Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 649/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 87 § 2, art. 140 § 3, art. 141 § 1, art. 86 § 1, art. 177 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA (del.) Hanna Kamińska, , , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w II Wydziale Izby Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 487/06 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 21 sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od własnego wyroku z 29 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Ol 487/06 oddalającego skargę J. K. (zwanego dalej "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 21 sierpnia 2006 r., nr [...].

W uzasadnieniu powołanego na wstępie rozstrzygnięcia sąd I instancji, powołując się na art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "ppsa"), stwierdził, że okoliczność niewiedzy o zapadłym wyroku, w sytuacji prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy, nie stanowi o niezawinionym uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd i instancji wskazał także, że błędne jest i nie może stanowić usprawiedliwienia przyczyny uchybienia ww. terminu powoływanie się przez skarżącego na art. 140 § 3 i art. 141 § 1 ppsa.

W zażaleniu Skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie:

- art. 140 § 3 i art. 141 § 1 ppsa;

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącego, przy wydaniu zaskarżonego postanowienia sąd I instancji błędnie ustalił, że strona była zobowiązana do osobistego stawiennictwa na rozprawę podczas której zapadł wyrok. Tymczasem skarżący otrzymał jedynie zawiadomienie o terminie rozprawy, przy czym nie był zobowiązany do osobistego stawiennictwa i dlatego nie może ponosić z tego tytułu negatywnych skutków prawnych.

W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jako naruszające przepisy postępowania (ppsa) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy podlega uchyleniu. Jednocześnie zaznaczyć należy, że na dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę nie miały wpływu zarzuty zażalenia, które uznać należy za chybione, o czym poniżej.

Po pierwsze. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie dopuścił się naruszenia art. 140 § 3, art. 141 § 1 ppsa, ponieważ powoływane przepisy nie

stanowiły podstawy jego orzeczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane zaś jedynie na podstawie przepisów dotyczących instytucji przywrócenia terminu, tj. art. 86 § 1, art. 87 § 2 ppsa. Z tego samego względu za bezzasadne należy uznać przypisywanie sądowi I instancji naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11).

Po drugie. Nie trafny jest także zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego, który skarżący uzasadnił wyjaśnieniem, że otrzymał jedynie zawiadomienie o terminie rozprawy, przy czym nie był zobowiązany do osobistego stawiennictwa i dlatego nie może ponosić z tego tytułu negatywnych skutków prawnych. Zaznaczyć należy, że kwestia ta została ostatecznie wyjaśniona w postanowieniu WSA w Olsztynie z 29 maja 2007 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku, które stało się prawomocne wskutek oddalenia zażalenia skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 października 2007 r., sygn. akt II FZ 356/07.

Powyższe konkluzje nie mogą jednak prowadzić do wniosku, że sąd I instancji nie popełnił błędów w ustaleniu stanu faktycznego w trakcie procedowania nad wnioskiem o przywróceniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Formułując powyższą ocenę Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie miał na uwadze następujące względy.

Otóż, chociaż nie wynika to z systematyki ustawy procesowej (ppsa), to przed przystąpienie do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, sąd rozpoznający taki wniosek ma obowiązek zbadania czy nie zachodzą przesłanki negatywne do jego rozpoznania, o których mowa w art. 88 ppsa. Zgodnie bowiem z powoływanym przepisem spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Przenosząc powyższą konstatację na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego pod kątem ww. przesłanek nie był rozpoznawany. Z akt sprawy wynika zaś, że w sprawie skarżącego prawomocnie została rozstrzygnięta kwestia obowiązku sporządzenia uzasadnienia wyroku, bowiem postanowieniem z 9 października 2007 r., sygn. akt II FZ 355/07 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Olsztynie z 16 maja 2007 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku.

Ta ostatnia uwaga jest zaś o tyle istotna, że zgodnie z art. 177 § 1 ppsa skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zawiązku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.