Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 204/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowy od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący J.W. – dalej zwany Stroną, Skarżącym - złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z dnia [...] stycznia 2019 r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej zwany organem I instancji) z dnia [...] września 2018 r. wydaną w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. (PIT-36) w kwocie 404.116 zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego dniu [...] grudnia 2016 r. wobec Skarżącego zostało wszczęte postępowanie kontrolne w zakresie m.in. prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok. W postępowaniu kontrolnym ustalono, że Skarżący w 2015 roku prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Jako przeważający rodzaj działalności zostały wskazane usługi wspomagające produkcję roślinną. Na cele prowadzonej działalności gospodarczej Strona wynajmowała od A. Sp. z o.o. pokój o powierzchni ok. 20 m2 położony w budynku biurowym w [...]. W ramach działalności gospodarczej w badanym okresie Skarżący wynajmował na rzecz Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o., [...] (w styczniu i lutym) oraz A. Sp. z o.o., [...] (od czerwca do końca 2015 roku) kombajn [...] i ciągnik [...] wraz z usługami wsparcia realizowanymi przez trzech wykwalifikowanych pracowników posiadających specjalistyczną wiedzę w zakresie obsługi maszyn oraz wiedzę w zakresie upraw rolnych i usług w produkcji rolnej. Wypłat wynagrodzeń od stycznia do maja 2015 roku w imieniu Skarżącego dokonywało Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o., a od czerwca do końca 2015 roku A. Sp. z o.o. Świadczone usługi podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz podatkiem od towarów i usług. Podatnik wybrał opłacanie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie liniowej i kwartalne wpłaty zaliczek na ten podatek. Jako rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej wskazał podatkową księgę przychodów i rozchodów. Księgowość Podatnika za 2015 rok prowadziło biuro rachunkowe, na podstawie umowy o prowadzenie podatkowej książki przychodów i rozchodów zawartej w dniu [...].09.2012 r.

W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2015 r. stwierdzono zapisy w rubrykach dotyczących przychodów na łączna kwotę 354.208,72 zł oraz dotyczących wydatków na łączną kwotę 244.881,08 zł.

Ustalono, że Skarżący złożył w terminach ustawowych zeznania roczne za 2015 rok o:

- wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L z załącznikiem PIT/B,

- wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37,

- wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-38.

Dodatkowo ustalono, że Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność jednoosobową: nie posiadał zgłoszonych i zarejestrowanych w urzędzie Skarbowym kas rejestrujących; nie był zarejestrowany do transakcji wewnątrzwspólnotowych; w złożonych zeznaniach podatkowych za lata poprzednie nie wykazał straty.

Podatnik wskazał jeden adres prowadzenia działalności gospodarczej, przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz zamieszkania w [...].

Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że: 1) w okresie [...].01.2014r. - [...].06.2016 r. w KRS nr [...] (P. A. Sp. z o.o.) Skarżący wpisany był jako Prezes Zarządu. Uchwałą z dnia [...].03.2014 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa "A." Sp. z o.o. przyznało Stronie wynagrodzenie za pełnienie funkcji członka Zarządu od dnia [...].03.2014 r. w kwocie brutto 30.000 zł; 2) od dnia [...].02.2012 r. w KRS nr [...] (B. Sp. z o.o.) Skarżący wpisany jest jako Prezes Zarządu. Uchwałą z dnia [...].08.2015 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B. Sp. z o.o. przyznało Stronie wynagrodzenie w kwocie 30.000 zł brutto za pełnienie funkcji członka Zarządu Spółki od dnia [...].08.2015 r.

W dniu [...].01.2012 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] Skarżący i T.K. zawiązali spółkę z o.o. B. Kapitał zakładowy Spółki wynosił 50.000 zł i dzielił się na 500 udziałów po 100 zł każdy, które objęli: - Skarżący - 475 udziałów (o wartości 47.500 zł), - T.K. - 25 udziałów (o wartości 2.500 zł).

Dnia [...].08.2015 r. sporządzono umowę sprzedaży, potwierdzoną przez notariusza w akcie notarialnym Rep. A nr [...], 475 udziałów o wartości 47.500 zł posiadanych przez Skarżącego dla FUNDACJI W.

Ustalono, że Strona złożyła:

1) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2015 r. z którego wynikało, że Strona zadeklarowała:

- przychód z działalności wykonywanej osobiście 360 000,00 zł;

- koszty uzyskania przychodów z działalności wykonywanej osobiście 1.335,00 zł;

- dochód z działalności wykonywanej osobiście 358 665,00 zł;

- podatek należny 102 243,00 zł

2) zeznanie PIT-38 za 2015 rok w którym Strona zadeklarowała:

- inne przychody 47 500,00 zł;

- koszty uzyskania innych przychodów 47 500,00 zł;

- podstawa obliczenia podatku 0,00 zł

Organ pierwszej instancji, jako organ kontrolujący, nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie przychodów i kosztów z prowadzonej działalności gospodarczej, z tytułu działalności wykonywanej osobiście oraz w rozliczeniu przychodów kapitałowych.

Dalszych ustaleń organ pierwszej instancji dokonał w toku równolegle prowadzonych postępowań kontrolnych wobec: Skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oraz w Przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o., a także wobec A. Sp. z o.o. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok, w wyniku których organ kontrolny stwierdził pobieranie przez Stronę w badanym roku bezzwrotnych zaliczek na cele prywatne, stanowiących przysporzenie majątkowe.

Na podstawie przeprowadzonej analizy zapisów na kontach rozrachunkowych organ pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący w 2015 roku pobierał ze środków należących do ww. spółek wartości pieniężne, w celach związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez niego jako osobę fizyczną oraz przez ww. spółki, jak również w celach osobistych.

Organ ustalił, iż Skarżący dowolnie dysponował środkami finansowymi spółek Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o., m.in. pokrywając nimi swoje osobiste wydatki takie jak: koszty utrzymania siebie i rodziny na terenie Wielkiej Brytanii i Austrii, koszty utrzymania łodzi na terenie Grecji, utrzymanie sprzętu kartingowego i treningi na terenie Włoch, opłaty za szkołę córki na terenie Wielkiej Brytanii, koszty pobytu w ośrodkach wypoczynkowych, prywatne inwestycje.

W konsekwencji organ I instancji wydał w dniu [...] września 2018 r. decyzję określającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. (PIT-36) w kwocie 404.116 zł.

Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła odwołanie.

DIAS w dniu [...] stycznia 2019 r. wydał decyzję w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w ocenie organu odwoławczego brak dowodów potwierdzających, że sporne kwoty pozyskane przez Stronę od spółek kapitałowych jako zaliczki na poczet zakupu materiałów oraz podróży służbowych, zostały zwrócone, pozwala stwierdzić, że organ I instancji zasadnie uznał, że środki te stanowiły dla Podatnika definitywne przysporzenie i w konsekwencji podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

Skarżący nie kwestionował faktu pobierania środków w kwotach i datach podanych przez organy podatkowe, jedynie nie zgodził się z obowiązkiem ich rozliczenia.

