tego, na początku 2020 r. zwrócono się w tej sprawie do organu. Jednocześnie, wystosowano ponaglenie do Dyrektora Izby Administracyjnej w [...]. Niestety, do chwili obecnej skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Ponieważ wszystkie tytuły wykonawcze powstały w roku 2014 i od tamtej pory nie były podejmowane czynności w sprawie, nie może - w ocenie skarżącej, budzić wątpliwości, że w styczniu 2020 r. wszystkie egzekwowane należności uległy przedawnieniu, co powinno skutkować umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że A. K. powołuje znak sprawy: [...] dotyczący postanowienia z [...], na mocy którego pozostawiono zarzuty zobowiązanej bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

Organ wyjaśnił, że prowadzi wobec A. i A. K. postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych z 23.04.2014 r. oraz z 24.04.2014 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 2003 r. - 2006 r.

W dniu 07.01.2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wpłynęło pismo zatytułowane "ZARZUTY W SPRAWIE PROWADZENIA EGZEKUCJI ADMINISTRACYJNEJ", w którym A. K. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia wszystkich postępowań egzekucyjnych kierowanych do majątków A. K. oraz A. K. w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przed dniem 01.01.2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Postępowaniu egzekucyjnemu, prowadzonemu na podstawie zaskarżonych tytułów wykonawczych A. K. zarzuciła naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich dokonanych zajęć oraz wstrzymanie postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z 22.01.2020 r. wezwał A. K. do uzupełnienia pisma z 07.01.2020 r., poprzez doprecyzowanie rodzaju składanego środka zaskarżenia. Strona została jednocześnie pouczona o możliwym w tym przypadku trybie procedowania - w wezwaniu wymienione zostały enumeratywne przesłanki ewentualnego umorzenia postępowania oraz wskazana informacja, że wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania zawsze zobowiązuje organ egzekucyjny do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. W odpowiedzi na powyższe, A. K. pismem z 10.02.2020 r. zatytułowanym "PODANIE" wyjaśniła, iż wystąpienie z 07.01.2020 r. dotyczyło zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a intencją strony jest doprowadzenie do zakończenia wszystkich egzekucji dotyczących zobowiązań, które uległy przedawnieniu.

Mając na uwadze treść wystąpień strony z 07.01.2020 r. oraz z 10.02.2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] nr [...] pozostawił zarzuty A. K. bez rozpoznania z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

Organ wyjaśnił, że strona nie zaskarżyła ww. postanowienia, wniosła natomiast do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] "PONAGLENIE" oraz skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W piśmie z 18.03.2020 r. skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] i zatytułowanym "PONAGLENIE", A. K., powołując się na art. 141 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 53 § 2b ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] wskazała, iż postępowanie egzekucyjne w sprawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] nie zostało zakończone w terminie ustawowym i prowadzone jest w sposób opieszały. W związku z tym A. K. wniosła o wyznaczenie ostatecznego terminu załatwienia sprawy oraz wyjaśnienie przyczyn i osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyciągnięcie konsekwencji służbowych wobec tych osób. W uzasadnieniu podniosła, że od 2014 r. nie zostały podjęte przez organ egzekucyjny żadne czynności, które skutkowałyby przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W związku z tym, zdaniem strony, wszystkie egzekwowane zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu, co powinno skutkować umorzeniem postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] pismem z 29.05.2020 r. wezwał A. K. do uzupełnienia pisma z 18.03.2020 r., poprzez wskazanie charakteru prawnego ww. wystąpienia, w szczególności przez sprecyzowanie rzeczywistej woli, co do treści żądania i trybu rozpatrzenia.

W odpowiedzi na powyższe, A. K. pismem z 29.06.2020 r. zatytułowanym "PODANIE", wskazała, iż charakter pisma nie powinien budzić wątpliwości, skoro wniesione zostało na podstawie art. 141 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem nie jest skargą czy jakimkolwiek innym wnioskiem.

Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 1, § 3 pkt 1 i § 6 w związku z art. 35 § 3 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") oraz w związku z art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), uznał za nieuzasadnione ponaglenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w sprawie zarzutów wniesionych pismem z dnia 07.01.2020 r., z uwagi na wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] postanowienia Nr [...].

Na wstępie rozstrzygnięcia organ zauważył, iż w związku z argumentacją podniesioną przez A. K. w piśmie z dnia 18.03.2020 r. zatytułowanym "PONAGLENIE" oraz w piśmie z dnia 29.06.2020 r. zatytułowanym "PODANIE", jak również w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, podnoszoną w ww. wystąpieniach kwestię opieszałości organu egzekucyjnego rozpatrzyć należy jako ponaglenie na bezczynność w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23.04.2014 oraz z dnia 24.04.2014 r. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...].

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, iż organ egzekucyjny nie dopuścił się bezczynności, gdyż przed złożeniem przez zobowiązaną ponaglenia z dnia 18.03.2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał w dniu [...] rozstrzygnięcie Nr [...] w sprawie złożonych pismami z dnia 07.01.2020 r. oraz z dnia 10.02.2020 r. zarzutów, a tym samym załatwił sprawę, której dotyczy złożone przez A. K. ponaglenie na bezczynność. W kontekście powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], nie można mówić o bezczynności organu egzekucyjnego, bowiem z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, albo gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 21 października 2020 r. (k. 38 akt sądowych) w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 (na dzień 21.10.2020 r. zanotowano 10 040 nowych przypadków zachorowań oraz 130 zgonów) i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z zaliczeniem województwa łódzkiego do strefy czerwonej, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W myśl § 3 pkt 1 ww. przepisu, ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Nadto § 5 tego przepisu stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest ograniczona terminem trzydziestodniowym określonym w art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a. i stosownie do § 2b tego przepisu skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, co też skarżąca w niniejszej sprawie uczyniła, wnosząc pismem z 18 marca 2020 r., uzupełnionym pismem z 28 czerwca 2020 r., bezpośrednio do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] ponaglenie.

Wyjaśnienia wymaga również, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest ochrona praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia lub załatwienia sprawy w innej formie. Stosownie bowiem do treści z art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a art. 149 p.p.s.a.). Nadto, w przypadku, o którym mowa w § 1 sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2 art. 149 p.p.s.a.).

Podkreślić przy tym trzeba, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "bezczynności", "przewlekłego prowadzenia", jak też ich rażącego charakteru. Dokonując wykładni tych pojęć należy zatem odnieść się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Z kolei rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12, oraz wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019r., sygn. akt I OSK 2660/18). Organ administracyjny pozostaje zatem bezczynny, jeżeli nie dokona wymaganej czynności w terminie określonym przez ustawodawcę, zaś sąd administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność bada jedynie, czy organ rozpatrujący konkretną sprawę, przekroczył termin przewidziany do jej załatwienia.

Rozpoznanie tej szczególnej kategorii spraw wymaga zatem zbadania, czy organ egzekucyjny wywiązał się z obowiązku terminowego załatwienia konkretnej sprawy. Rola sądu administracyjnego badającego skargę na bezczynność ogranicza się do sprawdzenia, czy organ podjął stosowne działanie, do którego był zobowiązany i nie może polegać na merytorycznym rozstrzyganiu sprawy (por. wyroki NSA z dnia 28 października 2016r., sygn. akt I FSK 277/15; z dnia 9 grudnia 2016r., sygn. akt I OSK 490/15; z dnia 16 listopada 2018r., sygn. akt I FSK 1508/18). Bezczynność organu nie może być wiązana ze stosowaniem prawa materialnego, a więc kształtowania treści praw i obowiązków publicznoprawnych. W ramach postępowania w sprawie bezczynności ocenie podlega działanie organu, a ocena ta musi mieć charakter formalny, czyli skupić się na tym, czy organ podejmował prawem nakazane czynności w prawem określonym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 400/15 – Lex nr 2101973).

