Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 245/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi C. S. A. w C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... listopada 2010 r., nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłaty na fundusz promocji; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez C. Spółka Akcyjna z siedzibą w C. jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... listopada 2010r., znak ... z dnia ... listopada 2010 r. w której Organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia ... września 2010r. nr ... i odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za okres III kwartału 2009r. w wysokości ... zł.

Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym:

W dniu ... sierpnia 2010r. C. S.A. wystąpiła do Prezesa Agencji Rynku Rolnego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty z tytułu pobranych, zadeklarowanych i dokonanych wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za okres III kwartału 2009r w wysokości ... zł.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zgodnie z ustawą z dnia 22 maja 2009r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych obok obowiązku naliczania i pobrania, a także potwierdzenia pobrania wpłat na fundusz , wskazana ustawa nakłada na Wnioskodawcę dalsze powinności instrumentalne. Zgodnie z art.6 ust 1 pkt 2 oraz następnych przepisów tego art., podmiot prowadzący działalność w zakresie uboju drobiu ma składać Prezesowi ARiMR deklaracje wykazujące wysokość zobowiązania na rzecz danego funduszu promocji, z wyszczególnieniem odrębnie kwoty naliczonej i kwoty pobranej, za okresy kwartalne, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po danym kwartale. Deklaracje składa się na formularzach opracowanych, udostępnionych przez Agencję i zawierających ustawowo określone dane.

W konsekwencji nałożonych obowiązków W-ca znalazł się w sytuacji ,,płatnika’’ z art. 75 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4 ustawy o funduszach promocji do wpłat i podmiotów, o których mowa w art. 3 , stosuje się odpowiednio przepisy działu III i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, chyba, ze ustawa stanowi inaczej.

Na podstawie art. 6 ust. 5 ustawy Prezes Agencji Rynku Rolnego jest organem właściwym w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

W ocenie Wnioskodawcy wpłata na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego jest w całości nienależna, gdyż przepisy nakładające na Wnioskodawcę obowiązek jej poboru, dokumentowania, deklarowania i wpłaty oraz przepisy normujące jego odpowiedzialność za realizacje tych obowiązków, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP.

Dalej Wnioskodawca wskazał, ze zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy, środki finansowe normowane ustawą o funduszach promocji nie są ,,środkami publicznymi’’ w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, nie stanowią należności budżetu Państwa ani państwowych funduszy celowych, ani odpowiednio jednostek samorządu terytorialnego czy Unii Europejskiej.

Ponadto Spółka podniosła, że wpłaty na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego stanowią formę przymusowego przewłaszczenia środków pieniężnych podmiotów dokonujących czynności w danych branżach produktów rolno-spożywczych na rzecz nieokreślonych podmiotów. Obowiązek poboru tych środków został nałożony wadliwie, a w świetle przepisów ustawy przedmiotowe wpłaty mają charakter przymusowy, bezzwrotny i ogólny.

Wskazano, że w art. 6 ust. 4-6 ustawy o promocji przewidziano możliwość zastosowania środków z OP do egzekucji środków finansowych funduszy promocji, a te przecież nie mają charakteru środków publicznych. Tym samym upoważniono organ administracji publicznej do pobierania w trybie przewidzianym dla egzekucji świadczeń publicznych, ,,prywatnych’’ środków funduszy, co powoduje naruszenie prawa własności wynikającego z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Podkreślono, że z kolei z art. 84 Konstytucji RP wynika zakaz rozciągania tego obowiązku na ponoszenie przez obywateli, w tym przedsiębiorców, opłat, które nie maja charakteru publicznego.

Wnioskodawca podniósł, ze przepisy art. 3 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 6 ust. 4-6 są niezgodne z art. 84 i 217 Konstytucji RP, a nakładają obowiązek poboru wpłat nienależnych. To uprawnia Wnioskodawcę do żądania stwierdzenia nadpłaty z tego tytułu.

