Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 741/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 120  par. 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2008r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącego J. W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia z dnia [...] r., nr [...] znak:[...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], działając na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez Dyrektora SPZOZ Szpitala w [...] – J. W. zawartych w piśmie z dnia [...] r. uznał zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] r. stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], na mocy której zobowiązano szpital do doprowadzenia do właściwego stanu sanitamo - higienicznego: ścian i sufitów większości pomieszczeń prosektorium (pkt 34) w terminie do 30 września 2007 r. oraz ścian i sufitów sal chorych nr 13, 14, 15, 16, 18, 19, 25 i świetlicy na oddziale chirurgii (pkt 41). Do należytego stanu sanitamo - higienicznego zobowiązano również doprowadzenie drewnianych listew przypodłogowych (pkt 42), ościeżnic i drzwi (pkt 43) oraz stolarki okiennej (pkt 46) w terminie do dnia 30 marca 2008 r. Na wniosek szpitala (pismo z dnia 19 grudnia 2007 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], uwzględniając trudną sytuację finansową placówki, przedłużył termin wykonania obowiązku wynikającego z pkt 34 decyzji do dnia 31 marca 2008 r. (decyzja Nr [...] z dnia [...]. znak:[...]).

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] podniósł, iż zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego jest nietrafiony, ponieważ wystawiony wobec skarżącego tytuł wykonawczy wynika z faktu, że pełni on funkcję Dyrektora SP ZOZ w [...] i jest przedstawicielem ustawowym tego zakładu, a także osobą odpowiedzialną za wykonanie zaleceń wynikających z decyzji PPIS w [...] Nr [...] z dnia [...] r. oraz ujętych w tytule wykonawczym [...]. Zgodnie zaś z art. 44 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r., Nr 14, poz. 89) odpowiedzialność za zarządzanie publicznym zakładem opieki zdrowotnej ponosi kierownik zakładu, kieruje on zakładem i reprezentuje go na zewnątrz, co potwierdza również § 11 statutu SP ZOZ w [...]. Zdaniem organu, SP ZOZ w [...] został utworzony przez Powiat [...] (§ 2 Statutu SP ZOZ w [...]) w oparciu o art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i art. 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142. poz. 1592 ze zm.) i w świetle art. 46 ust. 2 tejże ustawy jako publiczny samodzielny zakład opieki zdrowotnej utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego, jest powiatową osobą prawną, wobec czego bez wątpliwości posiada status podmiotów wymienionych w art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji. Ponadto wskazano, że nakładanie grzywny w celu przymuszenia na osoby odpowiedzialne za niewykonanie obowiązku lub osoby kierujące danymi jednostkami organizacyjnymi ma swoje uzasadnienie, bowiem jeśli osoby te będą musiały z własnych funduszy pokrywać kwoty nałożonych grzywien, to w większym stopniu będą one zainteresowane w wykonaniu obowiązku, niż wtedy, gdyby kary nakładać na całą jednostkę organizacyjną. Podobnie również organ uznał jako nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy; prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz prowadzenie egzekucji wobec wykonywanych obowiązków wynikających z decyzji, uznając te zarzuty za bezpodstawne i nie znajdujące oparcia w powołanych przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W zażaleniu od powyższego postanowienia J. W. powtórzył swoje wywody zawarte w zarzutach podkreślając, że decyzja dotyczy wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym przez Samodzielny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...], a zatem egzekucja nie może dotyczyć jego osoby. Według składającego zażalenie obowiązujące przepisy prawne nie pozwalają na prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec niego jako osoby fizycznej, ponieważ nie pełni on funkcji ani w przedsiębiorstwie państwowym, ani jednostce organizacyjnej, ani w organizacji spółdzielczej, samorządowej, zawodowej, ani w innej społecznej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. W związku z czym nie może on być przymuszony za pomocą grzywny, o której mowa w art. 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składający zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu wyższego stopnia bezspornym jest, że obowiązki wynikające z decyzji Nr [...] z dnia 27 lipca 2007 r. mimo znacznego upływu czasu w dużym zakresie nie zostały wykonane, czego składający zażalenie nie kwestionuje, ani nie tłumaczy przyczyny ich nie wykonania, a w tej sytuacji obowiązkiem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] było wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] należy uznać, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital w [...] jako zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego jest swoistego rodzaju państwową jednostką organizacyjną, a także powiatową i społeczną osobą prawną. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że do składającego zażalenie jako dyrektora szpitala należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez zobowiązanego SP ZOZ Szpital w [...] obowiązków wynikających z decyzji Nr [...] z dnia 27 lipca 2007 r. znak: [...]