Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 905/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3  par. 1,2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c i  pkt 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1 pkt 4, ust. 3,4
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], znak: [...] Burmistrz [...] odmówił ustalenia na rzecz Spółki A warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu paneli fotowoltaicznych na konstrukcji stalowej, zakotwionej

w gruncie wraz z inwerterami, wolnostojącymi stacjami transformatorowo-rozdzielczymi, niezbędnym okablowaniem, sieciami kablowymi i wymaganą infrastrukturą, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym R., gmina K.

Z uzasadnienia tejże decyzji wynikało, że powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia było niespełnienie zasady dobrego sąsiedztwa, tj. brak w wyznaczonym obszarze analizowanym podobnej inwestycji, mogącej stanowić wzorzec urbanistyczny, jak również ustalenie, że przedmiotowa działka w znacznej części - ok. 1,1200 ha - stanowi grunty rolne, sklasyfikowane jako RIII b, które podlegają ochronie i zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagają uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze w trybie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka A zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 81 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 z późn. zm.) dalej: u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia SKO przedstawiło warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikające z art. 61 ust 1 u.p.z.p. wskazując, iż w myśl art. 61 ust 3 ww. ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że w przypadku budowy urządzeń infrastruktury technicznej nie określa się obszaru analizowanego i nie dokonuje się badania wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W ocenie organu odwoławczego budowa farmy fotowoltaicznej stanowi budowę infrastruktury technicznej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia infrastruktura techniczna. Definicja ta jest natomiast zawarta w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w myśl którego poprzez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi, albo nad ziemią, przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Bazując na wykładni celowościowej art. 143 ww. ustawy SKO stwierdza, że pojęcie infrastruktury technicznej nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Mając na uwadze charakter planowanej inwestycji i jej cel, zgodnie z którym stanowi ona zorganizowany zespół środków technicznych wytwarzających nośnik energetyczny w postaci energii elektrycznej, niebędący jednocześnie zakładem energetycznym, uznać należy, że budowa elektrowni fotowoltaicznych w postaci paneli ustawianych na stelażach, służących produkcji energii elektrycznej, stanowi rodzaj infrastruktury technicznej. Budowa farmy fotowoltaicznej

w swych założeniach funkcjonalnych nie różni się od budowy farmy wiatrowej. Jedne

i drugie urządzenia techniczne służą do wytwarzania energii elektrycznej poza zakładem energetycznym; różny pozostaje jedynie sposób produkcji tej energii.

Skoro zatem w orzecznictwie (np. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 900/12), jak i piśmiennictwie, utrwalony jest pogląd prawny, iż farmy wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, brak jest racjonalnych przesłanek, aby za takowe nie uznać farm fotowoltaicznych. Stanowisko takie zajął w podobnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r. II SA/Sz 245/13, w którym wyrażono pogląd, że budowa urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii stanowi budowę urządzeń infrastruktury technicznej, wobec czego taka inwestycja nie musi spełniać warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy, w ocenie SKO, organ I instancji niezasadnie uznał,

że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wyznaczania obszaru analizowanego i poszukiwania zabudowy o podobnych cechach i właściwościach

w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt. 1 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja, jako zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej, korzysta z wyłączenia obowiązku spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy.

