Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 465/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 21 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 11 lipca 2010 r. uzupełnionym w dniu 26 lipca 2010 r. H. J. – właściciel Elektrowni Wodnej w E. wystąpił do Starosty o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki P. na urządzeniach elektrowni wodnej, jazu głównego na rzece P. w km 112+860 do rzędnej 70,67 m n. Kr w okresie całego roku, pobór wody w ilości 5,945 m3/s oraz jej zrzut również w ilości 5,945 m3/s, na okres 20 lat. Do wniosku dołączono m.in. operat wodnoprawny, instrukcję gospodarowania wodą oraz opis działalności w języku nietechnicznym.

Jak ustalił organ I instancji Elektrownia Wodna usytuowania jest na kanale roboczym rzeki P.. Jazy piętrzące wodę znajdują się w km 112+860 rzeki P. w miejscowości E., gmina L.. Piętrzenie wody

na rzece P. do rzędnej 70,67 m n Kr odbywa się za pomocą jazu stałego

o świetle jazu 29,63 m. rzędnej progu stałego 70,40 m fi. Kr przy stałym piętrzeniu do wysokości l m i rzędnej góry szandorów 70,67 m n. Kr, przelewu stałego o rzędnej progu 70,42 m n. Kr i piętrzeniu stałym 1,02 m. jazu ruchomego o świetle 11,65 m

i o wysokości zamknięcia 1,27 m oraz jazu na kanele roboczym elektrowni wodnej

o rzędnej płyty 68,92 m n.Kr, świetle 8 m i wysokości piętrzenia 1,75 m. Organ ustalił również, że w przekroju jazu w km 112+860 rzeka P. posiada zlewnię A=785, l km i przepływy charakterystyczne równe: średni roczny SSQ = 6,10 m3/s, średni niski SNQ = 2,18 m3/s, najniższy NNQ = 0,93 m ts, miarodajny Q3% 62,3 m3/s i kontrolny Q1% = 76,6 m3/s. Piętrzenie wody powinno zapewnić przepływ niezbędny do zachowania życia biologicznego QN=1,53 m3/s. Przy przepływach wód katastrofalnych należy kolejno usuwać szandory, tak, aby poziom wody nie przekraczał Max PP. Pobór wody na elektrownię nie powinien przekraczać 5,945 m3/s.

Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (t.j. z 2005 r. Dz.U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) dalej jako U.p.w. pozwolenie wodnoprawne wymagane jest na szczególne korzystanie z wód, którym zgodnie z art. 37 pkt 1, 4 U.p.w., jest piętrzenie wody oraz jej pobór i odprowadzanie. Na podstawie art. 128, ust. 3 ustawy w pozwoleniu wodnoprawnym zatwierdzono instrukcję gospodarowania wodą, a na podstawie art. 127 ust. 1 i 3 U.p.w. pozwolenie wodnoprawne wydaje się na czas określony, a przypadku pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, na okres nie dłuższy niż 20 lat.

Biorąc powyższe ustalenia faktyczne pod uwagę oraz działając na podstawie wskazanych przepisów Starosta decyzją z dnia 17 września 2010 r.

1) udzielił H. J. pozwolenia wodnoprawnego na:

a) piętrzenie wód rzeki P. do rzędnej 70,67 m n. Kr przez okres całego roku, za pomocą jazu głównego w km 112-860 rzeki P., przelewu stałego, jazu ruchomego oraz jazu na kanale roboczym,

b) na pobór wód rzeki P. w ilości 5,945 m3/s, przez okres całego roku,

c) na odprowadzanie wód rzeki P. w ilości 5,945 m3/s, przez okres całego roku.

2) Zatwierdził instrukcję gospodarowania wodą dla obiektu Małej Elektrowni Wodnej na rzece P. w km 112+860, opracowaną przez mgr inż. K. K..

