Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1101/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2a pkt 3  oraz art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 53a par. 1 oraz art. 233 par. 2 pkt 1  lit. a)
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] października 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania E. S. (dalej: "skarżąca"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIS" lub "Dyrektor IS") uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "organ I instancji", "NUS" lub "Naczelnik US") z [...] lipca 2016 r. Działając reformatoryjnie Dyrektor IS określił skarżącej za 2013 r. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych ([...]zł), a także odsetki od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek za 8 miesięcy 2013 r. (I – VIII). Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Dyrektor IS wskazał między innymi art. 11 ust. 2a pkt 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: "updof"), a także art. 53a § 1 oraz art. 233 § 2 pkt 1 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op").

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Naczelnik US ustalił, że w 2013 r. skarżąca zaniżyła przychody i zawyżyła koszty uzyskania przychodów w zeznaniu podatkowym (PIT 36L) o wysokości dochodu osiągniętego w 2013 r. W konsekwencji zaniżyła podstawę opodatkowania i podatek należny o [...]zł. Skarżąca wykazała [...] zł jako podatek należny, gdy faktycznie zobowiązanie skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., po odliczeniach od dochodu i od podatku, stanowiło kwotę [...] zł w świetle ustaleń dokonanych przez organ I instancji. Zaniżenie przychodów w kwocie [...] zł wiązało się z nieodpłatnym korzystaniem z lokalu ([...] m2 x [...] zł x 12 miesięcy). Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o [...] zł dotyczyło zaś wykorzystania towarów handlowych na potrzeby osobiste, ubezpieczenia mienia osobistego (budynek mieszkalny, który nie był wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej skarżącej), zakupu kuchenki mikrofalowej, która nie była wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej. Skarżąca bezpodstawnie zaliczała nadto do kosztów uzyskania przychodów kwoty netto z wystawionych dla niej 9 faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (zakupu towarów i usług). Sporne faktury VAT zostały wystawione przez dwa powiązane ze sobą osobowo podmioty, tj. "W." Sp. z o. o. (3 faktury) i przez Firmę Handlowo – Usługową "A. – B." A. S. – [...] (6 faktur). Naczelnik US nie dał wiary skarżącej co do tego, że poniosła wydatki w formie gotówkowej, o których mowa w treści spornych faktur, na zakup usług budowlano – remontowych i porządkowych. Przyjął nadto, że skarżąca zaniżyła koszty uzyskania przychodów o [...] zł, uwzględniając tym samym wyjaśnienia skarżącej związane z fakturą VAT, której nie zaewidencjonowała z powodu jej zagubienia. W decyzji z [...] lipca 2016 r. Naczelnik US określił zatem skarżącej zobowiązanie za 2013 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych ([...] zł) oraz odsetki (łącznie [...] zł) od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za 8 miesięcy 2013 r. (I – VIII).

2.2. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej wystąpił o uchylenie w całości decyzji Naczelnika US oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, stawiając zarzuty procesowe dotyczące wadliwych ustaleń faktycznych w części dotyczącej zaniżenia przychodów z tytułu nieodpłatnego korzystania z lokalu gospodarczego. Efektem wadliwych ustaleń faktycznych było naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli

art. 11 ust. 2 i 2a updof (pierwsza grupa zarzutów). W ocenie skarżącej Naczelnik US wadliwie przyjął, w wyniku naruszenia przepisów postępowania podatkowego, iż towary przechowywane przez skarżącą po likwidacji działalności gospodarczej o charakterze handlowym nie zostały przez nią wyrzucone do śmietnika, lecz zostały wykorzystane

na własne potrzeby (druga grupa zarzutów). Bezpodstawnie uznał nadto, że sporne faktury VAT wystawione dla skarżącej przez W. Sp. z o. o. oraz przez A. S. – [...] nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie stanowią dowodów potwierdzających poniesienie wydatków, które zasadnie skarżąca zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów (trzecia grupa zarzutów).

2.3. Dyrektor IS uchylił w całości decyzję organu I instancji, gdyż uznał za trafne zarzuty odwołania w części dotyczącej błędnego ustalenia przez Naczelnika US wartości przychodu skarżącej ([...] zł) z tytułu nieodpłatnego korzystania z lokalu gospodarczego. Uwzględniając argumentację skarżącej przyjął, że za wartość rynkową czynszu najmu 1 m2 powierzchni lokalu wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej (sklep) należało przyjąć kwotę [...] zł, a nie kwotę [...] zł wadliwie przyjętą przez Naczelnika US. Skarżąca zaniżyła zatem w 2013 r. przychody o kwotę [...] zł (okoliczność bezsporna na etapie postępowania sądowego). Stąd konieczność wydania decyzji reformatoryjnej zarówno w zakresie zobowiązania podatkowego skarżącej ([...] zł zamiast kwoty [...] zł określonej przez Naczelnika US), jak i w zakresie odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy

od osób fizycznych za 8 miesięcy 2013 r. (łącznie [...] zł zamiast kwoty [...] zł).

