Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1090/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 31
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B.K. i P.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 czerwca 2012 r., nr : [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki nakazał P.K. - inwestorowi robót budowlanych polegających na budowie fundamentów domu wraz z piwnicą na działce nr [...] obręb [...] w K. , bez wymaganego pozwolenia na budowę – rozbiórkę fundamentów wraz z piwnicą o wymiarach zewnętrznych w rzucie: długości 10.30m i zmiennej szerokości 5.8O m - 7.40 m, zlokalizowanych na działce nr [...] obr.[...] w K. wybudowanych przed dniem 1 stycznia 1995 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz.U. z 1974 nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z poz. zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że oględziny na działce nr [...] wykazały, że znajdują się niej fundamenty pod budynek jednorodzinny. Ustalono ponadto, że inwestorem wykonanych robót jest. PK. . Zgodnie z oświadczeniem inwestora, roboty te zostały rozpoczęte w 1994 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 lutego 1990 r., znak:[...] , wydanej przez Urząd Dzielnicowy K.-P. , Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego. W dniu 8 czerwca 2009 r. P.K. przedłożył do akt sprawy kserokopie posiadanych dokumentów, dotyczących budowy przedmiotowego domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej kserokopię decyzji pozwoleniu na budowę z dnia 19 lutego 1992 r., znak:[...] , zaświadczenie o ostateczności w/w decyzji, uzgodnienie ZUDP nr [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 1995 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z 2 czerwca 1995 r. dla budowy budynku mieszkalnego na dział nr[...], wydanej na wniosek P. . i B. K. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy, w dniu 21 grudnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...], którą, w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał P.K. , jako inwestorowi przedmiotowych robót budowlanych, rozbiórkę wykonanych fundamentów. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy był niepełny i nie umożliwiał on ustalenia rzeczywistego zakresu przeprowadzonych robót. Ponadto organ nakazał organowi I instancji ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał powtórnej analizy materiałów zebranych w sprawie oraz przeprowadził nowe czynności dowodowe. W dniu 2 lipca 2010 r. przeprowadzono z udziałem stron oględziny w terenie, w trakcie których dokonano pomiarów obiektu. Organ wskazał, że inwestor P.K. posiadał decyzję wydaną przez Urząd Dzielnicowy K. –P. , Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego z dnia 19.02.1990r., znak [...] o pozwoleniu na budowę cyt.: "domu mieszkalnego jednorodzinnego w układzie bliźniaczym" zlokalizowanego na działce nr [...]. Przedmiotowa decyzja utraciła ważność z mocy prawa z powodu przerwy w budowie na czas dłuższy niż dwa lata (zgodnie z art. 32 obowiązującej w dacie budowy ustawy Prawo budowlane z 1974r.). Podejmowane przez organ próby odszukania dokumentacji dotyczącej wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę pozostały bezskuteczne. Pismem z dnia 31 sierpnia 2010r. Wydział Organizacji i Nadzoru - Referat Archiwum UMK poinformował tut. organ, iż przedmiotowe akta nie zostały przekazane do archiwum. Odnosząc się do określenia zamierzenia budowlanego w ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że w przepisach ustawy Prawo budowlane jak również w rozporządzeniach do ustawy brak jest normatywnej definicji pojęcia "dom bliźniaczy". Powszechnie przyjmuje się, że oznacza on budynek w zabudowie mieszkalnej jednorodzinnej, składający się z dwóch niezależnych segmentów (części) połączonych ze sobą na granicy dwóch działek. Połączenie to może polegać na wybudowaniu jednej wspólnej ściany, przez środek której przebiega granica między sąsiadami albo też te domy mają inną wspólną część budynku usytuowaną na granicy. Są połączone jakimś trwałym elementem budynku. Usytuowanie zrealizowanych fundamentów wraz z piwnicą na działce nr [...] (bez wspólnej części z istniejącym budynkiem mieszkalnym usytuowanym w granicy pomiędzy działką nr [...]a działką nr[...] ) - wskazuje, że inwestor nadużywając prawa danego mu pozwoleniem na budowę, przystąpił do realizacji innej, co do przedmiotu, inwestycji - wybudował fundament wraz z piwnicą będący częścią całkowicie samodzielnego budynku. W ocenie organu nie można zakwalifikować wykonanej inwestycji tylko jako istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę (w świetle treści art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane), do którego stosuje się przepisy naprawcze - czyli takiego stanu faktycznego, kiedy inwestor jako odstępstwo od zatwierdzonego projektu realizuje całkowicie inny, bo nowy i samodzielny obiekt budowlany, wbrew decyzji, którą wcześniej na swój wniosek uzyskał. Dalej organ wskazał, że usytuowanie fundamentów wraz z piwnicą będących przedmiotem niniejszej sprawy w odległości ok. 0.25-0.30 m od granicy z działką nr [...] w odległości ok. 1.50 m od granicy z działką nr [...] w sposób rażący narusza bezwzględnie obowiązujące zarówno w dacie budowy jak i obecnie przepisy wykonawcze tj. przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz przepisy § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponieważ usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] było niedopuszczalne zarówno na gruncie stanu prawnego, obowiązującego w dacie budowy, jak i obecnie, organ ocenił, że nie jest możliwe doprowadzenie przedmiotowej samowolnie zrealizowanej budowy do stanu zgodnego z prawem, czyli przepisami techniczno - budowlanymi. W związku z powyższym przedmiotowe fundamenty wraz z piwnicą, zrealizowane jako obiekt budowlany należy rozebrać.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli B.K. i P.K. , podnosząc, że odległości podane przez organ zostały błędnie obliczone. Wskazali, że na części istniejących fundamentów zamierzają wybudować klatkę schodową i pomieszczenie gospodarcze, a na pozostałej części taras.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 24 października 1974 r. obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowe fundamenty zlokalizowane są w odległości ok. 30 cm od granicy z działką nr [...] oraz 1,5-0,6m od granicy z działką [...] . Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynki na działce budowlanej nie mogą być usytuowane od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia świadczą o istnieniu przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ zaznaczył przy tym, że w/w przepis ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie pogorszeń poprzez wprowadzenie zmian i przeróbek stosownie do art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., (który przewidywał możliwość zalegalizowania wybudowanego samowolnie obiektu budowlanego pod warunkiem wykluczenia przesłanek z art. 37 i wydania nakazu wykonania w oznaczonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem). Oznacza to, że art. 37 ust. 1 pkt 2 znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność. W niniejszej sprawie z uwagi na usytuowanie budynku w bardzo niewielkiej odległości od granicy z działką sąsiednią nie ma możliwości zastosowania art. 40, a doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem może odbyć się jedynie poprzez rozbiórkę przedmiotowych fundamentów wraz z piwnicą. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania przez organ I instancji decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowych fundamentów wraz z piwnicą.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję wnieśli B.K. i P.K. , podnosząc, że nie dopuścili się samowoli budowlanej, a fundamenty zostały wybudowane na podstawie ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto wskazali, że wykonane fundamenty nikomu nie przeszkadzają.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji organów nadzoru budowlanego nakazujących rozbiórkę obiektu budowlanego - fundamentów wraz z piwnicą na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. Zdaniem organów obiekt ten został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej a jego sytuowanie uniemożliwia legalizację. Stanowisko to jest przedwczesne, gdyż brak w aktach sprawy dowodów, które by jednoznacznie potwierdzały stanowisko organów. Tym samym organy obu instancji dopuściły się naruszenia zasad postępowania administracyjnego w zakresie obowiązku prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zdaniem sądu ustalenia faktyczne organów administracji obu instancji nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. ocena dowodów powinna być oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego.

