Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 3391/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 639
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3, art. 18 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 85 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.), Asesor WSA Ireneusz Fornalik, Protokolant Małgorzata Kraus, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

SA/Bd 3391/03

UZASADNIENIE

Rada Gminy P. w dniu [...] podjęła uchwałę w sprawie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług (działki nr [...] i [...]) we wsi N., wniesionego przez S. B.

Na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 1000, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) uchwalono, co następuje:

§ 1. Uwzględnić zarzut odnoszący się do zapisu przeznaczenia terenu w projekcie

planu miejscowego - § 6 ust. 1 lit. b oraz ust. 2 pkt 2 dotyczący terenu

oznaczonego symbolem [...], wniesiony przez S. B.

pismem znak [...] z dnia [...] z uwzględnieniem art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z

późn. zm.).

§ 2. Odrzucić zarzuty wniesione przez S. B. odnoszące się do:

1. zapisu ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług we wsi N.w § 6 ust. 2 pkt 2 lit. l, ł, m oraz zapisu w § 6 ust. 3 lit. i, dotyczące terenu oznaczonego symbolem [...], przedstawionego na kopii, która stanowi załącznik do niniejszej uchwały,

2. zapisu projektu uchwały, z którego nie wynika by wniosek złożony przez wnoszącego zarzut o zmianę przeznaczenia gruntu rolnego (stanowiącego działki nr [...] i [...] położone w N.) na cele zabudowy usługowej - nie został uwzględniony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego kopia stanowi załącznik do niniejszej uchwały,

3. nie uwzględnienia wyroku z dnia 8 maja 2001 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr VI/32/99 Rady Gminy z dnia 22 lutego 1999 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu zgłoszonego do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla terenu położonego we wsi N. oznaczonego symbolem [...],

4. nie wykonania obowiązku powiadomienia prokuratury o popełnieniu przestępstwa z tytułu art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że działki nr [...] i [...] objęte projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług, położone są w miejscowości N., a ich właścicielem jest S. B.

Zgodnie z obowiązującym dotychczas miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy P. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] - działki nr [...] i [...] stanowią grunty rolne przeznaczone do rolniczego wykorzystania.

Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług we wsi N. - dla terenu objętego nim objętym, przewiduje ustalenia w brzmieniu:

"§ 6.1. Ustala się następujący podział działek nr [...] i [...] na poszczególne tereny

zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

wymienionym w § 1 niniejszej uchwały:

a/ 1 ZN - teren zieleni nieurządzonej,

b/ 2 U/UP - usługi,

c/ 3 LS - teren zieleni leśnej,

2. Dla terenów oznaczonych symbolami: 1 ZN, 2 U/UP, 3 LS - powstałych w

wyniku podziału określonego w § 6 ust. 1 niniejszej uchwały wprowadza

następujące ustalenia:

1/ 1 ZN - teren zieleni nieurządzonej:

