Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4157/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak, Protokolant Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r., sprawy ze skargi J. J. S.A. działającej obecnie pod firmą N. S.A. z siedzibą w C. (Francja) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2002 r., nr [...], w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002 r. Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu sprawy z wniosku J. J. S.A., działającą obecnie pod firmą N. S.A. z siedzibą w C., we Francji przeciwko A.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (obecnie z siedzibą w W.) o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego MINIMAN nr A na podst. art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17) w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), oddalił wniosek.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...], dokonano na rzecz spółki A.-T. rejestracji znaku towarowego słownego MINIMAN, zgłoszonego do rejestracji w dniu 20 maja 1997 r. Wpisano znak towarowy do rejestru znaków towarowych pod numerem A. Wskazano oznaczanie wyżej wymienionym znakiem towarów w klasie towarowej 25. Wykaz towarów obejmował: odzież, zwłaszcza spodnie, koszule, kurtki.

W dniu 7 lutego 2001 r. skarżąca spółka J. J. S.A. z siedzibą w C., we Francji, złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji w/w znaku towarowego. Jako podstawę unieważnienia skarżący wskazał przepis art. 8 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący dla wykazania naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 cyt. ustawy wskazał, że na jego zlecenie szereg polskich podmiotów od 1995 r. do 1997 r. wykonało ponad 270 tysięcy sztuk odzieży oznaczonej znakiem MINIMAN, a zatem uprawniony z rejestracji powinien był wiedzieć o prawach skarżącej spółki do znaku towarowego MINIMAN. Dokonując zgłoszenia znaku MINIMAN, nr A, w Urzędzie Patentowym RP uprawniony z rejestracji działał więc — w ocenie skarżącego, w złej wierze i w sposób zamierzony pragnął wykorzystać renomę cudzego znaku towarowego. Z tej przyczyny -zdaniem skarżącej spółki - uprawniony postąpił wbrew dobrym obyczajom w sferze konkurencji, dezinformując tym samym klientelę. Strona skarżąca powołała się przy tym na art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 1993 r. Nr 47, poz. 211 ze zm.) oraz na poglądy doktryny, zgodnie z którymi dobre obyczaje ocenia się biorąc pod uwagę zachowanie przedsiębiorców w działalności gospodarczej. Jako dowody w sprawie wnioskodawca przedłożył kopie dokumentów stwierdzających rejestrację znaku towarowego MINIMAN na rzecz skarżącej spółki w wielu państwach świata, m.in. w Argentynie, Chinach, Francji, Hongkongu, Izraelu, Japonii, Meksyku, RPA, Korei Południowej i Tajwanie, jak również kopie wizytówek polskich podmiotów, które na zlecenie wnioskodawcy szyły odzież oznaczaną znakiem towarowym MINIMAN. Odnośnie naruszenia przepisu art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych skarżąca spółka wskazała w uzasadnieniu wniosku, że prawa autorskie wnioskodawcy do koncepcji i używania znaku towarowego MINIMAN wynikają z rejestracji międzynarodowych znaku i operowania tym znakiem w Polsce już w 1995 r. Zdaniem strony skarżącej zawłaszczenie tego

znaku przez spółkę A.-T. Sp. z o.o. stanowi o naruszeniu praw majątkowych wnioskodawcy. Swój interes prawny w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji I w/w znaku towarowego nr A, spółka J. J. S.A. uzasadniła tym, że znak MINIMAN jest zarejestrowany na jej rzecz w wielu krajach świata dla towarów z klasy 25 i jest używany od początku lat 90-tych. Strona skarżąca podniosła ponadto, że jest także uprawniona z rejestracji międzynarodowych tego znaku, z których pierwsza została dokonana w 1989 r. Ponadto wnioskodawca podniósł, iż w dniu 8 sierpnia 1997 r. wystąpił do Urzędu Patentowego RP o rozszerzenie na Polskę rejestracji międzynarodowej nr B, jednakże Urząd wskazał jako przeszkodę uznania rejestracji w Polsce znak towarowy słowny MINIMAN nr A.

