Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1475/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Wr 1475/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA - Anna Siedlecka / sprawozdawca/ Protokolant - Iwona Borecka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. S.- S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy oczyszczalni ścieków oraz kanalizacji sanitarnej we wsi P. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej D. S.-S. kwotę 10 zł( słownie : dziesięć złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

2

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy D. ustalił na rzecz Spółki z o.o. "A" w P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie : oczyszczalni ścieków typu eco-line-AEC/Dania/, przepompowni, budynku socjalno-technicznego, zbiorników pełniących funkcje zbiornika retencyjnego oraz warunki odprowadzania ścieków oczyszczonych do dopływu rzeki Ż. -długość 375,00 m.

Na wniosek właścicielki sąsiedniej nieruchomości D. S.-S. z miesiąca [...]r. zarzucającej usytuowanie oczyszczalni ścieków w niewłaściwych odległościach od granicy działki i od budynku mieszkalnego, Wójt Gminy D. postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji opisanej na wstępie.

W dniu [...]r. Wójt Gminy D. wydał decyzję Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla w/w inwestycji.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ( dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną), i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia celem zakończenia postępowania w formie właściwej dla postępowania wznowionego.

Kolejną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy D. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]r. Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki z o.o. "A" w P. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej "na budowie oczyszczalni ścieków oraz kanalizacji sanitarnej we wsi P., I etap kanalizacja sanitarna i oczyszczalnia ścieków dla Zakładu A. P. II etap kanalizacja sanitarna obejmująca pozostałą zabudowę mieszkaniową". Jednakże wbrew przepisowi art. 151 § 2 k.p.a., nie stwierdzono, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa, dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchyliło również i tą decyzję a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że sporządzona ocena oddziaływania na środowisko, stwierdza, że inwestycja należy do kategorii mogących pogorszyć stan środowiska. Ta kwalifikacja zobowiązywała do uzyskania stosownych uzgodnień z państwowym terenowym inspektorem sanitarnym, bowiem w tym czasie obowiązywała już nowela do ustawy

Sygn.akt IISA/Wr 1475/2001 3

o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 22 sierpnia 1997 r.(Dz.U. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997 r., a która przenosiła kompetencje w tym względzie z wojewódzkiego inspektora sanitarnego na terenowego inspektora sanitarnego (obecnie powiatowego inspektora sanitarnego).

Włączone w akta sprawy pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. ( Nr [...]), zdaniem Kolegium, ma zupełnie inny sens aniżeli przypisuje mu organ I instancji. Stwierdza ono bowiem, że wydanie opinii przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji, gdy decyzja w tej sprawie została wydana, jest bezprzedmiotowe. Taką opinię( uzgodnienie) organ lokalizacyjny winien uzyskać przed wydaniem decyzji. Postanowienie tegoż Inspektora z dnia [...]r. niczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie rozstrzyga, zawiera ono jedynie opinię o projekcie budowlanym inwestycji i to w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...]r. była ostateczna. Kolegium ponadto wskazało, na konieczność wyjaśnienia czy teren lokalizowanej inwestycji jest objęty ochroną konserwatorską. Zleciło także uzyskanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu przez właściwy organ inspekcji sanitarnej oraz wyjaśnienie prawidłowości ustalenia lokalizacji obiektów oczyszczalni względem budynków przeznaczonych na pobyt ludzi.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...]umorzył postępowanie stwierdzając, że inwestycja została już zrealizowana na podstawie wydanego pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło w dniu [...]r. decyzją Nr [...]również i tą decyzję a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia , zobowiązując do realizacji wskazań zawartych w poprzedniej decyzji Kolegium.

Następną decyzją z dnia [...]r. Nr [...]organ I instancji odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji z dnia [...]r.. Pominięto jednak znowu obowiązek stwierdzenia, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu D. S.- S. jako strony postępowania , dlatego też uchylenie tej decyzji przez Kolegium w dniu [...]r. ([...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wskazało na usunięcie powyższej nieprawidłowości oraz wykonanie zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji Kolegium.

