Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1592/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2015r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona", będącą następcą prawnym T. spółka z o.o.), Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.); zwanej dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2014r. nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. z/s w W. (dalej: "Kierownik ARiMR" lub "organ I instancji"). Przedmiotem tych decyzji była odmowa przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 (dalej: "płatność OB.").

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] maja 2014r. D. Sp. z o.o., w imieniu której działał P. M., złożyła wniosek na rok 2013 o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności z wniosku T. Sp. z o.o. z uwagi na przekształcenie prawne przekazującego (połączenie przez przejęcie).

Pismem z 13 sierpnia 2014r. – w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z 6 sierpnia 2014r. – spółka przedłożyła korektę wniosku oraz dokument z 19 lutego 2014r., potwierdzający zaistnienie następstwa prawnego.

Pismem z 25 sierpnia 2014r. Oddział Terenowy Agencji Nieruchomości Rolnych – w odpowiedzi na pismo organu I instancji z 6 sierpnia 2014r. - wyjaśnił, że, wskazane we wniosku działki znajdowały się w bezumownym użytkowaniu przez podmiot T. Sp. z o.o. od 1 stycznia 2012 r. do 22 lipca 2013r., tj. do dnia protokolarnego wydania nieruchomości. Nadto wyjaśniono, że ani wcześniej, ani po tym terminie ww. grunty nie były wydzierżawione spółce T. Sp. z o.o., ani P. M. Do powyższego pisma dołączono protokół zdawczo-odbiorczy z 22 lipca 2013 r., na podstawie którego spółka T. Sp. z o.o. przekazała działki rolne Oddziałowi Terenowemu Agencji Nieruchomości Rolnych.

Na podstawie dostarczonych dokumentów, decyzją z [...] września 2014r. nr [...] Kierownik ARiMR odmówił spółce przyznania płatności OB na rok 2013 ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 22a ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, z późn. zm.) w związku z faktem, że nie zostały spełnione warunki przejęcia płatności przez stronę w drodze następstwa prawnego. W przedmiotowej sprawie, jak zaznaczył organ I instancji następstwo prawne wystąpiło w dniu 19 lutego 2014r., tym niemniej nie wypełniono jednego z warunków zawartych w ustawie, tj. grunty rolne objęte wnioskiem nie były w posiadaniu spółki T. sp. z o.o. wnioskującej o przyznanie płatności.

Kierownik ARiMR uznał, że T. sp. z o.o. zakończyła użytkowanie gruntów w dniu 22 lipca 2013r. i nie mogła tym samym wywiązać się z obowiązku utrzymywania gruntów rolnych deklarowanych do płatności zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Pismem z 9 października 2014r. spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi brak właściwości miejscowej z uwagi na zapis art. 19 i 20 k.p.a, nadto wskazała na naruszenie art. 22a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz zarzuciła popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. 7 i 22 ustawy o płatnościach, a także art. 124 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009.

Strona wniosła również o włączenie do akt sprawy informacji dotyczących stwierdzonej powierzchni upraw przekazanej przez Jednostkę Certyfikującą wykonującą kontrolę w zakresie produkcji ekologicznej w programie rolnośrodowiskowym - o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361, z późn. zm).

A ponadto o przesłuchanie świadków, tj. P. M., A. R., M.D., M. P., T. G., T. P. oraz K. K. na okoliczność spełnienia przez T. Sp. z o.o. warunków do przyznania wnioskowanych płatności.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Kierownika ARiMR z [...] września 2014r., wskazał, że posiadanie gruntów przez spółkę powinno trwać przez cały rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek.

W dalszej części uzasadnienia przywołano przepisy regulujące zasady i tryb wypłacania środków wsparcia wypłacanych w związku z zachowaniem warunków utrzymania gospodarstwa w połączeniu ze stanem ich posiadania.

Dyrektor ARiMR wskazał - mając na uwadze wyjaśnienia Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych przedstawione w pismach z 30 lipca 2013r. oraz z 25 sierpnia 2014r. a także treść protokołu zdawczo-odbiorczego z 22 lipca 2013 r. - począwszy od tego dnia tj. 22 lipca 2013r. skarżąca nie mogła użytkować gruntów rolnych zgłoszonych do płatności, a tym samym nie mogła wywiązać się z obligatoryjnego obowiązku utrzymywania gruntów zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach jest to bezwzględny warunek do przyznania jednolitej płatności obszarowej, o której przyznanie wnioskowano w niniejszej sprawie. Tym samym spółka D. Sp. z o.o. jako przejmujący gospodarstwo (następca prawny) nie może spełniać warunków do otrzymania płatności. D. sp. z o.o. nie może przejąć prawa do płatności, którego w istocie nie nabyła spółka T. sp. z o.o., skoro jedynie do dnia przekazania gospodarstwa, tj. 22 lipca 2013r. przekazująca prowadziła działalność rolniczą na przekazanych gruntach i do tego okresu była w ich posiadaniu.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, na działkach rolnych deklarowanych do płatności wskazano uprawę prosa, jednak mając na uwadze, iż działki zostały przejęte do zasobów ANR w dniu 22 lipca 2013r. tym samym niemożliwy był zbiór posianego na nich prosa. A zatem posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu ściśle wiąże się z produkcją rolną i faktycznym użytkowanie gruntów rolnych.