O przewlekłości mówimy natomiast, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario, nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] bezczynność polegającą na zaniechaniu umorzenia postępowań egzekucyjnych wobec przedawnienia należności objętych wskazanymi w skardze tytułami wykonawczymi, ewentualnie przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić.

Podkreślić należy w tym miejscu, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku musi się ziścić którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadku:

1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;

2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;

4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:

a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,

b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;

5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;

7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

Przesłanki do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały natomiast określone w art. 59 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zawiera informację o uchyleniu czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 60 § 1 zdanie pierwsze (art. 59 § 4 u.p.e.a.).

Umorzenie postępowania egzekucyjnego może zatem nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W związku z tym należy wskazać, że organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne, jeśli uzyska informację z jakiegokolwiek źródła o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 7105/98, LEX nr 46237).

Jak wynika z akt sprawy w dniu 7 stycznia 2020 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wpłynęło pismo zatytułowane "ZARZUTY W SPRAWIE PROWADZENIA EGZEKUCJI ADMINISTRACYJNEJ", w którym skarżąca zgłosiła zarzut naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich dokonanych zajęć, oraz wstrzymanie postępowania do czasu rozpatrzenia niniejszego zarzutu.

W związku z argumentacją podnoszoną w ww. piśmie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z 22.01.2020 r. wezwał A. K. do uzupełnienia pisma z 07.01.2020 r., poprzez doprecyzowanie rodzaju składanego środka zaskarżenia.

W odpowiedzi, skarżąca pismem z 10.02.2020 r. wyjaśniła, iż wystąpienie z dnia 07.01.2020 r. dotyczyło "zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) intencją strony jest doprowadzenie do zakończenia wszystkich egzekucji dotyczących zobowiązań, które uległy przedawnieniu."

Mając na uwadze treść wystąpień strony z 07.01.2020 r. oraz z 10.02.2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] nr [...] pozostawił zarzuty bez rozpoznania z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

W powyższych okolicznościach faktycznych brak jest podstaw do uznania, by Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] dopuścił się bezczynności, czy też przewlekłego prowadzenia postępowania w odniesieniu do zgłoszonego przez skarżącą zarzutu przedawnienia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wszczęcie przez organ egzekucyjny postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23.04.2014 r. oraz z dnia 24.04.2014 r, o numerach: [...]. [...], [...], [...], [...], [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...], zgłoszonych pismem z 07.01.2020 r., nastąpiło w dniu wpływu pisma do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], tj. w dniu 07.01.2020 r. Z uwagi na konieczność uzyskania odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego z 22.01.2020 r. o wyjaśnienie charakteru prawnego pisma, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...], stosownie do art. 36 § 2 k.p.a. poinformował o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie jednego miesiąca od dnia wpływu sprawy do organu egzekucyjnego. Następnie po przeprowadzaniu postępowania wyjaśniającego, co do charakteru prawnego wystąpienia strony, postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pozostawił zarzuty wniesione pismem z 07.01.2020 r. uzupełnione pismem z 10.02.2020 r., bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Tym samym, jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu organ egzekucyjny załatwił sprawę, której dotyczyło wniesione przez skarżącą ponaglenie z zachowaniem staranności wynikającej z art. 36 k.p.a., co wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Wskazać w tym miejscu należy, że uchybienie terminowi do wniesienie zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, a organ egzekucyjny nie ma podstaw, aby rozpatrywać merytorycznie zgłoszone zarzuty. Jeśli zaś, pomimo uchybienia terminu, organ egzekucyjny i wierzyciel prowadzą merytoryczne postępowanie odnośnie zarzutu, to naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W takim przypadku nie ma bowiem podstaw do czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu (por. wyrok NSA z 8 lutego 1994 r., SA/Wr 1463/93). Zauważyć należy przy tym, że strona niezadowolona z aktu załatwiającego sprawę co do istoty ma możliwość jego zakwestionowania w trybie zażaleniowym, z którego to uprawnienia strona nie skorzystała.

