Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 506/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi M. I. działającego w imieniu własnym i grupy mieszkańców ulic Aleksandra Baumgardtena, Jana Baranowicza, Albina Siekierskiego i Alfreda Szklarskiego na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 11 września 2013 r. nr XL/925/13 w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg powiatowych i gminnych 1. stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały w części objętej załącznikiem nr 3 Lp. 1, 2, 5, i 7, 2. zasądza na rzecz skarżącego od Gminy Katowice kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Katowice w dniu 1 września 2013 r. podjęła uchwałę Nr XL/925/13 w sprawie zaliczenia dróg na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych.

Wbrew tytułowi punkt 3 uchwały przewiduje nie zaliczenie lecz pozbawienie statusu drogi gminnej ulice wyszczególnione w załączniku nr 3 do uchwały (m.in. ul. Baumgardtena, Baranowicza, Siekierskiego, Szklarskiego).

Uchwała, stosownie do jej części nagłówkowej, została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 oraz art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013, poz. 594) w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2013, poz. 595) oraz z art. 6a, art. 7 oraz art. 10 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2013, poz. 260).

Pismem, które wpłynęło do Urzędu Miasta K. w dniu [...]r. grupa mieszkańców ww. ulic, działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem podpisanych pod wezwaniem osób, wśród których figurował m.in. M. I., przedmiotowa uchwała została bowiem podjęta z naruszeniem art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ponieważ pozbawienie statusu dróg gminnych dróg oznaczonych jako ulice Baranowicza, Baumgardtena, Siekierskiego, Szklarskiego, nastąpiło bez jednoczesnego zaliczenia tych dróg do nowej kategorii, jak wymaga tego przywołany wyżej przepis, przy czym przypadek wyłączenia drogi z użytkowania w odniesieniu do wskazywanych ulic nie zachodził.

Jednocześnie wydanie przedmiotowej uchwały naruszyło interes prawny podpisanych pod wezwaniem osób, bowiem jako właściciele nieruchomości położonych przy przedmiotowych drogach, zabudowanych domami jednorodzinnymi i jednocześnie jako mieszkańcy, zostali pozbawieni jedynego dostępu do drogi publicznej. Kwestionowaną uchwałą nastąpiło odjęcie posiadanych uprawnień do korzystania z przedmiotowych dróg jako dróg publicznych, a więc na zasadzie powszechności, w sposób swobodny, nieodpłatny i nieograniczony. Wobec powyższego zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla działek, których są właścicielami, będzie mogło następować tylko w oparciu o regulacje cywilnoprawne, a nie administracyjne, jak dotychczas, oraz wiązać się będzie z odpłatnością. Co więcej, właściciel nieruchomości, na których mogłaby być ustanowiona służebność drogi koniecznej, zapowiada, iż będzie utrudniał przejazd do drogi publicznej, stosował wysokie opłaty, a w ostatnim czasie podjął nawet działania związane ze sprzedażą działek.

Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia [...] r. M. I., działający w imieniu własnym oraz mieszkańców wskazanych wyżej ulic (będących właścicielami przylegających do ulic działek), których zgodę dołączył, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. uchwałę Rady Miasta Katowice domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej pkt 1, 2, 5 i 7 załącznika nr 3 do Uchwały.

Uchwale zarzucił naruszenie:

- art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez pozbawienie statusu dróg gminnych dróg oznaczonych jako ulice Jana Baranowicza, Aleksandra Baumgardtena, Albina Siekierskiego, Alfreda Szklarskiego, bez jednoczesnego zaliczenia tych dróg do nowej kategorii;

- art. 2a ustawy o drogach publicznych w związku z treścią art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. 1991, Nr 30, poz. 127, obowiązującą w dniu wydania decyzji podziałowej tj. w dniu 18 grudnia 1995 r.) poprzez pozbawienie statusu dróg gminnych ww. ulic pomimo że prawo własności do tych nieruchomości przysługuje Miastu Katowice jako jednostce samorządu terytorialnego