W pozostałym zakresie uznał zarzuty odwołania za chybione, gdyż skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów bezpodstawnie zaliczając w ich ciężar kwoty wynikające z 9 faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych

i nie stanowią dowodu poniesienia wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof.

Dyrektor IS zgodził się z organem I instancji także co do tego, że skarżąca wykorzystała na potrzeby osobiste towary handlowe o łącznej wartości [...] zł ([...] zł oraz [...] zł), których nie sprzedała przed zakończeniem działalności gospodarczej. Nie dał wiary skarżącej co do tego, że towary te uległy zniszczeniu

w piwnicy budynku mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą, a następnie zostały wyrzucone do śmietnika. Zauważył, że o wykorzystaniu towarów na "własny użytek" skarżącej mowa jest w sporządzonym przez nią [...] lipca 2013 r. spisie towarów (wartość netto [...] zł). Powołał się nadto na dowody, z których wynika, iż nie zasługują na wiarę twierdzenia skarżącej dotyczące zniszczenia towarów o wartości netto [...] zł jako przeterminowanych.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] listopada 2016 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, postawiła zarzuty naruszenia (pisownia oryginalna):

a) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i aprioryczne przyjęcie, że usługi widniejące na fakturach zdarzenia gospodarcze w rzeczywistości nie zostały zrealizowane, a rzeczona konstatacja stanowiła konsekwencje uwzględnienia zeznań m.in. T.M., podczas gdy świadek ten nie był zatrudniony w czasookresie przeprowadzanych prac, albowiem T. M. zatrudniona była od listopada 2013 r. do kwietnia 2014 r., zaś prace realizowane były do sierpnia 2013 r., tym samym nie posiadała żadnej wiedzy w zakresie rzeczonego;

- art. 122, 187 § 1, 191 i 199a § 1 Op poprzez zaniechanie przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego tj. zaniechanie przesłuchania przez organy obu instancji R. B., któremu były przekazywane pieniądze, o których zeznał S. F. "przekazywałem pieniądze Panu R. B. - wspólnikowi Spółki "W.", co w konsekwencji skutkuje wadliwie ustalonym stanem faktycznym, tym bardziej, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy;

- art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 Op poprzez bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom S. F., który jakże konsekwentnie zeznał, że "ja przyjmowałem gotówkę i za potwierdzeniem KP przekazywałem pieniądze R. B.— wspólnikowi Spółki "W.", z ramienia firmy "W.", podpisy na tych fakturach są moje";

- art. 180 § 1 w zw. z art. art. 197 § 1 Op polegające na zaniechaniu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa

w celu ustalenia czasookresu wykonanych prac, ich przedmiotu, co z uwagi na zebrany materiał dowodowy jest w pełni uzasadnione i konieczne, albowiem wymaga to wiadomości specjalnych i przeprowadzenie tego dowodu pozwoli do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w szczególności w zakresie wykonanych prac, ich czasookresu na co jakże słusznie wskazuje organ II instancji (vide str. 30 uzasadnienia) co w konsekwencji wpłynie na dokonanie prawidłowej subsumpcji, czego na chwilę obecną na próżno szukać, albowiem pozwoli na obdarzenie prymatem wiarygodności zeznań skarżącej;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 199a § 1 Op poprzez zaniechanie przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, tj. nieprzesłuchanie A. S. - [...] właściciela firmy "A.-B." co w konsekwencji skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego i jakże rażącym rozstrzygnięciem, tym bardziej, że świadkowie ci bezsprzecznie realizowali prace wskazane w fakturach i załączyli w zakresie rzeczonego stosowne oświadczenia i pismo e-mail S. F.;

- art. 121 § 1, art. 122 Op, poprzez wadliwie przyjęcie, że zeznania świadka Z. S. były ogólnikowe w przedmiocie wykonanych prac, podczas gdy świadek ten bywał wyłącznie w niedziele w domu, pracował poza miejscem zamieszkania, a co więcej konsekwentnie wskazał, że nie brał udziału w zleconych pracach, jednakże "widział kręcących się pracowników", "widziałem materiały budowlane, jak również widziałem rusztowanie wokół sklepu" - vide protokół z przesłuchania z dnia [...] lutego 2015 r.;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez wadliwe przyjęcie, że J. G. nie mógł wykonywać prac remontowo - budowlanych albowiem w firmie W. Sp. z o. o. zatrudniony był do [...] kwietnia 2011 r. podczas gdy sam formalny fakt zatrudnienia nie wyklucza, że takich prac nie wykonywał, a skarżąca nie była zobligowana do kontrolowania jego stosunku zatrudnienia;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 191 Op poprzez aprioryczne przyjęcie, że skarżąca nie udowodniła, że przedmiotowe faktury odzwierciedlają zdarzenia gospodarcze, albowiem umowy m.in. nie były sporządzone na piśmie, podczas gdy na próżno szukać przepisu warunkującego rzeczone; (vide: 648 k.c. w zw. z art. 658 k.c.);