W tym stanie rzeczy, zawarty przez stronę skarżącą w piśmie z 18.03.2020 r., stanowiącym ponaglenie, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie należności objętej wskazanymi przez stronę tytułami wykonawczymi nie mógł podlegać merytorycznej ocenie albowiem jak już wcześniej wskazano, celem ponaglenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań w postaci wydania aktu lub podjęcia czynności. Przedmiotem rozpatrzenia w trybie ponaglenia na bezczynność organu jest wyłącznie ocena zachowań organu egzekucyjnego w zakresie terminowości działania, do którego był zobowiązany, nie zaś merytoryczna ocena podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Skoro zatem organ egzekucyjny postanowieniem z 26 lutego 2020 r. rozstrzygnął w przedmiocie wniesionych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to nie można mu postawić skutecznie zarzutu bezczynności. Okoliczność, iż organ wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, które jest niezgodne ze stanowiskiem i przekonaniem skarżącej, nie świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności lub dopuszcza się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika ponadto, aby z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej wystąpił wierzyciel, a ze stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę wynika, iż nie stwierdził on podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wskazał, iż zobowiązania objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, co do zasady uległyby przedawnieniu:

- w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 z upływem 31.12.2009 r., za rok 2004 z upływem 31.12.2010 r., za rok 2005 z upływem 31.12.2011 r.;

- w podatku od towarów i usług za miesiące:

• grudzień 2003 r., styczeń - listopad 2004 r. - z upływem dnia 31.12.2009 r.,

• grudzień 2004 r., styczeń - listopad 2005 r. - z upływem dnia 31.12.2010 r.,

• grudzień 2005 r., styczeń 2006 r. - z upływem dnia 31.12.2011 r.

niemniej jednak w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zaistniały zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia.

Organ wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na zaległości figurujące na wymienionych tytułach wykonawczych, zawiadomieniami z dnia 30.05.2014 r. - na podstawie art. 110c u.p.e.a. - dokonano zajęcia nieruchomości stanowiących współwłasność małżeńską (KW [...], [...], [...], [...], [...]). Wezwania do uiszczenia należności objętych wymienionymi w postanowieniu tytułami wykonawczymi zostały doręczone w dniu 20.06.2014 r. Tego samego dnia organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] wnioski o dokonanie w w/w księgach wieczystych nieruchomości wpisów o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z tych nieruchomości. Z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z sądową, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...], łączne prowadzenie egzekucji z nieruchomości przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...], który, po przeprowadzeniu w dniu 21 marca 2016 r. w Sądzie Rejonowym w [...] publicznej licytacji uzyskał ze sprzedaży w/w nieruchomości kwotę 140.447,25 zł.

Ponadto, w dniu 08.11.2016 r. dokonano zajęcia nieruchomości stanowiących współwłasność małżeńską (KW [...], [...] oraz [...]). Zajęcia obejmowały 28 sztuk tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] oraz [...] i [...]. W dniu 09.11.2016 zajęto wskazane wyżej nieruchomości na tytuł wykonawczy [...].

Do wszystkich w/w zajęć nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową, gdzie łączne prowadzenie egzekucji ze wskazanych nieruchomości przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...]. W dniu 26.03.2020 r. Komornik dokonał czynności polegającej na zakończeniu opisu i oszacowania wskazanych trzech nieruchomości.

Ponadto w stosunku do poszczególnych należności dokonano:

• zaległość A. K. z tytułu podatku dochodowego za rok 2003 (egzekwowana na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], następnie na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia: 30.05.2014 r., 08.11.2016 r., 09.01.2019 r., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej z dnia 11.10.2019 r.,

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 24.12.2009 r. do dnia 21.08.2012 r., (I SA/Łd 55/10, II FSK 2280/10), - prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 07.12.2009 r. do 21.05.2014 r.

Dodatkowo dokonano zabezpieczenia ww. należności poprzez dokonanie w dniu 17.07.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej w dziale IV księgi wieczystej o nr [...] oraz w tym samym dniu w dziale IV księgi wieczystej o nr [...];

• zaległość A. K. z tytułu podatku dochodowego za rok 2003 ([...], następnie: [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie ruchomości w dniu 26.08.2009 r., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 08.11.2016 r., zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 05.12.2016 r., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 08.10.2019 r., zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 13.11.2019 r.