DIAS wskazał, że pobranie środków należących do spółki kapitałowej wymaga wskazania tytułu prawnego. Pełnomocnik Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. w pisemnych wyjaśnieniach oraz główny księgowy podczas przesłuchania wskazali przeniesienie własności gruntów, natomiast z zeznań Strony wynika zwrot wcześniej wniesionych dopłat.

Zdaniem organu odwoławczego ww. wyjaśnienia i zeznania Strony i świadków nie podważają tych ustaleń faktycznych, które decydują o prawnopodatkowej kwalifikacji rozliczeń Podatnika z ww. spółkami. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że Skarżący w roku podatkowym 2015 otrzymał określone sumy pieniędzy, z których do końca roku podatkowego 2015 się nie rozliczył. Jakkolwiek sumy te miały być spożytkowane na prowadzenie interesów reprezentowanych przez Skarżącego spółek kapitałowych, niemniej brak jest dowodu na to, iż na ten właśnie cel zostały one spożytkowane. Z kolei dowody zebrane w sprawie wskazują, że Podatnik przeznaczył sporne kwoty na cele prywatne (swoje i rodziny).

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przyjęty w obu spółkach sposób rozliczenia zaliczek pobranych przez Stronę był taki, iż Skarżący mógł wprawdzie przeznaczyć otrzymane środki pieniężne na potrzeby spółek, ale mógł także, w całości lub w części, środki te przeznaczyć na potrzeby własne. W roku podatkowym 2015 Skarżący otrzymał pieniądze do swojej dyspozycji, uzyskując przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem organu chybiona jest zatem argumentacja Strony odnosząca się do niedefinitywnego przysporzenia po stronie Skarżącego. W przypadku korzystania ze środków pieniężnych pozostawionych do dyspozycji Strony w formie takiej zaliczki, jaka jest przedmiotem rozważań, Skarżący mógł w każdej chwili całość lub określoną przez siebie część tych środków przeznaczyć na własne potrzeby i tym samym uzyskać przysporzenie definitywne.

Otrzymanych wartości pieniężnych jak i nieodpłatnych świadczeń nie wymieniono w przewidzianych ustawą zwolnieniach przedmiotowych (art. 21, art. 52, art. 52a, art. 52b). Stanowią więc przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W skardze na decyzję DIAS Strona wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 9 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowy od osób fizycznych tekst jednolity: Dz.U. z 2018 poz. 1509 w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. (dalej: Ustawa PIT) przez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że pobrane przez Skarżącego zaliczki są przysporzeniem definitywnym i tym samym stanowią przychód w rozumieniu art 11 ust 1 Ustawy PIT;

- art. 9 ust. 1 i 2 Ustawy PIT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. błędne uznanie, iż ma on zastosowanie w sprawie, mimo iż ze stanu faktycznego nie wynika w sposób jednoznaczny, iż Podatnik otrzymywał wyłącznie definitywne przysporzenie, a więc pominięto okoliczność dysponowania otrzymanymi pieniędzmi w sposób inny niż pracownicy;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 800) oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnioną kwalifikację wypłat i wpłat dokonywanych pomiędzy spółkami A. Sp. z o.o. i P. A. Sp. z o.o. a Skarżącym z tych samych tytułów i pomiędzy tymi samymi rachunkami bankowymi, w ten sposób, że DIAS kwalifikuje wypłaty na rzecz Skarżącego jako wypłaty na jego cel osobisty, zaś wpłaty dokonywane przez Skarżącego kwalifikowane są jako wpłaty związane z jego działalnością gospodarczą. Organ podatkowy nie wskazuje również, na jakiej podstawie dokonuje takiego rozróżnienia;

- art. 122, art 181, art. 187 § 1 i art 191 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego i tym samym dokonanie dowolnej oceny poprzez poprzestanie na analizie zapisów tylko jednego konta, co doprowadziło do określenia zobowiązania podatkowego w zawyżonej wysokości, podczas gdy rozliczenia zaliczek ze Skarżącym były księgowane również na innych kontach;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 w zw. z art 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego w oparciu o niepełny dowód księgowy co skutkowało ustaleniem stanu faktycznego w sposób nieodpowiadający rzeczywistości i tym samym uzasadnienie decyzji w zakresie stanu faktycznego nie odpowiada prawu;

- art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przypisywanie Skarżącemu przychodów, które faktycznie dotyczą innego podmiotu;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pobieżne ustalenie stanu faktycznego w wyniku którego przyjęto, że wynagrodzenie Skarżącego należne z tytułu pełnienia funkcji Członka Zarządu skompensowane z pobranymi zaliczkami nie stanowi spłaty pobranych zaliczek uznanych przez Organ podatkowy jako pobranych na cele osobiste;

- art. 210 § 1 pkt 5 i 6 i § 4 w związku z art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez brak w decyzji ustaleń faktycznych wskazujących na przeanalizowanie przez Organ odwoławczy sprawy i jej oceny i tym samym brak wskazania przyczyn, dla których argumenty Spółki wskazane w odwołaniu uznano za chybione, a w konsekwencji: - niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w moc; decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia.

Strona skarżąca uważa, że organ odwoławczy w decyzji będącej przedmiotem zaskarżanie niezasadnie ocenia definitywność wydatku na moment przeprowadzenia kontroli. Zaliczki te bowiem były rozliczane zarówno przed, jak i w trakcie 2015 r. Wskazał, że zaliczki będą również rozliczane w okresach późniejszych. Na tej podstawie wnioskował, że pobranie zaliczek przez Skarżącego, do zwrotu których jest zobowiązany, nie skutkuje powstaniem po jego stronie definitywnego przysporzenia, a zatem nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu. Strona skarżąca podkreśliła, że fakt, iż do chwili obecnej nie doszło do przeniesienia własności działek rolnych nie oznacza, że taka transakcja nie zostanie dokonana w przyszłości. Jej zdaniem, gdyby organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom świadków i ustalił gruntownie stan faktyczny wówczas przekonałby się, że czynność rozliczenia zaliczek pobranych przez Stronę z wierzytelnościami wobec spółek z tytułu przeniesienia gruntów, faktycznie miała nastąpić. Na chwilę obecną, takie rozliczenie nie może być dokonane z uwagi na ustanowiony na tych działkach sądowy zakaz ich zbywania. Zdaniem strony organ pomija fakt, że Skarżący jest zobowiązany do zwrotu zaliczek pobranych od spółek A. Sp. z o.o. i P. A. Sp z o o - zarówno jedna, jak i druga spółka mają wobec Skarżącego roszczenie o zwrot tych należności. Na tej podstawie wskazuje na naruszenie art. 127ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak ponownej analizy materiału zebranego w sprawie przez organ odwoławczy, lecz jedynie zaakceptowanie argumentacji wskazanej przez organ podatkowy I instancji.

