Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1645/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej H. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003r., po rozpatrzeniu wniosku M. J. i H. B., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w drugiej linii zabudowy działki nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w W. z uwagi na brak wymaganych prawem uzgodnień, tj. pozytywnego uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Prezydent W. na podstawie art.154 k.p.a. z urzędu orzekł o uchyleniu swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2003r.

Po rozpatrzeniu odwołania M. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia [...] września 2009r. uchyliło powyższą decyzję i orzekło o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003r. Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003r. została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która utraciła moc na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wywiodło, że skoro obecnie nie obowiązują przepisy, na podstawie których wydana została decyzja z dnia [...] czerwca 2003r., to niedopuszczalna jest zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.) lub do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.). W ocenie Kolegium w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2004r., syg. Akt IV SA 2251/03, postanowienia Ministra Kultury z dnia [...] maja 2003r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2002r. odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na przedmiotowej inwestycji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium wniosła H. B., kwestionując legitymację M. C. do występowania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu. Podniosła, że M. C. nigdy nie był i nie jest bezpośrednim sąsiadem jej nieruchomości, a jego działka ew. nr [...] w każdym punkcie nie posiada wspólnej granicy z jej działką ew. nr [...]. W jej ocenie stronami postępowania także nie są M. C., M. M., M. S. i A. T. Ponadto skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie uwzględnił, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu [...] sierpnia 2008r. wydał postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, które jest ostateczne w administracyjnym toku postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1837/09 oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że ostateczna decyzja administracyjna może być zmieniona lub uchylona w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. jedynie wówczas, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których ją wydano. W sprawie niniejszej - zdaniem Sądu - prawidłowo Kolegium przyjęło, że zmiana decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003r. wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która utraciła moc na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwa.

Sąd wskazał także, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.) lub do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.). Skoro zatem w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia Ministra Kultury z dnia [...] maja 2003r. oraz otrzymanego nim w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2002r., to również i z uwagi na powyższe zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jest niedopuszczalna. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd w wymienionym powyżej wyroku podkreślił, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest inwestor, który żąda ustalenia tych

warunków, właściciele i użytkownicy wieczyści działek, na których ma powstać planowana inwestycja, a także właściciele i użytkownicy wieczyści działek objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Stroną postępowania, w wyniku którego wydana została decyzja Prezydenta W. byli właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] - S. i G. Z. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał, iż przedmiot strony przysługuje również M. C. - obecnemu właścicielowi działki ew. nr [...]. Fakt, iż jego działka nie sąsiaduje bezpośrednio z działką, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja nie świadczy o braku interesu prawnego i posiadania przymiotu strony postępowania. Jak bowiem wyżej wskazano interes prawny w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przysługuje nie tylko inwestorowi oraz właścicielom (użytkownikom wieczystym) działek, na których planowana jest inwestycja, ale także właścicielom (użytkownikom wieczystym) działek objętych obszarem oddziaływania tejże inwestycji. Zatem M. C., którego działkę oddziela od działki planowanej inwestycji jedynie niewielka działka ew. nr [...], przysługuje nie tylko interes faktyczny, ale i interes prawny , jako że planowana inwestycja może oddziaływać na jego działkę. Działka ew. nr [...], należąca do teściów skarżącej, została bowiem podzielona na 3 działki, z których środkowa, o numerze [...], jest obecnie własnością skarżącej. Nie można zatem uznać, iż oddzielenie działki skarżącej od działki M. C., poprzez pozostawienie we własności teściów skarżącej niewielkiej działki ew. nr [...], pozbawia M. C. przymiotu strony postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. B. zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowania, co dotyczy art. 154 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazła się skarżąca, a wskazanie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. jako podstawy do wznowienia postępowania w sprawie, w której nie zachodzą podstawy do jego zastosowania z uwagi na treść nieuwzględnionego przez Sąd pierwszej instancji art. 146 k.p.a.,

