Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1713/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, 7ust. 1 pkt 5, 27 ust.5
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

I SA/ Wr 1713/02 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak Sędzia WSA Andrzej Cisek- sprawozdawca Sędziowie: Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Agnieszka mazurek po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.M. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 rok, zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę oraz dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.- S. M. z dnia [...]nr [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

UZASADNIENIE

W dniu [...]Urząd Skarbowy W. S. M. przeprowadził kontrolę podatkową u podatnika W. M., prowadzącego działalność gospodarczą we W., w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2000 r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolujący stwierdzili uchybienia dotyczące stosowania stawki podatku należnego z tytułu dokonanej przez podatnika sprzedaży własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, niewłaściwy termin rozliczenia tego podatku a także zawyżenie podatku naliczonego powstałe na skutek odliczenia zakupu nagrywarki, która nie znajdowała się jednak w miejscu prowadzenia przez podatnika działalności.

Ustalono, iż podatnik w kontrolowanym okresie (w dniu [...]) dokonał sprzedaży własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu nr [...] przy ul. Ż. [...] we W. (akt notarialny Rep. [...]z dnia [...]). Cena sprzedaży wyniosła [...]Podatnik udokumentował tę sprzedaż fakturą VAT nr [...]z dnia [...]w której sprzedaż ujęto jako zwolnioną od podatku VAT, następnie wykazano ją, również jako zwolnioną, w złożonej za miesiąc luty 2000r deklaracji VAT-7. Ponieważ jednak, jak stwierdzili kontrolujący, sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu nie jest sprzedażą towaru w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy VAT, nie jest to sprzedaż zwolniona od opodatkowania podatkiem VAT, ale sprzedaż nie podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT, nadto powinna być ona zadeklarowana w miesiącu styczniu 2000 r.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia kontroli, Urząd Skarbowy W. S. M. wydał dnia [...]zaskarżoną decyzję (nr [...]) określającą za miesiąc styczeń 2000 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...]kwotę zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości [...]oraz kwotę odsetek na dzień wydania decyzji w wysokości [...]. W powyższej decyzji ustalono także dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]. Urząd Skarbowy stwierdził, że podatnik zmniejszając podatek należny o podatek naliczony przy zakupie nagrywarki udokumentowanym fakturą nr

2

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

VAT [...]z dnia [...] (wartość netto [...]., podatek VAT [...]) naruszył przepis art. 25 ust. I pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (dalej - PTU), zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przedmiotowa nagrywarka nie znajdowała się bowiem w czasie kontroli w miejscu prowadzenia przez stronę działalności, nie została ujęta w ewidencji środków trwałych ani w ewidencji wyposażenia, których to ewidencji podatnik nie prowadził. Na swoje oświadczenie, że nagrywarka została zniszczona, podatnik nie przedstawił zaś żadnych dowodów. W wydanej decyzji organ pierwszej instancji uznał także, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, do której doszło w dniu [...]była sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a nie sprzedażą zwolnioną od tego podatku, jak uznał podatnik. Nadto, ponieważ do sprzedaży doszło w dniu [...], należało zaewidencjonować ją w rozliczeniu za miesiąc styczeń 2000 r., a nie luty 2000 r. Powyższe stwierdzenie stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji określającej.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu W.M. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Podatnik stwierdził, iż organ pierwszej instancji powołując się w decyzji określającej za styczeń 2000 r. na rozporządzenie w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów z dnia [...]naruszył zasadę nie działania prawa wstecz. Odwołujący nie zgodził się również z twierdzeniem organu I instancji, iż nabyta przez niego nagrywarka CD-RW 4x4x24 [...] nie służy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a zatem podatek naliczony przy jej nabyciu nie może zostać odliczony. Służyła ona, jak stwierdzono w odwołaniu, do wykonywania kopii danych w celu ich archiwizacji. Ponadto strona odwołująca się twierdziła, że w wydanej decyzji bezzasadnie przyjęto, iż do sprzedaży własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu doszło w miesiącu styczniu, a "faktura musiała być wystawiona [...]". Powołała się przy tym na zapis art. 6 ust. 4 ustawy PTU, który zdaniem podatnika został pominięty w postępowaniu podatkowym. Odwołujący się stwierdził, iż faktura

3

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

potwierdzającą powyższą sprzedaż mogła być wystawiona między [...]a [...], a ponieważ wystawiona została dnia [...], przepisy prawa podatkowego nie zostały naruszone. Podatnik zwrócił także uwagę na czas trwania postępowania kontrolnego, które, jak stwierdzono w odwołaniu, trwało od września 2000 r. do stycznia 2002 r.

