Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 727/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c, art. 62 pkt 1, art. 113, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie Jolanta Rajewska NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 703/06 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 703/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: decyzją z dnia [...] maja 1983r, znak [...], na podstawie art. 2,3,4,7,8 i 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.), Prezydent Miasta K. orzekł o wywłaszczeniu na potrzeby Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K. nieruchomości o powierzchni [...] ha, oznaczonej numerem [...], położonej w K. przy ul. [...], stanowiącej własność J. D..

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1981 r., znak [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy szpitala z polikliniką dla Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K.. Zgodnie z tym planem wywłaszczona nieruchomość przeznaczona została pod budowę stacji trafo, tlenowni, magazynu materiałów aptecznych, garaży wraz z podjazdem i budynku portierni.

Po rozpatrzeniu wniosku J. D. o zwrot przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 , art. 137 ust. 1, art. 142, art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), i art. 104 k.p.a., decyzją z dnia [...], Prezydent Miasta K. odmówił zwrotu na rzecz J. D. żądanej nieruchomości.

Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na brak należytego zbadania przez organ pierwszej instancji przesłanek z art. 136 ust. 3 i 137 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. ponownie odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w trwałym zarządzie Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K., uzasadniając to tym, że cel wywłaszczenia określony w ogólnym planie realizacyjnym, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] września 1981 r. został zrealizowany, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazał, że w toku postępowania wywłaszczeniowego proponowano skarżącej działkę zamienną w obrębie terenów budownictwa jednorodzinnego, jednakże żadnej z ofert nie przyjęła.

Wobec odmowy przyjęcia nieruchomości zamiennej, a także w wyznaczonym terminie ustalonego odszkodowania ze strony właścicielki określonego w decyzji; na wniosek Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w K. odszkodowanie w kwocie 577.866,00 zł. zostało złożone do depozytu Sądu Rejonowego w K., na podstawie postanowienia Ns [...] z dnia [...] października 1993r. ([...]).

Wywłaszczenie powołaną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1983r. nastąpiło na potrzeby Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K. z przeznaczeniem na budowę szpitala z polikliniką dla KW MO w K..

Według planu realizacyjnego budowy szpitala z polikliniką dla KW MO w K. zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1981r. znak: [...], w oparciu o którą dokonano wywłaszczenia, nieruchomość objęta roszczeniem przeznaczona została pod budowę stacji trafo, tlenowni, magazynu materiałów aptecznych, garaży wraz z podjazdem oraz budynku portierni.

Następnie nieruchomość przy ulicy [...], m.in. działka nr [...] o pow. [...] m2 będąca przedmiotem niniejszego postępowania, na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] listopada 1990r w sprawie rozdysponowania majątku i mienia KW MO w K. została protokołem z dnia 27 grudnia 1990r. przekazana na rzecz Zarządu Służby Zdrowia MSW i A w K.. Z treści tego protokołu wynika, że przedmiotem przekazania był m.in. wybudowany na działce nr [...] murowany budynek garażowy wraz z agregatornią i stacją trafo o łącznej kubaturze 2613.4 m2 jak również sieć infrastruktury technicznej.

Z kolei w 1998r. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] sierpnia 1998r. znak: [...] w/w nieruchomość przekazano w trwały zarząd na rzecz Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej Zarządu Służby Zdrowia MSW i A w K. na czas nieoznaczony.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. K., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003r nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod usługi zdrowia, urządzenia specjalne - tereny zamknięte bezpieczeństwa wewnętrznego - w uzupełnieniu mieszkalnictwo, handel hurtowy -ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów szczególnych - symbol terenu I 27 A2 UZ. UI. Na dzień dzisiejszy brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowy teren.

Zostały przeprowadzone oględziny spornej nieruchomości, w wyniku których ustalono, że działka nr [...] (obecnie część działki nr [...]) ma kształt prostokąta -północna granica przylega do ulicy [...], od strony południowej graniczy z działką nr [...]. Granicę wschodnią stanowi ściana garaży znajdujących się na przedmiotowej działce zachodnia granica przebiega wzdłuż budynku szpitala Ginekologiczny Położniczego przy ulicy [...] w odległości 3 m. Część nieruchomości od strony szpitala to wąski pas gruntu porośnięty trawą i krzewami , przez który przebiegają podziemne sieci uzbrojenia terenu m.in. kanalizacji, telekomunikacyjne i wodociągowe. Ponadto znajdują się tam również 2 studzienki kanalizacji deszczowej i studzienki telekomunikacyjne. Nieruchomość od strony ulicy [...] jest ogrodzona. Około 50% nieruchomości zajmuje budynek garażowy murowany składający się z 14 boksów wraz z dojazdem. W budynku znajduje się między innymi stacja trato, garaże dla karetek, pomieszczenia magazynowe oraz pomieszczenie, w którym znajduje się odprowadzenie wody zimnej w celu zabezpieczenia drugiego ujęcia wody dla Szpitala Ginekologiczno - Położniczego przy ulicy [...].

Ponadto pismem z dnia 8 września 2005r Zakład Opieki Zdrowotnej MSW i A poinformował tut. organ, że protokołem z dnia 27 grudnia 1990r Komendant Wojewódzkiej Policji w K. przekazał na rzecz Zarządu Służby Zdrowia MSW w K. w/w działkę zabudowaną budynkiem garażowym, murowanym wraz z agregatornią i stacją trato, o łącznej kubaturze 2613,4 m3 wyposażony w instalację elektryczną. Zakład nie posiada dokumentów określających dokładną datę wybudowania garaży. Studzienki kanalizacyjne, jak również inne urządzenia infrastruktury technicznej znajdujące się na niezabudowanej części działki od strony szpitala są w dalszym ciągu czynne i użytkowane przez Zakład Opieki Zdrowotnej MSW i A w K..

W ocenie Prezydenta Miasta K. powyższe ustalenia wskazują, że cel wywłaszczenia został zrealizowany więc tym samym nie zaszły przesłanki uzasadniające zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...].

Wojewoda Ś. nie podzielił ustaleń organu pierwszej instancji co do zrealizowania w całości celu, na jaki nieruchomość została wywłaszczona. Jednakże organ ten, powołując się na treść art. 137 ust. 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazał, iż nie jest możliwy zwrot części wywłaszczonej nieruchomości, bowiem, zgodnie z obowiązującymi w dacie złożenia wniosku o zwrot ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod usługi zdrowia, urządzenia specjalne - tereny zamknięte bezpieczeństwa wewnętrznego.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz stan nieruchomości Wojewoda stwierdził, że pomimo braku pełnej realizacji celu wywłaszczenia, nie ma podstaw do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłej właścicielki, gdyż nie ma możliwości zgodnego z prawem, racjonalnego zagospodarowania części nieruchomości, na której cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, co wyłącza zastosowanie art. 137 ust. 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na decyzję Wojewody Ś., J. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia stosownego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, jak również wypłacenia zwaloryzowanego odszkodowania, znajdującego się w depozycie Sądu Rejonowego w K..

Skarżąca zarzuciła, że wywłaszczona nieruchomość, według pierwotnie opracowanej dokumentacji, miała być wykorzystana dla potrzeb szpitala, jako działka rekreacyjna, na co ona wyraziła zgodę, a tymczasem zbudowano na niej 14 garaży, dwie studzienki kanalizacji deszczowej, linię telefoniczną i ułożony został kabel ziemny telefoniczny. Dlatego też zdaniem skarżącej nieruchomość nie została, wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

O oddalenie skargi wniósł również uczestnik postępowania Zakład Opieki Zdrowotnej MSWiA w K., wnosząc o oddalenie skargi, podnosząc, iż około 50% nieruchomości zajmuje budynek garażowy, murowany, składający się z 14 boksów wraz z dojazdem.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 703/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]

Sąd podniósł, że wywłaszczona działka nie była przeznaczona na cele rekreacyjne dla potrzeb szpitala lecz pod budowę portierni, garażów, magazynu materiałów aptecznych, stacji trafo i tlenowni, co wynika ze znajdującego się w aktach planu, stanowiącego załącznik do decyzji z [...] września 1981 r. Z planu tego wynika ponadto, iż nie cała nieruchomość miała być zabudowana oraz, że na jej pozostałej części miała się znajdować roślinność.

