Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 525/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) o odmowie zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. o nałożeniu na skarżącą obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2013 r. (nr [...], znak: [...]), sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. (nr [...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] maja 2013 r. (nr [...]) i nakazał skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku na nieruchomości przy ul. [...] w W.. Organ odwoławczy zobowiązał skarżącą do: a) zabezpieczenia pęknięć w ścianach zewnętrznych o szerokości rozwarcia większej niż 5 mm w lokalach [...], [...], [...], [...], [...], naprawy pęknięć w ścianach o szerokości rozwarcia większej od 1 mm w lokalach [...], [...] i [...] oraz o szerokości rozwarcia większej niż 10 mm w lokalach [...], [...] i [...], b) wykonania robót wewnątrz budynku w zakresie ścian nośnych i na zewnątrz (usunięcie tynku, wykonanie przewiertów do osadzenia zbrojenia, osadzenie zbrojenia na żywicy) -w terminie jednego miesiąca od daty, kiedy decyzja stanie się ostateczna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że nakazane roboty budowlane należy wykonać w oparciu o ekspertyzę techniczną sporządzoną w toku postępowania, w uzgodnieniu ze [...] Konserwatorem Zabytków i pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2003/13 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej na tę decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 marca 2016 r., II OSK 1690/14 oddalił skargę kasacyjną skarżącej Wspólnoty w tej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że z uwagi na to, że strona nie wykonała obowiązków nałożonych w tej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając na podstawie art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), skierował do niej upomnienie z [...] czerwca 2016 r. i wezwał do wykonania w terminie 7 dni obowiązku wynikającego z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r.

W tych okolicznościach faktycznych Wspólnota Mieszkaniowa w piśmie [...] czerwca 2016 r. (uzupełnionym w piśmie z [...] sierpnia 2016 r.) zwróciła się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o wydłużenie terminu (do [...] grudnia 2017 r.) na wykonanie obowiązków określonych w decyzji tego organu z [...] lipca 2013 r. Wnioskodawczyni podała, że nie uchyla się od wykonania nałożonych obowiązków, o czym świadczy to, że zwróciła się do [...] Konserwatora Zabytków z wnioskiem z [...] grudnia 2015 r. o wyrażenie zgody na naprawę konstrukcji budynku (budynek przy [...] jest wpisany do rejestru zabytków). Wnioskodawczyni wyjaśniła, że [...] Konserwator Zabytków w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję o pozwoleniu na "dokonanie remontu", z terminem ważności decyzji do [...] grudnia 2017 r.

Po rozpoznaniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej, organ I instancji decyzją z [...] października 2016 r. (nr [...]) odmówił skarżącej zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., własnej decyzji z [...] lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego podał, że decyzja o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego może zostać zmieniona (uchylona) na podstawie art. 155 k.p.a. jedynie w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych robót budowlanych. W pozostałym zakresie jest bowiem decyzją związaną.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że zmiana decyzji o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego była dopuszczalna do czasu upływu wyznaczonego w tej decyzji terminu (miesiąc od dnia kiedy decyzja organu odwoławczego z [...] lipca 2013 r. stała się ostateczna). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca wniosek ten złożyła w czerwcu 2016 r. a więc znacznie po upływie wyznaczonego terminu.

W odwołaniu od tej decyzji Wspólnota zarzuciła, że organ I instancji niezasadnie stwierdził, że nie zostały spełnione określone w art. 155 k.p.a. przesłanki zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. Odwołująca się podkreśliła, że miesięczny termin do wykonania nakazanych prac remontowych jest zbyt krótki ("nierealny"), chociażby z uwagi na konieczność wcześniejszego uzyskania zgody konserwatora zabytków. Organ wyznaczając w decyzji z [...] lipca 2013 r. tak krótki okres, a potem odmawiając jego przedłużenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. naruszył art. 8 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

Wspólnota Mieszkaniowa zakwestionowała stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, że termin na złożenie wniosku o zmianę decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. upłynął po miesiącu, kiedy ta decyzja stała się ostateczna. Według skarżącej, organ pominął całkowicie, że sporne roboty budowlane wymagały uzyskania zgody [...] Konserwatora Zabytków (budynek jest wpisany do rejestru zabytków). Od dnia wydania decyzji o zezwoleniu na prowadzenie robot budowlanych ([...] czerwca 2016 r.) rozpoczął bieg miesięczny termin na wykonanie spornych prac budowlanych.