Uprawniony z rejestracji A ustosunkowując się w piśmie z dnia 21 marca 2001 r. do wniosku o unieważnienie znaku MINIMAN, nr A stwierdził, wniosek ten jest nieuzasadniony i wniósł o jego oddalenie. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych uprawniona spółka A.-T. Sp. z o.o. podniosła, iż argumenty wnioskodawcy są niezasadne, gdyż oparte są faktach uszycia w Polsce w okresie od kwietnia 1995 r. do końca 1997 r. 8.500 sztuk odzieży miesięcznie za znakiem MINIMAN z przeznaczeniem nie na rynek polski, lecz na rynki trzecie oraz na fakcie rejestracji znaku MINIMAN w kilkunastu krajach świata z wyłączeniem Polski, co - zdaniem uprawnionego, nie może świadczyć o tym, iż znak ten był znany w Polsce. Tym samym nie może być słuszny pogląd o rejestracji znaku z naruszeniem w/w przepisu ustawy. Uprawniona spółka uznała, iż nie jest również prawdą, że o faktach wymienionych powyżej mogła ona i powinna wiedzieć. Zdaniem A.-T. Sp. z o.o. nie zaszła również żadna z przesłanek mogących świadczyć o tym, że rejestracja znaku jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, bowiem w dacie zgłoszenia znak MINIMAN nie był znany w Polsce, gdyż takiego dowodu nie może stanowić szycie w Polsce na rynki trzecie na zlecenie francuskiej spółki odzieży oznaczanej tym znakiem. Nie może być to dowód na znajomość znaku w Polsce. Ponadto uprawniony nigdy nie nakłaniał wnioskodawcy do jakichkolwiek ustępstw finansowych, zaś sam sporny znak ma fantazyjną treść, która nie narusza niczyich odczuć moralnych, czy też estetycznych. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia praw autorskich (majątkowych) do koncepcji znaków towarowych wnioskodawcy, tj. obrazy przepisu art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, uprawniona z rejestracji spółka z o.o. A.-T. podniosła, iż oba znaki wnioskodawcy charakteryzuje wyrazista grafika i gdyby nawet przyjąć, że postać tych znaków odpowiada ewentualnie wymaganiom stawianym utworowi w rozumieniu prawa autorskiego, to nie jest możliwe doszukiwanie się naruszenia prawa autorskiego d° tych znaków przez znak towarowy nr A, który jest tylko słownym fantazyjnym oznaczeniem i nie przypomina wyróżniającej formy znaku nr B, ani znaku nr C. Zdaniem uprawnionego nie jest także trafna argumentacja Wnioskodawcy, iż sporna rejestracja znaku nr A była niedopuszczalna, albowiem nie jest w tej sprawie argumentem to, iż wnioskodawca operował znakiem już w 1995r.