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 21.12.2009 r. do dnia 08.08.2012 r. (sygn. akt I SA/Łd 56/10 i II FSK 2281/10), - prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 07.12.2009 r. do 21.05.2014 r.

Dodatkowo dokonano zabezpieczenia ww. należności poprzez dokonanie w dniu 17.07.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej w dziale IV księgi wieczystej o nr [...] o nr [...].

• zaległość A. K. z tytułu podatku dochodowego za rok 2004 ([...], następnie: nr [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 11.10.2019 r.;

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 10.08.2011 r. do dnia 08.08.2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 1198/11 i II FSK 1321/12), - prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 28.12.2010 r. do 07.12.2018 r.

• zaległość A. K. z tytułu podatku dochodowego za rok 2005 ([...], następnie: [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 11.10.2019 r., zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 13.11.2019 r.;

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem [...], tj. z dniem ogłoszenia A. K. postanowienia z dnia [...] o przedstawieniu zarzutów w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 60 § 1 i art. 61 § 1 w związku z art. 7 kks.

• zaległości A. K. z tytułu podatku od towarów i usług za XII/2003 oraz I/2004 i II/2004 ([...] - [...], następnie: [...] - [...] i [...] - [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 11.10.2019 r.,

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 24.06.2011 r. do dnia 27.06.2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 1042/11 i I FSK 905/12), - z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 14.12.2009 r. do 07.12.2018 r.

Dodatkowo dokonano zabezpieczenia należności za miesiąc marzec 2004 r. poprzez dokonanie w dniu 17.12.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej KW nr [...].

• zaległości A. K. z tytułu podatku od towarów i usług za X/2004 ([...], następnie: [...]):

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 24.12.2010 r. do dnia 08.08.2012 r. (sygn. akt I SA/Łd 68/11 i I FSK 1231/11), prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 07.12.2009 r. do 21.05.2014 r.

Dodatkowo dokonano zabezpieczenia ww. należności poprzez dokonanie w dniu 17.12.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej w KW o nr [...],

• zaległości A. K. z tytułu podatku od towarów i usług za maj, październik i grudzień 2004 ([...], [...], [...], następnie: [...], [...], [...]):

- przerwanie biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 11.10.2019 r.,

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 24.06.2011 r. do dnia 02.07.2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 1043/11 i I FSK 906/12),

- zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 14.12.2009 r. do 07.12.2018 r.

Dodatkowo dokonano zabezpieczenia należności za miesiąc maj 2004 r. poprzez dokonanie w dniu 18.12.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej w KW o nr [...] oraz należności za miesiąc październik 2004 r. poprzez dokonanie w dniu 17.12.2009 r. wpisu hipoteki przymusowej w KW o nr [...],

• zaległości A. K. z tytułu podatku od towarów i usług za XII/2005 ([...], następnie: nr [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 05.12.2016 r., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 08.10.2019 r., zajęcie nieruchomości na podstawie zawiadomienia z dnia 13.11.2019 r.,

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązania od dnia 19.01.2011 r. do dnia 13.11.2012 r., (sygn. akt I SA/Łd 229/11 i I FSK 1766/11), - prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 13.09.2010 r. do 10.06.2016 r.

• zaległości A. K. z tytułu podatku od towarów i usług za I - XII/2005 i I/2006 ([...] - [...], następnie: [...] - [...]):

- przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zajęcie ruchomości dokonane w dniu 16.12.2010 r. poprzez spisanie protokołu zajęcia i odbioru ruchomości, zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 11.10.2019 r.

- zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z: - wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą w/w zobowiązań od dnia 07.11.2011 r. do dnia 21.11.2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 1563/11 i I FSK 1402/12), - zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym od dnia 28.12.2010 r. do 07.12.2018 r.