Zdaniem skarżącej, oznacza te, że wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. został złożony przed upływem miesięcznego terminu na wykonanie spornych robót.

W odwołaniu Wspólnota zarzuciła również naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez zbyt ogólne uzasadnienie decyzji, a w szczególności nie wyjaśnienie, jaki przepis szczególny sprzeciwia się wydaniu decyzji o zmianie ostatecznej decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, a także art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie strony możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i "orzeczenie o wydłużeniu terminu", ewentualnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania Wspólnota rozwinęła powyższe zarzuty. W szczególności podniosła, że [...] Konserwator Zabytków w decyzji z [...] czerwca 2016 r. o zezwoleniu na wykonanie prac "remontowych" wskazał na konieczność wydłużenia terminu na wykonanie tych prac do [...] grudnia 2017 r.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że decyzja o nakazaniu wykonania określonych robot budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego jest decyzją związaną, a uznaniową w części dotyczącej terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i tylko w tym zakresie jest dopuszczalna zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Ta zmiana jest jednak możliwa do czasu upływu terminu na wykonanie określonych obowiązków.

Wspólnota Mieszkaniowa [...] w skardze do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie :

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że termin na wykonanie spornych robot budowlanych w budynku przy [...] rozpoczął bieg przed uzyskaniem przez Wspólnotę decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (co miało miejsce [...] czerwca 2016 r.),

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. przez uznanie, że za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony w sytuacji gdy prowadzenie prac budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków bez zgody konserwatora zabytków jest zagrożone karą grzywny.

c) art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie skarżącej możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W szczególności podniosła, że po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z [...] lipca 2013 r. o nałożeniu na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego niezwłocznie podjęła działania zmierzające do wykonania tej decyzji, złożyła do [...] Konserwatora Zabytków wniosek o wyrażenie zgody na roboty budowlane. Skarżąca podkreśliła, że miesięczny termin na wykonanie nakazanych prac w budynku nie mógł rozpocząć biegu przed uzyskaniem przez stronę zgody konserwatora zabytków. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że wniosek z [...] czerwca 2016 r. o zmianę decyzji (przedłużenie terminu) na podstawie art. 155 k.p.a. złożyła po upływie tego terminu.

Odnosząc się do interesu społecznego i słusznego interesu strony jako przesłanki zmiany ostatecznej decyzji, Wspólnota podniosła, że ocena zaistnienia tych przesłanek w rozpoznawanej sprawie powinna uwzględniać, że z doświadczenia życiowego wynika, że termin wykonania nakazanych robot jest "rażąco krótki" . Nawet przy założeniu, że strona nie byłaby zobowiązana do uzyskania zgody konserwatora zabytków to i tak wyznaczony termin jest "nierealny i niemożliwy do dotrzymania". Tym bardziej jest to niemożliwe w sytuacji konieczności uzyskania dodatkowych zgód i pozwoleń. Skarżąca dodała, że "nie zignorowała" zawartych w decyzji zaleceń nadzoru budowlanego i podjęła działania w celu wykonania tych prac budowlanych. Z uwagi na stan zaawansowania tych prac, również w interesie społecznym jest umożliwienie skarżącej wykonania tych prac.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę oraz Prokurator Prokuratury Okręgowej [...] (uczestnik tego postępowania) w piśmie z [...] marca 2017r. wnieśli o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że po otrzymaniu decyzji z [...] czerwca 2016 r. sporne roboty budowlane nie zostały podjęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W zaskarżonej do Sądu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji ([...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest uzasadnione żądanie skarżącej (mimo zgody pozostałych stron postępowania) zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji tego organu z [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej terminu usunięcia przez Wspólnotę Mieszkaniową nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku na nieruchomości przy ul. [...] w W..