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. nr 153, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinna zostać uwzględniona z uwagi na treść art. 154 k.p.a., a także niewłaściwie zastosowanie w sprawie art. 28 k.p.a., które uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie przez przyjęcie, że stroną postępowania administracyjnego są użytkownicy wieczyści działek ew. nr [...] i [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1196/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że Sąd pierwszej instancji niewadliwie wskazał, że ostateczna decyzja administracyjna może być zmieniona lub uchylona w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. jedynie wówczas, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których ją wydano. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niemożliwym jest skorzystanie z nadzwyczajnego trybu przewidzianego art. 154 k.p.a. jedynie w sytuacji zmiany normy prawnej wynikającej z zapisów obowiązujących przepisów.

W niniejszej sprawie zmiana przepisu prawnego wynikająca jedynie z zastosowania odmiennej techniki legislacyjnej sama w sobie nie wyklucza zmiany lub uchylenia decyzji w oparciu o instytucję przewidzianą w ww. przepisie w sytuacji, gdy dokonana wykładnia prowadzi do wniosku, iż zapis normatywny nie uległ zmianie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet uregulowanie danej kwestii nowym aktem normatywnym samo w sobie nie przesądza kwestii braku tożsamości stanu prawnego.

Sąd ten wskazał, że w niniejszej sprawie mimo zmiany ustawy nie uległa zmianie norma wskazująca na konieczność przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wykładnia stosowanych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym jaki i przepisów obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że tak zdekodowana norma prawna, mimo zmiany aktu prawnego oraz sformułowań zawartych w przepisach, nie uległa zmianie. Tym samym zmiana stanu prawnego nie spowodowała zmiany treści normatywnej przepisów, co uniemożliwiałoby skorzystanie z nadzwyczajnego trybu zmiany - uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wadliwie Sąd pierwszej instancji odwołał się do art.145 § 1 pkt 6 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez wymaganego prawem stanowiska innego organu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ współdziałający dokonał uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji, lecz było to uzgodnienie negatywne - odmawiające uzgodnienia decyzji, co z kolei sprawia, że brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Naruszenie wymogu współdziałania organów administracji publicznej przed wydaniem decyzji będzie bowiem stanowiło podstawę wznowienia postępowania administracyjnego jedynie wówczas, gdy miała miejsce obraza norm materialnego prawa administracyjnego nakładających obowiązek współdziałania w procesie rozpoznania i rozstrzygania sprawy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło albowiem organ współdziałający przedstawił stanowisko w sprawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd pierwszej instancji odmawiając uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. i wskazując na zaistnienie konkurencyjnego wobec niego nadzwyczajnego trybu zaskarżenia decyzji jakim jest wznowienie postępowania, winien był ocenić realną możliwość skorzystania z tego trybu polegającą na merytorycznym rozpoznaniu sprawy. To z kolei wiąże się z koniecznością zbadania okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a., czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uczynił. Sąd kasacyjny zaznaczył, że upływ czasu od wydania kontrolowanej co prawda nie jest przeszkodą do wszycia postępowania "wznowieniowego", jednakże w sytuacjach wskazanych w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. uniemożliwia on merytoryczne rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania, co de facto uniemożliwia zastosowanie tegoż przepisu w celu korekty orzeczenia organu administracji publicznej w tym trybie. To zaś sprawia, że nie może być wówczas mowy o konkurencyjności trybu wznowienia postępowania z trybem uregulowanym przepisem art. 154 k.p.a.

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, Sąd pierwszej instancji uznając posiadanie interesu prawnego w niniejszej sprawie przez M. C., Sąd nie uzasadnił szerzej tego stanowiska, nie wskazując w szczególności na czym miałoby polegać oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość M. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyniku złożonej przez H. B. skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 1196/10 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 5 stycznia 2010r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1837/09 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając tę sprawę po raz kolejny jest związany orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na treść art. 190 i art. 170 p.p.s.a . W myśl art. 170 p.p.s.a. prawomocny wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98). Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem, w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63, oraz B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgod ka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 365).

