Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1090/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
odrzucono skargę
oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 ust.1 pkt.12 i art. 29 ust.1 pkt.10 w zw. z art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art.58 par.1 pkt.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi L. S., D. S. i Z. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 1995 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; I. oddala skargę L. S.; II. odrzuca skargę D. S. i Z. S.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia [....] 1995 r, znak: [....] wydaną na podstawie art. 48, art. 105 ust. 1 i art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, póz. 414) oraz art. 104 kpa nakazał L.S. , Z.S. i D.S. , właścicielom działki nr ..... w K. w terminie do dnia 15 sierpnia 1995 r. dokonać rozbiórki kiosku typu "[....] " oraz studni kopanej, jak również uporządkować teren po rozbiórce a o wykonaniu powyższych obowiązków zawiadomić organ l instancji.

Kierownik Urzędu Rejonowego w N. w uzasadnieniu swojej decyzji podał, że w dniu .....maja 1995 r. przeprowadzono kontrolę obiektów zlokalizowanych na działce nr ..... w K. , której właścicielami są L.S. , Z.S. i D.S. Podczas kontroli ustalono, iż na przedmiotowej działce istnieje pawilon handlowy i przylegający do niego od strony północnej kiosk typu "[....] " oraz rozpoczęto budowę studni kopanej. Wg. oświadczenia L.S. kiosk typu "[....] " do marca 1995r. był zlokalizowany od strony południowej pawilonu handlowego i przylegał w tym miejscu do tego obiektu. W marcu 1995 r. usytuowany został przy północnej ścianie tegoż pawilonu. Natomiast roboty budowlane przy studni kopanej rozpoczęto w maju 1995r. Zarówno na budowę studni jak i zmianę usytuowania kiosku "[....] " w obecnej lokalizacji właściciele działki nie posiadają wymaganej przepisami decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L.S. , Z.S. I D.S. , którzy przedłożyli 5 egzemplarzy zagospodarowania działki nr ......w K. w celu legalizacji istniejących budynków. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji o rozbiórce i zalegalizowanie obiektów.

Wojewoda .....decyzją z dnia [....] 1995 r. znak: [....] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

1

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane zarówno budowa kiosku jak i studni wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego L.S. , D.S. i Z.S. zakwestionowali decyzję Wojewody N. Skarżący wskazali, że nastąpiło jedynie przesunięcie przedmiotowego kiosku i jego remont, nie zostały natomiast wykonane żadne zmiany konstrukcyjne. Skarżący podali również, że właścicielem obiektu budowlanego jest Przedsiębiorstwo "[....] " w SA w W. , dlatego też decyzja administracyjna pomijająca właściciela obiektu jest wadliwa.

Wojewoda .......w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [....] 1995.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [....] 2008 r. wezwano pełnomocnika skarżących do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu D.S. i Z.S. w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi w stosunku do tych skarżących. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu ..... listopada 2008 r., niemniej jednak w wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie

przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby organy administracji wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego czy przepisy postępowania administracyjnego w stopniu przesądzającym o niezgodności z prawem tych decyzji.

W myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, póz. 414) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska. Pod pojęciem tymczasowych obiektów budowlanych zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jednocześnie przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Budowa tego rodzaju tymczasowych obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracyjnemu (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

W przedmiotowej sprawie skarżący bez dokonania stosownego zgłoszenia przenieśli kiosk uliczny "[....]" w inne miejsce, W myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, póz. 414) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonych decyzji przez organy administracji nie przewidywały możliwości zalegalizowania robót budowlanych wykonanych bez dokonania wcześniejszego zgłoszenia lub bez uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też należy uznać, że organ administracji l instancji prawidłowo postąpił nakazując rozbiórkę przedmiotowego kiosku w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Jednocześnie trzeba wskazać, że w dacie orzekania przez organy administracji krąg uczestników postępowania administracyjnego należało określać zgodnie z art. 28 kpa tzn. stroną postępowania administracyjnego był każdy czyjego obowiązku albo interesu prawnego dotyczyło postępowanie albo ten kto żądał czynności organu ze względu na swój interes prawny albo obowiązek. Mając zatem na uwadze taką definicję strony postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że organy administracji publicznej l i II instancji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania. Nie zawiadomienie bowiem właściciela kiosku ulicznego - Przedsiębiorstwa "[....] " SA w W. , nie wpłynęłoby bowiem na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Skarżący dopuścili się bowiem tzw. samowoli budowlanej, polegającej na usytuowaniu przedmiotowego kiosku w innym miejscu bez dokonania odpowiedniego zgłoszenia. Tak, więc to skarżący, jako inwestorzy w rozumieniu art. 52 ustawy Prawo budowlane są adresatami wydanych decyzji i oni byli stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Należy również stwierdzić, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywania ujęć wód śródlądowych powierzchniowych o wydajności poniżej 50 m3/h oraz obudowy ujęć wód podziemnych. Wykonanie takich robót budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Jak wynika z materiału dowodowego skarżący na terenie swojej działki wykonali studnię, której budowy jednak nie zgłosili. Organ administracji

publicznej l instancji postąpił zatem prawidłowo nakazując rozbiórkę przedmiotowej studni w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Mając, zatem na uwadze powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę skarżącego L.S. za nieuzasadnioną, orzekł o jej oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. (pkt l wyroku).

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i art. 37 § 1 p.p.s.a. do skargi pełnomocnik procesowy obowiązany jest dołączyć pełnomocnictwo do działania w imieniu strony podpisane przez wszystkich mocodawców. W przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo zostało podpisane jedynie przez skarżącego L.S. Skarga natomiast została wniesiona w imieniu wszystkich skarżących, także w imieniu D.S. i Z.S. , pełnomocnik procesowy skarżących mimo wezwania o dołączenie do sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu D.S. i Z.S. nie usunął w wyznaczonym terminie tego braku skargi.

Mając zatem na uwadze powyższe należało odrzucić skargę D.S. i Z.S. (pkt II wyroku), działając na podstawie art. 58 § 1 /pkt 3 p.p.s.a.