W uzasadnieniu, a także piśmie procesowym z dnia 15 września 2014 r. M. I. podniósł, że w dniu [...] r. właściciele nieruchomości J. i M. K. uzyskali decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy osiedla domów jednorodzinnych w Katowicach w rejonie ul. [...],[...],[...]- [...] parcele. Dnia [...]r. ówcześni właściciele nieruchomości uzyskali decyzję Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działce nr 1 w ramach budowy osiedla składającego się z [...] domów jednorodzinnych. W związku z tak planowaną inwestycją w dniu [...] r. została wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja podziałowa ([...]), na podstawie której cały teren został podzielony na poszczególne parcele przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną oraz pod drogi. W związku ze sprzedażą poszczególnych działek nowi właściciele uzyskali decyzje przenoszące na nich decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego. W dniu 16 lutego 1998 r. została podjęta uchwała Rady Miasta nadająca nazwy ulicom Jana Baranowicza, Aleksandra Baumgardtena, Albina Siekierskiego, Alfreda Szklarskiego. Dnia zaś 25 września 2000 r. Rada Miasta Katowice podjęła uchwałę nr XXVII/366/00 w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych i gminnych, na podstawie której ul. Aleksandra Baumgardtena, Jana Baranowicza, Albina Siekierskiego oraz Alfreda Szklarskiego zostały zaliczone do dróg gminnych. Z kolei w dniu 11 września 2013 r. została podjęta zaskarżona uchwała o pozbawieniu ww. ulic statusu dróg gminnych.

Jako uzasadnienie tak podjętej uchwały skarżący uzyskali informację na licznych spotkaniach, iż przedmiotowe ulice nie mogą stanowić dróg publicznych - gminnych, albowiem miasto Katowice, zgodnie z wpisami w księdze wieczystej prowadzonej dla tych działek, nie jest właścicielem terenu, na którym znajdują się te drogi. W ocenie M. I. stanowisko to jest mylne wobec historycznych decyzji wydanych w sprawie przedmiotowych nieruchomości. Organ całkowicie pominął bowiem skutki prawne jakie wynikają z wydanej w dniu [...] r. decyzji podziałowej, na mocy której zostały wydzielone m. in. działki drogowe wraz z wydzieleniem działek pod poszczególne budynki jednorodzinne. Zgodnie z treścią art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości obowiązującej w dniu wydania decyzji podziałowej grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. Przepis ten wywoływał skutki z mocy prawa bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności ze strony jednostki samorządu terytorialnego, które warunkowałoby przejście prawa do nieruchomości na gminę. Jednostka samorządu zobowiązana była jedynie do wypłaty odszkodowania i powinna ujawnić swoje prawa w odpowiednich księgach wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. Stanowisko takie wielokrotnie było przedstawiane w licznych orzeczeniach zarówno Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (orzeczenia te skarżący przywołał).