Zdaniem organu I instancji skarżący dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, ale przystąpił do realizacji zupełnie innego obiektu co przesądza, że obiekt ten jest samowola budowlaną. Organ odwoławczy samowoli budowlanej w realizacji przedmiotowego obiektu dopatruje się w tym, iż skarżący przystąpił do budowy obiektu w 1994 r. a więc po wygaśnięciu pozwolenia na budowę (str. [l...] uzasadnienia decyzji II instancji). Obydwa organy fakt niemożliwości legalizacji obiektu widzą w tym, iż jest on nadmiernie zbliżony do granic działek sąsiednich przez co jest sprzeczny tak z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, jak i aktualnie obowiązującego § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a zatem nie można stosować art. 40 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.

Jak mowa o tym wyżej, materiał dowodowy jaki znajduje się w aktach sprawy nie daje podstaw do ustaleń jakich dokonały organy administracji a pogląd prawny dotyczący braku możliwości legalizacji obiektu wyłącznie z uwagi na nadmierne zbliżenie do działek sąsiednich jest poglądem wadliwym. Wskazać przede wszystkim należy, iż brak w aktach dokumentów które by jednoznacznie wskazywały jaki to obiekt miał być realizowany w oparciu o pozwolenia na budowę jakie skarżący uzyskał w 1990 r. Ustalenia te organ mógł poczynić wyłącznie w oparciu o projekt budowlany, projekt zagospodarowania działki czy też projekt techniczny budynku – dokumentów których w akrach sprawy brak. Nie można zatem uznać za uzasadniony pogląd wyrażony organ I instancji, że skarżący realizował obiekt zupełnie inny niż ten na który otrzymał pozwolenie na budowę, a przynajmniej ustalenie takie nie ma pokrycia w materiale dowodowym. Jedynym dokumentem obrazującym położenie budynku (projektowanego) na działce [...] jest mapa uzupełniająca (akta administracyjne k. [...] ) ale po pierwsze dokument ten nie jest przez organ powoływany jako źródło ustaleń a po drugie pochodzi on 15 lutego 1989 r. z zatem z przed ponad roku od decyzji o pozwoleniu na budowę z 19 lutego 1990 r. Dokument ten nie może być zatem w pełni miarodajny.