Podkreślił, że nałożenie na przedsiębiorców obowiązkowych wpłat na fundusze promocji, a wpłaty te nie mają charakteru środków publicznych, oraz przyznanie organowi administracji publicznej uprawnień w zakresie przymusowej egzekucji wpłat na fundusze powoduje ograniczenie prawa własności przedsiębiorcy.

Decyzją z dnia ... września 2010r Prezes Agencji Rynku Rolnego odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłaty na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za III kwartał 2009r. w kwocie ... zł.

W uzasadnieniu Prezes wskazał, ze że względu na prowadzoną działalność gospodarczą Wnioskodawca podlega przepisom ustawy o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych, więc zobowiązany jest do przedmiotowych wpłat.

Zaznaczył, że ustawodawca enumeratywnie w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej wymienia katalog stanów faktycznych, których zaistnienie pozwala przyjąć, że zaistniała nadpłata. Ponadto, gdyby ustawodawca chciał przyjąć, że samoistne stwierdzenie przez zobowiązanego do wpłat, niezgodności przepisów nakładających obowiązek dokonania tej wpłaty może prowadzić do powstania nadpłaty, wymieniłby tę sytuację w kolejnym punkcie art. 72 § OP, powołując się na uzasadnienie takiego stanowiska zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2005r., sygn. VCK 229/05.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności zapisów ustawy o funduszach organ stwierdził, że nie jest powołany do takiej oceny, a w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada domniemania zgodności z Konstytucją uregulowań ustaw zwykłych. Ponadto podkreślił, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem organy administracji mają obowiązek stosować akty normatywne, które zostały wprowadzone do porządku prawnego i to bez względu na istniejące wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją RP.

W odwołaniu Wnioskodawca zarzucił rozstrzygnięciu nieuprawnioną zwężającą wykładnię art. 72 § 1 pkt 2 OP, nie wyjaśnienie zasadności oraz umocowania prawnego obowiązku poboru przez Wnioskodawcę wpłat na fundusz , uchylanie się od merytorycznego załatwienia sporu. Ponadto powtórzył wszystkie argumenty zawarte we wniosku.

W wyniku rozpoznania sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu ... listopada 2010r wydał decyzję wskazaną na początku uzasadnienia, będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

W jej uzasadnieniu podkreślono, że organ I instancji przedstawił podstawę prawną dotyczącą obowiązku naliczania, pobierania i przekazywania wpłat na fundusze promocji. Wskazano, że w ustawie o funduszach promocji ustanowiony został mechanizm zapewniający promocję branżową, której celem jest wzrost sprzedaży polskich produktów rolnych, a w konsekwencji zdobycie trwałych rynków zbytu, poprawa jakości produkowanych wyrobów oraz integracja branżowa. Wyjaśniono, że głównym celem utworzenia funduszy promocji jest wzrost spożycia i promocji produktów rolno-spożywczych, a ponadto marketing rolny.

Organ podkreślił, że niezbędne, zarówno w zakresie wpłat, jak i podmiotów wpłacających, jest odpowiednie stosowania przepisów działu III i VI OP, gdyż w procesie skutecznego egzekwowania zaległych wpłat konieczne jest nie tylko poddanie wpłat na fundusze reżimowi działu III OP, ale także wyposażenia Prezesa ARR w uprawnienia kontrolne, które są określone w dziale VI OP.

Poza tym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podzielił argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji.

