Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1243/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 40 , art. 41
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 9 poz 43
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Olkuszu na uchwałę Rady Gminy Trzyciąż z dnia 29 listopada 2000 r. nr XXV/163/2000 w przedmiocie zasad przyłączania się do wodociągu wiejskiego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2000 r. Rada Gminy Trzyciąż podjęła uchwałę Nr XXV/163/2000 w sprawie zasad przyłączania się do wybudowanego i oddanego do użytku wodociągu wiejskiego na terenie Gminy Trzyciąż.

W § 1 przedmiotowej uchwały ustalono, że prawo podejmowania decyzji co do dodatkowych przyłączeń budynków do wiejskiej sieci wodociągowej podejmuje wójt.

Zgodnie z jej § 2 uzyskanie zgody na przyłącz do sieci wodociągowej wiązało się z obowiązkiem uiszczenia stosownej wpłaty na konto Urzędu Gminy. § 3 określił wysokość opłaty na kwotę 820 zł plus podatek od towarów i usług. § 4 zawiera wykaz możliwych do udzielenia ulg i zwolnień z obowiązku uiszczania opłaty za przyłączenie do wodociągu. § 5 zawierał przepisy derogacyjne, a § 6 termin wejścia w życie uchwały.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Olkuszu pismem z dnia 21 września 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rad Gminy Trzyciąż Nr XXV/163/2000 w sprawie zasad przyłączania się do wybudowanego i oddanego do użytku wodociągu wiejskiego na terenie Gminy Trzyciąż. Działając w oparciu o art. 8, art. 50 § 1 i 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Prokurator zarzucił przedmiotowej uchwale naruszenie art. 40 i 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W oparciu o powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, a powołane przepisy nie mogą stanowić podstawy do nałożenia obowiązku ponoszenia opłat za podłączenie do gminnych sieci wodociągowych.

W ocenie strony skarżącej zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, gdyż nosi znamiona aktu prawa miejscowego, tzn. posiada cechę ogólności – generalności, abstrakcyjności, określa adresata - poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy, dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności, stanowi podstawę do obliczenia i ustalenia wysokości opłaty za każdorazowe podłączenie się do sieci wodociągowej.

W dalszej części skargi wskazano, że w polskim systemie prawnym żaden przepis nie daje gminie uprawnień do ogólnego wprowadzania opłat w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących. Przepisem takim nie może być powołany w podstawie kwestionowanej uchwały art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., ani też art. 4 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej.

Prokurator podniósł, że ustalone zakwestionowaną uchwałą opłaty mają cechy jednostronnie nałożonej na obywateli daniny publicznej. Tymczasem w okresie uchwalania przedmiotowej uchwały nie było przepisów ustawowych, które upoważniałyby gminę do wprowadzenia takich opłat.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Trzyciąż wniosła o oddalenie skargi.

Rada Gminy podniosła, że uchwała Nr XXV/163/2000 z dnia 29 listopada 2000 r. w sprawie zasad przyłączania się do wybudowanego i oddanego do użytku wodociągu wiejskiego na terenie Gminy Trzyciąż nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z brzmienia uchwały i jej podstawy prawnej.

Wskazano, że przedmiotem skutecznego wniesienia skargi mogą być tylko takie uchwały, które obowiązują w dacie wniesienia skargi, a ta uchwała został uchylona późniejszą uchwałą z dnia 7 września 2005 r. Nr XXXVII/183/2005.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola Sądu ogranicza się do zbadania czy organ jednostki samorządu terytorialnego wydając akt prawa miejscowego działał zgodnie z przepisami prawa i w granicach udzielonego upoważnienia ustawowego.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały Rady Gminy Trzyciąż uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarga została złożona przez prokuratora co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), jej wniesienie nie było też ograniczone żadnym terminem, gdyż skarga dotyczy aktu prawa miejscowego (art. 53 § 3 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżoną uchwałą Rady Gminy wprowadziła dla mieszkańców gminy obowiązek uiszczania opłaty za przyłączenie do istniejącej sieci wodociągowej. Z treści te uchwały wynika ponad wszelką wątpliwość, że nałożono na mieszkańców Gminy Trzyciąż obowiązek jej uiszczenia. Powołany paragraf drugi zaskarżonej uchwały nie prowadzał jedynie fakultatywności czy też dobrowolności w zakresie uiszczania tejże opłaty. W każdym przypadku nałożenia jakiegokolwiek obowiązku na mieszkańców gminy, organ gminy winien dysponować właściwą podstawą prawną.

Określona tą uchwałą opłata ma cechy opłaty narzuconej mieszkańcom, będącej daniną publiczną wprowadzoną przez Gminę.

W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwanej d alej w skrócie "u.s.g.". Żaden z tak powołanym przepisów nie stanowił dostatecznej podstawy do nakładania na mieszkańców jakichkolwiek ciężarów, w tym opłat przyłączeniowych.

