Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1961/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 21 grudnia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 199/10 w sprawie ze skargi B. Ż. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Ż. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 199/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Ż. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej.

Przedstawiając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu podniósł, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z uwagi na fakt niewłaściwego przechowywania broni palnej bojowej, co doprowadziło do tego, że jak podaje skarżący broń ta została skradziona. W toku kontroli warunków przechowywania broni w dniu 11 sierpnia 2008 r. ujawniono brak jednego egzemplarza broni krótkiej marki [...] nr [...] kaliber 9 mm. Skarżący wyjaśnił, iż broń przechowuje w garderobie, która jest przystosowana do przechowywania takiej broni i posiada stosowne zabezpieczenia, ale broni tej nie okazał. Nie mógł okazać tez w dnu 21 sierpnia 2008r. Po kolejnej kontroli w dniu 25 sierpnia 2008r i ponownym stwierdzeniu braku 1 szt. broni zgłosił w tym samym dniu tj 25 sierpnia 2008r. jej brak. Oświadczył, że wskazany egzemplarz broni prawdopodobnie został skradziony przez pracowników firmy [...], którzy remontowali garderobę. Podał, że kradzież nastąpiła na przełomie roku 2007/2008. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe Wydział IV Karny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt IV K 1266/08, warunkowo umorzył wobec skarżącego postępowanie w sprawie o czyn z art. 263 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kk, na okres 1 roku próby.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. skarżący, powołując się na swoje liczne zasługi z okresu II wojny światowej oraz okresu powojennego, wniósł aby nie cofano mu pozwolenia na broń. Podkreślił, że ma 81 lat i posiadanie broni palnej zapewnia mu psychiczne bezpieczeństwo, bowiem jego willa usytuowana jest w odosobnieniu i wobec tego w krytycznej sytuacji interwencja Policji mogłaby być problematyczna. W niedalekim sąsiedztwie w podobnej willi zamordowano dwoje ludzi w podeszłym wieku.

W związku z twierdzeniami skarżącego, w Komendzie Policji Warszawa Wawer ustalano, iż faktycznie na początku lat 90-tych w niedalekim sąsiedztwie dokonano zabójstwa małżeństwa, jednak w okresie ostatnich 5 lat z okolicy nie dochodzą żadne niepokojące sygnały. Organ Policji podkreślił, że skarżący naruszył zasady dotyczące przechowywania broni, w efekcie czego broń mogła być skradziona, a ponadto o zdarzeniu tym nie zawiadomił niezwłocznie Policji. Powyższe uzasadnia zatem cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o broni.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, skarżący wnosząc o jej uchylenie, podniósł zarzut naruszenia art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa, które miało istotny wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie oraz naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Podkreślił, iż broń przechowywał prawidłowo, a zatem nie może ponosić w związku z jej kradzieżą odpowiedzialności w postaci cofnięcia zezwolenia na jej posiadanie. Ponownie szeroko wskazał na swoje zasługi dla wynalazczości i wydobywania surowców, a także umiejętności i doświadczenia praktyczne w posługiwaniu się bronią.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na wstępie wskazał, iż w jego ocenie zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy obligował organ Policji do oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25. Przepis ten nakłada na posiadacza broni, w przypadku jej utraty, obowiązek niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomienia o tym fakcie Policji albo Żandarmerii Wojskowej. Zatem podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwierdzenie przez organy Policji, że posiadacz broni utracił ją i zaniechał powiadomienia o tym właściwych organów.

Sąd I instancji wskazał, iż ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że podczas policyjnej kontroli przechowywania broni w dniu 11 sierpnia 2008 r. stwierdzono brak u skarżącego broni palnej [...] kaliber 9 mm. Obowiązek zgłoszenia jej utraty skarżący zrealizował dopiero w dniu 25 sierpnia 2008 r., tj. po upływie dwóch tygodni od chwili stwierdzenia jej braku. Bezsporne jest również, że wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt IV K 1266/08, Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe warunkowo umorzył wobec skarżącego postępowanie karne, pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 263 § 4 kk, tj. nieumyślnego spowodowania utraty wyżej wskazanej broni palnej.

