Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1411/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 17 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), Sąd, po przekazaniu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W oparciu o cytowany przepis wskazać należy, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004 - publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia).

W rozpatrywanej sprawie skarżący w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, co przemawia za odmową zastosowania ochrony tymczasowej z art. 61 P.p.s.a.

Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem natomiast sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12).

Należy mieć na uwadze także to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1047/11). Wydanie zatem, jak twierdzi skarżący, wadliwego w jego ocenie postanowienia o nałożeniu grzywny nie może i nie mogło mieć znaczenia dla kwestii udzielenia mu ochrony tymczasowej z art. 61 P.p.s.a.

Zauważyć także należy, że charakter postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnych, nie przemawia za jego wstrzymaniem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że postanowienia nakładające na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy ponownie, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r., sygn.. akt I OZ 786/07).

Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, a więc dotyczące należności pieniężnych, co do zasady nie wywołuje skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W świetle wskazanych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.