Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 513/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, 5,6, art. 4, art. 5, art. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze– dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i 6, art. 4, art. 6, art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm. – dalej jako "u.p.r."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2017 r. poz. 2101 ze zm. – dalej jako "u.p.g.k.") i § 1 Uchwały Rady Gminy Trąbki Wielkie z dnia 8 lipca 2013 r. nr 51/VII/2013 w sprawie zaliczenia wsi Błotnia, Drzewina, Graniczna Wieś i Mierzeszyn do II okręgu podatkowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2013 r., poz. 3135), Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2017 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta na okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2018 (M. P. z 2017 r., poz. 958), po rozpoznaniu odwołania T. L. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Wójta Gminy (dalej jako "Wójt") z dnia 1 lutego 2018 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2018 r. w kwocie 564,00 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 1 lutego 2018 r. Wójt ustalił dla Skarżącego i jego małżonki wysokość podatku rolnego za 2018 r. Z uzasadnienia wynika, iż wysokość podatku organ ustalił na podstawie złożonej przez Skarżącego informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji, w którym zarzucił zaniżenie podstawy opodatkowania nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] oraz nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Skarżący podał, iż kwestionuje granice nieruchomości, gdyż mapy ewidencyjne są sprzeczne z granicami tych nieruchomości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, połączenie sprawy odwołania ze sprawą o wznowienie postępowania oraz o uchylenie decyzji wydanych dla właścicieli działek graniczących z działką nr [...] i działką nr [...]. Nadto wniósł o zobowiązanie organu do ustalenia przedmiotu postępowania, czy Skarżący kwestionuje: wielkość pola powierzchni działek, przebieg granic i wielkość pola powierzchni działek i tym samym ustalenie przez organ stron postępowania.

Decyzją z dnia 4 grudnia 2018 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO powołało treść art. 1, art. 2, art. 3 ust.1 pkt 1, art. 4 ust. 1 u.p.r. oraz art. 21 ust. 1 u.p.g.k. i stwierdziło, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, a podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Na podstawie wypisów z rejestru gruntów organ ustalił, że łączna powierzchnia gruntów, oznaczonych jako działki gruntu o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] wynosi 9.5600 ha. Działka oznaczona numerem ewidencyjnym:

- [...] o powierzchni 5.800 ha składa się gruntów oznaczonych: RIVa (0.2600 ha), RIVb (1.9800 ha), RV (2.5200 ha), ŁV(0.9000 ha), N (0.1400 ha),

- [...] o powierzchni 2.5100 ha składa się z gruntu oznaczonego: RIVb (2.5100 ha),

- [...] o powierzchni 0.2900 ha składa się z gruntu oznaczonego: RV (0.2900 ha),

- [...] o powierzchni 0.3800 ha to grunt oznaczony ŁIV (0.3800 ha),

- [...] o powierzchni 0.5800 ha to grunt oznaczony jako ŁIV (0.5800 ha).

SKO przeprowadziło dowód z informacji zamieszczonej w elektronicznej bazie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, z których wynika, że wskazane działki gruntu stanowią własność Skarżącego i jego małżonki na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, a ich powierzchnie odpowiadają powierzchniom wskazanym w rejestrze gruntów. Nadto organ ustalił, iż wpisy widniejące w wymienionych księgach wieczystych pozostawały aktualne na dzień sporządzenia decyzji.

Zdaniem organu, jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i 7 (art. 3 ust. 5 u.p.r.). Jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości (art. 3 ust. 6 u.p.r.).

Z akt sprawy wynika, iż podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowiła liczba hektarów przeliczeniowych ustalona na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Przeliczenie powierzchni działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...], wynoszących 9.5600 ha fizycznych na liczbę ha przeliczeniowych wynoszących 4,30 (1,88 ha (grunty orne klasy IVb) + 1,75 ha (grunty orne klasy IVa i IVb) + 0,67 ha (użytki zielone klasy IV)) nastąpiło zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 143, poz. 1614) oraz na podstawie powołanej uchwały Rady Gminy z dnia 8 lipca 2013 r.

Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji dokonując ustalenia wysokości podatku rolnego uwzględnił zwolnienie od podatku rolnego gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne klasy V, na podstawie przepisu art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.r. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię 4.30 ha przeliczeniowego. Wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez podatnika informacji oraz danych z ewidencji gruntów.

Zdaniem SKO, istotą sporu w analizowanej sprawie nie jest kwestionowanie istnienia obowiązku podatkowego, a zaniżenie podstawy opodatkowania, wynikającej, zdaniem strony, z niezgodności granic nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 2.5100 ha oraz nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], z granicami wykazanymi w mapach ewidencyjnych. Wskazując na błędy w przebiegu granic Skarżący podał, iż działka nr [...] jest niezgodna powierzchniowo około 1,4 ha, zaś niegodność powierzchni działki nr [...] wynosi 2 ha.

W ocenie SKO przedmiotem oceny w niniejszej sprawie są grunty, w skład których wchodzą działki: [...], [...], [...], [...], [...], których łączna powierzchnia wynosi 9.5600 ha, nie zaś nieruchomości położone na terenie gminy P. Z informacji znanych organowi z urzędu wiadomym jest, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], położona w O., stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym realizowanym przez Wójta Gminy P.

SKO wskazało, iż jak wynika z wypisów ewidencji gruntów wielkość powierzchni działek nie uległa zmianie. Strona na potwierdzenie tej okoliczności również nie przedłożyła żadnej dokumentacji podważającej wiarygodność danych zawartych w ewidencji. Przenosząc powyższe również na grunt stanu faktycznego, który został ustalony w roku podatkowym 2017 r. stwierdzić należy, iż nie uległ on zmianie w żadnym zakresie. Powyższe potwierdza ostateczna i prawomocna decyzja SKO z dnia 25 września 2017 r. ([...]).

Powołując ponownie treść art. 21 ust. 1 u.p.g.k, art. 194 O.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych SKO stwierdziło, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które posiadają walor dokumentu urzędowego, a organy podatkowe ustalające bądź określające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innych danych, niż wynikających z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Nie są w związku z tym uprawnione do ustalania powierzchni gruntu we własnym zakresie. Dlatego też, z mocy powyższego przepisu, organ podatkowy ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany przyjąć dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, dopóki nie zostaną one zmienione w stosownym trybie.

SKO wyjaśniło, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie i właściciele są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Do czasu ewentualnej weryfikacji danych ujętych w ewidencji brak jest podstaw dla jej kwestionowania, jako podstawy wymiaru podatku.

Zdaniem SKO, skoro do dnia wydania decyzji przez organ nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków, to organy obu instancji nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku rolnego. Natomiast, jeśli odwołujący mimo to kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, w tym dane dotyczące granic działki skutkującej zmianą powierzchni działki, powinien doprowadzić do jej zmiany, w trybie przewidzianym w u.p.g.k., a dopiero w przypadku i ewentualnego uwzględnienia i wprowadzenia zmian w ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, o ile zmiany te miały miejsce we wcześniejszym okresie podatkowym.

W ocenie SKO, w niniejszym postępowaniu nie można doprowadzić do uchylenia wskazanych decyzji podatkowych innych podmiotów, gdyż nie ma ku temu podstaw. Z kolei połączenie sprawy odwołania ze sprawą wznowienia postępowania nie jest możliwe, gdyż tryb odwoławczy w postępowaniu zwykłym ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania jest takim trybem nadzwyczajnym, uruchamianym w oparciu o przesłanki wynikające z treści art. 240 § 1 O.p. od decyzji ostatecznych.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję SKO z dnia 4 grudnia 2018 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieustalenie: przedmiotu sporu - nieważność postępowania; stron postępowania - nieważność postępowania; naruszenie art. 200a § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin w terenie (znaków granicznych) oraz sprecyzowania przez organ pierwszej instancji argumentacji prawnej prezentowanej w decyzji z uwzględnieniem dokumentacji granicy prawnej nieruchomości, naruszenie art. 201 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię w związku z nieznajomością definicji granicy prawnej nieruchomości oraz skutków pozostawienia decyzji w obrocie prawnym (moc dowodowa dokumentu) - nieważność postępowania; zdaniem Skarżącego orzeczenia zostały wydane przez członków SKO objętych wnioskiem o wyłączenie (pismo z dnia 1 marca 2018 r.) - nieważność postępowania.

W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, o uchylenie postanowienia sygn. akt [...]; o uchylenie decyzji wydanych dla właścicieli działek: a) graniczących z działką nr [...] B., gm. T. W. (Nadleśnictwo K.), b) graniczących z działką nr [...] O. gm. P. i gm. T. W. (Nadleśnictwo K.), - o wystąpienie przez WSA w Gdańsku do Starosty Powiatowego o polecenie uprawnionemu geodecie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wymienionych w piśmie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia 4 grudnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta z dnia z dnia 1 lutego 2018 r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2018 r. Zatem nie było przedmiotem tego postępowania rozstrzyganie innych kwestii, aniżeli wymiar podatku rolnego za 2018 rok.

