Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 969/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 par.1, art.34 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi G. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 969/10

UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2010r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]2010r. nr [...]uznające zarzuty G. D. w sprawie postępowania egzekucyjnego za niezasadne.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż na podstawie tytułu wykonawczego z dnia

[...] 2009r. wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec G. D.. Celem wyegzekwowania należności zawiadomieniem z dnia

[...]2010r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającej z zeznania rocznego za 2009r. (PIT-37).

2. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] 2010r. skarżący wniósł

do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji wskazując, iż nie miał obowiązku płacenia ubezpieczenia OC za 2008r. albowiem w tym okresie samochód ([...] nr rej. [...]) znajdował się w warsztacie samochodowym

i nie był faktycznie w jego władaniu.

3. Postanowieniem z dnia [...] 2010r. wierzyciel – Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego – uznał zarzut skarżącego za niezasadny, podnosząc,

iż zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych obowiązek ubezpieczenia w zakresie OC posiadaczy pojazdów ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu. Na obowiązek ten nie ma wpływu stan techniczny pojazdu, okres jego posiadania i charakter użytkowania.

4. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem pismem z dnia [...] 2010r. skarżący złożył zażalenie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego., która postanowieniem z dnia [...] 2010r. uznała je za niezasadne.

5. Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] 2010r. uznał zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego za niezasadne.

6. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem pismem z dnia [...] 2010r. skarżący wniósł zażalenie wskazując, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest błędne pod względem formalnym i merytorycznym. Ponadto strona zarzuciła,

iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. nie rozpatrzył całościowo zgłoszonego wniosku, opierając swoje rozstrzygnięcie jedynie na stanowisku wyrażonym przez wierzyciela.

7. Postanowieniem z dnia [...] 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej

w B. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w niniejszej sprawie strona wniosła zarzut, którego podstawą jest okoliczność, o której mowa w art. 33 pkt 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Tym samym na mocy art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowisko zajęte przez wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu było dla organu egzekucyjnego wiążące. Dyrektor podkreślił również, iż zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wniesienie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku nie daje temu organowi prawa do rozstrzygania sporów między zobowiązanym a wierzycielem.

8. W skardze skierowanej do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej niezrozumienie meritum sprawy przez brak połączenia zażalenia skarżącego z dnia [...] 2010r. ze skargą

z dnia [...] 2010r. ponadto strona wniosła o połączenie z niniejszą skargą skargi

z dnia [...] 2010r. z uwagi na fakt, iż dotyczą tego samego zagadnienia.

9. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10. Sąd rozpatrzył skargę działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności wydanego aktu administracyjnego (decyzji bądź postanowienia) z prawem.

Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2010r. było niezgodne z prawem.

11. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, z tym że nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Podstawą zgłoszonego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Przepis art. 34 § 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6 tej ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela. Jeżeli wierzyciel odpowie na zapytanie organu egzekucyjnego, że obowiązek podatkowy istnieje, to do organu egzekucyjnego należy dalsze prowadzenie egzekucji. Organ ten nie może podważać wypowiedzi wierzyciela, gdyż wówczas musiałby przeprowadzić pełną kontrolę istniejących rozstrzygnięć, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze, do czego żadnym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony. Jeżeli egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny może badać z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zatem zarzut zobowiązanego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi uzyskanej w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie potwierdził tego zarzutu, a brak jest innych podstaw merytorycznych do uwzględnienia zarzutu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2734/05).

12. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy egzekucyjne obu instancji były związane stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] 2010r. W tym miejscu należy podkreślić, że wierzyciel – Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w postanowieniu z dnia [...] 2010r. wyjaśnił skarżącemu w sposób wyczerpujący, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.) obowiązek ubezpieczenia w zakresie OC posiadaczy pojazdów ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu. Na obowiązek ten nie ma wpływu stan techniczny pojazdu, okres jego posiadania i charakter użytkowania. Wierzyciel wskazał również, że na dzień kontroli drogowej (tj. dnia [...] 2008r.) posiadaczem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] był skarżący. Fundusz ustalił także, że G. D. dnia [...] 2007r. wypowiedział skutecznie zawartą z [...] umowę ubezpieczenia OC, która uległa rozwiązaniu dnia [...] 2007r. Kolejna umowa ubezpieczenia OC została zawarta dnia [...] 2008r. w związku z czym w okresie od [...]. zobowiązany nie był objęty ochroną ubezpieczeniową wynikającą

z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

13. Odnosząc się natomiast do wniosku strony o połączenie niniejszej skargi

ze skargą z dnia [...]2010r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.

z dnia [...] 2010r. wskazać należy, iż niniejsza sprawa dotyczy zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku, natomiast skarga z dnia [...] 2010r. dotyczy zagadnienia dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia, która wyrokiem WSA

w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. akt I SA/Bd 929/11 została oddalona.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji