Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 465/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 465/18

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] października 2016 r. orzekającą o jego solidarnej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe należne od Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "N." w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2011 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz

z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł i kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...]zł. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podniósł, iż o wydaniu ww. rozstrzygnięcia powziął wiedzę dopiero na skutek wszczęcia wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego

w G. postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2016 r. Zaznaczył, iż nie otrzymał żadnych pism poprzedzających wydanie decyzji, ani samej decyzji będącej podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, iż podany przez organ egzekucyjny adres nie był i nie jest jego adresem zamieszkania. Wyraził pogląd, iż uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Następnie wniósł o dopuszczenie dowodu z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. na okoliczność ustalenia daty, w której powziął wiedzę o wydaniu decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] października

2016 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji, wskazując, iż w niniejszej sprawie uprzednio zakończonej decyzją ostateczną nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] października 2016 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe należne od Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "N.".

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie podatkowe

w zakresie wykazania przesłanek warunkujących solidarną odpowiedzialność podatnika ze Spółką w sprawie wykazało, że skarżący pełnił obowiązki Prezesa Zarządu Spółki

w okresie od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] września 2011 r., a więc w czasie, gdy upływały terminy płatności przedmiotowych zaległości podatkowych Spółki.

W ramach prowadzonego postępowania, organ podatkowy pierwszej instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego oraz wykazał,

iż w sprawie wystąpiła przesłanka bezskuteczności egzekucji.

W ocenie organu podatkowego w sprawie nie ziściła się również żadna

z przesłanek egzoneracyjnych, która wyłączyłaby odpowiedzialność skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe Spółki. W tym kontekście organ wskazał, że nie zgłosił on wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, ani wniosku o wszczęcie postępowania układowego, a także nie wykazał, że niezgłoszenie ww. wniosku nastąpiło bez jego winy. Ponadto, w ramach prowadzonego postępowania nie wskazał majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Organ odwoławczy dokonał analizy stanu faktycznego w oparciu o cały materiał dowodowy przedstawiony w sprawie pod kątem stwierdzenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 O.p.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż akta sprawy potwierdzają, że Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] wysyłając

do skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego wszelką korespondencję

w toczącym się postępowaniu w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe "N." Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za miesiące od marca

do czerwca 2011 r., kierował się danymi identyfikacyjnymi i adresami występującymi

w systemach informatycznych organu podatkowego, zgodnie z którymi od [...] lipca

2011 r. jako adres rejestracyjny jak i adres zameldowania figuruje: [...] G. ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] wszczął postępowanie podatkowe. Postanowienie to zostało wysłane przesyłką listową poleconą na znany organowi pierwszej instancji adres, tj. G., ul. [...]. Na kopercie przesyłki znajdują się adnotacje o dwukrotnym jej awizowaniu, pierwsza z dnia [...] czerwca 2016 r., druga z dnia [...] lipca 2016 r., po czym została ona odebrana przez pełnoletniego domownika w dniu [...] lipca 2016 r.

i potwierdzona podpisem o treści "J. W. ojciec".

W związku z otrzymanym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. w dniu [...] lipca 2016 r. skarżący skontaktował się telefonicznie z Urzędem Skarbowym i po uzyskaniu wyjaśnień co do zakresu prowadzonego postępowania zobowiązał się dostarczyć w ciągu miesiąca dokumenty uwalniające go od odpowiedzialności za zaległości Spółki.

Postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. zawiadamiające skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności również zostało nadane na ww. adres, przesyłką listową poleconą w dniu [...] sierpnia 2016 r. Na kopercie przesyłki znajdują się adnotacje o dwukrotnym jej awizowaniu, pierwsza z dnia [...] sierpnia 2016 r., druga z dnia [...] sierpnia 2016 r. Zatem, z uwagi na upływ

14-dniowego terminu do odbioru przesyłki z Urzędu Pocztowego, w myśl art. 150 § 2 O.p. postanowienie to uznano za doręczone w ostatnim dniu tego terminu, tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r.

Postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. wyznaczające skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, także zostało nadane na ww. adres, przesyłką listową poleconą w dniu [...] września 2016 r. Na kopercie przesyłki znajdują się adnotacje o dwukrotnym jej awizowaniu, pierwsza z dnia [...] września 2016 r., druga z dnia [...] września 2016 r. Zatem z uwagi na upływ 14-dniowego terminu do odbioru przesyłki z Urzędu Pocztowego, w myśl art. 150 § 2 O.p. postanowienie to uznano za doręczone

w ostatnim dniu tego terminu, tj. w dniu [...] września 2016 r.

Postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawiadamiające skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności nadane zostało również na adres znany organowi pierwszej instancji, przesyłką listową poleconą w dniu [...] września 2016 r. Na kopercie przesyłki znajdują się adnotacje

o dwukrotnym jej awizowaniu, pierwsza z dnia [...] września 2016 r., druga z dnia [...] września 2016 r. Zatem, z uwagi na upływ 14-dniowego terminu do odbioru przesyłki

z Urzędu Pocztowego, w myśl art. 150 § 2 O.p. postanowienie to uznano za doręczone w ostatnim dniu tego terminu, tj. w dniu [...] września 2016 r.

Podobnie jak ww. postanowienia przedmiotowa decyzja z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego nadana została na adres skarżącego znajdujący się w ewidencji organu podatkowego,

tj. G., ul. [...], przesyłką listową poleconą w dniu [...] października 2016 r. Na kopercie przesyłki znajdują się adnotacje o dwukrotnym jej awizowaniu, pierwsza z dnia [...] października 2016 r., druga z dnia [...] października 2016 r. Zatem,

z uwagi na upływ 14-dniowego terminu do odbioru przesyłki z Urzędu Pocztowego,

w myśl art. 150 § 2 O.p. uznano ją za doręczoną w ostatnim dniu tego terminu, tj. w dniu [...] października 2016 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazuje, iż obowiązek określony w art. 146 § 1 spoczywa wyłącznie na stronie, jej przedstawicielu lub pełnomocniku. W przypadku strony obowiązek zawiadomienia organu podatkowego

o każdej zmianie jej adresu (w tym adresu elektronicznego) ciąży na niej niezależnie od tego, czy ustanowiła ona pełnomocnika, czy też nie. W przypadku braku zdolności procesowej obowiązek ten obciąża przedstawiciela ustawowego. Konsekwencją zaniedbania obowiązku określonego w art. 146 § 1 jest uznanie pisma za doręczone pod dotychczasowym adresem. Obowiązkiem organu podatkowego jest pozostawienie pisma w aktach sprawy jako dowodu doręczenia.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut koncentrujący się wokół kwestionowania prawidłowości adresu, pod który organ podatkowy pierwszej instancji doręczył pisma procesowe w sprawie,

w tym decyzję podatkową w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej. Powyższa korespondencja doręczona została w trybie art. 150 § 4 O.p. na ostatni posiadany przez organ podatkowy adres rejestracyjny. Zauważyć należy, iż obowiązek określony w art. 146 § 1 O.p. rozciąga się w toku postępowania podatkowego, począwszy od wszczęcia postępowania podatkowego, aż do czasu doręczenia ostatecznej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że jeżeli dotychczasowy adres, pod którym odbierana była korespondencja stał się nieaktualny, to niezależnie od obowiązków wynikających z ustawy o zasadach ewidencji

i identyfikacji podatników i płatników, skarżący powinien i mógł powiadomić właściwy urząd pocztowy o nowym adresie odbioru korespondencji. Skoro tego nie uczynił, to nie można uznać, aby dopełnił należytej staranności w celu zapewnienia prawidłowego odbioru adresowanych do niego przesyłek. Zaniechanie strony w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niej korespondencji należy uznać za brak staranności w prowadzeniu swoich spraw. Organ prowadzący postępowanie podatkowe nie ma bowiem obowiązku "poszukiwania podatnika" i prowadzenia postępowania celem ustalenia zmienionego adresu zamieszkania podatnika. Oznacza to, że przesłanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] decyzji z dnia [...] października 2016 r. na znany mu dotychczasowy adres, wywołało skutek prawny. Oceniając skuteczność fikcji doręczenia, w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, organ zasadnie przyjął, że było ono prawidłowe.

Jak potwierdzają akta sprawy, dopiero z załączonego do pisma z dnia

[...] października 2017 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego we [...] w dniu

[...] października 2017 r.) zaświadczenia Prezydenta M. G. z dnia [...] września 2017 r. wynika, iż od [...] kwietnia 2015 r. adresem stałego zameldowania skarżącego jest G. ul. [...].

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył ponadto, iż na podstawie raportów z Systemu Elektronicznej Rejestracji Centralnej SERCE sporządzonych przez organ pierwszej instancji w dniach [...] czerwca 2016 r., [...] września 2017 r. i [...] stycznia 2018 r. oraz przez organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w dniu [...] lutego 2018 r. ustalono, iż jego adres rejestracyjny mieści się w G. przy ul. [...]. Natomiast wskazany przez skarżącego adres: [...] G. ul. [...], zgodnie z ww. systemem, jest adresem posiadania mienia. Organ podkreślił, iż w korespondencji

z organem podatkowym skarżący posługiwał się adresem: [...] G., ul. [...]. W złożonym elektronicznie w dniu [...] lutego 2016 r. zeznaniu PIT-28A oraz PIT-28, w części B (dane identyfikacyjne i aktualny adres zamieszkania podatnika) wskazał adres: [...] G., ul. [...].