Na rozprawie przez Urzędem Patentowym RP obie strony reprezentowane Przez pełnomocników podtrzymały swe dotychczasowe stanowiska wskazując dodatkowo na argumenty uzasadniające ich stanowiska.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, Urząd Patentowy RP oddalił wniosek spółki J. J. S.A. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego MINIMAN nr A, oraz zasądził na rzecz spółki A.-T. Sp. z o.o. od w/w spółki francuskiej kwotę 1.200,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu swej decyzji organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż znak A jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, albowiem -jak podniósł Urząd Patentowy RP, zgodnie z doktryną i orzecznictwem nie można uważać samego faktu zgłoszenia do ochrony cudzego znanego znaku towarowego za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Muszą wystąpić dodatkowe okoliczności, jak np. identyczność zgłoszonego znaku ze znanym zagranicznym znakiem towarowym (takie samo oznaczenie i towary tego samego rodzaju), zgłoszenie w celu nakłonienia zagranicznego przedsiębiorcy do ustępstw finansowych (np. próba nakłonienia do zawarcia umowy licencyjnej na używanie danego znaku towarowego), czy też zgłoszenie kilku zagranicznych znaków towarowych, wymagane jest więc - zdaniem organu, stwierdzenie naganności postępowania podmiotu zgłaszającego (uprawnionego z rejestracji znaku towarowego) w przypadkach, gdy nie budzi ono wątpliwości. Urząd Patentowy RP uznał również, że znak wnioskodawcy nie był znany w Polsce, albowiem odzież szyta przez polskie szwalnie nie była wprowadzana na rynek polski, a ponadto odzież ta nie była w Polsce reklamowana. Wnioskodawca nie wykazał również, iż uprawnionego z rejestracji znaku towarowego A łączyły z podmiotami szyjącymi odzież na zlecenie wnioskodawcy jakiekolwiek powiązania. Brak jest zatem - w ocenie organu, podstaw dla stwierdzenia, że uprawniony mógł i powinien wiedzieć o prawach wnioskodawcy do znaku towarowego MINIMAN. Organ podniósł ponadto, iż porównywane znaki towarowe nie są takie same, albowiem znak B to znak słowno-graficzny, a znak A to znak słowny. Zdaniem Urzędu Patentowego RP brak jest ponadto podstaw dla stwierdzenia, że spółka A.-T. Sp. z o.o. postępowała wbrew dobrym obyczajom kupieckim w sferze konkurencji dezinformując klienta, skoro odzież ze wnioskodawcy nie była wprowadzana na rynek polski, a tym samym klienteli polskiej nie była znana. Odnośnie wykorzystania przez uprawnionego z rejestracji renomy znaku spółki francuskiej organ uznał, iż mogłoby to mieć miejsce wówczas, Gdyby znak wnioskodawcy rzeczywiście był znakiem renomowanym, tj. był intensywnie używany w obrocie, kojarzył się z określonym przedsiębiorcą oraz z gwarancją dobrej jakości towarów oznaczonych tym znakiem. Tylko wówczas gdy wcześniejszy znak jest w wystarczającym stopniu znany odbiorcom, oni - zdaniem organu, kojarzyć późniejszy znak z wcześniejszym i używanie późniejszego może szkodzić sile odróżniającej lub renomie znaku wcześniejszego, wyrządzając w rezultacie szkodę przedsiębiorcy wcześniej dającego taki znak. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2914/01). Urząd Patentowy podniósł, iż aby zasadnie stwierdzić o wykorzystaniu renomy znaku należy wykazać, że znak rzeczywiście charakteryzował się cechami znaku renomowanego w Polsce. Wnioskodawca nie wykazał jednak - zdaniem organu, jakichkolwiek faktów świadczących o renomie swojego znaku. Odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii zarzutu naruszenia przez spółkę A.-T.

Sp. z o.o. autorskich praw majątkowych i tym samym obrazy przepisu art. 8 pkt 2 cyt. ustawy, organ podniósł, iż słowu "miniman" (mały człowiek) trudno przypisać cechy utworu podlegającego ochronie autorskoprawnej. Organ uznał ponadto, iż właściwym do ustalenia, czy dany utwór (lub jego fragment) podlega ochronie autoskoprawnej są sądy powszechne (okręgowe), zaś wnioskodawca wyroku sądu powszechnego w tej kwestii nie przedstawił. Niemniej organ uznał, iż gdyby nawet przyjąć, że słowo MINlMAN" samo w sobie (pomijając grafikę) charakteryzuje się twórczością i podlega tym samym ochronie autorskoprawnej, to i w takim przypadku twierdzenie o naruszeniu jego autorskich praw majątkowych jest nieuzasadnione. Zdaniem Urzędu Patentowego RP wnioskodawca powinien przede wszystkim wykazać, iż takie prawa u przysługują, np. przedkładając w tej kwestii stosowną umowę o przeniesieniu autorskich praw majątkowych na swoją rzecz. Okoliczność uzyskania rejestracji znaku towarowego na swoją rzecz oraz fakt używania znaku nie przesądzają bowiem o nabyciu autorskich praw majątkowych ze znaku MINIMAN.