a/ teren stanowi część nieużytku rolnego stanowiącego grunty organiczne,

częściowo i sezonowo zalany wodami, adaptuje się dotychczasowe

użytkowanie terenu,

b/ zakaz przekształcania i zmiany sposobu użytkowania terenu, wymagane

pozostawienie jego naturalnej funkcji remizy śródpolnej,

2/ 2 U/UP - teren usług

a/ przeznaczenie podstawowe terenu - wszelkie usługi (np. gastronomia,

handel o powierzchni sprzedaży ograniczonej do wielkości określonej

w przepisach odrębnych, stacja paliw itp.) oraz usługi produkcyjne

(np. produkcja paliw ekologicznych lub inne usługi możliwe do

zlokalizowania na podstawie przepisów szczególnych),

b/ na terenie przewiduje się lokalizację budynku lub zespołu budynków

usługowych (np. związanych z obsługą podróżnych takich jak stacja

paliw) oraz wykorzystywanych na cele działalności produkcyjnej,

c/ rodzaj prowadzonej działalności nie może powodować uciążliwości

dla innego rodzaju usług prowadzonych na terenie oraz dla terenów

sąsiednich,

d/ obiekty gospodarczo-garażowe, należy realizować w jednej bryle z

obiektami usługowymi i produkcyjnymi, wyjątkowo jako obiekty

wolno stojące,

e/ obiekty usługowe i produkcyjne muszą być z sobą zharmonizowane,

zapewniać warunki ładu przestrzennego i ochrony krajobrazu

kulturowego,

f/ lokalizacja obiektów budowlanych na terenie w granicach określonych

nieprzekraczalnymi liniami zabudowy,

g/ wysokość obiektów kubaturowych lokalizowanych na terenie warunkuje

się rodzajem prowadzonej działalności usługowej i produkcyjnej, przy

czym obiekty swoją wysokością powinny tworzyć harmonijną całość

w przestrzeni uwzględniając uwarunkowania funkcjonalne, społeczno-

gospodarcze, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno-estetyczne

oraz nie wprowadzać dysonansu w krajobrazie a obiekty gospodarczo-

garażowe nie mogą być wyższe od obiektów usługowych,

h/ dachy obiektów wskazane wysokie, pochylenie połaci powyżej 30% z

tolerancją 5%, wskazane symetryczne, dopuszcza się wielopołaciowe

lub płaskie,

i/ lokalizowana na terenie zabudowa powinna spełniać określone normami

i przepisami szczególnymi warunki techniczne obowiązujące na dzień

realizacji inwestycji,

j/ na terenie należy urządzić miejsca parkingowe i place manewrowe dla

pojazdów usługobiorców,

k/ minimum 30% powierzchni terenu należy pozostawić ekologicznie

czynne,

l/ przez teren przebiega odcinek napowietrznej linii średniego napięcia

15 kV, dla które ustala się strefę techniczną liczoną po 5 m od osi linii,

ł/ przez teren projektowane jest przeprowadzenie gazociągu wysokiego

ciśnienia DN 300, PN 6,3 MPa relacji S. - M. (zgodnie z

przebiegiem uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy

P. z dnia [...] Dz. Urz. Województwa B. Nr 31, poz. 163 z dnia 31 lipca

1997 r.), dla którego ustala się strefę

kontrolowaną stanowiącą obszar wyznaczony po obu stronach osi

gazociągu, o szerokości 6 m, liczoną po 3 m od osi gazociągu, realizacja

zainwestowania w sąsiedztwie projektowanego gazociągu wymaga

zachowania obowiązujących norm i przepisów szczególnych oraz

uzyskania uzgodnienia z właściwym użytkownikiem wymienionego

gazociągu,

m/ na terenie znajdują się urządzenia melioracyjne, lokalizacja

zainwestowania z uwzględnieniem warunków Gminnej Spółki Wodnej,

n/ ogrodzenie terenu ażurowe o maksymalnej wysokości do 2,0 npt.,

o/ obowiązują ustalenia § 6 ust. 3 i 4,

3/3 LS - teren zieleni leśnej:

a/ część terenu stanowi istniejące zadrzewienie o charakterze zbliżonym

do zieleni leśnej wykorzystywane jako zadrzewienie przydrożne,

b/ adaptuje się dotychczasowe użytkowanie tej części terenu,

c/ zakaz przekształcania i zmiany sposobu użytkowania części terenu

zadrzewionego.

W punkcie 3 uchwały ustalono szczegółowe zasady uzbrojenia oznaczonych symbolami i wymienionych w § 6 ust. 1, powstałych w wyniku podziału określonego na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały.

Od powyższych ustaleń projektu planu S. B. wniósł zarzuty podnosząc, że:

1. przeznaczenie terenu zapisane w projekcie planu miejscowego - § 6 ust. 1 lit. b oraz ust. 2 pkt 2 dotyczące terenu oznaczonego symbolem 2 U/UP, nie jest jednoznaczne, teren powinien być przeznaczony na usługi i produkcję,

2. zapisy § 6 ust. 2 pkt 2 lit. l, ł, m oraz zapis § 6 ust. 3 lit. i projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące terenu oznaczonego symbolem 2 U/UP w zakresie istniejącego i projektowanych sieci uzbrojenia technicznego, rodzą prawa do terenu dla osób trzecich oraz naruszają prawo własności,