Izba Skarbowa we W., po zbadaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznała, iż decyzja Urzędu Skarbowego jest w świetle obowiązujących przepisów prawnych uzasadniona i w związku z powyższym utrzymała ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumenty organu pierwszej instancji, uznając je za zasadne.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej strona skarżąca wskazała, iż w przedmiotowej decyzji organ podatkowy bezpodstawnie odmówił stronie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie nagrywarki CD-RW 4x4x24 [...] Podatnik podkreśla, że wykorzystywał nagrywarkę dla celów gospodarczych, co potwierdza także zmiana dokonana przez niego w dniu [...]we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Zmianą tą podatnik rozszerzył swą działalność gospodarczą o produkcję programów komputerowych; montaż i składanie komputerów - w zakresie nie wymagającym koncesji i zezwoleń. Skarżący stwierdził jednocześnie, iż sam zniszczył nagrywarkę w sposób, który "pominął milczeniem przed paniami z Urzędu Skarbowego. W tej chwili jest zażenowany".

Podatnik podniósł także, iż w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wskazano termin, w jakim powinien był uwzględnić sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Ponieważ była to sprzedaż nie podlegająca podatkowi od towarów i usług, czego strona nie kwestionuje, nie powinno się do niej stosować przepisów ustawy o PTU. Z drugiej strony z zaskarżonej decyzji wynika, iż w tej sytuacji należy zastosować art. 20 ust. 2 ustawy PTU, oraz to iż skarżący powinien był wystawić fakturę VAT. "Skoro podatnik musiał wystawić fakturę VAT, to z pewnością dotyczy go przepis o fakturach, a w szczególności art.6 ust.4 ustawy o PTU" a z tego przepisu wynika, iż dokonując sprzedaży w dniu [...]fakturę mógł wystawić do dnia [...], a więc postąpił prawidłowo rozliczając przedmiotową sprzedaż w lutym 2000 r. W dalszej części skargi podatnik stwierdził,

4

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

iż ustalenie przez organy podatkowe kwoty zobowiązania dodatkowego było niesłuszne, gdyż w złożonej deklaracji nie została wykazana kwota zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższa od należnej. Skarżący podniósł także zarzut określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości w wyniku błędnego zastosowania art. 20 ust. 2 ustawy PTU. Zdaniem strony podatek naliczony został wykazany prawidłowo w złożonej za styczeń 2000 r. deklaracji podatkowej, gdyż od podatku należnego nie odliczono podatku naliczonego przy zakupie własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Urząd Skarbowy mimo to określił podatek naliczony w innej wysokości niż wykazano w deklaracji, nie podając jednocześnie podstawy prawnej swojego działania. Ponadto pominięto podatek naliczony w wysokości [...], nie rozliczony w poprzednich miesiącach.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wskazała, że w złożonej skardze podatnik podkreśla, że wykorzystywał zakupioną w dniu [...]nagrywarkę dla celów gospodarczych, a nie mógł uprawdopodobnić jej zniszczenia, gdyż zniszczył ją sam. Zdaniem strony przeciwnej należy uznać, że takie wyjaśnienie składane przez podatnika dopiero na etapie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być wiarygodne, jeżeli nie znajduje potwierdzenia w żadnych dowodach. W. M. wielokrotnie miał możliwość złożenia wyjaśnień co do okoliczności w jakich nagrywarka została zniszczona, jednak z prawa tego, zarówno w trakcie postępowania kontrolnego, jak i w trakcie postępowania podatkowego przed organami obu instancji nie skorzystał. Dodać należy iż powszechnie obowiązującą zasadą prawa podatkowego jest to, że jeśli ktoś z określonych faktów zamierza wywodzić określone skutki prawne, winien fakty te udowodnić, czego strona w prowadzonym postępowaniu nie uczyniła, nie wykazując żadnej aktywności w kierunku wyjaśnienia okoliczności utraty nagrywarki. Tak więc z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających i dokumentujących zniszczenie nagrywarki w sposób opisany w złożonej skardze, wyjaśnienia podatnika, zdaniem Izby Skarbowej, są niewystarczające. Skoro więc brak jest podstaw do zaliczenia wydatku na zakup nagrywarki na podstawie art. 22 ust. I ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 1993 r., nr. 90, poz. 416 ze zm.) do kosztów uzyskania przychodów ,tym samym nie

