Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1347/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 71 ust. 1 pkt 3, ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.R. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stan sprawy przedstawia się następująco;

Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2020 r. [...] S.A. w [...] wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa instalacji radiokomunikacyjnej [...] zlokalizowanej na działce nr ew. 1241/2 w miejscowości [...]". W karcie informacyjnej przedsięwzięcia podano, że instalacja radiokomunikacyjna będzie się składać z systemów antenowych zamontowanych na konstrukcjach wsporczych na wieży telekomunikacyjnej i urządzeń zasilająco-sterujących umieszczonych w szafach teletechnicznych w najbliższym otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnej. Inwestor podał, że w skład systemu antenowego instalacji radiokomunikacyjnej wchodzić będą trzy anteny sektorowe ADU4517R0V06 (po jednej w każdym kierunku) ukierunkowane na azymuty: 30°, 130° i 230° na wysokości 47,20 m.n.p.t. z maksymalnym pochyleniem wiązek wynoszącym 10° oraz jedna antena radioliniowa: 1 x RL cp0,6 m, na azymucie 2° na wysokości +45,7 m.n.p.t. Maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla każdej z anten wynosić będzie 9003 W, a pracować będą w pasmach o częstotliwości 900 i 800 MHz. Wskazano, że w otoczeniu planowanej inwestycji znajduje się: na azymucie 30° - budynek o maksymalnej wysokości do 11 m, natomiast na azymutach 130° i 230° - brak jest zabudowy, wobec tego oceniono, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Inwestor wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1829; dalej: "rozporządzenie") inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wójt, działając na podstawie art. 104, art. 105 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia.

Organ I instancji oceniając przedstawione przez inwestora dokumenty oraz biorąc pod uwagę stanowisko Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z dnia 9 lutego 2021 r., [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 17 lutego 2021 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 25 lutego 2021 r., stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwalifikując instalacje telekomunikacyjne do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem uwzględnia się bowiem dwa parametry, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ I instancji stwierdził, że w odległości 200 m, którą determinuje równoważna moc promieniowana izotropowo anteny mieszcząca się w przedziale od 5000 do 10000 W, nie występują miejsca dostępne dla ludności, wobec tego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięcie nie spełnia kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wójt stwierdził zatem, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na fakt, że planowana inwestycja nie podlega regulacjom ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.; dalej: "u.o.i.o.ś.").

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego wskazując, że nie dokonano zbadania na podstawie kart katalogowych maksymalnych mocy oraz pochyleń anten. W ocenie strony, przy kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko badaniu winna podlegać maksymalna możliwa moc anteny i maksymalne pochylenie osi wiązki promieniowania, a nie wartości deklarowane przez inwestora. Skarżąca wniosła zatem o zobowiązanie inwestora do przedłożenia kart katalogowych anten.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 lipca 2021 r., Kolegium działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

SKO wskazało, że zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, mogą zostać zaliczone do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub nie należeć do żadnej z tych kategorii przedsięwzięć w zależności od takich parametrów, jak równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ odwoławczy podkreślił, że z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, że na działce inwestycyjnej, w jej najbliższym sąsiedztwie ani w zasięgu oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia nie jest zainstalowany żaden inny system antenowy mogący mieć wpływ na emisję pola elektromagnetycznego, zatem w sprawie nie zachodzi zjawisko kumulowania się (nakładania) mocy wiązek planowanych anten. Ponadto z ww. Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika, że na azymucie 130° i 230° od wieży nie występują żadne zabudowania, natomiast zabudowania takie znajdują się na azymucie 30°, w tym m.in. budynek mieszkalny skarżącej położony w [...] na działach nr ew. 1247 i 1249. Kolegium zwróciło uwagę, że z dołączonego do Karty widoku pionowego dopuszczalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (przy pochyleniu 0°) oraz widoku pionowego dopuszczalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (przy pochyleniu 10° - maksymalnym jak wynika z Karty Katalogowej, przy czym inwestor zadeklarował, że nie zamierza monitorować urządzenia do mechanicznego pochylenia anten), które uwzględniają ukształtowanie terenu oraz istniejącą zabudowę w azymucie 30°, wynika, że wiązka promieniowania przy maksymalnym pochyleniu anteny sektorowej znajduje się minimum 11,5 m ponad budynkami. W związku z powyższym, zdaniem SKO należy uznać, że w odległości do 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny nie znajdują się żadne miejsca dostępne dla ludności.

Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na brak spełnienia kryteriów wskazanych w rozporządzeniu planowane przedsięwzięcie nie może zostać uznane za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji nie jest wymagane.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że nie ma podstaw do badania maksymalnej mocy anteny lub maksymalnego pochylenia anteny, ponieważ nie można z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i z tego powodu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie.

