Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 470/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi U.J. na decyzję Wojewody [ ] z dnia 15 lutego 2010 r. nr [ ] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [ ] na rzecz skarżącej U.J. kwotę 292 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 11 grudnia 2009 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 56, poz.1118) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] S.A. z siedzibą w W. dla zamierzenia budowlanego, obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na dachu istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w T.. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem inwestora w dniu 25 września 2009 r. Planowana stacja bazowa ma zostać zlokalizowana na dachu budynku mieszkalnego o wysokości 11,7 m. Składa się z dwóch projektowanych masztów rurowych wysokości 6,2 m przewidzianych do zamontowania na dachu budynku. Na dwóch masztach rurowych zainstalowane zostaną [...] anteny rozsiewcze nadawczo-odbiorcze, pracujące w zakresie 900/1800 MHz z grupy BSA1011 (na azymutach 30°,140°, 280°) zawieszone na wysokości 15,7 npt, 3 anteny rozsiewcze nadawczo-odbiorcze pracujące w zakresie 2100 MHz grupy BSA 1008 (na azymutach 30°,140°,280°) na wysokości 15,7 npt oraz 3 anteny radiolinii. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku inwestor dołączył wymagane przepisami prawa dokumenty zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane, w tym ostateczną decyzję z dnia 3 lipca 2008 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego oraz opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla [...] ul. [...]". Organ ustalił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, nadto został sporządzony przez osoby posiadające stosowane uprawnienia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny zobowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak wynika z projektu, w odległości do 70,0 m (dla anten pracujących w paśmie GSM/DCS-o mocy dla pojedynczej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 1000 W do 1999 W) i do 40,0 m (dla anten pracujących w paśmie UMTS- o mocy dla pojedynczej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 500W do 999 W) wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W związku z tym, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 2587 póz. 2573 ze zm.) inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zgodnie z art.63 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Nadto organ l instancji podał, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki sąsiednie zgodnie z naniesionym na projekcie zagospodarowania zasięgiem oddziaływania promieniowania (działki nr "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", "15", "16", "17", "18", "19" obr. [...]).

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli: J. i M. G., L. i M. K., M. i I. P., M. H. i R. W., J. i T. J., U. J., J. K. i B. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucili, że została wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009 r. i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

W ocenie odwołujących się inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na podstawie § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, albowiem na konieczność sporządzenia raportu wskazuje zarówno częstotliwość i moc promieniowania izotopowego oraz odległość instalacji od miejsca dostępnego dla ludności. Wymóg sporządzenia raportu wynika także z § 3 ust 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, gdyż wbrew twierdzeniom organu I Instancji w odległości mniejszej niż 70 m, a mianowicie ok. 20-30 m i więcej, znajdują się miejsca dostępne dla ludności (domy mieszkalne). Chodzi tu o odległość pomiędzy osią główną wiązek promieniowania anten a miejscem dostępnym dla ludności. W konsekwencji konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. Nr 156 z 2006 r., póz. 1118 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dołączone do projektu budowlanego opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nr: [...], ul. [...], woj. [...]" z września 2007 r., zostało zweryfikowane w Urzędzie Miasta T., który w piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. zajął stanowisko, że planowana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia w odległości od środka elektrycznego do 70 m (dla anten pracujących w paśmie GSM/DCS o mocy dla projektowanej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 1000 W do 1999 W) i do 40 m (dla anten pracujących w paśmie UMTS o mocy dla pojedynczej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 500 W do 999 W) wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że zarzuty odwołania nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynikają kierunki i zasięgi oddziaływania promieniowania wszystkich anten sektorowych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, z którym strony uczestniczące w postępowaniu miały możliwość zapoznania się z dokonaniem rzetelnej oceny posiadanych informacji i skonfrontowania podanych parametrów technicznych anten z wymogami obowiązujących przepisów.

Z uwagi na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 4 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na planowaną inwestycję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] wniosła U. J., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Wskazała, że opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia na środowisko dla [...] ul. [...]", na którym oparły się organy nie odzwierciedla rzeczywistości, ponieważ faktyczna odległość pomiędzy główną wiązką promieniowania anten a miejscami dostępnymi dla ludności wynosi 16 m. Wniosła o nakazanie organowi I instancji, aby dopuścił dowód z opinii biegłych, którzy jednoznacznie podaliby, czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a w szczególności ustalili faktyczną odległość pomiędzy miejscami dostępnymi dla ludności, a osią główną promieniowania anten na dachu istniejącego budynku przy ul. [...] w T.. Podkreśliła, że kumulacja promieniowania urządzeń tego typu negatywnie wpływa na stan zdrowia, a realizacja inwestycji obniży wartość należącej do niej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Podstawą materialnoprawną decyzji były przepisy art.28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 -j.t.).

