Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1711/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ostatecznego stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz A.B. kwotę 347 zł (trzysta czterdzieści siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A.B. (dalej: "skarżący" "zobowiązany") wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...].

Zaskarżonym orzeczeniem, działając na podstawie art. 34 § 1 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), art. 124 i 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego

(tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "k.p.a.") i art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. – o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji");Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej Prezes Zarządu PFRON) po rozpoznaniu zażalenia uznał za bezzasadne zarzuty strony dotyczące:

- braku doręczenia decyzji Prezesa Zarządu PFRON o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienia zobowiązań ujętych w rubrykach od 31 do 40 zaskarżonego tytułu wykonawczego z [...] listopada 2013 r. znak: [...] dotyczących miesiąca grudnia 2007 r.:

- rzekomo błędnego wskazania "osoby zobowiązanego" – A.B. poprzez błędne wskazanie nr NIP;

- niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka w związku z błędnym oznaczeniem wierzyciela;

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia;

- niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowienie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2013 roku Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję [...] ustalającą odpowiedzialność skarżącego jako członka zarządu za zaległości A. Sp. z o.o. z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres grudzień 2007 r. do marca 2008 r.

W dniu [...] listopada 2013 roku wystawiony został tytuł wykonawczy na nazwisko A.B.

Pismem z dnia [...] listopada A.B. reprezentowany przez r.pr. A.W. wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego dnia [...] listopada 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] Prezes Zarządu PFRON uznał zarzuty za bezzasadne. Na postanowienie to, pismem z dnia [...] marca 2014 r. A.B. wniósł zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uznał zarzuty za bezzasadne.

Pismem z 9 czerwca 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.

W skardze zarzucił:

- brak doręczenia decyzji o nałożeniu odpowiedzialności osoby trzeciej i braku istnienia obowiązku, jak również przedawnienia zobowiązań ujętych w rubrykach od 31 do 40 zaskarżonego tytułu wykonawczego dotyczącego miesiąca grudnia 2007 r.,

- błąd, co do osoby zobowiązanego poprzez błędne wskazanie numeru NIP,

- wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot,

- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia,

- niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując oceny ostatecznego postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z [...] maja 2014 r. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie to obarczone jest wadą skutkującą jego uchyleniem. Ocenę taką Sąd sformułował mając na względzie stan faktyczny i prawny, jaki towarzyszył decyzji w dacie jej podjęcia.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które nie zostały w niej podniesione.

Zdaniem Sądu, postanowienie z [...] maja 2014 r. zostało wydane przez Prezesa PFRON z naruszeniem przepisów.

Z treści art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika, że do wpłat, o których mowa m.in. w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

Natomiast art. 49 ust. 3 ustawy o rehabilitacji stanowi, że do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 (...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.).

Art. 17 ust § 1a u.p.e.a. o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

W myśl z kolei art. 138 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Przechodząc do analizy sprawy należy zauważyć, że z uwagi na zastosowanie art. 127 § 3 k.p.a. zarówno postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, jak i postanowienie w postępowaniu odwoławczym wydał ten sam organ podatkowy – Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Przepis art. 127 § 3 k.p.a. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie mocą cytowanego art. 17 § 1a u.p.e.a.

W myśl postanowień art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W rozdziale dotyczącym zażaleń nie ma regulacji dotyczących sposobu rozpoznania zażalenia, znajduje więc zastosowanie art. 138 k.p.a., w którym wskazano rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organ, który rozpatrzył odwołanie (odpowiednio zażalenie).

Prezes Zarządu PFRON wydając rozstrzygnięcie na skutek złożonego zażalenia nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia innego niż przewidziane w art. 138 k.p.a. Natomiast w zaskarżonym postanowieniu Prezes PFRON naruszył art. 138 k.p.a., gdyż nie wydał rozstrzygnięcia przewidzianego tym przepisem, lecz wydał rozstrzygnięcie o treści przewidzianej dla organu rozpoznającego zarzuty, a nie organu, który rozpoznał zażalenie, identyczne jak w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 roku.

Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu w niej wyrażone.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.