Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 482/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...]r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia wysokości niezaewidencjonowanego przychodu z działalności gospodarczej za 2012 r. i określenia ryczałtu. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia wysokości niezaewidencjonowanego przychodu z działalności gospodarczej za 2012 r. i określenia ryczałtu.

W skardze pełnomocnik podatnika zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że jedynym źródłem utrzymania strony jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.500 zł netto, a miesięczne jej wydatki oscylują wokół 1.000 zł. Zdaniem pełnomocnika konsekwencje egzekucji podatku w wysokości ponad 17 tys. zł mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu pierwotnego. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z kosztami codziennego utrzymania i regulowaniem bieżących opłat, w tym spłaty kredytu gotówkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA).

Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, strona nie wskazała bowiem okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności analiza całokształtu okoliczności wskazanych we wniosku nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, że spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić realnych możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Obowiązek przedstawienia takich danych spoczywa na wnioskodawcy – sąd nie ma obowiązku zastępowania w tym zakresie strony i poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu.

Z danych udostępnionych we wniosku wynika jedynie, że skarżąca uzyskuje dochody na poziomie 1.500 zł i ponosi wydatki (w tym na obsługę zobowiązań kredytowych) w wysokości 1.000 zł. We wniosku nie ujawniono ani z kim prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, ani też jakim majątkiem dysponuje ona i jej rodzina. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że swoją działalność (wydobycie kruszywa) przejęła po mężu, prowadziła ją przy wykorzystaniu koparki i ładowarki, mąż skarżącej posiada gospodarstwo rolne oraz, że oboje posiadają dom (wyjaśnienia podatniczki złożone 22 lutego 2016 r. – k. 147-148 akt kontroli podatkowej, załączone w sprawie I SA/Łd 481/17). Już z tych tylko informacji można wysnuć wniosek, że skarżąca ma możliwości finansowe, które pozwolą jej swobodnie zapłacić podatek w tej i równolegle toczącej się sprawie (łącznie ok. 22 tys. zł.), bez konieczności wszczynania postępowania egzekucyjnego.

Na koniec podkreślić należy, że nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić skarżącej. Określone w decyzji zobowiązanie należy bowiem do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty.

W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ake.