Posiadanie gospodarstwa rolnego, co podkreślił Dyrektor ARiMR jedynie do dnia 22 lipca 2013r. nie może oznaczać, że spółka T. Sp. z o.o. nabyła prawo do płatności, a tym samym prawo to nabyła spółka z o.o. D. będąca następcą prawnym poprzednika, skoro posiadanie gospodarstwa musi dotyczyć całego roku kalendarzowego i trwać nieprzerwanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, reprezentowana przez prezesa Zarządu T. F.

Autor skargi zarzucił organom: błędy w ustaleniach faktycznych i ocenie materiału dowodowego, nie przeprowadzenie żądanych przez stronę dowodów a także naruszenie norm art. 7 i 22 ustawy o systemach wsparcia bezpośredniego oraz art. 124 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009. Wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący podkreślił, że nie zgadza się z przyjętą przez organy tezą, że pierwotny wnioskodawca był jedynie krótkotrwałym posiadaczem spornych gruntów rolnych. Jego zdaniem organ bezkrytycznie oparł zaskarżoną decyzję na protokole zdawczo-odbiorczym z 22 lipca 2013r., bez pozyskania całości materiału dowodowego m.in. przesłuchania świadków, protokołu jednostki certyfikującej z zakresu rolnictwa ekologicznego, czy badania pełnego cyklu agrotechnicznego upraw prowadzonych przez T. sp. z o.o.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR podtrzymał dotychczasową argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest przy tym według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić wówczas, gdy zostanie spełniona przynajmniej jedna z przesłanek, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.". Dodać należy, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazują organy ARiMR zastosowanie mają przepisy powoływanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, z późn. zm.). Na podstawie art. 7 ust. 1 tej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

- posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

- wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wszystkie wymienione powyżej przesłanki przyznania płatności muszą być spełnione łącznie, co oznacza, iż niespełnienie przez producenta rolnego choćby jednej z nich zobowiązuje organ rozpoznający wniosek do odmowy przyznania płatności. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem z powołanego przepisu wynika również, że stan posiadania połączonego z utrzymaniem gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem płatność (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 grudnia 2010 r. I SA/Go 1069/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2009 r. V SA/Wa 556/09). Stan posiadania na dzień 31 maja roku objętego wnioskiem decyduje natomiast o wysokości płatności, a nie o samym prawie do płatności.

Zatem w konsekwencji powyższych zapisów producent rolny ubiegając się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych winien wykazać, że posiada grunty rolne, tj. trwale, faktycznie je użytkuje i utrzymuje je w dobrej kulturze rolnej zgodnie z normami ochrony środowiska. Wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia we wniosku obszarowym aktualnego stanu posiadania działek rolnych.

W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne miało na celu ustalenie czy T. Sp. z o.o. (przekazująca gospodarstwo w wyniku następstwa prawnego) nabyła w roku gospodarczym 2013 prawo do otrzymania płatności. Organy orzekające w sprawie uznały, że posiadanie gospodarstwa przez T. Sp. z o.o. w roku 2013 (poprzednika D. Sp. z o.o.) wyrażało się jedynie w tymczasowym zawładnięciu rzeczą - od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 22 lipca 2013 r., tj. do dnia protokolarnego wydania nieruchomości Oddziałowi Terenowemu Agencji Nieruchomości Rolnych i tym samym posiadanie gospodarstwa przez skarżącą nie trwało przez cały rok kalendarzowy, co stanowi obligatoryjny warunek otrzymania płatności.

W ocenie Sądu, wynik postępowania prowadzonego przez organy ARiMR w powyższym zakresie znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy prawidłowo wywiodły, że skoro przekazująca (T. Sp. z o.o.) nie spełnia warunku do przyznania płatności z powodu braku posiadania gospodarstwa przez cały rok kalendarzowy to tym samym D. Sp. z o.o. jako przejmująca gospodarstwo (następca prawny) nie może spełniać warunków do otrzymania płatności. Spółka z o.o. D. nie mogła bowiem przejąć prawa do płatności, którego nie nabyła T. Sp. z o.o., która jedynie do dnia przekazania gospodarstwa, tj. 22 lipca 2013 r. prowadziła działalność rolniczą na przekazanych gruntach i do tego dnia była w ich posiadaniu. Skarżąca nie spełniła zatem wszystkich przesłanek z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy - stan posiadania połączonego z utrzymaniem gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej nie trwał przez cały rok objęty wnioskiem płatność.

