Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 958/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 154
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Hanna Knysiak - Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2020 r. ([...]) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A. F. (zwanego dalej skarżącym), decyzją z dnia 19 maja 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1, art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2020 r., znak: [...], o zmianie decyzji własnej z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta decyzją z dnia [...] 2019 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Następnie organ pierwszej instancji – Starosta - decyzją z dnia [...] 2020 r., znak: [...], orzekł o zmianie decyzji własnej z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w ten sposób, że wskazaną podstawę prawną, tj. art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym zastąpiono przepisem art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym, jak też uzasadnienie decyzji uzyskało nową treść w której powołano treść przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że po uwzględnieniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 10 grudnia 2019 r. wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B, B1 w podstawie prawnej wskazując przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit a Prawa o ruchu drogowym, a w uzasadnieniu wskazał na popełnienie przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Od decyzji z dnia [...] 2019 r., znak: [...], strona złożyła odwołanie, w którym wskazała na brak popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a ponadto zarzuciła brak obowiązywania od dnia 4 czerwca 2018 r. przepisu wskazanego w podstawie prawnej.

Wobec faktu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu decyzja nie mogła zostać zweryfikowana w trybie instancyjnym. Starosta dokonał jednak jej zmiany, bowiem analiza akt sprawy wykazała, że zarówno podstawa prawna, jak też uzasadnienie decyzji, zostały błędnie sformułowane. Podstawą cofnięcia uprawnienia nie było popełnienie przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale popełnienie trzech wykroczeń wyszczególnionych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Ponadto, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przepis art. 140 Prawa o ruchu drogowym, który został uchylony mocą art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, na postawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw będzie obowiązywać do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przepływ informacji pomiędzy centralną ewidencją kierowców, a odpowiednimi organami, poprzedzonego komunikatem ministra właściwego do spraw informatyzacji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił nieważność tej decyzji bowiem została ona wydana w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 3a lit b Prawa o ruchu drogowym, który to przepis utracił moc obowiązywania z dniem 4 czerwca 2018 r. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że kwestionowana decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. bowiem jak wynika z akt sprawy organ uznał, że w sytuacji wniesienia odwołania z uchybieniem terminu nie może dokonać korekty wadliwie wydanej

w dniu 10 grudnia 2019 r. decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia

do kierowania pojazdami. We wniosku KWP wskazano na popełnienie przez skarżącego w okresie 2 lat od uzyskania prawa jazdy trzech wykroczeń

o których mowa w przepisie art. 140 Prawa o ruchu drogowym, natomiast organ pierwszej instancji błędnie wskazał podstawę prawną orzeczenia o cofnięciu uprawnienia, jak też wskazał w uzasadnieniu na popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Znajdujący się w aktach sprawy dowód doręczenia ww. decyzji potwierdza jej odbiór przez adresata w dniu 17 grudnia 2019 r. Tym samym wbrew twierdzeniom podniesionym przez pełnomocnika w odwołaniu, zaskarżona decyzja nie została doręczona w dniu 18 grudnia 2019 r., a zatem wniesione od niej odwołanie w dniu 2 stycznia 2020 r. nastąpiło z uchybieniem terminu.

Prawidłowo zatem, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji instancji dostrzegając wady decyzji, jak też uchybienie terminu do wniesienia odwołania dokonał jej weryfikacji z zastosowaniem przepisu art. 154 § 1 k.p.a.

Kolegium podniosło, że dla zastosowania opisanego trybu niezbędnym jest bowiem, aby decyzja była ostateczna, jak również aby dla żadnej ze stron nie tworzyła praw, a jednocześnie by za zmianą lub uchyleniem takiej decyzji przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony. I niewątpliwie powyżej opisana decyzja Starosty dla strony postępowania nie tworzy prawa, ale jest aktem jego stosowania, bowiem została wydana na podstawie wniosku KWP, w którym zostało potwierdzone popełnienie trzech wykroczeń przez skarżącego w okresie dwóch lat od uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy. Nie budzi również wątpliwości organu odwoławczego, że za zmianą tej decyzji przemawia interes społeczny jak też słuszny interes strony bowiem zaskarżona decyzją wyeliminowano z obrotu nieprawidłową decyzję, która wskazywała błędną podstawę prawna jak również jej uzasadnienie było sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

W wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2616/18; LEX nr 2714398, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: interes społeczny lub słuszny interes strony, o których mowa iv art. 154 § 1 k.p.a., mogą przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a brak jest podstaw do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji, jednocześnie zaznaczyć należy, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. może dotyczyć zarówno decyzji prawidłowych, jak i dotkniętych wadami niekwalifikowanymi, a więc wadami nie dającymi podstaw do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych, następujące po wydaniu decyzji nie prowadzą do jej wadliwości lub bezprzedmiotowości, a wobec tego bez dopuszczenia odwołalności lub wzruszenia decyzji w trybie nadzoru strona byłaby pozbawiona możliwości uzyskania dla siebie nowego rozstrzygnięcia jej sprawy.

Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym. W świetle wskazanej regulacji decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.

Pomimo, że powyższy przepis prawa z dniem 4 czerwca 2018 r. uchylony został przez art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz.151), to jednakże jego stosowanie zostało przedłużone na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, który stanowi, że: "Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. l, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się."

Tym samym podniesiony w odwołaniu zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej Kolegium oceniło jako nietrafny.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił SKO naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 33 lit. a Prawa o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten został uchylony art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z dniem 4 czerwca 2018 r. który to znów przepis zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa -100 ag, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 126 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami nie stosuje się. Z przepisów powyższej ustawy wynika, że "Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100ag ustawy zmienianej w art. i, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się" (art. 14 ust. 1). W ust. 2 przewidziano, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust.1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Komunikat taki wydano na stronie internetowej Ministra Cyfryzacji i zgodnie z jego brzmieniem termin ten ustanowiono na 1 października 2018 r.(vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 258/19).

W związku z powyższym, że przepis ten nie obowiązywał w chwili orzekania przez oba organy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję Starosty z dnia [...] 2020 r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonana kontrola według wyżej wskazanych kryteriów, wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć wykazała bowiem, że nie tkwią w nich kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się też takich naruszeń przez orzekające organy przepisów postępowania, które by skutkowały uchyleniem tych decyzji.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko SKO, że w rozpatrywanej sprawie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) mógł mieć zastosowanie.

Przepis art. 154 § 1 k.p.a. ustanawia trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było wzruszyć decyzję. Po pierwsze, musi to być decyzja, która nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, po drugie, decyzja ta musi być ostateczna, po trzecie, za wzruszeniem decyzji muszą przemawiać względy interesu społecznego lub słuszny interes strony. Przy czym wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, która wynika ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2036/19; LEX nr 3053080).

Ustalenia organu, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia nie budzą wątpliwości. Skoro kwestionowana nim decyzja z dnia [...] 2019 r., znak: [...], została odebrana przez skarżącego w dniu 17 grudnia 2019 r. (k. 14 akt administracyjnych organu pierwszej instancji, a nie jak twierdził pełnomocnik skarżącego w odwołaniu, w dniu 18 grudnia 2019 r.), to wniesienie odwołania w dniu 2 stycznia 2020 r. nastąpiło rzeczywiście z uchybieniem terminu.

Powyższe powoduje, że decyzja Starosty z dnia [...] 2019 r. nosi walor ostateczności.

Podkreślić należy, że "Nabycie prawa jest rodzajem skutku prawnego decyzji, który polega na trwałym i realnym rozszerzeniu sfery prawnej podmiotu stosunku administracyjnoprawnego, z góry, choć tylko abstrakcyjnie, określonej już w ustawie (zob. T. Woś, Moc..., s. 128; T. Kiełkowski, Nabycie..., s. 217 i n.; wyroki NSA z 27.05.2003 r., IV SA 3205/01, LEX nr 794688, oraz z 16.03.2010 r., II GSK 478/09, LEX nr 596863). Za prawo nabyte należy uznać każdą korzyść, jaką strona uzyskuje w sferze prawnej z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną, wszakże z zastrzeżeniem, że korzyść ta ma odnosić się do sfery prawa materialnego, a nie uprawnień procesowych (por. J. Borkowski, Zmiana..., s. 15 i 19; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 841 i 843 oraz powołana tam literatura). "Przepis art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła z niej praw w sferze prawa materialnego. Zagadnienie to powinno być rozważane przede wszystkim w płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego, gdyż wiąże się ono z koncepcją decyzji administracyjnej jako aktu stosowania prawa, którą ustala się wynikające z norm tego prawa konsekwencje w sferze praw i obowiązków adresata aktu" (wyrok WSA we Wrocławiu z 19.09.2008 r., IV SA/Wr 113/08, LEX nr 527584)."

W ocenie Sądu trafnie wskazuje T. Kiełkowski w komentarzu do art. 154 w LEX, że "Decyzje znoszące prawo wbrew pozorom nie stanowią kategorii przeciwstawnej ani nawet wyraźnie różnej od decyzji nakładających obowiązek, bo na ogół idzie o ten sam w gruncie rzeczy skutek, postrzegany tylko z innej perspektywy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27.02.2014 r., III SA/Gl 1802/13, CBOSA). Przykładowo, decyzję cofającą koncesję zaliczymy do decyzji znoszących prawo (jako że znika dozwolenie), ale równie dobrze moglibyśmy zaliczyć ją do decyzji nakładających obowiązek (jako że aktualny staje się zakaz). Mimo to wyodrębnienie decyzji znoszących prawo wydaje się uzasadnione przynajmniej z trzech przyczyn: po pierwsze, nie w każdym jednak przypadku zniesienie prawa jest tożsame z nałożeniem obowiązku (z nałożeniem obowiązku nie jest tożsame choćby zniesienie roszczenia); po drugie, zrelatywizowanie skutku decyzji do zastanej sytuacji prawnej nieraz po prostu lepiej oddaje jego istotę; po trzecie, oświadczenie organu administracji, stanowiące główny element decyzji, nieraz nawiązuje swym brzmieniem właśnie do prawa, które ma stracić swój byt, a nie do powstającej powinności. Typowym przykładem decyzji znoszących prawo jest wspomniana już wcześniej decyzja cofająca koncesję, a obok niej także decyzja o pozbawieniu zawodnika stypendium sportowego, decyzja o skreśleniu studenta z listy studentów i wiele innych im podobnych."