Na podstawie porównania tego planu z mapą przedstawiającą obecny stan zagospodarowania tej samej działki Sąd pierwszej instancji stwierdził, że prawie w całości zamierzenie inwestycyjne zostało zrealizowane, a wyjątkiem jest niewielki budynek portierni, który nie został zbudowany. Sąd wskazał ponadto, że, co nie było przewidziane w planie stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] września 1981r., na przedmiotowej nieruchomości zostały zbudowane dwie studzienki kanalizacyjne i jedna telefoniczna, stanowiące infrastrukturę niewątpliwie bezpośrednio związaną z funkcjonowaniem polikliniki.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż cel, na jaki została wywłaszczona nieruchomość, prawie w całości został zrealizowany i to w terminie, o jakim mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dlatego też nie może być wątpliwości co do tego, że brak jest podstaw do zwrotu całej wywłaszczonej nieruchomości.

Wskazano, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż aktualnie część garaży jest wydzierżawiana osobom trzecim, nie ma istotnego znaczenia w sytuacji, gdy nieruchomość została wywłaszczona między innymi właśnie pod budowę garaży, który to cel został zrealizowany.

W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do zwrotu części nieruchomości na podstawie art. 137 ust. 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Sąd stwierdził, że mając na uwadze usytuowanie nieruchomości, brak jest możliwości zagospodarowania niezabudowanej jej części, zwłaszcza, iż jak to ustalił organ odwoławczy, nie istnieje możliwość zagospodarowania tej niewielkiej części działki zgodnie z obowiązującym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o zwrot planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, J. D. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, o utrzymanie w mocy zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i w żadnej części przez nią nie uiszczonej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 62 pkt 1 polegające na błędnym i niezasadnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że zostały skompletowane niezbędne dokumenty w sprawie oraz iż zapoznał się z wszystkimi prawidłowo złożonymi przez skarżącą dokumentami i zarzutami w sprawie;

b) art. 113 § 1 polegający na niezasadnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, podczas, gdy w rzeczywistości konieczne i celowe było głębsze przeanalizowanie sprawy, a w szczególności przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organy administracyjne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie cała nieruchomość została zagospodarowana w sposób wskazany w decyzji wywłaszczeniowej, a nadto część nie została zagospodarowana w ogóle w sposób tam wskazany. W ocenie skarżącej Sąd błędnie przyjął, że nie istnieje możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nawet w części oraz wskazano, że argumentacja Sądu przedstawiona w uzasadnieniu wyroku sprowadza się w zasadzie do powtarzania tej zaprezentowanej przez organy niższego rzędu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Zakład Opieki Zdrowotnej MSWiA, wniósł o jej oddalenie, przychylając się do stanowiska Sądu pierwszej instancji.

Wskazano ponadto, że w niniejszej sprawie organ administracyjny pierwszej instancji w dniu 3 października 2000 r. przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości i z tej czynności, sporządzony został protokół.

Podkreślono, że oględziny te wykazały, iż skarżąca nie miałaby możliwości, zgodnego z prawem racjonalnego wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości, bowiem jest ona przeznaczona na usługi zdrowia, urządzenia specjalne – tereny zamknięte bezpieczeństwa wewnętrznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Granice postępowania kasacyjnego wyznaczone są podstawami wskazanymi w skardze kasacyjnej. Ta zasada związania Sądu drugiej instancji podstawami zaskarżenia, nakazuje skontrolować w tej sprawie zaskarżony wyrok jedynie w aspekcie zarzucanego naruszenia określonych w skardze kasacyjnej przepisów poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania.

Odnośnie wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.

