Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 519/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 6, art. 8, art. 14, art. 89
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwaną dalej Spółką), jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 25 maja 2016 r., o wymierzeniu skarżącej Spółce kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie HOT SPOT nr [...], poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu 10 grudnia 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Opolu, działając na podstawie postanowienia Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt [...] oraz na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm.) i ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych w lokalu [...] przy ul. [...] w [...], w którym działalność w zakresie gier na automatach prowadziła Spółka. Podczas kontroli stwierdzono, że w lokalu znajduje się 13 automatów do gry, w tym m.in. automat o nazwie HOT SPOT nr [...], stanowiący własność Spółki. Po dokonaniu oględzin zatrzymano ww. urządzenia i zabezpieczono dokumentację, w tym "Regulamin gry na automacie" oraz "raport transakcyjny" z dnia 10 grudnia 2015 r., a także przesłuchano jako świadka K. L., który zeznał, że od roku przychodzi do salonu gier i gra na automatach. Urządzenia nie wypłacają wygranych, wypłaca je obsługa lokalu. Wrzucone pieniądze są przeliczane na punkty, gracz nie ma wpływu na wynik ustawienia się znaków na ekranie. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół z dnia 10 grudnia 2014 r., który został podpisany przez obecną podczas podejmowanych czynności A.B., kierownika lokalu.

W dniu 2 kwietnia 2015 r. w magazynie depozytowym Urzędu Celnego w Opolu, zlokalizowanym w [...], funkcjonariusze przeprowadzili na zatrzymanych automatach eksperyment procesowy, w ramach postępowania karno-skarbowego o sygn. akt [...] polegający na odtworzeniu możliwości prowadzenia na nich gier, w tym dotyczący automatu HOT SPOT nr [...]. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół z dnia 21 kwietnia 2015 r. Ponadto przebieg czynności został utrwalony w postaci nagrania za pomocą kamery cyfrowej na płycie DVD. Na podstawie przeprowadzonych czynności - polegających na włożeniu banknotu 20-złotowego do akceptora i uruchomieniu gry przyciskiem "START", w wyniku czego urządzenie wykonało losowanie na bębnach, a następnie samo zatrzymało kręcące się bębny - stwierdzono, że grający nie miał wpływu na wynik gry ani na moment zakończenia losowanie w grze, zatem gry urządzane na tym urządzeniu są grami losowymi i są urządzane w celach komercyjnych.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wszczął wobec Spółki z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry na urządzeniu HOT SPOT nr [...] i jednocześnie postanowił o włączeniu do postępowania dokumentów zgromadzonych w związku z przeprowadzoną kontrolą oraz protokołu z przesłuchania świadka K. L. i z przeprowadzonego eksperymentu procesowego.

Następnie, po rozpoznaniu wniosków złożonych przez Spółkę, kolejnymi postanowieniami z dnia 2 listopada 2015 r. i z dnia 25 maja 2016 r. organ odmówił zawieszenia postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia 25 maja 2016 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wymierzył Spółce karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie HOT SPOT nr [...] poza kasynem gry. Decyzja wydana została na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz art. 2 ust. 3-5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612) zwanej dalej ustawą. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w myśl definicji z art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy, gry hazardowe na automatach muszą spełniać kryteria polegające na organizowaniu ich w celach komercyjnych, a wymóg uzyskiwania wygranych pieniężnych lub rzeczowych nie musi być spełniony, gdyż wystarczy, że gra ma charakter losowy. Przymiot losowości charakteryzuje przypadkowość gry, a kryterium celu komercyjnego jest spełnione w szczególności w sytuacji, gdy gracz w celu uzyskania możliwości gry musi zapłacić za to określoną kwotę. Zgodnie też z art. 3 ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, w kasynach gry. Dokonując analizy ustaleń z gry kontrolnej przeprowadzonej w dniu 2 kwietnia 2015 r., organ wskazał, że celem czynności kontrolnych na podstawie ustawowego upoważnienia z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej było dokonanie zewnętrznych oględzin automatu, jego budowy konstrukcji oraz przeprowadzenie w praktyce gry na automacie i ustalenie, czy prowadzone na urządzeniu gry mają charakter losowy. Organ stwierdził, że moc dowodowa przeprowadzonego eksperymentu posiada walory dowodu bezpośredniego, gdyż został on dokonany w wyniku oględzin, zakredytowania automatu i przeprowadzenia na nim gry. Według organu, pozostałe dowody w postaci zeznań świadka prowadzącego gry na automatach w salonie w chwili rozpoczęcia kontroli, a także "Regulamin gry na automacie" oraz "raport transakcyjny z dnia 10 grudnia 2015 r." posiadają te same ustalenia, które wzajemnie się zazębiają i pokrywają. Organ stwierdził, że gry organizowane na urządzeniu HOT SPOT nr [...] spełniają kryteria gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy. Na podstawie analizy materiału sporządzonego podczas czynności kontrolnych organ stwierdził, że proces gry na automacie polega na naciśnięciu przez gracza przycisku "START" powodującego uruchomienie się układu wyświetlania plansz imitujących obracanie się bębnów i wprawienie ich w ruch. Bębny obracają się z prędkością wielokrotnie przekraczającą ludzką percepcję, a ich zatrzymanie następuje samoczynnie przy całkowitej bierności grającego. Nie ma możliwości aby gracz mógł w chwili, którą uzna za stosowną, zatrzymać obracające się bębny przez naciśnięcie klawisza "START". Maszyna nie reaguje na naciśnięcie klawisza i dalej prowadzi grę, która zatrzyma się w chwili niezależnej od grającego. Gracz nie jest w stanie świadomie zadecydować o określonym wyniku gry, co świadczy, że gra ma charakter losowy. W odniesieniu do argumentów dotyczących braku notyfikacji art. 6 i art. 14 ustawy o grach hazardowych, organ wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, i stwierdził, że pomimo uznania przepisu art. 14 ustawy za przepis techniczny, to jednak dokonana przez Sąd ocena relacji art. 14 ust. 1 ustawy oraz przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, niebędącego przepisem technicznym i niepodlegającym notyfikacji w trybie dyrektywy 98/34/WE. Dlatego, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, działalność w zakresie gry na automacie, którego dotyczy postępowanie, może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Spółka takiej koncesji nie posiada, zatem występuje przesłanka określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy i strona podlega karze pieniężnej jako urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość tej kary została ustalona w art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy i wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

