Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2967/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 i ust. 2; art. 64c; art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi H. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej H. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1382/14, oddalił skargę H. S.A. z siedzibą w [...] (zwaną dalej "skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

W dniu [...] lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1382/14 w sprawie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia:

1. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1382/14 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2. zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę 2125 (dwa tysiące sto dwadzieścia pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozstrzygnięcia sądów obu instancji zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dnia [...] września 2013 r. w miejscowości Wysoka, na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd, składający się z czteroosiowego ciągnika oraz czteroosiowej naczepy. Pojazdem tym wykonywany był przejazd drogowy w imieniu skarżącej. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, który kierowca podpisał bez uwag. W wyniku pomiarów stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

1. nacisk 28,7 t na podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 9,71t;

2. rzeczywista masa całkowita pojazdu 67,9 t - przekroczenie o 27,9 t;

3. długość pojazdu 22,17 m - przekroczenie dopuszczalnej długości o 5,67m,

4. szerokość pojazdu 4,05 m - przekroczenie o 1,5 m.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżąca karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia Kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., art. 64 ust. 1 i ust. 2; art. 64c; art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), dalej p.r.d. oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), dalej u.d.p. oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), dalej rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Główny Inspektor Transportu Drogowego przypomniał wyniki pomiarów wykonanych podczas kontroli. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że pomiaru wysokości dokonano przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem wzorcowania wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...], natomiast pomiaru długości i szerokości pojazdu dokonano przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2013 r. Organ odwoławczy ustalił, że droga krajowa nr [...], na której zatrzymano skontrolowany pojazd została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. W tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy stwierdził, że karę pieniężną należało nałożyć na skarżącą jak za brak zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu: lit. a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I - VI, lit. b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył przy tym, że przekroczenie szerokości pojazdu powyżej 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP, czy rzeczywistej masy całkowitej wynoszącej 60 t zawsze powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Zatem już samo stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnej szerokości pojazdu o 1,5 m w stosunku do dopuszczalnych 2,55 m, (tj. o wartość 58,82%) czyli o wartość większą niż 20% od dopuszczalnej, powoduje wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie dokonał wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby skarżącą z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 p.r.d. Wyjaśnił jednocześnie, że przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] maja 2013 r., a wagi przy pomocy których zważono ww. pojazd – tj. do pomiarów statycznych typu LP 600, w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 marca 2015 r. i do 31 maja 2015 r. Organ podał, że owe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, jak również kierowca ów został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Odnośnie kwestii ilości pomiarów osi kontrolowanego ośmioosiowego pojazdu członowego Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że z treści tabeli zawartej w protokole kontroli wynika, że dokonano pomiaru "siedmiu" osi pojazdu. Zauważył przy tym, że organ I instancji zakwalifikował dwie sąsiednie osie ciągnika jako oś podwójna, dokonując sumowania nacisków tych osi i wpisując wynik łączny w tabeli. Natomiast zdaniem organu II instancji należy ją zaliczyć do osi wielokrotnych niesklasyfikowanych, a więc osi nie posiadającej dopuszczalnej normy nacisku. Dlatego czteroosiowy ciągnik wg. Głównego Inspektora Transportu Drogowego składał się z pojedynczej osi nienapędowej i osi wielokrotnej złożonej z trzech osi składowych. Brak jest tym samym jakichkolwiek wątpliwości co do ilości pomiarów osi pojazdu członowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego - ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i przepisów procesowych – art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 8, art. 10 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a.

W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie obu ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi odwołała się do twierdzenia, że wagi przy pomocy których dokonano pomiarów ww. pojazdu nie były do tego przeznaczone. Wskazała, że "orzecznictwo sądów administracyjnych już wcześniej przyznawało jej rację w analogicznych sprawach" Jako przykład przywołała sprawę o sygn. akt VI SA/Wa 1004/13 oraz stanowisko GUM zawarte w piśmie z [...] stycznia 2014 r. , którego kopię załączyła do skargi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na poparcie swoich twierdzeń odnośnie użytych wag powołał się na dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2013 r., tj. w sprawach sygn. akt II GSK 2280/11 i II GSK 2281/11.

Sąd I instancji oddalając skargę na wstępie przytoczył treść art. 4 pkt 25, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32 poz. 262).