Skarżący wskazał na naruszenie przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 §1 Ordynacji podatkowej) oraz zasady przekonywania, zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 124 Ordynacji podatkowej), co doprowadziło do określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w zawyżonej kwocie. Zarzut opiera na okoliczności wynikającej z faktu, iż wpłaty i wypłaty były dokonywane pomiędzy spółką i Skarżącym z tych samych tytułów i pomiędzy tymi samymi rachunkami bankowymi. Stanowczo się nie zgadza, by wypłaty na rzecz Skarżącego uznawane były za wypłaty na jego cel osobisty, zaś wpłaty dokonywane przez Skarżącego kwalifikowane były jako wpłaty związane z jego działalnością gospodarczą. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego nie ma podstaw do rozróżniania tego rodzaju wpłat z jednej strony jako mających charakter osobisty, a z drugiej jako związanych z działalnością gospodarczą. Zarówno wypłaty, jak i wpłaty dokonywane są pod tym samym tytułem i pomiędzy tymi samymi rachunkami bankowymi. Na poparcie swojej tezy pełnomocnik wskazał dowód, którego nie załączył (dokument [...] - str. 12 skargi)

Ponadto Skarżący uważa, że organ podatkowy I instancji nie dokonał analizy zapisów na kontach księgowych, z których mogły również wynikać rozliczenia spółek kapitałowych ze Stroną, wskazując protokół z badania ksiąg i dokumentów z dnia [...] maja 2018 r. (nr [...]). W jego ocenie organ I instancji nie wziął pod uwagę innych kont księgowych, na których również księgowane były rozrachunki tego samego typu i wskazał przykładowo konto [...], na które zaksięgowano m in. przelewy jakie dokonał Skarżący w lutym i marcu 2015 roku na rachunek spółki A. Sp. z o.o., w łącznej kwocie 253.116,28 zł (historia przelewów do [...].02.2015 r. do [...].03.2015 r.- str. 13 skargi), jako przelewy dokonywane z prywatnych rachunków Strony (uznanych przez Organ odwoławczy jako rachunki osobiste). Dodatkowo wskazał dwie kwoty na podstawie dowodu księgowego [...], które jego zdaniem organ I instancji nieprawnie nie zakwalifikował jako spłaty zaliczek ze środków osobistych przez Skarżącego. Na tej podstawie w ocenie Skarżącego organ ewidentnie naruszył zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązek pozyskania pełnego materiału dowodowego i jego oceny zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania.

W ocenie Skarżącego, na krytykę zasługuje również kwalifikacja przysporzenia Skarżącego związana z rozliczeniem dochodu, który uzyskiwał jako Prezes Zarządu P. A. Sp z o.o. W ocenie Strony uzyskiwany przez niego przychód z tytułu pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w ww. spółce powinien być kwalifikowany jako przychód z działalności wykonywanej osobiście. Jego zdaniem z dokonanej analizy decyzji organu podatkowego I instancji wynika, że cały dochód Skarżącego z tego tytułu za 2015 r w kwocie 98 480,00 zł, został nieprawidłowo przypisany rozrachunkom związanym z działalnością gospodarczą, a z wszystkich list płac przeksięgowane są tylko te kwoty, które faktycznie nie zostały Skarżącemu wypłacone. Są to kwoty, które pozostały do wypłaty przez P A. Sp z o.o. na rzecz Skarżącego i o które spółka pomniejszyła zobowiązanie Skarżącego wynikające z wcześniej pobranych zaliczek zaksięgowanych na koncie [...], gdyż wolą Skarżącego było, aby (po zapłacie należnego podatku dochodowego) wynagrodzenie to zostało przeksięgowane na poczet pobranych przez niego zaliczek. Podobnie Strona krytykuje przypisanie Skarżącemu przez organy podatkowe wydatków, które faktycznie nie dotyczyły jego osoby i wskazał, że zgodnie z tytułem przelewu na wyciągu bankowym z dowodu księgowego [...] dokonano przelewu z konta firmy A. sp. z o.o. na podmiot trzeci w imieniu E.W. tytułem ugody pozasądowej.

Podsumowując uzasadnienie skargi Strona skarżąca odwołuje się do zeznań księgowego, który w 2015 roku prowadził księgowość działalności Skarżącego, jako przedsiębiorcy indywidualnego oraz obu spółek kapitałowych (P. A. sp. z o.o. i A. sp. z o.o.). Podkreśla, że z zeznań jednoznacznie wynika, iż zamiarem Strony i ww. spółek było rozliczenie pobranych zaliczek z wierzytelnościami, jakie będą przysługiwały Skarżącemu z tytułu przeniesionych w przyszłości gruntów. Wskazuje, że takie stanowisko potwierdził Skarżący w piśmie z dnia [...] września 2017 r.oraz pełnomocnik P. A. sp. z o.o. – M.R.

Strona skarżąca również nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż Skarżący już w roku 2013 skompensował milionowe nadpłaty dokonane przez Skarżącego na rzecz P.A. sp. z o.o., gdyż na koncie [...] zaksięgowano wierzytelność Skarżącego wobec spółki (udzielona przez J.W. pożyczka) w kwocie 1.155.000,00 zł. Pełnomocnik Strony wyjaśnił, że kwota ta w całości została przeksięgowana w dniu [...].12.2013 r. na konto [...] i pomniejszyła wtedy saldo rozliczeń J.W. ze spółką stąd twierdzenie organów podatkowych o notorycznym pobieraniu przez Skarżącego środków ze spółki już od 2013 roku jest jego zdaniem nieprawdziwe.

Zdaniem Skarżącego żadne przepisy prawa podatkowego nie stanowią o tym, że jakiekolwiek zaliczki pobrane w danym roku powinny zostać w tym roku rozliczone. Zarzuca organowi pomijanie okoliczności, że Skarżący cały czas jest zobowiązany pobrane zaliczki zwrócić do spółek. Strona uważa, że organy podatkowe obu instancji nie mają natomiast podstaw do kwestionowania takiego zamiaru. Jej zdaniem z żadnych przepisów nie wynika, iż zaliczki muszą być przyporządkowane do konkretnych operacji związanych z działalnością gospodarczą. Brak takiego przyporządkowania nie oznacza automatycznie, jak to przyjął organ, że otrzymane zaliczki stanowią przysporzenie definitywne podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Według Strony skarżącej nie jest również właściwe wskazanie organu, zgodnie z którym zaliczki nie mogą być anonimowe. W przypadku Skarżącego, ani pobrane zaliczki, ani też ich zwrot nie jest anonimowy. Najczęściej kwoty te były pobierane bądź zwracane z kont Skarżącego, a zatem nie można powiedzieć, że były one anonimowe.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2019 r. Strona wskazała, że organ podatkowy przyjmując, że pobrane przez Skarżącego zaliczki stanowią definitywne przysporzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym, całkowicie pomija fakt, że pobrane przez Skarżącego kwoty stanowią zaliczki, które podlegają zwrotowi na rzecz spółek i tym samym stanowią zadłużenie Skarżącego wobec tych podmiotów. Jednocześnie zdaniem Strony organ podatkowy pomija cały szereg dowodów i faktów, które wskazują na taki właśnie charakter pobranych środków i dowodzą, że pobrane przez Skarżącego zaliczki nie stanowią przychodu na gruncie prawa podatkowego. Dalej Strona zarzuciła, że organ podatkowy powołuje szereg nowych regulacji w zakresie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r; dalej: UoR) oraz ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.; dalej: KSH), które stanowią rozszerzenie dotychczasowej argumentacji Organu podatkowego, a które jednocześnie nie potwierdzają stanowiska Organu podatkowego; w odpowiedzi na skargę zawarto stwierdzenia, które nie mają żadnego znaczenia merytorycznego w sprawie, są niezgodne ze stanem faktycznym bądź budzą inne wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zasadniczym problemem spornym w niniejszej sprawie jest prawnopodatkowa kwalifikacja kwot pobranych w 2015 roku przez Skarżącego (w formie przelewów i wypłat gotówkowych oraz nieodpłatnych świadczeń - dokonanych zapłat w imieniu Podatnika) ze spółek kapitałowych – P. A. Sp. z o.o. oraz A. Sp. z o.o. i nie rozliczonych w roku podatkowym, w którym kwoty te zostały pobrane.