Nie godząc się z tą decyzją Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła rażące naruszenie następujących przepisów:

- art. 190 oraz art. 172 i nast. w zw. z art. 197 i art. 198 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej poprzez przeprowadzenie w postępowaniu dowodu kluczowego w formie nieznanej w ustawie i przy całkowitym pominięciu strony w toku tej czynności dowodowej, przy zasadniczych wątpliwościach co do jej rzeczywistego wykonania;

- art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niedozwolone, selektywne dobranie materiału dowodowego do sprawy, czyli pominięcie znanego organom celnym z urzędu, doniosłego w sprawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt [....];

- art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, str. 37, z późn. zm. - zwanej dalej dyrektywą 98/34/WE), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, wobec czego, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w polskim systemie prawnym w żadnym postępowaniu krajowym;

- art. 2 ust. 6 i 7 ustawy przez ich niezastosowanie w sprawie, mimo iż mocą tych przepisów to nie organ celny, lecz tylko Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją między innymi tego, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Z ostrożności procesowej Spółka zarzuciła również rażące naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy przez bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z regulacją art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1201) skarżąca objęta jest ochronnym okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 1 lipca 2016 r. i wobec czego w dniu wydawania kwestionowanego orzeczenia stan prawny nie dawał możliwości nałożenia kary takiej jak przedmiotowa.

Sygnalizacyjne Spółka wskazała ponadto na prezentowany w doktrynie pogląd o wyczerpaniu, przez wydanie kwestionowanej decyzji, regulacji art. 231 § 1 Kodeksu karnego, co może sprowadzić na funkcjonariuszy organu celnego odpowiedzialność karną za czyn zabroniony polegający na niedopełnieniu, przez funkcjonariusza publicznego, prawnego obowiązku odmowy stosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego, a to przez podjęcie próby ukarania strony za prowadzenie całkowicie legalnej działalności gospodarczej.

Stosownie do podniesionych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Dodatkowo sformułowała wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego, postawionego przez Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. akt V Kz 142/15, dotyczącego niepodważalnego i bezwzględnie dla organu wiążącego, prawnego obowiązku odmowy stosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych. Ponowny wniosek o zawieszenie postępowania Spółka zawarła w piśmie z dnia 10 sierpnia 2016 r.