Mając na uwadze treść ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. co do poczynionych ustaleń w zakresie wyników ważenia pojazdu. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko skarżącej odnoszące się do zastosowania niewłaściwych wag pomiarowych użytych do ważenia kontrolowanych pojazdów tj. wag przenośnych do pomiarów statycznych typu LP 600. W tym kontekście podkreślił, że zasady użytkowania urządzeń określają bezpośrednio ich producenci (w tym przypadku instrukcja obsługi wagi LP 600), co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zawarte zarówno w świadectwach homologacji oraz certyfikatach zatwierdzenia typu urządzenia (WE nr PL 05004) oraz świadectwach legalizacji (dla nr wag LP 600 wykorzystanych w rozpatrywanej sprawie). Z dokumentów tych wynika, że waga nieautomatyczna LP 600 służy do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag lub ich odpowiedniej konfiguracji w zależności od rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów). Wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych typu LP 600 nie posiadają zatem homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisków osi wielokrotnych. Brak możliwości dokonywania na podstawie wskazań tego typu wag pomiarów (wyników sumarycznych nacisków kół i osi) wynika także z samej Instrukcji obsługi wag LP 600, których przeznaczenie zostało przez producenta (I.) wskazane na str. 3 Instrukcji obsługi. Wynika z niej jednoznacznie, że wagi te są przeznaczone tylko do statycznych pomiarów nacisku kół lub osi (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 3661/13).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o tym, że dokonywanie sumarycznych pomiarów może prowadzić do niezgodności ze stanem faktycznym (nieodpowiadającym rzeczywistości) najlepiej świadczy "Instrukcja postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzona zarządzeniem Głównego Inspektora nr 3/2006 z dnia 7 lutego 2006 r., zgodnie z którą polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych (typu SAW i LP 600), o 200 kg i 2% celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Na powyższe nieprawidłowości w ustaleniach kontrolnych ww. Inspekcji zwróciła uwagę nie tylko Najwyższa Izba Kontroli, o czym mowa w odwołaniu, jak również w załączonym do skargi dokumencie Prezes Głównego Urzędu Miar z [...] stycznia 2014 r.

Pomimo powyższych uchybień, w ocenie Sądu I instancji wskazane nieprawidłowości okazały się niewystarczające do uwzględnienia skargi bowiem nałożona na skarżącą kara administracyjna dotyczyła także przekroczenia wymiarów pojazdu członowego, a mianowicie długości o 34,36 % oraz szerokości o 58,82 %, co w końcowym rozrachunku uzasadniało nałożenie kary w wysokości 15 000 zł w oparciu o art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].02.2014 r. oraz uchylenie utrzymaną nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11.2013 r., a także zasądzenie kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust.1 i ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140aa ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym polegającym na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej;

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a także zawarciu w wyroku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym;

3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 77 § 1 oraz art., 80 k.p.a. polegające na niezasadnym i wadliwym ustaleniu kary pieniężnej bez analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lipca 2015 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1382/14 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę 2125 (dwa tysiące sto dwadzieścia pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagały zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie. Postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 77 § 1 oraz art., 80 k.p.a. – był bowiem usprawiedliwiony. Sąd podkreślił, że zakres ustaleń faktycznych, jakie powinny być poczynione w rozpoznawanej sprawie wyznaczały obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego, w tym art. 140aa ust. 1 p.r.d.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jak wynika z ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy długość kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 22,17 m. i przekraczała dopuszczalną długość o 5,67 m. Natomiast szerokość wynosiła 4,05 m. i przekraczała dopuszczalną szerokość o 1,5 m.

Zdaniem organów karę pieniężną należało nałożyć na skarżącą jak za brak zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo ruchu drogowego jest wydawane na przejazd pojazdu: lit a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I - VI, lit. b). Powyższe ustalenia zostały oparte o znajdującym się w aktach administracyjnych protokole kontroli z dnia [...] września 2013 r.

Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają k.p.a., w tym w szczególności art. 7, 10 , art. 77 § 1 oraz 80 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny tej oceny nie podzielił. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie dostrzegł bowiem, że w protokole kontroli na który powołały się organy i który stanowił kluczowy dowód w sprawie, istnieją rozbieżności w zakresie pomierzonych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów. Na stronie drugiej protokołu kontrolujący wskazuje, że długość zespołu pojazdów wynosi 22,17 m (przekroczenie 5,67 m.), a szerokość pojazdu to 4,05 m. (przekroczenie 1,5 m.). Natomiast na stronie czwartej protokołu w rubryce "Naruszenie" kontrolujący wskazuje, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów długość zespołu pojazdów wynosi 22,17 m, (według normy 16,5 m.), a szerokość 4 m. (według normy 2,55 m.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca w dniu kontroli posiadała zezwolenie kategorii VI na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] stycznia 2015 r. Zgodnie zaś z lp. VI załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenie kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu o szerokości nieprzekraczającej: - 4 m. dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP (lit. a) oraz o długości nieprzekraczającej - 23 m dla zespołu pojazdów (lit. b).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem w zakresie długości zespołu pojazdów posiadane przez skarżącą zezwolenie było wystarczające. Jeśli też przyjąć, za stwierdzeniem ze strony czwartej protokołu, że szerokość pojazdu wynosiła 4 m. – to również posiadane przez skarżącą zezwolenie było wystarczające. Jednakże ta kwestia wobec rozbieżności w samym protokole kontroli jest niejasna i powinna być przez organy wyjaśniona. To, czy szerokość kontrolowanego pojazdu wynosiła 4,05 m. (str. 3 protokołu), czy 4 m. (str. 4 protokołu) ma wobec posiadanego przez skarżącą zezwolenia kategorii VI zasadnicze znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze. Protokół ten - podpisany przez osoby uczestniczące w czynności kontroli, tj. przez inspektorów i kierowcę - stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.

Mając na uwadze poczynione ustalenia NSA uznał, że Sąd I instancji przeprowadzi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji uwzględniając powyższe uwagi dotyczące niejasności w protokole kontroli z dnia [...] września 2013 r. Bez tych ustaleń za przedwczesne Sąd uznał odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż takie odniesienie byłoby możliwe tylko w przypadku niewadliwie ustalonego stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, bowiem związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie dokonaną przez ten Sąd wykładnią ma szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Powyższe rozwiązania mają na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania, jak również zapewnić jednolitość orzecznictwa.

Mając powyższe rozważania na względzie oraz kierując się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2015 r. Sąd uznał skargę za zasadną z uwagi na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej na organie administracyjnym spoczywa obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa". Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany:

1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego,

2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie organ zobowiązany jest zastosować właściwą normę prawa materialnego oraz wydać decyzję lub inne rozstrzygnięcie, które winien uzasadnić zgodnie z treścią przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie nie dostrzegły, że w protokole kontroli, stanowiącym istotny dowód w sprawie istnieją rozbieżności w zakresie pomierzonych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów.

Na stronie drugiej protokołu wykazane zostało, że długość zespołu pojazdów wynosi 22,17 m (przekroczenie 5,67 m) a szerokość pojazdu to 4,05 m (przekroczenie 1,5 m). Natomiast na stronie czwartej protokołu w rubryce "Naruszenie" zapisane zostało, że w wyniku przeprowadzonych pomiarów długość zespołu pojazdów wynosi 22,17 m (według normy 16,5 m) a szerokość 4 m (według normy 2,55 m).

Rozbieżności w protokole kontroli pojazdu nie mogą się ostać i winny być wyjaśnione, gdyż ma to kapitalne znaczenie przy ustalaniu odpowiedzialności skarżącej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Należy bowiem mieć na uwadze, że skarżąca w dniu kontroli posiadała zezwolenie kategorii VI na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] stycznia 2015 r. Owo zezwolenie zgodnie z lp. VI załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym wydawane jest na przejazd pojazdem o szerokości nieprzekraczającej 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP (lit. a) oraz o długości nieprzekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów (lit. b). To czy szerokość kontrolowanego pojazdu wynosiła 4,05 m czy 4 m ma istotne znaczenie, albowiem gdyby przyjąć, że szerokość ta wynosiła 4 m posiadane przez skarżącą zezwolenie byłoby wystarczające albowiem w zakresie długości pojazdu nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracyjny przeprowadzi postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie niejasności w protokole kontroli z dnia [...] września 2013 r.

Na obecnym etapie sprawy przy stwierdzeniu naruszenia przepisów postępowania przedwczesne jest odniesienie się do wykazywanych w skardze naruszeń prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.