Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 524/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] kwietnia 2009 roku znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą inwestorce B. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku usługowego o powierzchni zabudowy 380,89 m2, powierzchni użytkowej 729,86 m2 i kubaturze 3021,88 m2 usytuowanego na działce oznaczonej nr geodezyjnym 3282 położonej przy ul. M. [...] w A., zgodnie z załączonym projektem budowlanym zamiennym, stanowiącym integralną część decyzji i jednocześnie zobowiązującą inwestorkę do: powołania kierownika budowy posiadającego uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, rozpoczęcia robót na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, potwierdzenia uprawomocnienia decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót w organie I instancji, prowadzenia dziennika budowy i umieszczenia w widocznym miejscy tablicy informacyjnej o budowie, bezzwłocznego zawiadomienia organu I instancji o zmianie kierownika budowy i powołania nowego, uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu.

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte z urzędu w dniu 23 czerwca 2008 r. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego (kontrola w dniu 10 lipca 2008 r.) powiatowy organ nadzoru budowlanego ustalił, że jest ona realizowana na podstawie pozwolenia na przebudowę parteru budynku usługowo - mieszkalnego oraz rozbudowy budynku gospodarczego i jego adaptacji na cele usługowe udzielonego przez Starostę A. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]. Ustalono przy tym, że w trakcie prowadzonych robót budowlanych inwestorka w sposób istotny odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego, tj. zwiększyła powierzchnię zabudowy, kubaturę, powierzchnię użytkową, dobudowała taras, zabudowała schody które zostały zaprojektowane jako zewnętrzne, zmieniła układ funkcjonalny.

W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. wstrzymał inwestorce prowadzenie robót budowlanych. Następnie decyzją z dnia [...] września 2008 r. zobowiązano ją do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2008 r. projektu budowlanego zamiennego. W wyznaczonym terminie inwestorka złożyła wymagany dokument.

W dniu 20 stycznia 2009 r. A. C., działająca jako pełnomocnik Z. C. – sąsiadki inwestorski, złożyła pismo procesowe w którym podniosła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana pomimo tego, że iwnestorka nie miała pozwoleń konserwatorskich: pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku oraz osobnego pozwolenia na prowadzenie prac archeologicznych i wykopaliskowych, do uzyskania których zobowiązana została decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta A. Wskazano, że przedłożony projekt zamienny nie uwzględnia zapisów decyzji o warunkach zabudowy, również z tego powodu, że wprowadza zasadnicze zmiany w stosunku do funkcji budynków - zakłada zmianę funkcji z mieszkalno-usługowej na wyłącznie usługową oraz ich gabarytów i powierzchni użytkowej. Podniesiono także, że schody w elewacji frontowej zostały wybudowane w latach 80-tych XX w. z naruszeniem jakichkolwiek przepisów i stanowią ogromne utrudnienie dla osób korzystających z chodnika. Końcowo wyrażono opinię, że projekt zamienny został przygotowany bez należytej pieczołowitości i wniesiono o jego całkowite odrzucenie oraz pozyskanie brakujących pozwoleń konserwatorskich.

Powiatowy organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na powyższe pismo, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. wydanym na podstawie art. 123 kpa, zobowiązał inwestorkę do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji budowlanej dotyczącej wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny poprzez: uzgodnienie projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii (na rzutach parteru oraz piętra projektu), uzupełnienie części graficznej projektu zagospodarowania działki o podanie wymiarów zewnętrznych obiektu oraz jego usytuowania względem granic działek sąsiednich, zaprojektowanie rozwiązania dotyczącego skutecznej wentylacji w poszczególnych pomieszczeniach, określenie w części opisowej ilości osób mogących jednocześnie przebywać w budynku i określenie kategorii zagrożenia ludzi dotyczącej ochrony przeciwpożarowej.