Organ wskazał, że z karty katalogowej anteny nie wynika moc EIRP, lecz podano w niej zysk energetyczny anteny (gain): dla częstotliwości 790-862 MHz jest to 16,8 dBi (16,5 ± 0,4 dBi), a dla częstotliwości 880-960 MHz - 17,3 dBi (17,1 ± 0,5 dBi). Kolegium wyjaśniło, że wielkość ta jest jedynie jednym z czynników, który ma wpływ na ustalenie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, a uproszczone wyliczenie mocy EIRP zostało przedstawione przez inwestora w odpowiedzi na odwołanie. Inwestor w tym piśmie podał także maksymalną moc wyjściową pojedynczego nadajnika TX, który dla pasma 900 MHz wynosi 120 W, a dla 800 MHz - 80 W, a w tabeli wyliczającej moc EIRP przyjęto moc nośnej RRU na poziomie 46 dBm (dla częstotliwości 800 MHz) oraz 43 dBm (dla częstotliwości 900 MHz). Dla tak przyjętych mocy wyjściowych nadajników prawidłowe jest wyliczenie podanej przez inwestora mocy EIRP przy uwzględnieniu maksymalnego zysku energetycznego anteny podanego w karcie katalogowej (wprawdzie w tabeli dla pasma 900 MHz podano zysk energetyczny anteny 15,7 dBi zamiast maksymalnego 17,3 dBi jednak będąca wynikiem kalkulacji moc EIRP dla jednej nośnej dla pasma 900 MHz, tj. 59,81 dBm jest równa takiej wartości, jakby w tabeli uwzględniono zysk energetyczny anteny na poziomie 17,5 dBi).

Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazując na naruszenie:

1) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez niezbadanie na podstawie kart katalogowych maksymalnych mocy oraz pochyleń anten;

2) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.; dalej: "p.o.ś.") w zw. z art. 72 ust 1 pkt. 3 u.o.o.ś. w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 a-d i w zw. z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

3) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ analizował wielokrotne zaniżone moce anten wiedząc, iż wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść środowiska.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła poglądy wyrażone w licznych wyrokach sądów administracyjnych, za tymi wyrokami wskazując między innymi, że przy obliczeniach prognozowanych poziomów pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej uwzględnione muszą być nie tylko parametry techniczne deklarowane przez inwestora, ale także maksymalne moce osiągane przy zastosowaniu różnych konfiguracji anten, zwłaszcza tych najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko (wyrok NSA z 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1945/19), a także, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (wyroki NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15 i z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 29 września 2021 r. uczestnik postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi, jako jej zdaniem oczywiście bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie stwierdzono bowiem ww naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu było umorzenie postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji szczegółowo opisanej na wstępie.

Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z danymi podanymi w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, nie kwalifikuje się ono ani jako zawsze znacząco oddziałujące na środowisko ani jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Parametry planowanej przez inwestora instalacji radiokomunikacyjnej nie podpadają pod przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 ani § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Według wskazania inwestora na wieży telekomunikacyjnej na działce nr ew. 1241/2 w [...] na wysokości 47,20 m mają zostać umieszczone 3 anteny sektorowe AD44517ROV06, po jednej w każdym kierunku, ukierunkowane na azymuty 30°, 130° i 230°, przy czym maksymalne pochylenie wiązek wynosi 10°. Na działce, na której jest planowana ww inwestycja, w najbliższym sąsiedztwie, ani w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie jest zainstalowany żaden inny system antenowy, który mógłby emitować pole magnetyczne.

Z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) wynika, że na azymutach 130° i 230° nie ma żadnych zabudowań wzdłuż wiązki. Z kolei na azymucie 30° znajdują się zabudowania, w tym budynek mieszkalny skarżącej. Do KIP załączony został rysunek oznaczony "3b" przedstawiający m.in. widok pionowy pochyleń osi głównych wiązek promieniowania anteny sektorowej na tym azymucie przy pochyleniu 0° i 10°, który uwzględnia ukształtowanie terenu oraz istniejące w terenie zabudowania. Z tego rysunku wynika, że wiązka promieniowania przy maksymalnym pochyleniu anteny sektorowej 10° znajduje się minimum 11,5 m ponad tymi budynkami. W postępowaniu odwoławczym inwestor przedłożył kartę katalogową anten, które mają tam zostać zainstalowane i z karty tej wynika, że fabrycznie maksymalne pochylenie tych anten wynosi 10°. Inwestor zadeklarował, że nie zamierza instalować żadnych urządzeń, które mogłyby zwiększyć pochylenie anten.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania skarżonych decyzji, zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1219, ze zm.) pojęcie "miejsca dostępne dla ludności" oznacza wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Z samej karty katalogowej anteny nie wynika natomiast EIRIP. Podano tam zysk energetyczny anteny (gain), który dla częstotliwości 790 – 862 MHz wynosi 16,8 dBi (16,5 ± 0,4 dBi), zaś dla częstotliwości 880 – 960 Mhz – 17,3 dBi (17 ± 0,5 dBi). W piśmie z dnia 5 lipca 2021 r. pełnomocnik inwestora nawiązując do KIP przedstawił tabele z wyliczeniami, z których wynika, że przy częstotliwości pracy 800 Mhz – ERIP na pasmo wynosi 3259 W, zaś przy 900 MHz – ERIP na pasmo to 5744 W. Z Karty Informacyjnej przedsięwzięcia (k. 6) wynika, że ERIP każdej z anten wynosi więc łącznie 9 003 W.