Postanowieniami z dnia 28 lipca 2016 r. i 18 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu odmówił zawieszenia postępowania wskazując, że rozstrzygnięcie przez TSUE sprawy o sygn. C-303/15 nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania podatkowego, zwłaszcza że pytanie Sądu Okręgowego w Łodzi dotyczy sytuacji osób fizycznych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w Opolu opisaną na wstępie decyzją z dnia 19 sierpnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 3-5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i art. 91 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował przebieg postępowania, przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz wskazał na ustalenia dokonane podczas eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 2 kwietnia 2015 r., a także zeznania świadka K. L. Na podstawie zgromadzonych dowodów organ przyjął, że prowadzenie gier na kontrolowanym automacie, uzależnione od uprzedniej wpłaty określonej kwoty w celu uruchomienia automatu i rozegrania gier, świadczy niewątpliwie o komercyjnym ich charakterze. Jednocześnie, gry prowadzone przy pomocy przedmiotowego automatu mają charakter losowy. Stosownie do dokonanej oceny organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił, iż na automacie prowadzone były gry losowe, co spełniało przesłankę z art. 2 ust. 3 ustawy pozwalającą zakwalifikować urządzane gry jako gry na automatach. Lokal [...] w [...] nie posiada statusu kasyna gry, stąd Spółka urządzała gry hazardowe na automacie poza kasynem gry, co uzasadniało wymierzenie kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w Opolu wskazał, że eksperyment procesowy został przeprowadzony w ramach postępowania karno-skarbowego, na podstawie art. 207 § 1 oraz 211 K.p.k. Podkreślił, że czynność polegająca na rozegraniu gry stanowi czynność powtarzalną, która może być przeprowadzona wielokrotnie, a przepisy tej ustawy dopuszczają przeprowadzenie dowodu w postępowaniu karnym bez udziału podejrzanego. Wywiódł ponadto organ, że brak jest przepisu zakazującego przeprowadzenie dowodu w sytuacji uchylenia przez sąd postanowienia o zatrzymaniu rzeczy, zatem dysponując przedmiotem mającym wpływ na ustalenia w sprawie karnej, organ prowadzący dochodzenie w sprawie mógł przeprowadzić dowód w postaci eksperymentu. W kwestii pominięcia przez organ celny stanowiska prezentowanego przez Sąd Rejonowy w [...] w postanowieniu z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt [...], dotyczącego braku norm prawnych wynikających z ustawy do przeprowadzenia przeszukania i zatrzymania automatów i w konsekwencji prowadzenia postępowania w kierunku stwierdzenia naruszenia art. 107 K.k.s. z uwagi na nienotyfikowanie przepisów technicznych ustawy, organ stwierdził, że brak jest podstaw związania organów celnych uzasadnieniem sądu karnego zawartym w ww. postanowieniu, gdyż podstaw takiego związania należy upatrywać w art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. - dop. Sądu]), zwanej dalej P.p.s.a., który jednak przewiduje związanie wyrokiem.

Co do zarzutów dotyczących możliwości zastosowania przepisów art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy, organ odwoławczy powołał stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 21 października 2015 r., II GSK 1625/15 oraz z 3 listopada 2015 r., II GSK 2250/15) że przepis art. 6 ust. 1 ustawy nie ma charakteru technicznego. Natomiast wszelkie wątpliwości w kwestii wpływu braku notyfikacji technicznego art. 14 ust. 1 ustawy na stosowalność przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, rozwiała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., o sygn. II GPS 1/16, w której Sąd stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej na za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych.

Z kolei, odnośnie do zarzutów odwołania dotyczących interpretacji przepisów przejściowych ustawy zmieniającej, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 tej ustawy, dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie tej ustawy, określony został obowiązek dostosowania się do dnia 1 lipca 2016 r. do wymogów określonych w ustawie. Organ stwierdził, że Spółka urządziła gry na automatach nie posiadając stosownej koncesji na prowadzenie kasyna gry i poprzez brak tej koncesji nie mogła stać się adresatem powołanego przepisu, gdyż prowadzona przez nią działalność była nielegalna. Tylko legalnie działającym podmiotom wyznaczono okres na dostosowanie się do wymogów określonych w ustawie w brzmieniu nadanym ustawa zmieniającą. Oceniając negatywnie także kolejny zarzut odwołania, dotyczący braku kompetencji organów do rozstrzygania, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy, organ odwoławczy wskazał na interpretację dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II GSK 2046/15, gdzie stwierdzono, że przepis art. 2 ust. 6 ustawy należy wykładać w powiązaniu z ust. 7, którego treść każe odrzucić pogląd, że uzyskanie decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych co do charakteru gry jest niezbędne w każdym przypadku prowadzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy.

We wniesionej na powyższą decyzję skardze Spółka powtórzyła i rozwinęła zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu, zarzucając zaskarżonej decyzji odwoławczej rażące naruszenie następujących przepisów:

- art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 211 K.p.k. poprzez uznanie za dowód w sprawie rażąco sprzecznych z prawem, nieznanych w ustawie czynności, które rzekomo wykonano w dniu 2 kwietnia 2015 r., chociaż zaprotokołowano dopiero 21 kwietnia 2015 r., a które nazwano "eksperymentem w trakcie postępowania karnego", pomimo że działania te nie miały nic wspólnego z tego rodzaju czynnością karnoprocesową;

- art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez niedozwolone zignorowanie znaczenia i mocy wiążącej znanego organom celnym z urzędu postanowienia Sądu Rejonowego w [...]z dnia 24 marca 2015 r., sygn.[...];

- art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE poprzez wydanie sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, które mocą wyroku TDUE z dnia 19 lipca 2012 r. uznane zostały wprost za przepisy techniczne, wobec czego, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w polskim systemie prawnym w żadnym postępowaniu krajowym;

- art. 120 Ordynacji podatkowej przez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy grach hazardowych, które w konsekwencji wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. C-213/11 Fortuna i in.) uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa, przy czym obciążający organ obowiązek wydania orzeczenia uwzględniającego taki właśnie kierunku myślenia wynika, w okolicznościach niniejszej sprawy, z wiążącego dla organów celnych postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. [...], które organ odwoławczy wprawdzie dostrzegł, ale nie dokonał prawidłowej jego oceny.