W skardze złożonej przez C. Spółka Akcyjna , wnosiła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji , której zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego:

a) poprzez utrzymanie w mocy odmownej decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty na podstawie przepisów art. 3 ust. 2-3 i 5 oraz art. 6 ust. 4-6 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U.Nr 97, poz. 799) mimo ich niezgodności z art. 64 ust. 1-3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

b) art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – poprzez podtrzymanie argumentacji decyzji organu pierwszej instancji niezgodnej z tym przepisem;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez orzeczenie w sentencji decyzji organu odwoławczego o ,,odmowie stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za okres III kwartału 2009r. w wysokości ... zł’’, mimo, iż w art. 138 § 1 K.p.a. nie przewidziano jednoczesnej formuły utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji i ponownego, odmownego załatwienia żądania strony w tej samej sprawie,

6) art. 6 w związku z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez:

- ograniczenie uzasadnienia decyzji do ogólnego przedstawienia konstrukcji prawnej orzekania o zgodności aktów prawnych z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny, lecz bez jasnego i przekonującego odniesienia do podnoszonych przez Stronę zarzutów niezgodności wskazanych przepisów ustawy o funduszach promocji produktów rolno – spożywczych ze wskazanymi przepisami Konstytucji,

- nieustosunkowanie się do zarzutu podniesionego przez Stronę co do naruszenia konstytucyjnie gwarantowanego prawa własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji) w drodze przymusowego poboru wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego, mimo, że nie mają one charakteru środków publicznych.

Ponadto Skarżąca zawarła w skardze wniosek o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 193 Konstytucji oraz art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu co do zgodności przepisów:

a) art. 3 ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7 lit. a) –b) oraz ust. 4 – 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 -4 i ust. 2 oraz art. 6 ust 1 pkt 2 i ust. 2 -7 i w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009r. o funduszach promocji produktów rolno – spożywczych z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP,

b) art.3 ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7 lit. a)- b) oraz ust. 4 – 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 -4 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 -7 i w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o funduszach promocji produktów rolno – spożywczych z art. 31 Konstytucji RP,

c) art. 6 ust. 4 i 6 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy o funduszach promocji produktów rolno- spożywczych z art. 84 Konstytucji RP.

W ocenie Skarżącej od odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie prawne bezpośrednio zależy rozstrzygnięcie sprawy stwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za okres III kwartału 2009r. w wysokości ... zł.

Rozwijając wskazane zarzuty w motywach skargi, a także w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2011r, Spółka powtórzyła argumentację zawarta w swoim odwołaniu od decyzji I instancji.

Ponadto podkreśliła, że skoro pobrane w niniejszej sprawie wpłaty nie są środkami publicznymi, to mają charakter prywatny (własność prywatna). Nie są też one funduszami celowymi , gdyż ich charakter nie odpowiada definicji funduszu celowego zawartej w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych. Wskazała, iż ustawodawca polski korzystając z instytucji różnego rodzaju funduszy przeznaczonych na finansowanie szczególnych zadań o charakterze publicznym, za każdym razem zdecydowanie przesądzał, iż fundusze te mają charakter funduszy celowych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Jako przykład wskazał Fundusz Promocji Kultury i Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej.

Ponieważ przedmiotowy fundusz nie jest państwowym funduszem celowym, to brak jest podstaw do stosowania przymusu państwowego dla realizacji dochodów tych funduszy w trybie ustawy Ordynacja Podatkowa.

Zdaniem Skarżącej, Prezes ARR nie może pełnić zadań publicznych ze środków prywatnych ani realizować zadań i celów innych niż publiczne.

Wskazał, że opłaty na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego prowadzą do przewłaszczenia środków pieniężnych stanowiących własność dostawców drobiu, bo obciąża finansowo ich przychody a ich przewłaszczenie odbywa się ze sfery prywatnoprawnej do nieokreślonej sfery dysponowania środkami - jako nie-publicznymi oraz nie-prywatnymi. Powoduje to, zdaniem Skarżącej, ewidentne naruszenie konstytucyjnej gwarancji prawa własności sektora prywatnego.