W ocenie Sądu, w opisanym stanie faktycznym, wobec treści art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni, organ Policji miał obowiązek wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Sąd stwierdził jednocześnie, iż w tej sytuacji powoływane przez skarżącego bardzo cenne osiągnięcia zawodowe, zasługi oraz nieskazitelna opinia nie mogą mieć wpływu na treść podejmowanej decyzji. Wskazał, iż za przedstawionym stanowiskiem przemawia treść przepisu, która wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji więc, gdy skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni, właściwy organ Policji był zobligowany na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 tej ustawy do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, gdyż wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania organu administracyjnego.

Sąd I instancji zauważył ponadto, iż drugą materianoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o którym mowa w art. 32 tej ustawy. Stosownie zaś do unormowania zawartego w art. 32 ust. 1 omawianej ustawy, broń należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika bezspornie, że w czasie prowadzonego remontu skarżący nie zadbał o dopilnowanie prawidłowego zabezpieczenia broni, bowiem nie był w stanie powiedzieć, czy kaseta z bronią była zamknięta. Powyższe wskazuje, że swoim zachowaniem naruszył obowiązek określony w art. 32 ustawy o broni.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż w warunkach niniejszej sprawy nie można dopatrzeć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie nosi ona bowiem cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Na zakończenie dodał, iż posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisów ustawy o broni.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 25 ustawy o broni. W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż bezsprzecznym jest fakt, że w dniu 11 sierpnia 2008 r. funkcjonariusze Policji odwiedzili skarżącego w jego domu w celu dokonania kontroli przechowywania broni palnej. W tamtym momencie nie był on w stanie okazać im broni, wskazując na fakt remontu oraz możliwą zmianę miejsca przechowywania broni. W dniu 21 sierpnia 2008 r. funkcjonariusze Policji ponownie odwiedzili skarżącego w celu wyjaśnienia kwestii braku broni, jednak na jego sugestię, zaniechali dalszych czynności. W dniu 25 sierpnia 2008 r., podczas kolejnej ich wizyty, skarżący stwierdził, że nie posiada sztuki broni palnej, sugerując jednocześnie, że jej kradzieży mógł dokonać jeden z pracowników firmy remontowej.

Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż w przedstawionej sytuacji organ Policji przyjął, że skarżący nie dopełnił obowiązku z art. 25 ustawy o broni, tj. poinformowania o utracie broni niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin od stwierdzenia tego faktu. Wskazał jednak, iż w dniu 11 sierpnia 2008 r. skarżący nie miał pewności, czy broń została mu skradziona i tym samym nie miał jeszcze obowiązku zawiadomienia Policji. Ewentualne bezpodstawne zawiadomienie o utracie broni mogłoby bowiem wpłynąć niekorzystnie na bezpieczeństwo jego i jego żony. O fakcie utraty broni zawiadomił funkcjonariuszy Policji w dniu 25 sierpnia 2008 r. Tym samym w tym czasie był pewien, że broń została mu skradziona, a zatem dopełnił obowiązku zawiadomienia. Zawiadomienie to miało formę ustną, ale zostało odnotowane przez funkcjonariuszy Policji, co zostało potwierdzone w decyzji organu I instancji. Pełnomocnik skarżącego zauważył jednocześnie, iż w ustawie o broni nie ma żadnych szczególnych norm dotyczących formy złożenia zawiadomienia o utracie broni. W związku z tym należy przyjąć, że zawiadomienie takie może być złożone w formie ustnej w stosunku do każdego funkcjonariusza Policji.