W uzasadnieniu skargi Spółka wywodziła, że art. 6 ust. 1 i art. 89 ust. 1 ustawy nie mogą być stosowane, podobnie jak zakaz ujęty w art. 14 ust. 1 ustawy. Z ostrożności procesowej skarżąca zarzuciła też rażące naruszenie art. 89 ustawy, przez bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z regulacją art. 4 ustawy zmieniającej objęta jest ochronnym okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 1 lipca 2016 r. i wobec tego jej działalność do tej daty z pewnością nie jest zabroniona, zatem nie może być ścigana i zwalczana. Zdaniem Spółki, zgodnie z wyraźną wolą ustawodawcy, działalność polegająca na eksploatacji automatów do gier jest tolerowana do dnia 1 lipca 2016 r., a mocą powołanego przepisu zapewniona jest prawna ochrona przed jakąkolwiek represją.

Stosownie do podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Sformułowała również wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi wskazując, że ich treść ma zasadnicze znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie, a ich przeprowadzenie nie spowoduje jakiegokolwiek przedłużenia postępowania. Ponadto, w razie nieuwzględnienia sformułowanych wniosków, wniosła o wystąpienie przez sąd do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w zakresie obejmującym ustalenie co do "technicznego" charakteru przepisu takiego jak art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy w sytuacji, gdy rzeczą już bezsporną jest, że zakaz prowadzenia gier na automatach poza kasynami (tj. art. 14 ust. 1 ustawy) pozostaje bezskuteczny jako norma techniczna nigdy nie notyfikowana w Komisji Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz jego wyjaśnienie przedstawione w jej uzasadnieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z tego względu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do przedmiotu kontroli przypomnieć należy, iż zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej podał przepisy art. 2 ust. 3-5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 powołanej już wyżej ustawy z dnia 14 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zwanej w dalszym ciągu ustawą.

Uwzględniając powyższe regulacje wskazać trzeba, że stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 ustawy, wygraną rzeczową w grach na automatach jest przy tym wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Przepis art. 2 ust. 5 ustawy stanowi z kolei, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość tej kary ustalona została wprost w art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy w kwocie 12.000 zł od każdego automatu. Natomiast według art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy, karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Wysokość kary pieniężnej w tym przypadku wynosi 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do art. 90 ustawy kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa, zgodnie zaś z art. 91 ustawy, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

W tym miejscu dodać należy, że stosownie do art. 3 ustawy, urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 ustawy wynika natomiast, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z kolei, po myśli art. 14 ust. 1 ustawy - w brzmieniu aktualnym i obowiązującym w dacie wydawania w niniejszej sprawie decyzji - urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Na dzień 10 grudnia 2014 r., kiedy dokonano w sprawie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących urządzania gier hazardowych, przepis art. 14 ust. 1 ustawy również stanowił, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.

W związku z powyższym wyjaśnić przyjdzie, że dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, określonej w art. 89 ust. 2 ustawy, nie jest konieczne nawiązywanie wprost do art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Jakkolwiek bowiem przepis określający obowiązek dla urządzającego grę pozostaje w związku z przepisem określającym sankcję za jego naruszenie, to jednak art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia, w postępowaniu prowadzonym przez organy Służby Celnej, wskazanej odpowiedzialności administracyjnej konieczne jest zatem ustalenie, czy gry prowadzone poza kasynem spełniały przesłanki z art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 ustawy, a nie rozstrzyganie o obowiązku wynikającym z art. 6 ust. 1 lub art. 14 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie organy dokonały takiej kwalifikacji i uznały, że gry urządzane na automacie objętym postępowaniem mają charakter losowy i wypełniają definicję gier opisaną w art. 2 ust. 5 ustawy.

Należy zważyć, że w wyniku eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 2 kwietnia 2014 r. stwierdzono, że automat, którego dotyczy postępowanie, jest urządzeniem elektronicznym, w którym zainstalowano gry komputerowe. Prowadzenie gier na przedmiotowym automacie uzależnione jest od uprzedniej wpłaty określonej sumy pieniężnej w celu uruchomienia automatu i rozegrania gry. Niewątpliwie zatem organizowanie gry jest nastawione na zysk związany z odnoszeniem korzyści z wpłat pieniężnych osób uczestniczących w grze, a więc w celach komercyjnych. Cechą urządzania gier jest bowiem ich odpłatność. Jednocześnie, wygrane punktowe uzyskane w grach pozwalają na przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, jak również dają możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze, o której mowa w art. 2 ust. 4 ustawy. O losowym charakterze gier świadczy też sposób ich prowadzenia i wykazany brak wpływu gracza na ich wynik. Jak wynika jednoznacznie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wygrana w grze na automacie objętym zaskarżoną decyzją nie zależy od umiejętności (zręczności) grającego bądź jego zdolności psychomotorycznych, a gracz nie ma wpływu na jej wynik. Wnioski wyprowadzone z ustaleń poczynionych przez organy celne znajdują wsparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także wojewódzkich sądów administracyjnych, gdzie stwierdza się, że cechę losowości ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, przy czym nieprzewidywalność taką należy oceniać według warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych (atypowych). Wykładnia użytego w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych określenia "charakter losowy" pozwala twierdzić, że odnosi się ono nie tylko do sytuacji, w której wynik gry zależy od przypadku, ale także do sytuacji, w której wynik gry jest nieprzewidywalny dla gracza, choć nie jest obiektywnie przypadkowy, gdyż powstał jako pochodna zaprogramowania urządzenia w określony sposób. Ponadto należy wskazać, że w grach na automatach nie chodzi wyłącznie o gry w pełni losowe, czyli całkowicie zależne od przypadku, lecz do nich zbliżone, więc z elementem losowości lub o charakterze losowym, o czym prawodawca przesądził wprost w art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. Już z tego wywieść można, że nie chodzi tu o całkowity przypadek, tudzież oparcie się na liczbach losowych, lecz także o sytuacje, gdy gra w jakiejś mierze oparta jest na utworzonych algorytmicznie liczbach pseudolosowych, typowych dla oprogramowania komputerów (ustawa, określając pojęcie gry na automatach, wymienia wyraźnie w art. 2 ust. 3 i 4 również automaty komputerowe). Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że gracz grający na poddanym ocenie automacie nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie miał wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów. Wobec tego rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, co oznacza, że gra miała charakter losowy. Tym samym należy zgodzić się z organami, że gry na przedmiotowym automacie wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu ustawy. Jednocześnie bezsporne w sprawie jest, że na tym automacie skarżąca Spółka urządzała gry poza kasynem gry. Takie działanie prawidłowo też uznane zostało przez organy za wypełniające znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że ustalenia organów w tym zakresie nie zostały zakwestionowane, ani tym bardziej skutecznie podważone przez stronę

