Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1383/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 155 poz 1287
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Krystyna Nowak (spr.), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usług Budowlanych i Prefabrykacji "P." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1681/04 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usług Budowlanych i Prefabrykacji "P." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 czerwca 2004 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków restrukturyzacji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 lipca 2005 r. III SA/Wa 1681/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Usług Budowlanych i Prefabrykacji "P." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 29 czerwca 2004 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków restrukturyzacji jako bezprzedmiotowego.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że:

Przedsiębiorstwo "P." wnioskiem z 29 października 2002 r. wystąpiło do Urzędu Miasta W., jako następcy prawnego Gminy W.-B. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego - w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ - w odniesieniu do podatku od nieruchomości.

Prezydent Miasta W. decyzją z 16 października 2003 r. (...), po ponownym rozpoznaniu sprawy - wobec uchylenia wcześniejszej decyzji w tym samym przedmiocie przez SKO w W. - umorzył postępowanie restrukturyzacyjne jako bezprzedmiotowe. Wskazał, iż przejęcie przez Miasto W. wszelkich praw i obowiązków dotychczasowych gmin /dzielnic/ wchodzących w jej skład nie wywołało skutku w postaci obowiązku podjęcia uchwały o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych przedsiębiorców ani wszczynania spraw tego rodzaju z obszarów byłych Gmin W., które takich uchwał nie podjęły.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania "P.", decyzją z 29 czerwca 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, iż Rada Gminy W.-B. - właściwej dla Przedsiębiorstwa w sprawie podatku od nieruchomości - nie podjęła uchwały, o jakiej mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o restrukturyzacji. Natomiast powołana w odwołaniu uchwała Rady Gminy W.-C. - z 10 października 2002 r. objęła dzielnice: M., O., P.-Pd., P.-Pł., Ś., W. i Ż.

Zdaniem Kolegium art. 7 ust. 1 ustawy "restrukturyzacyjnej" nie nakładał na gminy obowiązku podejmowania uchwał w tej sprawie, co wynikało również z art. 7 ust. 5 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 sierpnia 2004 r. strona podtrzymała dotychczasowe poglądy zawarte w odwołaniach i stwierdziła, iż stanowisko organu drugiej instancji - kwestionujące pogląd, że sukcesja praw i obowiązków nieistniejącej już Gminy W.-B. przez Miasto W., skutkowała przejściem także wymogu rozstrzygnięcia o restrukturyzacji należności - nie było uzasadnione. Niezasadny był pogląd Kolegium, iż przepis art. 20 ust. 5 ustawy z 15 marca 2002 r. dotyczy tylko przejęcia zobowiązań w przedmiocie mienia. Z literalnego brzmienia przepisu wynikało, iż regulował on kwestie mienia gmin tylko w ust. od 1 do 4, odwołujących się wyraźnie do tego przedmiotu. Takiego odwołania nie było w ust. 5, który mówił o sukcesji zobowiązań i wierzytelności. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu zobowiązania i wierzytelności podmiotów, o których mowa w ust. 1, stawały się z dniem wejścia w życie ustawy z 15 marca 2002 r. zobowiązaniami i wierzytelnościami Miasta W. Przepis ten, w ocenie strony skarżącej, nie zawierał ograniczenia sukcesji tylko do mienia. Stanowisko inne było interpretacją sprzeczną z wykładnią gramatyczną.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie była zasadna.

Wykładnia językowa przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji prowadziła do wniosku, że podjęcie przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego uchwały, która byłaby podstawą prawną /akt prawa miejscowego/ restrukturyzacji zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów tych jednostek, nie było obowiązkiem takiego organu. Z treści przepisu wynikało bowiem, że organ stanowiący ma uprawnienie do ustanowienia prawa miejscowego w tym zakresie. Postanawiał on, że "jeżeli organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę". W związku z tym, w ocenie Sądu, prawidłowy był pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawarty w zaskarżonej decyzji, że uchwały w wyżej wskazanym zakresie mogły być podejmowane fakultatywnie.

Konieczne było również, w świetle art. 7 ust. 5 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji, aby organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego przy podejmowaniu uchwały o restrukturyzacji należności przedsiębiorstw z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego zachował przewidziany wyżej powołanych przepisach termin. Upływał on z dniem 31 października 2002 r.

Tym samym zarówno Rada Gminy W.-B., jak również Rada Gminy Miasta W., która przejęła w dniu 27 października 2002 r. /data wejścia w życie ww. ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy/ zobowiązania i wierzytelności m.in. Gminy W.-B. na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy z 15 marca 2002 r., miały możliwość podjęcia uchwał w sprawie restrukturyzacji należności przedsiębiorstw z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego w terminie do 31 października 2002 r.

