Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 434/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 874/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 15 września 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 874/10 odmówił M. B. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że M. B.

(dalej: Wnioskodawca) nie wskazał we wniosku żadnych okoliczności związanych z egzekucją kwoty pieniężnej określonej w powyższej decyzji, które pozwoliłyby stwierdzić, że czynność ta spowoduje trudne do odwrócenia skutki w majątku wnioskodawcy lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W uzasadnieniu pisma Wnioskodawca ograniczył się jedynie do podkreślenia, że kara pieniężna została na niego nałożona niesłusznie.

W zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji M. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61§ 3 p.p.s.a. polegające na subiektywnej ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest uzasadniony.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 193 p.p.s.a. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wskazane i potrzebne (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz LEX, 2009, wyd. III).

W sprawie objętej zażaleniem M. B. występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji nie podał we wniosku żadnej okoliczności, która pozwalałaby stwierdzić, że zachodzi jedna z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ograniczenie się do stwierdzenia, że kara pieniężna została nałożona na Wnioskodawcę z powodu nienależytego działania i zaniechania organów administracji publicznej nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji ocena merytoryczna co do zasadności i prawidłowości nałożenia kary pieniężnej nie jest przedmiotem postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji, które ma charakter incydentalny w stosunku do postępowania głównego w sprawie ze skargi na tę ostateczną decyzję. W związku z tym, że Wnioskodawca nie podał w uzasadnieniu pisma argumentów, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania decyzji tj. takich które pozwalałyby przypuszczać, że zachodzi po stronie wnioskodawcy niebezpieczeństwo powstania szkody lub spowodowania nieodwracalnych dla niego skutków finansowych, materialnych itp. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania takiego środka prawnego i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.