3. Wygasił pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę , znak: [...] z dnia 17 grudnia 1999 r.

4. Zobowiązał wnioskodawcę do:

a) uczestnictwa w kosztach zarybiania wód rzeki P. (obwód rybacki rzeki P. nr [..]) i zawarcia w tym celu odrębnego porozumienia z Okręgiem Polskiego Związku Wędkarskiego;

b) nie przekraczania maksymalnej rzędnej piętrzenia, wynoszącej 70,67 mn. Kr.;

c) zapewnienia w rzece P., w całym okresie eksploatacji Elektrowni Wodnej, przepływu nienaruszalnego Qn= 1,53 m3/s;

d) utrzymania budowli hydrotechnicznych w stanie technicznym gwarantującym ich sprawną i bezpieczną eksploatację;

e) zainstalowania łat wodowskazowych na rzędnych w państwowym układzie wysokościowym z zaznaczeniem maksymalnego poziomu piętrzenia;

f) utrzymania koryta i brzegów rzeki P. na odcinku cofki 100 m poniżej jazów oraz usuwania zatorów na tym odcinku, w celu zapewnienia swobodnego przepływu wody;

g) utrzymania w należytym stanie technicznym znaku wodnego;

h) do usuwania szandorów przy przepływach wód katastrofalnych tak, aby poziom wody nie przekraczał Max PP;

i) gospodarowania wodą zgodnie z instrukcją gospodarowania wodą.

Organ I instancji zastrzegł, iż nieprzestrzeganie warunków pozwolenia może spowodować jego cofnięcie lub ograniczenie bez prawa do odszkodowania. Dodał, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń oraz że pozwolenie wodnoprawne ważne jest do dnia 17 września 2030 r.

Odwołanie od decyzji złożył M. F. zarzucając organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania, w tym rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez przeoczenie, że większa część budynku oraz gruntu na którym prowadzone jest spiętrzenie wody stanowi jego własność. Przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez zignorowanie toczącego się postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości pomiędzy M. F. oraz H. J. oraz prawa materialnego tj. art. 133 U.p.w. poprzez niezastosowanie oraz podnosząc zarzut pozbawienia go prawa do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Swoją legitymację do udziału w postępowaniu M. F. wywiódł z faktu, iż przed sądem powszechnym toczy się postępowanie którego przedmiotem jest nie tylko ustalenie tytułu prawnego do nieruchomości oraz urządzeń wodnych (jako ruchomości trwale związanych z nieruchomością) ale również ustalenie wpływu działania elektrowni wodnej na substancję budynku. Zdaniem odwołującego się rozstrzygniecie postępowania zawisłego przed Sądem Okręgowym, pod sygn. akt [...] stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Decyzją z dnia 21 marca 2011 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.,

w zw. z art. 4 ust. 4 U.p.w., po rozpatrzeniu odwołania M.

F. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że w ramach postępowania

o wydanie pozwolenia wodnoprawnego rozpatrywany był wniosek M. F.

z dnia 3 sierpnia 2010 r. o zawieszenie postępowania i odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego H. J. w ramach którego organ I instancji, pismem z dnia 18 sierpnia 2010 r. zawiadomił strony postępowania o przewidywanym terminie zakończenia postępowania oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w stosunku do żądań zgłoszonych przez M. F..

Na wezwanie organu odpowiedział H. J. zapoznając

się z treścią żądań zgłoszonych przez M. F. i odpowiadając na nie pismem

z dnia 23 sierpnia 2010 r. w którym uznał żądania za bezpodstawne. H. J. poinformował również o wyniku sprawy sądowej w Sądzie Rejonowym z wniosku o zniesienie współwłasności budynku młyna oraz przedstawił kopie dokumentów potwierdzające stan prawny urządzeń wodnych, budynków i nieruchomości opisany uprzednio w operacie wodnoprawnym.

Organ wyjaśnił dalej, że spór sądowy pomiędzy M. F. a H. J. toczący się przed sądami powszechnymi dotyczy sprawy zniesienia współwłasności, której rozstrzygnięcie nie ma wpływu na wynik postępowania prowadzonego na podstawie U.p.w. Z punktu widzenia U.p.w., na etapie udzielania pozwolenia wodnoprawnego nie jest wymagana zgoda właściciela nieruchomości lub urządzenia wodnego na korzystanie z jego własności, gdyż zgodnie z art. 123 ust 2 U.p.w. "pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń". Tym samym zarzut M. F. o rażącym naruszeniu art. 10 i 89 K.p.a. wyrażającym się w zaocznym przeprowadzeniu ponownego postępowania w I instancji, bez udziału stron, tj. z pominięciem osoby skarżącego jest bezpodstawny. Organ dodał, że przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji uwaga, że "Pan H. J. w piśmie z dnia 23 sierpnia 2010 r. uznał żądanie Pana M. F. za bezpodstawne" świadczy o tym, że zainteresowana strona zapoznała się ze zgromadzonym materiałem i przedstawiła swoje zdanie w sprawie. Nie świadczy natomiast w żaden sposób o przedstawieniu

przez stronę nowych istotnych dla postępowania materiałów dowodowych,

które mogłyby wpłynąć na treść decyzji.

