Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 661/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 269
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi S.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną tu decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] określające S.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2002 r. w kwocie [...] zł oraz wysokość zaległości podatkowej za ten miesiąc w wysokości [...] zł, powołując się na art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, że podczas kontroli podatkowej w [...] r. ustalono, iż PH A dokonało obrotu olejem opałowym oraz innymi produktami rafinacji ropy naftowej. Podatnik nie posiadał jednak pełnej dokumentacji dotyczącej transakcji, ponieważ brak było faktur zakupu, faktur sprzedaży, świadectw jakości, dokumentów wydania sprzedawanych produktów oraz oświadczeń o wykorzystaniu oleju opałowego złożonych przez nabywców. Tym samym ustalono, że PH A dokonało sprzedaży oleju opałowego niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w warunkach nie pozwalających na zastosowanie obniżonej stawki podatku akcyzowego.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie prawa poprzez niewnikliwe rozpoznanie sprawy, nie zapoznanie się z dowodami zgromadzonymi przez ABW w K., z których wynikała sytuacja firmy. Nie zwrócenie się do tego organu o udzielenie dokumentacji spowodowało, że sprawa nie zakończyła się pozytywnie, stwierdziła strona.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania przedstawił następującą ocenę prawną i faktyczną:

Według art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat (...). Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. W tej sprawie skutecznie zastosowano środek egzekucyjny, a tym samym przerwano bieg terminu przedawnienia, ponieważ [...] S.M. odebrał tytuły wykonawcze wystawione [...], a [...] dokonał wpłaty części zaległości u poborcy podatkowego, ponadto [...] skutecznie dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku [...] w W.

Przechodząc do istoty sprawy, organ odwoławczy przypomniał, że protokół z kontroli podatkowej doręczono stronie [...].

W toku kontroli ustalono, że w okresie nią objętym S.M. dokonywał obrotu olejem opałowym, z którego 60% lub więcej objętościowo destyluje przy 3500 C, w przypadku gdy sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele opałowe.

Następnie organ wskazał cztery podmioty, które były dostawcami oleju opałowego w miesiącu grudniu 2002 r. oraz siedem podmiotów, które były jego odbiorcą.

Na podstawie dokumentacji ustalono, że S.M. dokonywał swoim dostawcom płatności w formie przelewów, bądź w formie kompensat, jak również wpłat gotówkowych, przy czym do części transakcji brak było dokumentów potwierdzających rozliczenia pomiędzy kontrahentami.

Podczas postępowania ustalono również, że nabywcy oleju opałowego nie figurują w ewidencji działalności gospodarczej, bądź tez zostali z niej wykreśleni oraz, że nie figurują w rejestrze podatników właściwych urzędów skarbowych.

Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. przedstawił obowiązujące regulacje prawne dotyczące obrotu olejem opałowym:

Zgodnie z art. 1 ust. 1, art. 2, art. 34 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), reguluje ona opodatkowanie podatkiem akcyzowym, któremu podlega między innymi sprzedaż towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy.

Według art. 35 ust. 1 pkt 3, obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na sprzedawcy wyrobów akcyzowych, natomiast zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a-c, obowiązek podatkowy:

1) w przypadku olejów opałowych oraz olejów napędowych, jeżeli sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele inne niż opałowe, powstaje:

a) dla podatników sprzedających te wyroby, z zastrzeżeniem lit. b), z chwilą tej sprzedaży na cele inne niż opałowe,

b) dla podatników sprzedających te wyroby na stacjach paliw przy użyciu odmierzaczy paliw ciekłych - z dniem stwierdzenia posiadania wyrobów na cele inne niż opałowe,

c) dla podatników nabywających te wyroby - z dniem nabycia tych wyrobów i przeznaczenia ich następnie na cele inne niż opałowe, a jeżeli tego dnia nie można ustalić - z dniem stwierdzenia przez upoważniony organ, że posiadane wyroby nie są przeznaczone na cele opałowe.

Podstawę opodatkowania akcyzą stanowi, z zastrzeżeniem ust. 2-3, obrót wyrobami akcyzowymi. Jeżeli stawki akcyzy ustalane są kwotowo, podstawą opodatkowania jest ilość wyrobów akcyzowych (art. 36 ust. 1 i 3).

Stawki akcyzy w stosunku do ceny sprzedaży u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu wynoszą odpowiednio u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą na terytorium RP i u importera, dla: paliw do silników (załącznik nr 6, poz. 1) 80% i 400%, pozostałych wyrobów 25% i 40% (art. 37 ust. 1 pkt 2 i 5).

Na podstawie delegacji ustawowej z art. 37 ust. 2, Minister (...) może w drodze rozporządzenia obniżać te stawki w zależności od rodzaju wyrobów akcyzowych.

Rozporządzeniem z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269) Minister Finansów określił między innymi dane, które powinny zawierać faktury wystawiane przez podatników podatku akcyzowego; obniżki stawek akcyzy oraz warunki ich stosowania.

Według § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, stawki podatku akcyzowego, wymienione w art. 37 ust. 1 ustawy obniża się, z zastrzeżeniem ust. 2, do wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju, z wyłączeniem wyrobów wymienionych w poz. 13 i 19 załącznika nr 6 do ustawy.

