Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3427/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania czynności polegających na objęciu zastawem ruchomości


UZASADNIENIE

Skarżąca M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W skardze, na podstawie art. 61 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania czynności polegających na objęciu zastawem ruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do unormowań art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone.

Artykuł 61 § 3 P.p.s.a daje Sądowi możliwość wstrzymania aktów lub czynności natomiast rozszerza możliwość wstrzymania wyłącznie zaskarżonych aktów (podkreślenie własne Sądu) wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jednakże nie każdy akt organu administracji ma charakter wykonalny. W szczególności zaś nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Taki właśnie charakter ma postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie, którego dotyczy rozpatrywany wniosek Skarżącej. Utrzymuje ono w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego. Postanowienie to nie nakłada na jego adresata (Skarżącą) żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.

Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie tylko należy dodać, że bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu. Tymczasem Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku. Brak zaś uzasadnienia wniosku w ww. zakresie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/4).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ

138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o

taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być

wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego

wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu

pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata

przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony

jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla

skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i

zdrowiu.

Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w

sentencji postanowienia.