W tym miejscu podkreślić należy, iż dla przyznania płatności bezpośrednich nie jest wystarczające posiadanie i utrzymywanie w dobrej kulturze rolnej gruntów rolnych jedynie przez część roku kalendarzowego, nawet wówczas gdy jest to okres wystarczający do dokonania przez producenta rolnego czynności pozwalających na ich utrzymanie w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jeżeli bowiem posiadanie ustaje w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek o płatność i ma to miejsce po dokonaniu tej czynności, a przed wydaniem decyzji w sprawie płatności, to warunek przyznania płatności nie jest spełniony.

Powołane okoliczności powodują, że nie można uznać zarzutów zawartych w skardze, a odnoszących się do naruszenia prawa materialnego jako zasadnych i skutkujących uchyleniem decyzji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ww. ustawy do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a. chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, przy czym właśnie ust. 2 tego artykułu określa, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Ponadto w ust. 3 tego artykułu znajduje się zapis, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Treść ust. 2 i 3 cytowanego art. 3 ustawy tym samym określa obowiązki organu, zastępując tą regulacją przepisy zasad ogólnych wskazanych w art. 7 oraz art. 9 i 10 k.p.a., które tym samym nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie ze wskazanymi regulacjami prawnymi należy podkreślić, że stanowiąc, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od tej zasady jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu k.p.a., na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zatem to organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy", aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W art. 3 ust. 2 pkt 2 obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego chodzi przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11).

Skarżąca podniosła zarzut, iż organy nie zbadały cyklu produkcyjnego prowadzonego przez T. Sp. z o.o., nie spostrzegły więc okoliczności faktycznej, iż uprawa była prowadzona, dokonano zbioru na zielonkę przeprowadzając pełny cykl agrotechniczny tego typu uprawy w rolnictwie ekologicznym. W ocenie skarżącej, potwierdzeniem powyższych twierdzeń są wyniki kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą z zakresu rolnictwa ekologicznego.

Należy w powyższym kontekście wyjaśnić, iż organy orzekające w sprawie zasadnie wywiodły, że obowiązek przestrzegania norm przez cały rok kalendarzowy dotyczy producenta rolnego niezależnie od terminu zbioru uprawy. Nie można zatem przyjąć, że jedynie termin zbioru danej uprawy decyduje o tym czy producent przestrzega norm przez cały rok kalendarzowy, którego dotyczy wnioskowanie.

Jak wynika z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 22 lipca 2013 r. (według stanu na dzień 22 lipca 2013 r.), T. Sp. z o.o. jako strona przekazująca przekazała działki rolne ww. grunty rolne stronie przejmującej, tj. Oddziałowi Terenowemu Agencji Nieruchomości Rolnych. Strona przekazująca (T. Sp. .z o.o.) oświadczyła przy tym, że nie wnosi żadnych pretensji i roszczeń, teraz jak i w przyszłości do ewentualnie poniesionych nakładów w formie upraw, zasiewów lub nasadzeń. Z chwilą wydania przedmiotowych nieruchomości wszelkie ewentualne zainwestowania stanowić będą wyłączną własność przejmującego. Przejęcie nieruchomości rolnych nastąpiło wraz z wszelkimi roślinami posadowionymi na nich lub zasianych, które zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego stanowią część składową nieruchomości i są własnością właściciela nieruchomości. Przekazanie nastąpiło na wniosek bezumownego użytkownika.

Wnioskodawczyni od dnia 22 lipca 2013 r. nie była zatem posiadaczem zgłoszonych do płatności gruntów rolnych i tym samym nie spełniła przesłanek do przyznania płatności. Bez znaczenia w takiej sytuacji pozostaje również kwestia zeznań świadków, na okoliczność spełnienia przez T. Sp. z o.o. warunków do przyznania płatności, skoro skarżąca nie kwestionuje faktu, że od dnia przekazania gospodarstwa, tj. 22 lipca 2013 r. zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej na gruntach zgłoszonych do płatności. Utrata posiadania gruntów od dnia 22 lipca 2013 r., nawet jeśli do tego momentu dokonano zakończenia cyklu agrotechnicznego poprzez zbiór uprawy, co mogliby ewentualnie potwierdzić świadkowie, nie może stanowić podstawy do przyznania płatności, skoro zgodnie z przepisami ustawy o płatnościach posiadanie powinno trwać nieprzerwanie przez cały rok kalendarzowy.

W odniesieniu do zarzutu braku uwzględnienia dowodu z urzędowych protokółów czynności kontrolnych podejmowanych przez jednostkę certyfikującą z zakresu rolnictwa ekologicznego, należy wyjaśnić, że kontrole jednostek certyfikujących w zakresie realizacji programu rolnośrodowiskowego mają na celu stwierdzenie zgodności produkcji rolniczej z przepisami regulującymi produkcję ekologiczną produktów rolnych m.in. z ustawą o rolnictwie ekologicznym. Z uwagi na zakres przeprowadzanych kontroli ich wyniki nie mogą być zatem wiążące dla ARiMR w przypadku określania czy spełniono warunki niezbędne dla przyznania płatności. W związku z tym, nie podlegają uwzględnieniu w trakcie rozpatrywania wniosku pomocowego.

Rozpatrując całokształt sprawy należy przyjąć zatem, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do odmowy przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.