Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2060/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 53 par. 2, art. 147 par. 1, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 1. stwierdza nieważność paragrafu 40 ustęp 2 punkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady W. na rzecz skarżącego S. L. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2011r. S. L., reprezentowany przez pełnomocnika, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po uprzednim wniesieniu w dniu 24 października 2011 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa,

zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U., w części obejmującej:

1) ustalenie na nieruchomości Skarżącego najmniejszej dopuszczalnej powierzchni działki budowlanej - 6500 m2 - §40 ust.2 pkt 4

2) ustalenie na nieruchomości Skarżącego najmniejszej dopuszczalnej szerokości frontu działki budowlanej - 90 m - § 40 ust.2 pkt 5

3) zakaz obsługi komunikacyjnej nieruchomości Skarżącego od strony [...]9 KDL - § 40 ust.3 pkt 1 i 2

4) nakaz podłączenia nieruchomości Skarżącego do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej 24 ZPc-j - § 40 ust. 4 pkt 2 lit d, pkt 4 lit a, pkt 5 lit a, pkt 6 lit a

i wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej części tej uchwały na terenie działki nr [...] z obrębu [...], oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż jest współwłaścicielem nieruchomości złożonej z działek nr [...],[...],[...] oraz działki nr dz. nr [...] obręb [...] położonej w dzielnicy [...] m. W., w kwartale pomiędzy ulicami: [...], przedłużeniem ul. [...] i [...] oraz [...].

Nieruchomość Skarżącego położona jest bezpośrednio przy [...].

Dz. nr [...] przylega do dz. nr [...]; szerokość i usytuowanie dz. nr [...] wskazują na to, że może pełnić funkcję zjazdu z [...], zapewniającego obsługę komunikacyjną środkowej części kwartału zabudowy, albo stanowić część działki budowlanej po przyłączeniu do dz. nr [...].

Na omawianym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru U. Zgodnie z tym planem, przewiduje się przeznaczenie dz. nr [...] na cele 23MW - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

W § 2 pkt 17 uchwały zdefiniowano działkę budowlaną, jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i niniejszej uchwały (...)".

§ 16 stanowi zaś, że dla obszaru planu ustala się zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Realizację sieci infrastruktury technicznej ustalono w liniach rozgraniczających m.in. dróg wewnętrznych, ciągów pieszych, ciągów pieszo-rowerowych, terenów zieleni urządzonej.

W przepisach szczegółowych dla terenu 23 MW ustalono m.in.:

- najmniejszą dopuszczalną powierzchnię działki budowlanej - 6500 m2, odpowiadającą całej powierzchni terenu 23MW, mimo że znajduje się na nim ok. 10 działek należących do różnych właścicieli (§40 ust. 2 pkt 4);

- najmniejszą dopuszczalną szerokość frontu działki budowlanej 90 m, mimo że nie jest możliwy podział istniejących na tym terenie działek na moduły tej szerokości (§40 ust. 2 pkt 5);

- obowiązkowe zasady obsługi tego terenu w zakresie infrastruktury technicznej, wskazując w niektórych przypadkach nakaz podłączenia wyłącznie do sieci zaprojektowanych w liniach rozgraniczających projektowanego ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j (§ 40 ust. 4 pkt 2 lit d, §40 ust. 4 pkt 4 lit a, §40 ust. 4 pkt 5 lit a, §40 ust. 4 pkt 6 lit a), przy czym ciąg pieszo- rowerowy 24 ZPc-j nie został w § 4 ust. 3 uchwały zakwalifikowany, jako "teren przeznaczony pod inwestycje celu publicznego";

- wprowadzono zakaz zjazdów z [...] na teren 23MW i nakaz obsługi komunikacyjnej od ulic stanowiących przedłużenie ul. [...] północna granica terenu 23 MW) oraz ul. [...] (południowa granica terenu 23 MW) (§40 ust. 3 pkt 1 i 2).

Przedstawione powyżej ustalenia planu nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym terenu oraz nie są możliwe do zastosowania przy realizacji planu.

1. Parametr wielkości działki budowlanej na terenie 23MW 6500 m2 uniemożliwia zainwestowanie tego terenu, ze względu na jego obecną strukturę własnościową -ok. 10 działek w rękach kilkunastu właścicieli; wielkość poszczególnych działek predestynuje je do zabudowy w ramach osobnych inwestycji mieszkaniowych.

Ponadto, na skutek stwierdzenia nieważności § 40 ust. 2 pkt 4 uchwały na terenie działek dawne [...] i [...] uzyskanie tego parametru działki budowlanej na terenie 23 MW nie jest możliwe.

2. Parametr szerokości frontu działki budowlanej 90 m na terenie 23MW również nie jest możliwy do zastosowania. Jeśli frontem działki jest ta jej strona, z której następuje główny wjazd, a plan ustala kierunek wjazdu od ul. [...] i [...], to szerokość terenu 23MW nie przekraczająca 180 m, a więc nie pozwala na wydzielenie i zabudowanie więcej, niż jednej działki o minimalnym froncie 90 m.

Jeśli celem planistów było zapewnienie pierzei od strony [...] to od tej strony również mogłaby powstać co najwyżej jedna taka "działka". Wyłączenie działek nr [...] i [...] z obowiązku zachowania szerokości frontu działki, uniemożliwia jego zastosowanie na innych działkach.