Pełnomocnik skarżącego zauważył ponadto, że broń skarżącego nigdy nie została użyta w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem ani z przepisami ustawy o broni. Służyła ona wyłącznie w celach zapewnienia bezpieczeństwa osobistego skarżącego oraz jego żony. W tej zatem sytuacji, odebranie pozwolenia na broń należy traktować jako działanie państwa w celu odebrania poczucia bezpieczeństwa. Skarżący jako osoba ceniona w świecie, potencjalny laureat [...], jest bowiem narażony w większym stopniu na bycie ofiarą przestępstwa. W związku z powyższym niezbędne jest posiadanie przez niego broni w celu obrony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż niewątpliwie podczas przeprowadzonej w dniu 11 sierpnia 2008 r. kontroli broni i warunków jej przechowywania stwierdzono w obecności skarżącego brak broni palnej [...] kaliber 9 mm. Organ odwoławczy stwierdził, iż nawet uwzględniając pogląd skarżącego, że nie miał on pewności co do faktycznej utraty broni, to od chwili zakończenia kontroli miał 24 godziny na dokładne przeszukanie miejsca zamieszkania i ostateczne ustalenie, czy broń nadal jest w jego posiadaniu, czy też ją utracił. Skarżący tego nie uczynił. Organ odwoławczy podkreślił również, iż w dniu 21 sierpnia 2008 r. miał kolejną możliwość złożenia zawiadomienia o utracie broni, czego również nie zrobił. Dopiero w dniu 25 sierpnia 2008 r. zawiadomił Policję o utracie broni. W ocenie organu odwoławczego, powyższe oznacza, że swoim zachowaniem skarżący ewidentnie naruszył obowiązek, wynikający z art. 25 ustawy o broni. W konsekwencji, nie można uznać, że Sąd I instancji wadliwie zinterpretował treść tego przepisu i niewłaściwie go zastosował.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż decyzja organu Policji oparta była również na podstawie prawnej z art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ustawy o broni, gdyż z akt administracyjnych wynika bezspornie, że w czasie prowadzonego remontu, skarżący nie pilnował pracowników i nie był w stanie powiedzieć, czy kasetka z bronią była zamknięta. Powyższe wskazuje, że skarżący swoim zachowaniem naruszył obowiązek określony w art. 32 ustawy o broni, dlatego też Sąd I instancji słusznie nie miał zastrzeżeń co do zastosowania wskazanych przepisów przez organy Policji, a do tej kwestii skarga kasacyjna w żaden sposób się nie odnosi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawa, na której oparta została skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie jest usprawiedliwiona.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie z art. 174 pkt 1 ppsa. W jej ramach skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 25 ustawy o broni poprzez jego błędną wykładnię, a w jej efekcie także jego niewłaściwe zastosowanie.

Na wstępie zauważyć należy, iż posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym zasadniczym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (zob. szerzej: uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, Lex Nr 201345). Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni, jak też prawidłowego jej przechowywania w trakcie uzyskanego pozwolenia na broń zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

Z uwagi na szczególny charakter uprawnienia do posiadania broni, jej posiadacz zobowiązany jest zatem do rygorystycznego przestrzegania zasad związanych z jej posiadaniem i używaniem. Jednym z obowiązków, jakie ustawodawca nałożył na posiadacza broni, jest obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego organu o jej utracie. Dostanie się broni w niepowołane ręce może bowiem zagrozić porządkowi publicznemu oraz bezpieczeństwu obywateli jak też właścicielowi tej broni.

Zgodnie z art. 25 tej ustawy, posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową. Z treści przytoczonego przepisu wynika wyraźnie, że obowiązkiem posiadacza broni - w przypadku jej utraty - jest zawiadomienie o tym fakcie właściwego organu. Zawiadomienie powinno nastąpić niezwłoczne, czyli bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni.

Zauważyć należy, iż stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni, naruszenie przez posiadacza broni obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25, stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. W warunkach niniejszej sprawy, przedmiotem sporu jest to, czy skarżący dopuścił się naruszenia przedmiotowego obowiązku.

Wskazać należy, iż zgodnie z twierdzeniami skargi kasacyjnej, skarżący spełnił przedmiotowy obowiązek, gdyż w dniu 25 sierpnia 2008 r., podczas kontroli warunków przechowywania w jego domu broni palnej, stwierdziwszy fakt utraty pistoletu [...] kaliber 9 mm, zawiadomił o tym fakcie niezwłocznie dokonujących przedmiotowej kontroli policjantów. Pewności co do utraty broni nie miał natomiast w dniu 11 sierpnia 2008 r., dlatego też wbrew stanowisku organów Policji i Sądu I instancji nie miał wówczas obowiązku zawiadomienia właściwych organów o jej utracie.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, w dniu 11 sierpnia 2008 r., w miejscu zamieszkania skarżącego dokonana została, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o broni, kontrola warunków przechowywania broni palnej krótkiej. Zgadnie z protokołem z tej kontroli (k. 34 akt administracyjnych), w jej trakcie stwierdzono brak broni palnej – [...] kaliber 9 mm. Skarżący, powołując się na fakt remontu, stwierdził, iż odnajdzie brakującą broń w terminie 7 dni od dnia kontroli. Przedmiotowy protokół podpisany został zarówno przez dokonującego kontroli funkcjonariusza Policji, jak i skarżącego.