. Z tego też względu organ egzekucyjny Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] miał prawo i obowiązek wystawić tytuł wykonawczy w stosunku do J. W., skoro uznał, że taki sposób egzekucji polegający na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązków będzie bardziej skuteczny niż prowadzenie tej egzekucji tylko w stosunku do zobowiązanej osoby prawnej tj. SPZOZ Szpitala w [...]. W ocenie organu dyrektor szpitala jako osoba bezpośrednio odpowiedzialna za zdrowie i życie pacjentów, zobowiązany jest podjąć wszelkie skuteczne działania zmierzające do doprowadzenia pomieszczeń w szpitalu do należytego stanu sanitamo – higienicznego, a temu celowi służy właśnie prowadzona egzekucja administracyjna i nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązków. Wskazano, że istotą prowadzonej egzekucji w żadnym razie nie jest represjonowanie zobowiązanego ani osoby fizycznej, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez zobowiązanego obowiązków, lecz doprowadzenie szpitala do należytego stanu, w którym leczenie pacjentów będzie bezpieczne i zgodne z obowiązującymi przepisami i procedurami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] jako zakład opieki zdrowotnej utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego jest swoistego rodzaju państwową jednostką organizacyjną i społeczną osobą prawną, oraz naruszeniem art. 107 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez brak podania, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przyczyn dla których organ II instancji nie uwzględnił zarzutów skarżącego co do prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny i prowadzenie egzekucji wobec wykonanych obowiązków wynikających z decyzji. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie prowadzenia przedmiotowej egzekucji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] jako właściwego miejscowo, pomimo tego, że jego miejsce zamieszkania znajduje się we W. oraz naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie egzekucji wobec wykonanych obowiązków wynikających z decyzji. Zdaniem skarżącego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] nie posiada statusu podmiotów wymienionych w art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a okoliczność ta potwierdza stanowisko skarżącego, zgodnie z którym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie może być utożsamiany z jakimkolwiek podmiotem wymienionym w powołanym wyżej przepisie; z tego powodu jego osoba, która nie pełni funkcji ani w przedsiębiorstwie państwowym, ani w państwowej jednostce organizacyjnej, ani w organizacji spółdzielczej, samorządowej, zawodowej, ani w innej społecznej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, nie może być przymuszana za pomocą grzywny, o której mowa w art. 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem brak jest podstaw prawnych do takiego działania. Ponadto w ocenie skarżącego niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni celowościowej norm prawa administracyjnego, w sytuacji, gdy treść normy administracyjnej jest jasna i precyzyjna, ponieważ wykładnia literalna art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystarczy do zastosowania tego przepisu. Dokonywanie zaś przez organ administracji publicznej wykładni rozszerzającej tego przepisu, z powołaniem się na względy celowościowe, prowadzi zdaniem skarżącego do tego, że organ tworzy prawo zamiast je stosować. Skarżący zwrócił również uwagę, że każda wykładnia przepisu art. 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rozszerzająca pojęcie państwowych jednostek organizacyjnych o swoistego rodzaju państwowe jednostki organizacyjne, jest niedopuszczalna i brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, że SPZOZ w [...] można nazwać swoistego rodzaju państwową jednostką organizacyjną, czy też społeczną osobą prawną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymując dotychczasową argumentację wskazał na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny organ podkreślił, że skoro samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej utworzony został przez samorząd powiatowy, a nadto udziela on świadczeń zdrowotnych społeczeństwu ze środków publicznych, to jest on zarówno organizacją samorządową i społeczną osobą prawną, która z mocy obowiązujących przepisów wykonuje określone przepisami zadania publiczne, w tym zadania z zakresu ochrony zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, zarówno organ I jak i II instancji, dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ma ponadto obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które zauważył w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Celem zrozumienia zasadności zapadłego orzeczenia przede wszystkim zwrócić należy uwagę na określony przedmiot toczącego się postępowania na poziomie organów administracji. W niniejszej sprawie doszło bowiem do zaskarżenia orzeczenia organu administracji działającego w trybie egzekucji administracyjnej, na mocy którego orzeczono o bezzasadności zarzutów podniesionych przez podmiot, który na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, został zobowiązany do wykonania określonych obowiązków charakterze niepieniężnym.