W zakresie prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego nie można natomiast zarzucić organom naruszenia wskazywanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o Służbie Celnej. W kwestii doboru środków dowodowych, zupełności materiału dowodowego oraz wszechstronności jego rozpatrzenia, należy uznać, że organy prowadzące postępowanie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie naruszając reguł procesowych gwarantujących prawidłowość ustalenia podstawy faktycznej oraz ochronę praw strony. Również materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i pełny.

Na podstawie art. 8 ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednocześnie przepis art. 91 ustawy określa, że przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych. Zgodnie natomiast z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Uwzględniając tę regulację stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo dokonały ustaleń na podstawie materiałów zgromadzonych podczas kontroli przeprowadzonej przed wszczęciem postępowania oraz na podstawie ustaleń ujawnionych w protokole z przeprowadzonego eksperymentu procesowego, polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier na zatrzymanym automacie.

Zauważyć przyjdzie, że kontrola dokonana przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Opolu przeprowadzona została nie tylko na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 8 grudnia 2014 r., dotyczącego żądania wydania rzeczy (automatów do gier) i przeszukania pomieszczeń lokalu z automatami, ale - jak wynika z treści samego protokołu z czynności kontrolnych dokonanych w dniu 10 grudnia 2014 r. - także na podstawie ustawy o Służbie Celnej. Dlatego późniejsze uchylenie przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt [...], postanowienia prokuratorskiego z dnia 8 grudnia 2014 r., nie mogło mieć w niniejszej sprawie znaczenia dla stwierdzenia, że czynności podejmowane podczas tej kontroli mogły stanowić podstawę ustaleń w niniejszej sprawie. Na podstawie postanowienia prokuratorskiego dokonano bowiem odebrania rzeczy, a zadaniem przeprowadzonej wraz z tą czynnością kontroli, która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej należy do zadań tej Służby, było sprawdzenie prawidłowości przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie. Podstawę prawną do przeprowadzania przez funkcjonariuszy celnych kontroli w tym zakresie stanowi art. 30 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzeniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązane do tego osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, zwane dalej "podmiotami podlegającymi kontroli", w zakresie, o którym mowa w ust. 2 i 3. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, oraz zgodność tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Na tle tej regulacji zauważyć zatem przyjdzie, że zakresem kontroli przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2014 r. objęte zostały okoliczności istotne dla dokonania oceny w niniejszej sprawie. Dostrzec przy tym trzeba, że w przypadku podejrzenia, iż nie są przestrzegane przepisy określone w art. 30 ust. 2 ustawy Służbie Celnej i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie kontroli, to w świetle art. 36 ust. 4 tej ustawy mogła być ona wykonywana, pomimo braku stosownego upoważnienia organu Służby Celnej do przeprowadzenia tej kontroli, na podstawie legitymacji służbowej. Jak wynika z protokołu kontroli, warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony, w związku z czym materiał dowodowy z tej kontroli, jako zebrany w sposób zgodny z prawem, mógł zostać uwzględniony przy rozpoznaniu sprawy.