Kolejną już decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy, powołując się na art. 150 § 1 , art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. :

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001 4

* odmówił, w postępowaniu wznowieniowym, uchylenia decyzji tegoż organu z dnia [...]r. Nr [...]ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy oczyszczalni ścieków oraz kanalizacji sanitarnej (etap I i etap II),

* stwierdził, iż decyzja wydana została z naruszeniem prawa określonym w art. 145 § 1 pkt4k.p.a.

Rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że lokalizacja spornej inwestycji zlokalizowana została na terenie Zakładu "A", przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy D. z dnia [...]r., dla fermy hodowlanej. W [...] r. wybudowana została tam ubojnia. W tych warunkach, lokalizacji w tym miejscu oczyszczalni nie można uznać za sprzeczne z ustaleniami planu, a zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy , jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przy podejmowaniu decyzji o lokalizacji tego rodzaju inwestycji, jak oczyszczalnia ścieków bytowo-gospodarczych i technologicznych z kompleksu Zakładów "A" oraz ścieków bytowo- gospodarczych z terenu wsi P, winny być spełnione dodatkowe wymogi. W szczególności należało uzyskać uzgodnienia z organami ochrony środowiska, organami inspekcji sanitarnej - zgodnie z sugestią zawartą w sporządzonej ocenie oddziaływania na środowisko oraz z uwagi na zapis w planie zagospodarowania przestrzennego gminy - z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W czasie podejmowania decyzji w dniu [...] r. organ I instancji tych uzgodnień nie uzyskał, jednakże opinie wymienionych organów podejmowane przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przemawiają za tym, iż nie istniały przeszkody w uzyskaniu tych uzgodnień.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...]r., wydanym więc wkrótce po wydaniu decyzji lokalizacyjnej, pozytywnie zaopiniował projekt budowlany oczyszczalni, przy czym z opinii tej wynika, że uwzględniono miejsce jej usytuowania.

Z pism Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] i [...]r. wynika, że inwestycja lokalizowana jest w sąsiedztwie zabytkowego stanowiska archeologicznego i projektowaną inwestycję Konserwator opiniuje pozytywnie.

Opinie te nie odpowiadały co prawda właściwej procedurze ich uzyskania dla decyzji lokalizacyjnej i nie mają właściwej formy. Można je jednak uznać za

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001 5

spełniające istotę akceptacji zamierzenia inwestycyjnego. Pozwala to na przyjęcie, zdaniem Kolegium, że właściwe uzgodnienia zostałyby uzyskane i ustalona lokalizacja nie pozostawałaby w kolizji z intencjami wymienionych organów.

Również wątpliwość dotycząca odległości inwestycji od budynku mieszkalnego odwołującej się została wyjaśniona w wyniku wizji lokalnej w dniu [...]r. i geodezyjnego pomiaru odległości oczyszczalni ścieków od budynku mieszkalnego D. S.-S.. Odległości te w pełni spełniają wymogi przewidziane w przepisach rozdziału 7 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).

Reasumując Kolegium stwierdziło, że wprawdzie w toku uzupełniającego postępowania wznowionego nie było możliwe usuniecie wszystkich wad pierwotnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, to jednak w świetle przedstawionych dowodów i okoliczności sprawy można przyjąć, że decyzja wydana po wznowieniu postępowania nie odbiegałaby od decyzji dotychczasowej.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. S.-S. zarzuca naruszenie :

a) przepisu art. 151 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja wydana po wznowieniu postępowania odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc nie zachodziły przesłanki zastosowania tych przepisów,

b) przepisu art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. przez nieprzepro wadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności wskazanych we wcześniejszych decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r ([...]) oraz z dnia [...]r. ([...]) i z dnia [...]r. ([...]),

c) przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez uzgodnień wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi takich jak :

zgody inspekcji sanitamo-epidemiologicznej na usytuowanie oczyszczalni ścieków,

- wymaganego uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym, w sytuacji gdy ocena oddziaływania inwestycji na środowisko z [...]r. zaliczyła oczyszczalnię ścieków do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska,

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001 6

- pozytywnej oceny oddziaływania na środowisko projektowanej

oczyszczalni ścieków,

- zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na lokalizację

oczyszczalni ścieków, w sytuacji gdy P. została objęta ochroną

konserwatorską ze względu na zabytkowy układ przestrzenny, w obrębie

którego znajduje się oczyszczalnia ścieków.

