Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 916/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi J. W. i P. W. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiat [...], decyzją z 3 października 2014 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust.4 ustawy z 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) nakazał właścicielom obiektu tj. J.W. i P.W. dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40m x 1,45m oraz nadbudowanej części o wymiarach 2,40 x 2,90m (do wysokości 1,4 m n.p.t.) - całość pełniąca funkcję wiatrołapu i zlokalizowana na terenie dz. nr [...] w miejscowości T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...]

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy części budynku mieszkalnego na terenie dz. nr [...] (wcześniej [...] ) zlokalizowanego w T. przy ul [...] prowadził z urzędu w związku z interwencją [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Rejon Dystrybucji Gazu w K.

W toku postępowania ustalono, iż inwestorzy M.D. i F.D. od listopada 2007 r. do kwietnia 2008 r. prowadzili roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Roboty były związane z: rozbiórką ścian istniejącego wiatrołapu do wysokości 1,40m n.p.t., wykonaniem fundamentów pod nową część o wymiarach 1,45m x 2,40m oraz wykonaniu nowych ścian do wysokości do wys. 5,6m n.p.t. (wysokość ta odnosi się do ściany zlokalizowanej w odległości 1,6m od granicy działki). Wobec wykonania w/wym. robót budowlanych powstał wiatrołap o wymiarach 4,35m x 2,40m, wewnątrz którego istnieje klatka schodowa, oddalony od granicy niezabudowanej dz. nr [...] na odległość 1,60m. Ustalono również, że część tego obiektu została posadowiona na istniejącym przyłączu gazowym, jak również w zbliżeniu do sieci gazowej.

Organ wskazał, że działka na której wykonano sporny obiekt nie została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postanowieniem z 12 kwietnia 2012 r. zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Burmistrza Miasta i Gminy K. - czyli wydania decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dz. nr [...] w T. Równocześnie wezwał inwestorów do wystąpienia, w terminie 30 dni od daty uostatecznienia się postanowienia, do Burmistrza K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji. Inwestorzy nie wystąpili o ustalenie warunków zabudowy. Przeprowadzona w dniu 21 lutego 2014 r. kontrola wykazała, że prowadzone są roboty budowlane związane z remontem i dociepleniem całego budynku, jak i części rozbudowanej. Ustalono także że stan prawny nieruchomości uległ zmianie - obecnie właścicielem działki są J.W. i P.W.

W dniu 7 marca 2014 r. PINB wydał postanowienie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, w którym zobowiązał inwestora do dostarczenia, w terminie 6 miesięcy, dokumentów umożliwiających legalizację spornego obiektu. Żądane dokumenty nie zostały złożone.

Ponadto organ podał, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1343/10, którym uchylono poprzednio wydaną decyzję organu I i II instancji nakazującą rozbiórkę, w toku na nowo prowadzonego postępowania uzupełnił materiał dowodowy m. in. o mapy w skali obrazujące odległość sieci gazowej od rozbudowanej części budynku oraz dokładną lokalizację przyłącza gazowego, jak i pozwolenie na budowę sieci gazowej i zgłoszenie na realizację przyłącza gazowego (na podstawie pisma [...] Sp.z o.o. Rejon Dystrybucji Gazu w K. ustalono iż istnieje możliwość przebudowy sieci gazowej jak i przyłącza gazowego). Odległość sieci gazowej od rozbudowanej części budynku to 1m. Natomiast przyłącz gazowy przebiega bezpośrednio wewnątrz rozbudowanej części budynku. Ponadto w świetle zgromadzonego materiału przyjęto, że na działce nr [...] w T. w latach 2007-2008 doszło do rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego polegające na rozbiórce ścian istniejącego wcześniej wiatrołapu do wysokości 1,40m n.p.t., wykonaniu fundamentów pod nową część o wymiarach 1,45m x 2,40m oraz wymurowaniu nowych ścian do wys. 5,6m n.p.t. Wobec wykonania w/wym. robót budowlanych powstał wiatrołap o wymiarach 4,35m x 2,40m, oddalony od granicy niezabudowanej dz. nr [...] na odległość 1,60m. Dowodem powyższego jest mapa sytuacyjno - wysokościowa do celów projektowych przedstawiającą sieć gazową oraz przyłącz gazowy przebiegające przez teren działki - natomiast nie widać na niej rozbudowy ganku. Ponadto M. i F.D. złożyli do protokołu kontroli z 11 sierpnia 2008 r. oświadczenie, że roboty zostały wykonane ok. listopada 2007 r. i trwały do kwietnia 2008 r. bez zgłoszenia i pozwolenia. Zarówno na materiale pomocniczym w postaci zdjęć lotniczych z 2002 r. jak i z lat 1996-2002 budynek (w szczególności dach) wygląda tak samo i widoczny jest zarys istniejącego ganku. Rozbudowaną część widać na ortofotomapach z 2009r. Organ konkludował, że rozbudowa budynku o wiatrołap nastąpiła w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1994 r., przy czym roboty budowlane polegające na rozbudowie i nadbudowie w rozumieniu art. 3 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane stanowią budowę wymagały uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ umożliwił legalizację inwestycji, wydając postanowienie z 7 marca