Organ uznał również za chybiony zarzut naruszenia art. 133 U.p.w. poprzez jego niezastosowanie, gdyż przedstawione naruszenie interesów osób trzecich nie dotyczy problemów regulowanych U.p.w. Oznacza to, że również zarzut rażącego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. jest bezzasadny, gdyż żądane przez M. F. wyjaśnienia stanu faktycznego wykraczają poza zakres postępowania prowadzonego na podstawie U.p.w.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uzupełnionej pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. M. F. zarzucił organom:

1) rażące naruszenie art. 10 i 89 K.p.a. wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, pomimo przeprowadzenia postępowania bez udziału stron,

2) rażące naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. wyrażające się w braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na zaniechaniu ustalenia, iż:

a) urządzenia wodne służące do piętrzenia wody, turbina wodna, grunt i budynek w którym zlokalizowana jest mała elektrownia wodna stanowią własność wnioskodawcy – H. J., gdy w rzeczywistości działka [...] na której według operatu odbywa się zrzut wody i produkcja energii, jak również budynek

na niej się znajdujący w tym kanał wodny pod budynkiem w [...] stanowi współwłasność skarżącego,

b) szczególne korzystanie z wód, którego dotyczy pozwolenie wodnoprawne

nie naraża na szkody osób trzecich w tym skarżącego, jak również nie powoduje pogorszenia stanu środowiska i ekosystemu,

c) nieuwzględnienie faktu iż wnioskodawca – H. J. w ramach działalności gospodarczej nie tylko piętrzy i zrzuca wodę rzeki P., ale również odprowadza ścieki bezpośrednio do kanału wodnego i wody płynącej,

3) naruszenie art. 29 ust. 1 U.p.w. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż H. J. nie wolno dokonywać zmian kierunku odpływu wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich – podczas gdy grunt na którym odbywa się zrzut wody stanowi w [..] własność skarżącego, a skarżący zgłaszał że działalność której dotyczy pozwolenie wodno – prawne i związany z nią zrzut wody naraża go na szkody i narusza jego prawa,

4) rażące naruszenie art. 31 ust. 1 U.p.w. wyrażające się w tym, że decyzja o wydaniu pozwolenia wodno prawnego została podtrzymana, pomimo zgłoszenia faktu iż szczególne korzystanie z wód którego pozwolenie dotyczy, powoduje emisję hałasu do środowiska, przekraczającą normy przewidziane dla tego terenu,

5) rażące naruszenie art. 125 oraz art. 126 U.p.w. wydanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie naruszające swym charakterem ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ wydający pozwolenie nie wziął pod uwagę wynikającego z przepisów obowiązku efektywnego wykorzystania potencjału hydroenergetycznego,

6) naruszenie art. 132 pkt 2 ppkt 2 U.p.w. poprzez niewyegzekwowanie od H. J. wyszczególnienia w operacie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania, w tym nieruchomości skarżącego, jak również wynikających z tego oddziaływania obowiązków na rzecz osób trzecich,

7) naruszenie art. 129 U.p.w. poprzez wspomniane w punkcie 2 błędne ustalenie stanu faktycznego, pominięcie faktu że H. J. w ramach prowadzonej działalności odprowadza ścieki bezpośrednio do kanału wodnego i nieuwzględnienie tego faktu w pozwoleniu wodnoprawnym.

8) rażące naruszenie art. 133 U.p.w. poprzez nie zastosowanie tego przepisu do osoby skarżącego, pomimo wykazania, iż prowadzona przez H. J. elektrownia wodna i związane z tym szczególne korzystanie z wód prowadzi do:

a) naruszania substancji budynku stanowiącego w przeważającym udziale współwłasność skarżącego,

b) emitowania do pomieszczeń, które zgodnie z miejscowym planem zabudowy i zagospodarowania terenu sklasyfikowane zostały, jako zabudowa mieszkalno – usługowa, oraz do środowiska ponadnormatywnego hałasu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. organ odwoławczy zakwestionował legitymację skarżącego do stawiania jakichkolwiek zarzutów wobec Elektrowni