Na tej podstawie wniosła o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych.

Skarżąca wskazuje, że w uzasadnieniu każdej z wy danych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. dokładnie powoływano się na poszczególne uchybienia Wójta oraz wyczerpująco wskazywano na prawidłowy sposób zakończenia wznowionego postępowania i konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jednak Wójt Gminy D. konsekwentnie nie uwzględniał zaleceń, które winien był wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tej sytuacji nic nie zmieniło się również w przypadku ostatniej z wydanych decyzji, którą Kolegium utrzymało w mocy. Mimo niezmienionego stanu faktycznego oraz nie wykonania wytycznych, Kolegium wbrew swoim wcześniejszym ustaleniom, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

We wcześniejszych decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze wielokrotnie wskazywało, że wznowione postępowanie ma na celu nie tylko ustalenie przyczyny wznowienia, ale także dokonanie ustaleń co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Może to nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego odpowiadającego wymogom art. 77 k.p.a.

Wynika z tego, że zastosowanie przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w razie gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. W pojęciu "odpowiada w swej istocie" nie mieści się czysto mechaniczne porównanie dwóch rozstrzygnięć, lecz ocena ich istoty, czyli treści praw/a i obowiązków. Oznacza to, że Wójt musiałby ponownie rozpoznać sprawę, to znaczy w pierwszej kolejności przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe i dopiero potem rozpoznać sprawę, a nie co miało miejsce w niniejszym postępowaniu, praktycznie poprzestać wyłącznie na powtórzeniu wcześniejszej decyzji. Dlatego tez w dalszym ciągu konieczne jest dokonanie uzgodnień z organami inspekcji sanitarno - epidemiologicznej, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowa Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001 7

zaskarżonej decyzji. Kolegium nadmieniło przy tym, że niekwestionowana decyzja z dnia [...]r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego inwestycji i o pozwoleniu na jej budowę, została zrealizowana i w dniu [...]r. wydano pozwolenie na eksploatację oczyszczalni. W tej sytuacji wydanie nowej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu byłoby niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich pod względem zgodności z prawem. Sąd bada, czy przy wy dawaniu decyzji zostały zachowane wymagania kodeksu postępowania administracyjnego, jak też czy rozstrzygnięcia decyzji są zgodne z prawem materialnym, a w odniesieniu do decyzji, dla której podstawę rozstrzygnięcia stanowi także plan miejscowy - z ustaleniami tego planu. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia np. fakty dokonane dotyczące przedmiotu decyzji, w tym wypadku zrealizowanie inwestycji i oddanie jej do użytkowania.

Organ administracyjny rozpoznający wniosek w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzając fakt wystąpienia jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a., wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § k.p.a.).

Wznowienie postępowania następuje m.in. wtedy, gdy - tak jak w rozpatrywanej sprawie - strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jednocześnie w myśl art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. wynika, że w toku wznowionego postępowania organ orzekający ma obowiązek przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Obowiązek przeprowadzenia postępowania we wskazanym zakresie istnieje również w sytuacji objętej dyspozycją art. 146 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu, mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a., nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001 8

zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Według dotychczasowego orzecznictwa sądowego, które w dalszym ciągu zachowuje swą aktualność stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie wynikają z tego skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 149 § 2 k.p.a.( zob. wyrok NSA z 13.11.87 I SA 1326/86 - OŚNA 1987, z.2, poz.80; wyrok SN z 7.07.94 III ARN 26/94 -OSNP 1995/11/127). Również w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że odmowa uchylenia zaskarżonej decyzji oparta na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., może mieć miejsce po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, gdyż wtedy dopiero można ocenić, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji.

W sytuacji więc, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy istnieje dlatego, by stwierdzić, czy mimo tego organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczalnych przez prawo.

Tak więc dopiero wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wy danie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło, wbrew art. 149 § 2 k.p.a., bez pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy. Uchybienie to stanowi podstawę uchylenia przez Sąd decyzji obu instancji administracyjnych.

