Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1544/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2010 r. P. P. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w O. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010.

Po przeprowadzeniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. decyzją, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. umorzył:

• postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej: działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...], działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...],

• postępowanie w sprawie przyznania uzupełniającej płatności podstawowej w części dotyczącej działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha, zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] i przyznał stronie przejściową płatność z tytułu owoców miękkich w wysokości [...] zł.

W ww. decyzji organ jednocześnie odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych nakładając jednocześnie sankcję w wysokości [...] zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) do O. Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, podpisane przez P. P.. W przedmiotowym odwołaniu P. P. wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, wskazując przy tym w uzasadnieniu na szeroki wachlarz wątpliwości i zarzutów dotyczących ustaleń znajdujących się w zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji organu pierwszej instancji, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie wnioskowanych płatności, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Następnie, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w dniu [...] października 2011 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Od ww. decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Ol 742/11) oddalił skargę w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Od powyższego wyroku P.P. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 1113/12) oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W związku z powyższym, ww. orzeczenie WSA z dnia 29 marca 2012 r. z dniem 14 lutego 2013 r. stało się prawomocne.

W dniu [...] maja 2014 r. do Prezesa ARiMR wpłynął wniosek adw. G. H., reprezentującego P. P., przekazany następnie zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. właściwemu organowi, zatytułowany "Skarga o wznowienie postępowania".

W piśmie pełnomocnik strony wniósł: "o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...].10.2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oraz poprzedzającej decyzji Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...].08.2011 r. o odmowie przyznania jednolitej oraz uzupełniającej płatności obszarowej i z dnia [...].06.2011 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, z uwagi na następujące okoliczności:

• dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe,

• decyzja została wydana przez pracownika w sprawie z powodu której wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne,

• wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał zaskarżoną decyzję."

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał postanowienie, nr [...], o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., nr [...], w dniu [...] października 2011 r.

W dniu [...] czerwca 2014 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydał postanowienie nr [...] w sprawie odmowy wyłączenia organu od prowadzenia sprawy (znak sprawy: [...]). Powyższym postanowieniem, Prezes ARiMR odmówił wyłączenia organu II instancji - Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, od udziału w postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego, wszczętym wnioskiem P. P. w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. zgodnie z art. 36 § 2, w związku z art. 35 § 3 Kpa, poinformował stronę o przedłużeniu do [...] września 2014 r. terminu załatwienia sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi P. P. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt. II GSK 1113/12, o którym wyżej mowa odrzucił skargę.

Po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach przedmiotowej sprawy w dniu [...] września 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wydał decyzję, nr [...], o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, nr [...], z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przyznania P.P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W dniu [...] września 2014 r. P. P. złożył w kancelarii ARiMR Zażalenie na bezczynność, w którym wskazał: " na przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. znak [...] oraz znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania" oraz wniósł o "wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyny zwłoki oraz w razie potrzeby podjęcie środków zapobiegawczych naruszeń terminów załatwiania spraw w przyszłości" i "wymierzenia organowi grzywny w wysokości do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w poprzednim roku ".

W dniu [...] października 2014 r. (data stempla pocztowego) do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wpłynęło odwołanie P. P. reprezentowanego przez adw. G. H., od decyzji, nr [...], z dnia [...] września 2014 r. o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., nr [...], z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika [...] Biura Powiatowego ARiMR, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przyznania P. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W dniu [...] października 2014 r. Prezes ARiMR, w wyniku rozpatrzenia złożonego przez P. P. zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, nr [...], z dnia [...] października 2011 r., uznał wniesione zażalenie strony za bezzasadne.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2014 r., nr [...].

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał na powyższy stan faktyczny sprawy a następnie dokonał analizy obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i uznał, że odwołanie jest bezzasadne. Prezes ARiMR w pierwszej kolejności wskazał, iż rozpatrując wniosek P. P. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 nie skorzystano z fałszywego dowodu, którego sfałszowanie byłoby stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, w związku z tym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem strony w tej kwestii, zawartym we wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jedynie określił, że: "należy wyrazić przekonanie o fałszywym charakterze dowodów ".