Po przedłożeniu przez inwesorkę brakujących dokumentów, pełnomocnik Z. C. pismem procesowym z dnia 23 marca 2009 r. wniósł uwagi do uzupełnionego projektu budowlanego zamiennego i podniósł, że nadal posiada on istotne błędy w części opisowej jak i rysunkowej. Konkretnie wskazano, że w części opisowej wspomniano o pomieszczeniach na toaletę damską i męską a na rysunkach projektu nie ma stosownych oznaczeń, wymieniona w części opisowej ilość pomieszczeń jest niezgodna z ilością pomieszczeń na rysunkach, rysunki przedstawiające główny budynek mieszkalno-uslugowy położony przy ulicy odbiegają zasadniczo od stanu istniejącego - otwory okienne w partii parteru zostały powiększone, w powierzchni strychowej od strony ulicy wprowadzono ścianę oraz otwory okienne. Ponadto w projekcie przedstawiono, że ściana zewnętrzna na wysokości l piętra głównego budynku mieszkalno - usługowego od strony podwórka została w znacznej części usunięta - takich rozwiązań pierwotny projekt nie przewidywał. Ponownie wskazano na brak pozwoleń konserwatorskich. Wskazując na powyższe wniesiono o przeprowadzenie kolejnych oględziny budowy, ponieważ pomimo wstrzymania prac budowlanych inwestycja była i jest nadal kontynuowana, odrzucenie projektu zamiennego, pozyskanie brakujących dokumentów i przeprowadzenie wyjaśnień w sprawie schodów.

Powiatowy organ nadzoru budowlanego stwierdził, że projekt budowlany zamienny po jego uzupełnieniu jest zgodny z prawem budowlanym a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ze stanem faktycznym na gruncie i decyzją z dnia 22 kwietnia 2009 r. dokonał jego zatwierdzenia i udzielił inwestorce pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. C. i zarzuciła pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy w całości wyrażonych przez nią opinii i wniosków w pismach z dnia 20 stycznia 2009 r. i 23 marca 2009 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie procedura legalizacyjna określona w art. 50 – 51 prawa budowlanego została wdrożona i zastosowana w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów uznano je za bezzasadne i wskazano, że kwestia braku należytej pieczołowitości przy przygotowaniu projektu zamiennego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ l instancji stwierdził, iż przedmiotowa dokumentacja jest zgodna z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Również powiatowy inspektor nadzoru budowlanego odniósł się do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 23 marca 2009 r., gdyż stwierdził, że projekt jest zgodny także ze stanem faktycznym na gruncie. Wskazano przy tym, że projekt zamienny będzie się różnił od projektu pierwotnego, gdyż to właśnie odstępstwa od niego dokonane w trakcie realizacji inwestycji spowodowały wdrożenie procedury legalizacyjnej. Odnosząc się do wniosku o dokonanie oględzin inwestycji, stwierdzono, że jest to dowód nie mający znaczenia dla sprawy. Na obecnym etapie postępowania nie ma potrzeby dokonywania oględzin, gdyż przedmiot sprawy sprowadza się do oceny, czy zatwierdzić projekt budowlany, czy też nie a ponadto zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Końcowo wskazano, że sprawa legalności wybudowanych schodów w latach 80 – tych nie może być objęta niniejszą decyzją, dotyczącą jedynie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Jest to odrębna kwestia, której strona może dochodzić na drodze nowego postępowania administracyjnego.

Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyła Z. C. i właściwie powtórzyła argumentację zawartą w pismach z dnia 20 stycznia 2009 r. i 23 marca 2009 r. Wskazała, że w aktach sprawy brakuje pozwoleń konserwatorskich, które inwestorka powinna uzyskać przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, nieznane jest stanowisko konserwatora zabytków, który nie został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu oraz że zamienny projekt budowlany przewiduje adaptację budynku wyłącznie na cele usługowe podczas, gdy decyzja o warunkach zabudowy przewidywała przeznaczenie tego budynku jako mieszkalno - usługowego. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem kwestionowana decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiot zaskarżenia w przedmiotowej sprawie stanowi decyzja wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 156, poz. 1118 ze zm.) utrzymująca w mocy decyzję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą inwestorce B. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie budynku gospodarczego i jego adaptacji na cele usługowe usytuowanego na działce oznaczonej nr geodezyjnym 3282 (powstałej w wyniku scalenia działki nr 3159/2 i 3159/3) położonej przy ul. M. [...] w A.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje fakt, że inwestorka prowadziła roboty budowlane przy rozbudowie w/w obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym decyzją Starosty A. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] (zostało wydane na przebudowę parteru budynku usługowo-mieszkalnego oraz rozbudowę budynku gospodarczego i jego adaptację na cele usługowe. Na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2008 r. (dowód: protokół kontroli k. 33 akt administracyjnych) powiatowy organ nadzoru budowlanego stwierdził, że odstępstwa polegają na zwiększeniu powierzchni zabudowy, kubatury, powierzchni użytkowej, dobudowaniu tarasu, zabudowaniu schodów które zostały zaprojektowane jako zewnętrzne, zmienieniu układu funkcjonalnego.