Należy stwierdzić, że celem administracyjnego postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji obowiązków przez zobowiązanego. Cel ten jest istotny nie tylko z punktu widzenia techniki administrowania, tj. skutecznego realizowania obowiązków przez adresatów nakazów i zakazów administracyjnoprawnych. Chodzi tu również o wdrażanie jednostek – obywateli i innych podmiotów – do realizacji zasady praworządności, rozumianej jako wykonywanie obowiązków nałożonych prawem administracyjnym lub aktem administracyjnym. Natomiast zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalną egzekucją. Jeżeli organ stwierdzi istnienie uzasadnionych zarzutów, to zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów. Należy zatem przyjąć, że w art. 59 ustawy egzekucyjnej chodzi o rozbieżności między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa albo w rozstrzygnięciu w sprawie indywidualnej lub w dokumencie stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest fakt istnienia ostatecznej, podlegającej wykonaniu, decyzji Nr [...] z dnia [...] r. znak: [...], na mocy której zobowiązano szpital do doprowadzenia do właściwego stanu sanitarno - higienicznego: ścian i sufitów większości pomieszczeń prosektorium (pkt 34) w terminie do 30 września 2007 r. oraz ścian i sufitów sal chorych nr 13, 14, 15, 16, 18, 19, 25 i świetlicy na oddziale chirurgii (pkt 41). Do należytego stanu sanitarno - higienicznego zobowiązano również doprowadzenie drewnianych listew przypodłogowych (pkt 42), ościeżnic i drzwi (pkt 43) oraz stolarki okiennej (pkt 46) w terminie do dnia 30 marca 2008 r., przy czym jednoznacznie stwierdzić należy, iż zobowiązanym na podstawie cytowanego wyżej rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie jest Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...]. Ustalenie to nabiera szczególnego znaczenia w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec takiego podmiotu, bowiem w kontekście unormowania zawartego w art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela, przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, grzywnę nakłada się na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek.

Interpretując powyżej cytowany przepis stwierdzić należy, że pośród wyszczególnionych w nim organizacyjnych form prawnych działania określonych podmiotów prawnych, w stosunku do których prowadzone postępowanie egzekucyjne upoważnia do nałożenia grzywny na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek, nie ma struktury organizacyjnej, do której zaliczyć możnaby samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej utworzony przez jednostkę samorządu terytorialnego. Komunalna osoba prawna jaka jest niewątpliwie Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] nie stanowi na pewno przedsiębiorstwa państwowego, ani też innej państwowej jednostki organizacyjnej, organizacji spółdzielczej, samorządowej, zawodowej lub innej społecznej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Podkreślić przy tym należy, na co słusznie uwagę zwraca skarżący, iż niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni celowościowej norm prawa administracyjnego, w sytuacji, gdy treść normy administracyjnej jest jasna i precyzyjna, dlatego też wykładnia literalna art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystarczy do zastosowania tego przepisu.

Mając więc na uwadze, że prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec danej osoby jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy przepis prawa tak stanowi, niedopuszczalne w niniejszej sprawie było przymuszanie skarżącego, który nie pełni funkcji ani w przedsiębiorstwie państwowym, ani w państwowej jednostce organizacyjnej, ani w organizacji spółdzielczej, samorządowej, zawodowej, ani w innej społecznej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, do wykonania obowiązków charakterze niepieniężnym obciążających inny podmiot. Orzecznictwo sądów stoi bowiem jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Generalnie można zatem powiedzieć, że wykładnia językowo - logiczna (zwana także gramatyczną) polega na odkodowaniu norm prawnych na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów z dnia 22 czerwca 1998 r. (sygn. akt FPS 9/97) podkreślił, że dokonując interpretacji tekstu prawnego, trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich a nie innych słów, i nie można a priori przyjmować, iżby określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. Podobnie też w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1996 r. III CZP 52/96 wyrażono pogląd, że "według utrwalonych w orzecznictwie zasad interpretacji przepisów prawa podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa, a dopiero wtedy, gdy ta zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, sięga się do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenia: z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 i z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r. III CRN 50/92 - OSNCP 1993, z. 10, poz. 181, które zgodnie stwierdzają, że w drodze "wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy", a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wprost wynikać z ustawy)".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż dokonywanie przez organ administracji publicznej wykładni rozszerzającej przepisu art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z powołaniem się na względy celowościowe, nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. W szczególności zaś niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie pojęcia państwowych jednostek organizacyjnych o swoistego rodzaju państwowe jednostki organizacyjne, czy też próba zaliczenia do społecznych osób prawnych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Dokonując takiej wykładni art. 120 § 2 omawianej ustawy organy orzekające w sprawie naruszyły regułę interpretacji ścieśniającej, która winna być stosowana wszędzie tam, gdzie ustawodawca nakłada określony podmiot obowiązki.

Stwierdzenie zasadności podniesionego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, stanowi wystarczającą podstawę konieczności usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń organów administracyjnych tę wadę prawną zawierających. Z tego też względu nie wymagały rozpatrzenia pozostałe zarzuty podniesione przez stronę skarżącą.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji publicznej obu instancji, rozpoznając niniejszą sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego przez błędne ich zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 3 cyt. ustawy w zw. z § 14 ust. 2 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).