Jakiekolwiek zagospodarowanie dz. nr [...] jest niemożliwe również ze względu na brak dostępu do drogi publicznej. Plan przewiduje połączenie tej działki wyłącznie z ulicami: 23KDD, od której oddzielona jest pięcioma cudzymi działkami oraz 7KDL, od której oddzielona jest trzema cudzymi działkami. Plan wyklucza zjazd z [...], do której ta nieruchomość przylega.

Dla dz. nr [...] wprowadzono, jako warunek zabudowy, obowiązkowe podłączenie do sieci miejskich, planowanych do realizacji w nieistniejącym ciągu pieszo-rowerowym 24 ZPc-j. Inwestycja na działce nr [...] na terenie 23MW, położonym przy [...], może zostać podłączona do kanalizacji deszczowej w ul. 7KDL i 23KDD wyłącznie przez projektowany kanał w projektowanym ciągu pieszo-rowerowym 24ZPc-j. Zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną oraz usługi telekomunikacyjne tej działki również ustalono wyłącznie za pośrednictwem sieci projektowanych w nieistniejącym ciągu pieszo- rowerowym 24ZPc-j.

Omówione powyżej przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają prawo własności Skarżącego w sposób wykraczający poza granice władztwa planistycznego gminy, co prowadzi do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Teren 23 MW otoczony jest z trzech stron drogami publicznymi ([...] 9 KDL, ul. [...] 7 KDL, projektowaną ul. 23 KDD). Mimo to, w zaskarżonej uchwale ustalono obowiązkowo dla działki Skarżącego dostęp do infrastruktury technicznej od strony ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j, projektowanego przez środek obszaru inwestycyjnego, przecinającego 10 prywatnych działek. Warunek ten jest niemożliwy do spełnienia przez Skarżącego, co stanowi trwałą przeszkodę zagospodarowaniu jego nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie. Skarżący nie dysponuje żadnymi środkami prawnymi, aby doprowadzić do utworzenia ścieżki rowerowej o szerokości 30 m przez nieruchomości innych osób prywatnych, ani aby nakłonić te osoby do udostępnienia gruntu na rzecz budowy sieci infrastrukturalnych.

Ciąg pieszo-rowerowy 24 ZPc-j nie został w zaskarżonej uchwale zakwalifikowany, jako inwestycja celu publicznego, gdyż nie wymieniono go w § 4 ust. 3 uchwały. Władze Miasta są zatem zwolnione z obowiązku jego wybudowania; może on powstać jedynie z inicjatywy właścicieli działek leżących na jego trasie.

Jednoczesna zgoda wszystkich właścicieli działek jest niezbędna dla realizacji sieci kanalizacyjnej, energetycznej, cieplnej i gazowej na terenie 24ZPc-j, co z kolei warunkuje zagospodarowanie nieruchomości Skarżącego zgodnie z planem.

W ocenie skarżącego, bezpodstawny jest zakaz zjazdu na teren 23 MW z [...] i nakaz obsługi komunikacyjnej całej jednostki planistycznej z ulic 23 KDD oraz 7 KDL.

[...] jest na tym odcinku mało uczęszczaną ulicą osiedlową, rozpoczynającą swój bieg przy bazie technicznej M. Nie można wskazać podstawy prawnej dla zakazu zjazdu z tej ulicy do obsługi kwartału zabudowy pomiędzy ulicami [...],[...] i 23 KDD. Zakaz ten nie wynika ani z obowiązkowej odległości miedzy skrzyżowaniami, ani z innych względów bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Mimo to, zjazdu z [...] dla celów obsługi komunikacyjnej terenu 23 MW, w uchwale wprost zakazano, uzależniając dojazd do nieruchomości od uzgodnień z licznymi właścicielami działek sąsiednich, kosztem ich gruntu budowlanego.

Zarzuty powyższe sformułowano po sprawdzeniu możliwości wykonania ustaleń planu miejscowego. W tym celu skierowane zostały zapytania do właściwych organów i instytucji o zamiar i termin realizacji ciągu pieszo rowerowego 24 ZPc-j oraz infrastruktury liniowej zlokalizowanej w jego liniach rozgraniczających.

W odpowiedzi na pytanie o perspektywy i zasady pozyskania gruntu na cele ciągu pieszo- rowerowego 24 ZPc-j, Burmistrz Dzielnicy [...] pismem z dnia 14 stycznia 2011 r. poinformował, że "Miasto podejmie konkretne działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego w/w nieruchomości z chwilą, kiedy zostaną spełnione następujące warunki: - stworzone zostanie odpowiednie zadanie inwestycyjne, które umieszczone będzie w Wieloletnim Planie Inwestycyjnym, obowiązującym w latach 2011 - 2014, oraz - przeznaczone i zabezpieczone zostaną odpowiednie środki finansowe w budżecie m. W. - Dzielnicy [...] niezbędne do realizacji w/w zadania". W piśmie z dnia 10 sierpnia 2011 r. , organ oświadczył min., że: ‚"Obecnie inwestycja ta nie znajduje się ani w budżecie na 2011 rok, ani w planach inwestycyjnych Dzielnicy do roku 2016 ujętych w obowiązującej Wieloletniej Prognozie Finansowej m. W. na lata 2011—2033. (...)