Roboty budowlane, na których prowadzenie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę powinny być prowadzone zgodnie z warunkami określonymi w tym pozwoleniu oraz zatwierdzonym projekcie budowlanym. Zgodnie z przepisem art. 36a ust. 1 prawa budowlanego istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że wykonanie robót budowlanych w warunkach istotnego odstąpienia od udzielonego pozwolenia na budowę bez uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pierwotnego pozwolenia, stanowi samowolę budowlaną. W sytuacji takiej samowoli ustawodawca przewidział, przy spełnieniu określonych warunków, możliwość zalegalizowania wykonanych odstępstw. Legalizacja następuje po przeprowadzeniu postępowania naprawczego o którym mowa w art. 50 – 51 prawa budowlanego.

Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W postanowieniu tym można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenie postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (ust. 3). Postanowienie to traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 (ust. 4). Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania powyższego postanowienia, właściwy organ w drodze decyzji:

1. nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2. nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3. w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian (art. 51 ust. 1 ustawy).

Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (ust. 4). W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 5).

W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie naprawcze, które przebiegało następująco:

- postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, wstrzymano prowadzenie robót budowlanych,

- decyzją z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, nałożono obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego,

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego, zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jednocześnie nałożono na inwestorkę obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie,

- zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie nie dokonały ustaleń faktycznych, które pozwalałyby jednoznacznie ocenić czy zaistniały podstawy prawne do zakończenia postępowania naprawczego poprzez zatwierdzenie przełożonego przez inwestorkę projektu zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Organy obu instancji stwierdziły, że inwestorka wywiązała się z nałożonego decyzją z dnia [...] września 2008 r. obowiązku albowiem dostarczyła w określonym terminie projekt budowlany zamienny uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. W ocenie organów projekt zamienny jest zgodny z przepisami ustawy – Prawo budowlane a w szczególności z przepisami wykonawczymi do tej ustawy przede wszystkim rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ze stanem faktycznym na gruncie. W tym miejscu wskazać należy, że w toku całego postępowania skarżąca konsekwentnie kwestionowała zgodność projektu zamiennego z przepisami prawa (pismo z dnia 20 stycznia 2009 r. i 23 marca 2009 r.). Przede wszystkim podnosiła niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu polegającą na tym, że w sprawie brak jest odpowiednich pozwoleń konserwatorskich oraz na tym że zmieniono funkcję budynku. Nadto podniosła "brak należytej pieczołowitości" przy sporządzaniu projektu zamiennego i wskazała na rozbieżności pomiędzy planem a stanem istniejącym oraz pomiędzy częścią opisową i graficzną planu.

Do zarzutów skarżącej organy obu instancji, zdaniem Sądu, praktycznie w ogóle się nie odniosły. Co prawda organ I instancji po wpłynięciu pierwszego pisma skarżącej zobowiązał inwestorkę, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2009 r. wydanym na podstawie art. 123 kpa (przepis ten nie może stanowić samodzielnej materialnej podstawy, gdyż jest to przepis ogólny który stanowi, że organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia), do uzupełnienia projektu zamiennego jednak nałożone na nią obowiązki nie uwzględniały zarzutów skarżącej.