Podstawą do podjęcia uchwały w sprawie restrukturyzacji należności przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego był przepis art. 7 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 5 ustawy o restrukturyzacji, a nie przepis art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 15 marca 2002 r., który stanowi, że zobowiązania i wierzytelności podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 1 tej ustawy stają się zobowiązaniami i wierzytelnościami Miasta W.

W ocenie Sądu nieuprawnione i błędne było także twierdzenie strony skarżącej, że podjęta przez Radę Gminy W.-C. uchwała z dnia 10 października 2002 r. w sprawie restrukturyzacji należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetu Gminy W.-C. mogła mieć zastosowanie do zaległości podatkowych strony, której siedziba znajdowała się na terenie przejętej Gminy W.-B.

Gmina W.-C., podobnie jak Gmina W.-B. weszła w skład Miasta W. W związku z tym podstawę do restrukturyzacji należności strony skarżącej z tytułu należności stanowiących dochody Gminy W.-B. mogła stanowić wyłącznie uchwała podjęta przez Radę Gminy W.-B., bądź uchwała Rady Miasta W., w skład której weszła gmina W.-B. Z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynikało, że takich uchwał nie powzięto. Możliwość taka nie wynikała z żadnego z przepisów ustawy z 15 marca 2002 r., ani z przepisów ustawy o restrukturyzacji. Zdaniem Sądu przedstawione stanowisko mogłoby być uprawnione tylko w przypadku, gdyby Rada Miasta W. podjęła w tym zakresie stosowną uchwałę, i to w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 5 ustawy o restrukturyzacji. Tym samym brak było podstaw prawnych /uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego/ do restrukturyzacji należności strony - skarżącego Przedsiębiorstwa, stanowiących dochody byłej Gminy W.-B.

Z art. 20 ust. 5 ustawy z 15 marca 2002 r. wynikało, że Miasto W. przejmuje jedynie zobowiązania i wierzytelności gmin przejmowanych. Chodzi zatem o zobowiązania i wierzytelności istniejące, a nie zobowiązania, które z oczywistych powodów powstać nie mogły, w związku z brakiem unormowań prawnych.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Przedsiębiorstwo Usług Budowlanych i Prefabrykacji "P." w W. wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie, w przypadku braku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, o rozpoznanie i zmianę orzeczenia oraz o zasądzenie od Prezydenta Miasta W. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzuciło:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7 ust. 1 w związku z ust. 5 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz.U. nr 155 poz. 1287/; a także art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ oraz art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy,

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ oraz art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 183 par. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, co stanowi podstawę nieważności postępowania.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał, co następuje:

Nie można zgodzić się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jakoby podjęcie uchwały dotyczącej restrukturyzacji miało charakter fakultatywny. Przepis art. 7 wskazywanej ustawy zawierał bezwzględny wymóg rozstrzygnięcia sprawy restrukturyzacji przez gminę w formie prawem nakazanej, w tym przypadku uchwały. Uchwała winna być podjęta w terminie 30 dni od daty wejścia w życie ustawy. Nie oznaczało to obowiązku podjęcia uchwały pozytywnej, tj. o objęciu należności restrukturyzacją. Merytoryczna treść uchwały /o objęciu należności restrukturyzacją bądź nieobjęcia/ zależała od uznania gminy, uznaniem gminy natomiast nie była objęta kwestia wymogu podjęcia uchwały bądź jej niepodjęcia. Bezskuteczny upływ 30-dniowego terminu na podjęcie uchwały nie uprawniał organu I instancji do wniosku, iż brak uchwały oznacza brak zgody organu gminy na objęcie należności restrukturyzacją. Brak było bowiem zarówno w ustawie jak i w innych aktach prawnych szczególnego przepisu dozwalającego organowi gminy rozstrzygać sprawę o restrukturyzację w sposób milczący, tj. poprzez upływ terminu na podjęcie uchwały negatywnej.

Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszało postanowienia art. 32 Konstytucji RP z tego względu, iż rozpatrując sprawę Sąd stanął na stanowisku nieuwzględnienia powoływanego przez stronę skarżącą faktu istnienia pozytywnej decyzji restrukturyzacyjnej, będącej podstawą do objęcia wskazanych wyżej należności restrukturyzacją zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - uchwała (...) Rady Gminy W.-C. z dnia 10 października 2002 r., która z uwagi na ww. sukcesję praw i obowiązków także Gminy W.-C. na rzecz Urzędu Miasta W. zachowała moc prawną a także Gminy W.-W. Na dzień orzekania status prawny wszystkich dawnych gmin C., W., B. był identyczny - tworzyły Miasto W. Równe traktowanie uzasadnić powinien fakt działania od 27 października 2002 r. Rady Miasta W. władnej podjąć przedmiotową uchwałę. Zatem twierdzenie WSA, jakoby jedynie władną do podjęcia takiej uchwały była Rada Gminy W.-B. jest nieuzasadnione. Taki stan faktyczny powodował istnienie różnych aktów prawnych w obrębie Miasta W. dotyczących tej samej sprawy. Błędnym był także pogląd WSA o nieistnieniu wymagalnych zobowiązań i wierzytelności, kiedy wniosek o restrukturyzację został złożony dnia 29 października 2002 r., czyli w czasie przewidzianym ustawowo, zatem Rada Gminy Miasta W. mogła podjąć odrębną uchwałę w zakresie "P." lub zastosować uchwałę Gminy W.-C., która w tej dacie stanowiła Miasto W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu na naruszenie przez organ drugiej instancji art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej, tj. prawa strony do zapoznania się, w wyznaczonym 7 dniowym terminie, z materiałem zebranym w trakcie toczącego się postępowania. Zdaniem skarżącego to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, pozbawiając stronę możliwości obrony jej praw, co zgodnie z art. 183 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, stanowi podstawę nieważności postępowania. Powyższe potwierdza uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. /FPS 6/04/, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji, czego WSA nie uczynił.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując m.in., iż zarzut naruszenia art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej był całkowicie bezpodstawny. W aktach sprawy organu II instancji znajduje się zawiadomienie z 9 czerwca 2004 r., wysłane do skarżącego Przedsiębiorstwa w trybie 200 par. 1 Ordynacji podatkowej i odebrane przez adresata 16 czerwca 2004 r. Kopia zawiadomienia wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostały przesłane do WSA w Warszawie przy piśmie Kolegium z 27 kwietnia 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

Skarga kasacyjna Przedsiębiorstwa Usług Budowlanych i Prefabrykacji "P." pozbawiona była uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę tego rodzaju można oprzeć wyłącznie na dwu podstawach:

- naruszeniu /przez WSA/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

- naruszeniu /przez WSA/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Mogło się oczywiście zdarzyć, iż w toku oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego WSA dokonał błędnej wykładni konkretnej normy prawnej przez co doszło do jej błędnego zastosowania; co do zasady są to jednak odrębne podstawy kasacyjne wymagające - po myśli art. 176 Prawa ... - odrębnego uzasadnienia.

Z uzasadnienia skargi wynikało, iż zdaniem jej autora postanowienia art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 156 poz. 1287 ze zm./ nakładały na organy samorządowe obowiązek podjęcia uchwały w sprawie restrukturyzacji /"pozytywnej" bądź "negatywnej"/ zaś według kwestionowanego wyroku, uznającego za trafne stanowisko organów podatkowych w tym przedmiocie, organy samorządowe podejmowały uchwały o restrukturyzacji, a więc uchwały "pozytywne". Chodziło zatem o różnice interpretacji powołanych przepisów.

Art. 7 ust. 1 ustawy "restrukturyzacyjnej" stanowi, iż: "Ustawę stosuje się odpowiednio do należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o restrukturyzacji tych należności, z wyjątkiem podatków, które nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej /podkreślenie NSA/.

Jak wynikało z cytowanego przepisu wprowadzenie restrukturyzacji na terenie konkretnej jednostki samorządu terytorialnego /gminy/ należało od uznania organu stanowiącego tej jednostki /rady gminy/: "... jeżeli organ podejmie uchwałę ...". Uchwała o restrukturyzacji /jw./, a więc według nomenklatury skarżącego Przedsiębiorstwa uchwała "pozytywna" stanowiła podstawę do wszczynania tego rodzaju postępowań wobec przedsiębiorców mających zaległości podatkowe wobec jednostek samorządu terytorialnego.

W braku uchwały o restrukturyzacji wnioski o wszczęcie postępowania, tak jak wniosek "P.", były bezprzedmiotowe.

Ustawa nie przewidywała zinstytucjonalizowanej formy utrwalania "rozważań" organów konkretnych samorządów terytorialnych na temat niezasadności czy niemożliwości poddania zaległości przedsiębiorców wobec ich budżetów postępowaniu restrukturyzacyjnemu na zasadach w niej określonych. Jedyny rygor, jakiemu samorządy zostały poddane to termin na ewentualne podjęcie uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 1 /o restrukturyzacji/ zakreślony w art. 7 ust. 5 ustawy /30 dni od dnia wejścia ustawy w życie/.