Warunkiem rozpoczęcia ww. inwestycji przez M. W. jest pozyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. poprzez wykup. Wcześniej na ten cel muszą zostać zabezpieczone środki finansowe w budżecie. (...) Z uwagi na uwarunkowania finansowo własnościowe wskazane powyżej, obecnie nie sposób określić w jakiej perspektywie czasowej ww. inwestycja ma szanse realizacji" (pisma załączono do skargi). Z kolei Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA udzieliło pismem z dnia 17 sierpnia 2011 r. odpowiedzi na pytanie o perspektywy realizacji sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w ścieżce rowerowej 24 ZPc-j. Nie podano żadnego przewidywanego terminu budowy tej sieci, odsyłając do zamierzeń inwestycyjnych władz dzielnicy [...] w zakresie budowy ścieżki rowerowej i przekazania środków na infrastrukturę. Inwestycji tej nie umieszczono w aktualnym Wieloletnim Planie Inwestycyjnym. Skarżący usiłował także dowiedzieć się o plany RWE [...] w zakresie budowy kablowej sieci elektroenergetycznej na terenie 24 ZPc-j. Przedsiębiorstwo pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. odmówiło udostępnienia informacji publicznej na ten temat, wskazując jednak, że wszelkie "zobowiązania wobec Klienta mogą i powinny wynikać z umowy o przyłączenie". Skarżący nawiązał również kontakt z Miejskim Przedsiębiorstwem Energetyki Cieplnej SA, które pismem z dnia 10 października 2011 r. poinformowało go, że: "nie jest aktualnie możliwe ustalenie terminu doprowadzenia sieci ciepłowniczej do terenu Pana działek (...) Wykonawstwo sieci ciepłowniczej nie zależy od zamierzeń SPEC SA, lecz jest powiązane z planami inwestorów oraz realizacją ewentualnych przyszłych inwestycji w powyższym rejonie (...) na poprowadzenie sieci ciepłowniczej przez tereny prywatne konieczne są zgody ich właścicieli. Jednocześnie informujemy, ze w celu uniknięcia konieczności pozyskiwania zgód wielu właścicieli działek, w pierwszej kolejności, przy projektowaniu sieci ciepłowniczej brane są pod uwagę działki znajdujące się w terenie ogólnodostępnym oraz będące we władaniu m. W.".

M. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 7 listopada 2011 r. poinformowała Skarżącego, że ..."realizując inwestycje budowy sieci gazowych staramy się umieszczać je w działkach drogowych w miejscach nie kolidujących z planowaną rozbudową obiektów I poza obrębem działek budowlanych".

Skarżący zweryfikował również zasady obsługi komunikacyjnej dz. nr [...].

W odniesieniu do zakazu zjazdu z [...] na teren 23 MW w rejonie nieruchomości Skarżącego, uzyskano pismo Z. dnia 16 listopada 2010 r., z którego wynika brak przeciwwskazań dla takiego sposobu obsługi komunikacyjnej nieruchomości. Z. zaopiniował pozytywnie możliwość wykonania zjazdu z [...] do obsługi komunikacyjnej dz. nr ew. [...],[...][...],[...] z obrębu [...] pod warunkiem utworzenia jednego wspólnego zjazdu dla tych działek oraz wykonania go zgodnie z warunkami technicznymi. Dla zjazdu z [...] na teren 23 MW, ZDM wydał również Opinię nr 1072/11 z dnia 19 października 2011 r.. Organ zarządzający ruchem zaopiniował pozytywnie geometrię ulicy [...] w rejonie zjazdu pod względem technicznym, wskazując jednocześnie, że "lokalizacja zjazdu z ww. ulicy jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (obsługa komunikacyjna ww. inwestycji powinna być realizowana z 40.7 KDL (Ul. [...]) lub 40.23 KDD), które są nieprzyległe do działek inwestycji)".

Z powyższego zdaniem Skarżącego wynika, że:

- nie są możliwe do zastosowania parametry działek budowlanych (wielkości i szerokości frontu) ustalone w planie,

- nie ma środków prawnych prowadzących do wybudowania ścieżki rowerowej o szer. 30 m przecinającej 10 prywatnych działek, przez którą miałyby przebiegać sieci zaopatrujące w media nieruchomość Skarżącego,

- gestorzy mediów uzależniają budowę ustalonej w planie miejscowym infrastruktury technicznej w ciągu ścieżki rowerowej 24 ZPc-j od zgody i chęci wszystkich właścicieli działek;

- zakaz obsługi komunikacyjnej terenu 23 MW od strony [...], pozbawiający nieruchomość Skarżącego dostępu do drogi publicznej, nie jest uzasadniony ani względami technicznymi, ani bezpieczeństwem ruchu.

Skarżący wskazał, iż przed uchwaleniem planu zmieniła się struktura własnościowa obszaru. Nieruchomości, niegdyś wywłaszczone, wróciły do rąk dawnych właścicieli. Okoliczności tej Rada m. W., podejmując uchwałę nie uwzględniła. W efekcie powyższego, zgodnie z § 2 pkt 17 uchwały (status budowlany działki zależy od jej dostępu do drogi publicznej, oraz od wyposażenia w infrastrukturę techniczną w sposób ustalony przepisami uchwały) — działka Skarżącego nie posiada prawa zabudowy, mimo że znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej. Wskazane na wstępie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sformułowano w taki sposób, że Skarżący nie może swojej nieruchomości zagospodarować zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w tym planie. Pomimo odgrodzenia działek na terenie 23 MW od ul. [...] 10 KDL ścieżką rowerową i alejką pieszą 24 ZPc-j, oraz znacznej odległości od projektowanych ulic [...] i [...], zakazano dojazdu z [...], chociaż brak jest technicznych i prawnych przeciwwskazań dla tego dojazdu. Nieruchomość Skarżącego została w ten sposób pozbawiona dostępu do drogi publicznej.