SKO podziela natomiast stanowisko organu I instancji w kwestii ochrony gruntów rolnych jako przesłanki odmowy wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej we wniosku inwestycji, wskazując, iż w myśl art. 7 ust 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze oznacza ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych (art. 3 pkt 6 ustawy). Przedmiotowa działka gruntu przeznaczona jest dla potrzeb produkcji rolnej, zatem jej wykorzystywanie do budowy farmy fotowoltaicznej musiałoby być związane ze zmianą jej przeznaczenia na nierolną. Oznacza to, iż dla gruntów rolnych kl. I-III zachodzi konieczność uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 761/11), albowiem brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych uzyskanej w trybie art. 61 ust 1 pkt 4 u.p.z.p. Teren inwestycji musi pokrywać się z terenem jednej lub kilku działek w całości, a nie stanowić jedynie ich wydzieloną umownie część. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2008 r., (sygn. II OSK 16/06) wskazano, że "ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Podobnie uznał WSA w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 900/12 i WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 505/11, czy też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 879/13, w którym Sąd również zajmował się inwestycją dotyczącą montażu paneli fotowoltaicznych. Jeżeli zatem, tak jak w niniejszej sprawie, w skład działki zainwestowania wchodzi grunt kl. III b, planowanie inwestycji zmieniającej przeznaczenie gruntu na nierolny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy taka zgoda zostanie udzielona w planie miejscowym. Umowne wydzielenie przez skarżącą części działki, nieobejmującej gruntów kl. III, nie ma znaczenia prawnego i nie zmienia charakteru tej działki jako nieruchomości rolnej sklasyfikowanej jako grunt kl. Illb.

Powyższą decyzję pełnomocnik Spółka A

r. pr. G.L. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż skarżąca planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, podczas gdy teren planowanego zamierzenia ogranicza się do części działki o numerze ewidencyjnym [...] obejmującej grunty rolne oznaczone symbolem klasy [...],

b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko i wyłącznie do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie jedynie jej części, określonej przez wnioskodawcę;

b) art. 7 ust. 1 i 2 Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej "u.o.g.r.i.l.") poprzez dokonanie błędnego ich zastosowania i przyjęcia, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja, na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów nie wymagających takiej zmiany.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreśla, iż przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nie była cała działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], a jedynie jej część, wskazana na załączniku graficznym załączonym do przedmiotowego wniosku oraz do pisma skarżącej z dnia [...]r. Teren inwestycji obejmuje jedynie grunty rolne stanowiące użytki rolne (pastwiska) klasy IV, a nie grunty rolne stanowiące użytki rolne klasy III i lepsze. Skoro teren inwestycji ogranicza się i zamyka w stosunku do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IV, to zgodnie z brzmieniem przepisów art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 u.o.g.r.i.l. do zmiany przeznaczenia tychże gruntów na cele nierolnicze nie jest wymagane wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest wymagana zgoda jakichkolwiek organów w tym zakresie. Skoro zaś nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, to spełniony jest w niniejszej sprawie warunek określony w treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.. Nie sposób bowiem dojść do przekonania, dokonując analizy przepisów prawa w tym zakresie, iż wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być objęta wyłącznie cała działka gruntu o określonym numerze ewidencyjnym. Żaden przepis prawa nie nakazuje takiego formułowanie wniosku o wydanie warunków zabudowy.

Skarżący wskazuje, iż wprawdzie SKO swoje stanowisko w zakresie braku możliwości wnioskowania o decyzję o warunkach zabudowy dla części działki oparło na orzeczeniach sądownictwa administracyjnego, to jednak straciło z pola widzenia fakt, iż orzeczenia te odnosiły się do innych stanów faktycznych. W głównej mierze sądy w powołanych orzeczeniach rozstrzygały problem definiowania "zwartego obszaru projektowego" na gruncie u.o.g.r.i.l., nie zaś możliwości występowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki.

Tymczasem, dokonując analizy możliwości występowania o decyzję o warunkach zabudowy dla części działki, należy poddać pod wykładnie przepisy u.p.z.p., z których jednoznacznie wynika, iż brak jest podstaw do utożsamiania pojęcia "terenu", określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. z pojęciem "całej działki", bądź pojęciem "całej działki o określonym numerze ewidencyjnym", co stara się zunifikować SKO. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunku, że teren (a nie działka) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Także przepisy regulujące wymogi formalne wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazują, iż wnioskodawca we wniosku powinien określić granice terenu planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej (...).

