Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 3/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE ART. 55
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. S. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy K. za nieprzekazanie sądowi skargi G. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1) wymierzyć Wójtowi Gminy K. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi G. S. na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej; 2) zasądzić od Wójta Gminy K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. (data stempla pocztowego k. 13) G. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynność dotyczącej udostepnienia informacji publicznej. Wnioskodawca wskazał, że dnia [...] lutego br. złożył za pośrednictwem Wójta Gminy K. skargę na bezczynność tego organu do WSA w Białymstoku w zakresie udzielenia informacji publicznej. Mimo upływu

15 dniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co uzasadnia wymierzenie grzywny organowi

(k. 2 – 3).

W dniu 05 marca 2019 r. (k. 2 sygn. akt II SAB/Bk 18/19 data prezentaty) do WSA w Białymstoku wpłynęła przedmiotowa skarga wraz z odpowiedzią na skargę

i aktami administracyjnymi (data nadania 04 marca br.– k. 17 sygn. akt II SAB/Bk 18/19) i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Bk 18/19. Wyrokiem z dnia

19 marca 2019 r. tutejszy Sąd oddalił skargę G. S.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wójt Gminy K. stwierdził, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia, bowiem we właściwym postępowaniu wydano już wyrok oddalający skargę, co skutkuje brakiem podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Dodatkowo, gdy podmiot zobowiązany przekaże skargę po terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej, ale przed wydaniem postanowienia wymierzającego grzywnę zasadnym jest umorzenie postępowania. W konsekwencji Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie wniosku lub ewentualnie o umorzenie postępowania (k. 22 – 23).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym. Artykuł 54 § 2 P.p.s.a. przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

W sprawach objętych kognicją sądów na podstawie przepisów ustawy z dnia

06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018, poz. 1330) termin ten jest krótszy. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ustawy, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę w sprawach z tego zakresu następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 P.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 154), zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło – 4.585,03 zł.

W oparciu o powyższe regulacje, przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie grzywny, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie, przyczyny które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny,

a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 03 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Ponadto, w orzecznictwie przyjmuje się, że skoro z art. 54 § 2 P.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony

w art. 55 § 1 P.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu

tej czynności. Dodać należy także, iż sąd orzeka o grzywnie według swego uznania

i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

w terminie, z uwzględnieniem okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny

z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. powołana uchwała NSA z dnia

3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, zostały spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy K. Bezsporną pozostaje bowiem okoliczność, Wójt Gminy K. faktycznie naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie skargi tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Przewidziany w ustawie o informacji publicznej termin piętnastu dni od dnia otrzymania skargi przez organ, wobec wpływu skargi do organu w dniu 01 lutego 2019 r. (data prezentaty k. 2 sygn. akt II SAB/Bk 18/19), upłynął z dniem 18 lutego 2019 r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana przez Wójta Gminy K. do tut. Sądu dopiero w dniu 04 marca 2019 r. (data stempla pocztowego k. 17 sygn. akt II SAB/Bk 18/19). Podkreślenia wymaga również, że przekroczenia ustawowego 15-dniowego terminu przekazania skargi wraz odpowiedzią na skargę nie zanegował także pełnomocnik organu w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny z dnia [...] marca 2019 r. (k. 22 – 23).

Przywołany na wstępie przepis art. 54 § 1 P.p.s.a., statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi więc przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi

i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Obowiązek ten spoczywa na organie niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot do którego została skierowana skarga, do uczynienia zadość temu żądaniu.

To dopiero sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku, stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55

§ 1 P.p.s.a., sąd bada jedynie, czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1180/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 17/16, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe rozważania oraz przywołane wyżej okoliczności sprawy, przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie. Ustalając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę, że sprawa dotyczy postępowania w trybie dostępu do informacji publicznej, które zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi Sądowi. Jednocześnie Sąd uwzględnił okoliczność, że przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, Wójt Gminy K. wypełnił obowiązek, a uchybienie terminu nie było znaczne. Z tych względów Sąd uznał, że grzywną adekwatną w przypadku niniejszej sprawy jest kwota 300 zł oraz że wymierzenie jej w tej wysokości służyć będzie realizacji zarówno funkcji dyscyplinującej, jak i represyjnej oraz prewencyjnej, zapobiegając popełnianiu w przyszłości podobnych naruszeń, narażających strony na negatywne skutki bezczynności w zakresie informacji publicznej.

Z tych względów, działając na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji, stosownie do treści art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.