Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 490/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak As.sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 września 2007r. sprawy ze skargi L.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę /-/I. Kucznerowicz /-/B. Popowska /-/D. Rzyminiak - Owczarczak MB


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...]uznano L.M. za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku z powodu krótszego od 365 dni okresu wykonywania czynności wskazanych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm. – dalej jako: ustawa o promocji zatrudnienia) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

W swoim odwołaniu z dnia [...] L. M. stwierdził, iż nie był pouczony o ww. koniecznych "okresach ustawowych". To wpłynęło na fakt, że od razu

nie wyrejestrował działalności gospodarczej, co dałoby mu prawo do zasiłku, lecz uczynił to znaczenie później, co pozbawiło go prawa do zasiłku. Strona wskazała także, iż pozostaje na utrzymaniu ubogich rodziców i brakuje mu środków

na realizację podstawowych potrzeb życiowych. L.M. dodał, iż nigdy

nie korzystał z żadnej pomocy finansowej bez potrzeby. Odwołujący się wskazał także na swoją lekką niepełnosprawność, która ogranicza mu możliwości znalezienia pracy.

Decyzją z dnia [...],[...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i powtórzył argumenty organu I instancji, a więc podkreślił, iż Odwołujący się nie spełnił przesłanek z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia w kwestii przyznania prawa do zasiłku. Organ II instancji dodał, iż zarejestrowanie jako osoba bezrobotna jest dobrowolne i niezależne od jakichkolwiek terminów, a przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, określające warunki nabycia prawa do zasiłku są ogólnodostępne dla wszystkich zainteresowanych.

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, L. M. zarzucił organom administracji naruszenie: art. 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) przez brak dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnienia w załatwieniu sprawy słusznego interesu obywatela oraz uchybienie obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania obywateli o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Skarżący stwierdził, iż wskutek braku poinformowania Go o wymaganych do uzyskania zasiłku okresach przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy (dalej jako: PUP), nie zrezygnował z zawieszenia działalności gospodarczej na rzecz jej likwidacji, co odebrało mu prawo do otrzymywania zasiłku.

Odpowiadając na skargę, organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty i wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał także, iż rejestracja w PUP jest dobrowolna a przepisy ustawy o promocji zatrudnienia są ogólnie dostępne

dla zainteresowanych, zaś zachowanie obsługującego Skarżącego urzędnika było prawidłowe.

Na rozprawie w dniu [...] Skarżący wnosił i wywodził

jak w skardze, podkreślając, że gdyby był należycie pouczony o przesłankach uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, wcześniej dokonałby wyrejestrowania działalności. Ponieważ jednak nie ponosił żadnych kosztów z zawieszeniem działalności gospodarczej, to też nie spieszył się z zamknięciem tej działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269

ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał

tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny

i prawidłowo zastosowały do niego przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organy obydwu instancji nie naruszyły nadto prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, iż kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcia Sąd w pełni zaakceptował argumentację podnoszoną przez organy administracji. Jak bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, w okresie 18 miesięcy przed rejestracją w PUP, L. M. nie opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej ani nie był zatrudniony z wynagrodzeniem w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, podczas gdy warunkiem przyznania prawa do zasiłku jest udokumentowanie zatrudnienia bądź podlegania ubezpieczeniu przez co najmniej 365 dni. Skoro więc obiektywnie, czemu nie zaprzecza sam Skarżący, nie spełniał On wymogów wynikających z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, organu obu instancji w sposób prawidłowy odmówiły Skarżącemu przyznania prawa do zasiłku. Podsumowując, zdaniem Sądu, Skarżący słusznie nie otrzymał prawa do zasiłku dla bezrobotnych wobec brzemienia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, wskazujących na brak uprawnienia po Jego stronie.

Należy także podkreślić, iż niezasadne są zarzuty Skarżącego odnośnie rzekomego braku pouczenia o przesłankach uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Oczywistym jest, w myśl przepisów kpa, istnienie tego obowiązku po stronie pracowników organu. Jak jednak wskazał sam Skarżący w swoim odwołaniu, został On poinformowany, iż może zarejestrować się jako bezrobotny po zakończeniu działalności gospodarczej. Godne podkreślenia też jest, że – jak wynika z pism Skarżącego i Jego wypowiedzi na rozprawie, zrozumiał On, iż chodzi o uzyskanie decyzji o wykreśleniu działalności gospodarczej. Sąd bierze też pod uwagę, że L. M., miał - jak każdy petent PUP - możliwość zapoznania się z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i możliwość dopytania w kwestiach wątpliwych. Zdaniem Sądu, trudno wymagać od pracowników PUP, by odgadywali wszelkie zamiary i intencje petentów, bez pomocy z ich strony. Z reguły, jeżeli ktoś pyta o warunki rejestracji w PUP, to po to, by się zarejestrować. Tymczasem Skarżący zgłosił się w PUP w K. po "zawieszeniu" działalności gospodarczej, co nastąpiło w dniu [...]., a decyzję o wykreśleniu działalności gospodarczej z ewidencji uzyskał [...]i dopiero [...]zgłosił się ponownie celem dokonania rejestracji w PUP. Jak Skarżący wyjaśnia w odwołaniu, przez te 1,5 roku miał nadzieję, że zmiana lokalizacji miejsca prowadzenia działalności pozwoli Mu dalej zarobkować. Takiego obrotu sprawy pracownik PUP nie mógł przewidzieć. Podsumowując, pracownicy organu I instancji udzielili prawidłowej odpowiedzi Skarżącemu co do możliwości rejestracji celem uzyskania statusu bezrobotnego, zaś bez pomocy Skarżącego nie byli w stanie odgadnąć Jego intencji i uprzedzająco wyjaśnić, kiedy najpóźniej musiałby się zgłosić w PUP, by przysługiwało Mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym, zdaniem Sądu, zarzuty Skarżącego okazały się bezzasadne, a orzekające w sprawie organy nie uchybiły wskazanym w skardze przepisom kpa.

Dodatkowo należy wskazać, iż sam Skarżący nie był konsekwentny w swoich twierdzeniach, bowiem w odwołaniu przyznał, że "poinformowano Go jedynie o tym,

że może to uczynić (zarejestrować się) po zakończeniu działalności", by w skardze twierdzić, iż wprowadzono Go w błąd, informując, iż po zakończeniu działalności gospodarczej zostanie zarejestrowany jako bezrobotny i jednocześnie otrzyma zasiłek dla bezrobotnych. Także te sprzeczne twierdzenia Skarżącego nie pozwoliły Sądowi uznać Jego racji, wobec precyzyjnych, spójnych, konsekwentnych i niezmiennych argumentów podnoszonych przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie.

Na marginesie, można jeszcze dodać, iż nawet, jeśli hipotetycznie racje miałby Skarżący i faktycznie wina leżałaby po stronie urzędnika PUP, to i tak nie zmieniłoby to nic w niniejszym postępowaniu, wobec przepisów prawa materialnego, a konkretnie, bezwzględnych warunków przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ich świetle, Skarżący nie ma odpowiedniego - do uzyskania zasiłku - okresu opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i nawet hipotetyczne stwierdzenie złej woli PUP (jeśliby wierzyć Skarżącemu, a nie organom) tego nie zmieni; w świetle przepisów prawa materialnego L. M. nie spełnia przesłanek przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł

jak w sentencji.

D. Rzyminiak-Owczarczak B. Popowska I. Kucznerowicz

mb