Uchwała o restrukturyzacji nie sprowadzała się do prostego wyrażenia zgody, a jej niepodjęcie braku zgody na restrukturyzację. Niewątpliwie była wyrazem wyważenia interesów podatników zalegających z podatkami i interesów gminy mającej wiele obowiązków związanych z zabezpieczeniem potrzeb lokalnej społeczności, przy użyciu środków budżetowych pochodzących, m.in., z wpływów podatkowych.

Brak uchwały przesądzał o braku podstawy prawnej dla restrukturyzacji zobowiązań dłużników konkretnej gminy.

Skoro ustawa "restrukturyzacyjna" uzależniała restrukturyzację zadłużeń wobec budżetów samorządowych od "pozytywnych" uchwał rad gmin to tym samym dopuszczała różnorodność rozwiązań tego problemu na terenach poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego; zakładała więc określoną "nierówność" podatników posiadających zaległości podatkowe. Nie można było skutecznie zarzucić wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP z tej przyczyny, iż orzekł, że powstała na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy /Dz.U. nr 41 poz. 361 ze zm./ gmina mająca status miasta na prawach powiatu - Miasto W. przejęła "obowiązki restrukturyzacyjne" tylko tych wcześniejszych gmin-dzielnic, które takie uchwały w stosownym czasie podjęły.

W 2002 r. Przedsiębiorstwo miało siedzibę na terenie B. Była to do wejścia w życie powołanej ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy samodzielna jednostka samorządu terytorialnego: Gmina W.-B. wchodząca w skład związku komunalnego, jakim - zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy /Dz.U. nr 48 poz. 195 ze zm./ - było Miasto W.

Skoro Gmina W.-B. nie podjęła uchwały restrukturyzacyjnej, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. to nie można było mówić o obowiązku przejęcia przez gminę - Miasto W. jakichkolwiek zobowiązań w tym zakresie. Przejęcie przez Miasto zobowiązań wynikających ze wskazanej przez skarżące Przedsiębiorstwo uchwały (...) z 10 października 2002 r. o restrukturyzacji podjętej przez Radę Gminy W.-C., w żadnej mierze nie odnosiło się do uprawnień skarżącego, których wcześniej na podstawie tej uchwały nie mogło nabyć; Gmina C. nie obejmowała swym zakresem terytorialnym B.; nie była tożsama terytorialnie z nowo powstałą gminą - Miastem W. Rada Miasta W. nie podjęła uchwały restrukturyzacyjnej w ogóle; do podjęcia odrębnej uchwały w sprawie restrukturyzacji zadłużeń "P." nie miała podstawy prawnej; autor skargi jej zresztą nie wskazał.

Całkowicie bezzasadne były podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie było tego rodzaju przepisem art. 7 Konstytucji RP. Autor skargi nie wskazał na pozaprawne działania WSA, które uzasadniałyby odwołanie się do tego przepisu - ustrojowego, a nie proceduralnego.

Art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej nie pozostawał w żadnym związku z art. 183 par. 1 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazany przepis Ordynacji jest przepisem stanowiącym o udziale stron w postępowaniu podatkowym /administracyjnym/. Przepisy Ordynacji podatkowej nie miały zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a tylko do takiego odnosił się art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Paragraf 1 art. 183 nie dzielił się na punkty. Zakładając, iż wskazanie jako podstawy zarzutu kasacyjnego naruszenia przez WSA art. 183 par. 1 pkt 5 zamiast art. 183 par. 2 pkt 5 Prawa ... było omyłką pisarską stwierdzić należało, iż zarzut ten został sformułowany bez związku ze sprawą sądowoadministracyjną, której dotyczyła skarga kasacyjna. Autor skargi nawet nie usiłował wskazać, co było zrozumiałe wobec odwołania się do art. 200 par. 1 Ordynacji ..., iżby Przedsiębiorstwo w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji /WSA w Warszawie/ zostało pozbawione możliwości obrony swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny również z urzędu nie stwierdził aby taka przesłanka nieważności postępowania /sądowoadministracyjnego/ w odniesieniu do Przedsiębiorstwa wystąpiła.

Ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, w tym naruszenie przez organ podatkowy art. 200 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ mogło skutkować wznowieniem postępowania podatkowego - art. 240 par. 1 pkt 4 Ordynacji.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.