W myśl art. 28 ust.2 stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu", zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar oddziaływania obiektu to strefa w otoczeniu obiektu budowlanego, wyznaczana każdorazowo przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę zarówno przy uwzględnieniu indywidualnych cech tego obiektu, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, jak i treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (tak m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06). Przy czym istotne dla wyznaczenia tego obszaru jest określenie zasięgu potencjalnego oddziaływania projektowanej inwestycji na inne nieruchomości i wynikających z niego ograniczeń w zagospodarowaniu tych nieruchomości.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania w rozpatrywanej sprawie budzi wątpliwości. Twierdzenie organu l instancji, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki sąsiednie, zgodnie z naniesionym na projekcie zagospodarowania zasięgiem oddziaływania promieniowania (działki nr "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", "15", "16", "17", "18", "19" obr. [...]) nie ma oparcia w materiale dowodowym sprawy. W zatwierdzonym projekcie budowlanym na rysunku zatytułowanym "Zagospodarowanie terenu" nie zaznaczono obszaru oddziaływania. Rysunek zasięgu oddziaływania promieniowania znajduje się w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla [...] ul. [...]", ale dokument ten nie jest częścią zatwierdzonego projektu budowlanego. Nadto sporządzony został na nieczytelnej kserokopii mapy w skali 1 : 1 000 (nie można odczytać numerów działek ewidencyjnych) z 2007 r. W opracowaniu tym na rysunku "Przekroje pionowe wzdłuż głównej wiązki promieniowania anten oraz zasięg obszarów o gęstości mocy > 0,1 W" nie podano oznaczeń wrysowanych tam budynków i działek ewidencyjnych na których są położone. Powyższe uniemożliwia dokonanie kontroli prawidłowości ustalonego przez organ obszaru oddziaływania.

Jak wynika z § 8 ust.2 pkt 7 oraz ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.03.120.1133) część tekstowa projektu zagospodarowania terenu winna obejmować informację i dane o charakterze i cechach przewidywanych zagrożeń dla środowiska projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, a część rysunkowa powinna określać m.in. rodzaj i zasięg uciążliwości projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych oraz zasięg obszaru ograniczonego użytkowania. Zatwierdzony projekt budowlany warunków tych nie spełnia.

Nadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W myśl § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Skoro cytowany wyżej przepis § 314 rozporządzenia zawiera zakaz inwestowania na nieruchomościach, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, obszar oddziaływania powinny zostać określone z uwzględnieniem nieruchomości, które zgodnie z planem mogą zostać zabudowane w sposób powodujący ziszczenie się przesłanek określonych w § 314 rozporządzenia w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., a nie tylko takich, które aktualnie są już zabudowane.

Zgodnie z treścią art. 33 ust.1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Organy nie wyjaśniły dlaczego podstawą prawną decyzji był ten właśnie przepis.

Zauważyć w związku z tym należy, że zgodnie z wnioskiem zakresem udzielonego pozwolenia na budowę objęto budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na dachu istniejącego budynku zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w T.. W tym kontekście wątpliwości budzą zapisy zawarte w projekcie budowlanym. Na stronie 6 projektu, w punkcie 7 "Opis istniejącego zagospodarowania terenu" wskazano bowiem, że elementy stacji bazowej w postaci stalowej konstrukcji wsporczej pod urządzenia nadawczo-odbiorcze i masztów antenowych posadowiono na dachu budynku (w punkcie 6 mowa jest o istniejącej rampie przy budynku). Sformułowanie to wskazuje, że część inwestycji już została wykonana, a w takiej sytuacji udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego elementy już istniejące byłoby niedopuszczalne.

Stosownie do treści art.33 ust.2 prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami,

pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele

budowlane;

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona

wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

Organ uznał, że dokumenty te przedłożono. Jak wynika natomiast z przedłożonych akt administracyjnych do wniosku załączono decyzję l i II instancji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na montażu dwóch masztów wraz z antenami na dachu istniejącego budynku, na terenie obejmującym działkę nr "1" obr. [...]. Tak więc zakres przedmiotowy tej decyzji nie pokrywa się z zakresem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nadto, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało podpisane przez pełnomocnika inwestora K. R. w dniu 7.09.2009 r. Jak wynika z k.3 akt administracyjnych K. R. pełnomocnictwo zostało udzielone przez 2 członków zarządu [...] S.A. M. M. i W. D.. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu KRS z dnia 13.08.2007 r. wynika, że W. D. nie jest członkiem zarządu. Niejasności te organ winien wyjaśnić, w szczególności żądając aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa, odpisu z KRS.

Te same uwagi odnieść należy do samego wniosku podpisanego przez pełnomocnika T. S., legitymującego się pełnomocnictwem od K. R.. Z akt nie wynika zatem, aby wniosek o pozwolenie na budowę złożył legitymowany do tego podmiot.