Utożsamianie pojęć "teren" oraz "cała działka" czy "cała działka o określonym numerze ewidencyjnym" jest zatem zbyt daleko idącą, wręcz dowolną, wykładnią obowiązujących przepisów. Zarówno w doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że ustawodawca wielokrotnie w przepisach u.p.z.p. stosuje też inne pojęcia: pojęcie "nieruchomości" (art. 6), jak i pojęcie "działki" (art. 2 pkt 12). W takiej sytuacji, zgodnie z wykładnią logiczną przez "teren" należy rozumieć coś innego, niż w ramach wskazanych powyżej pojęć. W innym bowiem przypadku ustawodawca zastosowałby bowiem jedno z nich również w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czy też art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.. W związku z powyższym, należy przyjąć literalne brzmienie pojęcia "teren", zgodnie z którym nie jest ono zależne od pojęć "nieruchomości" i "działki".

Podobne stanowisko można odnaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1283/10,

a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 listopada

2013 r., sygnatura akt II SA/Sz 902/13, w którym Sąd stwierdził, iż wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może dotyczyć całości lub też części działki, która daje się jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, która nie dotyczy terenu objętego obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na powyższe skarżący podnosi, iż żaden przepis prawa nie nakazuje, aby przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy była cała działka o określonym numerze ewidencyjnym. Skoro zaś żaden przepis prawa nie wskazuje, że nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy dla części działki (dla danego terenu inwestycji), to zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

Wskazany przez SKO tok myślowy uniemożliwiałby także w konsekwencji wydanie różnych warunków zabudowy i późniejszą realizację na ich podstawie różnych inwestycji w tym samym czasie w przypadku dużych gruntów objętych jedną działką ewidencyjną. Jeśli bowiem nie można byłoby uzyskać warunków zabudowy dla części działki gruntu o określonym numerze ewidencyjnym i byłaby konieczności uzyskania ich dla całej działki, to późniejsze wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wygaszałaby wszystkie inne decyzje dla tego terenu (art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) i trzeba byłoby za każdym razem uruchamiać cały proces budowlany od początku dla wszystkich inwestycji, dla których warunki zabudowy zostałyby wygaszone. Z całą pewności nie było to intencją ustawodawcy.

Należy zatem uznać, że SKO dokonało błędnego zastosowania przepisów art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.i.l. do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, błędnie przyjmując,

iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja, na cele nierolnicze, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, skoro "teren" inwestycji ogranicza się do gruntów rolnych nie wymagających takie formy zmiany tychże gruntów. Całe planowane przedsięwzięcie ograniczać się bowiem będzie do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IV.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje na niezasadność skargi.

Podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji był art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 o.g.r.i.l., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 8 marca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie z dniem 26 maja 2013 r. Zgodnie z tym przepisem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust.2, a więc m.in. użytków rolnych klas I –III, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1).

Powyższą nowelą wyłączono kryterium obszarowe dotyczące możliwość "odrolnienia" użytków rolnych klas I-III. W obecnym stanie prawnym każde przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest możliwe jedynie w planie miejscowym.

W niniejszej sprawie przedmiot sporu sprowadza się zatem do oceny dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji (montażu) paneli fotowoltaicznych z obiektami towarzyszącymi, zamierzonej przez inwestora na działce rolnej, obejmującej w części grunt kl. III, w sytuacji, gdy inwestor wskazuje, że inwestycja ma być realizowana na części działki obejmującej grunt klasy niższej - IV.

W ocenie sądu orzekającego w niniejszym składzie prawidłowe jest stanowisko organów administracji w niniejszej sprawie uznać należy za trafne, a dokonana przez organy wykładnia at. 7 ust. 1 i 2 u.o.r.i.l. jest prawidłowa i trafnie odwołuje się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tym zakresie, również tego odnoszącego się do poprzedniego brzmienia tego przepisu, odwołującego się do normy obszarowej Zmiana sposobu wykorzystania określonego terenu, której skutkiem jest jego przeznaczenie na cele budowlane, obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne, nie zaś wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję.

W wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1442/11 (LEX

nr 1367269) wyjaśniono, że "zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowana w ten sposób inwestycję. Działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu. Poza tym nie może ujść z pola widzenia fakt, że w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczenie ich na cele nierolnicze (nieleśne) jako wyjątek od tej zasady".

Przedstawione stanowisko należy uznać za aktualne mimo zmiany stanu prawnego w odniesieniu do art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż nie uległ zmianie cel tej ustawy.

Zamiarem inwestora jest realizacja na działce geodezyjnej oznaczonej numerem [...], stanowiącej grunt rolny celu o charakterze produkcyjnym, inwestycji niezwiązanej z produkcją rolniczą. Argumenty skarżącego na temat usytuowania planowanej inwestycji tylko na części tej działki nieobejmującej gruntu chronionego, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, terenem, o którym mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest obszar, wskazanej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy działki ewidencyjnej. Również analiza pozostałych przepisów art. 61 u.p.z.p posługujących się pojęciem "terenu" (art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, ust. 5 i 6, a także art. 63) nie pozwala na przyjęcie, że "terenem" o którym mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. może być część działki. Także z art. 52 ust. 2 tej ustawy, stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, nie można wyprowadzić tezy, że wniosek inwestora, który musi określać granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej o właściwej skali, obejmujący "teren, którego wniosek dotyczy", może być ograniczony tylko do części działki.

Wbrew zatem wywodom skargi pojęcie "teren", o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 4 u.ż.z.p. jest pojęciem szerszym niż pojęcie "działki" lub "nieruchomości". Skarżący ma rację, iż pojęć tych nie należy utożsamiać lecz wyciąga z tego niewłaściwe wioski. W ocenie Sądu, teren, w rozumieniu tego przepisu, to obszar obejmujący co najmniej jedną działkę, czyli obszar geodezyjnie, a więc i prawnie wyodrębniony, lub większą ich ilość.

Wobec przedstawionej wyżej treści skargi i zawartej w niej argumentacji stwierdzić przede wszystkim należy, iż złożony przez skarżącą w dniu [...] r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazywał jako teren inwestycji działkę nr [...] w obrębie [...]. Do wniosku inwestor dołączył m.in. dwa egzemplarze kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, opis inwestycji, szkic sytuacyjny, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji.

Organ I instancji ustalił, iż działka nr [...] stanowi w znacznej części (ok. 1.1200 ha grunty rolne sklasyfikowane jako R IIIb.

Nadto w dniu [...] r. wnioskodawca złożył w organie I instancji pismo, informujące ten organ, że na szkicu sytuacyjnym załączonym do wniosku została błędnie oznaczona granica terenu objętego wnioskiem i obszary, na które ta decyzję będzie oddziaływać i przedłożono nowy szkic sytuacyjny, z którego wynika,

iż inwestycja będzie realizowana na części działki nr [...], oznaczonej symbolem [...].

Przedłożony przez wnioskodawcę szkic sytuacyjny nie może być jednak uznany za dokument, z którego wynika klasa bonitacyjna gruntu na którym realizowana ma być inwestycja. Nie przesądza o tym aktualny sposób ich użytkowania (np. jako pastwiska). Dokumentem takim powinien być wypis z rejestru gruntów.

Znajdujący sią w aktach sprawy wydruk z rejestru gruntów nie dotyczy działki

nr [...]. Niesporne jest jednak, iż działka nr [...] obejmuje grunty sklasyfikowane jako

R IIIb, które zgodnie z art. 7 ust.2 pkt 1 u.o.g.r.i.l. wymagają zgody Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze, w trybie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stanowisko organów obu instancji w tej kwestii uznać należy zatem za trafne

i odpowiadające prawu. Znajduje ono potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które niejednokrotnie wskazywały, iż terenem, o którym mowa

w art. 61 ust.4 u.p.z.p. jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a więc obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest inwestycja (por. wyroki WSA w Gdańsku z 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 879/13). W zakresie tej tezy zachowują również aktualność wydane w poprzednim stanie prawnym, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK299/09; z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 429/09; z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 670/09 oraz z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 303/10).

Także w wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1031/12 stwierdzono, iż "w decyzji o warunkach zabudowy przesądza się jedynie

o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na konkretnej działce. Nie określa się natomiast dokładnego usytuowania inwestycji na działce". Powyższy pogląd wiąże się z istotnym, dostrzeżonym już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle obowiązującego w poprzednim brzmieniu art. 7 u.o.g.r.i.l. problemem niebezpieczeństwa fragmentarycznego przeznaczania zwartych obszarów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonywanego w celu obejścia przepisów tej ustawy"

Również WSA w Gdańsku, w wyroku o sygn. II SA/Gd 879/13, powołując się

na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku sygn. akt. II OSK 1442/11 z dnia 6 grudnia 2012 r., stwierdził, że "zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowana w ten sposób inwestycję".

Mając na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii uznaje się za urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (takie stanowisko zajął też tut. Sąd w sprawie II SA/Sz 245/13) Sąd w niniejszym składzie nie zakwestionował trafności stanowiska SKO w tym zakresie. Sąd w pełni podziela też stanowisko tego organu w zakresie zasad ochrony gruntów rolnych w sytuacji, gdy grunty chronione wg art. 7 ust. 2 u.o.g.r.i.l. stanowią część działki inwestycyjnej.

Zawarta w zaskarżonej decyzji wykładnia tego przepisu uwzględnia jego cel, jak i zasadniczy cel całej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W konsekwencji trzeba przyjąć, iż organy właściwe do wydania decyzji

o warunkach zabudowy zasadnie uznały że decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie o możliwości realizacji inwestycji na działce objętej wnioskiem. Taka decyzja nie określa dokładnego usytuowania na działce objętej wnioskiem i inwestycji, jak również przedstawiona do wniosku mapa tarasu obejmująca działkę inwestycyjną zawierającą oznaczenia, iż w jej obrębie znajdują się grunty różnych klas bonitacyjnych nie daje podstaw do ścisłego określenia umiejscowienia na działce gruntów poszczególnych klas. W tej sytuacji uznać należy, iż sam fakt, że działka geodezyjna wskazana jako teren inwestycji, obejmuje grunty klas chronionych przez art. 7 us.t 1 i 2 u.og.r.i.l., oznacza, iż znajduje wobec niej zastosowanie art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p., tzn. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy teren ten wymagać będzie uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolicze i nieleśne. Tylko bowiem bezsporne wykazanie przez inwestora, że teren inwestycji nie obejmuje takich gruntów, daje organowi podst6awę do przyjęcia, że teren nie wymaga takiej zgody.

Ponieważ w obecnym stanie prawnym każde przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, niezależnie od ich powierzchni, wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, podjętej w toku procedowania planu miejscowego, sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela przedstawionej w skardze takiej wykładni wskazanych w niej przepisów, uznając, iż jej skutkiem byłoby obejście normy wyrażonej w art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Jeśli zaś chodzi o wskazany w skardze wyrok tut. Sądu w sprawie II SA/Sz 902/13 to dotyczył on całkowicie innej sytuacji, związanej z wydaniem decyzji

o warunkach zabudowy dla części działki, która nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego i z kwestią ochrony gruntów rolnych wyrok ten nie ma nic wspólnego. Z kolei wyrok WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1283/10, na który powołuje się strona skarżąca, zapadł w stanie prawnym sprzed nowelizacji art. 7 u.o.g.r.i.l. dokonanej ustawą z dnia 8 marca 2013 r. zatem nie ma on bezpośredniego przełożenia na uwarunkowania prawne niniejszej sprawy, a nadto wyraża odmienne stanowisko od przeważającej w tym zakresie linii orzeczniczej, której przykłady przytoczono powyżej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.