Powołując powyższe okoliczności organ egzekucyjny wskazał, iż przekonanie strony o istnieniu przesłanki dotyczącej umorzenia prowadzonego postępowania z uwagi na przedawnienie obowiązków objętych wymienionymi tytułami wykonawczymi nie znajduje potwierdzenia. Postępowania dotyczące dochodzonych należności są w toku, a zastosowane środki egzekucyjne skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wykazał zatem, iż w jego ocenie brak było podstaw do umorzenia z urzędu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej. Niewydanie w takim przypadku z urzędu postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie jest bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., która może być kwestionowana w drodze skargi na bezczynność organu. Nie można też mówić o przewlekłym prowadzeniu postępowania.

Należy podkreślić, iż Sąd nie miał podstaw do tego, aby rozpoznając niniejszą sprawę, oceniać istnienie przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Te okoliczności nie stanowią bowiem materii związanej z bezczynnością organu. Podobny pogląd, podzielany w pełni przez tut. Sąd, wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12.03.2007 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3609/06 stwierdzając, iż w trybie skargi uregulowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a., nie mogą być badane okoliczności związane z nieistnieniem obowiązku skutkującego umorzeniem postępowania egzekucyjnego, czy też kwestie przedawnienia należności. Powyższe argumenty znajdują również zastosowanie do zarzutu związanego z tytułem wykonawczym. Ta materia także nie podlega badaniu w postępowaniu o stwierdzenie bezczynności organu egzekucyjnego. Ponownie podkreślić należy, że zarówno organ, jak i Sąd rozpoznawał wyłącznie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w zakresie podnoszonym przez skarżącą, czyli co do nieumorzenia po dniu 31 grudnia 2019 r. prowadzonych w stosunku do niej postępowań egzekucyjnych i nie mógł w tym postępowaniu badać zarzutów dotyczących odrębnego postępowania, tj. postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.).

Na marginesie należy również nadmienić, że zarzut przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...], [...], [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...], był już przedmiotem rozpatrzenia zarówno organów, jak i Sądu. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów przedawnienia i nieistnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi o nr [...], [...], od [...] do [...], od [...] do [...] i [...], z uwagi na ich bezzasadność. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] UNP: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie oraz uznał za nieuzasadnioną wniesioną pismem z dnia 25.02.2016 r. (i rozpoznaną w toku postępowania odwoławczego) skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] jako organu egzekucyjnego. Z kolei w dniu 27.04.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok sygn. akt III SA/Łd 928/16, którym oddalił skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Na powyższe orzeczenie wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 03.07.2019 r. sygn. akt II FSK 2759/17 oddalił skargę kasacyjną strony.

Podobnie przedmiotem rozpatrzenia był też zarzut przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...], [...] oraz [...]. W dniu 16.02.2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów przedawnienia i nieistnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi o numerach m.in. [...], [...] oraz [...], z uwagi na ich bezzasadność. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] UNP: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 27.04.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok (sygn. akt III SA/Łd 927/16), którym oddalił skargę na wymienione wyżej postanowienie. Na powyższe orzeczenie wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 03.07.2017 r. sygn. akt II FSK 2758/17 oddalił skargę kasacyjną strony.

Natomiast w przedmiocie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w dniu 30.05.2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał postanowienie Nr [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 23.04.2014 r. o nr [...], [...], od [...] do [...], od [...], [...] oraz [...] i z dnia 24.04.2014 r. Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpoznaniu zażalenia z dnia 23.06.2016 r. na ww. rozstrzygnięcie, postanowieniem z [...] Nr [...] UNP: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego A. i A. K. złożyli w dniu 11.01.2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 05.09.2019 r. sygn. akt III SA/Łd 186/17 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny.

Ponadto, w kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] wydał postanowienie Nr [...] o odmowie umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] UNP: [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Na powyższe postanowienie A. i A. K. złożyli w dniu 22.06.2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z 27.09.2018 r. sygn. akt III SA/Łd 632/18 odrzucił skargę.

W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się zarzucanej mu w skardze bezczynności, jak również przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.

R.T.