Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 82/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność opisana w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Oddalono skargę w pozostałej części
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Rektora Politechniki Opolskiej do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 5 września 2016 r., w części dotyczącej żądania zawartego w punkcie 1 wniosku, poza żądaniem obejmującym wskazanie podstawy prawnej przedłużania zatrudniania adiunktów, 2) stwierdza, że bezczynność opisana w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) oddala skargę w pozostałej części, 4) zasądza od Rektora Politechniki Opolskiej na rzecz skarżącej A. R. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. R. (zwaną dalej również skarżącą) jest bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 5 września 2016 r., złożonym w tym samym dniu w kancelarii ogólnej Politechniki Opolskiej, skarżąca zwróciła się o udostępnienie (przesłanie na wskazany adres e-mail lub za pośrednictwem poczty) odpersonalizowanych informacji na temat:

1. Przyjętych na Politechnice Opolskiej zasad przedłużania umów pracownikom, zatrudnionym na umowę - mianowanie na czas nieokreślony na stanowisku adiunkta przed dniem 1 października 2013 r., którzy nie uzyskali w terminie 8 lat wymaganego stopnia doktora habilitowanego, a których objęła nowelizacja ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365, z późn. zm.). W ramach tego punktu skarżąca w szczególności wniosła o wyjaśnienie:

- na podstawie którego przepisu ww. ustawy organ przedłuża adiunktom umowy zawarte na czas nieokreślony,

- jakie szczegółowe kryteria decydowały w latach 2013-2016 o tym, czy pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy mianowania na czas nieokreślony przedłużano umowę, a jeśli przedłużano, to na jaki okres czasu.

2. Przyjętych na Politechnice Opolskiej zasad okresowej oceny nauczycieli akademickich, a w szczególności:

- kryteriów i wytycznych oceniania, na podstawie których poszczególni nauczyciele otrzymują ocenę negatywną, pozytywną lub wyróżniającą,

- wymaganej liczby punktów do uzyskania oceny pozytywnej i wyróżniającej, w zakresie formalnego dorobku naukowego, dydaktycznego i organizacyjnego ocenianego nauczyciela akademickiego.

Jako podstawę prawną złożonego wniosku skarżąca wskazała art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198; obecnie - Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), zwanej dalej w skrócie u.d.i.p.

W odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, pismem z dnia 19 września 2016 r., nr [...], przesłanym drogą elektroniczną, organ poinformował skarżącą, że przedłużanie zatrudnienia nauczycieli akademickich w Politechnice Opolskiej na stanowisku adiunkta następuje na podstawie art. 120 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm). Ponadto wskazał, że nauczyciele akademiccy podlegają okresowej ocenie, zaś zasady dokonywania oceny i sposób jej wykorzystania określa statut uczelni, zgodnie z art. 132 ww. ustawy.

Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. A. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w sprawie udostępnienia żądanej informacji i zarzuciła naruszenie art. 35 oraz art. 36 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W skardze zawarte zostało żądanie zobowiązania skarżonego podmiotu do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia przez sąd akt uczelni oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie tylko nie udzielił odpowiedzi na żadne z pytań zawartych we wniosku, ale odesłał ją do przepisów niemających zastosowania w przedmiotowej sytuacji bądź wręcz nieistniejących. Odwołując się do stanowiska Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 2 września 2014 r., wskazała, że możliwość przedłużenia okresu zatrudnienia, o którym mowa w powołanym przez organ art. 120 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, dotyczy wyłącznie tych pracowników nieposiadających stopnia naukowego doktora habilitowanego, którym uczelnie ustaliły okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta na poziomie niższym niż osiem lat, a więc nie odnosi się do wskazanego we wniosku przypadku umowy zawartej na czas nieokreślony. Zdaniem skarżącej, organ nie udzielił w ogóle odpowiedzi na pytanie o kryteria przedłużeń, które powinny być sprecyzowane w statucie. Skarżąca stwierdziła, że w statucie Politechniki Opolskiej nie ma żadnych szczegółowych informacji ani kryteriów dotyczących zasad okresowej oceny nauczycieli, o więc organ odesłał ją do nieistniejących przepisów. Podniosła też, że od daty złożenia przez nią wniosku upłynęły dwa miesiące, a organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi, jak również nie zawiadomił jej o niedotrzymaniu terminów określonych w przepisach K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki Opolskiej, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, wywiódł, że stosowna odpowiedź na wniosek została udzielona w piśmie z dnia 19 września 2016 r. Zdaniem organu, żądane przez skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Ponadto, skarżąca sama przyznała, że organ wskazał przepisy, w oparciu o które dokonuje zarówno zatrudnienia, jak i przedłużenia umów oraz przepisy statutu w części regulującej kryteria oceny pracowników naukowych. Organ nie zgodził się ze skarżącą, że w statucie Politechniki Opolskiej nie ma szczegółowych informacji ani kryteriów dotyczących okresowej oceny nauczycieli, ponieważ § 88 ust. 1 statutu stanowi, że kryteria okresowych ocen nauczycieli akademickich, zgodnych z art. 132 ustawy oraz tryb ich przeprowadzania stanowią załącznik nr 8 do statutu. Wskazał też, że wszystkie akty decydujące o prawach i obowiązkach pracowników Politechniki są zamieszczane na stronie internetowej uczelni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który w § 1 określa, że sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1);

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2);

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).