Ponadto, w dniu [...] grudnia 2016 r. (a więc po zakończeniu przez organ pierwszej instancji o postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności, zakończonego wydaniem w dniu [...] października 2016 r. decyzji) złożył w Urzędzie Skarbowym w G. sporządzone i podpisane własnoręcznie w dniu 27 grudnia

2016 r. pismo o treści: "Informuję, że z dniem [...].12.2015 r. zakończyłem najem zgłoszony od 2014 roku, opodatkowany w formie zryczałtowanego podatku dochodowego (PIT-28)", ze wskazanym adresem: [...] G., ul. [...].

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej niezasadny jest zarzut pozbawienia skarżącego możliwości uczestniczenia w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Spółki z uwagi na doręczanie korespondencji na nieaktualny adres.

Odnosząc się do stwierdzenia, iż organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe, bowiem Spółka nie posiadała zaległości podatkowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, iż decyzją w dniu [...] października 2015 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. określił Spółce "N." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec-czerwiec, wrzesień-grudzień 2011 r., styczeń-grudzień 2012 r., styczeń-grudzień 2013 r., marzec, czerwiec 2014 r. w wysokości łącznej [...] zł. Decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dotyczy zobowiązań, które powstają w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W takim przypadku, wydana w trybie art. 21 § 3 O.p. decyzja podatkowa ma charakter deklaratoryjny. Potwierdza więc jedynie istnienie zobowiązania podatkowego w określonej w niej wysokości, do wykonania którego podatnik był zobowiązany w terminach określonych w przepisach prawa, zaś po upływie tego terminu nieuiszczona kwota podatku stała się zaległością podatkową.

W przedmiotowej sprawie, skarżący pełnił funkcję członka zarządu od dnia

[...] października 2010 r. do dnia [...] września 2011 r. Termin płatności zobowiązania

w podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. upływał w dniu [...] kwietnia 2011 r.,

za kwiecień 2011 r. upływał w dniu [...] maja 2011 r., za maj 2011 r. upływał w dniu

[...] czerwca 2011 r., a za czerwiec 2011 r. upływał w dniu [...] lipca 2011 r., a zatem

w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że nadzwyczajna instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być wykorzystaną do ponownej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu tzw. zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone podstawą prawną wymienioną

w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i wnioskiem strony, która zakreśla jego granice.

W świetle powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała podstawa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, gdyż brak udziału strony w postępowaniu nie był niezawiniony.

W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...], zarzucając naruszenie:

1) przepisów o postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 240 § 1 pkt 4 O.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] października 2016 r., podczas gdy w sposób należyty wykazane zostało, że skarżący nie z własnej winy nie brał udziału

w postępowaniu zakończonym w/w decyzją,

art. 138 § 1 O.p. poprzez uznanie, że adres skarżącego był znany organowi podatkowemu, w związku z czym nie było konieczności ustanawiania dla skarżącego kuratora dla nieobecnego;

- art. 150 § 4 O.p. poprzez uznanie, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] października 2016 r. została prawidłowo doręczona w trybie wskazanym w tym artykule;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 2 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji

i identyfikacji podatników i płatników poprzez jego zastosowanie i uznanie, że ww. przepisy znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Przy czym obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa wyłącznie na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

z [...] kwietnia 2018 r., którą organ odwoławczy utrzymał zapadłą w trybie wznowieniowym – decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia

[...] stycznia 2018 r., którą organ I instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] października 2016 r. orzekającą o odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe należne od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "N."

w podatku od towarów i usług za: marzec, kwiecień i czerwiec 2011 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z należnymi odsetkami z zwłokę w łącznej kwocie [...]zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł.

Należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, uregulowaną w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Tryb ten jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 tejże ustawy. Na wstępie podnieść należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie to dotknięte było jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jest to tryb nadzwyczajny, który zmierza do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania i może być podjęty tylko w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w powołanym art. 240 § 1 O.p.

Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podzielone zostało na dwa etapy:

postępowanie wstępne – tzw. wznowieniowe, które poświęcone jest badaniu przesłanek formalnoprawnych, oraz

postępowanie wznowione, które rozpoczyna się po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Etap pierwszy kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie to zostało zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. Jako podstawę wznowieniową wskazano art. 240 § 1 pkt 4 O.p, tj. strona nie z własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] decyzją z dnia

[...] stycznia 2018 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2016 r. Odwołanie skarżącego nie odniosło rezultatu gdyż organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Zdaniem organu wskazana przesłanka wznowieniowa, tj. art. 240 § 1 pkt 4 w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż skarżący o wszczęciu postępowania w sprawie jego odpowiedzialności z dnia

[...] czerwca 2017 r. został prawidłowo poinformowany. Należy w tym miejscu zgodzić się z organem, że istotnie postanowienie to jak wynika z akt sprawy zostało odebrane przez domownika w dniu [...] lipca 2017 r., o czym świadczy podpis J. W.

z dopiskiem "ojciec" (d.: k. 2 akt administracyjnych). Zatem za nieprawdziwe należy uznać przeciwne twierdzenie strony. Skoro strona została poinformowana o tym, że zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe należne od kierowanej przez niego spółki z o.o. "N." w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2011 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. W postanowieniu tym organ przywołał art. 116 § 1 Op. wskazując przesłanki uwalniające się od ww. odpowiedzialności.

Jak wynika z akt administracyjnych w dniu [...] lipca 2017 r. sporządzona została przez starszego inspektora M. B. notatka służbowa potwierdzająca fakt rozmowy telefonicznej ze skarżącym (d.: k. 3 akt administracyjnych), który potwierdził tym samym fakt doręczenia tego postanowienia. Skarżący, jak wynika z ww. notatki, stwierdził, że nie rozumie jego treści i zażądał wyjaśnień, a po ich uzyskaniu podał,

że sprzedał udziały tej spółki i nie pamięta komu. Nie pamiętał także faktu, że spółka miała kiedykolwiek zaległości podatkowe. Podał, że ponieważ nie ma dostępu do dokumentów, o których mowa w postanowieniu nie może szybko ich dostarczyć. Podał również, że nie pamięta czy złożony został wniosek o upadłość spółki. Jednocześnie zobowiązał się do dostarczenia w ciastu miesiąca dokumentów uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości spółki.

Wbrew zarzutom skargi skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu i o tym, ze w wyniku tego zostanie wydana stosowna decyzja obciążająca go odpowiedzialnością za zadłużenia spółki w podatku VAT. Decyzja z dnia [...] października 2016 r. została wysłana na adres skarżącego (rejestracyjny i adres zameldowania znany organowi z ewidencji tj. G. ul. [...]). Kolejna korespondencja organu postanowienia i wreszcie decyzja z dnia [...] października 2016 r. – nie zostały odebrane. W związku z powyższym organ w myśl art. 150 § 2 O.p. prawidłowo zdaniem Sądu uznał, że pisma te zostały doręczone z upływem ostatniego 14-dniowego terminu od daty pierwszego awiza.

Skarżący z przypadku zmiany adresu był zobowiązany do jego podania,

co wynika nie tylko z przywołanej ustawy z dnia 13 października 1995r o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników ( art. 2 ust. 1 i art. 9 ust. 1d ), ale także

z art. 146 § 1 ordynacji podatkowej (rozdział 5). Nadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu [...] grudnia 2016 r. (a więc już po wydaniu decyzji) złożył w Urzędzie Skarbowym w G. pismo sporządzone i podpisane własnoręcznie informujące,

że z dniem [...] grudnia 2015 r. zakończył najem zgłoszony od 2014 r., opodatkowany

w formie zryczałtowanego podatku dochodowego – PIT 28. W nim także jako adres wskazał: G. ul. [...] (d.: k. 41 akt administracyjnych). Powyższe potwierdza, że organy prawidłowo uznały, iz adres G. ul. [...]

w dacie wysyłania korespondencji w tym decyzji z [...] października 2016 r. był adresem strony. Zatem ma rację organ, że również nie było potrzeby ustanawiania kuratora dla osoby nieobecnej, zatem zarzut naruszenia art. 138 uznać należało za nietrafiony.

Reasumując, wskazane przez stronę okoliczności nie potwierdzają, że istotnie

w sprawie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. pozwalająca na uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2016 r. Stwierdzenie to w pełni znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Decyzja została odebrana przez ojca, zatem nastąpiło doręczenie. Natomiast odnosząc się do wyroków, jakie powołuje skarżący stwierdzić trzeba, że były one wydane w odmiennym niż w sprawie stanie faktycznym.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

H. Adamczewska-Wasilewicz E. Kruppik-Świetlicka T. Liwacz