Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 427/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2008r. sygn. akt I SA/Wa 842/08 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 października 2008 r. po rozpoznaniu skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. M. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2007 r. nr [...], którą to decyzją odmówiono Z. S. uwzględnienia wniosku złożonego w dniu [...] sierpnia 1992 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. 566 m2, pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej położonej w Warszawie przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] stanowiącego własność Miasta Stołecznego Warszawy.

W uzasadnieniu decyzji podało, że opisana wyżej nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i przeszła na własność gminy m.st. Warszawy.

Z zaświadczenia Sądu Okręgowego dla Warszawy Mokotowa z dnia [...] października 1997 r. wynika, że nieruchomość ta stanowiła własność K. i M. małżonków F., a spadek po nich nabyła w całości córka Z. M. S. z d. F.. Potwierdza to postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 1992 r. sygn. akt [...].

Następnie grunt przedmiotowej nieruchomości z dniem 27 maja 1990 r. stał się z mocy prawa własnością Dzielnicy Gminy Warszawa Mokotów, co potwierdził Wojewoda Warszawski decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 48, poz. 195 ze zm.) grunt przedmiotowej nieruchomości stał się własnością Gminy Warszawa Mokotów, zaś stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2000 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) stał się własnością Miasta Stołecznego Warszawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, że objęcie przedmiotowego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu [...] listopada 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, w związku z czym termin określony w art. 7 ust. 1 powołanego dekretu do złożenia przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości wniosku o przyznanie własności czasowej (obecnie użytkowanie wieczyste), wynoszący 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę, upłynął w dniu [...] maja 1949 r. Termin wskazany w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu ma charakter materialnoprawny (zawity), nieprzywracalny, z jego upływem wygasa uprawnienie do uzyskania w tym trybie prawa użytkowania wieczystego. Z akt administracyjnych wynika, że dawni współwłaściciele nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] nie złożyli w terminie określonym w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu.

Natomiast wniosek Z. S. z dnia 1[...] sierpnia 1992 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości nie został złożony w terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, co skutkowało odmowę jego uwzględnienia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. S. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji organów obu instancji, jako naruszających prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej wniosek z dnia [...] sierpnia 1992 r. był w istocie "przypomnieniem" o nierozpoznaniu wniosku z 1948 r., a zatem organ błędnie przyjął, że był to nowy wniosek. Nie uwzględnił wyjaśnień i zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2006 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podzielił w całości rozważania i stanowisko organu, który przyjął, ze wniosek Z. S. z dnia [...] sierpnia 1992 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości został wniesiony z przekroczeniem terminu określonego w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy Spowodowało to wygaśnięcie jej roszczenia i skutkowało odmową uwzględnienia wniosku.

W rozpoznawanej sprawie ustalono bowiem, że objęcie przedmiotowego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu [...] listopada 1948 r., a więc termin do złożenia wniosku w trybie art. 7 ust. 1 powołanego dekretu upływał w dniu 25 maja 1949 r. A zatem złożenie przez wnioskodawczynię wniosku w dniu [...] sierpnia 1992 r. nastąpiło z uchybieniem wyżej wymienionego terminu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo uznały ten wniosek jako nowy, a nie jak kwalifikuje to skarżąca, jako "przypomnienie" o nierozpoznaniu wniosku z 1948 r. Wskazuje na to jednocześnie jego treść, w której wnioskodawca nie nawiązuje do wniosku złożonego do organu w dniu [...] czerwca 1948 r. oraz dotyczy on innej oznaczonej hipotecznie nieruchomości.

Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że wniosek z dnia [...] czerwca 1948 r. został rozpoznany decyzją Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] przez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...], ozn., nr hip. [...].

Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Prezydent m. st. Warszawy wniosek z dnia [...] sierpnia 1992 r. rozstrzygnął tylko co do części nieruchomości ozn. nr hip. [...] i stwierdził, że w odniesieniu do pozostałej części nieruchomości oznaczonej tym numerem hip. rozpozna go odrębną decyzją.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. S. reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie w zaskarżonym orzeczeniu treści art. 191 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w chwili wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. 1 stycznia 1961 r. w związku z przepisem art. 92 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) poprzez przyjęcie, że pismo złożone przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 1992 r. nie było przypomnieniem, co do wniosku złożonego w tej sprawie w 1948 r., a zupełnie odrębnym wnioskiem mającym na celu wszczęcie nowego postępowania administracyjnego;

2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, polegającą na uznaniu, ze niedopuszczalne złożenie przez skarżąca wniosku będącego w istocie przypomnieniem o niezakończonym postępowaniu administracyjnym wszczętym na podstawie wniosku z 1948 r.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że rozumowanie Sądu pierwszej instancji w zakresie powołanych przepisów prawa materialnego jest błędne i nie zasługuje na aprobatę.