Zważywszy, że podstawą dokonanych w sprawie ustaleń były przeprowadzone w związku z kontrolą oględziny, a także eksperyment procesowy polegający na odtworzeniu możliwości gry na automacie, należy podkreślić, iż przeprowadzenie takich czynności mieści się w graniach uprawnień organów celnych, wyznaczonych w art. 32 ust. 1 pkt 7 i pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Wskazane przepisy stanowią wprost o kompetencji funkcjonariuszy wykonujących kontrolę do dokonania oględzin oraz przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Uzasadniony przypadek, o którym mowa w doniesieniu do uprawnienia przeprowadzenia eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia gry na automacie zaistnieje niewątpliwie w sytuacji stwierdzenia organizowania gry na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków i ustalenia, że gry są urządzane poza kasynem gier. Zauważyć ponadto przyjdzie, że na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie kontroli wykonywanych przez Służbę Celną w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 156), w ramach wykonywanych doraźnie kontroli przewidziany został także udział funkcjonariusza w obliczaniu rezultatów gier na automatach. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że przeprowadzony w sprawie eksperyment w postaci odtworzenia możliwości prowadzenia gry na automacie jest środkiem dowodowym nieznanym w ustawie. Stosownie też do art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej przyjąć należy, że działania podjęte w tym zakresie mieszczą się w granicach kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Powoływany w zarzutach skargi przepis art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej nie dotyczy przy tym przeprowadzenia tego szczególnego dowodu, gdyż ustala obowiązek zawiadomienia strony jedynie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin.

W odniesieniu do automatu objętego postępowaniem w niniejszej sprawie dostrzec trzeba, że wprawdzie eksperyment procesowy polegający na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier na automacie został przeprowadzony w magazynie celnym dopiero w dniu 2 kwietnia 2015 r., a więc znacznie później niż czynności kontrolne przeprowadzone w lokalu, w którym znajdowały się automaty, jak również przeprowadzony został w ramach prowadzonego postępowania karnoskarbowego, niemniej jednak, wobec istnienia ustawowego upoważnienia do jego przeprowadzenia, brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie na podstawie tego dowodu, jako dokonanych na podstawie dowodu przeprowadzonego w niedopuszczalnej formie. Jednocześnie stwierdzić należy, że protokół sporządzony z tej czynności, mógł stanowić dowód w niniejszej sprawie jako dowód z dokumentu, a załączone do niego nagranie eksperymentu na płycie DVD jako inny dowód. W świetle podnoszonej przez skarżącą okoliczności uchylenia przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia prokuratora, na podstawie którego dokonano zatrzymania spornego automatu, zauważyć trzeba, że eksperyment został przeprowadzony w czasie, gdy automat znajdował się w dyspozycji organu. Wobec tego nie można podać w wątpliwość faktu rzeczywistego przeprowadzenia tegoż dowodu. Z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że granice dopuszczalnych dowodów wyznacza możliwość "przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy" oraz "niesprzeczność dowodu z prawem". Stosownie do tego, w ocenie Sądu, dowody z czynności kontrolnych przeprowadzonych w odniesieniu do automatu objętego niniejszym postępowaniem, w postaci m.in. protokołów z kontroli, oględzin i eksperymentu procesowego uznać należało za dopuszczalne i mogące stanowić podstawę ustaleń jak każde inne. Ich uzyskanie nie było bowiem sprzeczne z prawem i przyczyniało się do wyjaśnienia sprawy. Stąd też, w zakresie dokonania na ich podstawie ustaleń, nie doszło do naruszenia przepisów ani ustawy o grach hazardowych, ani ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślić przyjdzie, że żaden przepis stosowany w postępowaniu nie formułuje zakazu korzystania przez organy z dokumentacji zgromadzonej w aktach innej sprawy, a na podstawie powoływanego już art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej należy przyjąć, że wszelkie dokumenty i inne dowody zgromadzone w toku czynności kontrolnych mieszczących się w zakresie kompetencji organów, jeśli zawierają informacje istotne dla wyjaśnienia sprawy, mogą stanowić dowód w tej sprawie. Nie można tym samym zgodzić się z zarzutem skargi podważającym legalność i dopuszczalność uwzględnienia w niniejszej sprawie dowodu w postaci protokołu z przeprowadzonego eksperymentu oraz protokołów kontroli i oględzin. Użyty w komentowanym przepisie zwrot "może powołać" oznacza swobodę organu w przeprowadzeniu tego środka dowodowego. Organy celne posiadając obowiązek i odpowiadające im uprawnienie do wymierzenia kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 89 i art. 90 ustawy, są przy tym uprawnione do dokonania własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w konkretnej sprawie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej. W ramach tych ustaleń mają prawo dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry, w granicach rozpoznawanej sprawy, przy odpowiednim zachowaniu procedur Ordynacji podatkowej, co wynika z art. 8 i 91 ustawy.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że dopuszczalne było w niniejszej sprawie uwzględnienie, na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako środka dowodowego dokumentów zgromadzonych w innym postępowaniu, w ramach którego funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, w tym m.in. w postaci protokołów z kontroli, oględzin i przeprowadzonego eksperymentu procesowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo i nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności do naruszenia art. 180 § 1, a także art. 120 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był przy tym wystarczający do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania oceny charakteru kontrolowanego urządzenia jako automatu do gier w rozumieniu ustawy i wobec tego brak było podstaw do podejmowania przez organy innych czynności wyjaśniających.