- art. 188 Op poprzez zaniechania dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu

z wizji lokalnej, albowiem w bezpodstawnej ocenie organu II instancji fakt ten został udowodniony innych dowodem, podczas gdy po pierwsze nie zostało wykazane który dowód potwierdza okoliczności, które mają być przedmiotem wizji lokalnej, tym samym stanowisko organu II instancji uznać należy jako wadliwe i nieznajdujące podstawy prawnej, tym bardziej, że dowód ten zmierza do wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez wadliwe przyjęcie, że faktury skarżącej nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w przedmiocie m. in.:

- usuwania śniegu wraz z konserwacją dachu, podczas gdy o rzeczonych pracach zeznawali świadkowie, mianowicie: W. P., K. B., T. A. co winno spotkać się z aprobatą organu, a czego na chwilę obecną na próżno szukać;

- ułożenia kostki brukowej, podczas gdy o jej położeniu mówił T. A., jak również świadek K. B., która zeznała, że kojarzy "układanie kostki", zatem dlaczego również w tym zakresie organ II instancji bezpodstawnie odmówił skarżącej wiarygodności co winno spotkać się z aprobatą Organu II instancji, a czego na próżno szukać;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i aprioryczne przyjęcie, przez organ, że "towary handlowe przechowywane w piwnicy budynku mieszkalnego po zakończeniu działalności handlowej na łączną wartość [...] zł nie zostały przez skarżącą wyrzucone do śmietnika", podczas gdy:

- skarżąca konsekwentnie podnosiła, że wywóz towarów został zrealizowany zgodnie z umowa na wywóz odpadów z firmą S. i nie było odrębnych umów zawieranych w tym przedmiocie, tym bardziej, że umowa zawarta była do dnia [...] grudnia 2013 r.;

- pojemnik o pojemności [...] litrów niewątpliwie wystarczył do wyrzucenia towarów zalegających w piwnicy, albowiem inne śmieci nie były w tym czasookresie wyrzucane, tym bardziej, że od lutego 2011 r. skarżąca zakończyła działalność gospodarczą, tym samym, nie byłoby zasadnym zawieranie odrębnych umów

i uiszczanie dodatkowych opłat, skoro wystarczającym był wskazany pojemnik, tym bardziej, że jak zeznał Z. S. "artykuły przeterminowane i zniszczone (...) wyrzucał regularnie przez kilka miesięcy do pojemnika, który znajdował się na terenie posesji (vide: str. 22 uzasadnienia decyzji);

- skarżąca zakończyła działalność w lutym 2011 r., zaś towary zalegające

w piwnicy z uwagi na długi czasookres - 3 lata - zgodnie z doświadczeniem życiowym

i logicznym myśleniem automatycznie straciły terminy ważności, a dodatkowo po awarii kanalizacji nie mogłyby zostać przeznaczone na użytek własny;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Op poprzez, jakże wadliwie uznanie, przez organ II instancji, że Z. S. w chwili przesłuchania nie zgłaszał zalania piwnicy budynku, podczas gdy ten ostatni w piśmie z [...] grudnia 2015 r. podniósł, że wyrzucał rzeczy zniszczone, tym samym, skoro organ nie zapytał szczegółowo na czym polegały zniszczenia, to w konsekwencji brak jest podstaw do wywodzenia, że świadek ten nie zgłaszał przedmiotowego zdarzenia, oraz że jego stanowisko stoi w sprzeczności

ze stanowiskiem skarżącej;

- art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 Op poprzez bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom skarżącej w przedmiocie zalania piwnicy i w konsekwencji zniszczenia towarów, gdy o rzeczonym zdarzeniu zeznawał świadek i ówczesny najemca T. A., który zeznał, że "nie pamiętam kiedy, ale po nawałnicy,

po przepełnieniu kanalizacji sam musiałem oczyszczać sklep, co koherentne jest niewątpliwie ze stanowiskiem skarżącej, tym bardziej, że zgodnie z logicznym myśleniem, skoro został zalany sklep, to tym bardziej, zalaniu i w konsekwencji zniszczeniu uległa piwnica, znajdująca się na niższej kondygnacji;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 191 Op poprzez bezpodstawne stwierdzenie faktu,

że nie nastąpiło zalanie piwnicy budynku, albowiem m. in. okoliczność ta nie została zgłoszona do firmy ubezpieczeniowej [...] Towarzystwo Ubezpieczeń S. A., podczas gdy towary te nie były objęte polisą ubezpieczeniową, a zatem zgłaszanie rzeczonego faktu było bezprzedmiotowe, a stanowisko organu II instancji jest zbyt daleko idące, albowiem żadna norma prawna nie nakazuje rzeczonego.

