Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2555/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 1008/11 w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1008/11 oddalił skargę Z. P. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy, nie stwierdził u Z. P. choroby zawodowej w postaci pylicy płuc - pylicy górników kopalń węgla, wymienionej w poz. 3/2 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).

W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny ustalił, iż Z. P. będąc zatrudniony w Kompanii Węglowej S.A. Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w R. od dnia [...] marca 1960 r. do dnia [...] lutego 1990 r. jako kolejno: ładowacz, młodszy górnik, górnik na stałe pod ziemią, był narażony na ponadnormatywne zapylenie pyłem węglowo-kamiennym. Z. P. został zbadany w dwóch jednostkach orzeczniczych. W Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu, po przeprowadzeniu badań, wydano orzeczenie z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], o rozpoznaniu choroby zawodowej. Po ponownym badaniu, na skutek wniosku uczestnika postępowania, Kompanii Węglowej S.A. Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w R., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, również po przeprowadzeniu badań lekarskich wydał orzeczenie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W konsekwencji organ uznał, że Z. P. nie spełnia niezbędnej przesłanki do stwierdzenia u niego choroby zawodowej.

Z. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, postulując o jej uchylenie z powodu pogorszenia w ostatnim czasie stanu zdrowia oraz zaznaczył, iż w przeciągu 5 miesięcy wydano w jego sprawie dwa całkowicie różne orzeczenia.

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało pracę Z. P. w narażeniu na pył kamienno - węglowy w latach 1960 r. - 1990 r. jako kolejno: ładowacz, młodszy górnik, górnik na stałe pod ziemią. W związku z rozbieżnością orzeczeń lekarskich organ odwoławczy wystąpił z dwoma pismami do Kierownika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu i do Kierownika Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, celem zajęcia przez nich stanowiska w sprawie. W otrzymanych odpowiedziach lekarze orzecznicy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu (pismo z dnia [...] marca 2011 r.) w nowym orzeczeniu z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], ponownie na podstawie radiogramu klatki piersiowej z dnia [...] marca 2011 r., z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznali u Z. P. pylicę górników kopalń. Natomiast lekarze orzecznicy Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (pismo z dnia [...] maja 2011 r.) poinformowali, że podstawą ich wcześniejszego orzeczenia z dnia [...] grudnia 2010 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej była ocena radiologiczna aktualnego zdjęcia klatki piersiowej Z. P. z dnia [...] lipca 2010 r. Na podstawie tej oceny nie stwierdzono u niego dostatecznych podstaw do rozpoznania w chwili obecnej pylicy płuc. Dodatkowo Kierownik Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu wyjaśnił, iż przeprowadzona ponowna analiza radiogramu, stwierdza jedynie drobne zwapnienia w szczycie prawym, ale brak jest okrągłych, regularnych zacienień, których ilość (powtarzalność zmian) uzasadniałaby w dostatecznym stopniu postawienie diagnozy rozpoznania u Z. P. pylicy płuc, zgodnie z międzynarodową klasyfikacją pylic. Zdaniem jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, pylicę górników kopalń można rozpoznać w przypadku stwierdzenia na zdjęciu rentgenowskim płuc obecności okrągłych zagęszczeń ogniskowych (tj. zacienień punkcikowatych, drobnoguzkowych lub guzkowych), które mogłyby być efektem oddziaływania pyłów zwłókniających na tkankę płucną. W celu dalszej diagnostyki zlecono kontrolę pacjenta za rok.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza orzeczeń lekarskich, nie było podstaw do uwzględnienia odwołania. Zaznaczył, iż proces pyliczy przebiega powoli i nie wymaga weryfikacji radiologicznej w krótkim okresie czasu, dlatego też w rozpoznawaniu chorób płuc nie stosuje się ograniczenia czasowego i choroba ta może być rozpoznawana nawet długo po ustaniu narażenia zawodowego, np. podczas kolejnych kontrolnych badań za rok.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. P. domagał się stwierdzenia u niego choroby zawodowej wskazując, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, bowiem choruje z powodu wieloletniego narażenia w pracy zawodowej na działanie pyłu węglowego. Dodatkowo, powstałe w sprawie rozbieżności nie zostały wyjaśnione, ani też nie podważono wyników badań Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niezasadną.