Ponadto podkreślił, że nawet gdyby przyjąć, iż cel uchwalenia ustawy o funduszach promocji uzasadnia wprowadzenie obowiązkowych wpłat na nie, to cel ten może i powinien być realizowany dobrowolnie, bez przymusu państwowego. Ograniczenie prawa własności wynikające z kwestionowanych przepisów, powoduje także, według Spółki, pominięcie zasady proporcjonalności (art. 31 ust 3 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto podniósł, że środki funduszy promocji są przeznaczone na wspieranie marketingu, wzrostu spożycia i promocji produktów rolno-spożywczych, także na sfinansowanie tzw. ,,wkładu własnego’’ organizacji branżowych w realizację kampanii promocyjnych i informacyjnych prowadzonych w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Podkreślił także, iż w procesie skutecznego egzekwowania zaległych wpłat konieczne jest nie tylko poddanie wpłat na fundusze reżimowi działu III ustawy OP, ale także wyposażenie Prezesa ARR w uprawnienia kontrolne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m .inn. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej ,,p.p.s.a.’’, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Rozważając w tym kontekście zarzuty zawarte w skardze stwierdzić należy, że nie są one zasadne.

Na początku należy wskazać, iż sąd nie uznał za zasadny wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o treści wskazanej powyżej.

Należy pamiętać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, ma obowiązek dokonać oceny, czy organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa materialnego i czy przeprowadzone postępowanie było zgodne z normami postępowania administracyjnego.

Organ miał obowiązek zastosować obowiązujące akty normatywne, bez względu na zgłaszane wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją RP.

Aktem normatywnym w niniejszym postępowaniu jest ustawa z dnia 22 maja 2009r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U. z dnia 23 czerwca 2009r.), dalej: ,,ustawa o promocji’’.

Zgodnie z jej art.2 ust. 1 w celu wspierania marketingu rolnego, wzrostu spożycia i promocji produktów rolno – spożywczych tworzy się następujące fundusze promocji:

1) Fundusz Promocji Mleka;

2) Fundusz Promocji Mięsa Wieprzowego;

3) Fundusz Promocji Mięsa Wołowego;

4) Fundusz Promocji Mięsa Końskiego;

5) Fundusz Promocji mięsa Owczego;

6) Fundusz Promocji Ziarna Zbóż i Przetworów Zbożowych;

7) Fundusz Promocji Owoców i Warzyw;

8) Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego;

9) Fundusz Promocji Ryb.

Art. 3 ust. 2 ustawy mówi, że wpłaty na fundusze promocji są naliczane w wysokości 0,1 % wartości netto, a ust.3 pkt 7a stanowi, iż do naliczania, pobierania i przekazywania wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego są obowiązani przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie uboju drobiu.

Jednocześnie art. 6 ust. 4 ustawy o promocji stanowi, że do wpłat i podmiotów, o których mowa w art. 3, stosuje się odpowiednio przepisy działu III i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), chyba, że ustawa stanowi inaczej.

Ust.5 wskazanego wyżej przepisu stanowi, że uprawnienia organów podatkowych określone w ustawie, o której mowa w ust. 4, przysługują:1) Prezesowi Agencji jako organowi pierwszej instancji, 2) ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych jako organowi odwoławczemu od decyzji Prezesa Agencji.

Ust. 6 określa, że do egzekucji należności przypadających na rzecz danego funduszu promocji od podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 3, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepis art. 7 ust. 3 ustawy stanowi, że środki finansowe funduszy promocji nie są środkami publicznymi w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

Podstawową więc kwestią w niniejszym postępowaniu jest wyjaśnienie charakteru funduszy promocji, w tym Funduszu Promocji Mięsa Drobiowego.