W dniu 23 grudnia 2002 r. spółka J. J. S.A. z siedzibą w C., we Francji złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2002 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych, poprzez błędną jego wykładnię i niepełne zastosowanie, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wnioskodawcy przedstawienia dodatkowych istotnych dla sprawy dowodów i wyjaśnień oraz niepełne ustosunkowanie się do wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MINIMAN A. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, iż na posiedzeniu przed Kolegium Orzekającym Urzędu Patentowego RP pełnomocnik A.-T. Sp. z o.o. przedstawił pismo procesowe, w którym zawarł uzupełnienie swych argumentów. W ocenie skarżącego niemożliwością było, aby jednocześnie pełnomocnik J. J. mógł odpowiednio zareagować i bronić stanowiska wskazanego we wniosku o unieważnienie znaku towarowego MINIMAN A. Ponadto skarżący poinformował Sąd, iż w momencie, w którym pełnomocnik zobligowany był do s wniesienia ewentualnej skargi w przedmiotowej sprawie, nie wpłynęły do | Pełnomocnika spodziewane dodatkowe wyjaśnienia i dowody mocodawcy. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył w uzasadnieniu skargi, iż zastrzega sobie prawo do uzupełnienia uzasadnienia do skargi, bezzwłocznie po dymaniu od mocodawcy stosownych wytycznych.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że zarzuty zawarte w skardze nie znajdują oparcia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ stwierdził, że skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych nie wskazał na czym polegała wykładnia tego przepisu i niepełne jego zastosowanie, a zatem trudno odnieść : Organowi do tak sformułowanego zarzutu. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów proceduralnych Urząd Patentowy RP zauważył, iż Momentu wszczęcia postępowania spornego skarżący miał możliwość stawienia wszelkich dowodów i wyjaśnień na poparcie swych twierdzeń. Również i na przeprowadzonej rozprawie skarżący mógł - w ocenie organu, w pełni

korzystać z tego prawa, w tym ustosunkować się do stanowiska reprezentowanego przez pełnomocnika uprawnionego z rejestracji, także i przedstawionego w piśmie złożonym na rozprawie a stanowiącym uzupełnienie dotychczasowego stanowiska.

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2004 r. pełnomocnik skarżącej spółki w uzupełnieniu swego stanowiska przedstawionego w skardze podniósł, iż w jego ocenie postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MINlMAN nr A przeprowadzone zostało z uchybieniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem strony skarżącej w postępowaniu tym w imieniu uprawnionego z rejestracji w/w znaku towarowego występował osoba nie będąca jego pełnomocnikiem. W katach sprawy brak jest stosownego dokumentu pełnomocnictwa, zaś uprawniony nie| potwierdził faktu udzielenia pełnomocnictwa, ani nie potwierdził czynności nieumocowanej osoby. W tej sytuacji - zdaniem pełnomocnika skarżącego – jako niebyłe należy potraktować pisma odnoszące się do wniosku o unieważnienie prawa i wywody na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP przedstawione przez nieumocowaną osobę. Strona podniosła, iż w aktach sprawy znaku towarowego MINIMAN nr A znajduje się pełnomocnictwo udzielone rzecznikowi patentowemu W. K., którego zakres został wąsko określony do postępowania "przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie o rejestrację znaku towarowego słownego miniman oraz do odbioru wszelkich pism w tej sprawie". W związku z tym należy zdaniem pełnomocnika strony skarżącej uznać, iż umocowanie w ramach w/w pełnomocnictwa wygasło w dniu 27 kwietnia 2000 r. z chwilą zarejestrowania znaku MINIMAN nr A. Ponadto pełnomocnik strony podniósł, iż w/w uchybienie nie mogło być sanowane przez A.-T. Sp. z o.o. jako uprawnionego z rejestracji, albowiem z informacji uzyskanej przez stronę wynika, że podmiot ten faktycznie nie istnieje, zatem nie może prowadzić działalności gospodarczej w Polsce. Strona wskazała również, iż w Krajowym Rejestrze Sądowym brak jest sprawozdań bilansowych Zarządu tej spółki za poszczególne lata obrachunkowe, zaś ujawniony w rejestrze sądowym adres siedziby spółki A.-T. jest fikcyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed dniem 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W związku z tym należało i uznać, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku i towarowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy Prowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o Ustępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 grudnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy

sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem i rodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości i ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem ! materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki J. J. S.A., działającej obecnie pod firmą N. S.A. z siedzibą w C., we Francji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2002 r., nr [...] nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności powołanych przez skarżącego art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., jak również przepisu art. 80 k.p.a. oraz przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy o znakach towarowych z 1985 r., w tym w szczególności przepisy art. 8 pkt 1 i 2 w zw. z art. 29 cyt. ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 29 ustawy o znakach towarowych, prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4,6-9 i 32 tej ustawy. Jak stanowi przepis art. 30 ust. 1 w/w ustawy z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Musi to być obiektywnie uzasadniony interes o charakterze materialnoprawnym. W ocenie Sądu należy przyjąć, iż skarżący legitymuje się w niniejszej sprawie wspomnianym interesem prawnym.

W opinii skarżącego przedmiotowa rejestracja znaku towarowego MINIMAN na rzecz spółki A.-T. była niedopuszczalna, albowiem naruszała ona przepis art. 8 pkt 1 i 2 cyt. ustawy.

Jak stanowi przepis art. 8 pkt 1 i 2 ustawy niedopuszczalna jest rejestracja znaku który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego (pkt 1), oraz narusza prawa osobiste i majątkowe osób trzecich (pkt 2).

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd, podobnie jak i Urząd Patentowy RP, miał na względzie to, iż powszechnie uznaje się, że nie można uważać samego faktu zgłoszenia do ochrony cudzego znanego znaku towarowego za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny muszą

wystąpić dodatkowe okoliczności, jak np. identyczność zgłoszonego znaku ze znanym zagranicznym znakiem towarowym (takie samo oznaczenie i towary tego samego rodzaju), zgłoszenie w celu nakłonienia zagranicznego przedsiębiorcy do ustępstw finansowych (np. próba nakłonienia do zawarcia umowy licencyjnej na używanie danego znaku towarowego), czy też zgłoszenie kilku zagranicznych znaków towarowych. Wymagane jest więc - zdaniem Sądu, aby Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego ocenił cały kontekst sytuacji i stwierdził naganności postępowania podmiotu uprawnionego z rejestracji znaku towarowego w przypadkach, gdy nie budzi ono wątpliwości (tak również: R. Skubisz /w:/ "Prawo znaków towarowych. Komentarz.", Wydawnictwo prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997 r., s. 73-74).

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że znak skarżącej spółki nie był znany w Polsce, albowiem -jak słusznie zauważył organ - odzież szyta przez polskie szwalnie na zlecenie spółki J. J. S.A. nie była wprowadzana na rynek polski, a ponadto odzież ta nie była w Polsce reklamowana. Skarżący nie wykazał również, iż spółkę A.-T. Sp. z o.o. - uprawnionego z rejestracji znaku towarowego A łączyły z podmiotami szyjącymi odzież na zlecenie skarżącej spółki francuskiej jakiekolwiek powiązania. Brak jest zatem - w ocenie Sądu, podstaw dla stwierdzenia, że uprawniony z rejestracji mógł i powinien wiedzieć o prawach wnioskodawcy do -znaku towarowego MINIMAN.

Zdaniem Sądu brak jest również jakichkolwiek uzasadnionych podstaw dla stwierdzenia, że spółka A.-T. Sp. z o.o. postępowała wbrew dobrym obyczajom kupieckim w sferze konkurencji dezinformując klienta, skoro odzież ze znakiem wnioskodawcy nie była wprowadzana na rynek polski, a tym samym trudno uznać, iż być ona znana polskiej klienteli.

