Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 79/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 2 pkt 1, art. 61 par. 3 P.p.s.a., art. 194 par. 1 pkt 2 P.p.s.a., , art. 3 par. 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 58 par. 1 [kt 6 P.p.s.a., art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i A. M. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. G. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Do skargi skarżący dołączyli wniosek z dnia 8 maja 2013 r. skierowany do Wojewody , w którym domagają się wstrzymania, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...], przy ul. [...], wydaną na rzecz Spółki A.. Na ww. decyzję G. i A. M. wnieśli w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Następnie dnia 8 maja 2013 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Skarga G. i A. M. wraz z aktami sprawy została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Sz 558/13. Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, o czym poinformował skarżących w piśmie z dnia 7 czerwca 2013 r.

W ocenie Wojewody , od momentu przekazania skargi na decyzję oraz akt przedmiotowej sprawy do WSA w Szczecinie, przestał być organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji i dlatego konieczne było przekazanie tego wniosku do Sądu rozpatrującego skargę na decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przedmiotem skargi G. i A. M. jest bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ich wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

decyzji Wojewody z dnia [...] r.

w sprawie pozwolenia na budowę.

Podstawą żądania skarżących, zawartego we wniosku objętym niniejszą skargą, jest art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "P.p.s.a.", zgodnie z którym w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej ma jedynie możliwość (uprawnienie, kompetencję) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie jest do tego bezwzględnie zobowiązany przepisami cytowanej ustawy. Obowiązek taki nie wynika też z przepisów szczególnych znajdujących zastosowanie w sprawie o pozwolenie na budowę. Skorzystanie przez organ z kompetencji przewidzianej w powoływanym przepisie powoduje, że sąd administracyjny nie jest już właściwy ponownie tego wniosku rozpoznać. Natomiast w przypadku nie rozstrzygnięcia przez organ o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeka o wniosku postanowieniem o wstrzymaniu albo odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Z art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia lub innego aktu.

Podsumować zatem należy, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji, wydawane przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., nie jest obligatoryjnym orzeczeniem organu w ramach postępowania o pozwolenie na budowę, a w przypadku jego wydania przez organ nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, ani żadnym innym środkiem zaskarżenia.

Nie ulega też wątpliwości, że postanowienie takie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Skutkiem powyższego nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie ma też możliwości domagania się na drodze sądowej wydania takiego postanowienia przez organ.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi ponieważ, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a.

Przedmiotem sądowej kontroli w tym przypadku nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Z powyżej wskazanych względów Sąd stwierdził, że skarga G. i A. M. na bezczynność organu w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji na postawie art. 61 § 2 pkt P.p.s.a. – jest niedopuszczalna do sądu administracyjnego. Żądanie skarżących o zobowiązanie organu II instancji do podjęcia jakichkolwiek działań w zakresie ich wniosku nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa.

Wyjaśnić przy tym należy, że po przekazaniu sądowi administracyjnemu skargi, która zawiera nierozpoznany przez organ wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji), przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzeka w sprawie tegoż wniosku postanowieniem

o wstrzymaniu albo o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (decyzji). Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z akt sporny wniosek skarżących został już skierowany wraz ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] r.

w przedmiocie pozwolenia na budowę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

. Słuszne jest więc stanowisko organu w tej sprawie, że już na etapie sprawy sądowej przestał być organem właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący winni w tej sytuacji oczekiwać rozstrzygnięcia ich wniosku przez Sąd w sprawie II SA/Sz 558/13.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł

o odrzuceniu niniejszej skargi.