2014 r. Ponieważ inwestorzy nie spełnili nałożonych w nim obowiązków konieczne było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę.

Wreszcie organ wyjaśnił, że inwestorzy tj. M. i F.D. , w toku prowadzonego postępowania zbyli prawo własności do nieruchomości, na której wykonano roboty zatem nie mogą być adresatem nakazu, zatem konieczne było skierowanie decyzji do aktualnych właścicieli.

Odwołanie od decyzji złożyli J.W. i P.W., domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Wskazali, że inwestycja została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej przez ich poprzedników prawnych i w momencie zakupu nieruchomości nie mieli świadomości o okolicznościach w jakich dokonano rozbudowy i nadbudowy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 28 maja 2015 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust.1 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji. Również w opinii organu II instancji przedmiotowa rozbudowa oraz nadbudowa stanowią budowę. Jako nadbudowę należy rozumieć wykonanie powiększenie powierzchni użytkowej i kubatury budynku poprzez zwiększenie jego wysokości. Rozbudową zaś jest zmiana tj. powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość, czy powierzchnia zabudowy. W przypadku budynku, będą to np. dodatkowe pomieszczenia (pokój, wiatrołap).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części oceniany jest jako najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności, w sytuacjach, kiedy niemożliwe jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Zanim ta najbardziej dolegliwa sankcja za naruszenie przepisów prawa budowlanego zostanie zastosowana, organ winien wcześniej rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez prawo i w pierwszej kolejności sięgać do łagodniejszych niż nakaz rozbiórki form reagowania na samowolę budowlaną. Dla terenu, na który znajduje się przedmiotowy obiekt nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z powyższym, w myśl art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy PINB postanowieniem z 7 marca 2014 r. nałożył obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w terminie 6 miesięcy. J.W. i P.W. nie uczynili zadość nałożonemu obowiązkowi, czym wypełnili dyspozycję art. 48 ust. 4 u.p.b.

Organ II instancji wskazał również, że materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartymi w wyroku z 10 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Kr 1343/10 został uzupełniony. Przyłącz gazowy wykonany został na podstawie decyzji pozwolenia na budowę wydanej przez-Naczelnika Miasta i Gminy K. z 9 marca 1989 r. znak: [...] Lokalizacja przyłącza określona została w oparciu o przedłożony projekt budowlany. Analiza przedłożonych dokumentów oraz pomiarów wykonanych w terenie prowadzi jednoznacznie do wniosku, że pod wykonaną rozbudową znajduje się przyłącz gazowy, zaś jej odległość od sieci gazowej wykonanej w 1989 r. wynosi jedynie 1 m. Stan taki może stwarzać zagrożenia dla zdrowia i mienia. W toku postępowania ustalono, że przebiegające pod nielegalnie wykonaną rozbudową przyłącze gazowe może zostać po uzgodnieniu z jego operatorem przesunięte. [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. w piśmie z 29 maja 2012 r. wyjaśniła, że w sprawie samowolnej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w T. istnieje możliwość likwidacji kolizji poprzez przebudowę odcinka sieci wraz z przyłączem w sposób nie kolidujący z powstałą rozbudową. Należy wystąpić do Zakładu Gazowniczego z wnioskiem o warunki techniczne na przebudowę sieci oraz sporządzić kompletną Dokumentację Techniczną. Strona nie wystąpiła z takim wnioskiem.

