Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 763/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Miasta [...] - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m . [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Miasta [...] - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia m. [...], działającego poprzez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy [...] m. [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że Prezydent m. [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku "[...]", zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. Powyższa decyzja błędnie wskazywała działkę ew. nr [...]z obrębu [...]zamiast dz. ew. nr[...] z obrębu [...], nadto błędnie wskazywała nazwę komórki organizacyjnej urzędu za pośrednictwem której można wnosić odwołania. Z uwagi na powyższe Prezydent m. [...], postanowieniem z dnia [...]września 2013 r., Nr [...] działając z urzędu w trybie przewidzianym w przepisie art. 113 Kpa sprostował powyższe oczywiste omyłki. Odwołujący - m. [...] działające poprzez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami m. [...] w odwołaniu z dnia 11 września 2013 r., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Odwołujący podniósł, że wyżej opisany błąd poprzez podanie złego numeru działki nie stanowi oczywistej omyłki i nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 Kpa, gdyż wprowadza błąd co do przedmiotu decyzji.

W ocenie Wojewody [...], w świetle poczynionych ustaleń taktycznych i prawnych, zarzuty zażalenia nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W szczególności w myśl przepisu z art. 113 § 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższe oznacza, że ustawodawca dopuścił prostowanie w decyzji lub postanowieniu błędów pisarskich. rachunkowych i innych oczywistych omyłek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na wyczerpujący charakter przyjętej w art. 113 § 1 Kpa klasyfikacji wadliwości podlegających rektyfikacji przez organy administracji publicznej. Jednocześnie podkreśla się. że wszystkie ww. wady orzeczeń cechują się oczywistością (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt: I SA/Wa 352/07).

W związku z powyższym należy zaznaczyć, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt: II OSK 1168/05). Rektyfikacji orzeczeń organów administracji publicznej w trybie art. 113 § 1 Kpa nie podlegają błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc dotyczące ustaleń stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt: II OSK 1168/05). Tym samym Kodeks postępowania administracyjnego pozwala jedynie na prostowanie takich wad orzeczeń jak np.: niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, opuszczone wyrazy oraz inne omyłki, które są natychmiast poznawalne, wynikają niedwuznacznie z treści samej decyzji (postanowienia) lub akt sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt IV SA 983/03). W konsekwencji błędy i omyłki wskazane w art. 113 § 1 Kpa nie mogą dotyczyć kwestii merytorycznych i powinny być zauważalne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt: II OSK 1168/05).

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewody [...], wadliwość przedmiotowej decyzji polegająca na błędnym oznaczeniu działki w decyzji zezwalającej na rozbiórkę zlokalizowanej na niej nieruchomości, w przedmiotowym wypadku dała się sprostować w trybie przewidzianym w przepisie art. 113 §1 Kpa. Powyższy błąd miał zdaniem organu charakter oczywisty. Należy podkreślić, że całe postępowanie od momentu złożenia wniosku, zawiadomienia stron, konsekwentnie wskazywało na właściwe oznaczenie działki, nadto nie budziło wątpliwości, że przedmiotem tego postępowania jest budynek dawnego "[...]". W przedmiotowej sytuacji ponad wszelką wątpliwość nie zachodzi sytuacja, na jaką wskazują Odwołujący, ponieważ w ocenie organu żadna ze stron w wyniku tej omyłki nie została wprowadzona w błąd, co do meritum decyzji i nie było żadnej wątpliwości jakiej nieruchomości w istocie ta decyzja dotyczy - nawet pomimo błędnego oznaczenia działki w przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy podzielił w tej kwestii stanowisko Inwestora i stwierdził, że w niniejszym przypadku omyłka pisarska polegająca na podaniu w sentencji decyzji błędnego numeru działki, może być sprostowana w trybie art. 113 Kpa.

