Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1009/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: Art. 86, 87
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z .o.o. z siedzibą w P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi [...] sp. z .o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

[...] sp. z .o.o. z siedzibą w P. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków.

Do skargi, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., dołączono potwierdzenie uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z dnia 18 kwietnia 2017 r. (k. 17).

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 10 maja 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, została wezwana do uzupełnienia braków formalnych (KRS) skargi oraz do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie siedmiu dni – pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 36).

Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 23 maja 2017 r.

Do pisma z dnia [...] maja 2017 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącej dołączył odpis KRS oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z dnia 18 kwietnia 2017 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. (nadanym w dniu [...] czerwca 2017 r.) pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego, załączając jednocześnie dowód wpłaty z dnia 9 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie uiściła wskazanej w wezwaniu kwoty bez swojej winy – pełnomocnik skarżącej podjął wszelkie niezbędne czynności, aby wykonać nałożone na niego zobowiązania, w tym przekazał do działu księgowości wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi. Jak wyjaśnił, pracownicy tego działu, przyjmując błędnie, że chodzi o potwierdzenie już dokonanego przelewu (kwoty były identyczne), przekazali potwierdzenie przelewu z dnia 18 kwietnia 2017 r. W ocenie pełnomocnika doszło więc do swoistego nieporozumienia, a splot wydarzeń, opisanych przez niego we wniosku, doprowadził do popełnienia oczywistej i niezawinionej omyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności.

Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. – z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 7 czerwca 2017 r., w dniu 13 czerwca 2017 r. został nadany wniosek z dnia 9 czerwca 2017 r., a w dacie jego sporządzenia została dokonana czynność – uzupełnienie uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł.

Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Należy jednak dodać, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w niniejszej sprawie – przez adwokata), to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla przyjęcia winy profesjonalnego pełnomocnika procesowego wystarczy natomiast nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, LEX nr 565 711).

Podkreślić należy, że to pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo z mocy prawa obejmuje umocowanie do dokonywania wszystkich, łączących się ze sprawą czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego czy wykonane zostały dobrze, czy źle. Pełnomocnik zobowiązany jest do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy. Tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę, a zatem nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 640/13, LEX nr 1 521 134).

W przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez pełnomocnika skarżącej nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Skoro skarżąca ustanowiła w sprawie profesjonalnego pełnomocnika do prowadzenia swoich spraw, to w zakresie dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych mieści się także dokonanie uzupełnienia uiszczonego wpisu. Rolą pełnomocnika, po odebraniu skierowanego do niego wezwania, było uzupełnienie uiszczonego wpisu, a następnie ewentualne uregulowanie ze skarżącym wpłaconej kwoty. W razie natomiast innego uregulowania stosunku podstawowego, łączącego mocodawcę z pełnomocnikiem, pełnomocnik, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się doradztwem prawnym, powinien był przekazać informację o wezwaniu do uzupełnienia uiszczonego wpisu w taki sposób, by nie budził on wątpliwości.

Ponadto, wykonując wezwanie Sądu i przesyłając przy piśmie z dnia [...] maja 2017 r. 2017 r. potwierdzenie uiszczenia wpisu z dnia 18 kwietnia 2017 r. pełnomocnik miał jeszcze jedną okazję do dokonania kontroli przekazanego mu potwierdzenia i podjęcia odpowiednich działań, by wpis uzupełnić.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.