W dniu 21 sierpnia 2008 r., funkcjonariusz Policji ponownie udał się do miejsca zamieszkania skarżącego w celu wyjaśnienia kwestii braku przedmiotowej broni palnej, jednakże na prośbę skarżącego termin kontroli został przełożony. W dniu 25 sierpnia 2008 r., podczas ponownej kontroli, nadal stwierdzono jej brak i jak wynika z akt tej sprawy karta 31 i 33 skarżący zgłosił fakt utraty przedmiotowej broni palnej w Komendzie Powiatowej Warszawa Wawer wskazując na jej kradzież na przełomie roku 2007/2008.

W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25. Mając bowiem na uwadze fakt, iż brak broni palnej – [...] kaliber 9 mm stwierdzony został już podczas kontroli w dniu 11 sierpnia 2008 r., stwierdzić należy, iż nawet przy najbardziej korzystnej dla skarżącego ocenie stanu faktycznego uznać należy, iż skarżący powinien zgłosić fakt jej utraty najpóźniej w dniu 19 sierpnia 2008 r., tj. w ciągu 24 godzin od dnia upływu 7-dniowego terminu, w którym zobowiązał się do jej odnalezienia.

Zauważyć należy, iż momentem, od którego rozpoczyna bieg termin, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni, jest moment stwierdzenia utraty broni. Mając na uwadze jak ważne jest szybkie zgłoszenie faktu utraty broni dla jej odzyskania i tym samym dla zapobieżenia naruszeniu przy jej użyciu porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz szczególny charakter uprawnienia do posiadania broni, które co do zasady powinno przysługiwać osobom świadomym zagrożeń związanych z niewłaściwym przechowywaniem, noszeniem i używaniem broni, przyjąć należy, iż termin, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni, rozpoczyna bieg nie tylko od chwili rzeczywistego stwierdzenia przez posiadacza broni faktu jej utraty, lecz również od chwili, w której powinien on był stwierdzić ten fakt przy zachowaniu staranności, jakiej wymaga się od osób, którym przysługuje tak szczególne uprawnienie jak pozwolenie na broń.

W niniejszej sprawie, jak już wskazano wyżej, fakt braku broni palnej – [...] kaliber 9 mm w miejscu, w którym powinna być przechowywana, stwierdzony został już w dniu 11 sierpnia 2008 r. Już wówczas zatem, stosownie do art. 25 ustawy o broni, skarżący miał obowiązek złożyć zawiadomienie o jej utracie. Jeśli natomiast nie miał wówczas pewności co do rzeczywistej jej utraty powinien niezwłocznie podjąć czynności zmierzające do jej odnalezienia. Zawiadomienie o fakcie braku odnalezienia broni palnej dopiero w dniu 25 sierpnia 2008 r., po trzeciej z kolei wizycie funkcjonariuszy Policji w miejscu zamieszkania skarżącego, zdecydowanie uznać należy za naruszenie obowiązku niezwłocznego zawiadomienia o utracie broni. Stanowisko Sądu co do zasadności zastosowania przez organy Policji w warunkach niniejszej sprawy art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ustawy o broni uznać należy tym samym za słuszne.

Na zakończenie podkreślić należy również, iż podstawą prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej był także art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni, dopuszczający możliwość cofnięcia przez organ Policji pozwolenia na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Jak trafnie zauważył natomiast organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżący nie kwestionuje zasadności rozstrzygnięcia organów Policji, podjętego na tej podstawie. Zatem w konsekwencji, nawet gdyby zaistniała jakakolwiek możliwość uwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, to wobec braku zarzutów w tej skardze co do przyjętego stanu faktycznego oraz zastosowania w sprawie również art. 18 ust.5 pkt.4 ustawy o broni, jako drugiej podstawy do cofnięcia pozwolenia, nie mogłoby prowadzić do uznania, że cofnięcie pozwolenia na broń było w warunkach niniejszej sprawy bezpodstawne.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowaniach kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 ppsa.