3. z projektu uchwały nie wynika by złożony przez wnoszącego zarzut, wniosek o zmianę przeznaczenia gruntu rolnego (stanowiącego działki nr [...] i [...] położone w N.) na cele zabudowy usługowej - nie został uwzględniony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według wnoszącego odmowa uzgodnienia projektu planu miejscowego przez właściwy zarząd drogi, w tym przypadku Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. z powołaniem się na względy bezpieczeństwa i ograniczonej dostępności do drogi krajowej nr [...] - nie ma umocowania prawnego,

4. nie uwzględniono wyroku z dnia 8 maja 2001 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Gdańsku w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr VI/32/99 Rady Gminy z dnia 22 lutego 19099 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu zgłoszonego do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla terenu położonego we wsi N. oznaczonego symbolem [...] w zakresie uzgodnienia z właściwym zarządem drogi warunków obsługi komunikacyjnej terenu,

5. Gmina nie dopełniła obowiązku powiadomienia prokuratury o popełnieniu przez właściwy zarząd drogi przestępstwa z tytułu art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego, znamiona czego nosi odmowa uzgodnienia obsługi komunikacyjnej terenu.

Rozpatrując wniesione zarzuty stwierdzono, iż:

1. O przystąpieniu do opracowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy decyduje Rada Gminy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z póżn. zm.

W rozpatrywanym przypadku z wnioskiem o przystąpienie do sporządzania planu miejscowego wystąpił S. B. - na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy, w granicach swojej własności.

Wniosek S. B. dotyczył:

- zmiany przeznaczenia terenu działek [...] i [...] na działalność gospodarczą i

budownictwo mieszkaniowe.

2. Ustalenia projektu planu odnoszą się do poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, podając warunki, jakie należy spełnić dla realizacji określonych inwestycji. Z mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - art. 4 ust. 1 ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania przestrzennego terenu należy do zadań własnych gminy. Działając na podstawie przepisów cytowanej ustawy, gmina w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego decyduje o przeznaczeniu danego terenu dla realizacji określonych celów. Plan miejscowy nie narusza stosunków własnościowych ani stanu posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu.

3. Projekt planu miejscowego, ustala przeznaczenie terenu 2 U/UP na usługi - zapisy § 6 ust. 1 lit. b oraz § 6 ust. 2 pkt 2. Ustalenia § 6 ust. 2 pkt 2 lit. a przewidują wprawdzie lokalizację na terenie wszelkich usług oraz usług produkcyjnych, jednak dla jednoznaczności zapisu projektu planu postanowiono uwzględnić podniesiony zarzut.

Należy uzupełnić dotychczasowy zapis projektu planu w § 6 ust. 1 lit. b oraz § 6 ust. 2 pkt 2 o: "działalność produkcyjną".

4. Gmina na mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ma prawo ustalić szczegółowe warunki zagospodarowania i zabudowy terenów objętych projektem planu - art. 10 ust. 1 pkt 1, 5 i 6.

Dlatego między innymi projekt niniejszego planu oprócz linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy biorąc pod uwagę dotychczasowe lokalne rozwiązania w zakresie obsługi infrastruktury technicznej, przewiduje pozostawienie na działce nr [...] istniejących sieci infrastruktury technicznej.

Również uwzględnia zamierzenia projektowane przyjęte wcześniejszą uchwałą Rady Gminy (dot. prowadzenia przez teren gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300, PN 6,3 MPa relacji S. - M. - zgodnie z przebiegiem uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] - (Dz. Urz. Województwa B. Nr 31, poz. 163 z dnia 31 lipca 1997 r.).

Istniejące i projektowane sieci infrastruktury technicznej nie służą wyłącznie do celów zaspokojenia potrzeb uzbrojenia terenu 2 U/UP. Stanowią sieci i urządzenia służące i obsługujące sąsiednie obszary gminy, a w niektórych przypadkach (np. gazociąg) gminy przyległe, pełniąc tym samym rolę sieci urządzeń publicznych. Obciążenie wszystkich terenów w tym przyległych nieruchomości jest równomierne, nie zachodzi przypadek szczególnie niekorzystnego potraktowania przez Gminę wnoszącego zarzut.