Przywołując brzmienie przepisu art. 235¹ oraz art. 235² Kodeksu pracy Sąd podkreślił, że przedmiotem badania organu, celem stwierdzenia choroby zawodowej jest ustalenie charakteru schorzenia (istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych), ustalenie warunków pracy (narażających na powstanie tej choroby) oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych określono m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy lekarz zgłaszający podejrzenie choroby zawodowej u skarżącego wskazał na pozycję 3/2 w wykazie chorób zawodowych w załączniku do rozporządzenia. Pod tą pozycją w załączniku umieszczone zostało schorzenie pylica górników kopalń węgla, dla którego nie można określić okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W toku postępowania administracyjnego zgromadzono materiał dowodowy pozwalający zasadnie przyjąć, że skarżący w całym okresie zatrudnienia tj. w latach 1960-1990 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - pylicy płuc górników kopalń węgla. W tym zakresie Sąd podzielił ustalenia i wnioski organów orzekających w sprawie, okoliczność ta nie jest zaś sporna.

Następnie Sąd wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było jeszcze rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną. W związku z powyższym skarżący był badany w dwóch takich jednostkach medycznych, jednakże orzeczenia wydane w sprawie skarżącego były rozbieżne, dlatego też organ odwoławczy zasadnie zwrócił się o ich wyjaśnienie w zakresie różnic w analizach radiologicznych zdjęć prowadzących do zupełnie odmiennych ustaleń diagnostycznych. Możliwość taką przewiduje § 8 ust. 2 rozporządzenia. W rezultacie żądania dodatkowego pisemnego uzasadnienia wydanych już wcześniej orzeczeń lekarskich i wyjaśnienia powstałych rozbieżności, organ odwoławczy otrzymał od jednostki pierwszego stopnia nowe orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], stwierdzające u skarżącego chorobę zawodową wymienioną w pozycji 3/2 wykazu chorób zawodowych omawianego rozporządzenia, oparte o nowe zdjęcie rtg klatki piersiowej z dnia [...] marca 2011 r. oraz pismo wyjaśniające tej jednostki z dnia [...] marca 2011 r.

Zdaniem Sądu I instancji ponowne badanie skarżącego przez jednostkę pierwszego stopnia nie powinno mieć miejsca. Jednostka ta powinna odnieść się wyłącznie do wątpliwości organu odwoławczego, przedstawionych w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. Takie działanie w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do powyższego Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią § 8 ust. 2 rozporządzenia nie ma podstaw do wydania nowego orzeczenia i to jeszcze w oparciu o nowy materiał dowodowy (zdjęcie rtg klatki piersiowej skarżącego z dnia 7 marca 2011 r.). Użycie w przepisie tym zwrotów "dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia", "dodatkowa konsultacja", czy wreszcie "czynności niezbędne do uzupełnienia" nakazują wprost uznać, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uzupełniający (dodatkowy) w porównaniu do wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń lekarskich wydanych dla potrzeb wszczętego w dniu [...] marca 2010 r. postępowania w sprawie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego. Musi ono, zatem pozostawać w związku z nimi, a nawet odwoływać się do nich poprzez porównanie pojawiających się w sprawie wątpliwości z dotychczas ustalonymi wynikami postępowania. Jak zauważył Sąd, orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2010 r. jednostki pierwszego stopnia zostało wydane w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną, badanie spirometryczne i obraz płuc wykonany w dniu [...] marca 2010 r. Natomiast orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] grudnia 2010 r., jako jednostki drugiego stopnia wydano po hospitalizacji skarżącego w Szpitalu Instytutu w okresie od [...] lipca 2010 r., w trakcie której wykonano m.in. zdjęcie rtg klatki piersiowej w pozycji tylno-przedniej z dnia [...] lipca 2010 r. oraz badanie spirometryczne i gazometryczne krwi kapilarnej arterializowanej w spoczynku, co wynika z karty informacyjnej leczenia klinicznego (k- 16 akt administracyjnych). Jednocześnie z treści tej karty wynika, że lekarze dysponowali również zdjęciami Rtg klatki piersiowej skarżącego z dnia [...] marca 2010 r.