Zdaniem Strony istotą kwestionowanych przez organ pobranych kwot były zaliczki. Zaliczki te mają charakter zwrotny i jeżeli nie dojdzie do czynności na poczet których zaliczka została udzielona, zaliczka jest zwracana. Sporne kwoty nie zostały przez Spółki umorzone czy wyksięgowane – salda w obu spółkach wskazują na istnienie wierzytelności, których spółki oczekują, że zostaną spłacone. Zdaniem strony zaliczka nie musi być rozliczona w roku jej pobrania. Strona nie kwestionuje pozostałych ustaleń dokonanych przez organ.

W ocenie organu odwoławczego brak dowodów potwierdzających, że sporne kwoty pozyskane przez Stronę od ww. spółek kapitałowych jako zaliczki na poczet zakupu materiałów oraz podróży służbowych, zostały zwrócone, co pozwala stwierdzić, że środki te stanowiły dla Skarżącego definitywne przysporzenie i w konsekwencji podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, że kwoty pobrane w 2015 roku przez Skarżącego (w formie przelewów i wypłat gotówkowych oraz nieodpłatnych świadczeń - dokonanych zapłat w imieniu Skarżącego) ze wskazanych spółek kapitałowych i nie rozliczonych w roku podatkowym, w którym kwoty te zostały pobrane – stanowiły otrzymane i postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne.

Należy wyjaśnić co w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu oraz co należy uznać za otrzymane i/lub postawione do dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 199lr. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) (dalej: u.p.d.o.f.) opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 9 ust. 1a ustawy jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e, art. 30f oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów. Na podstawie art. 9 ust. 2 dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ww. ustawy źródłami przychodów są m.in. działalność wykonywana osobiście (pkt 2), pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3) oraz inne źródła (pkt 9).

Zgodnie z art. 11 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 , art. 20ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W przepisach art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazane zostały źródła przychodów, w tym "inne źródła". Wyliczenie źródeł przychodu w tym przepisie tworzy katalog zupełny i rozłączny, ale nie katalog zamknięty. Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., uważa się w szczególności przychody wymienione w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym za przychody z innych źródeł, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny,

w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego,

w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Za przychody z innych źródeł mogą być także uznane przychody, których ustawodawca nie wymienił w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., jeżeli spełniają przesłanki z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 ww. ustawy w zakresie realizacji praw wynikających

z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" użyte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. jak również w art. 11 ust. 1 nie zostało zdefiniowane w tej ustawie. Pojęcie to ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu. Dla uznania więc, że dane świadczenie jest nieodpłatne bądź częściowo nieodpłatne, konieczne jest stwierdzenie, że w wyniku zdarzenia prawnego czy zjawiska gospodarczego podatnik uzyskał korzyść majątkową kosztem innego podmiotu lub też uzyskał nieodpłatne (częściowo nieodpłatne), to jest niezwiązane z kosztami (całkowitymi kosztami) lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.

Przez użyte w przytoczonym przepisie pojęcie "otrzymane" należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. "Pozostawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik - wykazując określoną aktywność - ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do jego dyspozycji. Innymi słowy przytoczony przepis wyraża zasadę kasowego rozpoznawania przychodu, zgodnie z którą przychód powstaje jedynie w razie otrzymania przez podatnika rzeczywistego przysporzenia majątkowego.

Mając na uwadze istnienie wielu form rozliczeń, należy uznać, że otrzymane pieniądze to nie tylko wypłacona gotówka, ale również kwota, która wpłynęła na rachunek bankowy podatnika. Natomiast "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika, to wskazać należy, że dla celów podatkowych, przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem, do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest m.in. wykonanie zobowiązania danej osoby przez inny podmiot (np. zapłacenie zobowiązań środkami z jego majątku w sytuacji, gdy winna ona być sfinansowana środkami Skarżącego).

Z definicji pojęcia przychodu jako świadczenia otrzymanego czy też w niektórych przypadkach postawionego do dyspozycji, wnosić można również o momencie jego uzyskania. Określenie momentu uzyskania przychodu ma bardzo istotne znaczenie przede wszystkim z tego powodu, że podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany jest w danym czasie. Konieczne jest zatem określenie momentu uzyskania przychodu, by przyporządkować przychód do danego okresu rozliczeniowego - roku podatkowego, a w niektórych przypadkach również - miesiąca (w przypadku zaliczkowego rozliczania podatku).

Zgodnie z art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Ustawodawca użył w tym wypadku zwrotu przychody (a nie np. wynagrodzenie), wobec czego należy uznać, iż powyższy przepis dotyczy wszelkich przychodów uzyskanych z tego tytułu.

Dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym wykazały, że zarówno Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. jak i A. Sp. z o.o. prowadziły w księgach rachunkowych rozrachunki z właścicielami, wspólnikami, prezesem itp. na koncie 24 "Pozostałe (rozrachunki" (w analityce: Rozrachunki z właścicielami, Rozrachunki ze wspólnikami, Rozrachunki z prezesem). Na koncie tym ujmowane były wszelkie płatności dokonywane przez te osoby, dotyczące wydatków związanych z prowadzoną działalnością, zarówno bezgotówkowe, jak i gotówkowe, w tym prywatne. Obie spółki prowadziły rozrachunki ze Skarżącym.

Kontrolujący dokonali zestawienia z przedłożonych przez Stronę zapisów na analitycznych kontach rozrachunkowych z ww. firmami i stwierdzono, że obroty na tych kontach w 2015 roku wynosiły odpowiednio:

- Przedsiębiorstwo Rolne A. sp. z o.o. (konto nr [...]) Obroty WN 670 360,06 zł; Obroty MA 6 405 536,97 zł

- A. sp. z o.o. (konto [...]) Obroty WN 7 270 319,92 zł; Obroty MA 1 024 044,40 zł.