Powyższe okoliczności wskazują na bezprawne naruszenie indywidualnego interesu prawnego Skarżącego przez Radę m. W., która uchwaliła plan miejscowy nie respektując prawa własności nieruchomości prywatnych, położonych na terenie 23 MW. Naruszono przy tym przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w zakresie prawidłowego określenia w planie miejscowym:

parametrów powierzchni i szerokości frontu działki budowlanej, przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

W odpowiedzi na skargę Rada m. W. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 24 października 2011r. skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przepisami uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. Zdaniem Skarżącego przepisy uchwały naruszają prawo własności, przez ograniczenie możliwości zagospodarowania gruntu na skutek braku

dostępu do drogi publicznej, mediów i przez niezasadne ukształtowanie parametrów zabudowy. Wezwanie powyższe pozostawiono bez rozpoznania.

W dniu 29 listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Rady m. W. złożona została skarga na przedmiotową uchwałę.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał iż zgodnie z § 40 ust.2 pkt 4 uchwały, dla terenu 23 MW ustała się najmniejszą dopuszczalną powierzchnię działki budowlanej - 6500 m2 . Przyjęcie powyższej najmniejszej dopuszczalnej powierzchni działki budowlanej podyktowane jest zarówno przeznaczeniem terenu 23 MW jako terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jak i przyjęciem założenia, iż teren ten stanowi jeden z ostatnich fragmentów przeznaczonych pod zabudowę większego obszaru tej części [...]. Pamiętać należy, iż wszystkie tereny sąsiadujące z terenem 23 MW stanowią tereny już zabudowane na działkach o zbliżonych powierzchniach. Analiza wielkości działek budowlanych dla obszaru zawartego pomiędzy ulicami: [...] ciągiem [...],[...] oraz [...] wskazuje, iż średnia powierzchnia działki budowlanej na analizowanym terenie wynosi 8 600 m2. Przedmiotowe wskaźniki zabudowy na terenie 23 MW z jednej strony zatem korespondują z sąsiednimi terenami, z drugiej dają możliwość wydzielenia na tym terenie ok. czterech działek budowlanych, co w konsekwencji pozwoli zachować spójności zabudowy i ład przestrzenny tej części osiedla.

W świetle § 40 ust.2 pkt 5 najmniejsza dopuszczalna szerokość frontu działki budowlanej została ustalona na 90 m. Nie bez znaczenia dla powyższego ustalenia jest położenie obszaru 23 MW jako terenu od południa graniczącego z terenami zieleni urządzonej, terenami sportu i rekreacji i dalej na południe z Lasem [...]. Założeniem planu jest potraktowanie całej ul. [...], do której działka Skarżącego przylega oraz zachodniej części ul. [...], (jak również ciągu pieszo rowerowego 24 ZPc-j) jako swoistego "wprowadzenia" terenów zurbanizowanych do terenów rekreacyjnych 31 ZP(US), 32 ZP(US), 33 ZP(US) oraz do terenów parkowych 35 ZP i 37 ZP. Stąd aktualne zagospodarowanie ul. [...] i stąd dopuszczenie realizacji nadwieszeń, podcieni, ustalenie realizacji ciągów zieleni oraz pierzei usługowych, których zadaniem jest uatrakcyjnienie wspomnianego wejścia. Powyższe zapisy planu, jak i ustalenie szerokości frontu działki budowlanej, a także m.in. zakaz zjazdu z [...] zmierzają do wytworzenia ciągłej pierzei zabudowy od strony ulicy reprezentacyjnej jaką jest [...].

Wskazano, iż skarżący zaskarża przedmiotową uchwałę w części obejmującej zakaz obsługi komunikacyjnej nieruchomości, stanowiącej dz. nr [...] z obrębu [...], od strony [...] 9 KDL. §40 ust.3 pkt 1 i 2 z § 40 ust.3 pkt 1 dla terenu 23 MW, na którym znajduje się działka [...], ustala się obsługę komunikacyjną terenu ulicami: 40.7 KDL, 40.23 KDD, natomiast zakazuje się zjazdów na teren z ulicy 40.9 KDL. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, iż plan wprowadził ograniczoną cesję od dróg wyższej klasy, a taką drogą jest [...] na odcinku oznaczonym w planie symbolem 40.4 KDZ. Natężenie ruchu w tym miejscu ulega rozładowaniu głównie poprzez ulicę 40.23 KDD i dalej ulicą 40.7 KDL. Odcinek [...] oznaczony w planie symbolem 40.9 KDL, z uwagi na swoje szczególne położenie jako "przedłużenie" [...] oznaczonej jako 40.4 KDZ -droga zbiorcza oraz szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania, pełni dla danego terenu specyficzną rolę. Na terenie powyższym wskazuje się po pierwsze przebieg tunelu [...], ustala się realizację podziemnego parkingu strategicznego "p." u zbiegu [...] ul. [...] (do 3 kondygnacji podziemnych) z rozbudowaną realizacją bezpośrednich przejść z parkingu do podziemnych przejść i peronów [...]. Wprowadzenie wspomnianego zakazu zjazdu umożliwi również stworzenie ciągłej pierzei wzdłuż tej ulicy w nawiązaniu do istniejącego jej zagospodarowania na pozostałych odcinkach. Mając na uwadze wszystkie powyższe uwarunkowania, w tym zasady bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, trudno wyobrazić sobie sytuację kiedy z tejże drogi miałyby zostać urządzone dodatkowo zjazdy do każdej z kilku działek usytuowanych prostopadle do odcinka [...] (40.9 KDL) pomiędzy ulicą 40.7 KDL i 40.23 KDD, a takie ryzyko zaistniałoby w sytuacji uchylenia owego zakazu zjazdu dla nieruchomości Skarżącego.

