Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2655/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2655/10

U Z A S A D N I E N I E

Skarżąca K. N. zwróciła się na formularzu PPF o ustanowienie radcy prawnego. Podała że utrzymuje się z rent: polskiej i australijskiej. Poza mieszkaniem kwaterunkowym nie posiada majątku.

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca złożyła pismo w którym wskazała wysokość wydatków. I tak wydatki te wynoszą: z tytułu energii elektrycznej 83 zł, gazu 35 zł na 2/m-ce, telefonu 60 zł, lekarstw 200 zł, środków czystości 100 zł. Dodatkowo Skarżąca spłaca kartę kredytową, na dowód czego przedstawiła wykaz bankowy. Ponadto przedłożyła wyciągi bankowe, informację o wysokości czynszu, zeznania podatkowe.

Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:

Skarżąca zwróciła się o ustanowienie pełnomocnika, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca utrzymuje się renty otrzymywanej z ZUS w wysokości ok. 639 zł oraz renty australijskiej w kwocie ok. 3.900 zł. Łączny jej dochód wynosi zatem ok. 4.539 zł. Wśród ponoszonych wydatków Skarżąca wymieniła czynsz za mieszkanie (445 zł), opłaty za energię elektryczną (83 zł/2m-ce), gaz (35 zł/2m-ce), telefon (60 zł), lekarstwa (200 zł) i środki czystości (100 zł). Dodatkowo Skarżąca spłaca zadłużenie z tytułu limitu na karcie kredytowej w kwocie 100 zł (saldo zadłużenia wynosi 1.777 zł). Stałe miesięczne wydatki – bez kosztów zakupu żywności – wynoszą więc 963 zł. Jak wynika z analizy przepływów finansowych na rachunku bankowym Skarżąca z otrzymywanych dochodów opłaca także składkę na ubezpieczenie zdrowotne i zaliczkę na podatek dochodowy od renty zagranicznej, których łączna kwota wynosi ok. 750 zł. Z konta bankowego dokonywane

III SA/Wa 2655/10

są także przelewy na rzecz naczelnika urzędu skarbowego. Ich tytuł oznaczono jako "realizacja zajęcia rachunku". W kwietniu br. przelano kwotę 708 zł, zaś w czerwcu 2.025 zł.

Dokonując analizy ponoszonych przez Skarżącą koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego referendarz sądowy doszedł do wniosku, że jest ona w stanie z otrzymywanych dochodów wygospodarować środki celem opłacenia wybranego przez siebie pełnomocnika. Należy bowiem pamiętać, że instytucja prawa pomocy skierowana jest do osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, by zapewnić im realizację prawa do sądu. W niniejszej sprawie Skarżącą trudno uznać za osobę w trudnej sytuacji materialnej. Otrzymywane przez nią renty wynoszą łącznie ponad 4.500 zł, a zatem znacznie przewyższają średnią krajową. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.