Przechodząc do oceny kwestionowanej decyzji przede wszystkim podnieść należy, że możliwość zatwierdzenia istotnych odstępstw od projektu budowlanego w postępowaniu naprawczym wymaga nie tylko stwierdzenia zgodności projektu zamiennego z przepisami prawa budowlanego i przepisami techniczno – budowlanymi ale również z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego projekt budowlany zamienny powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że projektowane zmiany powinny być odniesione do warunków jakie, przy braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały określone w decyzji o warunkach zabudowy.

W sprawie niniejszej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowo – mieszkalnego, rozbudowie budynku gospodarczego i adaptacji tego budynku na cele usługowe zostały określone decyzją Burmistrza Miasta A. z dnia [...] czerwca 2002 r. Decyzja ta została wydana w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonego uchwałą MRN w Augustowie z dnia 28 listopada 1986 r. nr XV/74/86 (Dz. Urz. Woj. Suwalskiego nr 1, poz. 1 z 20 stycznia 1987 r.). Decyzja ta była ważna do 19 marca 2004 r. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowały moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. W związku z powyższym plan miejscowy na podstawie którego została wydana decyzja również już nie obowiązuje. Nie oznacza to jednak, że w takim stanie faktycznym zamienny projekt budowlany nie powinien spełniać wymagań określonych przepisami dotyczącymi ładu planistycznego i przestrzennego.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego powinny ustalić czy aktualnie na terenie realizacji inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a jeżeli nie to powinny rozważyć ewentualne zobowiązanie inwestorki do uzyskania nowej decyzji ustalającej warunki zabudowy. W realiach przedmiotowej sprawy jest to o tyle zasadne, że już na etapie pierwotnego pozwolenia na budowę inwestorka nie spełniała wymagań określonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie uzyskała bowiem stosownych uzgodnień i zezwoleń. Aktualnie gdy dodatkowo dopuszczono się istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę, zasadnym byłoby ponowne dokonanie oceny czy budowa jest zgodna z przepisami dotyczącymi ładu planistycznego i przestrzennego.

Dodatkowo należy wskazać, że treść rozstrzygnięć organów obu instancji wskazuje, że nie dokonały one wnikliwej oceny projektu zamiennego. Wątpliwości w tym zakresie wynikają przede wszystkim z tego, że organ nie odniósł się w żaden sposób do zastrzeżeń skarżącej dotyczących zgodności części opisowej projektu z jego częścią graficzną jak i zgodności projektu ze stanem istniejącym na działce. Analiza uzasadnienia kwestionowanej decyzji w tym zakresie prowadzi do wniosku, że organy nadzoru budowlanego ograniczyły się do "automatycznego" zatwierdzania przedłożonego projektu budowlanego. Zdaniem Sądu obowiązujące przepisy prawa, w szczególności zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz prawa budowlanego nie dają podstaw do takiego ograniczania obowiązków organu administracji publicznej. To organ zobowiązany jest w myśl przepisów art. 34 i 35 prawa budowlanego ocenić i sprawdzić, nie tylko fakt fizycznego przedłożenia przez inwestora dokumentacji projektowej i jej sporządzenia przez uprawnione osoby, ale dysponując fachową wiedzą w przedmiotowym zakresie winien taki dokument poddać szczegółowej analizie co do jego prawidłowości także merytorycznej, z uwzględnieniem zarówno zgodności z przepisami w zakresie zagospodarowania przestrzennego działki lub terenu, z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz okoliczności danej sprawy. Zarówno ocena techniczna, jak i projekt budowlany (także zamienny) są jedynie dowodami w sprawie, które podlegają ocenie organu.

Rozpoznając sprawę ponownie organy przed podjęciem legalizacji ustalą zgodność inwestycji z przepisami dotyczącymi ładu planistycznego i przestrzennego. Nadmienić bowiem należy, że pomimo tego iż wojewódzki organ nadzoru budowlanego w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. zapełnił o zbadaniu tej zgodności to jednak nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I jak i II instancji. Nadto organy wyjaśnią i rozważą zarzuty zgłaszane przez skarżąca w toku postępowania. W przypadku gdyby zarzuty te okazały się niezasadne w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskażą jakie przepisy i okoliczności w stosunku do każdego z nich uznano za przemawiające za ich nieuwzględnieniem.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie wykonalności uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.