Skarżący podnosi, iż "zakaz obsługi komunikacyjnej terenu 23 MW od strony [...] pozbawiający nieruchomość Skarżącego dostępu do drogi publicznej, nie jest uzasadniony ani względami technicznymi ani bezpieczeństwem ruchu".

Zarzut powyższy zdaniem organu nie jest uzasadniony. Plan miejscowy ustalając zasady zabudowy i zagospodarowania na danym terenie powinien kształtować infrastrukturę komunikacyjną. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają aby plan miejscowy wyznaczał szczegółową lokalizację dojazdu do każdej działki, zapewniając jej bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Co więcej, przez "dostęp do drogi publicznej" w świetle art. 2 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi albo także dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wskazane zapisy planu przewidują więc obsługę komunikacyjną terenu, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy, spełniając jednocześnie wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sposób realizacji owej obsługi pozostawiony jest właścicielowi czy właścicielom danego terenu zależnie od ich indywidualnych potrzeb. Tak właśnie odbywała się zabudowa na przyległych terenach o takim samym przeznaczeniu, które analogicznie stanowiły tereny porolnicze. Plan nie ogranicza możliwości skarżącego do porozumienia się z którymkolwiek z właścicieli nieruchomości sąsiednich celem wydzielenia drogi wewnętrznej i określeniem zasad jej uruchomienia. Ustanowienie dojazdu możliwe jest także w drodze: przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie podziału geodezyjnego polegającego na wydzieleniu działki drogowej po terenie prywatnych nieruchomości w porozumieniu z ich właścicielami, ustanowienia służebności przejścia i przejazdu, ewentualnie ustanowienia w postępowaniu przed sądem cywilnym drogi koniecznej. Dla oceny zapisów planu bez znaczenia pozostaje korespondencja Skarżącego z Zarządcą Dróg [...] czy opinia wydana przez

- "Inżyniera Ruchu [...] po wejściu w życie planu . Plan miejscowy jako akt prawa obowiązuje wszystkich, w tym jednostki organizacyjne, które uzgadniały jego projekt. Ponadto dołączona do skargi opinia dotyczy wyłącznie kwestii geometrii ul. [...], a więc względów technicznych, podczas gdy plan uwzględnia szereg złożonych uwarunkowań, o których wspomniano na wstępie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nakazu podłączenia nieruchomości Skarżącego do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej 24 ZPc-j :

- §40 ust. 4 pkt 2 lit d

-§40 ust. 4 pkt4 lit a

-§40 ust. 4 pkt 5 lit a

-§40 ust. 4 pkt 6 lit a

organ wskazał, iż teren 23 MW jest terenem nowopowstałym na terenach poroIniczych. Nigdy nie był i nie jest obecnie wyposażony w komplet sieci infrastruktury technicznej. Przyjęte w planie rozwiązania zakładają w większości obsługę tego terenu infrastrukturą techniczną położoną poza jego granicami poprzez m.in. rozbudowę czy budowę sieci w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j. Dostęp do infrastruktury technicznej został więc zaprojektowany w sposób, na jaki pozwoliły uwarunkowania terenu i zasady racjonalnej rozbudowy infrastruktury już istniejącej w sąsiedztwie. Ustalenie dostępu do mediów terenu całkowicie ich pozbawionego nie może bowiem pozostawać w oderwaniu od rozmieszczenia istniejącego już uzbrojenia. W tym przypadku "wchłanianie" pod zabudowę nowych terenów, w tym należących do Skarżącego odbywa się od północy, pod kątem mediów od ulicy [...] poprzez istniejący już ciąg pieszo-rowerowy oznaczony symbolem 15 Zpc-j, w którym część infrastruktury została już urządzona i dalej przez projektowany ciąg pieszo-rowerowy 24 Zpc-j, będący jego przedłużeniem. Od tej też strony ustalony został dostęp do większości mediów.

I tak:

- §40 ust. 4 pkt 2 lit d stanowi —ustala się odprowadzenie wód opadowych poprzez kanał deszczowy położony w ulicy 40.7 KDL oraz projektowany kanał deszczowy w liniach rozgraniczających terenu ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j, ulicy 40.23 KDD Teren 23 MW posiada więc obsługę w tym zakresie z trzech stron, z wyłączeniem ulicy 40.9 KDL, która to ulica będąca końcowym odcinkiem [...] jest również końcowym odcinkiem [...], któro w tym miejscu znacznie się "wypłyca". Projektowanie w takich warunkach dodatkowej infrastruktury- poza własną infrastrukturą [...], byłoby realizacyjnie bardzo, utrudnione, jeżeli nawet nie skutkujące ryzykiem kolizji. Naraża ponadto miasto na dodatkowe koszty związane z rozbiórką już urządzonego ciągu komunikacyjnego.