Wodnej. Organ załączył do pisma odpisy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 kwietnia 2010 r. oraz postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 października 2010 r. oddalające wniosek M. F. o zniesienie współwłasności nieruchomości budynkowej położonej w E. oraz nieruchomości gruntowych o numerach ewidencyjnych [..] i [...] oraz o zniesienie współwłasności nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości E., stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] poprzez przyznanie wyżej wymienionych nieruchomości na rzecz wnioskodawcy z obowiązkiem spłaty pozostałych współwłaścicieli. Zatem twierdzenia skarżącego, iż Elektrownia Wodna jest jego własnością są niezgodne z prawdą. Organ dodał też, że wbrew twierdzeniu skarżącego nieczystości sanitarne odprowadzane są do szamba, a nie bezpośrednio do kanału wodnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc

jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładania powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ogranicza

się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale bierze pod uwagę z urzędu wszystkie wadliwości kontrolowanego aktu. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że postępowanie wszczęte zostało na wniosek H. J. z dnia 11 lipca 2010 r. uzupełniony w dniu 26 lipca 2010 r., który wystąpił o wydanie pozwolenie wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki P. na urządzeniach elektrowni wodnej, jazu głównego na rzece P. w okresie całego roku, pobór wody oraz jej zrzut na okres 20 lat, załączając do wniosku m.in. operat wodnoprawny, instrukcję gospodarowania wodą oraz opis działalności w języku nietechnicznym.

Kwestie związane z pozwoleniem wodnoprawnym regulują przepisy

Rozdziału 4 U.p.w.. W myśl art. 122 ust. 1 U.p.w., jeśli ustawa nie stanowi inaczej pozwolenie wodnoprawne wymagane jest m.in.: na szczególne korzystanie z wód. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 i 4 U.p.w. wyjaśnia, że szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe,

w szczególności pobór lub odprowadzanie wód powierzchniowych oraz piętrzenie lub retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych.

Z kolei zgodnie z treścią art. 127 ust. 1 U.p.w. pozwolenie wodnoprawne wydaje się, w drodze decyzji, na czas określony. W myśl art. 127 ust. 7 U.p.w. stroną w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest:

1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;

2) właściciel wody;

3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;

4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Mając na względzie, że przedmiotowe przedsięwzięcie obejmowało szczególne korzystanie z wód (piętrzenie lub retencjonowanie wód rzeki P. oraz zrzut wody) wnioskodawca H. J. zasadnie wystąpił na podstawie art. 140 ust. 1 U.p.w. do starosty o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W odpowiedzi Starosta decyzją z dnia 17 września 2010 r. udzielił pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.

W ocenie Sądu organy dochowały należytej staranności prowadząc niniejsze postępowanie. W szczególności kierując się przepisem art. 127 ust. 6 U.p.w. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania o wydanie

tegoż pozwolenia wodnoprawnego (pismo z dnia 28 lipca 2010 r.).

Wbrew twierdzeniu skarżącego M. F. organy doręczyły wszystkim stronom postępowania wydane rozstrzygnięcia oraz informowały strony o terminach załatwienia spraw oraz w kwestii zawieszenia postępowania (pismo z dnia

18 sierpnia 2010 r., postanowienie z dnia 10 września 2010 r.).

Zaznaczyć należy, iż w decyzji z dnia 17 września 2010 r. Starosta zasadnie zatwierdził instrukcję gospodarowania wodą dla obiektu Małej Elektrowni Wodnej na rzece P. i wygasił pozwolenie wodnoprawne z dnia 17 grudnia 1999 r.. Organ równie trafnie zobowiązał H. J. do uczestniczenia w kosztach zarybiania wód P. i zawarcia w tym celu odrębnego porozumienia z Okręgiem Polskiego Związku Wędkarskiego.

W ocenie Sądu pozbawione podstaw są zarzuty skargi naruszenia

przez organy obu instancji przepisów art. 10 i 89 K.p.a. oraz rażącego naruszenia art. 7 i 77 K.p.a.

Po pierwsze Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że postępowanie przeprowadzone zostało bez udziału strony z uwagi na brak zawiadomienia stron

o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym

oraz składania własnych wniosków dowodowych. Twierdzenie te stoi w sprzeczności ze znajdującym się w aktach sprawy zawiadomieniem Starosty

z dnia 28 lipca 2010 r. o wszczęciu postępowania w którym organ zawarł stosowane pouczenie. Zgodnie z pouczeniem strony postępowania, w tym M. F. mogą

na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia w sprawie a także składać wnioski i zastrzeżenia. Pouczenie zostało powtórzone

w zawiadomieniu z dnia 18 sierpnia 2010 r. informującym strony o nowym terminie załatwienia sprawy z uwagi na wniosek skarżącego zwieszenie postępowania.

