Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 593/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA E. Gdulewicz, Sędziowie WSA H. Chitrosz, NSA A. Kwiatek (spr.), Protokolant asyst. A.Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania Spółki z o.o. "[...]" w B., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2003 r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 3.778 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zwiększenie zobowiązania podatkowego o kwotę 2.174 zł w stosunku do wynikającego z zeznania CIT-8 było skutkiem ustalenia, że Spółka, z naruszeniem art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm./, zawyżyła koszty uzyskania przychodów zaliczając do nich wydatek na demontaż klimatyzacji i wentylacji w wynajmowanych pomieszczeniach, który zgodnie z umową najmu obciążał wynajmującego oraz wydatki na ubezpieczenie samochodów za okres od stycznia do lipca 2002 r. Dyrektor Izby wyjaśnił, że zgodnie z umową z dnia [...] stycznia 1998 r. zawartą pomiędzy Spółką a firmą "P", której przedmiotem był najem budynków i ruchomości znajdujących się na ich terenie, Spółka jako najemca zobowiązana była ponosić koszty związane z eksploatacją przedmiotu najmu /§ 3 umowy/. Z tego względu Spółka zwróciła się w dniu [...] kwietnia 2001 r. do wynajmującej firmy o demontaż niesprawnej instalacji i uzyskała jej zgodę pod warunkiem dokonania demontażu na własny koszt. Z niespornych ustaleń wynikało również, że niesprawność instalacji nie wynikała z jej eksploatacji przez Spółkę, lecz istniała już od chwili zawarcia umowy najmu. Z tego względu wydatku na demontaż wentylacji nie można było, zdaniem organów, uznać za związany z eksploatacją przedmiotu najmu i uznać go za poniesiony w celu uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy. Na ocenę nie mogła mieć wpływu argumentacja Spółki, że demontaż niesprawnej instalacji pozwolił na uzyskanie dodatkowej powierzchni, poprawę estetyki pomieszczeń i zmniejszenie zużycia energii, gdyż wydatek ten nie był związany z eksploatacją przedmiotu umowy, a tylko do ponoszenia takich Spółka była zobowiązana umową. W drugiej ze spornych kwestii Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w roku podatkowym którego dotyczą, a niespornym było, że opłata za ubezpieczenie samochodów na 2002 r. nie mogła odnosić się do przychodów roku poprzedniego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wnosiła o uchylenie decyzji jako niezgodnych z prawem podnosząc, że koszt demontażu niesprawnej i zbędnej klimatyzacji i wentylacji miał bezpośredni związek z przychodami Spółki, gdyż pozwolił na uzyskanie dodatkowej powierzchni, zmniejszenie kosztów energii elektrycznej i poprawę estetyki pomieszczeń.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podlegają, po dniu 1 stycznia 2004 r., rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270/.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.

Organy podatkowe prawidłowo wskazały, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu ociągnięcia przychodów, co oznacza możliwość odliczenia poniesionych wydatków, jeżeli mają one związek z prowadzoną działalnością i wpływają na wielkość osiągniętego przychodu.

W sprawie istotną była okoliczność, że poniesiony przez Spółkę wydatek dotyczył wynajmowanego, obcego środka trwałego i zgodnie z zawartą umową najmu wydatek ten poniesiony być powinien przez wynajmującego.

Skarżąca wynajęła budynki z niesprawną instalacją, nie użytkowała jej, a więc nie była zobowiązana do ponoszenia kosztów jej demontażu stanowiącego likwidację obcego środka trwałego. Zwiększenie powierzchni wynajmowanych pomieszczeń lub poprawa ich estetyki mogłaby mieć wpływ i ewentualne związek z uzyskaniem przychodów przez ich właściciela /wynajmującego/, a nie z przychodami będącej ich najemcą Spółki. Skarżąca nie twierdzi przecież, że osiągnęła przychód z tytułu nieodpłatnego użytkowania tych pomieszczeń.

Wbrew argumentacji skargi, organy podatkowe nie dokonywały oceny czy demontaż instalacji był konieczny, lecz wskazując na treść zawartej przez Spółkę umowy najmu i art. 15 ust. 1 ustawy prawidłowo uznały, że wydatek z tym związany nie mógł mieć wpływu na osiągnięty przez nią przychód.

Zasadnie również organy uznały, że koszt dotyczący roku następnego nie podlegał potrąceniu w momencie jego poniesienia, a to stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.