Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 500/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 57 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 4, art. 37 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2 i 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą A Sp. z o.o. w S. oraz G. J. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości.

Decyzję doręczono pełnomocnikowi G. J. w dniu 16 lutego

2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych.

W dniu 24 marca 2010 r. (data nadania) pełnomocnik ten złożył skargę na wyżej wymienioną decyzję. Do skargi dołączył odpis pełnomocnictwa, które zostało sporządzone pismem maszynowym i opatrzone odręcznym podpisem o treści "[...]". Z jego treści wynika, że zostało sporządzone w C. w dniu 3 lipca 2000 r. przed notariuszem amerykańskim i że na jego mocy G. J. upoważniła swojego syna, K. P., do występowania w jej imieniu m. in. przed sądami administracyjnymi. Zgodność odpisu kserokopii z dokumentem okazanym przez osobę trzecią została potwierdzona przez polskiego notariusza w dniu 2 lutego 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że pełnomocnik strony uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia skargi.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego oraz podanie aktualnego miejsca zamieszkania skarżącej w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona w dniu 26 maja 2010 r.

Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpatrywanej sprawie wskazany wyżej trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia decyzji, tj. od dnia 16 lutego 2010 r., upłynął zatem w dniu

18 marca 2010 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł natomiast skargę w dniu 24 marca 2010 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.

Ponadto należy także zauważyć, że skarga dotknięta jest brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna bowiem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl więc tego przepisu skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 ppsa wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 ppsa. Stosownie zatem do art. 46 § 1 pkt 4 ppsa pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tym ostatnim przypadku ustalenie, czy skarga nie jest dotknięta brakiem formalnym, możliwe jest jedynie wtedy, gdy przedstawione zostało pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, które w myśl art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej.

W niniejszej sprawie, K. P. nie złożył wraz ze skargą prawidłowego pełnomocnictwa, na wezwanie zaś do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci złożenia oryginału pełnomocnictwa nie udzielił odpowiedzi. Nie ulega przy tym wątpliwości, że złożone wraz ze skargą pełnomocnictwo byłoby prawidłowe tylko wówczas, gdyby notariusz potwierdził zgodność przedłożonego odpisu z oryginałem pełnomocnictwa, tj. z dokumentem niewątpliwie podpisanym przez mocodawczynię. Tymczasem w omawianej sprawie notariusz jedynie poświadczył zgodność odpisu kserokopii z dokumentem okazanym mu przez osobę trzecią, tj. E. M.. Taka czynność notarialna ani nie potwierdza, że G. J. rzeczywiście udzieliła pełnomocnictwa K. P., ani tego, że uczyniła to w sposób zgodny z przepisami państwa, w którym ten dokument przedstawiono. W sytuacji, gdy dokument jest sporządzany poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej kompetencje w tym zakresie, jak również do sporządzania odpisów z dokumentów, posiada konsul (art. 19 i 21 ustawy z 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów w Rzeczypospolitej Polskiej, (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 215, poz. 1283 ze zm.). Brak zatem pełnomocnictwa pozwala uznać, że skarga została podpisana przez osobę, która nie wykazała, że jest uprawniona do działania w imieniu skarżącej i brak ten nie został usunięty w zakreślonym przez Sąd terminie. Termin bowiem do uzupełnienia braku skargi, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 2 czerwca 2010 r. Okoliczność ta również stanowi przyczynę odrzucenia skargi w niniejszej sprawie, niezależnie od uchybienia terminu do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Reasumując – skarga została wniesiona po terminie, a ponadto dotknięta jest brakiem formalnym – taką skargę należało więc odrzucić.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 ppsa orzekł jak

w sentencji postanowienia.