Wbrew zarzutom skargi, organu nie ograniczyły się do analizy tylko jednego konta księgowego. Przedstawione w skardze wydruki z kont rozliczeniowych dotyczących Skarżącego posiadają w swojej treści konta przeciwstawne, które zostały również poddane analizie. Słusznie organ wskazał, że dane z konta analitycznego na nazwisko Skarżącego oddają jak najbardziej obiektywną sytuację finansową wskazanej na koncie analitycznym osoby wobec rozliczającej spółki kapitałowej, które mają wpływ na określenie zobowiązania podatkowego osoby fizycznej. Niezasadne jest więc twierdzenie, że organy podatkowe dowolnie kwalifikowały jako wydatki osobiste lub służbowe zarówno wypłaty jak i wpłaty dokonywane pod tym samym tytułem i pomiędzy tymi samymi rachunkami bankowymi.

Z treści "Porozumienia datio in solutum" z dnia [...] czerwca 2015 r. zawartego pomiędzy Przedsiębiorstwem A. Sp. z o.o. (PR A.) a A. Sp. z o.o. (A.) wynika, że ta ostatnia spółka przystąpiła do zobowiązań kredytowych PR A. w charakterze dodatkowego dłużnika. W zamian za to PR A. zostało zobowiązane do zapłaty na rzecz A. kwoty 6.150.000,00 zł na pierwsze żądanie A. Ponadto wskazuje się Skarżacego, jako dłużnika PR A., który jest winien tej spółce kwotę 6.087.148,44 zł z tytułu pobranych zaliczek na poczet zakupu materiałów oraz podróży służbowych. W § 1 ww. porozumienia wskazano, iż ta wierzytelność zostaje przeniesiona na A. w miejsce obowiązku zapłaty przez PR A. uzgodnionej sumy za zobowiązania kredytowe, co jednocześnie wyczerpie wszelkie roszczenia A. wobec PR A. Dokument został podpisany przez E.W. (żonę Skarżącego) za A. Sp. z o.o. oraz Skarżacego za Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o.

Ponadto z akt administracyjnych wynika, że w okresie [...].01.2015 r. - [...].12.2015 r. w :

- Banku [...] Skarżący posiadał następujące rachunki o numerach: [...]... (oszczędnościowo-rozliczeniowy w PLN)- zgłoszony do US – jako osobisty; [...]... (oszczędnościowo-rozliczeniowy w PLN); [...] ... (oszczędnościowy w PLN); [...]... (walutowy w EUR); [...]... (oszczędnościowy w PLN). Ponadto bank wskazał, iż Skarżący posiadał pełnomocnictwa do dysponowania rachunkami innych podmiotów (k. 381 akt org. I inst.).

- [...] Skarżący posiadał rachunek bankowy o nr [...] (...) - (zgłoszony do US jako gospodarczy).

Analiza zapisów na rachunkach nr [...] (...) oraz nr [...] (...) wykazała, że na te konta wpływały środki pieniężne od A. Sp. z o.o., które nie były związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego w 2015 roku.

Z kolei analiza zapisów na rachunku nr [...] (...) wykazała wpływ na rachunek środków pieniężnych od Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o., który nie był związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego w 2015 roku.

Z przesłuchań świadków wynika, iż rozliczanie kwot pobieranych przez Skarżącego odbiegało od sposobu przyjętego przy zaliczkach pobieranych przez pracowników spółek kapitałowych, które winny być rozliczane na bieżąco po przedłożeniu dokumentów wskazujących poniesienie wydatku na cel związany z działalnością spółki. Jedynym wskaźnikiem stanu rozliczenia "zaliczek" pobranych przez Skarżącego były salda kont rozrachunków, na których ewidencjonowano zarówno kwoty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą tych spółek, jak i płatności osobiste.

Z tego też względu zasadna jest ocena organu, że Skarżący nie poczuwał się do obowiązku zwrotu pobranych na cele osobiste kwot, uważając, iż są to jego prywatne środki, które wniósł do Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. w okresie wcześniejszym. Na podstawie zapisów bilansu otwarcia konta [...] na 2013 r. (115.455,10 zł po stronie Wn) organ ustalił, iż przywoływane milionowe nadpłaty Skarżący skompensował sobie jeszcze przed styczniem 2013 roku. Od tego momentu Skarżący w sposób permanentny pobierał środki pieniężne najpierw z Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. i później w związku z reorganizacją z A. Sp. z o.o.

Wskazać należy, że spółka z o.o. i jej udziałowcy (czy też osoby powołane do reprezentacji) to odrębne podmioty prawa. Słusznie organ wskazał, że niedopuszczalne jest, aby udziałowcy czy też osoby powołane do reprezentacji spółki dowolnie mogły korzystać z gotówki w kasie spółki bądź regulować swoje zobowiązania ze środków należących do spółki prawa handlowego. A jeżeli korzystały z ww. środków, winny niezwłocznie rozliczać pobrane kwoty traktując te środki jako pobrane zaliczki bądź udzielone przez spółkę pożyczki. Skoro tego nie robił to należy uznać, że otrzymana w ten sposób "korzyść" stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

W skardze Strona wskazuje, że dokonywane wypłaty na rzecz Skarżącego , czy też realizowanie za niego jego (jego rodziny) zobowiązań stanowiły zaliczki na poczet zakupu materiałów lub podróży służbowych, czy też zaliczki w związku z planowanym przeniesieniem własności gruntów należących do Skarżącego i jego żony.

W rozumieniu cywilistycznym zaliczka to kwota pieniędzy wniesiona przez jedną ze stron na poczet realizacji zobowiązania. W niniejszej sprawie należy uznać, że aby uznać "udostępnione" Skarżącemu środki finansowe za zaliczkę to kwota pieniędzy wydana z kasy lub przelana na konto, powinna być przeznaczona na wydatki związane z funkcjonowaniem danego przedsiębiorstwa. Wynika to z tego, że pobranie środków należących do spółki wymaga wskazania tytułu prawnego. W niniejszej sprawie jako taki tytuł pełnomocnik i księgowy wskazali przeniesienie własności gruntów, natomiast z zeznań Strony wynika, że stanowią one zwrot wcześniej wniesionych na rzecz Spółki wpłat czy też na zakup materiałów i podróży służbowych.

Powyższe potwierdza zupełną dowolność w dysponowaniu przez Stronę środkami spółek. Na taką ocenę niewątpliwie ma wpływ powiązanie Skarżącego ze spółkami (jako udziałowiec, osoba powołana jako zarząd). Strona skarżąca w toku postępowania kontrolnego stała na stanowisku, że sporne środki finansowe które zostały przekazane w 2015 r. na jego konta lub którymi zostały pokryte jego osobiste zobowiązania - uważała, że stanowiły one jego prywatne środki, które wniósł do P.R. A. Sp. z o.o. w okresie wcześniejszym. Wskazuje to na przeświadczenie o braku konieczności zwrotu pobranych kwot ze strony dłużnika (Skarżącego). Z kolei pozycją jaką Skarżący miał w Spółkach wskazuje na możliwość braku właściwej kontroli i ewentualnym braku możliwości egzekucji ze strony wierzyciela. Powyższe fakty wskazują, że różnica występująca w 2015 roku pomiędzy kwotami pobranymi przez Stronę na cele osobiste i wpłaconymi do spółek ze środków osobistych - stanowi przychód określony w art. 11 ust. 1 u.p.d.f. .