Organ również zaznaczył, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., wydając w dniu [...] września 2014 r. decyzję, nr [...], o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, dokonał oceny występowania przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Tym samym, zdaniem organu, należy zauważyć, że ww. organ przeprowadził postępowanie w wyniku którego ustalił, iż w sprawie wniosku P. P. nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu ww. zaskarżonej decyzji wskazując m. in., iż "w sytuacji, gdy skarżący powołał się ogólnie na fałszywość dowodów zebranych w sprawie, bez powołania się na prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu stwierdzającego taki fakt, organ administracji nie mógł uznać, że została spełniona przesłanka wznowieniowa, określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2007 r., sygn. akt 111 SA/Gd 274/2007").

W przypadku natomiast kolejnej powołanej przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prezes ARiMR wskazał, że strona w "skardze" o wznowienie postępowania nie tylko powołuje się na poprzednio istniejące środki dowodowe, lecz postuluje by organ administracji przeprowadził dowód w postaci przesłuchania skarżącego oraz wymienionych w skardze o wznowienie postępowania świadków. Zdaniem organu podkreślenia wymaga, że z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wyraźnie wynika, że podstawę wznowienia postępowania będzie stanowiła taka okoliczność lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Organ zaznaczył, że w ww. artykule, chodzi w szczególności o taką okoliczność lub środek dowodowy, które mogły wpłynąć na odmienną ocenę materiału dowodowego. Wpływu na wynik sprawy w podanym wcześniej znaczeniu nie mogą mieć środki dowodowe, które albo jeszcze nie istnieją (postulowane przesłuchanie przez organ administracji skarżącego i świadków) albo powstały po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Prezes ARiMR wskazał również, że skarżący powołując środek dowodowy w postaci protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu [...] marca 2014 r. nie wskazał nowego dowodu, który istniał w dacie wydania decyzji, ponieważ dokument ten powstał już po zakończeniu postępowania przed sądami administracyjnymi. Ponadto w skardze o wznowienie nie wskazano także, jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć dowody w postaci akt Prokuratury Okręgowej w O., sygn. akt [...] oraz akt osobowych B.M., odnośnie okoliczności ustania zatrudnienia w ARiMR. Organ podkreślił, iż wskazane w "skardze" o wznowienie postępowania powyższe okoliczności były już podnoszone przez stronę we wniosku dowodowym z dnia [...] marca 2012 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którym to skarżący wskazał cyt.: " (...) składam wniosek dowodowy o przeprowadzenie w niniejszej sprawie dowodu z dokumentu w postaci zwolnienia dyscyplinarnego Pana B. M. byłego Naczelnika Biura Powiatowego Powiatu [...] Oddziału Regionalnego (...) Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wcześniejsze działania Pana B.M. na stanowisku Naczelnika Biura Powiatowego mogły mieć wpływ na treść wydanej decyzji administracyjnej, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a w efekcie na fakt, że wydana decyzja administracyjna może być niezgodna z prawem". Organ podkreślił, że w wyroku z dnia 29 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Ol 742/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o oddaleniu skargi w przedmiocie przyznania P. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 uznając, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec czego sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zwolnienia dyscyplinarnego B. M.