Zdaniem Sądu decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii jest więc decyzją z której skarżący ani inna strona nie nabyli prawa.

Mając powyższe na uwadze prawidłowa była więc ocena Kolegium, że art. 154 k.p.a. miał zastosowanie skoro decyzja z dnia [...] 2019 r., znak: [...], stała się ostateczna, żadna ze stron na mocy jej nie nabyła prawa, bo na jej podstawie cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodzić się też należało z Kolegium, że za zmianą nie przeciwstawiały się względy interesu społecznego. Dokonana bowiem zmiana nie doprowadziła do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i dokonania takiej zmiany ostatecznej decyzji, która byłaby niezgodna z prawem. Decyzja uwzględniła zatem fakt popełnienia przez skarżącego trzech wykroczeń w okresie dwóch lat od uzyskania po raz pierwszy prawa jazdy, czego konsekwencją była konieczność cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami przez wzgląd na zasadę bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego.

Art. 154 k.p.a. miał też zastosowanie, gdyż wbrew twierdzeniom skargi w chwili wydawania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jak i w chwili weryfikacji tej decyzji, istniał niezmieniony stan prawny. Nie jest zasadne stanowisko pełnomocnika skarżącego, że art. 140 Prawa o ruchu drogowym w chwili wydawania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami skarżącemu nie obowiązywał. Sąd podziela w tej kwestii w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał on, że "Przepis art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wyłącza stosowanie art. 125 pkt 16 u.k.p., co zostało wyrażone

przez ustawodawcę przez wskazanie, że przepisu art. 125 pkt 16 u.k.p. "nie stosuje się" do czasu wdrożenia określonych rozwiązań. Takie brzmienie przepisu może budzić wątpliwości, na czym ma polegać wyłączenie stosowania przepisu, który wszak nie jest podstawą do wydawania rozstrzygnięć indywidualnych i nie podlega "stosowaniu" rozumianemu jako określanie na podstawie stosowanego przepisu skutków w indywidualnych sprawach. Aby ustalić, jaki jest skutek wyłączenia należy wziąć pod uwagę charakter art. 125 pkt 16 u.k.p. Ten ostatni przepis jest przepisem II stopnia, zawierającym regulację dotyczącą obowiązywania innego przepisu, przewidziany w nim skutek polegać miał na uchyleniu art. 140 i 140a p.r.d. Przepisy II stopnia nie regulują zachowań swoich adresatów, nie określają ich skutków, lecz dotyczą obowiązywania i stosowania innych przepisów. Wyłączenie ich stosowania może zatem oddziaływać wyłącznie na sferę obowiązywania i stosowania tych przepisów, do których się odnoszą. Skoro art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi, że do czasu wdrożenia stosownych rozwiązań technicznych, nie stosuje się m.in. art. 125 pkt 16, a przepis ten uchyla art. 140 i 140a p.r.d., to wstrzymanie jego stosowania oznacza, że skutek uchylenia został wyłączony i nie nastąpił. Wyłączenie stosowania art. 125 pkt 16 u.k.p. nastąpiło z dniem 4 czerwca 2018 r., z tą datą przepis ten nie mógł wywrzeć przewidzianego w nim skutku pod postacią uchylenia art. 140 i 140a p.r.d., utrata mocy obowiązującej przez te przepisy została przesunięta w czasie." (por. NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 16/20; LEX nr 3040674).

Zdaniem Sądu skoro wskazane wdrożenia stosownych rozwiązań technicznych w dacie wydawania decyzji nie zostały wprowadzone, to przepis art. 140 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) obowiązywał. (vide także: wyrok NSA z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 3216/18 i powołany tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 432/17 oraz wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2242/19 o uchyleniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 258/19, przywoływanego przez pełnomocnika skarżącego). Zarzuty pełnomocnika skarżącego nie potwierdziły się zatem.

Nie nastąpiła ani zmiana relewantnych okoliczności faktycznych w porównaniu ze stanem, jaki istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, ani nie nastąpiła zmiana stanu prawnego. Organy mogły zatem dokonać zmiany ostatecznej decyzji na podstawie art. 154 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.