3.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ

na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "uppsa"). Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione (procesowe i materialnoprawne). Działając z urzędu, zgodnie

z art. 134 § 1 uppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, która została uzasadniona w sposób zgodny z art. 210 § 4 Op.

4.2. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z art. 22 ust. 1 updof, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (zdanie pierwsze). Zwrot "koszty poniesione" oznacza,

że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Istotny jest również cel poniesienia wydatku. Celem tym powinno być co do zasady osiągnięcie przychodu. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a nadto, że poniesienie określonych wydatków nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów. Na podatniku spoczywa nadto obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania poszczególnych wydatków, w sposób wykluczający wątpliwości zarówno co do ich faktycznego poniesienia, jak i związku tych wydatków z przychodami.

4.3. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2004 r. FSK 958/04; z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07; z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11; z 29 maja 2012 r., II FSK 2323/10; z 28 stycznia 2015 r., II FSK 2590/12; z 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/13; z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13; z 18 grudnia 2015 r., II FSK 2821/13; wszystkie te wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższy pogląd.

Skoro w treści art. 22 ust. 1 updof mowa jest o kosztach poniesionych, to niewątpliwie chodzi o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc, podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarazem, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r., II FSK 1356/13; CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela powyższy pogląd.

4.4. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które przyjęły, że skarżąca bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikające z 9 faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie stanowią dowodu poniesienia wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof. Skarżąca zawyżyła także koszty uzyskana przychodów, gdyż wykorzystała na potrzeby osobiste towary handlowe o łącznej wartości [...] zł ([...] zł oraz [...] zł), których nie sprzedała przed zakończeniem działalności gospodarczej. Bezsporne są inne uchybienia skarżącej, w tym zaniżenie jej przychodów w księgach podatkowych oraz w zeznaniu podatkowym (PIT – 36L) za 2013 r.

5. Zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporne faktury VAT wystawione dla skarżącej przez "W." Sp. z o. o. (3 faktury) i przez Firmę Handlowo – Usługową "A. – B." A. S. – [...] (6 faktur), nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz nie stanowią dowodu poniesienia przez skarżącą wydatków w formie gotówki, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof. Skarżąca nie przedstawiła zaś wiarygodnych okoliczności świadczących o tym, że poniosła wydatki, o których mowa w treści spornych faktur, na rzecz ich wystawców, które należało zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Nie wykazała, że ubiegała się o stosowne pozwolenia dotyczące prac remontowo – budowlanych dotyczących budynku, którego nie była właścicielem. Nie posiadała wiedzy, kto faktycznie wykonywał poszczególne prace. Ze S. [...]. jako osobą zarządzającą "W." Sp. z o. o. oraz z jego żoną A. S. - [...] jako osobą prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa "A.– B." A. S. – [...]. kontaktowała się wyłącznie w związku z wystawionymi dla niej fakturami VAT i dokumentami KP. Skarżąca wyjaśniła, że nie były sporządzone protokoły zdawczo – odbiorcze, gdyż nie żądała tych dokumentów od ww. osób. Wystarczała jej akceptacja byłego męża, który zeznał, że widział osoby (pracowników), które wykonywały różne czynności związane z usługami remontowo – budowlanymi, ale nie posiada wiedzy o ich pracodawcy. Zeznał, że wszystkim zajmowała się jego była żona. Jednocześnie T.A. jako przedsiębiorca wynajmujący przedmiotowy budynek od skarżącej (wspólnik "D. na P." s. c.) zeznał, że skarżąca żadnych prac w wynajmowanym budynku. Budynek wymagał kapitalnego remontu przed rozpoczęciem przez świadka działalności handlowej w tym budynku, który został wyremontowany w 2011 r. Wszystkie remonty od 2011 r. do [...] maja 2014 r. świadek przeprowadzał we własnym zakresie. Skarżąca nie była bowiem zainteresowana partycypowaniem w kosztach prac remontowo – budowlanych, które częściowo wykonywane były przez właściciela sieci [...], do której należał świadek ("D.

na P." s. c.). S. F. nie stawił się w urzędzie skarbowym celem złożenia zeznań w charakterze świadka, pomimo skutecznie doręczanych wezwań. Złożył pisemne oświadczenie, w którym wskazał osoby rzekomo wykonujące prace remontowo – budowlane na rzecz przedsiębiorstwa "P.". Osoby wskazane przez S. F. nie stawiły się na wezwanie organu podatkowego lub złożyły ogólne zeznania (J. G.), z których wynika, że w przeszłości wykonywały prace remontowo – budowlane na rzecz skarżącej. J. G. przedstawił świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w spółce z o. o. W. od [...] stycznia 2006 r. do [...] kwietnia 2011 r. Z zeznań świadka wynika przy tym, że malował budynek na kolor niebieski, gdy elewacja budynku wynajmowanego przez T. A. (wspólnik "D. na P." s. c.) miała kolor brzoskwiniowy, charakterystyczny dla sieci [...] (zob. s. 25 zaskarżonej decyzji). J. G. zeznał nadto, że po rozwiązaniu

w 2011 r. umowy o pracę zawartej z W. Sp. z o. o., nie wykonywał żadnych czynności na rzecz byłego pracodawcy.