W związku natomiast z powołaniem się przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania na okoliczności wskazujące jego zdaniem na fakt, iż "decyzja została wydana przez pracownika w sprawie z powodu której wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne" i odniesienia się do okoliczności powiązania spółki [...] (jej działalności) z B. M. i wynikłej z tego tytułu zmiany sytuacji jego zatrudnienia w [...] Biurze Powiatowym ARiMR cyt. "nadmieniam również, że B. M. poniósł odpowiedzialność dyscyplinarną w związku z działalnością spółki [...] i należy przypuszczać, że działalność ta miała związek m. in. z przedmiotową sprawą - choćby z uwagi na pojawiające się konflikty krzyżowe pomiędzy spółką a skarżącym", organ zauważył, iż "konstrukcja ww. przesłanki wprowadza "domniemanie wpływu braku wyłączenia na treść rozstrzygnięcia" (M. Jaśkowska, [w:] Jaśkowska, Wróbel, Komentarz, 2009, s. 714). Podstawą wznowienia w takim przypadku będzie więc "wydanie decyzji" przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu, a nie wpływ tej wady na treść decyzji. Zdaniem organu, zgodzić się należy z poglądem reprezentowanym w literaturze przedmiotu, że podobnie jak i inne przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania, również komentowana przesłanka powinna być interpretowana w sposób wąski. Skoro więc w normie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. mowa jest o "wydaniu decyzji" przez pracownika, zaś w art. 24 k.p.a. o "udziale w postępowaniu" jest oczywiste, że to ta pierwsza przesłanka jest znacznie węższa i ogranicza się w swojej istocie wyłącznie do udziału pracownika (lub organu) w fazie rozstrzygania. Sam udział pracownika, który podlega wyłączeniu na podstawie art. 24, 25 lub 27 k.p.a. może być sanowany (B. Adamiak , [w:] Adamiak, Borkowski, Komentarz 2012, s. 554; M. Jaśkowska, Jaśkowska, Wróbel, Komentarz 2009 s. 714)" - Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz pod redakcją prof. Marka Wierzbowskiego, prof. Aleksandry Wiktorowskiej wydanie 2, wyd. C.H. Beck Warszawa, 2013.

Zdaniem Prezesa ARiMR powyższe uzasadnia również fakt, "że to w fazie wydania decyzji zostaje przeprowadzone ustalenie stanu faktycznego, poprzez dokonanie całościowej oceny materiału dowodowego i na tej podstawie zestawienie stanu faktycznego ze stanem hipotetycznym zapisanym w normie prawnej oraz wyprowadzenie konsekwencji prawnej co do treści uprawnienia (obowiązku strony). Prowadzenie czynności dowodowych (np. przesłuchanie świadków) przez pracownika jest elementem ustalenia stanu faktycznego. Dopiero jednak ocena materiału prowadzi do rozstrzygnięcia sprawy. Za taką wykładnią przemawia przyjęta w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji i zamknięte wyliczenie wad procesowych będących podstawą wznowienia postępowania" - Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz Barbara Adamiak/Janusz Borkowski wydanie 11, wyd. C.H. Beck Warszawa, 2011. W znaczeniu prawnym zatem wydana i doręczona decyzja jest zawsze decyzją organu administracyjnego, bez względu na to, czy będzie podpisana przez osobę piastującą funkcję organu, czy też przez upoważnionego przez nią pracownika - (Cz. Martysz, Właściwość organów..., s. 158-160).

Dalej organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., nr [...], z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Olsztyńskiego Biura Powiatowego ARiMR, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przyznania P. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 zostały wydane przez organy, które nie podlegały wyłączeniu.

Po dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w ocenie Prezesa ARiMR nie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O. w decyzji, nr [...], z dnia [...] września 2014 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W związku z powyższym, decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O., nr [...], z dnia [...] września 2014 r. Zdaniem Prezesa ARiMR należy uznać za prawidłową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2015., nr [...], P. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w O, nr [...], z dnia [...].09.2014r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., zgodnie z którymi:

- w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

2. Naruszenie art. 75 par. 1 i 77 par. 1 k.p.a., zgodnie z którymi:

-jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

- organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. postępowaniu po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2011r., o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Weryfikowana w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2011r. była przedmiotem kontroli sądowej w postępowaniu zwykłym. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 marca 2013r., sygn. akt. I SA/Ol 742/11 oddalił skargę, jak i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2013r., sygn. akt. II GSK 1113/12, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego.

Postępowanie wznowiono na wniosek skarżącego złożony do organu administracji publicznej ze wskazaniem podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt. 1, 3 i 5 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

pkt.1- dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

pkt.3- decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

pkt.5- wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie powszechnie podzielany jest pogląd, że po złożeniu przez stronę podania o wznowienie organ administracji podejmuje czynności wstępne mające na celu stwierdzenie dopuszczalności wznowienia. W ramach tych czynności ustalane jest, czy podanie pochodzi od podmiotu będącego stroną postępowania, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 149 k.p.a.