Jak już wcześniej wywiedziono, Sąd nie podziela poglądu, że właściwy organ Służby Celnej, prowadzący postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie jest uprawniony do przeprowadzenia ustaleń w zakresie charakteru gry i dokonania jej kwalifikacji na podstawie art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. W zadaniach Służby Celnej mieści się bowiem wykonywanie również całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 ustawy o Służbie Celnej (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie, przewidzianym w art. 2 ust. 6 ustawy, czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na co wskazywał wynik eksperymentu (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2015 r., II GSK 183/14; z 5 listopada 2015 r., II GSK 2032/15 i z 18 września 2015 r., II GSK 1602/15, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii istnienia podstaw prawnych ustalenia odpowiedzialności skarżącej na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy i wydania zaskarżonej decyzji, w kontekście zarzutów skargi dotyczących braku notyfikacji ustawy Komisji Europejskiej, zaznaczyć trzeba, że w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych istniały istotne kontrowersje. W związku z tym Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskiem z dnia 8 marca 2016 r. wystąpił o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1-3 P.p.s.a. uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych: "1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec braku notyfikacji tego przepisu w Komisji Europejskiej, mógł on być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych? 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.) - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy? 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.), czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ?".

Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w dniu 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdził: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano, że negatywnej odpowiedzi należy udzielić na pytanie o charakter art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a mianowicie, czy w rozumieniu dyrektywy transparentnej jest on przepisem technicznym, którego projekt podlegał notyfikacji. Stąd brak jego notyfikowania Komisji Europejskiej nie stanowi żadnej przeszkody, aby przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za określone nim naruszenie przepisów ustawy, to jest za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Dokonując analizy orzeczeń unijnych i krajowych NSA przyjął, że: "za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej, sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Po pierwsze, art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie uzasadnia, aby kwalifikować go kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Podkreślając, że sporny w sprawie przepis krajowy nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z przywołanym »zakazem użytkowania«. Z tego mianowicie powodu, że przepis ten, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie skutkuje tym, aby konsekwencje nałożenia tej kary wyrażały się w ingerowaniu - i to w sposób oczywisty - w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać (por. np. wyrok w sprawie C - 267/03).

Po drugie, w sytuacji, gdy w art. 1 pkt 3 dyrektywy transparentnej mowa jest o specyfikacji zawartej w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności, za oczywiste uznać należy, że tak opisany warunek uznania danego przepisu krajowego za »specyfikację techniczną«, w rozumieniu dyrektywy transparentnej, nie jest spełniony w odniesieniu do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten, nie dość, że w ogóle nie odnosi się do dokumentu oraz nie dotyczy produktu lub jego opakowania, jako takich, to również nie określa żadnej z obowiązkowych cech produktu, a tylko przeciwne ustalenie mogłoby uzasadniać jego kwalifikowanie, jako specyfikacji technicznej (por. wyrok TSUE z dnia 9 czerwca 2011 r., C - 361/10). Przewidziane w tym przepisie sankcje nie wiążą się również z nieodpowiadającymi wymaganym standardom właściwościami produktu lub jego opakowania, czy też ich jakością lub wymogami bezpieczeństwa, które muszą spełniać, lecz z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami.

Po trzecie, art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie stanowi również "innych wymagań", o których mowa w art. 1 pkt 4 dyrektywy transparentnej, gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Podkreślając, że z pkt 41 wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C -217/11 wprost wynika, że warunkiem koniecznym oceny odnośnie do technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych jest ustalenie, iż »przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów«, nie można tracić z pola widzenia tego, że dyrektywa 98/34/WE, w art. 1 pkt 1, zawiera definicję produktu. Za produkt, w rozumieniu tego przepisu, uznać należy służący zasadniczo rozrywce automat do gier, który po »zadaniu« mu odpowiednich funkcji (tj. po zaaplikowaniu odpowiedniego oprogramowania, w tym również - co nie jest sporne - przeprogramowaniu już istniejącego), może być wykorzystywany do urządzania na nim gier tak wysoko, jak i nisko hazardowych, a także i gier zręcznościowych. Wymienione funkcje, o istotnym znaczeniu z punktu widzenia możliwych pól zastosowania i wykorzystania produktu - i to zgodnie z jego przeznaczeniem, albowiem w celach służących rozrywce - mają więc wtórny charakter w relacji do samego urządzenia - automatu do gier (produktu) - stanowiącego ich nośnik. Stąd też, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że w rozumieniu przywołanego przepisu dyrektywy, »produktem« nie są funkcje zadane danemu urządzeniu, tj. automatowi do gier, lecz samoistnie ten właśnie automat. To w odniesieniu do niego - nie zaś w odniesieniu do »zadanych« mu funkcji, których może być przecież wiele (w danym momencie, tak aktywnych, jak i nieaktywnych) - można bowiem w ogóle mówić, że posiada on określone właściwości, w sensie jego funkcjonalności wyrażającej się w możliwości zadania mu odpowiednich funkcji zasadniczo służących rozrywce. Ponadto, to w odniesieniu właśnie do automatu można w ogóle mówić, że stanowić on może przedmiot sprzedaży, a to dlatego, że to nie tyle możliwe do zaaplikowania (w drodze odpowiedniego programowania) funkcje, w tym funkcje umożliwiające grę hazardową, stanowią przedmiot ogólnorynkowego obrotu (sprzedaży) lecz, że przedmiot tego obrotu (sprzedaży) stanowi nośnik tych (obiektywnie wielu i zmiennych) funkcji, a mianowicie automat do gier. (...) Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia więc żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy".

Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 P.p.s.a. pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 P.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyroki NSA: z 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14; z 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu. W tych okolicznościach wszelkie argumenty podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu powiększonego z dnia 16 maja 2016 r., muszą być uznane za pozbawione podstaw. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 8 w zw. z art. 1 pkt 2, pkt 5 i pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z wydaniem decyzji na podstawie art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy, należy też uznać za bezzasadne. W świetle przytoczonej wyżej argumentacji stwierdzić należy, że zastosowana wobec skarżącej Spółki sankcja finansowa z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, w wysokości przewidzianej art. 89 ust 2 pkt 2 tej ustawy, może być stosowana samodzielnie, tj. bez powiązania z przepisem technicznym art. 14 ust. 1 ustawy, który w brzmieniu pierwotnym nie był poddany notyfikacji Komisji Europejskiej. Z uchwały wynika, że jedynym faktem prawotwórczym wymagającym ustalenia dla zastosowania wyżej wymienionej sankcji, jest okoliczność "urządzania gier na automatach poza kasynem". Ponadto należy przyjąć, że nie istnieje nawet funkcjonalny związek pomiędzy przepisami art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy, co oznacza, że wszelkie rozważania na temat potencjalnie "technicznego charakteru" (w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE) przepisu art. 6 ustawy są bezprzedmiotowe.

W odniesieniu natomiast do podnoszonego przez skarżącą Spółkę zarzutu rażącego naruszenia art. 89 ustawy w związku z nieuwzględnieniem faktu, iż na podstawie art. 4 ustawy zmieniającej z dnia 12 czerwca 2015 r. skarżąca objęta jest ochronnym okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 1 lipca 2016 r. i wobec tego jej działalność do tej daty nie jest zabroniona, wskazać przede wszystkim należy, że przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie w dniu 3 września 2015 r., podczas gdy kara wymierzona w niniejszych sprawach dotyczy działalności, która miała miejsce we wrześniu 2014 r. Ponadto podzielić należy pogląd Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przepis art. 4 ustawy zmieniającej, zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 ustawy na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia). Stwierdzić trzeba zatem, że ustawowe określenie adresatów unormowania zawartego w art. 4 ustawy zmieniającej, jako: "podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy", dotyczy tylko tych podmiotów, które w tym dniu spełniały kryteria, o których mowa w powołanych przepisach ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2016 r., I KZP 1/16, System Informacji Prawnej LEX nr 2053314). Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca nie prowadziła działalności w zakresie urządzania gier na automacie zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. Dlatego art. 4 ustawy zmieniającej nie mógł mieć do Spółki zastosowania. Ponadto należy mieć na uwadze, że ustawa zmieniająca wprowadziła okres przejściowy na dostosowanie się przez przedsiębiorcę do określonych nią nowych wymogów, które dotyczą przede wszystkim formy prawnej podmiotów prowadzących taką działalność, oraz zasad jej prowadzenia. Ustawa zmieniająca nie zniosła natomiast wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a nieprzestrzeganie tego właśnie zakazu stanowiło podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w stanie faktycznym sprawy. Przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. nie ma zatem zastosowania w niniejszym przypadku i nie zwalnia skarżącego od poniesienia odpowiedzialności przewidzianej art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy (por. wyrok WSA w Kielcach z 3 sierpnia 2016 r., II SA/Ke 237/16).

Skoro przeprowadzona w sprawie ocena potwierdziła, że istniały podstawy faktyczne i prawne do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 2 ustawy, to zdaniem składu orzekającego stwierdzić należało, że na postawie tych regulacji organy celne prawidłowo nałożyły na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł.

Dla dokonania oceny legalności w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Sąd nie miał bowiem wątpliwości co do charakteru prawnego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy i jego stosowania w niniejszej sprawie.

Natomiast wobec faktu złożenia przez pełnomocnika Spółki wniosków dowodowych, zauważyć natomiast przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazywane przez Spółkę dowody nie były natomiast konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W przekonaniu Sądu, na tle ustalonego przez organy stanu faktycznego w zakresie charakteru spornego automatu nie zachodziły wątpliwości, które uzasadniałyby dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, zwłaszcza w postaci orzeczeń wydanych w innych sprawach, opinii prawnych niezwiązanych bezpośrednio z niniejszą sprawą, czy też poglądów wyrażanych w literaturze. Zauważyć trzeba, że Sąd nie jest związany ani poglądami wyrażanym w doktrynie, ani też orzeczeniami sądowymi wydanymi w innych sprawach. Dlatego przedmiotowe wnioski, jako niemające doniosłości prawnej dla rozpoznania sprawy, nie zostały uwzględnione.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.