- § 40 ust. 4 pkt 4 lit a -zgodnie z planem ustała się zaopatrzenie w ciepło z miejskiej sieci cieplnej poprzez rozbudowę sieci cieplnej położonej w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j; Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 4 lit.b, w zakresie zaopatrzenia w ciepło, ustała się jako źródło zasilania istniejące magistrale położone m.in. w ulicy [...] -40.3 KDG; warto zauważyć, że od ulicy [...] istnieje już rozprowadzenie z miejskiej sieci cieplnej w ciągu pieszo-rowerowym 15 Zpc-j. Racjonalnym więc rozwiązaniem jest przedłużenie istniejącej infrastruktury w projektowanym ciągu 24 Zpc-j

- § 40 ust.4pkt 5 lit a - zaopatrzenie w energię - poprzez budowę wnętrzowych stacji transformatorowych oraz budowę sieci elektroenergetycznej w liniach rozgraniczających ciągu pieszego 24 Zpc-j; Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 5 lit. a ustala się zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejących stacji elektroenergetycznych 110/15 kV RPZ [...], RPZ [...], RPZ [...], poprzez budowę sieci. Obecne rozmieszczenie sieci wskazuje, iż dostęp do energii możliwy jest zarówno od strony ul. [...] poprzez ciąg 15 Zpc-j (dokąd sieć jest doprowadzona), jak i od strony zabudowanego już terenu położonego wzdłuż ulicy [...] 40.10 KDL. Konkretne rozwiązania w tym zakresie w dużej mierze zależą od gestora energii.

§40 ust. 4 pkt 6 lita dostęp do telefonicznych połączeń kablowych - poprzez realizację kanalizacji telekomunikacyjnej w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j oraz ulicy 40.23 KDD i doprowadzenie odgałęzień do poszczególnych obiektów.

Zgodnie z § 16 ust.4 pkt 6 lit a, ustala się, że zaopatrzenie podstawowych usług telekomunikacyjnych odbywać się będzie poprzez wybudowanie odgałęzień kanalizacji telekomunikacyjnej od istniejących ciągów kanalizacji magistralnej przebiegającej dla tego terenu m.in. w ul. [...] i w ul. [...].

Reasumując działka Skarżącego [...] posiada zgodnie z planem zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej uzależniony od usytuowania istniejących sieci i w zależności od potrzeb Skarżącego i warunków ustalonych przez gestora sieci, od strony ulicy 40.9 KDL, ulicy 40.23 KDD, w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j oraz ulicy 40.7 KDL.

Argument Skarżącego, iż realizacja projektowanego ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j nie jest przewidziana w najbliższym czasie, nie ma związku z niniejszą sprawą. Prawo nie nakłada na organy gminy obowiązku natychmiastowej realizacji zaprojektowanych przedsięwzięć (zależy to od wielu czynników, w tym możliwości finansowych, a ponadto nie ma przeciwwskazań do realizacji infrastruktury technicznej w projektowanej ścieżce pieszo rowerowej, przed jej urządzeniem- budowa ścieżki nie jest warunkiem koniecznym do prowadzenia w tym miejscu mediów.

Reasumując przedstawione wyżej argumenty podkreślić należy, iż kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu dotyczące zarówno ustalenia najmniejszej dopuszczalnej wierzchni działki budowlanej, najmniejszej dopuszczalnej szerokości frontu działki, ustalonych zasad obsługi komunikacyjnej, jak i dostępu do infrastruktury technicznej, w żaden sposób nie naruszają prawnie chronionego uprawnienia (prawa) Skarżącego.

Mając obowiązek wzięcia pod rozwagę wszystkich przesłanek wymienionych w art. 1 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trudno oczekiwać by organ związany był wyłącznie żądaniami właścicieli. Ponadto w

przedmiocie obsługi komunikacyjnej i technicznej plan określa zasady tej obsługi zgodnie z przepisami ustawy i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności;

a) określa układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określa warunki powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) zawiera wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilości miejsc parkingowych dla poszczególnych obiektów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części zgłoszonych zarzutów.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a także, czy skarżący wyczerpał ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniem Rady W. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

Zaskarżona uchwała Rady m. W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w piśmie z dnia 19 października 2011 r., które wpłynęło do Rady m. W. w dniu 24 października 2011r. W związku z brakiem odpowiedzi Rady m. W. na to wezwanie, skarga do Sądu złożona została w dniu 29 listopada 2011 r., a więc przed upływem terminu 60 dni od dnia złożenia wezwania o usunięcie naruszenie prawa. Skargę złożono zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała Rady m. W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy interesu prawnego skarżącego, i czy narusza ten interes prawny.

Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania mu prawa własności do działki gruntu o nr ew. [...] z obrębu [...] objętego ustaleniami zaskarżonej uchwały, zaskarżona uchwała Rady m. W. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczy zatem interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługiwania prawa własności do przedmiotowej działki gruntu.

