Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 27/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz / spr./, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant St.insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i J. C., E. i S. C. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

II SAB/Lu 27/04

UZASADNIENIE

K. i J. C. oraz E. i S. C. złożyli skargę na bezczynność Wojewody po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 października 2003 r. w sprawie II SA/Lu 310/02, uchylającym uprzednią decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę, a odmowną. W uzasadnieniu wyroku wydanego w wyniku sądowoadministracyjnej kontroli, organ architektoniczno-budowlany został zobligowany przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do zbadania zagadnień dotyczących zapewnienia miejsc parkingowych przy projektowanym obiekcie oraz odprowadzenia ścieków, gdy w ocenie skarżących organy administracyjne ponownie rozpatrując sprawę, ostatecznie umarzając postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, całkowicie pominęły wskazania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie powołanej wyżej i nie rozważyły żadnego z tych właśnie aspektów sprawy.

W dalszej kolejności skarżący podjęli merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organów decydujących w toku instancji, wywodząc brak podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na jego realizację, skoro w odniesieniu do zapewnienia miejsc parkingowych decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu takiego wymogu nie formułowała, a na gruncie przyległym, pozostającym we władaniu Miasta D. ma być urządzony parking, gdy nadto sami inwestorzy wznieśli własnym staraniem cztery garaże na pojazdy samochodowe. Natomiast odpowiadający prawu projekt realizacji przyłącza kanalizacyjnego do sieci miejskiej, został faktycznie złożony właściwemu organowi, zgodnie z żądaniem kierowanym do inwestorów.

Tytułem podstawy prawnej przywołali w skardze unormowanie art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Do skargi dołączyli też kserokopię pisma kierowanego do organów architektoniczno-budowlanych obu instancji, wzywającego do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 października 2003 r. w sprawie II SA/Lu 310/02, o którym wyżej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, wskazując na podjęcie w istocie w toku instancji decyzji, rozstrzygających żądanie inwestorów, przy czym ostatecznie w sposób formalnoprawny, o umorzeniu postępowania administracyjnego w omawianym przedmiocie, kolejno w datach 04 marca 2004 r. przez Starostę , odmowną i wskutek odwołania, reformatoryjną, przez Wojewodę , a umarzającą postępowanie administracyjne w dacie 07 kwietnia 2004 r., skoro w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy, po wyroku sądowoadministracyjnym, a w jego następstwie kasacyjnej decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2003 r., organ rozstrzygający powziął wiadomość o częściowej realizacji obiektu, stanowiącego przedmiot projektowanej inwestycji, w postaci wykonania przyłącza energetycznego, stanowiącego integralny element projektowanej całej inwestycji, co miało miejsce już w okresie , gdy inwestorzy występowali z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego z udzieleniem stosownego pozwolenia na jego wykonanie. Okoliczność ta przesądza bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z utrwalonym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Akcentował zasadność proceduralnego rozumienia wskazań prawnych zawartych w uzasadnieniu sądowoadministracyjnego orzeczenia, które jakkolwiek w sposób niekwestionowany wiążące dla organów administracji ponownie rozpoznających daną sprawę, to jednak w żaden sposób nie ograniczają dopuszczalności realizowania zasad postępowania administracyjnego, obligujących do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawnej oceny zgłoszonego żądania. Wskazał też, że inwestorzy skorzystali z prawa do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli tych ponownie wydanych decyzji, w swej istocie z przyczyn formalnoprawnych ostatecznie nieuwzględniających wniosku zainteresowanych o udzielenie pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem projektu budowlanego w oparciu o przedłożoną dokumentację projektową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontroli działalność organów administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem.

W badanym postępowaniu administracyjnym, skarżący zrealizowali tryb wezwania właściwego organu do załatwienia sprawy w wykonaniu orzeczenia sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 154 § 1 wskazanej na wstępie rozważań ustawy, jednak w okolicznościach jego toku zarzut bezczynności ze strony właściwego organu, na etapie procedowania administracyjnego po powoływanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylającym uprzednio zaskarżoną decyzję, jurydycznie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej podlega ocenie jako bezprzedmiotowy.

Należy wskazać bowiem, iż celem prawidłowego zrealizowania wskazań prawnych co do dalszego procedowania w postępowaniu administracyjnym, zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, powziętego w sprawie II SA/Lu 310/02, Wojewoda w dacie [...] grudnia 2003 r. uchylił uprzednią, pierwszoinstancyjną decyzję Starosty z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Starosta , działając jako organ pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał decyzję odmowną w dacie [...] marca 2004 r., po czym w wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawców, w dniu [...] kwietnia 2004 r. Wojewoda [...] powziął drugoinstancyjną decyzję, ostatecznie o umorzeniu postępowania administracyjnego w omawianym przedmiocie, to jest przed złożeniem skargi w sprawie niniejszej.

Na gruncie przedstawionego toku procedowania w administracji organów architektoniczno-budowlanych należy podzielić stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego , a wywołanego skargą na bezczynność, w sytuacji gdy przed złożeniem skargi organy w istocie podjęły w toku instancji administracyjne rozstrzygnięcie, jak to ma miejsce w toku kontrolowanego niniejszym postępowania administracyjnego.

Jurydycznie bowiem jedynie przy braku administracyjnego rozstrzygnięcia zasadnym jest realizowanie sądowoadministracyjnej kontroli w aspekcie zaistnienia przesłanek stanowiących o bezczynności organu w kontekście dyspozycji art. 35 i art. 36 k.p.a.

Wymaga podkreślenia, iż wbrew wywodom skargi, bez rozstrzygającego znaczenia dla jurydycznej oceny istnienia stanu bezczynności organu w postępowaniu administracyjnym, pozostaje treść osnowy powziętej administracyjnej decyzji czy też jej uzasadnienia, gdy co do zasady samo jej wydanie, bez względu na leżące u podstaw rozstrzygnięcia racje, stanowi o pozbawieniu prawnego bytu twierdzenia o bezczynności w postępowaniu administracyjnym ze strony właściwego organu, w rozumieniu unormowań stanowiących ustawowe reguły procedowania w administracji.

Natomiast kontrola zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym treści powziętych przez organy w toku instancji administracyjnych rozstrzygnięć, stanowić będzie przedmiot kognicji sądowoadministracyjnej nie w rezultacie wywodzonej bezczynności, lecz przy formalnoprawnie skutecznym wystąpieniu na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą już na kwestionowane przez zainteresowanych decyzje.

Konkludując, wskazywanie na bezczynność właściwych organów administracji, przy uprzednim podjęciu z wyczerpaniem toku instancji decyzji w swej istocie rozstrzygających wniosek, wszczynający postępowanie administracyjne, choćby formalnoprawnie, a z wywodzonym pominięciem okoliczności czy to faktycznych, czy to prawnych, które zdaniem skarżących miałyby przemawiać za podzieleniem ich racji, realizuje pojęcie bezprzedmiotowości kontroli sądowoadministracyjnej, w aspekcie bezczynności organów administracji, wyczerpując hipotezę unormowania art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów na mocy dyspozycji art. 161 § 1, cytowanej wyżej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.