Z uzasadnienia do projektu ustawy o promocji wynika, że należy podjąć działania wspierające konkurencyjność oraz ugruntować pozycję polskich produktów rolnych na rynku wspólnotowym i wybranych strategicznych rynkach światowych, a także zdobywać nowe rynki. W państwach Unii są prowadzone zinstytucjonalizowane działania mające na celu wspieranie krajowych producentów w sektorze rolniczym. Państwa członkowskie finansują powyższe działania także przez bezpośredni wkład z budżetu ,opłat ,,parafiskalnych’’ i obowiązkowych składek. Jednakże wykorzystanie środków bezpośrednio pochodzących z budżetu państwa, jako swego rodzaju publiczna interwencja, jest częstokroć kwestionowane przez Komisję Europejską jako niezgodne z art. 28 Traktatu. Aby ustrzec się przed podobnymi zarzutami, część państw członkowskich Unii Europejskiej (...) stosuje rozwiązanie polegające na gromadzeniu w sposób ,,ustawowy’’ środków, które następnie są przeznaczane na szeroko rozumianą poprawę sytuacji danej branży. Działania te nie są finansowane ze środków budżetowych – środki te zapewniają branże, których produkty objęte są wsparciem.

Udział poszczególnych państw członkowskich Unii ogranicza się jedynie do zapewnienia obsługi instytucjonalnej funduszy w zakresie systemowego pobierania i gromadzenia środków, obsługi formalno-prawnej oraz finansowo-księgowej.

Tak więc z tego uzasadnienia wynika, że celem utworzenia funduszy promocji jest wzrost spożycia i promocji produktów rolno- spożywczych, co znalazło odzwierciedlenie w ustawie z dnia 22 maja 2009r.

Jednocześnie ustawa wyznaczyła zakres działań, które będą finansowane ze środków finansowych funduszu. Z art. 9 ust. 1 ustawy wynika, że środki finansowe funduszy promocji służące realizacji celów, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą zostać przeznaczone na: 1) finansowanie lub współfinansowanie programów promocyjnych i informacyjnych; 2) współfinansowanie programów promocyjnych i informacyjnych kwalifikujących się do uzyskania na ich realizację wsparcia ze środków Unii Europejskiej.

Tak więc pamiętając, że środki na fundusz promocji będą pochodziły od przedsiębiorców działających w danym sektorze, a koszty związane z realizacją większości działań będą współfinansowane ze środków budżetu unijnego, należy przyjąć, że fundusze, w tym Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego, mają charakter środków publicznych, ale nie w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

Powyższe powoduje, że zasadnym jest dokonywanie wpłat przez Skarżącą, jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie uboju drobiu, na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego.

Co jest nadpłatą reguluje art. 72 OP. Definicja w nim zawarta nie jest precyzyjna; w piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że nadpłatą jest zarówno

świadczenie podatkowe nadpłacone, jak i uiszczone nienależnie. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Ta sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Przedmiotowej wpłaty nie można także , zdaniem sądu, uznać za nienależną, gdyż nie mamy tu do czynienia z sytuacją, w której podatnik dokonuje wpłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo, ze nie jest do tego zobowiązany.

Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 5 uprawnienia organów podatkowych określone w ustawie przysługują Prezesowi Agencji. Nie można się zgodzić z zarzutem Skarżącej, która twierdzi, że Prezes nie może prowadzić gospodarki funduszami promocji , gdyż są one prywatne, nie publiczne, a organ ten może prowadzić tylko publiczną gospodarkę. Z drugiej strony Spółka występując z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty z tytułu wpłaty na fundusz promocji, sama wskazuje, że zgodnie z wymienionym wyżej przepisem organ ten jest właściwy w sprawie stwierdzenia tej nadpłaty.

Sąd nie stwierdził też, by przy rozpoznawaniu sprawy przez organy administracyjne doszło do naruszenia zasad Konstytucji RP, wskazanych w skardze.

Nie doszło także do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Co prawda, sentencja decyzji powinna w tej sytuacji zawierać tylko sformułowanie ,,utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję’’, to jednak użycie przez organ w dalszej jej części sformułowania ‘’i odmawiam stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego za okres III kwartału 2009r. w wysokości ... zł’’ oddaje jedynie sens orzeczenia o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji i na tle całokształtu okoliczności sprawy jest jednoznaczne i zrozumiałe. Nie można tu mówić o uchybieniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Także treść uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisu art. 107 § 3 K.p.a.

Mając to wszystko na względzie, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. , Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.