Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 291/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2, art. 9, art. 112,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 250, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata I. S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji z [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. w sprawie przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup środków czystości w wysokości 50 zł w miesiącu październiku 2012 r., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa.

W uzasadnieniu SKO podało, że w decyzji z 9 października 2012 r. zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu 18 października 2012 r.

W dniu 6 listopada 2012 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej D. W. złożył odwołanie od ww. decyzji, a następnie w dniu [...],

z zachowaniem 7-dniowego terminu, uzupełnił braki formalne w zakresie braku podpisu. W związku z tym, w ocenie organu, termin do wniesienia odwołania został uchybiony. Organ II instancji podniósł, że skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu.

Skargę na postanowienie SKO w Kielcach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył D. W. wnosząc o przywrócenie mu uchybionego terminu. Na rozprawie przed Sądem w dniu 19 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił naruszenie art. 9 i 112 kpa poprzez brak pouczenia w decyzji organu I instancji o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 kpa, stosownie do którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Wskazać należy, że odwołanie jest instytucją procesową umożliwiającą uprawnionym podmiotom zaskarżenie decyzji administracyjnej. Warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zachowanie czternastodniowego terminu do jego wniesienia, rozpoczynającego bieg od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 kpa). Organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika

z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa (por. wyroki NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 496/11, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2079/10, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1743/10, wszystkie dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja z 9 października 2012 r., zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, została doręczona D. W. 18 października 2012 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 2 listopada 2012 r., zaś skarżący nadał je za pośrednictwem poczty elektronicznej 6 listopada 2012 r., a więc 4 dni po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 kpa.

Z powyższego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że D. W. uchybił terminowi do wniesienia odwołania, czego następstwem jest stwierdzenie tego faktu przez organ II instancji w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 kpa.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zauważyć należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa

w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Podkreślić zatem trzeba, iż Sąd nie jest uprawniony do przywrócenia terminu na wnoszone w toku postępowania administracyjnego środki odwoławcze.

Bez znaczenia prawnego w niniejszej sprawie są także zarzuty naruszenia art. 9 i 112 kpa. Organ administracji nie ma obowiązku zawierać w decyzji pouczenia

o możliwości wniesienia prośby o przywrócenie terminu w razie jego uchybienia,

a nawet gdyby przyjąć, że powinność taka wynika z przepisów prawa, to jej niedopełnienie mogłoby mieć ewentualnie wpływ na wynik sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, która nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Skoro podniesione zarzuty nie odniosły zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należało wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie w pkt II oparto na art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).