Organy przeprowadziły szczegółową analizę zapisów m.in. na ww. kontach rozrachunkowych organy stwierdziły, że Skarżący w 2015 roku pobierał ze środków należących do ww. spółek wartości pieniężne, w celach związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez niego jako osobę fizyczną oraz przez ww. spółki, jak również w celach osobistych. Księgowy badanych spółek zeznał, iż Skarżący pobierał zaliczki na poczet m.in.: przyszłego przeniesienia własności gruntów rolnych wartych około 8-10 milionów złotych. Dlatego jego zdaniem, póki saldo rozrachunków było mniejsze od wartości gruntów było to bezpieczne dla spółki i opłacalne przyszłościowo. Do przeniesienia własności gruntów ostatecznie nie doszło.

Zeznania świadków w połączeniu z dowodami źródłowymi stanowiącymi podstawę zapisów na kontach rozrachunkowych wskazują, iż Skarżący dowolnie dysponował środkami finansowymi spółek Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o., m.in. pokrywając nimi swoje osobiste wydatki takie jak: koszty utrzymania siebie i rodziny na terenie Wielkiej Brytanii i Austrii, koszty utrzymania łodzi na terenie Grecji, utrzymanie sprzętu kartingowego i treningi na terenie Włoch, opłaty za szkołę córki na terenie Wielkiej Brytanii, koszty pobytu w ośrodkach wypoczynkowych, prywatne inwestycje.

Dokonana analiza zapisów tych kont wykazała, iż Skarżący pobierał środki z ww. spółek kapitałowych jako "zaliczki" w formie przelewów i wypłat gotówkowych oraz nieodpłatnych świadczeń - dokonanych zapłat w imieniu Skarżącego.

Istotną kwestią jest stwierdzenie statusu prawnego Skarżacego jako pobierającego wskazane kwoty (członek zarządu, wspólnik, inny tytuł wynikający ze stosunku prawnego, bądź jego brak).

Jak już wykazano wyżej Skarżący w badanym roku podatkowym w Przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o. (KRS [...]) pełnił funkcję Prezesa Zarządu i jednocześnie był jedynym udziałowcem do [...].02.2015 r., kiedy utracił prawa właściciela ww. spółce przekazując wszystkie swoje udziały aportem do nowo powołanej spółki na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...]sporządzonego w dniu [...].01.2015 r. Natomiast zarząd spółki A. (KRS [...]) udzielił Skarżącemu pełnomocnictwa jako Prokurenta Samoistnego na podstawie aktu notarialnego Rep. Anr [...] z dnia [...].03.2015 r., co zostało odnotowane w KRS w dniu [...].04.2015 r.

Spółki kapitałowe są rozwiniętą formą organizacyjną spółki, charakteryzującą się odrębną od swych założycieli (wspólników) organizacją, posiadającą status osoby prawnej. Spółka z o.o. i jej wspólnicy to odrębne podmioty prawa. Wszelkie przesunięcia majątkowe między spółką a jej wspólnikami muszą mieć odpowiednią podstawę prawną. W myśl art. 189 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (dalej: k.s.h.). W czasie trwania spółki nie wolno zwracać wspólnikom wniesionych wkładów tak w całości, jak i w części, chyba że przepisy art. 151-300 k.s.h. stanowią inaczej. Poza tym wspólnicy nie mogą otrzymywać z jakiegokolwiek tytułu wypłat z majątku spółki potrzebnego do pełnego pokrycia kapitału zakładowego (art. 189 § 2 k.s.h.). Ponadto z kapitału zakładowego spółki nie można wypłacać wynagrodzenia za usługi świadczone przy powstaniu spółki czy zaliczyć wartości tych usług na poczet wkładu wspólnika (art. 158 § 2 k.s.h.). Wspólnikowi nie wolno pobierać odsetek od wniesionych wkładów, jak również od przysługujących mu udziałów (art. 190 k.s.h.). Wspólnik, który wbrew przepisom prawa lub postanowieniom umowy spółki otrzymał wypłatę (odbiorca), obowiązany jest do jej zwrotu. Członkowie organów spółki, którzy ponoszą odpowiedzialność za taką wypłatę, odpowiadają za jej zwrot spółce solidarnie z odbiorcą. Zasady tej odpowiedzialności uregulowane są w art. 198 k.s.h.

Skarżący nie mógł zatem pobierać jakichkolwiek pieniędzy z Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. jako udziałowiec, zwłaszcza że w dniu [...].01.2015 r. przekazał swoje udziały w tej spółce do nowo powołanej. Z przedłożonego przez Stronę zestawienia rozrachunków Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. z Skarżącym w 2015 roku odnotowane wydatki są z datą późniejszą.

Ze względu na posiadaną osobowość prawną spółki kapitałowe do działania potrzebują organów. Stosownie do art. 201 § 1 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki kapitałowej i reprezentuje ją na zewnątrz. Zarząd jest organem spółki, który zajmuje się bieżącym prowadzeniem jej spraw, które co do zasady stanowią tak zwane czynności zwykłego zarządu, lecz mogą poza ten zakres wykraczać i wówczas dla ich dokonania, niezbędne będzie uzyskanie zgody wyrażonej przez wspólników w drodze uchwały zgromadzenia o ile ustawa bądź umowa spółki tego wymaga. Prawa i obowiązki prezesa zarządu (członka zarządu) zostały uregulowane przede wszystkim w kodeksie spółek handlowych, ale także w innych ustawach szczególnych (np. ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym). Poza tym źródłami praw i obowiązków prezesa zarządu, oprócz przepisów prawa, są również postanowienia umowy spółki kapitałowej.

W ramach ustawowych uprawnień Skarżący jako prezes zarządu był upoważniony do pobierania środków pieniężnych z rachunku lub kasy spółki i dysponowania nimi na potrzeby związane z jej działalnością. Każda pobrana suma musiała mieć uzasadnienie w czynnościach związanych z realizacją uprawnień Skarżący jako członka zarządu, a jej wydatkowanie miał obowiązek udokumentować. Z pobranych środków obowiązany był się rozliczyć przedkładając dokument potwierdzający sposób ich wydatkowania lub wskazać czy istniał inny tytuł prawny wypłaty.

Natomiast jako prokurent samoistny Skarżący mógł samodzielnie reprezentować przedsiębiorcę wpisanego do rejestru we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych (oprócz czynności zbywania czy też obciążania nieruchomości lub przedsiębiorstwa).

Podkreślić należy, że wypłacone zaliczki nie rodzą skutków w podatku dochodowym jedynie wówczas, gdy można je przyporządkować do konkretnych operacji gospodarczych związanych z działalnością gospodarczą w określonym terminie realizacji. Ich dokumentowanie i ewidencja powinna być prowadzona w sposób przejrzysty, pozwalający na przyporządkowanie pobranych wpłat do danej usługi bądź do danego towaru i konkretnego nabywcy.

