Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 446/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia odmówić "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. wydanym przez referendarza sądowego odmówiono "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w B. przyznania prawa pomocy, wskazując, że aktywa spółki wystarczą na pokrycie pełnych kosztów postępowania.

Sprzeciw od tego postanowienia wniosła "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

Uwzględniając fakt, że wniesiony sprzeciw nie podlegał odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlegała rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z kolei art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, iż osobie prawnej, także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, jeżeli ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a.

Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. W przypadku osób fizycznych wykazanie spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy obliguje Sąd do uwzględnienia wniosku strony; w odniesieniu zaś do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ubiegających się o przyznanie prawa pomocy (art. 246 § 2 p.p.s.a.) ustawodawca zastrzegł jedynie możliwość jego przyznania, na co wskazuje zwrot "prawo pomocy może być przyznane".

Biorąc pod uwagę całokształt stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujący stan normatywny Sąd uznał, iż skarżąca nie wykazała, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy. Nie wykazała bowiem, iż posiadane przez nią aktywa finansowe nie wystarczają na pokrycie kosztów postępowania sądowego, a po uiszczeniu określonej kwoty tytułem kosztów sądowych nie będzie w stanie utrzymać płynności finansowej.

Za zasadnością wniosku skarżącej nie przemawia m.in. wykazanie straty za 2009 r. Strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie oznacza bowiem, iż podmiot traci płynność finansową i nie jest w stanie regulować własnych, wymagalnych zobowiązań; strata oznacza jedynie nadwyżkę sumy kosztów uzyskania przychodów nad osiągniętymi przychodami.

Co istotne, skarżąca nie wskazała, iż z uwagi na złą sytuację finansową zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej bądź złożono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Tym samym uznać należy, iż skarżąca nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, co wiązać się musi z koniecznością regulowania zobowiązań natury publicznoprawnej jak i prywatnoprawnej. Sąd wskazuje nadto, iż wartość środków trwałych oraz stan sald na rachunku bankowym spółki w porównaniu do wysokości obciążeń finansowych, jakie skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, tj. wpis stały wynoszący w tego rodzaju sprawach 200 zł, nie przemawia za zasadnością złożonego wniosku. Wzięto przy tym pod uwagę także koszty związane z tym, iż spółka wniosła 37 skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej – a zatem łączna wartość wpisów sądowych w tych sprawach wynosi 7.400 zł.

Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżąca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada kapitał zakładowy w wysokości 1.000.000 zł oraz środki trwałe o wartości 5.465.522,64 zł (na dzień 31 grudnia 2009 r.). Na koniec 2009 r. posiadała środki pieniężne w kasie i na rachunku bankowym w łącznej kwocie 391.834,80 zł, saldo jej rachunku na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło 260.328,63 zł. Ponadto w 2009 r. skarżąca uzyskała przychód w wysokości 2.671.731 zł, który znacznie przewyższa wysokość kosztów postępowania w niniejszej sprawie.

Zatem uznać należało, iż wnioskodawca w toku prowadzonego postępowania nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.