Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 207/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2015r. po rozpoznaniu wniosku B. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi B. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki postanawia: odmówić B. J. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2015r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy B. J. w którym wniosła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a). Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od reguły określonej w art. 199 p.p.s.a. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Na podstawie danych podanych we wniosku przez wnioskodawczynię nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w jej przypadku.

Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz mężem i córką. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 8.384,79 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie uzyskiwane

z tytułu pracy przez wnioskodawczynię w wysokości 3.848,00 złotych, małżonka

w wysokości 2.529,29 złotych oraz córkę w wysokości 2.007,50 złotych.

Wnioskodawczyni podała, że posiada dom o pow. 91 m² oraz nieruchomość o pow. 0,4214 ha.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że uiszczenie opłaty

w wysokości 500 złotych spowoduje duży uszczerbek w utrzymaniu jej rodziny. Podała, że miesięczne koszty utrzymania jej rodziny pokrywają się z uzyskiwanymi dochodami. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że córka ma problemy z kręgosłupem

i podlega leczeniu i rehabilitacji. W związku z tym ponosi część wydatków na jej leczenie. Skarżąca wskazała także, iż małżonek i córka utrzymują się wyłącznie

z dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości wskazanej wyżej.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację finansową i majątkową wnioskodawczyni uznano, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie nie zachwieje sytuacją finansową wnioskodawczyni w sposób uniemożliwiający zapewnienie minimum warunków socjalnych. Niewątpliwie konieczność zapłaty kosztów sądowych zawsze powoduje uszczerbek i ewentualnie konieczność ograniczenia innych wydatków, jednakże pamiętać należy, iż zastosowanie instytucji przyznania prawa pomocy jako wyjątku od zasady ponoszenia przez strony kosztów sądowych jest możliwe tylko w sytuacji powstania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu, nie zaś w przypadku powstania jakiegokolwiek uszczerbku. Chodzi zatem o sytuację, w której poniesienie kosztów sądowych uniemożliwiłoby stronie zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wnioskodawczyni z mężem i córką mają zapewnione potrzeby bytowe o czym świadczy wysokość miesięcznego dochodu jaki wspólnie uzyskują tj. kwotę 8.384,79 złotych miesięcznie. Posiadanie przez wnioskodawczynię, jej małżonka oraz córkę miesięcznych dochodów w takiej wysokości wyklucza możliwość, uznania jej za osobę wykazującą trudności w zakresie zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie będącą w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, a w szczególności posiada stały miesięczny dochód, to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego.

Podkreślić należy, że prawo pomocy nie może być nadużywane w sytuacji gdy, wnioskodawczyni wraz z mężem i córką posiada stały i niemały dochód.

Biorąc pod uwagę sytuację finansową i majątkową wnioskodawczyni uznano, że brak jest uzasadnionych powodów dla przerzucenia na współobywateli kosztów sądowych w sprawie prowadzonej przez skarżącą. Stwierdzono, że skarżąca

z dochodów jakie uzyskuje z małżonkiem i córką jest w stanie w całości ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie. Oceniono, że poniesienie kosztów sądowych przez wnioskodawczynię nie spowoduje utraty płynności finansowej nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.