Wbrew temu co zarzuca Strona organ dokonał rozróżnienia zarówno wpłat jak i wypłat na/z konta Skarżącego czy też na jego rzecz. Szczegółowo wyjaśnił czym kierował się przy ustalaniu tytułu czy też podstawy dokonywanych na rzecz Skarżącego "przysporzeń" od spółek.

Słusznie organ uzupełniając swoją argumentację powołał się na ustawę o rachunkowości, w której w załączniku nr 1 wskazuje zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 45 ww. ustawy. Wprowadzenie do sprawozdania finansowego winno obejmować w szczególności m.in. informacje o kwotach zaliczek, kredytów, pożyczek i świadczeń o podobnym charakterze udzielonych osobom wchodzącym w skład organów zarządzających, nadzorujących i administrujących jednostki, ze wskazaniem ich głównych warunków, wysokości oprocentowania oraz wszelkich kwot spłaconych, odpisanych lub umorzonych, a także zobowiązań zaciągniętych w ich imieniu tytułem gwarancji i poręczeń wszelkiego rodzaju, ze wskazaniem kwoty ogółem dla każdego z tych organów.

Organ zwrócił uwagę, że w przedłożonych w KRS dokumentach Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. brak jest jakichkolwiek zapisów na temat udzielonych zaliczek ww. osobom, (k. 77-83 akt org. II instancji). Zasadnie organ wskazał, że również umowy obu spółek kapitałowych nie wykazują szczególnych uprawnień dla członków zarządu czy powołanych przez nie pełnomocników. Umowy spółek także nie przewidują wypłaty zaliczek i procedury rozliczania się z nich.

Analizy dowodów źródłowych stanowiących podstawę zapisów na kontach rozrachunkowych oraz zeznania świadków uprawniały do oceny, że Skarżący dowolnie dysponował środkami finansowymi spółek Przedsiębiorstwo A. sp. z o.o. i A. sp. z o.o. m. in. pokrywając nimi swoje osobiste wydatki takie jak: - koszty utrzymania siebie i rodziny na terenie Wielkiej Brytanii i Austrii, - koszty utrzymania łodzi na terenie Grecji, - utrzymanie sprzętu kartingowego i treningi na terenie Włoch, - opłaty za szkołę córki na terenie Wielkiej Brytanii, - koszty pobytu w ośrodkach wypoczynkowych, - prywatne inwestycje.

Organ dokonał wyszczególnienia rozrachunków z których wynika, że ze spółki:

1) P.R. A. sp. z o.o. Strona pobrała na cele osobiste kwotę 710.333,52 zł, a zwróciła 86 055,12 zł.

2) A. sp. z o.o. Strona pobrała 359.873,87 zł a zwróciła 40.800 zł.

Oznacza to, że saldo zamknęło się kwotą 943.352,27 zł, która to kwota stanowi kwotę uznaną za pobraną na cele osobiste.

Należy wskazać, że w decyzji organu I instancji zamieszczone zostały tabele pobranych kwot na cel osobisty lub wypłaty ze środków osobistych. Tabele te powstały w wyniku analizy zapisów na kontach analitycznych w konfrontacji z dokumentami źródłowymi. Do wydatków pobranych na cel osobisty zaliczono jedynie te wydatki , które jednoznacznie wynikały z dokumentów źródłowych oraz takie których nie można było zidentyfikować w związku z brakiem dokumentów źródłowych, a dokonane zostały z udziałem konta osobistego lub innego niezidentyfikowanego. Podobnie ustalone zostały wpłaty dokonane przez Skarżącego z środków osobistych, których nie można było przypisać do wydatków dokonanych na rzecz tych spółek. Ustaleń tych dokonano z dowodów źródłowych.

Skarżący wskazał, że wszelkie dokonywane przez niego wypłaty bądź przelewy środków finansowych należących do spółek następowały w interesie tych spółek. Z przesłuchania Skarżącego w dniu [...].12.2017 r. wynika, że Przedsiębiorstwo A. sp. z o.o. w I kwartale 2015 r. zajmowała się działalnością rolną, potem przesunięta została ta działalność na nowe podmioty, tj. A.N. sp. z o.o. oraz A.R. sp. z o.o. Wyjaśnił, że w Przedsiębiorstwie A. sp. z o.o. do jego obowiązków należało typowe zarządzanie podmiotem, tj. strategia spółki, zawieranie umów z kontrahentami, strategia sprzedaży, nadzór nad sprawami kadrowymi, bieżące prowadzenie działalności. Dodał, że środkami na rachunkach bankowych Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. dysponował Skarżący i jego małżonka E.W. Ponadto Skarżący zeznał, że Spółka nie współpracowała z żadną firmą zagraniczną, jak również nie posiadała rachunku walutowego. Natomiast w innym miejscu oświadczył, że "w celu lepszego przeliczenia środków na funty dotyczące przelewów na moje konto w Anglii" otwarto rachunek bankowy w funtach brytyjskich w Przedsiębiorstwie A. sp. z o.o. Oświadczył, że dokonywane płatności w imieniu J.W. z rachunków bankowych Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. stanowiły jego zaliczki, jako osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, które wynikały ze współpracy ze spółką. Jego zdaniem zaliczki te się znosiły, kasowały na podstawie rozliczeń.. Wg jego oświadczenia, grunty należące do małżeństwa W. stanowiła powierzchnia ok. 300 ha. Strona jednak nie pamięta, czy były zawierane umowy dzierżawy lub najmu tych nieruchomości. Na temat porozumienia z dnia [...].06.2015 r. "datio in solutum" zeznał, że A. przejął na siebie kwestie spłaty jego zadłużenia w stosunku do Przedsiębiorstwa A. Zapis pkt. 3 porozumienia wyjaśnił, że według niego to A. zobowiązała się do zapłaty na rzecz Przedsiębiorstwa A. kwoty 6.150.00,00 zł. Dodał, że "wiele inwestycji (...) finansowanych było ze środków unijnych, a częściowo z moich prywatnych środków. (...) z jednej strony była dzierżawa gruntów i rozliczenia zaliczek jako rozliczenie wcześniejszych środków włożonych do Przedsiębiorstwa R. A., które zostały później rozliczone jako zwrot środków ze spółki Przedsiębiorstwa R. A.". Ponadto Skarżący uważał, że nie miał obowiązku zwracać jakiejkolwiek "zaliczki" do Przedsiębiorstwa A., bo to "była jednoznaczna nadpłata moich środków do Przedsiębiorstwa R. A."