M. I. wskazał następnie, że potwierdzeniem przejścia prawa własności działek drogowych - przedmiotowych ulic - na Miasto K. jest art. 2a ustawy o drogach publicznych, a także fakt podjęcia uchwały nadającej ulicom tym nazwy. Skarżący podkreślił następnie, że jedyną czynnością Rady Miasta Katowice po otrzymaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa było poddanie pod głosowanie na sesji w dniu [...] r. uchwały, której przedmiotem miało być nieuwzględnienie wezwania mieszkańców do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała ta nie została podjęta, albowiem w wyniku głosowania taka sama ilość głosów była za (12) i taka sama ilość głosów była przeciw (12). Wskazał, analogicznie jak w wezwaniu, że przedmiotowa uchwała powoduje niekorzystną zmianę w sytuacji prawnej reprezentowanych przez niego właścicieli działek, bowiem kwestionowaną uchwałą nastąpiło odjęcie posiadanych uprawnień do korzystania z przedmiotowych dróg jako dróg publicznych. Postępowanie Rady Miasta narusza tym samym prawo do swobodnego korzystania przez skarżących z własnych nieruchomości (art. 140 k.c.), skoro mają ograniczony dostęp do nich lub może wystąpić brak dostępu do tych nieruchomości. Przeczy to również prawom nabytym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym nie jest możliwa, jeśli skarżący nie mają legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Oceniając zaś legitymację procesową skarżących należy, zdaniem organu, uznać, że skarżący nie wykazali związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszeniem ich indywidualnej sytuacji prawnej i przysługujących im praw podmiotowych wynikających z przepisów prawa. Nawet jednak w przypadku uznania, iż skarżący wykazali interes prawny i posiadają legitymację procesową skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając swą tezę Prezydent wskazał, że na mocy zaskarżonych zapisów uchwały pozbawiono statusu drogi gminnej następujące ulice: Jana Baranowicza, Aleksandra Baumgardtena, Albina Siekierskiego oraz Alfreda Szklarskiego w Katowicach. Drogi te zostały zaliczone do dróg gminnych na mocy uchwały nr XXVII/366/00 Rady Miejskiej Katowic z dnia 25 września 2000 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych. Powodem pozbawienia ww. dróg statusu dróg publicznych jest ich stan własnościowy - w chwili podejmowania uchwały z dnia 25 września 2000 r. stanowiły one własność prywatną, który to stan jest sprzeczny z art. 2a ust. 2 ustawy w brzmieniu "Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy". Ponadto ulice te nie posiadały atrybutu publicznego dostępu do nich z uwagi na istnienie przy wjazdach szlabanów.

Wolą uchwałodawcy było więc wyeliminowanie z uchwały zapisów sprzecznych z zapisami ustawy, a w szczególności zapisem art. 2a ust. 2 ustawy.

Odnośnie zaś stanu własnościowego gruntów zajętych pod pasy dróg (ulic): Jana Baranowicza, Aleksandra Baumgardtena, Albina Siekierskiego oraz Alfreda Szklarskiego, co do których skarżący twierdzą, iż przeszły one ex lege na własność Miasta K. na podstawie zapisów art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości Prezydent Miasta K. zauważył, że w podstawie prawnej decyzji przywołano jedynie ust 1 i 3 ww. artykułu, nie przywołano natomiast ust. 5 w brzmieniu "Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości", który to powinien być podstawą wydzielenia. Nie określono również działek, które zostały wydzielone pod budowę ulicy. Nadto zgodnie z art. 10 ust. 1 tejże ustawy "Podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". Tymczasem na dzień wydania decyzji podziałowej, dla przedmiotowego terenu obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą nr XXIV/120/91 Rady Miejskiej w Katowicach w sprawie miejscowego perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Katowice, w którym przebieg ww. dróg nie został przewidziany, co uniemożliwiało przejście tegoż gruntu na własność gminy. Tak więc w ocenie organu nie zostały spełnione podstawowe przesłanki przejścia gruntów z mocy prawa na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Nie został bowiem złożony odpowiedni wniosek o wydzielenie drogi, a drogi nie były ujęte w planie zagospodarowania. Dodatkowo organ wskazał, iż ze względu na fakt, że na drogach znajdowały się szlabany, wydzielone działki stanowiły jedynie drogę konieczną, służącą wyłącznie właścicielom poszczególnych działek. Nie miały zatem charakteru ogólnodostępnego jako ulice będące elementem układu komunikacyjnego danej miejscowości w sieci dróg ogólnodostępnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zdaniem składu orzekającego skarga musiała zostać uwzględniona albowiem zaskarżona uchwała Rady Miasta Katowice w zakwestionowanej przez skarżącego, działającego w imieniu swoim i grupy mieszkańców, części dotknięta była uchybieniami uzasadniającymi stwierdzenie w tej części jej nieważności.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, , poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać nadto należy, iż z mocy art. 101 ust. 1 i 2a powołanej wyżej ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę

W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez M. I. w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane. Skarga została bowiem poprzedzona zawartym w kierowanym do Rady Miasta K. piśmie stosownym wezwaniem, wniesiona została nadto z zachowaniem ustawowego terminu.