W niniejszej sprawie, zarzut prawa procesowego stanowi naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 62 pkt 1 i art. 113 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 §1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też decyzji dotkniętej wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (art.145 § 1 pkt 1 lit. b), a także decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit.c).

Odnośnie naruszenia w/w przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie jest to przepis prawa materialnego, lecz regulacja o charakterze ustrojowym, a zatem proceduralnym. Przepis ten Sąd mógłby naruszyć tylko wtedy, gdyby pomimo swojej właściwości i spełnienia wszystkich wymogów formalnych, skargi w ogóle nie rozpoznał bądź rozpoznał ja z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności. Natomiast to, czy ocena legalności indywidualnego aktu administracyjnego była prawidłowa, czy też błędna, nie może być bez powiązania z innymi konkretnymi przepisami utożsamiane z naruszeniem art. 1 powołanej ustawy. Dlatego też tak postawiony zarzut nie jest uzasadniony.

Zarzut naruszenia art. 62 pkt 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest trafny. Przepis ten bowiem dotyczy działalności przewodniczącego wydziału. Jego treść reguluje wstępny etap postępowania przed Sądem administracyjnym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego nie wynika, aby nie zostały dołączone niezbędne do rozpoznania niniejszej sprawy dokumenty.

Z kolei przepis artykułu 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący bądź to nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, bądź też wtedy, gdyby nie zachodziła sytuacja z art. 113 § 2 a więc np. nie wskazano dowodu koniecznego do przeprowadzenia a powołano się na tę podstawę prawną do wydania zarządzenia.

Inaczej mówiąc omawiany przepis art. 113 § 1 upoważnia przewodniczącego do zamknięcia rozprawy, po uznaniu przez Sąd, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Można więc przyjąć, że ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Natomiast dla skuteczności skargi kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania art. 174 pkt 2 tej ustawy, konieczne jest ustalenie, że to naruszenie dotyczyło istotnych przepisów postępowania, gdyż tylko naruszenie takich przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że aby przepis ten był oceniany przez Sąd w kontekście naruszenia, to powinien być połączony z innym przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi np. z art. 106 § 3 ppsa w sytuacji, kiedy strona zgłasza dowód, zaś Sąd nie uwzględnia tego wniosku. Powołany przepis sam w sobie nie ma istotnego charakteru.

Kolejna kwestia, która wymaga rozważenia wiąże się z wnioskiem procesowym pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną, złożonym na rozprawie w dniu 18 lipca 2008r., w którym zakwestionował on dodatkowo, obok zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej, naruszenie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008r. sygn. akt K6/05.

W związku z tym podnieść należy, iż w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości dokonania zmiany ustawowych podstaw skargi kasacyjnej. Z treści art. 183 p.p.s.a. wynika tylko dopuszczalność przytoczenia przez wnoszącego skargę kasacyjną nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z takiego zaś sformułowania wskazanego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że chodzi w nim tylko o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych już wcześniej ujętych w treści skargi kasacyjnej, a nie przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Omówiony zatem przepis art. 183 p.p.s.a. nie dostarcza uzasadnionych podstaw do zmiany bądź rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w samej skardze kasacyjnej, a w szczególności do dokonania tego już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Jak to ujęto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt FSK 554/04 - Monitor Podatkowy 2005/1/13, "sąd może rozważyć zasadność skargi kasacyjnej w aspekcie podniesionych zarzutów i wniosków, nie jest natomiast uprawniony do rozpoznawania nowych zarzutów, zgłoszonych po wniesieniu skargi kasacyjnej, czy to przez stronę, czy to przez jej pełnomocnika, jeżeli nie były one uwzględnione jako podstawy skargi kasacyjnej (por. też wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04 - ONSAiWSA 2004/1/14).

Z przedstawionych zatem powodów omawiany wniosek, jako spóźniony, nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku prawnego. Mógłby być on przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie w sytuacji, gdyby skarga kasacyjna taki zarzut stawiała.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.