Do ustalenia postaje zatem stwierdzenie, czy uchwała ta narusza interes prawny skarżącego i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż granice zaskarżenia uchwały Rady m. W. wyznaczone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują, iż Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługiwania skarżącym interesu prawnego. Jeżeli więc skarżący posiada w sprawie interes prawny wynikający z przysługiwania mu prawa własności do działki gruntu o nr ew. [...], to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanej działki gruntu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą wobec działki skarżącego, ustaleniem zawartym w § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały. Z powołanego § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały wynika bowiem, iż dla terenu oznaczonego symbolem 23 MW ustala się najmniejszą dopuszczalną powierzchnię działki budowlanej – 6500 m2 i najmniejszą dopuszczalną szerokość frontu działki budowlanej – 90 m. Z treści skargi i z analizy załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wynika, iż działka skarżącego o nr ew. [...] wchodząca w obszar przeznaczenia oznaczonego symbolem 23 MW nie posiada powierzchni co najmniej 6500 m2, jak również jej frontowa szerokość nie wynosi co najmniej 90 m. Określenie takich wskaźników dopuszczalności zagospodarowania tej działki na cele określone w zaskarżonej uchwale wyklucza zatem jej zagospodarowanie na te cele, jako odrębnej nieruchomości. Tymczasem, według art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności, i według art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działki gruntu skarżącego ujętej w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na jej obszarze przeznaczenia określonego w zaskarżonej uchwale, uniemożliwiając tym samym jakikolwiek sposób jej zagospodarowania przez skarżącego. Konieczność zachowania tych wskaźników wymagałaby powiększenia granic własności nieruchomości skarżących o tereny sąsiednie, jednakże z powołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż poza ochroną interesu publicznego i interesu osób trzecich, skarżący ma prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości według ustaleń określonych w planie miejscowym ale w granicach przysługującego mu prawa własności. Wykluczenie takiej możliwości ustaleniem określonym w § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały narusza zatem interes prawny skarżącego i to w sposób nieuprawniony, bowiem stanowi to naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie uwzględnił zaś pozostałych zarzutów skargi dotyczących zakazu obsługi komunikacyjnej nieruchomości Skarżącego od strony [...] (§ 40 ust. 3 pkt 1 i 2) oraz nakazu podłączenia działki [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej 24 ZPc-j - (§40 ust. 4 pkt 2 lit d, pkt 4 lit a, pkt 5 lit a, pkt 6 lit a.)

Wskazać należy, iż zgodnie Art. 15. ust. 2 pkt 10 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania planu) w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z kolei § 4 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Dz.U.z 2003r. Nr 164, poz.1587 w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Analiza przytoczonych powyżej przepisów wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi Rada nie ma obowiązku, ustalenia zasad komunikacyjnych i dostępu do infrastruktury technicznej indywidualnie dla każdej z działek znajdujących się na obszarze objętym planem.

Jak wynika z odpowiedzi na skargę, teren na którym położona jest działka skarżącego jest terenem nowopowstałym. Dotychczas był to teren rolny, który nie był wyposażony w infrastrukturę techniczną.

Zgodnie z § 40 ust.3 pkt 1 i 2 dla terenu 23 MW, na którym znajduje się działka [...], ustala się obsługę komunikacyjną terenu ulicami: 40.7 KDL, 40.23 KDD, natomiast zakazuje się zjazdów na teren z ulicy 40.9 KDL. - [...] A zatem dla obszaru na którym znajduje się działka skarżącego, jak wynika z planu, określony został układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej.

Z przedstawionych przez organ wyjaśnień, wynika, iż plan wprowadził ograniczoną cesję od dróg wyższej klasy, a taką drogą jest [...] na odcinku oznaczonym w planie symbolem 40.4 KDZ. Natężenie ruchu w tym miejscu ulega rozładowaniu głównie poprzez ulicę 40.23 KDD i dalej ulicą 40.7 KDL. Odcinek [...] oznaczony w planie symbolem 40.9 KDL, z uwagi na swoje szczególne położenie jako "przedłużenie" [...] oznaczonej jako 40.4 KDZ -droga zbiorcza oraz szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania, pełni dla danego terenu specyficzną rolę. Przez teren ten przebiega tunel [...], planuje się tez na nim realizację podziemnego parkingu strategicznego "p." u zbiegu [...] i ul. [...] (do 3 kondygnacji podziemnych) z rozbudowaną realizacją bezpośrednich przejść z parkingu do podziemnych przejść i peronów [...]. W ocenie organu wprowadzenie wspomnianego zakazu zjazdu umożliwi również stworzenie ciągłej pierzei wzdłuż tej ulicy w nawiązaniu do istniejącego jej zagospodarowania na pozostałych odcinkach.