Ponadto w toku postępowania nieruchomość, której dotyczy postępowanie została zbyta. Słusznie więc organ I instancji nałożył na nowych właścicieli J.W. i P.W. obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania samowolnie rozbudowanej części budynku. Nabywcy nieruchomości nie wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu odwołania organ II instancji wyjaśnił, że obowiązek wynikający z prawa budowlanego można nałożyć na inwestora, pod warunkiem, że ma on prawną i faktyczną możliwość wykonania obowiązku. J. i P.W. mieli możliwość zalegalizowania rozbudowanej i nadbudowanej części budynku mieszkalnego. Nie skorzystali z tej możliwości. Dla poparcia swojego stanowiska organ II instancji przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

J.W. i P.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru w K. , domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, względnie ich uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- naruszenie przepisów proceduralnych, powodujące nieważność postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 kp.a.), a to art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osób niebędących stroną w sprawie;

- naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię, a to uznanie, że orzeczony w przedmiotowej sprawie nakaz rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego pełniącego funkcję wiatrołapu i klatki schodowej jest zgodny z prawem, mimo faktu, że części budynku podlegającej obowiązkowi rozbiórki nie da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty obiektu budowlanego;

- naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy umożliwiającego wydanie rozstrzygnięcia, w tym brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w sprawie, czy w i jakim stopniu wykonanie nakazu rozbiórki wpłynie na konstrukcję nieruchomości położonej przy ul. [...] na działce numer [...], od strony działki [...], w miejscowości T. , jak również poprzez nierzetelne przeprowadzenie istotnych dowodów w sprawie oraz wydanie decyzji, która nie nadaje się do wykonania.

W uzasadnieniu rozwinęli podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd badając legalność zaskarżonych decyzji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja [...] WINB w K. z 28 maja 2015 r, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiat [...] z 3 października 2014 r., którą nakazano właścicielom obiektu tj. J. W. i P.W. dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40m x 1,45m oraz nadbudowanej części o wymiarach 2,40 x 2,90m (do wysokości 1,4 m n.p.t.) - całość pełniąca funkcję wiatrołapu i zlokalizowana na terenie dz. nr [...] w miejscowości T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...] .

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracji w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w tym art. 28, 29, 48 ww. ustawy. W sprawie niesporne jest, że w ww. części budynku mieszkalnego pełniącej funkcję wiatrołapu, którego dotyczy zaskarżona decyzja dokonano nadbudowy i przebudowy, którą zrealizowali w okresie od listopada 2007 r. do kwietnia 2008 r. poprzedni właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] . Aktualnie przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako dz. nr [...] w m. T. stanowi własność stron skarżącvch, co potwierdza przedłożony w aktach administracyjnych wypis z ks, w. z dnia 30.12. 2014 r. W sprawie niesporne jest, że dokonana przebudowa i nadbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego została wykonana bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jakkolwiek zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. W przepisach art. 29 ustawy - Prawo budowlane zamieszczono enumeratywne wyliczenie obiektów (ust. 1) i robót budowlanych (ust. 2) zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wśród których ustawodawca nie wskazał nadbudowy i rozbudowy budynku. Należy uznać, że do wykonania przedmiotowej rozbudowy i nadbudowy wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co w sprawie nie jest kwestionowane, a zatem organy prawidłowo prowadziły postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego, kierując postanowienie nr 121wydane w dniu 7 .03. 2014 r. w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego do J.W. i P.W. , równocześnie zawiadamiając ich (w dniu 7.03. 2014 r.) w trybie art. 61 § 4 kpa , że prowadzone z urzędu ww. postępowanie.