A. S. [...] także nie stawiła się na wezwanie Naczelnika US w celu złożenia zeznań. Dla W. Sp. z o. o. oraz dla A. S. [...] (A.– B.) zostały wydane ostateczne decyzje w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, z których wynika, że ww. podmioty nie wykonywały żadnych usług na rzecz skarżącej. W świetle zeznań T. A. jako wspólnika "D. na P." s. c. skarżąca nie wykonywała żadnych prac remontowo - budowlanych związanych z wynajmowanym budynkiem (jego częścią przeznaczoną a działalność gospodarczą) organy prawidłowo, zgodnie z art. 191 Op uznały, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zeznania skarżącej nie zasługują na wiarę co do tego, że w 2013 r. ponosiła jakiekolwiek wydatki tytułem zapłaty w formie gotówki za wykonanie usług remontowo budowlanych i porządkowych na rzecz wystawców spornych faktur. Z. S. przesłuchany w charakterze świadka jako właściciel przedmiotowego budynku i były mąż skarżącej, nie potwierdził jej zeznań dotyczących wykonania usług, o których mowa w treści spornych faktur, przez ich wystawców. Z zeznań skarżącej wynika, że ponosiła w 2013 r. znaczne wydatki na rzecz wystawców spornych faktur za usługi dotyczące wynajmowanego budynku należącego do jej męża, bez porozumienia z najemcą, który zaprzeczył zeznaniom skarżącej. W toku postępowania podatkowego (także sądowego), skarżąca nie wyjaśniła w sposób racjonalny, z jakich względów zdecydowała się w 2013 r. między innymi pomalować budynek na niebiesko, wbrew woli najemcy, który w ramach współpracy z siecią [...] zobowiązał się do prowadzenia sklepu z reklamą i w barwach tej sieci (kolor brzoskwiniowy). Z zeznań skarżącej wynika wyłącznie to, że była zainteresowana uzyskaniem faktur VAT, a nie ponoszeniem w 2013 r. wydatków w celu wykonania prac remontowo – budowlanych wbrew woli najemcy.

W tym miejscu należy podkreślić, że z zeznań właściciela budynku i byłego męża skarżącej (Z. S.) nie wynika, że wyrzucał on w imieniu skarżącej towary handlowe do śmietnika o wartości [...] zł (zob. s. 32 - 34 zaskarżonej decyzji), które skarżąca rzekomo przetrzymywała od lutego 2011 r. w piwnicy, po likwidacji swojej działalności handlowej, dzięki czemu zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów w 2013 r. kwotę [...] zł. Także w tym zakresie zeznania (wyjaśnienia) skarżącej nie zasługują na wiarę, gdyż pozostają w sprzeczności z dokumentami wytworzonymi przez skarżącą na potrzeby jej rozliczeń podatkowych, z zeznaniami jej męża, a także z wyjaśnieniami spółki z o. o. S. W., z którą skarżąca zawarła umowę o wywóz nieczystości (zob. s. 34 – 35 zaskarżonej decyzji). Skarżąca zeznała nadto, że nie posiadała kluczy do piwnicy, w której rzekomo przechowywała towary handlowe. Sporządzała spis z natury korzystając z sytuacji, gdy ktoś zostawił otwarte drzwi do piwnicy (zob. s. 33 zaskarżonej decyzji). Skarżąca odwołała później swoje zeznania wskazując na swój zły stan zdrowia, ale nie wyjaśniła w sposób wiarygodny, kto i kiedy rzekomo wyrzucał należące do niej towary handlowe. Odmówiła złożenia zeznań w charakterze strony. Nie wyjaśniła w sposób racjonalny przyczyn przechowywania przez ponad dwa lata w piwnicy towarów handlowych o znacznej wartości, które uprzednio określała pisemnie jako towary przeznaczone na własne potrzeby. Nie zgłosiła zalania piwnicy i zniszczenia towarów w towarzystwie ubezpieczeniowym, na rzecz którego świadczyła w przeszłości usługi, pomimo zawarcia stosowanej umowy (zob. s. 35 zaskarżonej decyzji). Tym samym uznać należy, że Dyrektor IS nie przekroczył granic art. 191 Op przyjmując, że zeznania (wyjaśnienia) skarżącej także w tym zakresie nie zasługują na wiarę. To zaś oznacza, że organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącej prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów poszczególnych kwot wynikających z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie stanowią dowodów poniesienia przez skarżącą w 2013 r. wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof. Zasadnie Dyrektor IS odmówił także skarżącej prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów w 2013 r. kwoty [...] zł rzekomo dotyczącej zniszczonych i wyrzuconych do śmietnika towarów handlowych, które skarżąca rzekomo przetrzymywała od lutego 2011 r. (po likwidacji działalności gospodarczej) w piwnicy, do której nie miała kluczy (dostępu). Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie została wydana z naruszeniem prawa w takim stopniu, który powodowałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego także w bezspornym zakresie. Organ odwoławczy działając reformatoryjnie na korzyść skarżącej, zmniejszył jej przychód z nieodpłatnych świadczeń. To zaś oznacza, że rozpoznając sprawę działał obiektywnie, oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu, Dyrektor IS w pełni zasadnie odmówił skarżącej wiary co do tego, że wbrew najemcy ponosiła ona wydatki na rzecz wystawców spornych faktur tytułem zapłaty za rzekomo wykonane w 2013 r. usługi remontowo – budowalne na jej polecenie, czemu zaprzeczył najemca. W pełni zasadnie odmówił skarżącej wiary także co do tego, że w 2013 r. wyrzuciła do śmietnika towary handlowe o łącznej wartości [...] zł (zob. s. 32 - 34 zaskarżonej decyzji). Tym samym skarżąca nie nabyła prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w 2013 r. kwoty [...] zł dotyczącej rzekomo przeterminowanych i zniszczonych (zalanych) towarów, które kupiła przed likwidacją swojej działalności handlowej (luty 2011 r.). Poza tym, że treść zeznań skarżącej pozostaje w oczywistej sprzeczności z innymi dowodami zebranymi