Według skarżącej w toku postępowania podnoszone były przez organy wątpliwości dotyczące wniosku z dnia [...] czerwca 1948 r., który wpłynął do organu w dniu [...] czerwca 1948 r. w zakresie dotyczącym określenia nieruchomości, położonej w Warszawie przy ul. [...]. W szczególności wątpliwości te dotyczyły rozbieżności pomiędzy treścią żądania zawartego w tym wniosku, a jego uzasadnieniem w zakresie określenia nieruchomości, której dotyczył. Zdaniem skarżącej zarówno organy administracji w swoich decyzjach jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istniejących wątpliwości nie wyjaśniły.

Ich rozważenie pozwoliłoby bowiem na dokonanie oceny czy pismo z dnia 12 sierpnia 1992 r. stanowiło całkowicie nową czynność w celu wszczęcia nowego postępowania administracyjnego, czy też było tylko przypomnieniem o zapomnianym postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia [...] czerwca 1948 r.

W ocenie skarżącej, do postępowania wszczętego wnioskiem 1948 r. miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. W tej sprawie w drodze analogii miał zastosowanie art. 92 ww. rozporządzenia. W świetle tego przepisu istniała możliwość uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. A zatem kolejne pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 1992 r. powinno być potraktowane jako bodziec dla organu administracji prowadzący do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, których ewentualne istnienie nie pozwala na zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] czerwca 1948r.

Ponadto skarżąca podniosła, iż Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, że mimo

istnienia obszernego materiału dowodowego świadczącego o odmiennych intencjach, jej pismo z dnia [...] sierpnia 1992 r. miało na celu zainicjowanie nowego postępowania administracyjnego.

Skarżąca wskazała również, że w jej ocenie Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Przyjął bowiem, że termin określony w tym przepisie uniemożliwia podjęcie jakichkolwiek dodatkowych działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego koniecznego do zakończenia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej termin wskazany w art. 7 ust. 1 ww. dekretu określa wyłącznie termin zawity do złożenia wniosku. Nie może on natomiast stanowić przeszkody do podejmowania przez wnioskodawcę innych czynności, które mają na celu doprowadzenie do zakończenia postępowania administracyjnego. Zatem pismo z dnia [...] sierpnia 1992 r. nie mogło być traktowane jako nowy wniosek z wniosku z dnia [...] czerwca 1948r., a raczej jako swoiste zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone enumeratywnie w § 2 ust. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że kierunek czynności kontrolnych jakie może podjąć Sąd drugiej instancji w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku wyznaczają sformułowane w skardze kasacyjnej podstawy. Może on więc uwzględnić tylko te przepisy, których naruszenie kasator wyraźnie w skardze kasacyjnej zarzucił. Natomiast nie jest władny analizować, czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył jeszcze innych norm prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków ani konkretyzowania, poprawiania oraz uściślania zarzutów skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie kasator przedstawił w niej zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Dopiero bowiem, po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Formułując podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania postawiono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 191 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w chwili wejścia w życie tego aktu, tj. 1 stycznia 1961 r. przez nieuwzględnienie jego treści w związku z art. 92 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 3451 ze zm.) poprzez przyjęcie, że pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 1992 r. nie jest przypomnieniem, czy uzupełnieniem wniosku z dnia [...] czerwca 1948 r., lecz wnioskiem odrębnym.

Zauważyć należy, iż dla uznania za usprawiedliwioną podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania i stwierdzenie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, ze następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (m.in. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r. sygn. akt FSK 56/04 niepubl.). Tego elementu w konstrukcji podstawy kasacyjnej w niniejszej sprawie zabrakło.

Przede wszystkim jednak stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 191 K.p.a. ocenić należy jako niezrozumiały. Uszło bowiem uwadze autora skargi kasacyjnej, że przepis ten z dniem 1 stycznia 2004 r. został skreślony przez art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).Nie mógł być on zatem rozważany przez organy administracji przy wydawaniu decyzji w 2008 r., a następnie poddany kontroli przez sąd administracyjny. Czyni to zarzut jego niezastosowania nieskutecznym.