Jeśli chodzi o zarzut wykorzystania przez uprawnionego z rejestracji nr A renomy znaku skarżącej spółki francuskiej należy przyjąć, iż mogłoby to mieć miejsce wówczas, gdyby znak skarżącej spółki rzeczywiście był znakiem renomowanym, tj. - jak słusznie stwierdził organ - był intensywnie używany w obrocie, kojarzył się z określonym przedsiębiorcą oraz z gwarancją dobrej jakości towarów oznaczonych tym znakiem. Tylko wówczas bowiem, gdy wcześniejszy znak w wystarczającym stopniu znany odbiorcom, mogą oni kojarzyć późniejszy znak z wcześniejszym i używanie znaku późniejszego może szkodzić sile odróżniającej lub renomie znaku wcześniejszego, wyrządzając w rezultacie szkodę przedsiębiorcy wcześniej używającego taki znak. Organ zasadnie - zdaniem Sądu, powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego r., sygn. akt II SA 2914/01. Urząd Patentowy RP słusznie podniósł, iż aby stwierdzić wykorzystanie renomy znaku należy bezwzględnie wykazać, że znak rzeczywiście charakteryzował się cechami znaku renomowanego w Polsce. Wnioskodawca nie wykazał jednak - zdaniem Sądu, jakichkolwiek faktów dotyczących o renomie swojego znaku.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez spółkę A.-T. Sp. z o.o. autorskich praw i majątkowych i tym samym obrazy przepisu art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż słowu "miniman" trudno przypisać cechy utworu podlegającego ochronie autorskoprawnej. Zdaniem Sądu

wnioskodawca powinien przede wszystkim wykazać, iż takie prawa mu przysługują, powiem sama okoliczność uzyskania rejestracji międzynarodowej znaku towarowego na swoją rzecz oraz fakt używania tego znaku przez skarżącą spółkę francuską nie przesądzają o nabyciu autorskich praw majątkowych ze znaku MINIMAN.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przeprowadzonym postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego MINIMAN nr A z uwagi na dopuszczenie do sprawy wadliwie umocowanego - zdaniem skarżącej spółki - pełnomocnika uprawnionej z rejestracji spółki A.-T. Sp. z o.o., należy według Sądu uznać, iż zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu organ zasadnie dopuścił do postępowania spornego rzecznika patentowego W. K. w charakterze pełnomocnika uprawnionego z rejestracji, albowiem rzecznik ten reprezentował stronę uprawnioną w postępowaniu przez Urzędem Patentowym RP o rejestrację znaku towarowego słownego Miniman na podstawie prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa, które nie było następnie odwołane. Brak jest - zdaniem Sądu, podstaw prawnych do skutecznego podważenia prawidłowości tego pełnomocnictwa, tym bardziej niezasadne jest twierdzenie, iż postępowanie zostało przeprowadzone z takim uchybieniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wydaną przez organ decyzję z dnia [...] września 2002 r. Nie znajduje również potwierdzenia w aktach sprawy, w tym przede wszystkim w protokole z rozprawy przed Urzędem Patentowym RP, twierdzenie pełnomocnika skarżącej spółki, że spółka A.-T. była wzywana przez organ do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa.

Ponadto zdaniem Sądu należy uznać, że organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), umożliwiając stronie skarżącej pełne ustosunkowanie się do zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Ponadto Urząd Patentowy RP nie dopuścił się - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale zebranym w toku postępowania, zaś jego wszechstronnej oceny dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jak też przeprowadził szczegółową ocenę znaczenia i wartości poszczególnych dowodów dla toczącej się sprawy. Sąd nie dopatrzył się również takiego stopnia naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu administracji spełnia - zdaniem Sądu - swe podstawowe zadanie polegające na wyjaśnieniu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji, w pełni korespondując z treścią. Motywy decyzji są ujęte w sposób jasny i zasadnie wskazują przesłanki faktyczne i prawne, którymi kierował się Urząd Patentowy RP przy załatwianiu sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.