Należy przypomnieć, że organy orzekające w tej sprawie podniosły, że z wnioskiem o zmianę spornej decyzji w zakresie dotyczącym określonego w niej terminu skarżąca mogła wystąpić w terminie jednego miesiąca od daty, kiedy ta decyzja stała się ostateczna. Wspólnota Mieszkaniowa z wnioskiem o zmianę decyzji wystąpiła [...] czerwca 2016 r., a więc po przeszło dwóch latach od chwili kiedy decyzja o nakazie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego stała się ostateczna.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dodał, że co prawda żądanie zmiany terminu leży w interesie skarżącej, jednakże "interesu tego nie można zakwalifikować jako słusznego interesu strony". Za zmianą decyzji nie przemawia też interes społeczny. Interesem społecznym jest wykonanie nakazanych robot w jak najszybszym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w tej sprawie podziela stanowisko organów, wsparte orzecznictwem sądowym, że decyzja o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego może być zmieniona w oparciu o art. 155 k.p.a. tylko w części dotyczącej terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że zmiana ostatecznej decyzji w trybie tego przepisu jest dopuszczalna jeżeli termin określony w decyzji jeszcze nie upłynął (nie wyekspirował).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uzasadnił tego poglądu.

Należy zauważyć, że istnieje orzecznictwo sądowe, w którym przyjmuje się, że nie jest dopuszczalna zmiana decyzji w części dotyczącej terminu jej wykonania, jeżeli tern termin już upłynął. Dotyczy ono jednak decyzji, w których obowiązki lub uprawnienia określono z zastrzeżeniem terminu rozwiązującego. Na skutek upływu tego terminu skutki tej decyzji ustają.

NSA w wyroku z 17 września 2009r. II OSK 1406/08 podkreślił, że skoro w chwili wydania decyzji w trybie nadzwyczajnym (na podstawie art. 155 k.p.a.) ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie (art. 59 ust. 1 prawa budowlanego) nie obowiązywała (nie pozostawała w obrocie prawnym), nie było dopuszczalne dokonanie jej zmiany. Takie samo stanowisko wyraził WSA w Warszawie w wyroku z 6 listopada 2015r., VII SA/Wa 745/15, podkreślając w uzasadnieniu, że "niezrealizowanie warunku z art. 59 ust. 2 prawa budowlanego (wykonania w określonym terminie określonych robót budowlanych) pociąga za sobą konieczność stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Omawianej problematyki dotyczy także wyrok NSA z 9 listopada 2006 r., II OSK 1316/05 (LEX nr 310883), wydany w sprawie odmowy zmiany terminu wyznaczonego w decyzji o ustaleniu rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza. Sąd przyjął, że z uwagi na brzmienie art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 100, poz. 1085) zgodnie z którym wydane przed 1 października 2001 r. decyzje ustalające rodzaje i ilości substancji zanieczyszczających dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza wygasają z upływem okresu, bezprzedmiotowe byłoby zmienianie tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Nie można bowiem zmieniać decyzji, która utraciła już swoją moc prawną. Tytułem kolejnego przykładu można powołać się także na wyrok WSA w Warszawie z 4 stycznia 2007 r., IV SA/Wa 2009/06. To orzeczenie zostało wydane w sprawie dotyczącej wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 65 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2017 r., poz. 1073).