Wprawdzie pozostawienie na działce nr [...] sieci infrastruktury technicznej może powodować pewne uciążliwości wynikające z potrzeby np. udostępnienia ich konserwacji, nie będzie natomiast miało zasadniczego wpływu na możliwość zabudowy terenu. Projekt planu miejscowego nie narzuca ściśle miejsc lokalizacji poszczególnych obiektów budowlanych.

Projekt planu określa tylko nieprzekraczalne linie zabudowy, które pozwalają lokalizować poszczególne obiekty w miejscu, które szczegółowo określił projekt budowlany. Zgodnie z zapisem art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w planie zagospodarowania przestrzennego ustala się według potrzeb "zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury".

Ustalenia projektu planu nie powodują naruszenia prawa własności, nie rodzą prawa do terenu dla osób trzecich, co uzasadniono powyżej oraz nie powodują też spadku wartości nieruchomości.

W tym przypadku może nastąpić wzrost wartości nieruchomości, wobec możliwej zmiany przeznaczenia terenu z rolniczego na teren usług produkcyjnych.

Zapisy projektu planu miejscowego dotyczące wymogów uzgadniania projektu budowlanego nie powinny być traktowane jako obciążenia dla użytkownika bądź właściciela, mają za zadanie zwrócenie uwagi na możliwe do wystąpienia na terenie utrudnienia w przypadku przystąpienia do projektowania i realizacji zamierzonej inwestycji. Wymóg uzgadniania projektu budowlanego zapisany jest w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.).

5. Procedura sporządzania planu miejscowego została określona w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm..

Art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. c wymienionej ustawy nakłada na Wójta Gminy obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu "osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu uzasadniając odmowę ich uwzględnienia".

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 Wójt Gminy uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu z:

"g/ właściwym zarządem drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę".

Działki nr [...] i [...] we wsi N. objęte niniejszym projektem planu położone są w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], dostęp do działek odbywa się przez istniejący zjazd indywidualny. Projekt planu miejscowego przewidywał obsługę terenu usług przez istniejący zjazd. Właściwym zarządem drogi, z którym należało uzgodnić projekt planu - jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B.

Uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług we wsi N. z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. przeprowadzano trzykrotnie każdorazowo nie uzyskano uzgodnienia przedłożonego projektu planu.

Powodem odmowy uzgodnienia było powołanie się na względy bezpieczeństwa ruchu i ograniczonej dostępności do drogi krajowej nr [...] wynikające z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym - (Dz. U. Nr 120, poz. 1283) oraz zakaz zmiany charakteru istniejących zjazdów indywidualnych na zjazdy publiczne w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 2, § 55 ust. 1 pkt 4 i § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - (Dz. U. Nr 43, poz. 430).

Brak uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie określonym w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g - należy potraktować jako brak zgody właściwego zarządu drogi na zmianę zasad obsługi komunikacyjnej terenu, a tym samym brak zgody na zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu tj. przekształcenia z terenu rolnego na teren usługowo-produkcyjny.

6. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym "ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach".

W uzasadnieniu wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...], wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w dniu 8 maja 2001 r. (sygn. akt II SA/Gd 635/99) na str. 7 i 8 podniesiono znaczenie obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwał o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd ten uznał, że "Brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej uchwały powoduje, że jest ona niezgodna z prawem, gdyż została ona podjęta z naruszeniem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym".

Tym samym Wójt Gminy ponawiając tryb sporządzania planu miejscowego wynikający z art. 18 ust. 2 w związku z art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - uwzględnił wyrok NSA z dnia 8 maja 2001 r.

7. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest przepisem szczególnym i zgodnie z art. 1 ust. 1 "określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach".

Art. 3 ustawy określa, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do:

1/ zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny,

2/ ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenu

należącego do innych osób lub jednostek organizacyjnych".

Odmowa uzgodnienia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu usług we wsi N., nie nosi znamion przestępstwa ściganego z urzędu, nie zachodzi tu więc przypadek określony w art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego, na który powołuje się wnoszący zarzut.