Po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w przedmiocie informacji publicznej.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, odnotować przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 cyt. już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

Przechodząc już do okoliczności rozpoznawanej sprawy, przypomnienia wymaga, że skarżąca zarzuciła Rektorowi Politechniki Opolskiej bezczynność w zakresie udostępnienia informacji szczegółowo opisanych we wniosku z dnia 5 września 2016 r., a dotyczących zasad przedłużania umów pracownikom, zatrudnionym "na umowę - mianowanie na czas nieokreślony" na stanowisku adiunkta przed dniem 1 października 2013 r., którzy nie uzyskali w terminie 8 lat wymaganego stopnia doktora habilitowanego, a których objęła nowelizacja ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym wskazania przepisu ustawy regulującego te kwestie oraz wyjaśnienia, jakie szczegółowe kryteria decydowały w latach 2013-2016 o tym, czy pracownikowi zatrudnionemu na podstawie "umowy mianowania na czas nieokreślony" przedłużano umowę, a jeśli przedłużano, to na jaki okres czasu. Ponadto skarżąca domagała się informacji w zakresie przyjętych na Politechnice Opolskiej zasad okresowej oceny nauczycieli akademickich.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że Rektor Politechniki Opolskiej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Politechnika Opolska jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842, z późn. zm.), a zgodnie z art. 66 ust. 1 tej ustawy, rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Z kolei, przepis art. 15 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że władze publiczne, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań. Rektor Politechniki Opolskiej jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie kwestią sporną pozostaje natomiast to, czy objęte żądaniem skarżącej informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W tym zakresie wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Przepis ten zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca w zakresie żądania zawartego w pkt 1 wniosku dotyczącego wskazania podstawy prawnej przedłużania zatrudnienia adiunktów, w istocie domaga się informacji o przepisach prawa i udzielenia przez organ stosownych wyjaśnień w tej kwestii. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wedle którego tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa lub informacji o przepisach prawa zastosowanych w indywidualnej sprawie. W kategorii informacji publicznej nie mieści się także ubieganie się o wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych. W takim przypadku adresat wniosku udziela odpowiedzi pismem zawiadamiającym o tym fakcie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydanie 3, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., s. 137; wyrok WSA w Warszawie: z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1064/15 i z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 344/16; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/13, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, w sytuacji ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się nie jest informacją publiczną, organ powinien powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie. W okolicznościach sprawy organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek w zakresie omawianego żądania w formie pisemnej, wskazując na art. 120 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, dlatego zarzut pozostawania organu w bezczynności uznać należy za bezzasadny.

Co do kolejnych żądań skarżącej zawartych we wniosku należało uznać, mając na uwadze omówioną powyżej szeroką definicję informacji publicznej, że informacje te, jako bezpośrednio związane z działalnością i funkcjonowaniem Politechniki Opolskiej, są informacjami publicznymi.

Kontynuując rozważania, wyjaśnić jeszcze przyjdzie, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Wedle art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei, w sytuacji, gdy zaistnieje podstawa do pobrania opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powiadamia wnioskodawcę o jej wysokości, w terminie 14 dni do dnia złożenia wniosku i następnie udostępnia informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek i dlatego jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została jedynie w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Mając na uwadze przytoczone uregulowania prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).

Na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, Sąd stwierdził, że organ nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania, ani też w innej formie nie załatwił wniosku skarżącej odnośnie do pytania zawartego w punkcie 1 wniosku, obejmującego wskazanie, jakie zasady i szczegółowe kryteria decydowały w latach 2013-2016 o przedłużaniu umów pracownikom, a jeśli umowy przedłużano, to na jaki okres czasu. W tej sytuacji przyjąć należało, że Rektor Politechniki w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do rozpoznania wniosku z dnia 5 września 2016 r. w powyższym zakresie, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w punkcie 1 wyroku.

Odnosząc się natomiast do pozostałych informacji wskazanych przez wnioskodawczynię, a dotyczących zagadnień zawartych w pkt 2 (zasady okresowej oceny nauczycieli akademickich) i częściowo w pkt 1 wniosku (zasady przedłużania umów), w ocenie Sądu, trzeba przyjąć, wbrew twierdzeniom skarżącej, że kwestie te określone zostały w uchwalonym - uchwałą nr 705 Senatu Politechniki Opolskiej z dnia 21 marca 2012 r. - statucie Politechniki Opolskiej, stanowiącym załącznik do obwieszczenia Nr 1/2015 Rektora Politechniki Opolskiej z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu statutu (m.in. w § 80 i § 85 oraz w załączniku nr 8 do statutu). Rektor Politechniki Opolskiej prawidłowo więc poinformował skarżącą w piśmie z dnia 19 września 2016 r., że żądane w omawianym zakresie informacje określa statut uczelni. Skoro natomiast statut Politechniki został opublikowany na stronie BIP organu (https://bip.po.opole.pl), to za niezasadny Sąd uznał zarzut bezczynności organu w udostępnieniu tych zagadnień. Stosownie bowiem do treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p., podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej w trybie wnioskowym tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, w szczególności nie została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej.

W ocenie Sądu, opisana wcześniej bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił również fakt, że organ nie udzielił skarżącej pełnej informacji jedynie w zakresie jednego z pytań zawartych we wniosku.

Z przyczyn przedstawionych powyżej, Sąd - w punkcie 3 wyroku - oddalił skargę w pozostałej części, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania należnych skarżącej orzeczono w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, ustalonego w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.).