Skargę na to postanowienie złożyło Miasto [...]Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 113 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dałej Kpa, poprzez bezzasadne przyjęcie, że oznaczenie numeru działki na której jest położony obiekt objęty decyzją jest oczywistą omyłką pisarską mimo, że omyłka taka prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji, więc jest omyłką istotną niepodlegającą sprostowaniu w tym trybie;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 113 § 1 w zw. z art. 111 § 1a Kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia także w zakresie sprostowania pouczenia co do zaskarżenia decyzji na podstawie art. 113 § 1 Kpa w sytuacji gdy sprostowanie bądź uzupełnienie decyzji z urzędu w kwestii pouczenia bądź rozstrzygnięcia może się odbyć jedynie na podstawie art. 111 § 1a Kpa; -naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 w związku z art. 126 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału;-naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i 126 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierozważenie w uzasadnieniu postanowienia wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy oraz nieodniesienie się do zarzutów zażalenia, w szczególności zarzutu naruszenia art. 113 § 1 w zw. z art. 11 1 § 1 a Kpa; -naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 1 5 i 77 § 4 w związku z art. 6 i 7 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałej do dnia orzekania przez organ drugiej instancji, a polegającej na zmianie właściciela obiektu objętego pozwoleniem na rozbiórkę; -naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 141 § 1 w związku z art. 15 Kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wskazanie w pouczeniu skarżonego postanowienia, że przysługuje na nie zażalenie, w sytuacji, gdy z racji wydania kwestionowanego postanowienia na podstawie art. 138 § I pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, nie przysługuje na nie środek zwyczajny środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, lecz stosownie do art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 i art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga do WSA w Warszawie w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, wnoszona za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi;- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, gdy w przedmiotowym stanie prawnym i faktycznym nie było podstaw do utrzymania w mocy tegoż postanowienia;- naruszenie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego z 1994r. i art. 61 § 4 Kpa poprzez nieuwzględnienie wszystkich stron postępowania i nieustalenie kręgu stron postępowania.

Podnosząc te zarzuty Skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację, należy uznać, iż skarga jest zasadna.

Podstawą materialno - prawną kontrolowanego postanowienia jest art. 113 § 1 k.p.a.

Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem.

Oczywista omyłka pisarska to widoczne wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Sprostowaniu nie podlegają jednak wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa).

Tym samym mając na uwadze powyższe, nie można podzielić stanowiska organu, iż niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek ma charakter oczywistej omyłki, którą sprostować można w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Jak wyżej zauważono sprostowanie służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Tak więc jest poza sporem, że nie mogą podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne czyli takie, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń (porównaj wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06 publikowany zbiór Lex nr 325253). W wyroku tym wyrażono pogląd, iż niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki i pogląd ten skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu-nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy (podobnie w wyrokach NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06 publikowany zbiór Lex nr 443701, z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV SA 136/02- niepublikowany).

W przedmiotowej sprawie mamy nie tylko sprostowanie decyzji w zakresie numeru ewidencyjnego działki ale także obrębu, z którego działka pochodzi.

Za koniecznością eliminacji skarżonego postanowienia przemawia również to, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiącym integralną część decyzji pomimo dokonanego sprostowania nadal pozostało poprzednie oznaczenie działki, co powoduje wewnętrzną sprzeczność decyzji.

Na koniec należy wskazać, że postanowienie prostujące było wadliwe i z tej przyczyny, że jako omyłki pisarskiej nie można zaliczyć błędnego pouczenia strony o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Nie jest to bowiem oczywisty błąd możliwy do zweryfikowania przez zestawienie treści decyzji, czy postanowienia z aktami administracyjnymi. W przypadku, gdy organ stwierdzi, że błędnie pouczył stronę o środkach zaskarżenia, co mogłoby skutkować uchybieniami procesowymi dla strony w dalszym postępowaniu, powinien procesować na podstawie art. 111 § 1a k.p.a. ewentualnie pismem poinformować stronę o prawidłowym pouczeniu i przysługujących jej środkach zaskarżenia.

Na marginesie należy wskazać, że skarżone postanowienie zawiera również błedne pouczenie o sposobie zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.