W sytuacji, gdy już z samego wniosku wynika, iż brak jest ustawowych podstaw do wznowienia bądź, gdy wniosek złożył podmiot niebędący stroną albo nie został zachowany termin do złożenia wniosku - organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku jest obowiązany wznowić postępowanie i przeprowadzić je zarówno, co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także, co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Należy podkreślić, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu nie jest dopuszczalna ocena samej przyczyny wznowienia. Ocena taka jest dokonywana już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. Ustalenie, czy wystąpiła faktycznie podstawa wznowienia, może zatem nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Organ wznowił postępowanie a następnie zbadał okoliczność zaistnienia wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania. Badanie to zakończyło się wynikiem negatywnym i stanowiło podstawę odmowy uchylenia weryfikowanej decyzji w myśl art. 151 k.p.a.

Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do prawidłowości twierdzeń organu dotyczących wskazanych przez skarżącego przyczyn wznowienia podnieść należy, że zarówno w doktrynie jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż podstawą wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest sfałszowanie dokumentu lub popełnienie przestępstwa złożenia fałszywych zeznań, przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a. (sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia albo poważnej szkody dla interesu społecznego).

Skarżący powołując się na tę przesłankę wznowieniową wskazywał na "ujawnione sugestie odnośnie raportu kontroli", będącego dowodem w sprawie zakończonej weryfikowana decyzją i wywodził, iż ustalone w sprawie okoliczności faktyczne są fałszywe. Nie przedstawił natomiast żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Prawidłowo organ ustalił, że powoływanie się ogólnie na fałszywość dowodów zebranych w sprawie, bez powołania się na prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu stwierdzającego taki fakt, nie można uznać za spełnienie wymienionej przesłanki wznowieniowej.

W odniesieniu do przyczyny wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a. (decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27), skarżący podniósł twierdzenie dotyczące postępowania dyscyplinarnego B. M. zatrudnionego w Biurze Powiatowym ARiMR w O., w związku z jego powiazaniami ze spółką [...]. Wskazać należy, że ww. pracownik nie wydawał weryfikowanej decyzji z dnia [...] października 2011r ( decyzja wydana przez Dyrektora Oddziału- J. M.), ani poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011r. ( decyzja wydana przez S. H.). Ponadto podnieść należy, że okoliczność ta była podnoszona przed Sądem kontrolującym weryfikowaną decyzję w postępowaniu zwykłym, co wynika z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 marca 2012r., sygn. akt. I SA/Ol 742/11. Z analizy akt wynika także, że działki rolne zgłoszone przez skarżącego do płatności bezpośrednich za 2010r., objęte weryfikowaną decyzją, nie pozostawały wówczas w konflikcie krzyżowym ze spółką [...]. Zatem ustalenie organu o braku zasadności podniesionej przesłanki wznowieniowej również odpowiada prawu.

Z kolei art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 768/11 (LEX nr 1252179) - wymaga kumulatywnego spełnienia wymienionych w nim przesłanek: (...) nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz (...) nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W tym miejscu podnieść należy, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na dowody poprzednio istniejące oraz wnosił o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania oraz wskazanych świadków. Nie wskazał też nowej okoliczności, która miałaby istotne znaczenie dla sprawy. Słusznie organ uznał, że również nie zaistniała wskazana przesłanka wznowieniowa.

Podnieść należy, iż skarżący w sposób niezwykle ogólnikowy powołał się na wskazane przesłanki wznowienia postępowania żądając w rzeczywistości ponownego zajęcia się sprawą zakończoną weryfikowaną decyzją z dnia [...] października 2011r. i ponownego prowadzenia postępowania dowodowego, nie zważając na ustalenia już dokonane w poprzednim postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Reasumując Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko, a wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy , ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy.

Mając na powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.