Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 361/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 25 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 22 maja 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stwierdził u E. K. choroby zawodowej w postaci nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że strona w trakcie aktywności zawodowej pracowała w szeregu przedsiębiorstwach na stanowisku monter, spawacz i ślusarz-spawacz. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. nr [...], jak również orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] orzekało o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, z powodu braku narażenia na styczność z azbestem. W związku zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2005 r. uchylającym wcześniejsze decyzje organów inspekcji sanitarnej w przedmiocie choroby zawodowej organ wystąpił do WOMP w G. o szczegółowe wyjaśnienia dotyczące orzeczenia nr [...]. W opinii z dnia 28 kwietnia 2006 r. WOMP w G. stwierdził, że E. K. pracując jako spawacz był narażony na pyły i dymy spawalnicze, które nie są czynnikami rakotwórczymi i nie mogły spowodować nowotworu krtani. Uznany za rakotwórczy pył azbestu powstaje przy przetwarzaniu i produkcji azbestu. Sam azbest stosowany w ochronach indywidualnych nie stanowi narażenia na pył azbestu. Ponadto aktualna wiedza medyczna i wyniki badań epidemiologicznych dowodzą, iż pył azbestu nie powoduje nowotworu krtani.

[...] Inspektor Sanitarny [...], kierując się opiniami lekarskimi oraz danymi zawartymi w karcie oceny narażenia zawodowego, orzekł że stwierdzone u strony schorzenie nie może być uznane za chorobę zawodową.

E. K. odwołując się od tej decyzji podniósł, że dodatkowa opinia lekarska WOMP w G. nie wyjaśniła konkretnej i zdecydowanej przyczyny powstania u niego raka krtani; jest ogólnikowa i mało zrozumiała. Jego zdaniem jednostka medyczna nie uwzględniła stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wskazał nadto, że jego koledzy, którzy pracowali na takim samym lub podobnym stanowisku, otrzymali orzeczenia o chorobie zawodowej. Odwołujący się zaznaczył, iż pracował przez 25 lat jako spawacz mając kontakt z azbestem. W tym okresie był także narażony na stres, ponieważ pracował w obszarze działań wojennych (Irak -Iran, Libia - USA). Warunki klimatyczne oraz systematyczne zatruwanie organizmu oparami i pyłkami azbestu, musiało mieć wpływ na stan jego zdrowia.

[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 28 sierpnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z karty oceny narażenia zawodowego wynika, iż E. K. w latach 1962 – 1988 pracował w różnych zakładach pracy na stanowisku spawacza, ślusarza i ślusarza-spawacza w narażeniu na pył i dymy spawalnicze. Orzeczeniem WOMP w G. rozpoznano u niego raka krtani bez podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W kolejnej opinii jednostki medycznej II stopnia oraz opiniach uzupełniających utrzymano takie samo stanowisko.

Organ II instancji rozpatrując odwołanie wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o wydanie opinii uzupełniającej orzeczenie nr [...], z uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez stronę. W odpowiedzi IMP w Łodzi w piśmie z dnia 5 lipca 2006r. stwierdził, że dymy nie należą do czynników rakotwórczych dla ludzi. Natomiast fakt potwierdzenia lub wykluczenia narażenia na azbest nie jest istotny w rozpatrywanej sprawie, ponieważ zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, azbest nie jest czynnikiem etiologicznym nowotworów złośliwych krtani. Wobec braku danych epidemiologicznych potwierdzających związek pomiędzy nowotworami krtani a narażeniem na azbest, rozważania na temat szkodliwego działania azbestu podgrzewanego do 600oC nie mają wpływu na stanowisko zawarte w orzeczeniu.

Organ odwoławczy zaznaczył, że celem orzecznictwa dotyczącego chorób zawodowych jest potwierdzenie bądź wykluczenie związku choroby znajdującej się w wykazie chorób zawodowych z warunkami pracy, a nie ustalenie innych pozazawodowych przyczyn, problemów zdrowotnych stwierdzonych u pracownika.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zaznaczył, iż wydane w sprawie orzeczenia lekarskie nie mówiły o nieszkodliwości azbestu, a jedynie stwierdzały brak związku przyczynowego pomiędzy działaniem azbestu a powstaniem raka krtani u strony. Także twierdzenia o uznaniu chorób zawodowych u kolegów E. K. są na tyle ogólnikowe, że nie dają podstaw do uznania ich jako istotnych w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.K. stwierdził, że IMP w Łodzi w opinii uzupełniającej nie wniósł niczego nowego do wcześniejszych orzeczeń lekarskich, nie określił nawet w przybliżeniu przyczyn powstania u niego nowotworu krtani.

