Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 397/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 2 pkt 1, art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia.


UZASADNIENIE

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu, powołując się na sytuację majątkową swoją i najbliższej rodziny, wskazał, iż wykonanie wymienionej decyzji spowoduje nie tylko dla niego szkodę, ale i również nieodwracalne skutki, tj. konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i ogłoszenie upadłości.

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).

Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd zważył, iż sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia. W skardze nie zawarto bowiem żadnych argumentów odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skoro strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia szkody majątkowej, to brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby taką szkodę, a w szczególności – "szkodę znaczną". Jednocześnie, strona skarżąca nie podniosła jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast po przekazaniu skargi przez organ sąd jest zobowiązany do rozpoznania wniosku strony w oparciu o przesłanki ochrony tymczasowej wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia bowiem skarżącego prawa do rozpoznania wniosku przez sąd. Zauważyć należy, iż rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie kontroluje zasadności odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co do której orzekł organ, ale jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie.

Z powyższych względów – w ocenie Sądu – wniosek strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.