Natomiast zgodne z § 4 ust. 4 rozporządzenia, wyroby wymienione w poz. 12 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w poz. 14 pkt 3 lit. b) i lit. c) tiret pierwsze załącznika nr 3 do rozporządzenia podlegają oznaczeniu nieusuwalnym znacznikiem i zabarwieniu barwnikiem na czerwono, w sposób określony w ust. 4.

Jeżeli wyroby określone w § 4 ust. 1 nie są prawidłowo oznaczone lub nie są zabarwione na czerwono, lub są przeznaczone na inne cele niż opałowe, lub nie spełniają warunków wskazanych w § 4 ust. 4, stosuje się dla wyrobów wymienionych:

1) w poz. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia - stawki podatku akcyzowego określone w poz. 11 pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia,

2) w poz. 14 pkt 3 lit. b) i c) załącznika nr 3 do rozporządzenia - stawki podatku akcyzowego określone w poz. 14 pkt 3 lit. a) załącznika nr 3 do rozporządzenia (§ 5).

Organ odwoławczy zwrócił dalej uwagę na to, że uprawnienie do zastosowania obniżonych stawek podatku wiąże się ściśle z obowiązkiem uzyskania przez sprzedawcę oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, o czym stanowi § 6 rozporządzenia wykonawczego:

§ 6. 1. Podatnik sprzedający wyroby określone w § 4 ust. 1 jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży:

1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 12 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT,

2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż.

2. Oświadczenie, określone w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać co najmniej:

1) imię i nazwisko nabywcy,

2) adres zamieszkania nabywcy,

3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego,

4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2,

5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych,

6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.

Z kolei, według § 6 ust. 4 i 5, podatnik jest obowiązany do przechowywania dokumentacji, o której mowa w ust. 1 i 2, w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym dokumenty te wystawiono. W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1-3, przepisy § 5 stosuje się odpowiednio.

Powołując się zatem na te przepisy, Dyrektor Izby Celnej w K. wyraził pogląd, iż warunkiem koniecznym do zastosowania obniżonej stawki akcyzowej jest uzyskanie przez sprzedawcę od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju opałowego. Brak takiego oświadczenia powoduje, że nie są spełnione przesłanki od stosowania niższej stawki podatkowej, co oznacza, że późniejsze zużycie wyrobu w celach opałowych nie daje możliwości do stosowania obniżonej stawki, gdyż jej byt jest uzależniony tylko od warunków formalnych istniejących w momencie sprzedaży.

Oświadczenie, o którym mowa, jest materialnoprawnym warunkiem dla zastosowania przez sprzedawcę oleju opałowego preferencyjnej stawki podatkowej, natomiast z proceduralnego punktu widzenia, takie oświadczenie jest dowodem sprzedaży wyrobu na zadeklarowane cele opałowe. Z kolei, brak takiego oświadczenia powoduje, że podatnik został pozbawiony uprawnienia do zastosowania stawki preferencyjnej, a co za tym idzie stosuje się tutaj stawki podatku, jak dla oleju napędowego.

W tej sprawie, podatnik nie dysponował oświadczeniami spełniającymi wymogi określone przepisami prawa, ponieważ nie spełniają ich oświadczenia bez daty oraz z brakiem danych dotyczących nabywcy, jak również bez podpisu - zresztą nie dotyczące grudnia 2002 r.

Wobec tych faktów, koniecznym było zastosowanie § 5 wskazanego już rozporządzenia wykonawczego w zakresie dotyczącym stawki podatku akcyzowego.

Podstawę opodatkowania stanowiła ilość oleju opałowego sprzedanego w grudniu 2002 r. – [...] litrów, ustalona na podstawie wskazanych w uzasadnieniu decyzji faktur.

Na końcu Dyrektor Izby Celnej w K. odniósł się do pozostałych zarzutów strony podniesionych w piśmie z [...] powołując się przy tym na orzecznictwo sądowe. Wyjaśnił zatem, że nie naruszono wskazanych tam przepisów Ordynacji podatkowej, jak również konstytucyjna była podstawa prawna rozstrzygnięcia, ponieważ § 5 rozporządzenia wykonawczego mający zastosowanie w sprawie nie jest niezgodny z Konstytucją RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zarzuciła naruszenie: art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 3, art. 6, art. 13, art. 15, art. 17 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), wnosząc o uchylenie decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu zaprezentowano następującą argumentację: organ odwoławczy dokonał rozstrzygnięcia w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz stanem faktycznym sprawy, niekonstytucyjna była podstawa prawna decyzji, co wynika z wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Go 168/08, jak również uchwały NSA z 16 listopada 2007 r., sygn. I FSK 792/07. W ocenie strony, zaskarżona decyzja już tylko z tego powodu powinna zostać uchylona, niezależnie od tego, że w toku postępowania naruszono podstawowe zasady postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów przypomniał, że skoro bezspornie ustalono, iż kontrahentami strony były podmioty nieistniejące, bądź nie prowadzące działalności gospodarczej, to tym samym ustalono, że sprzedawane wyroby były przeznaczone na cele inne niż opałowe, co powoduje, że zastosowanie miał konstytucyjny § 5 rozporządzenia wykonawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyraża następujące stanowisko w tej sprawie:

Zasadniczym zagadnieniem spornym jest tutaj ustalenie, czy według § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269), wyrób w postaci oleju opałowego zabarwiony na czerwono sprzedawany przez skarżącego w grudniu 2002 r. był przeznaczony na cele inne niż opałowe, ponieważ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy podatkowe ustaliły, że ilość [...] litrów oleju opałowego wobec braku oświadczeń, o jakich mowa w § 6 tego rozporządzenia podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych wynikających z przepisów art. 1 ust. 1, art. 2, art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 1 i 3, art. 37 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Zgodnie z tymi przepisami, obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na sprzedawcy wyrobów akcyzowych, między innymi w przypadku olejów opałowych oraz olejów napędowych, jeżeli sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele inne niż opałowe, a obowiązek ten powstaje dla podatników sprzedających te wyroby z chwilą tej sprzedaży na cele inne niż opałowe. Podstawę opodatkowania akcyzą stanowi tu obrót wyrobami akcyzowymi, jeżeli stawki akcyzy ustalane są kwotowo, podstawą opodatkowania jest ilość wyrobów akcyzowych. Stawki akcyzy w stosunku do ceny sprzedaży u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu wynoszą odpowiednio u podatników dokonujących czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą na terytorium RP i u importera, dla: paliw do silników (załącznik nr 6, poz. 1) 80% i 400%, pozostałych wyrobów 25% i 40%.

Należy tutaj podkreślić, że skoro omawiane rozporządzenie określa obniżki stawek akcyzy określonych w art. 37 ust. 1 ustawy oraz warunki ich stosowania, to tym samym wprowadza rygorystyczne zasady odstępstwa od stawki ustawowej, ponieważ zastosowanie każdej preferencji podatkowej zawsze wiąże się ze ścisłym spełnieniem obowiązujących w tym zakresie wymogów.

Inaczej mówiąc, aby skorzystać z preferencji w podatku akcyzowym, podatnik musi spełnić łącznie wszystkie wymogi wskazane w przepisach wykonawczych wydanych na mocy delegacji ustawowej, które to przepisy zastosowanie preferencji regulują uzupełniając regulacje ustawową.

W szczególności, w rozpoznawanym tutaj wypadku, aby preferencyjna stawka miała zastosowanie sprzedawca oleju opałowego S.M. był obowiązany w przypadku tej sprzedaży osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego wyrobu. To oświadczenie mogło być złożone w wystawianej fakturze VAT, lub odrębnie i powinno wówczas zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT.

Należy podkreślić, że w grudniu 2002 r. nie było przypadku sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, co powoduje, że skarżący nie miał obowiązku uzyskania od takiego nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe, oświadczenia dołączanego do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy.

Skoro w tej sprawie prawidłowo ustalono, że pomimo przypadków sprzedaży w grudniu 2002 r. oleju opałowego jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej (dwie spółki cywilne) oraz osobom fizycznym (czterem), które nie prowadziły działalności gospodarczej, oraz to, że podmioty te jako nie prowadzące działalności gospodarczej nie były uprawnione do złożenia oświadczenia, o jakim mowa w § 6 ust. 1, a także, iż oświadczeń, o których mowa w ogóle nie złożono, to tym samym bezspornym jest, że w rozumieniu § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, wyrób w postaci oleju opałowego zabarwiony na czerwono sprzedawany przez skarżącego był przeznaczony na cele inne niż opałowe.

Według § 6 wskazanego rozporządzenia, S.M., jako podatnik sprzedający wyroby akcyzowe, w przypadku tej sprzedaży miał obowiązek uzyskania oświadczenia o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe i skoro tego obowiązku nie wypełnił, to tym samym obniżona stawka akcyzy zastosowania mieć nie mogła.

Z woli ustawodawcy omawiane oświadczenie jest ściśle sformalizowane i powinno zawierać wszystkie wskazane w § 6 ust. 2 elementy: imię i nazwisko nabywcy, adres zamieszkania nabywcy, określenie ilości nabywanego oleju opałowego, określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych, datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie.

Należy ponadto podkreślić, że jeśliby nabywcy takie oświadczenia złożyli, to zgodnie z § 6 ust. 4 i 5, podatnik sprzedający olej opałowy był obowiązany do ich przechowywania w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym dokumenty wystawiono pod rygorem zastosowania ustawowej stawki akcyzy.

W tej sprawie, gdyby oświadczenia uzyskano, obowiązek ich przechowywania skończyłby się w 2007 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej tutaj decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, iż skoro ustalenia faktyczne są prawidłowe, to zarzuty strony podniesione tak w odwołaniu, jak i w skardze jako chybione nie mogły odnieść zamierzonego skutku w sprawie podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem:" Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Tak, więc Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie.

Zarzuty postawione organom podatkowym w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez te organy art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz pozostałych wskazanych w skardze przepisów prawa. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Sąd w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.