Skoro organ odwoławczy sam przyznawał, że nie posiada danych epidemiologicznych potwierdzających związek pomiędzy nowotworem krtani a narażeniem na azbest to nie powinien rozstrzygać na niekorzyść strony. Zdaniem skarżącego w związku z wycofaniem produktów zawierających azbest, aktualna wiedza medyczna to wiedza z przed kilkunastu lat. Z faktu wycofania produktów zawierających azbest wynika brak zwiększonej zachorowalności na raka krtani. Na podstawie statystki nie można określić jednoznacznie przyczyny powstania choroby, ponieważ jest to sprawa indywidualna, wiążąca się z wrażliwością organizmu na czynniki zewnętrzne i stres, który osłabia odporność.

Skarżący podniósł, że chorobę zawodową – nowotwór krtani, można orzec nawet w przypadku braku kontaktu z azbestem. Jego koledzy, którzy chorują na wymienione schorzenie pracowali na statkach, w gorzelni oraz jako spawacze. Praca przez ponad 25 lat, w tym 4 lata w warunkach tropikalnych oraz kilka lat kontaktu z azbestem (za co otrzymywał dodatek do pensji) niewątpliwie kwalifikują go do uznania choroby zawodowej.

Zastanawiający jest fakt, że u kolegów skarżącego, którzy pracowali z azbestem stwierdzono chorobę zawodową. Dlaczego azbest był uznany w ich przypadkach za przyczynę choroby, a nie może być uznany u niego. Następnie podniósł, że zachorował 15 lat temu i gdyby wcześniej występował o rehabilitację to prawdopodobnie stwierdzono by u niego chorobę zawodową, tak jak u jego kolegów.

Dodatkowo jako argument wskazujący na szkodliwość azbestu skarżący powołał program o zamachu na "Word Trade Center" w Nowym Jorku, w którym naukowcy amerykańscy mówili o wpływie azbestu na zwiększenie zachorowalności na nowotwory dróg oddechowych, m.in. krtani. Podobne komentarze miały miejsce w środkach masowego przekazu przy sprawie statku "Rotterdam", który przypłynął do Polski w celu usunięcia azbestu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z akt o sygn. III SA/Gd 557/06, w szczególności z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 24 kwietnia 2007r., które to pismo dołączono do akt niniejszego postępowania.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 28 sierpnia 2006 r. nr [...] z uwagi na jej wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 25 lipca 2007 r. nr [...] działając na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Wydana decyzja jest identyczna w swej treści jak decyzja z dnia 28 sierpnia 2006 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.K. ponownie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Sanitarnego [...]. Zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. jak i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP skarżący podniósł, iż w toku postępowania nie zapewniono mu czynnego udziału. Nadto organy orzekające nie oceniły w sposób dostatecznie wnikliwy zebranego materiału dowodowego. Rakotwórcze właściwości azbestu są bowiem powszechnie znane a jego wykorzystywanie do produkcji i świadczenia usług zakazane. Dziwi więc swoiste różnicowanie skarżącego, który zachorował pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku z innymi osobami, które również chore na nowotwór krtani wystąpiły o uznanie ich schorzenia za chorobę zawodową i uzyskały pozytywne orzeczenie. W ocenie skarżącego bezrefleksyjna ocena opinii dokonana przez organy prowadzące postępowanie stanowi z kolei naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.; nadto postępowanie organów nie pogłębia zaufania obywateli oraz ich świadomości i kultury prawnej. Co równie istotne, zaskarżona decyzja różnicująca w sposób oczywisty skarżącego z osobami, które wcześniej złożyły stosowny wniosek pozostaje w kolizji z normą zawartą w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. skarżący popierając skargę oświadczył, iż wobec innych osób orzeczono choroby zawodowe spowodowane kontaktem z azbestem. W jego sytuacji organy postępują zaś w sposób odmienny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) W myśl art. 134 § w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 135 § 1 przedmiotowego aktu normatywnego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazać należy, iż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...], utrzymującego w mocy decyzję [...] Inspektora Sanitarnego [...] o braku podstaw do stwierdzenia u E.K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 17 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

Dogłębna analiza całokształtu stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu stan normatywny prowadzi do wniosku, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja organu I instancji jak i decyzja organu odwoławczego nie naruszają bowiem prawa w sposób nakazujący ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie niniejszych rozważań podnieść należy, iż w świetle postanowień § 1 i § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W judykaturze przyjmuje się (por. w tej materii m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, publ. OSNP 1999/6/192 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, baza Lex nr 45 835), że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2000, I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 – nie publ., z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie przyjmuje, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego poprzedzającego merytoryczne rozstrzygnięcie i wydawanego w świetle § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, iż w dniu 3 września 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z 1983 r. Co warte podkreślenia, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do w/w rozporządzenia i zawierający dwadzieścia sześć pozycji, określa w pełni zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, iż za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym konsekwentnie należałoby przyjąć, iż zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Powyższe konstatacje nie zmieniają jednak zasadniczej kwestii, iż w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej.

