Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 109/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie kuratorowi
Powołane przepisy: article: art. 211, art. 78, art. 79, art. 211, art. 213,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9 pkt 3,
journal: Dz.U. 2015 poz 594
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
article: par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 8 pkt 5,
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jako kurator dla skarżącego M. C. w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem oraz przechowywaniem pojazdu postanawia: przyznać A. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych z tytułu wykonywania obowiązków kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu M. C. w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

M. C. zastępowany przez adw. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem oraz przechowywaniem pojazdu.

W dniu 7 marca 2018 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o ustanowienie przez Sąd kuratora dla M. C. na podstawie art. 78 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. wydanym w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ustanowił dla skarżącego M. C., którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie A. S.

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po przeprowadzeniu rozprawy, na której skarżący reprezentowany był przez ww. kuratora, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, nie orzekając o wynagrodzeniu kuratora.

W dniu 14 sierpnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek A. S. o przyznanie wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Stosownie do art. 213 pkt 1 p.p.s.a., do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie.

Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że A. S. została ustanowiona kuratorem dla M. C., nieznanego z miejsca pobytu, na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 kwietnia 2018 r. na podstawie art. 78 i art. 79 p.p.s.a.

Przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia dla kuratora ustanowionego w trybie art. 78 i 79 p.p.s.a., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, należy wziąć pod uwagę treść przepisów prawa określających wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 1282/17, lex nr 2483800 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2018 r., I OZ 279/18, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2014 r., I OZ 632/14, lex nr 1581658). W zakresie wysokości ww. należności orzecznictwo sądowe odsyła do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, argumentując, że wprawdzie akt ten wydany został na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm., obecnie: tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 300), jednak biorąc pod uwagę art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, może ono stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 i art. 213 pkt 1 P.p.s.a. (tak w ww. postanowieniu NSA I OZ 279/18 i powołane tam: postanowienie NSA z dnia 31 lipca 2014 r., I OZ 632/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2017 r., III SA/Kr 1005/16, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2017r., III SA/Po 106/17).

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536), które obowiązuje od dnia 15 marca 2015 r., w sprawach cywilnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, do wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony przed tym dniem, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem 15 marca 2018 r., zatem zastosowanie winno znaleźć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1476).

Istotne jest zatem brzmienie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, który stanowi, że wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Rozporządzenie to ustala zatem maksymalną wysokość wynagrodzenia dla kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie, nie wskazując jego minimalnej wysokości. Wynagrodzenie to ustala się przy zastosowaniu stawek minimalnych przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016 roku, poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8.

Zatem, uwzględniając wartość przedmiotu niniejszej sprawy i § 8 pkt 5 ww. rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, a także § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej oraz oceniając działanie kuratora w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zachodzi przesłanka do miarkowania wynagrodzenia kuratora i określił jego wynagrodzenie na kwotę 1200 zł.

Sąd uwzględnił bowiem nakład pracy kuratora w tej sprawie, w szczególności stawiennictwo na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r., a także stopień zawiłości sprawy skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Sąd uznał jednak, że wynagrodzenie dla wnioskującej A. S. winno zostać przyznane w wysokości połowy maksymalnego wynagrodzenia, które w tej sprawie Sąd mógł przyznać. Za nieustaleniem wynagrodzenia w wyższej wysokości przemawiały takie okoliczności, że kurator A. S. nie była autorem skargi, nie składała dodatkowych pism procesowych w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji, nie wnosiła zażalenia od postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie doprowadziła do ustalenia miejsca pobytu M. C.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 211, art. 213 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, orzekł jak w sentencji postanowienia.