Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2684/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6103 Przekazanie  powiatom   mienia  Skarbu Państwa
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) Asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekazania Powiatowi [...] mienia Skarbu Państwa oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. znak [...] odmawiającą przekazania na rzecz Powiatu [...] nieodpłatnie na własność nieruchomości zabudowanej , położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] w obrębie [...] jako działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] o ogólnej powierzchni [...] ha , uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...].

Z uzasadnienia decyzji organu wynika, że Zarząd Powiatu w [...] -powołując się na art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) - wnioskiem z dnia [...] września 2001r. wystąpił o nieodpłatne przekazanie na rzecz Powiatu w [...] zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów dz. dz. Nr [...] i [...]. Powyższa nieruchomość znajdowała się w zarządzie Urzędu Wojewódzkiego w [...] , a następnie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzekł o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu przysługującego [...] Urzędowi Wojewódzkiemu w [...] w stosunku do przedmiotowej nieruchomości i przekazał ją do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak [...] odmówił przekazania na rzecz Powiatu [...] nieodpłatnie na własność nieruchomości zabudowanej , położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] w obrębie [...] jako działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] o ogólnej powierzchni [...] ha , uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...]. Powoływał się na to, że przedmiotowa nieruchomość nie służy obecnie do wykonywania zadań powiatu - co wprost wynika z treści wniosku z dnia [...] września 2001r.

Od powyższej decyzji odwołało się Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. wnosząc o jej uchylenie oraz podnosząc w uzasadnieniu, iż wprawdzie przedmiotowa nieruchomość obecnie nie służy do wykonywania zadań powiatu, jednak wcześniej , na podstawie umów najmu, była użytkowana przez Starostwo jako zaplecze techniczno – gospodarcze i garaże.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. znak [...] , w pełni podzielając jego argumentację.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Starostwo Powiatowe w [...] wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji powołując się na to , że Powiat [...] spełnia wymogi formalne zawarte w treści art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), a ponadto dodatkowym argumentem przemawiającym za szybką regulacją stanu prawnego nieruchomości, jest postępująca dewastacja znajdujących się tam budynków i budowli.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie narusza przepisów prawa.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienia o charakterze procesowym. Stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości , kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności.

W związku z powyższym, rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji. Minister Skarbu Państwa wydając decyzję z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. orzekł prawidłowo.

Zgodnie z art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przekazanie powiatom mienia Skarbu Państwa oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych , innego niż określone w art. 60 ust. 1 i 4 , a służącego do wykonywania zadań powiatu, może nastąpić na wniosek zarządu powiatu , w drodze decyzji wojewody. Tak więc nabycie mienia stwierdza wojewoda w drodze decyzji o charakterze konstytutywnym i mienie to – w dacie decyzji - musi służyć do wykonywania zadań powiatu. Musi być aktualnie i bezpośrednio związane z realizacją tych zadań zatem, nie może to być mienie, mające pośredni wpływ na realizację tych zadań lub mienie , które dopiero ma być użyte na ten cel w przyszłości. W niniejszej sprawie nie została spełniona powyższa przesłanka.

Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wynika , że przedmiotem przekazania nie jest mienie tylko przydatne powiatowi , które dopiero będzie służyło do wykonywania zadań powiatu, jeżeli zostanie przekazane, lecz wyłącznie mienie, na którym zadania powiatu są już wykonywane i zachodzi potrzeba uregulowania stanu prawnego.

Przedmiotowa nieruchomość, na datę wydawania obu decyzji, nie służyła bezpośrednio do wykonywania zadań powiatu. Tego faktu nie kwestionuje nawet sam skarżący, który w swoim wniosku z dnia [...] września 2001 r. wyraźnie stwierdza " pozyskanie nieruchomości rozwiązałoby wiele problemów , które utrudniają normalne funkcjonowanie jednostek samorządu powiatowego". Również w odwołaniu od decyzji I instancji podnosi " przedmiotowe nieruchomości nie służą obecnie do wykonywania zadań powiatu...", a w skardze do sądu wyjaśnia potrzebę szybkiego uregulowania stanu prawnego, faktem postępującej dewastacji obiektów znajdujących się na nieruchomości. Wprawdzie do końca 2002 roku Starostwo Powiatowe w [...] użytkowało część przedmiotowej nieruchomości wynajmując cztery pomieszczenia garażowe ( były tam garażowane samochody służbowe, a część była wykorzystywana na zaplecze techniczno – gospodarcze), jednak trudno to zakwalifikować jako wykonywanie zadań powiatu, a ponadto umowa nie obowiązywała w dacie wydawania decyzji zarówno w I jak i w II instancji.

Ponieważ poza sporem pozostaje fakt, że przedmiotowa nieruchomość aktualnie i bezpośrednio nie służy do wykonywania zadań powiatu, dlatego też prawidłowo Wojewoda [...] odmówił przekazania jej na rzecz Powiatu [...].

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.