W sprawach związanych ze sporządzeniem projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - (Dz. U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), na podstawie której (art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g) Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B., jako właściwy zarząd drogi, działając "w zakresie swej właściwości rzeczowej i miejscowej" (art. 20) ma prawo w oparciu o przepisy odrębne odmówić uzgodnienia projektu planu miejscowego. Odmowa zaś uzgodnienia projektu planu, sama w sobie, nie jest przestępstwem podlegającym przepisom art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

8. Prace nad projektem planu przebiegają zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.

Na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy złożył S. B. zarzucając, iż wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa powodującym jej nieważność.

Zdaniem skarżącego Rada Gminy P. opracowując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyciągnęła właściwych wniosków z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.05.2001 r., stwierdzającego nieważność wcześniejszej uchwały podjętej w tym przedmiocie.

W szczególności skarżący zarzucił, że organy Gminy przy opracowywaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oparły się na nieważnych z mocy prawa uzgodnieniach Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. która bez podstawy prawnej odmówiła uzgodnienia przedkładanego projektu planu, nie uzasadniając w sposób należyty swego stanowiska.

Skarżący zaznaczył, że GDDKiA w swych pismach nie wymieniła żadnej z ustawowych przyczyn uzasadniających odmowę uzgodnienia projektu planu z powodu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ Gminy powinien w tej sytuacji wystąpić o uzgodnienia do jednostki nadrzędnej, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie przedmiotowej skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i nie zakończenie do tego dnia postępowania w sprawie skutkowało tym, że na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwanej p.s.a.).

Dokonując na mocy art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, że nie narusza ona norm materialnych ani proceduralnych.

Rozpatrując niniejszą skargę Sąd zobowiązany był do oceny kwestionowanego projektu planu zarówno w kontekście zarzutów skargi (ewentualnego naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia), a więc w kategoriach publicznych praw podmiotowych, jak i w kontekście tego, czy w sprawie nie naruszono obiektywnego porządku prawnego.

Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd kontrolował wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, nie był natomiast uprawniony do oceny celowości i słuszności podjętych rozstrzygnięć co do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zawiera jedynie unormowanie dopuszczające możliwość wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na taką uchwałę (art. 24 ust. 4 tej ustawy). Brak jest natomiast w tej ustawie przepisów, które stanowić by mogły normatywną podstawę dla określenia zakresu kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy.

W myśl art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, zatem jest uprawniony dokonać kontroli z punktu widzenia legalności (zgodności z prawem materialnym i procesowym), nie jest zaś uprawniony do kontroli celowości zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie może zastępować organu administracji publicznej w działaniach należących do jego kompetencji. Skoro zaś ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) wykluczyć należy z zakresu kontroli sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ocenę celowości poszczególnych ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba mieć jednak na uwadze, że ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Zachowanie wymogów tej procedury podlega kontroli sądu administracyjnego. Jednym z założeń tej procedury, dającym odczytać się z art. 1 ust. 1 wspomnianej ustawy, jest rozwiązywanie konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w sprawach związanych z planowaniem przestrzennym. Planowanie przestrzenne, którego efektem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, kształtujący wraz z innymi przepisami prawa wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) siłą rzeczy powoduje konflikty interesów wskazanych podmiotów.

Z drugiej strony ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym gwarantuje ochronę prawa własności nakazując uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ochronę prawa własności gwarantuje też Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji). Jednakże ochrona ta nie jest absolutna. Już bowiem Konstytucja zastrzega możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy (art. 64 ust. 3).

Prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym również innych niż własność okoliczności. W powołanym przepisie zaledwie przykładowo wymieniono okoliczności takie jak wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, walory ekonomiczne przestrzeni itp. Przytoczone względy wskazują na istotne znaczenie w procedurze planowania przestrzennego zasad rozwiązywania konfliktów pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Jednym z instrumentów przewidzianych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym służącym rozwiązywaniu konfliktów, jakie rodzi planowanie przestrzenne jest możliwość wniesienia zarzutu przez każdego, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość wniesienia zarzutu służy temu, aby ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organ gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś obowiązkiem Rada Gminy jest rozważenie naruszenia interesu prawnego lub prawa osoby zgłaszającej zarzut; czyniąc to winna ocenić te okoliczności, o których była mowa, a więc skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uwzględnić okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu organ podejmując zaskarżona uchwałę w sposób wszechstronny oraz wyczerpujący ustalił i rozważył istotne okoliczności sprawy, przy właściwym zastosowaniu przepisów materialnych i proceduralnych mających zastosowanie w sprawie, w szczególności: art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i 2, art. 18, art. 19, art. 20, art. 24 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.z.p.), a ponadto przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Odnosząc się do treści skargi za niezasadny należało uznać zarzut co do nie uwzględnienia przez organy Gminy stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 08.05.2001 r. sygn. akt II SA/Gd 635/99. Zauważyć bowiem trzeba, że stwierdzenie w powołanym wyroku nieważności uchwały Rady Gminy z dnia 22.02.1999 r. było konsekwencją uznania, że zaskarżona uchwała nie zawierała właściwego uzasadnienia, a więc była niezgodna z prawem.

Po ponownym sporządzeniu projektu planu miejscowego dla terenu usług we wsi N. i rozpatrzeniu zarzutów wniesionych do planu przez skarżącego, Rada Gminy podjęła uchwałę, w której zawarła wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia.

Organ Gminy wskazał konkretne przesłanki, jakimi kierował się przyjmując dane rozwiązania planistyczne oraz powody, dla których nie mogły być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie.

Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Rady Gminy, że w świetle art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wiążącym przy sporządzaniu projektu planu miejscowego było stanowisko wyrażone przez właściwego zarządcę drogi.

Wbrew temu, co wywodzi skarżący, przepisy regulujące procedurę sporządzania planu miejscowego nie przewidują możliwości występowania przez organy Gminy do jednostki nadrzędnej wobec zarządcy drogi, który wyraża negatywne stanowisko w zakresie uzgodnienia projektu planu.

Nietrafnie też zarzuca skarżący niezgodność z prawem stanowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. zajętego w ramach wymaganych uzgodnień.

Bezspornym w sprawie było, że działki nr [...] i [...] we wsi N. objęte przedmiotowym projektem planu położone są w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], która według rozporządzenia Rady Ministrów z 29.09.2001 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (Dz. U. Nr 120, poz. 1283) - przewidziana jest docelowo jako droga ekspresowa (klasy - S). W tej sytuacji uzasadnionym było uwzględnienie przez zarządcę drogi przy opiniowaniu projektu planu planowanej przebudowy wymienionej drogi krajowej, przez budowę drugiej jezdni wg parametrów drogi ekspresowej.

Brak aprobaty ze strony zarządcy dla treści projektu w zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowego terenu znajduje oparcie w przepisach § 9 ust. 1 pkt 2, § 55 ust. 1 pkt 4 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), z których pierwszy expressis verbis statuuje zakaz stosowania zjazdów na drodze klasy S.

Dodać przy tym trzeba, że zarządca drogi przy uzgadnianiu projektu nie może swego stanowiska ograniczyć do aktualnego stanu drogi, ale musi też - jako organ administracji drogowej odpowiedzialny za projektowanie planów rozwoju sieci drogowej - uwzględniać również planowane zmiany dotyczące dróg. W konsekwencji brak wymaganego uzgodnienia ze strony zarządcy drogi determinowało przyjęcie przez organy Gminy rozstrzygnięć kwestionowanych przez skarżącego.

Z tych względów za bezzasadny należało uznać zarzut co do nieważności stanowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, a tym samym nieważności zaskarżonej uchwały.

Nie budzi z punktu widzenia wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego żadnych zastrzeżeń Sądu, zawarte w uchwale Rady Gminy rozstrzygnięcie dotyczące pozostałych zarzutów.

Zaskarżona uchwała w sposób przekonywujący i wyczerpujący przedstawia wybór dokonany przez Radę Gminy w zakresie rozwiązania przyjętego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skutkującego częściowym odrzuceniem zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. Analizując działania organów Gminy podjęte w toku procedury sporządzania projektu planu miejscowego oraz w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały, należało dojść do wniosku, że zachowane zostały przez organ wszelkie wymogi formalno-prawne przewidziane w u.z.p.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 151 p.s.a.