Rozważając z kolei legitymację do wniesienia skargi wskazać należy, iż właściciele nieruchomości położonych przy przedmiotowych ulicach, w tym skarżący M. I. działający w imieniu swoim i wskazanej w aktach grupy mieszkańców, którzy wyrazili na działania te pisemną zgodę, niewątpliwie są legitymowani do wniesienia skargi na uchwałę pozbawiającą należące do nich działki bezpośredniego dostępu do drogi publicznej - w zakresie, w jakim dotyczy ona ulicy, przy której znajduje się działka. W konsekwencji wbrew twierdzeniom sformułowanym w odpowiedzi na skargę, zaskarżona uchwała ingerując w sposób wykonywania prawa własności, narusza interes prawny skarżącego i reprezentowanych przezeń osób, co stwarza po ich stronie legitymację do kwestionowania jej ustaleń zgodnie z art. 101 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym.

W tej sytuacji skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu polegającemu na zbadaniu zgodności z prawem uchwały w zaskarżonym zakresie.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, stanowiącego wskazaną przez Radę w części nagłówkowej podstawę zawartego w § 3 zaskarżonej uchwały postanowienia pozbawiającego szereg ulic statusu drogi gminnej, pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Literalne brzmienie przywołanej normy jednoznacznie wskazuje zatem sytuacje, w których przepis ten może zostać zastosowany. Po pierwsze znajduje on zastosowanie w sytuacji gdy droga publiczna określonej kategorii wprawdzie nadal ma mieć status drogi publicznej jednak kategoria drogi ma ulec zmianie. Po drugie zaś przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku gdy droga dotychczas publiczna zostaje wyłączona z użytkowania.

Żadna z powyższych sytuacji w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Jak bowiem wynika z udzielonej przez Prezydenta Miasta K. odpowiedzi na skargę intencją Rady Miasta nie było ani wyłączenie wymienionych w załączniku nr 3 ulic z użytkowania, ani zmiana ich dotychczasowej kategorii. Rzeczywistą przyczyną pozbawienia wymienionych w skardze ulic statusu drogi gminnej była bowiem jedynie chęć naprawienia błędu polegającego na zaliczeniu ww. ulic do dróg gminnych uchwałą nr XXVII/366/00 Rady Miejskiej Katowic z dnia 25 września 2000 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie miasta Katowice do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych. W rzeczywistości, zdaniem organu, w chwili podejmowania uchwały z dnia 25 września 2000 r. teren ulic stanowił własność prywatną.

W konsekwencji uchwałę w zaskarżonej części uznać należy za podjętą bez podstawy prawnej. Przepis art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych służy bowiem jedynie celom wskazanym powyżej, nie może zaś zostać wykorzystany do naprawiania błędów, które miały miejsce przy uchwalaniu przed laty aktów dotyczących kwalifikacji dróg. Jeśli zdaniem Rady istniejąca w obrocie prawnych uchwała kwalifikująca określone drogi do dróg publicznych jest wadliwa to wyeliminowanie jej z obrotu w całości bądź części wymaga zastosowania trybu przewidzianego prawem, nie zaś błędnego wykorzystania art. 10 ust. 3 ustawy drogach publicznych.

Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie rozstrzyga w tym miejscu kontrowersyjnych w sprawie kwestii własnościowych i nie przesądza czy działki, na których istnieją wskazane w skardze ulice stanowią własność prywatną czy gminną. Brak jednoznacznych ustaleń organu w tej mierze (zwłaszcza w kontekście art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną) ocenę taką bowiem uniemożliwia. Wobec jednak faktu, iż kontrolowana uchwała w zaskarżonej części jest wadliwa z przyczyn wskazanych powyżej kwestie własnościowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych też względów kwestionowana uchwała we wskazanym w sentencji zakresie, jako naruszająca prawo, nie mogła się ostać i podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności w części na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 300,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).