W ocenie Sądu przewidziany przez Radę ciąg komunikacyjny na tym terenie nie narusza interesu prawnego skarżącego. Z samego bowiem faktu, iż działka skarżącego zlokalizowana jest przy [...] nie można wywodzić uprawnienia do żądania zapewnienia jej obsługi komunikacyjnej z tej drogi w sytuacji, gdy brak takiej możliwości wynika zarówno z planowanej przez organ koncepcji zagospodarowania tegoż obszaru w sposób zapewniający ład przestrzenny na tym terenie, oraz z uwagi na bezpieczeństwo ruchu. Ponadto plan nie ogranicza także możliwości skarżącego do porozumienia się z którymkolwiek z właścicieli nieruchomości sąsiednich celem wydzielenia drogi wewnętrznej i określeniem zasad jej uruchomienia. Ustanowienie dojazdu możliwe jest także w drodze: podziału geodezyjnego polegającego na wydzieleniu działki drogowej po terenie prywatnych nieruchomości w porozumieniu z ich właścicielami, ustanowienia służebności przejścia i przejazdu, ewentualnie ustanowienia w postępowaniu przed sądem cywilnym drogi koniecznej (tym bardziej , iż działka [...] nie jest jedyną działką na tym obszarze, której skarżący jest współwłaścicielem, co z pewnością może mieć znaczenie, przy zawarciu stosownych porozumień, umów z właścicielami działek sąsiadujących na zasadzie powiązania wspólnych interesów w tym zakresie)

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące przyjętych w planie rozwiązań zakładających w większości obsługę działki skarżącego infrastrukturą techniczną położoną w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j, który zlokalizowany jest poza granicami terenu na którym znajduje się działka [...]. Z wyjaśnień przedłożonych przez organ wynika, iż ciąg ten stanowi przedłużenie istniejącego już ciągu pieszo -rowerowego oznaczonego symbolem 15 Zpc-j, w którym część infrastruktury została już urządzona. Dostęp do infrastruktury technicznej został więc zaprojektowany w sposób, na jaki pozwoliły uwarunkowania terenu i zasady racjonalnej rozbudowy infrastruktury już istniejącej w sąsiedztwie.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów w tym zakresie należy wskazać, iż zgodnie z ustaleniami wynikającymi z planu teren ten ma zapewniony dostęp do pełnej infrastruktury technicznej i tak :

§40 ust. 4 pkt 2 lit d planu stanowi, iż ustala się odprowadzenie wód opadowych poprzez kanał deszczowy położony w ulicy 40.7 KDL oraz projektowany kanał deszczowy w liniach rozgraniczających terenu ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j, ulicy 40.23 KDD. Teren 23 MW posiada więc obsługę w tym zakresie z trzech stron, z wyłączeniem ulicy 40.9 KDL - [...], gdzie jak wskazano już powyżej znajduje się końcowy odcinek [...], wraz z infrastrukturą służącą do jego obsługi.

§ 40 ust. 4 pkt 4 lit a -zgodnie z planem ustala się zaopatrzenie w ciepło z miejskiej sieci cieplnej poprzez rozbudowę sieci cieplnej położonej w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j; Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 4 lit.b, w zakresie zaopatrzenia w ciepło, ustala się jako źródło zasilania istniejące magistrale położone m.in. w ulicy [...] -40.3 KDG; gdzie istnieje już rozprowadzenie z miejskiej sieci cieplnej w ciągu pieszo-rowerowym 15 Zpc-j. Racjonalnym więc rozwiązaniem w ocenie organu było przedłużenie istniejącej infrastruktury w projektowanym ciągu 24 Zpc-j

- § 40 ust.4pkt5 lit a - zaopatrzenie w energię - poprzez budowę wnętrzowych stacji transformatorowych oraz budowę sieci elektroenergetycznej w liniach rozgraniczających ciągu pieszego 24 Zpc-j; Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 5 lit. a ustala się zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejących stacji elektroenergetycznych 110/15 kV RPZ [...], RPZ [...], RPZ [...], poprzez budowę sieci. Obecne rozmieszczenie sieci wskazuje, iż dostęp do energii możliwy jest zarówno od strony ul. [...] poprzez ciąg 15 Zpc-j (dokąd sieć jest doprowadzona), jak i od strony zabudowanego już terenu położonego wzdłuż ulicy [...] 40.10 KDL.

§40 ust. 4 pkt 6 lit a dostęp do telefonicznych połączeń kablowych - poprzez realizację kanalizacji telekomunikacyjnej w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j oraz ulicy 40.23 KDD i doprowadzenie odgałęzień do poszczególnych obiektów.

Zgodnie z § 16 ust.4 pkt 6 lit a, ustala się, że zaopatrzenie podstawowych usług telekomunikacyjnych odbywać się będzie poprzez wybudowanie odgałęzień kanalizacji telekomunikacyjnej od istniejących ciągów kanalizacji magistralnej przebiegającej dla tego terenu m.in. w ul. [...] i w ul. [...].

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż plan przewiduje rozwój sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami, określa warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, a tym samym spełnione są wymagania wynikające z przywołanych powyżej przepisów prawa (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Reasumując teren na którym znajduje się działka Skarżącego ma zgodnie z planem zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej. Uzależniony on jest przy tym od usytuowania istniejących sieci i od potrzeb Skarżącego oraz warunków ustalonych przez gestora sieci. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż realizacja projektowanego ciągu pieszo-rowerowego 24 Zpc-j nie jest przewidziana w najbliższych planach gminy, jak również, iż nie został on uwzględniony jako inwestycja celu publicznego, nie ma wpływu na ocenę prawidłowości ustaleń dokonanych w tym zakresie w planie, dotyczy bowiem kwestii następczej, związanej z realizacją przez właściwe podmioty ustaleń przyjętych w planie.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały w części objętej pkt I sentencji, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.