Stosownie do art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust.1 ww. ustawy). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1. dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2. dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. np. powierzchni gruntów. W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 u.p.g.k., zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, uwzględniły również informacje złożone przez Skarżącego.

Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów organ prawidłowo ustalił, że łączna powierzchnia gruntów, oznaczonych jako działki gruntu o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] wynosi 9.5600 ha. Na działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 5.800 ha składają się grunty oznaczone jako: RIVa (0.2600 ha), RIVb (1.9800 ha), RV (2.5200 ha), ŁV(0.9000 ha), N (0.1400), zaś na działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 2.5100 ha składa się grunt oznaczony jako RIVb (2.5100 ha). Grunt o numerze [...] o powierzchni 0.2900 ha jest oznaczony jako RV (0.2900 ha), a grunt o numerze [...] o powierzchni 0.3800 ha to grunt oznaczony jako ŁIV (0.3800 ha). Natomiast na działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni 0.5800 ha składa się grunt oznaczony jako ŁIV (0.5800 ha). Współwłaścicielami przedmiotowych nieruchomości jest Skarżący wraz z małżonką. Na okoliczność potwierdzenia powyższych danych, organ odwoławczy przeprowadził dowód z informacji zamieszczonej w elektronicznej bazie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, z których wynika, że działki gruntu o nr: [...], [...], [...], [...], [...], objęte kolejno wskazanymi księgami wieczystymi prowadzonymi przez Sąd Rejonowy, stanowią własność Skarżącego i jego małżonki na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, a ich powierzchnie odpowiadają powierzchniom wskazanym w rejestrze gruntów. Podkreślić należy, że dane zamieszczone w księgach wieczystych zostały odzwierciedlone w oparciu o treści wypisu z rejestru gruntów z dnia 7 marca 2018 r. oraz z dnia 3 grudnia 2018 r.

W niniejszej sprawie Skarżący argumentował, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i nie odniósł się do twierdzeń Skarżącego odnośnie granic nieruchomości, przy czym nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie sformułowanych zarzutów dotyczących stanu faktycznego i podstawy opodatkowania.

Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na wyniki przeprowadzonej kontroli oraz ewidencję gruntów i budynków.

Ustosunkowując się do zarzutu w zakresie granic nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 2.5100 ha, w stosunku do granic wykazanych w mapach ewidencyjnych, organ podatkowy zasadnie wskazał, iż z wypisów ewidencji gruntów uzyskanych od organu pierwszej instancji nie wynikało, by w zakresie wielkości powierzchni działek, stanowiących przedmiot opodatkowania nastąpiły jakimkolwiek zmiany. Zmiany takie nie zostały również w żaden sposób ujawnione w przywoływanych wyżej księgach wieczystych. W ocenie Sądu, co już zostało wskazane powyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawą wymiaru podatków, w tym i podatku rolnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia powierzchni gruntu, podlegającego opodatkowaniu ma wpis w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla podatnika przez Starostwo. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to ma możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wskazać w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania, Skarżący nie zaoferował nowych dowodów, które potwierdzałyby prezentowane stanowisko. W związku z tym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Stąd, zarzuty co do braku przeprowadzenia w toku postępowania rozprawy oraz nieprzeprowadzenia oględzin znaków granicznych są nieuzasadnione. Przeprowadzenie rozprawy w tym przedmiocie znajduje uzasadnienie w postępowaniu rozgraniczeniowym - ustalenia przebiegu granic nieruchomości, którego organ odwoławczy w podanym zakresie nie przeprowadza.

Co już wskazano powyżej, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu, w toku ustalania danych decydujących o wysokości zobowiązania podatkowego organ prawidłowo wziął pod uwagę również dostępną informację podatkową złożoną przez podatnika. Przy czym informacja o nieruchomościach, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu gruntów rolnych, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe uwzględniły, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, również informację złożoną przez podatnika. Za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię gruntów rolnych w oparciu o ujawnione dane.

W ocenie Sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku, zgodnie z tymi ustalonymi w Uchwale Rady Gminy. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie Skarżący podniósł w odwołaniu. SKO wyjaśniło, na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości.

Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 201 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię w związku z nieznajomością definicji granicy prawnej nieruchomości oraz skutków pozostawienia decyzji w obrocie prawnym, rodzącą w ocenie strony nieważność postępowania, Sąd wyjaśnia, że w kwestii tej zostało podjęte w dniu 3 grudnia 2018 r. sygn. akt [...]) odrębne rozstrzygnięcie, które nie stanowi przedmiotu kontroli w niniejszym postępowaniu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.