W rozpatrywanej sprawie istotną, a zarazem sporną kwestią jest ustalenie prawidłowego adresata decyzji nakazującej rozbiórkę - wobec nieprzedłożenia przez skarżących wymaganych do legalizacji dokumentów - przy czym skarżący kwestionują skierowanie decyzji o nakazie rozbiórki do skarżących, a nie do poprzednich właścicieli a zarazem inwestorów samowoli tj. M.D. i F.D.

Zgodnie z przepisem art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki winien być adresowany do inwestora w sytuacji gdy inwestor, legitymuje się tytułem prawnym do obiektu. Należy podkreślić, że rozstrzyganie w konkretnej sprawie zawsze wymaga uwzględnienia konkretnego stanu faktycznego. Wszelkie rozstrzygnięcia wydawane na podstawie przepisów wymienionych w cyt. przepisie art. 52 powinny być kierowane do tych osób, które zostały w nim wskazane. Nie oznacza jednak, że zawsze muszą być kierowane do wszystkich tych osób, najczęściej bowiem adresatem jest inwestor. Dopiero gdy z jakichś powodów (jak np. niemożności ustalenia inwestora lub brak po jego stronie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) i nie jest możliwe nałożenie obowiązków na inwestora, należy je nałożyć na właściciela lub zarządcę (por. wyrok WSA w Kielcach z 3 .06. 2015 r. , sygn. akt II SA/Ke 295/15). Powyższa interpretacja przepisu art. 52 związana jest wprost koniecznością zobligowania do wykonania określonych obowiązków tj. np. rozbiórki do podmiotu, Musi to być zatem taki podmiot, , który ma możliwość legalnego wykonania nałożonego przez organ obowiązku. (por. wyrok WSA w Krakowie z 21.02. 2014 r., sygn. akt II SA/kr 602/13).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo skierowały decyzje nakazującą rozbiórkę do aktualnych właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] , na której znajduje się nielegalnie rozbudowany i nadbudowany budynek mieszkalny, gdyż M.D. i F.D. , którzy są inwestorami ww. rozbudowy i nadbudowy jako poprzedni jej właściciele po zbyciu nieruchomości skarżącym - nie mają już możliwości zrealizowania rozbiórki. Wybór adresata decyzji wymienionych w treści art. 52 ustawy Prawo budowlane, w tym decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1, jest więc uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w jego treści, ale również od możliwości realizacji przez ten podmiot nałożonych na niego obowiązków, a więc wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach sprawy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że M.D. i F.D. nie mają żadnych praw do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] . Należy wskazać, że jeżeli w wyniku inwestycji powstanie budynek lub inne urządzenie trwale z gruntem związane, to staną się one częścią składową gruntu, a w konsekwencji tego - własnością właściciela nieruchomości gruntowej, o czym stanowią art. 48 w zw. z art. 47 § 1 K.c. Przy wydawaniu decyzji zmierzającej do usunięcia skutków samowoli budowlanej należy więc również przestrzegać zasady, że część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Nakaz rozbiórki budynku lub innego obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem dotyka nie tylko praw inwestora, będącego sprawcą samowoli budowlanej, ale również właściciela gruntu, na którym obiekt taki się znajduje. W związku z tym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego obu instancji było nie budzące wątpliwości ustalenie, kto był inwestorem spornego obiektu budowlanego i czy temu inwestorowi przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości, na której on został zrealizowany umożliwiający wykonanie nałożonego obowiązku, a następnie prawidłowe określenie adresata decyzji. W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiązały się z tego obowiązku kierując decyzje obu instancji do J. i P.W. , do nich również organ I instancji skierował w dniu 7 marca 2014 r. postanowienie wydane w trybie art 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego umożliwiając skarżącym legalizację nielegalnej budowy w terminie 6 miesięcy.