5

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy PTU.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wskazano termin, w jakim powinien był uwzględnić sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, wskazano, że skoro sprzedaż tego prawa nie była czynnością podlegającą przepisom ustawy VAT, to podatnik nieprawidłowo zastosował się, wykazując tę sprzedaż w miesiącu lutym 2000 r., do terminów wynikających z art. 6 ust. 4 PTU. Sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu należało uwzględnić w momencie, w którym została dokonana. Ponieważ rozporządzający skutek sprzedaży wystąpił w dniu [...]należało uwzględnić ją w miesiącu styczniu 2000 r. Natomiast ani w decyzji Urzędu Skarbowego, ani w decyzji Izby Skarbowej nie padło stwierdzenie, iż podatnik powinien był udokumentować tę sprzedaż fakturą VAT.

Izba Skarbowa wskazała, że prawidłowym było jednocześnie powołanie się przez organy podatkowe na zapis art. 20 ust. 2 PTU, gdyż przewiduje on zasady określania podatku naliczonego do odliczenia w przypadku, gdy u podatnika obok sprzedaży opodatkowanej występuje sprzedaż nie podlegająca podatkowi VAT, a taka właśnie sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce. Takie rozumienie przepisu art. 20 ust. 2 PTU poparte jest orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 5.10. 2000 r. (sygn. III RN 21/00) stwierdził, iż zgodnie z tym przepisem: "Podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związaną ze sprzedażą nie podlegającą podatkowi VAT". Ponieważ, jak stwierdzono wyżej, u W. M. w miesiącu styczniu 2000 r. wystąpiła sprzedaż nie podlegająca podatkowi VAT, podatnik powinien był określić i zadeklarować podatek naliczony w wysokości obliczonej za pomocą tzw. struktury sprzedaży.

Izba Skarbowa stwierdziła też, iż organy podatkowe określiły podatek naliczony w wysokości innej niż zadeklarował podatnik nie dlatego że, jak wskazano w skardze, pomniejszył on podatek należny o podatek naliczony przy zakupie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu (ten przy sprzedaży nie podlegającej podatkowi VAT nie wystąpił) ale dlatego, że określił i zadeklarował podatek naliczony w nieprawidłowej wysokości, pomijając fakt, iż dokonał również

6

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

sprzedaży nie podlegającej podatkowi VAT. W takiej sytuacji organ podatkowy zobowiązany był do zmiany dokonanego przez podatnika rozliczenia, a prawidłową kwotę podatku naliczonego określono na podstawie art. 20 ust.3 ustawy PTU w wysokości odpowiadającej procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych w wartości sprzedaży ogółem. Nie można więc zgodzić się z zarzutem podatnika, iż organy skarbowe nie wskazały podstawy prawnej zmiany dokonanego przez podatnika rozliczenia.

Odpowiadając na zarzut określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości w wyniku nieuwzględnienia podatku naliczonego w kwocie [...]nie rozliczonego przez podatnika w grudniu 1999 r. Izba Skarbowa stwierdziła, iż W. M. w złożonej w dniu [...]deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 r. w przeznaczonej do tego poz. 39 deklaracji wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...], jednak w wyniku stwierdzonych w grudniu 1999r. nieprawidłowości Urząd Skarbowy zmienił rozliczenie podatnika określając za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości [...].

Jednocześnie Izba Skarbowa zgodziła się z podniesionym w skardze zarzutem dotyczącym ustalenia zobowiązania dodatkowego.

W konkluzji jednak Izba Skarbowa we W. nie znalazła przesłanek uzasadniających żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji i podtrzymując stanowisko w niej wyrażone wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...]do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy

7

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż zasługuje ona w części na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd zważył, iż przedmiotem sprawy jest prawidłowość rozliczenia się z budżetem państwa w zakresie podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do kwestii zawyżenia podatku naliczonego na skutek odliczenia podatku od zakupionej nagrywarki to Sąd podziela w pełni stanowisko organów podatkowych. Skoro podatnik powoływał się na zniszczenie nagrywarki powinien był w postępowaniu podatkowym przynajmniej uprawdopodobnić tę okoliczność. Organy podatkowe zasadnie powołały się na przyjmowaną w prawie podatkowym zasadę, zgodnie z którą, jeśli ktoś z określonych faktów zamierza wywodzić określone skutki prawne, winien fakty te udowodnić, czego strona w prowadzonym postępowaniu nie uczyniła, nie wykazując żadnej aktywności w kierunku wyjaśnienia okoliczności utraty nagrywarki. Tak więc z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających i dokumentujących zniszczenie nagrywarki w sposób opisany w złożonej skardze, wyjaśnienia podatnika w tym zakresie są niewiarygodne. Skoro więc brak było podstaw do zaliczenia wydatku na zakup nagrywarki na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do kosztów uzyskania przychodów, tym samym nie przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy PTU.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wskazano termin, w jakim powinien był uwzględnić sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu, należy podzielić stanowisko Izby Skarbowej, że skoro sprzedaż tego prawa nie była czynnością podlegającą przepisom ustawy VAT, to podatnik nieprawidłowo zastosował się, wykazując tę

8

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

sprzedaż w miesiącu lutym 2000 r., do terminów wynikających z art. 6 ust. 4 PTU. Sprzedaż własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu należało uwzględnić w momencie, w którym została dokonana. Ponieważ rozporządzający skutek sprzedaży wystąpił w dniu [...]należało uwzględnić ją w miesiącu styczniu 2000 r.

Zasadne było przy tym odwołanie się przez organy podatkowe do przepisu art. 20 ust. 2 PTU, gdyż przewiduje on zasady określania podatku naliczonego do odliczenia w przypadku, gdy u podatnika obok sprzedaży opodatkowanej występuje sprzedaż nie podlegająca podatkowi VAT, a taka właśnie sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce. Ponieważ, jak stwierdzono wyżej, u W. M. w miesiącu styczniu 2000 r. wystąpiła sprzedaż nie podlegająca podatkowi VAT, podatnik powinien był określić i zadeklarować podatek naliczony w wysokości obliczonej za pomocą tzw. struktury sprzedaży.

Ponieważ podatnik określił i zadeklarował podatek naliczony w nieprawidłowej wysokości, pomijając fakt, iż dokonał również sprzedaży nie podlegającej podatkowi VAT organ podatkowy zobowiązany był do zmiany dokonanego przez podatnika rozliczenia, a prawidłową kwotę podatku naliczonego określono na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy PTU w wysokości odpowiadającej procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych w wartości sprzedaży ogółem. Nie można więc zgodzić się z zarzutem podatnika, iż organy skarbowe nie wskazały podstawy prawnej zmiany dokonanego przez podatnika rozliczenia.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego jakoby doszło do określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości w wyniku nieuwzględnienia podatku naliczonego w kwocie [...]nie rozliczonego przez podatnika w grudniu 1999 r. należy zważyć, że podatnik w złożonej w dniu [...]deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 r. w przeznaczonej do tego poz. 39 deklaracji wykazał kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]. Jednak w wyniku stwierdzonych w grudniu 1999 r. nieprawidłowości Urząd Skarbowy zmienił rozliczenie podatnika określając za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości [...].

Kolejny zarzut podnoszony przez podatnika dotyczy ustalenia kwoty zobowiązania dodatkowego i zasadność tego zarzutu nie była kwestionowana przez

9

Sygnatura akt I S.A./Wr 1713/02

Izbę Skarbową. W tym kontekście Sąd wskazuje jedynie, iż zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy PTU razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Zgodnie z kolei z ustępem 6 przytaczanego przepisu w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Dotyczy to również różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1.

Należy wszakże zważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 r. (OTK 1988/3/30) orzekł, że przepisy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy PTU są niezgodne z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby za ten sam czyn sankcji administracyjnej określonej przez przepisy podatkowe jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe (por. również wyrok SN z 6.01.1999 r., III RN 99/98, OSNP 1999/20/635 oraz wyrok NSA z 25.04.2001 r. IHSA 236/00)

Biorąc powyższe stanowisko pod uwagę Sąd uznaje, że opisany wyżej zarzut strony skarżącej za uzasadniony.

Biorąc powyższe uchybienia organów podatkowych Sąd zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia przedmiotowych decyzji Kolegium.

O kwestii wykonalności zakwestionowanych decyzji orzeczono zgodnie z art. 152 powołanej wyżej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.