w sprawie, to świadczy o nieracjonalnym działaniu skarżącej, która podejmuje próbę udowodnienia poszczególnych okoliczności mających świadczyć o ponoszeniu wydatków w celu sprzecznym z interesem najemcy, dotyczących majątku jej byłego męża, który odmawiając skarżącej dostępu do piwnicy w istocie doprowadził do zwiększenia jej strat o kwotę [...] zł z powodu zniszczenia towarów w zalanej piwnicy. O zalaniu piwnicy wiedzę posiadła tylko skarżąca, która swoją wiedzą nie podzieliła się zarówno z byłym mężem jako właścicielem budynku, jak i z towarzystwem ubezpieczeniowym, z którym zawarła stosowną umowę w założeniu mającą chronić jej majątek przed niekorzystnymi konsekwencjami zdarzeń losowych. Tym samym Sąd uznał, że odpowiada prawu zaskarżona decyzja, która została uzasadniona w sposób odpowiadającym wymogom przewidzianym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. Dyrektor IS przeprowadził postępowanie odwoławcze poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji w sposób świadczący o podjęciu stosownych działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w sposób rzetelny i obiektywny. Organy podatkowe wykazały, że w spornym zakresie zeznania (wyjaśnienia) skarżącej pozostają

w oczywistej sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie, a nadto są wewnętrznie sprzeczne, gdyż mają świadczyć o tym, że skarżąca podejmowała szereg działań w celu zmniejszenia stanu swojego majątku, bez żadnej racjonalnej przyczyny, poza kwestami związanymi z rozliczeniami podatkowymi skarżącej. Dodać należy, że działając reformatoryjnie Dyrektor IS przedstawił stosowne obliczenia dotyczące podstawy opodatkowania i zobowiązań skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

6. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi, gdyż Dyrektor IS nie naruszył przepisów postępowania podatkowego ustalając stan faktyczny rozpoznawanej sprawy. Organ odwoławczy dokonał oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego w granicach art. 191 Op, przyjmując w konsekwencji, że skarżąca nie poniosła w 2013 r. wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof,

na rzecz wystawców spornych faktur (W. Sp. z o. o. oraz A. – B. A. S. – F.). Nie wykazała nadto, że nabyła w 2013 r. prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwoty [...]zł dotyczącej rzekomo przeterminowanych i zniszczonych (zalanych) towarów, które kupiła przed likwidacją swojej działalności handlowej (luty 2011 r.). Okoliczności powyższe wynikają z oceny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ze źródeł osobowych także pomijając zeznania T. M.. Zeznania S. F. jako osoby wystawiające tzw. puste faktury na rzecz skarżącej nie zasługują na wiarę w części dotyczącej wykonywania na rzecz skarżącej usług, o których mowa w treści spornych faktur wystawionych dla skarżącej przez W. Sp. z o. o. S.F. pomimo wielokrotnych wezwań nie stawił się celem złożenia dodatkowych zeznań dotyczących spornych faktur. Tym samym nie wymagała wyjaśnienia kwestia dokonywania przez niego jakichkolwiek płatności na rzecz R. B. jako wspólnika W. Sp. z o. o. Jednym z dowodów świadczących o tym, że skarżąca nie ponosiła na rzecz W. Sp. z o. o. wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof, jest ostateczna decyzja wydana wystawcy spornych faktur w trybie art. 108 ust. 1 updof. Z zeznań A. S. – [...]. wynika, że nie posiadała stosownej wiedzy na temat przedsiębiorstwa tylko formalnie zarejestrowanego na jej nazwisko (A. – B. A. S. – [...].), gdyż wszystkimi sprawami związanymi z tym przedsiębiorstwem zajmował się jej mąż S.F.. Również dla tego podmiotu wydana została ostateczna decyzja w trybie art. 108 ust. 1 updof, potwierdzająca stanowisko organów podatkowych co do tego, że w 2013 r. skarżąca nie ponosiła na rzecz A.S. – [...] żadnych wydatków, które skarżąca mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, uwzględniając ich cel przewidziany w art. 22 ust. 1 updof. Z oczywistych względów organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa

w celu ustalenia czasookresu wykonanych prac i ich przedmiotu, skoro skarżąca nie uprawdopodobniła, iż poniosła wydatki na rzecz wystawców spornych faktur, wbrew temu, co wynika z dokonanej oceny innych dowodów zebranych w sprawie. Autor skargi nie wskazał nadto w sposób szczegółowy okoliczności, które zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej powinny zostać ustalone z wykorzystaniem wiedzy biegłego. Z akt sprawy wynika bowiem, że różnego rodzaju prace zostały wykonane, tyle tylko, że w 2011 r.

na zlecenie najemcy, a nie skarżącej, która nie wykazała, iż ponosiła jakiekolwiek wydatki wbrew woli i interesom najemcy. Z oczywistych względów wiedza biegłego nie była niezbędna do tego, aby ustalić, czy w 2013 r. na budynku zalegał śnieg, czy został uprzątnięty i przez kogo. Tym bardziej, że z zeznań najemcy wynika, iż to on wynagradzał przypadkowe osoby usuwające śnieg (butelka wódki).

W świetle dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyznania waloru wiarygodności zeznaniom (wyjaśnieniom) skarżącej w spornym zakresie, także w zestawieniu z argumentacją skargi w części dotyczącej zeznań jej byłego męża, który nie potwierdził wykonania jakichkolwiek usług w 2013 r. dotyczących przedmiotowego budynku na rzecz skarżącej przez wystawców spornych faktur. Zaprzeczył zeznaniom skarżącej także w innej części, dotyczącej rzekomego wyrzucania do śmietnika przez niego towarów handlowych należących do skarżącej. Brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, aby odmawiać wiarygodności zeznaniom J. G. co do tego, że po rozwiązaniu umowy o pracę nie wykonywał on żadnych czynności na rzecz byłego pracodawcy, przeciwko któremu skutecznie wystąpił do sądu powszechnego z powództwem o wypłatę należnego wynagrodzenia. Skoro skarżąca nie zatrudniała J. G., to brak jest podstaw do wniosku, że mógł on wykonywać prace, o których mowa w treści spornych faktur, w tym malować w 2013 r. budynek

na niebiesko, wbrew woli i interesom najemcy. Brak dowodów w postaci pisemnych umów i innych wiarygodnych dowodów świadczących o wykonaniu na rzecz skarżącej w 2013 r. usług remontowo – budowlanych i porządkowych przez wystawców spornych faktur tylko potwierdza trafność stanowiska organów podatkowych co do tego, iż sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz nie świadczą

o poniesieniu przez skarżącą wydatków przewidzianych w art. 22 ust. 1 updof. Autor skargi nie wskazał w sposób racjonalnie uzasadniony podstaw do przeprowadzenia "wizji lokalnej" przez organ odwoławczy w toku postępowania, które zawisło przed tym organem w drugiej połowie 2016 r. Skoro skarżąca nie wskazała wiarygodnych powodów, poza osiąganiem korzyści związanych z jej rozliczeniami podatkowymi, które obiektywnie rzecz biorąc uzasadniałyby racjonalność jej działań zmierzających rzekomo do ponoszenia w 2013 r. nakładów finansowych na majątek jej byłego męża, wbrew woli i interesom najemcy, to brak było jakichkolwiek podstaw do wniosku, iż zeznania (wyjaśnienia) skarżącej zasługują na wiarę w części dotyczącej ponoszenia przez nią wydatków na rzecz wystawców spornych faktur. Skoro skarżąca nie wskazała przyczyn, które uniemożliwiły jej podejmowanie przez dwa lata stosownych działań w celu zabezpieczenia należącego do niej majątku (towarów handlowych), mając na uwadze to, co wynika z zeznań jej byłego męża, z informacji udzielonych przez S. W. Sp. z o. o. i z informacji udzielonych przez towarzystwo ubezpieczeniowe [...] S. A., brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że skarżąca nabyła w 2013 r. prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł, dotyczącej rzekomo przeterminowanych i zniszczonych (zalanych) towarów handlowych, które kupiła przed likwidacją swojej działalności handlowej (luty 2011 r.). Skarżąca nie wykazała bowiem, że towary te posiadała w 2013 r., nie wykazała, że towary te uległy zniszczeniu, a także nie wykazała, że zostały one wyrzucone do śmieci wywożonych przez S. W. Sp. z o. o. na podstawie zawartą ze skarżącą umowy o wywóz nieczystości związanych z budynkiem mieszkalnym.