Wskazać bowiem należy, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka w drodze decyzji wójt, burmistrz, prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) lub przepisami szczególnymi. Uzgodnienia te są niezbędnym elementem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i winny być wydane w trybie art. 106 k.p.a.

Zatem organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zwrócenia się do właściwych organów o dokonanie uzgodnień, a także obowiązany jest powiadomić o tym strony postępowania. Wydane w formie postanowienia uzgodnienia muszą być doręczone wszystkim stronom postępowania, a nie tylko inwestorowi i organowi prowadzącemu postępowanie. Ma to na celu zabezpieczenie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania

Sygn. akt IISA/Wr 1475/2001

9

(ark 10 k.p.a.) min. poprzez możliwość zaskarżania tych postanowień i ich kontroli przez organ wyższej instancji. Dlatego też dalsze prowadzenie postępowania w sprawie i wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest dopuszczalne przed ustaleniem, iż postanowienia zawierające uzgodnienia są ostateczne.

Wskazane uwagi odnoszą się również do prowadzenia postępowania podjętego na skutek wznowienia postępowania.

Zarzuty skarżącej podnoszone na etapie wnoszenia odwołań a następnie w skardze do Sądu o potrzebie uzyskania stosownych uzgodnień, zobowiązywały organ administracyjny do ich uzyskania jako niezbędnych do wydania prawidłowej decyzji. Zresztą podobne stanowisko prezentował organ odwoławczy w swojej decyzji z dnia [...]r. Nr [...], w której wyraźnie wskazał na potrzebę uzupełnienia akt sprawy przez organ pierwszej instancji o wyżej wskazane uzgodnienia.

W sytuacji zaś, gdy uzupełniające postępowanie nie zostało przeprowadzone w całości w powyższym zakresie ( ustalono jedynie na podstawie geodezyjnego pomiaru z oględzin odległości, w tym od budynku mieszkalnego skarżącej), nie można zasadnie twierdzić -jak uczynił to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji - że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż decyzja kwestionowana z dnia [...]r. Nr [...]. Podkreślić należy, że Kolegium w zaskarżonej decyzji w oparciu o te same pisma Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r./ [...]/ i z dnia [...]r. - wydane na etapie prowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę -wyraziło odmienne stanowisko w sprawie, tym razem dopuszczając je jako wystarczające dowody do rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie odniosło się w ogóle do poprzednio prezentowanego poglądu ( decyzja z dnia [...]r,). Podobnie przyjęto za wystarczające pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] i [...]r., wydane po zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a dotyczące następnego etapu planowanej inwestycji, tj. pozwolenia na budowę.

Tak więc, oceniając decyzje organów orzekających, trzeba zaakcentować, że nie miały one dostatecznych przesłanek dla przyjętego ustalenia, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja. Przypuszczenie organu odwoławczego oparte na wymienionych wyżej pismach i postanowieniu, iż nie było przeszkód do uzyskania niezbędnych uzgodnień przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest niewystarczające do uznania, iż spełnione zostały przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest bowiem dopuszczalne wówczas, gdy wszelkie okoliczności sprawy ustalone /a nie domniemane/, na

Sygn.akt IISA/Wr 1475/2001 10

podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa.

Tak więc pogląd organu odwoławczego, jakoby opinie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, pomimo "niewłaściwej procedury ich uzyskania i niewłaściwej formy, spełniają istotę akceptacji zamierzenia inwestycyjnego", nie może znaleźć akceptacji Sądu, bowiem wydane zostały po wydaniu decyzji z dnia [...]r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w innej sprawie administracyjnej, a także nie zostały doręczone skarżącej.

Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że błędna wykładnia art. 146 § 2 k.p.a. przyjęta przez organy orzekające doprowadziła do wydania przez nie decyzji naruszających przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Z tych więc względów Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił decyzje wydane przez organy orzekające obu instancji, natomiast na podstawie art. 152 nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji jako, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest zbędne ze względu na przedmiot postępowania.

Orzeczenie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 tej ustawy.