To organ administracyjny zobligowany jest bowiem stosować postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami chyba, że powołane wyżej rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Zwrócić należy m.in. uwagę, iż w świetle § 8 ust. 1 w/w aktu normatywnego właściwy funkcjonalnie organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie oceny narażenia zawodowego pracownika oraz materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w stosownym orzeczeniu lekarskim.

Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., w którym wyrażono zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy administracji podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z kolei w świetle art. 77 § 1 w/w aktu prawnego organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyrażona w powyższych przepisach zasada jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa materialnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (II SA 1205/84, publ. ONSA 1984/2/98) obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie oznacza to, że strona jest całkowicie zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Jak podkreślono organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub potencjalnie możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Równocześnie organ administracji winien przeprowadzać dowody w sposób uwzględniający kanony wyrażone na gruncie k.p.a.

W przedmiotowej sprawie na żadnym stadium postępowania administracyjnego nie kwestionowano faktu choroby E. K.. Już bowiem w orzeczeniu nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 13 lipca 2004 r. r. (vide: k. [...] akt administracyjnych) rozpoznano u skarżącego raka krtani. Przedmiotowe ustalenia zostały następnie potwierdzone orzeczeniem z dnia 6 września 2004 r. Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi (k.[...] akt administracyjnych). W następstwie zaś wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2005 r. wydanego w sprawie sygnaturze III SA/Gd 226/05 Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji w opinii lekarskiej z dnia 28 kwietnia 2006 r. podtrzymał własne orzeczenie wydane w sprawie, wskazując w uzasadnieniu, iż pyły i gazy spawalnicze, na które skarżący był narażony nie mogły wywołać raka krtani. Aktualna wiedza medyczna jak i wyniki badań epidemiologicznych nie pozostawiają zaś wątpliwość, iż pył azbestu nie wywołuje nowotworów krtani. Identyczne w swej treści stanowisko zostało nadto zajęte przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w piśmie z dnia 5 lipca 2006 r.

Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest zaś potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy. Szkodliwe właściwości azbestu, o czym wspomina w skardze skarżący są niekwestionowane. Jednakże w świetle wiedzy medycznej, jak wykazały to jednostki lekarskie, nie wywołują w sposób bezpośredni ani nawet pośrednio schorzenia na które cierpi skarżący. Tym samym nie można uznać stwierdzonej u skarżącego choroby za pozostającą w związku przyczynowym z działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy.

Jak już była o tym mowa, bez w/w opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania dogłębnej oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydane opinie są spójne oraz należycie uzasadnione. Stwierdzono w nich jednoznacznie, uwzględniając wywiad, dokumentację lekarską oraz wyniki badań, iż brak jest związku przyczynowego między ujawnionym, bezspornym schorzeniem a działaniem szkodliwych czynników występujących w środowisku pracy skarżącego.

Uznać zatem w reasumpcji należy, że jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby skarżącego nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opiniach upoważnionych do tego placówek.

Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00, baza Lex nr 77663).

W związku z tym zarzuty skarżącego w powyższym zakresie podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Podnoszony przez skarżącego przypadek innej osoby, która uzyskała pozytywne orzeczenie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma zaś w przedmiotowej sprawie znaczenia. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia bowiem konkretne orzeczenia dotyczące jedynie skarżącego, wydane w następstwie stosownych orzeczeń jednostek lekarskich. Co istotne dla zasadności oceny zebranego materiału dowodowego stwierdzić należy, że stanowisku lekarskich jednostek orzeczniczych, stwierdzających brak wyników badań wskazujących na powiązanie zachorowań na raka krtani jako skutku narażenia na kontakt z azbestem, nie został przeciwstawiony żaden obowiązujący powszechnie pogląd medyczny poparty badaniami, podważający to stanowisko.

Sąd w składzie orzekającym stwierdza nadto, iż w świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu inspekcji sanitarnej przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a merytoryczna decyzja wydana została w oparciu o należycie zgromadzony i wnikliwie oceniony obszerny materiał dowodowy.

Wskazać również trzeba, że rozpatrujący ponownie sprawę organ administracji w pełni zastosował się do wiążących zaleceń zawartych we wskazanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2005 r. Materiał dowodowy sprawy uzupełniono bowiem o stosowną dokumentację konieczną do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Z tych względów, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.