Z kolei powołany przepis art. 190 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jednakże, jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże

sąd rozpoznający sprawę ponownie.

W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak - Molczyk (w:) H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy WSA w Warszawie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Wobec uchylenia w całości wyroku tut. Sądu z dnia 5 stycznia 2010 roku, sprawa jest w całości rozpoznawana ponownie, a tym samym bez znaczenia dla jej wyniku pozostać muszą rozważania poczynione w tamtym wyroku.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga H. B. zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu, doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009r. narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że zmiana w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003r. jest niedopuszczalna z uwagi na utratę mocy obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, której przepisy stanowiły podstawę prawną jej wydania. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011r. uznał, że wykładnia wykładania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu przestrzennym jak i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że mimo zmiany ustawy nie uległa zmianie norma prawna wskazująca na

konieczność przeprowadzenia uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym zmiana stanu prawnego nie spowodowała zmiany treści normatywnej przepisów co uniemożliwiłoby skorzystanie z nadzwyczajnego trybu zmiany - uchylenia

ostatecznej decyzji. Zatem błędne jest w tej mierze stanowisko organu odwoławczego, co do zastosowania art. 154 k.p.a.

W związku z tym, że Kolegium odwołało się w tej sprawie do art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., to Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się również co do zastosowania w niniejszej sprawie tego przepisu. NSA zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ współdziałający dokonał uzgodnienia

przedstawionego projektu decyzji, lecz było to uzgodnienie negatywne – odmawiające uzgodnienia decyzji, co z kolei sprawia, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Nadto NSA wskazał, że naruszenie wymogu współdziałania organów administracji publicznej przed wydaniem decyzji będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania administracyjnego jedynie wówczas, gdy miała miejsce obraza norm materialnego prawa administracyjnego nakładających obowiązek współdziałania w procesie rozpoznania i rozstrzygania sprawy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło albowiem organ współdziałający przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

Za uprawniony należy uznać również zarzut skargi dotyczący uchybień organu w zakresie prawidłowego ustalenia kręgu stron w niniejszym postępowaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku z dnia 9 sierpnia 2011r. przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, przysługuje, poza wymienionymi enumeratywnie uczestnikami procesu inwestycyjnego, właścicielom i użytkownikom wieczystym działek objętych obszarem planowanej inwestycji. Oddziaływanie takie może polegać np. na emisji zanieczyszczeń, zapachów, uciążliwości korzystania z nieruchomości. Obszar oddziaływania może z jednej strony być tak niewielki, że nie będzie wykraczał poza granice nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, z drugiej jednak strony - zwłaszcza przy niektórych rodzajach inwestycji - obszar oddziaływania może obejmować nieruchomości nie tylko sąsiednie, ale również takie, które bezpośrednio nie graniczą z nieruchomością objętą planami inwestycyjnymi. Podkreślenia wymaga fakt, że interes prawny uzasadniający posiadanie statusu strony postępowania,

powinien być konkretny i realny. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko w przepisach prawa administracyjnego materialnego). W zaskarżonej decyzji brak jest ustaleń na podstawie, których można byłoby uznać, że M. i M. C., jako użytkownicy wieczyści działki nr ew. [...], jak również użytkownicy działki nr ew. [...] posiadali przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie. Jak wynika z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w/w działki nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną, zaś rodzaj inwestycji (budynek mieszkalny jednorodzinny z wykorzystaniem urządzeń miejskiej infrastruktury) nie wskazuje ażeby obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wykraczał poza granice nieruchomości na której planowana jest inwestycja.

Powyższe uchybienia prowadzą do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została również wydana z naruszeniem art.. 28 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zaś skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy będzie miał na względzie ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym orzeczeniu, jak również w powołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r. Organ w pierwszej kolejności przeprowadzi postępowanie wyjaśniające, zmierzające do jednoznacznego ustalenia stron postępowania, a następnie, w zależności od wyniku tych ustaleń podejmie prawidłowe rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.