Tym samym powtórzyć należy, że zeznania (wyjaśnienia) skarżącej nie zasługują na wiarę w spornym zakresie. Należy nadto uznać je za nieracjonalne, z przyczyn,

o których mowa wyżej, związanych z rzekomym działaniem skarżącej na jej szkodę. Fakt, że autor skargi podjął próbę wykorzystania strzępków posiadanych informacji

w celu stworzenia nielogicznej konstrukcji mającej na celu uwiarygodnienie jej zeznań (wyjaśnień), nie ma żadnego wpływu na wynik rozpoznawane sprawy. Skoro w Polsce, a nawet w R., powszechnie wiadomym jest, że czasami występują zjawiska atmosferyczne zwane burzami, to okoliczność ta nie świadczy o tym, że skarżąca nabyła w 2013 r. prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych dwa lata wcześniej na zakup towarów handlowych, które przeznaczyła na własne potrzeby, jak wynika z wytworzonych przez nią dowodów. Wystąpienie tego rodzaju zjawisk atmosferycznych, których skutki likwidował najemca, nie świadczy o tym, że zniszczeniu uległy towary handlowe, skoro skarżąca nie wykazała w sposób racjonalny powodów przechowywania przez ponad dwa lata rzekomo przeterminowanych towarów, czyli nie wykazała, że towary te znajdowały się w piwnicy, do które nie miała dostępu (zakładając oczywiście, że nie wykorzystała ich wcześniej na własne potrzeby, czyli przyjmując za wiarygodne założenie autora skargi, że osoba myśląca racjonalnie działa na swoja szkodę, aby z tym działaniem związane okoliczności wykorzystać na potrzeby rozliczeń podatkowych). Tym bardziej, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca jako agent ubezpieczeniowy nie podjęła żadnych działań zmierzających do ograniczenia strat związanych z zalaniem piwnicy, zgłaszając stosowną szkodę w towarzystwie ubezpieczeniowym, z którym zawarła stosowną umowę w celu zabezpieczenia swojego stanu majątkowego. Dodać należy, że zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przez Dyrektora IS przepisów art. 199a Op. Przesłanek uzasadniających zastosowanie bliżej nieokreślonych przepisów art. 199a Op nie wskazał autor skargi.

7. Podsumowując, za chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 199a Op. Tym samym za chybione, jako bezpodstawne, Sąd uznał wnioski skargi, dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor IS zebrał kompletny materiał dowodowy, którego oceny dokonał w granicach art. 191 Op. Stworzył skarżącej możliwość czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Działał w sposób odpowiadający zasadom ogólnym przewidzianym w przepisach art. 120 – 129 Op. Zgromadził materiał dowodowy, którego ocena, dokonana w granicach zakreślonych przez art. 191 Op, pozwoliła na wydanie reformatoryjnej decyzji wymiarowej, która zdaniem Sądu odpowiada prawu, w szczególności nie narusza art. 22 ust. 1 updof. Materiał dowodowy został oceniony w sposób zgodny z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku). Dyrektor IS wskazał szereg okoliczności faktycznych świadczących o tym, że zeznania (wyjaśnienia) skarżącej nie zasługują na wiarę

w spornym zakresie. W konsekwencji za chybioną należało uznać argumentację autora skargi, który skoncentrował swoją uwagę na kwestionowaniu ustaleń dokonanych przez Dyrektora IS. Nie wskazał okoliczności potwierdzających zasadność zaliczenia przez skarżącą w 2013 r. spornych kwot do kosztów uzyskania przychodów.

Aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione następujące warunki: wydatek powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika, wydatek nie może znajdować się w określonym w art. 23 updof katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, powinien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów

i być właściwie udokumentowany. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi

u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar

lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między podmiotami ujawnionymi w jej treści, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów (zob. wyroki NSA: z 21 sierpnia 2014 r., II FSK 2152/12; z 5 września 2014 r.; CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższe poglądy.

Zdaniem Sądu, wysokość zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym

od osób fizycznych za 2013 r., a także odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na poczet tego podatku, została określona przez Dyrektora IS w sposób prawidłowy. Sąd uznał za trafne stanowisko organu odwoławczego również w bezspornym zakresie.

8. Mając na uwadze powyższe rozważania, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.