W oparciu o przeprowadzoną analizę występowania przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnej brak podstaw do podważenia tezy, że planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Szczegółowe dane i analizy przedstawiono w znajdującej się w aktach "Analizie środowiskowej". W toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów, które podważałaby wyliczenia i dane wynikające z przedstawionych przez inwestora dokumentów.

Wynikające z KIP dane charakteryzujące przedsięwzięcie w zestawieniu z kartą katalogową anten, które inwestor zamierza zainstalować w ramach planowanej inwestycji, potwierdzają stanowisko organów, że nie będzie to przedsięwzięcie, które można zaliczyć do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - zgodnie z rozporządzeniem, a z art. 71 ust. 2 u.o.i.o.ś. wynika, że tylko takie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na kwestię tę w toku postępowania, po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą planowanego przedsięwzięcia zwracały też uwagę organy, do których Wójt wystąpił o opinie, a to: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...].

Wbrew zarzutom skarżącej w toku postępowania administracyjnego, na etapie postępowania odwoławczego, została zbadana przez SKO karta katalogowa anten, które mają być zamontowane. Uwzględniono przy tym wynikające z tej karty dane dotyczące maksymalnego tiltu. Maksymalne pochylenie - 10° wynikające z tej karty, jak się okazało zostało uwzględnione w dokumentacji przedłożonej już wcześniej przez inwestora. Inwestor zadeklarował, że nie zamierza instalować żadnych urządzeń, które miałyby wpływ na ten parametr.

W aktualnym stanie prawnym w orzecznictwie podkreśla się, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora. Wyraźnie odrożnia się etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest więc pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. (Jeśli chodzi o tilt to w kontrolowanej sprawie uwzględniono maksymalny fabryczny, bo z takiego ustawienia inwestor chce skorzystać). Dla uzasadnienia zarzutów w tym zakresie skarżąca powołała się na orzecznictwo, które jednak w tej konkretnej sprawie nie znajduje zastosowania. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana, co wynika z art. 122 i nast. Prawa ochrony środowiska. W tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. III OSK 3455/21, oraz wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 7423/21 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl).

Tak więc, podzielając stanowisko NSA wyrażone w ww wyrokach stwierdzić należy, że istotne znaczenie ma przede wszystkim stwierdzenie, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. To inwestor deklaruje, że nie zamierza z innych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny także w zakresie ERIP, wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie.

Należy zwrócić uwagę, że z § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Ww norma prawna jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów. Nie stosuje się jej jednak do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. Z ostatniego zdania przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że nawet jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Nie przewidziano możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Z brzmienia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 2 pkt 8 jasno wynika, że radiolinie wyłączono z tej kwalifikacji.

Oparty na aktualnie obowiązujących przepisach prawa system kontroli takich instalacji, jak planowane przedsięwzięcie, pozwala z przekonaniem podzielić przedstawione wyżej stanowisko orzecznictwa.

W tej sytuacji, rację miało SKO wskazując, że wyroki, na które powoływała się strona dotyczą innego stanu prawnego i brak podstaw do ich uwzględnienia na kanwie kontrolowanej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu chybione były więc zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 1 – 3 skargi.

Organy nie naruszyły także przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a – d ani § 3 ust. 8 pkt 1 lit. a – g rozporządzenia prawidłowo kwalifikując planowane przedsięwzięcie jako niepodpadające pod żaden z tych przepisów. Oparcie się na parametrach inwestycji deklarowanych przez inwestora i wynikających z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia nie naruszało żadnych obowiązujących aktualnie przepisów prawa. Z żadnego z przepisów nie wynika, że inwestor ma podawać maksymalne możliwe ERIP czy tilt anten a nie te parametry, które będzie posiadać planowana inwestycja.

Decyzja umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe w tych konkretnych okolicznościach nie narusza także przepisów art. 6 ust. 2 ustawy o ochrony środowiska, bo to ustawodawca a nie organy kwalifikują określone parametry planowanych inwestycji pod kątem potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnie ustalenia warunków, które muszą być spełnione dla jej realizacji. Jeśli z przepisów wynika, że ustawodawca nie widzi potrzeby przeprowadzenia określonego postępowania dla inwestycji, które nie mogą być zakwalifikowane jako mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to nie sposób uznać za naruszenie prawa, brak merytorycznej decyzji środowiskowej w odniesieniu do przedsięwzięcia, które nie może zostać zakwalifikowane jako któreś z ww.

Organy nie prowadziły postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ani ustalenia warunków zabudowy, wiec nie mogły naruszyć przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.i.o.ś.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonych decyzji i skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako bezzasadną.