Także wyrażony przez organ II instancji pogląd, iż skarżący przystąpił do budowy obiektu w 1994 r. a więc po wygaśnięciu pozwolenia na budowę nie może się ostać wobec braku dowodów na tą okoliczność. Organ odwoławczy nie zauważa, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została co prawda 19 lutego 1990 r. ale w dniu 19 lutego 1992 r. została prolongowana. Jeżeli zatem skarżący rozpoczął budowę przed 19 lutego 1994 r. to obiekt był realizowany legalnie. Dokument na jaki powołuje się organ – pismo Urzędu Miasta K. z 13 września 1996 r. jest pismem informacyjnym i stwierdza tylko to, że roboty budowlane (wykonane w 1994 r.) zostały przerwane na okres dłuższy niż 2 lata a zatem decyzja (o pozwoleniu na budowę) straciła ważność z mocy prawa. Z dokumentu tego nie sposób wyczytać aby skarżący wykonał jakiekolwiek roboty budowlane po wygaśnięciu decyzji. Organ informuje w nim skarżącego, iż dotychczasowa decyzja wygasła i powinien wystąpić o nową decyzje o pozwoleniu na budowę. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego które by pozwolił ustalić, iż skarżący przystąpił do budowy przedmiotowego obiektu po 19 lutego 1994 r., a zatem w ramach samowoli budowlane. Brak było zatem podstaw do zajęcia takiego stanowiska.

Sąd nie podziela także stanowiska organów, iż sytuowanie obiektu, jego nadmiernie zbliżenie do granic działek sąsiednich a przez co sprzeczność z § 12 rozporządzenia Ministra Administracji i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przesądza o braku możliwości legalizacji obiektów. Przepisem który regulował kwestię możliwości legalizacji obiektów budowlanych zrealizowanych w ramach samowoli budowlanej w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. jest art. 37 ust 1. Stanowił on, iż obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Jak ustaliły organy przedmiotowy obiekt w zakresie przeznaczenia pozostaje w zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a zatem warunek z art. 37 ust 1 pkt 1 został spełniony. Odnośnie warunku o którym mowa a pkt 2 to wskazać należy, iż dotyczy on spowodowania przez nielegalnie wzniesiony obiekt niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Samo sytuowanie obiektu niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi bez wykazania, iż usytuowanie to stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie może skutkować przyjęciem, iż obiekt nie nadaje się do legalizacji. Organ administracji odmawiający legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu z powołaniem się na art. 37 ust 1 pkt 2 zobligowany jest wykazać okoliczności o których mowa w tym przepisie tj. wykazać że obiekt np. za skutek niezgodnego z prawem zbliżenia do działek sąsiednich stwarza niebezpieczeństwo lub pogarsza warunki o których mowa w tym przepisie. Brak wykazania tych okoliczności musi skutkować przyjęciem przez sąd, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Organ administracji nie dokonał bowiem subsumcji ustalonego stanu faktycznego do przepisów na które się powołuje. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu można podać tu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 listopada 2009 r. II SA/Rz 423/2009, w którym orzeczono, iż sam fakt naruszenia norm odległościowych obiektu budowlanego od granicy działki sąsiedniej i brak możliwości podjęcia działań naprawczych nie może stanowić podstawy do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia z dnia 8 lipca 2010 r. II SA/Ke 325/10 stwierdzając, iż samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 p.b. z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne.

Organy przyjęły także jako pewnik, iż przedmiotowy obiekt bezwzględnie narusza przepisy tak poprzednio obowiązujące przepisy Ministra Administracji i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki jak i obowiązujące aktualnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji wprost wskazał, iż jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a usytuowanie przedmiotowego budynku jest z mini sprzeczne. Wskazać jednak należy, iż jest to pogląd całkowicie wadliwy, gdyż zbliżenie takie tj. 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach - dopuszcza § 12 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Żadna analiza w tym kierunku nie była przez organy przeprowadzona.

Na koniec wskazać należy, iż sąd podziela pogląd organów a wyrażony za Naczelnym Sądem Administracyjnym w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. II OSK 1633/07 iż zakończenie budowy to nie tylko doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zdatnego do użytku, ale także stałe przerwanie robót budowlanych, gdyż co prawda takie rozumienie zakończenia budowy nie odpowiada gramatycznemu rozumieniu słowa "zakończyć", ale pełniej realizuje funkcję art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego jako przepisu przejściowego. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarżący przerwał prowadzenie robót budowlanych w przedmiotowym obiekcie przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, zastosowania ma ustawa poprzednio obowiązująca.

Ponownie rozpatrując sprawę organy mając na uwadze powyższe wskazania poczynią ustalenia które pozwolą im w sposób prawidłowy określić czy przedmiotowy obiekt został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej a jeżeli ustalenia te potwierdziły by że obiekt był zrealizowany w ramach samowoli budowlanej przeprowadzą analizę czy możliwa jest jego legalizacja.