W tym miejscu Sąd zaznaczył, że jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2, a więc jednostki pierwszego stopnia, jaką jest np. poradnia chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (por. § 8 ust. 3 rozporządzenia). Nie ulega więc wątpliwości, że chociaż oba orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnione specjalistyczne jednostki orzecznicze na podstawie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji medycznej skarżącego, to wiążące są dla organu wnioski sprecyzowane przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia, o ile ta opinia ma charakter opinii biegłego, wówczas organ prowadzący postępowanie jest nią związany. W niniejszej sprawie organ odwoławczy domagał się dodatkowych wyjaśnień w związku ze zmianami, jakie w obrazie radiologicznym u skarżącego występują.

Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Jednocześnie wyłącznie na organie inspekcji sanitarnej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbadania wszystkich zebranych dowodów i dokonania ustaleń na podstawie wszechstronnego ich rozważenia.

Sąd uznał zatem, że organ odwoławczy w oparciu o art. 80 k.p.a. dokonał oceny orzeczeń lekarskich i ich uzupełnień w przedmiocie swoich wątpliwości - mających walor opinii biegłego i słusznie nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Uprawnione jednostki organizacyjne w postępowaniu orzeczniczym nie stwierdzając u skarżącego choroby zawodowej, wiarygodnie uzasadniły swoje stanowisko. Zagrożenie zachorowania na chorobę zawodową na skutek szkodliwych warunków pracy nie musi oddziaływać jednakowo na wszystkich pracujących. Jak w każdej chorobie wiele czynników powoduje zachorowanie i to nie tylko tych, które oddziałują z zewnątrz, ale także takie, które związane są z danym człowiekiem, jak uwarunkowania genetyczne, podatność, brak odporności, wiek, inne choroby i wiele innych związanych z daną jednostką chorobową.

Rolą organu jest więc uzyskać takie dane, na podstawie których można wyprowadzić i uzasadnić wniosek, czy stwierdzone objawy chorobowe odpowiadają objawom choroby zawodowej, czy pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą zawodową, czy też rodzaj wykonywanej pracy nie ma żadnego wpływu na powstanie i rozwój schorzenia.

Wobec powyższego Sąd uznał, że orzeczenie z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest dla organu odwoławczego wiążące i wyjaśniające w sposób wymagany prawem przyczyny odmowy rozpoznania u badanego skarżącego wymienionej już wcześniej jednostki chorobowej, potwierdza to odpowiedź tego Instytutu z dnia [...] maja 2011 r., co znalazło wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że skarżący nie cierpi na schorzenie zawodowe płuc, co pozostaje w sprzeczności z wynikami przeprowadzonych u niego badań, Sąd uznał, że zarzut ten jest chybiony. Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego np., że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać ich uzupełnienia, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce.

Jak wynika z art. 235² Kodeksu pracy oraz opisu z pozycji 3/2 wykazu stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia samo wystąpienie objawów nie upoważnia jeszcze do stwierdzenia choroby zawodowej. Wobec braku rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc nie było, w ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia skargi. Ponadto Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wypełnił obowiązki wynikające z art. 10 k.p.a.

Końcowo Sąd zauważył, że organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, że proces pyliczy przebiega powoli i może się ujawnić w każdym czasie od ustania narażenia. Dlatego pylica może się rozwinąć i być rozpoznaną także w wiele lat po ustaniu narażenia na działanie czynnika szkodliwego. Upływ czasu od ustania narażenia nie jest w tym przypadku przeszkodą do jej stwierdzenia. Skarżący winien zatem dokonywać badań kontrolnych, bowiem okoliczność, iż był narażony na ponadnormatywne zapylenie pyłem węglowo-kamiennym stwarza zagrożenie zachorowania na chorobę zawodową na skutek szkodliwych warunków pracy, ale nie musi oddziaływać jednakowo na wszystkich pracujących w takich warunkach.

Nie ma więc podstaw, w ocenie Sądu, do negowania twierdzeń skarżącego, że warunki jego pracy w narażeniu były trudne i cierpi na schorzenie dróg oddechowych, tyle tylko, że nie wpływa to w żadnej mierze na ocenę legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Z. P., reprezentowany przez adwokata, stwierdził, że wyrok ten został wydany z naruszeniem następujących przepisów:

1. § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez błędną wykładnię, a to przyjęcie, iż brak było podstaw prawnych do zlecenia przez jednostkę pierwszego stopnia ponownego badania skarżącego, w sytuacji gdy jednostka ta była uprawniona do zlecenia przeprowadzenia dodatkowych badań i wydania stosownego orzeczenia, w ramach uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zleconego przez jednostkę drugiego stopnia.

2. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu podniesiono zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie a to przyjęcie, iż brak było podstaw prawnych do zlecenia przez jednostkę pierwszego stopnia ponownego badania skarżącego, w sytuacji gdy jednostka ta była uprawniona do zlecenia przeprowadzenia dodatkowych badań i wydania stosownego orzeczenia, w ramach uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zleconego przez jednostkę drugiego stopnia.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, a to:

a) art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty stanu faktycznego w niniejszej sprawie co odnosi się do kwestii, czy u skarżącego faktycznie występuje choroba zawodowa w postaci pylicy górników kopalń, w sytuacji gdy występowanie tej choroby potwierdzały orzeczenia lekarskie złożone do akt sprawy,

b) art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie i nieodniesienie się w sposób prawidłowy do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co odnosi się do orzeczenia (wyjaśnienia) Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu z dnia [...] marca 2011 r. oraz pisemnego stanowiska Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] maja 2011 r., które były ze sobą rozbieżne w odniesieniu do kwestii, czy u skarżącego występuje choroba zawodowa w postaci pylicy górników kopalń, a tym samym zachodziła konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego w kierunku wyjaśnienia tych rozbieżności.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania, Kompania Węglowa S.A. wniosła o odrzucenie tej skargi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona.

Przede wszystkim wskazać należy, że za chorobę zawodową w świetle art. 2351 Kodeksu pracy uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (akt.: tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Podkreślić również wypada, że organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma bowiem walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a.

Jak stanowi powołany w skardze kasacyjnej § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Przepisu tego nie można jednak interpretować w ten sposób, że daje on jednostce orzeczniczej uprawnienie do wydania kolejnego orzeczenia. Pozwala on bowiem jedynie na udzielenie dodatkowych wyjaśnień, czy ustosunkowanie się danej jednostki orzeczniczej do istotnych różnic w opiniach, a tym samym skonfrontowanie rozbieżnych orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. W niniejszej sprawie konieczność udzielenia wyjaśnień, jakich domagał się od Kierownika Działu Konsultacyjno-Diagnostycznego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, wynikała z dostrzeżonych różnic w analizach radiologicznych zdjęć prowadzących do zupełnie odmiennych ustaleń diagnostycznych. Nie sposób zatem wywodzić, że pismo to inicjowało kolejny etap postępowania przed jednostką orzeczniczą I stopnia, wymagający wydania nowego orzeczenia przez tę jednostkę, które następnie będzie wiążące w postępowaniu przed wojewódzkim organem inspekcji sanitarnej.

Powyższej konkluzji nie zmienia powoływany w podstawach skargi kasacyjnej art. 136 k.p.a., który stanowi podstawę dla przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Należy bowiem zauważyć, że w toku prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania jednostki orzecznicze obu instancji podtrzymały w istocie swoje wcześniejsze (choć odmienne we wnioskach) orzeczenia. Przedstawienie zaś kolejnego orzeczenia lekarskiego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach z dnia [...] marca 2011 r. mogło jedynie w tym postępowaniu świadczyć o odmowie zmiany stanowiska zajętego wcześniej przez tę jednostkę.

W tej sytuacji Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach rozpoznając sprawę, przy uwzględnieniu zgromadzonego materiału dowodowego, uzasadnień orzeczeń lekarskich i złożonych wyjaśnień, nie mógł zakwestionować wniosków zawartych w ostatecznym orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia [...] grudnia 2010 r. stwierdzającym brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – pylicy płuc. Analiza akt sprawy prowadzi zatem do uznania za zasadne stanowisko Sądu I instancji, że decyzję o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej wydano na podstawie materiału dowodowego, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w kwestiach medycznych oraz na podstawie oceny zgromadzonej w dokumentacji lekarskiej dotyczącej choroby zawodowej.

W tej sytuacji nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd I instancji oddalając skargę w pełni prawidłowo ocenił ustalenie stanu faktycznego w oparciu o wiążące orzeczenie jednostki medycznej II stopnia. W tej mierze Sąd dokonał w pełni prawidłowej oceny, uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy oraz zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. wyjaśnienie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, w którym stwierdzono, że ponowna analiza przeprowadzonych badań nie daje podstawy do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - pylicy płuc.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.