Powołany art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. zawiera podstawę prawną do wydawania aktów prawa miejscowego jedynie w zakresie ustalania zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Pod pojęciem "zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej" nie można rozumieć uprawnienia do nakładania opłat i zaskarżona uchwała nie należy do kategorii aktów prawnych określających zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego (np. wyrok NSA z dnia 31 maja 1996 r., I SA/Łd 65/96; z dnia 16 grudnia 1996 r., II SA/Kr 1377/96; uchwała SN z dnia 26 września 1995 r., III AZP 22/95, OSNAPiUS 1996, nr 6, poz. 80, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2320/2000) w zakresie ustalania zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 40 ust. 2 pkt 4) nie mieści się wprowadzanie opłat za korzystanie z nich.

Art. 41 ust. 1 u.s.g. stanowi tylko o tym, że akty prawa miejscowego uchwalane są w drodze uchwał i także ten przepis nie stanowi samodzielnej podstawy do wydawania aktu prawa miejscowego.

Należy wyjaśnić, że również żaden z przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 z późn. zm.) nie zawierał i nie zawiera podstawy prawnej do podejmowania uchwał określających odpłatność za podłączenie do sieci wodociągowej.

Skład orzekający w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2002 r., sygn. akt I SA 2793/01, zgodnie z którym w okresie podejmowania zaskarżonej uchwały art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej zawierał jedynie - co i tak może budzić wątpliwości - podstawę prawną do ustalenia cen za doprowadzanie wody, nie można zaś w żadnym względzie uznać tego przepisu za podstawę prawną nałożenia w drodze uchwały rady gminy obowiązku ponoszenia opłat za podłączenie do sieci wodociągowej. Co więcej art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały o charakterze aktu prawa miejscowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Wr 1415/01).

Zgodnie z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązującego na obszarze działania tych organów. Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Powyższa regulacja oznacza, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, sprowadzających się w istocie do wydawanie aktów o nakładaniu opłat, nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego.

W polskim systemie prawnym żaden przepis nie daje gminie uprawnień do ogólnego wprowadzania obciążeń fiskalnych w drodze regulacji prawnych powszechnie obowiązujących czy to w drodze aktów administracyjnych, czy też czynności prawa cywilnego.

Sąd nie podziela stanowiska Rady Gminy, że zaskarżona uchwała jest jedynie aktem wewnętrznym (aktem wewnętrznego kierownictwa, skierowanym tylko do organu wykonawczego Gminy). Uchwała Rady Gminy Trzyciąż z dnia 29 listopada 2000 r. jest przepisem prawa miejscowego, zawiera ona bowiem normy generalne, skierowane do mieszkańców Gminy Trzyciąż, których gospodarstwa domowe będą mogły być podłączone do sieci wodociągowej. Każde podłączenie do wiejskiego wodociągu obarczone było obowiązkiem (a nie jedynie dobrowolnością) uiszczenia stosownej opłaty, a nie np. opłaty za późniejsze dostarczanie wody. Adresat tej uchwały został określony generalnie.

Ustawodawca określił zasady finansowego uczestnictwa właścicieli nieruchomości w budowie urządzeń infrastruktury technicznej, w tym zakładania instalacji wodociągowych poprzez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Była to jedna z prawnych możliwości obciążenia właściciela nieruchomości z tytułu wybudowania urządzenia infrastruktury technicznej, jeżeli w skutek budowy wzrosła wartość nieruchomości. Tryb obciążania i ustalania opłat adiacenkich regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Podstawy do nakładania opłat nie zawierały art. 98-107 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 230). Przepisy tej ustawy również odwoływały się do opłat adiacenckich (art. 99 i 100 Prawa wodnego z 1974 r.).

Nie ma również racji Rada Gminy Trzyciąż wskazując, że w związku z uchyleniem zaskarżonej uchwały w 2005 r., brak jest obecnie podstaw do jej skutecznego zaskarżenia. Zaskarżona uchwała mogła zostać zakwestionowana przez prokuratora poprzez wniesienie stosownej skargi do sądu administracyjnego w każdym czasie, nawet po jej uchyleniu. Uchwała ta wywołała bowiem określone skutki prawne i w związku z tym nawet po jej uchyleniu są podstawy do zbadania, czy uchwała ta została wydana zgodnie z prawem (kryterium legalności). Stwierdzenie nieważności takiej uchwały może mieć znaczenie dla oceny skutków, jakie uchwała ta wywołała.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego wydana została bez podstawy prawnej.

Sąd stwierdził nieważność całości zaskarżonej uchwały, mając na uwadze art. 94 ust. 1 u.s.g., który znosi czasowe ograniczenie eliminowania uchwał z obrotu prawnego w stosunku do uchwał będących aktami prawa miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.