Uzasadnionych podstaw nie zawiera również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy polegającą na przyjęciu, że sposób określenia terminu zakreślonego tym przepisem uniemożliwia podjęcie dodatkowych działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego koniecznego do zakończenia postępowania.

Przypomnieć należy, że poprzez błędną wykładnię rozumie się niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego sposób sformułowania uzasadnienia zarzutu naruszenia w tej sprawie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 cyt. dekretu, zmierza w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku. Jednakże nieskuteczność postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania spowodowała, iż w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji i ocenia przepisy, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, na podstawie ustalonego wcześniej stanu faktycznego.

Wskazać należy, iż próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna jedynie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67 oraz z dnia 6 listopada 2004 r. FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68, z dnia 22 października 2004 r. GSK 811/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 68).

Powołany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), stanowi, że dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela będący w posiadaniu gruntu lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w użytkowanie – użytkownicy gruntu, mogli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Stosownie do art. XXXIX § 2 dekretu z dnia 11 października 1946 r. – Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych, (Dz. U. Nr 57, poz. 321 ze zm.), od dnia wejścia w życie Prawa rzeczowego, tj. od dnia 1 stycznia 1947 r., zamiast prawa dzierżawy wieczystej lub prawa zabudowy można było na podstawie dekretu domagać się przyznania własności czasowej za opłatą symboliczną – i w końcu prawa wieczystego użytkowania – art. 40 i 41 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Podkreślić należy, iż termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym (prekluzyjnym) prawa materialnego. Zakreślał on bowiem czasowe granice dla realizacji prawa, a z chwilą jego upływu uprawnienie w nim określone wygasło (por. uchwał e 5 sędziów NSA z dnia 14 października 1996 r. ONSA 1997 nr 2, poz. 50).

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona nr hip. [...] o pow. [...] m2 położona była w Warszawie przy ul. [...]i stanowiła własność M. i K. małżonków F.

Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów ww. nieruchomość jest w ewidencji gruntów oznaczona jako działka nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 położona przy ul. [...], stanowiąca własność Miasta Stołecznego Warszawy oraz jako część działki nr [...] w obrębie [...] położona w liniach rozgraniczających ul B[...], stanowiąc własność Skarbu Państwa.

Objęcie tego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu [...] listopada 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. A zatem termin do złożenia wniosku w terminie określonym w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu upływał z dniem 25 maja 1949 r. Jednakże w trybie przepisów cyt. dekretu współwłaściciele tej nieruchomości nie złożyli wniosku o przyznanie im prawa własności czasowej.

W związku z powyższym stwierdzono, że złożony przez Z. S. wniosek z dnia 12 sierpnia 1992 r., który wpłynął do organu [...] sierpnia 1992 r. o przyznanie prawa użytkowanie wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] nr hip. [...], nie może zostać uwzględniony, gdyż został złożony po terminie określonym w cyt. art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W konsekwencji odmówiono jego uwzględnienia do gruntu o pow. 566 m2, a w odniesieniu do pozostałej części orzeczono, że zostanie on rozpoznany odrębną decyzją.

Natomiast w ocenie kasatora przedmiotowy wniosek z dnia [...] sierpnia 1992 r. był jedynie "przypomnieniem" o nierozpoznaniu wniosku dekretowego z dnia [...] czerwca 1948 r. (zarejestrowanego w dniu 30 czerwca 1948r.) złożonego przez adwokata W. Z. pełnomocnika K. F. i Z. M. F.-S.j, w którym wskazano adres nieruchomości ul. [...] a i jej oznaczenie hipoteczne [...]. Kasator uważa bowiem, że należy przyjąć, iż dotyczył on również nieruchomości położonej przy ul. [...] oznaczonej hipotecznie [...],

Zauważyć należy, że przyjęcie tego ustalenia skutkowałoby stwierdzeniem, że termin określony w art. 7 ust. 1 cyt. dekretu został w tej sprawie zachowany.

Podkreślić należy, że wniosek z dnia [...] czerwca 1948 r. (zarejestrowany w dniu [...] czerwca 1948r.) o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), ozn. nr hip. [...] o pow. [...] m² został rozpoznany przez Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...]. Następnie na podstawie tej decyzji została zawarta w dniu [...] czerwca 2003r. w formie aktu notarialnego nr rep. [...] umowa użytkowania wieczystego.

Powyższe rozważania prowadza do wniosku, iż autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut błędnej wykładni wskazanego art. 7 ust. 1 cyt. dekretu zmierza do podważenia zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, że termin określony w tym przepisie nie został zachowany. Tak sformułowany zarzut wobec nieskuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.