Jest oczywiste, że po upływie terminu wyznaczonego do usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego decyzja o nałożeniu tego obowiązku, wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego nadal obowiązuje (pozostaje w obrocie prawnym, nie podlega wygaszeniu) i nadal są aktualne obowiązki nałożone tą decyzją. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że upływ tego terminu pozwala organowi egzekucyjnemu, (co zresztą miało miejsce w rozpoznawanej sprawie), na upomnienie zobowiązanego i wezwanie do wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji. Innych skutków upływ tego terminu nie wywołuje. Skoro zatem po upływie terminu do wykonania określonych obowiązków te obowiązki są nadal aktualne i wymagają wykonania, to aktualna (nie jest bezprzedmiotowa) kwestia zmiany terminu ich wykonania.

Z tych względów wniosek o zmianę terminu wykonania obowiązków zakreślonego w decyzji z [...] lipca 2013r., złożony po upływie tego terminu należało ocenić w kontekście przesłanek określonych w art. 155 k.p.a.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że interesu skarżącej, "nie można zakwalifikować jako słusznego", a za zmianą decyzji nie przemawia też interes społeczny. Uzasadnienie tego stanowiska jest, co prawda lakoniczne. Niemniej jednak, zdaniem Sądu ocena organu co do tego, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z określonych w art. 155 k.p.a. przesłanek uzasadniających zmianę decyzji ostatecznej jest prawidłowa.

Należy przypomnieć, że z decyzji odwoławczej z [...] lipca 2013r. nakładającej na skarżącą obowiązek wykonania określonych robót wynika, że ten obowiązek powinien być wykonany w terminie jednego miesiąca od dnia uzyskania przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Skarżąca wystąpiła o zmianę tej decyzji w zakresie dotyczącym terminu wykonania określonych w niej obowiązków [...] czerwca 2016r.. W tzw. międzyczasie zwalczała tę decyzję w obu instancjach postępowania sądowoadministracyjnego. Z akt sprawy wynika, że ani w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] maja 2013 r. ani w skardze do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. skarżąca nie kwestionowała terminu wyznaczonego do wykonania obowiązku (nie kwestionowała tego terminu także we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został rozpoznany przez Sąd postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r.). Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że po otrzymaniu decyzji z [...] czerwca 2016 r. sporne roboty budowlane nie zostały podjęte.

To zachowanie skarżącej, prowadzące do kilkuletniej zwłoki w wykonaniu obowiązku przeprowadzenia określonych robót budowlanych, mających istotne znaczenie z punktu widzenia zapewnienia bezpiecznych i nie zagrażających życiu i zdrowiu warunków korzystania z budynku nie może liczyć na usprawiedliwienie. Nie daje zatem podstaw do przyjęcia, że zmiana ostatecznej decyzji w zakresie terminu wykonania określonych w niej obowiązków byłaby uzasadniona jej słusznym interesem.

Ustalone w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktyczne sprawy nie pozwalają również na uznanie, że za zmianą decyzji we wnioskowanym zakresie przemawia interes społeczny. W interesie społecznym leży oczywiście wykonanie takich obowiązków, jak określone w spornej decyzji. Jednakże nie byłoby do pogodzenia z interesem społecznym tolerowanie zachowania polegającego na niewykonywaniu przez dłuższy czas ostatecznych decyzji administracyjnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy, należy zauważyć, że co prawda w aktach sprawy nie ma dowodu doręczenia skarżącej zawiadomienia organu odwoławczego o zebraniu materiału i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Niemniej jednak naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby strona wykazała, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wyrażano pogląd, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do tego oraz składania wniosków mogłoby odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie to nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2011 r. I OSK 575/10, z dnia 18 maja 2006 r. II OSK 831/05 z 10 września 2014 r. II OSK 574/13). Skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy w postępowaniu przed organem odwoławczym. Należy dodać, że organ odwoławczy nie prowadził żadnego postępowania wymagającego konieczności zapoznania się z aktami sprawy i wywołującego konieczność wniesienia dodatkowych dowodów. W rozpoznawanej sprawie nie są sporne okoliczności faktyczne lecz ich ocena w kontekście zastosowania art. 155 k.p.a.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.