W konsekwencji zarzut skierowania decyzji obu instancji do osób niebędących stroną w rozpatrywanej sprawie a przez to także zarzut ich nieważności (stosownie do art. 156 § 1 pkt 4) nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu uchybienia przepisom art. 7, 77 § 1 , 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym możliwości rozbiórki nielegalnie dokonanej nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego budynku należy wskazać, że w sprawie przedmiotowej nadbudowy i rozbudowy orzekał już WSA w wyroku z 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1343/10, którym uchylono poprzednio wydaną decyzję nakazującą rozbiórkę inwestorom będącym wówczas właścicielami działki nr [...] oraz utrzymującą ją decyzję WINB w K . W ww. wyroku Sąd uznał, że w sprawie nie została wyjaśniona kwestia posadowienia rozbudowanej i przebudowanej części budynku na istniejącej sieci gazowej wskazując w szczególności, że sporządzony w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 11. 08. 2008 r. szkic sieci gazowej nie wskazuje czy i w jakiej odległości od budynku taka sieć się znajduje. W pozostałym zakresie sprawę nielegalnej zabudowy Sąd ww. wyroku uznał za wyjaśnioną. . Mając na uwadze treść art. 153 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia należy ocenić ustalenia poczynione przez organy w zakresie sieci gazowej, daty jej wykonania i odległości w jakiej jest zlokalizowana w stosunku do dokonanej przebudowy. W ocenie Sądu powyższe ustalenia zostały dokonane prawidłowo w oparciu o przedłożone w aktach administracyjnych sprawy uwierzytelnione kserokopie materiałów przekazanych organowi I instancji przez [...][ Spółkę Gazownictwa za pośrednictwem Starostwa Powiatowego w N.

W powyższej sytuacji organ nadzoru budowlanego zasadnie ocenił, iż wyczerpane zostały przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego, a zatem należało orzec nakaz rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej.

Jako zasadny natomiast należy uznać zarzut skargi, w którym skarżący wskazali, że decyzja nakazująca przedmiotową rozbiórkę nie nadaje się do wykonania, przy czym w ocenie Sądu zarzucana wadliwość decyzji wynika z nieprawidłowo sformułowanego rozstrzygnięcia decyzji pierwszoinstancyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 107 § 1 zd. pierwsze kpa decyzja stanowiąca indywidualny akt administracyjny, rozstrzygający merytorycznie sprawę powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. o środkach zaskarżenia. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie jest osnową decyzji i musi być tak sformułowane, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej. Rozstrzygnięcie musi być zatem sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie wynikać dopiero z uzasadnienia decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z 30.06.1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96 – nie publ.). W konsekwencji należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie decyzji sprecyzowane jasno winno wykluczać zarówno jakiekolwiek trudności w jej wykonaniu, jak i wątpliwości interpretacyjne. W ocenie Sądu wymogów tych nie spełnia zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią decyzja organu I Instancji, w której określono nakaz rozbiórki. W ocenie Sądu nakaz zawarty w wyrzeczeniu decyzji I instancji nie odpowiada powyższym wymogom. Nakazano bowiem dokonać rozbiórki: "rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40m x 1,45m oraz nadbudowanej części o wymiarach 2,40 x 2,90m (do wysokości 1,4 m n.p.t.) - całość pełniąca funkcję wiatrołapu i zlokalizowana na terenie dz. nr [...] w miejscowości T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...] ." Tak wyrażony nakaz wskazywałby zatem, że należy rozebrać rozbudowany wiatrołap do wysokości 1,4 m a pozostawić część nadbudowaną powyżej wysokości 1.4 m, co wydaje się w kontekście całości zebranego materiału rodowodowego i poczynionych przez organy ustaleń nieprawidłowym wyrzeczeniem. Oznacza to zatem, że ww. wyrzeczenie nie precyzuje jednoznacznie jakie części budynku na działce nr [...] w m. T. objęte są nakazem rozbiórki.

Tak sformułowane rozstrzygnięcie decyzji czyni ją niewykonalną, bowiem organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zmuszony byłby dokonać interpretacji na podstawie treści uzasadnienia, co jest rzeczą niedopuszczalną. Należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 kpa, co uzasadnia jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji zawierającą tę samą wadę.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powyższe wyrzeczenie powinno być prawidłowo sformułowane, tak aby przy jego wykonaniu nie było powstawały wątpliwości co do tego jakie części budynku podlegają nakazowi rozbiórki.

.