Należy przyznać rację Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej twierdzącemu w odpowiedzi na skargę, że dopiero wykazanie

że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności, a także wykazanie,

że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy daje podstawy do przyjęcia,

że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (patrz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 928/10, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10 dostępne na stronie http://cbois.nsa.gov.pl ).

Skarżący takiej konkretnej czynności nie wskazał, zaś organ poinformował M. F. o możliwości składania wniosków dowodowych w zawiadomieniu

o wszczęciu postępowania, co czyni zarzut w tym przedmiocie bezpodstawnym.

Równie bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 77 K.p.a. polegającego na niedostatecznym wyjaśnieniu stosunków własnościowych panujących między wnioskodawcą H. J. a skarżącym,

zdaniem którego działka [..] na której według operatu odbywa się zrzut wody

i produkcja energii, jak również budynek na niej się znajdujący w tym kanał wodny pod budynkiem w [..] stanowi jego współwłasność. W tym miejscu przywołać należy treść art. 123 ust. 2 U.p.w. zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych

do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Pozwolenie takie stanowi jedynie uprawnienie dla H. J. – właściciela Elektrowni Wodnej do szczególnego korzystania z wód i wykonania określonych w nim urządzeń wodnych i nie daje dalej idących uprawnień do nieruchomości i urządzeń, za pomocą których realizuje się uprawnienia wynikające z tego pozwolenia. Zatem kwestie związane z prawem własności nieruchomości na której znajdują się urządzenia wodne nie mają znaczenia dla zasadności wydania pozwolenia wodnoprawnego. Nie było zatem obowiązkiem organu pochylanie się na ta kwestią. Z konieczności Starosta zobowiązany był do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym I Wydział Cywilny postępowanie o zniesienie współwłasności z wniosku skarżącego. Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego został oddalony. Organ stanął na stanowisku, że kwestie własnościowe o charakterze cywilnoprawnym wykraczają poza ramy postępowania

o wydanie pozwolenia wodnoprawnego regulującego potrzebę ochrony zasobów wodnych i warunków, na jakich zasoby te mogą być udostępniane na potrzeby ludności i gospodarki.

Reasumując, organy obu instancji zasadnie rozpatrzyły wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego złożony przez H. J. i równie zasadnie odmówiły badania kwestii własności nieruchomości i urządzeń wodnych, gdyż nie miały takiego obowiązku. Uregulowanie spraw własnościowych jest jednym

z warunków korzystania z wód, ale w ramach wykonywania pozwolenia wodnoprawnego. To zaś oznacza, że kwestia ta powinna zostać załatwiona

przez adresata decyzji w momencie przystąpienia do wykonywania pozwolenia wodnoprawnego (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 899/10, dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl)

Odnosząc się do zarzutu art. 129 U.p.w. polegającego na odprowadzaniu ścieków bezpośrednio do kanału wodnego i nieuwzględnienie tego faktu w pozwoleniu wodnoprawnym wskazać należy, że odprowadzanie ścieków

do wód jest również szczególnym korzystaniem z wód lecz stanowi przedmiot odrębnego postępowania którego podstawę stanowi art. 37 pkt 2 U.p.w. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy nie mogły w niniejszej sprawie naruszyć

art. 129 U.p.w. ponieważ w chwili wydawania decyzji przez Starostę przepis ten już nie obowiązywał. Został bowiem uchylony przez ustawę

z dnia 3 czerwca 2005 r. Zmiana ustawy – prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2005 r. Nr 130, poz. 1087), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2005 r.

Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia art. 125 oraz art. 126 U.p.w. polegającego na niezgodności pozwolenia wodnoprawnego z miejscowym

planem zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że jest to zarzut chybiony. Założenie, że na terenie objętym planem miejscowym

ma powstać zabudowa mieszkalno – usługowa nie stanowi podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego dla wybudowanej tam wcześniej elektrowni wodnej. Z akt sprawy wynika jasno, że urządzenie wodne jakim jest elektrownia powstało w 1902 r., co oznacza że miejscowy plan zagospodarowania terenu musiał uwzględnić istniejący obiekt. Tym bardziej, że pozwolenie wodnoprawne udzielone na mocy decyzji Starosty stanowi kontynuację takiego pozwolenia.

Reasumując, zważywszy, iż w ocenie Sądu tak zaskarżona decyzja,

jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 17 września 2010 r. odpowiadają prawu skargę M. F. należało oddalić, biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a..