Zgodnie z treścią art. 35 ust.1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także

wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika, aby organ dokonał sprawdzenia projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - ich zakresy są różne, do czego organ w ogóle się nie ustosunkował. Nadto projekt budowlany w zakresie branży elektrycznej nie został uzgodniony -wbrew warunkom przyłączenia i twierdzeniu organu - z Enion sp. z oo.

Z materiału sprawy nie wynika również aby organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się jedynie do kwestii braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zauważyć w związku z tym należy, że w wydanym na podstawie art. 122 ustawy rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.03.192.1883) określono m.in. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. Zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z tym że:

1) dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, ustalone są w kolumnie 2 i 3 tabeli 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia; zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową ustalone są w kolumnie 1 tabeli 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia;

2) dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. b, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, ustalone są w kolumnie 2 i 3 tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia; zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową ustalone są w kolumnie 1 tabeli 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia.

Zgodnie z treścią tabeli 1 Załącznika nr 1 poziom pól elektromagnetycznych charakteryzowanych przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wynosi dla zakresu częstotliwości 50 Hz 1 kV/m i 60 A/m.

Zgodnie zaś z treścią tabeli 2 Załącznika Nr 1 dla częstotliwości promieniowania od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalna gęstość strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 0,1 W/m kw.

Ograniczenie się zatem w uzasadnieniu decyzji jedynie do konkluzji, że w odległości do 70,0 m (dla anten pracujących w paśmie GSM/DCS-o mocy dla pojedynczej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 1000 W do 1999 W) i do 40,0 m (dla anten pracujących w paśmie UMTS- o mocy dla pojedynczej anteny sektorowej zawartej w przedziale od 500W do 999 W) wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jest niewystarczające. Dla sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, należało dokonać realnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na tle przepisów cytowanego rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, zauważyć należy, że jak wynika z przepisu art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227 z późn. zm.) realizacja przedsięwzięcia musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko w dwóch przypadkach: 1) gdy obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, 2) obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należą planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony.

Do drugiej grupy zalicza się planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy oraz te mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy. Zgodnie z treścią art.60 ustawy Rada Ministrów została upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie tego upoważnienia wydane zostało w dniu 9 listopada 2010 r. rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.10.213.1397). Rozporządzenie weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. Zgodnie zaś z jego § 4 do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że w sprawie należało zastosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573 z późn.zm.).

Na podstawie § 2 ust.1 pkt 7) tego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w

odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w

odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W.

Z kolei na podstawie § 3 ust.1 pkt 8) tego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w

odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w

odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka

elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Kryterium według którego kwalifikuje się daną inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie jest nie tylko wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowe wyznaczonego oraz częstotliwość wartość emisji pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Rozstrzygająca jest zatem lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności.

Powyższe oznacza, że przedsięwzięcie opisane w "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla [...] ul. [...]" nie mieści się w rodzajach przedsięwzięć, dla których wymaga się albo można wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W takim przypadku, zgodnie z art.63 ust.1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ nie miał obowiązku wydać postanowienia (pozytywnego, względnie negatywnego) w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż takowy ciąży na organie tylko wtedy, gdy planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli jest wymienione w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Stosownie do treści art. 71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art.72 ust.1 pkt 3 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art.4 ust. 2 tej ostatniej ustawy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych będzie więc wymagana, w sytuacji gdy przedsięwzięcie będzie zaliczone do jednej z grup wymienionych w art. 71 ustawy, którego realizacja wymaga uzyskania jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że w rozpatrywanej sprawie projektowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zgodnie z art.63 ust. 1 przedmiotowej ustawy.

Jednocześnie zauważyć należy, że czym innym jest określenie obszaru oddziaływania w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 – j.t.) i § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690), a czym innym określenie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.04.257.2573 z późn. zm.).

Wskazać w związku z tym należy, że stosownie do treści art.124 ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Skoro zaś zgodnie z pkt 11 Załącznika Nr 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.03.192.1883), wydanego na podstawie art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pomiary w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, miejscem dostępnym dla ludności nie jest przestrzeń znajdująca się powyżej wysokości 2 m nad poziomem dachów budynków położonych w sąsiedztwie inwestycji.

Niemniej jednak wskazane wyżej braki samego wniosku, brak prawidłowego pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wady zatwierdzonego projektu budowlanego oraz nieustosunkowanie się organów do kwestii zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.

Rzeczą organu przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy będzie zastosowanie się do wyżej wskazanych uwag.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. W tym celu, stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej jest więc zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji.

Natomiast obowiązkiem sądu pierwszej instancji, który stwierdzi, iż organy administracji naruszyły dyspozycje powołanych wyżej norm w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy jest uchylenie decyzji tych organów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, w oparciu o wyżej wskazany przepis oraz w związku z art.135 p.p.s.a.

Rzeczą organu będzie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wskazanych wyżej uchybień

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane, w niniejszej sprawie brak jest bowiem argumentów przemawiających za realizacją wadliwych decyzji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.