M.M., który prowadził księgowość Skarżącego jako przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą oraz wskazanych w niniejszym postępowaniu spółek kapitałowych, podczas przesłuchania w dniu [...].03.2018 r. zeznał, że rozrachunki Skarżącego jako Prezesa spółki Przedsiębiorstwa A. księgował na podstawie wyciągów bankowych

i raportów kasowych jako pobrane i rozliczane zaliczki. Płatności Skarżącego księgował na podstawie otrzymanych dyspozycji od E.W, jako prezesa spółki A. oraz Skarżacego jako prezesa Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. i prokurenta A. sp.z o.o. Zeznał, że "Niektóre z tych zaliczek miały być rozliczone z przekazania prywatnych gruntów rolnych J. i E.W. na rzecz Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o., a potem na rzecz A. sp. z o.o. ". Jego zdaniem Skarżący dokonywał zwrotu środków "Na zasadzie rozliczania zaliczek, tj. jak rozliczenie kroczące i na poczet przyszłej odsprzedaży gruntów rolnych. (...) Dodatkowo saldo zmniejszały wystawiane faktury z firmy Skarżącego, działającej na podstawie wpisu do CiDG" Ocenił, że wartość gruntów rolnych będących w posiadaniu małżonków wynosiły około 8 - 10 milionów złotych w cenach rynkowych. Dodał, od początku 2000 do 2012 lub 2013 roku spółka Przedsiębiorstwo A. była dłużna dla Skarżącego czasami po kilka milionów. Wyjaśnił, że kwoty ujęte na koncie rozrachunkowym o nr [...] opisane jako "rozliczenie W.", "rozliczenie zaliczki", "zaliczka – W." dotyczą zaliczek pobranych przez Skarżącego, "które powinny być rozliczone w postaci zwrotu środków lub w postaci zapłaty za faktury spółki PR A. i potem A.". W innym miejscu zeznał, że Skarżący pobierał zaliczki na poczet m.in. przeniesienia przyszłego gruntów rolnych. Wyjaśnił, że na dokumentach dotyczących tych zaliczek "nie było zaznaczone, że dotyczą zaliczek na poczet przyszłego przeniesienia gruntów". W innym miejscu zeznał: "Okres do rozliczenia zaliczki czasami przekracza rok. Na dokumentach dotyczących pobranych zaliczek nie było określone na jaki konkretny cel zostały pobrane". Księgowy wskazał, że zajmował się księgowaniem tych zaliczek, a rozliczenie wynikało z salda. Zdaniem księgowego dokonane operacje walutowe na kontach bankowych są pobranymi zaliczkami, które Skarżący musi zwrócić, jeśli nie przedstawi dokumentów potwierdzających wydatki. Na temat porozumienia z [...].06.2015 r. "datio in solutum" zeznał, "że po aporcie gruntów rolnych do A." musiała być podpisana umowa przystąpienia do długu, tj. kredytów z [...] Bankiem. Kwotę z porozumienia 6.150.000 zl zobowiązało się zapłacić Przedsiębiorstwo A. na rzecz A. Zgodnie z tym porozumieniem Przedsiębiorstwo A. na poczet tej kwoty przeniosła wierzytelność - należność od Skarżącego - w kwocie 6.087.148,44 zł na rzecz A.'"

J.K. w 2015 roku zatrudniona była na stanowisku księgowej w Przedsiębiorstwie A. sp. z o.o., podczas przesłuchania zeznała, że ogólnie zajmowała się pracami biurowymi zleconymi przez prezesa i głównego księgowego M.M. Do jej obowiązków należało m.in. naliczanie płac pracownikom czy rozliczenia gotówkowe - raporty kasowe oraz zbieranie danych dla księgowego np. do banku, a także wykonywanie sprawozdań np. do GUS lub Agencji Nieruchomości Rolnych. Kontakt z głównym księgowym odbywał się przede wszystkim pocztą elektroniczną i telefonicznie. Na temat środków pobieranych ze spółki zeznała, że: "(...) Prezes polecał przelać konkretne kwoty, a tytułem czego wskazywał księgowy". Ponadto wskazała, iż z kasy pieniądze wypłacane były prezesowi spółki lub pracownikom, którzy dokonywali zakupów na potrzeby firmy, na co wskazywali przy rozliczaniu zaliczki. Dodała, że "Brakującą kwotę wydatków dla prezesa rozliczałam dowodem Kasa wypłaci - i wpisywałam "J.W. - Rozliczenie zaliczki". Wyjaśniła, że w Przedsiębiorstwie A. sp. z o.o. z pobranych zaliczek pracownicy rozliczali się fakturami. Raporty kasowe były sporządzane na bieżąco i rozliczane na koniec miesiąca. Wszystkie operacje kasowe były udokumentowane dowodami i wykazywane w raporcie kasowym. Tylko w dowodach KW z treścią "rozliczenie zaliczki", które dotyczą zakupów dokonanych przez pracowników dla prezesa spółki, brakuje jego podpisu. Dodała, że prezes spółki sporadycznie rozliczał otrzymane zaliczki - jedynie za paliwo i przy zakupie np. ubezpieczenia OC okazaną polisą. Potwierdziła, że Przedsiębiorstwo A. sp. z o.o. posiadało rachunek walutowy, stwierdzając "Był to tylko rachunek bankowy z funtami J.W.". W innym miejscu zeznała, że małżonkowie W. "mogli być zarówno w Anglii, w Austrii, gdzie mieli mieszkanie, bądź w Warszawie, gdzie też mieli mieszkanie.

Jak wynika z przesłuchań świadków, pobierane zaliczki w Przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o. były rozliczane na koniec każdego miesiąca. Jedynie rozliczanie kwot pobieranych przez Skarżącego odbiegało od przyjętego w ww. spółce sposobu rozliczania zaliczek pobieranych przez pracowników, którzy rozliczali się na bieżąco po przedłożeniu dokumentów wskazujących poniesienie wydatku na cel związany z działalnością spółki.

Pełnomocnik Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. M.R. pismem z dnia [...].09.2017r. poinformował organy podatkowe, że brak bieżącego rozliczania pobieranych przez Skarżącego zaliczek wiązał się z chęcią potrącenia tych kwot z przyszłymi wierzytelnościami, jakie przysługiwałyby Skarżącemu względem spółki. W załączeniu przedłożył dokumenty potwierdzające rozliczenie zobowiązań Podatnika wynikające z tytułu pobrania zaliczek na poczet materiałów oraz podróży służbowych, (k. 570-579 akt org. I inst.).

Z załączonych list księgowań na kontach analitycznych spółki nr [...] za 2013 i 2014 rok wynika, że już w 2013 roku Skarżący był winien spółce 115 tys. zł (zapis bilansu otwarcia konta [...] na 2013 rok po stronie WN), a na początku roku 2015 zadłużenie to wynosiło już 5 735 tys. zł. Zatem powołane podczas przesłuchania przez głównego księgowego milionowe nadpłaty zostały skompensowane już przed styczniem 2013 roku.

Pełnomocnik Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. M.R. pismem z dnia [...].11.2017 r. wyjaśnił, że "wierzytelnościami, które miały przysługiwać w przyszłości Skarżącemu były działki rolne przekazane na rzecz PR A. i użytkowane przez nią." Jednak wierzytelności te nie zostały uregulowane pomiędzy spółką a Stroną z uwagi na sytuację w grupie A. (k. 581-582 akt org. I inst.)

Jak wynika z akt sprawy do przeniesienia własności gruntów, na które powołał się w ww. zeznaniach i wyjaśnieniach M. i R. - nie doszło, natomiast dopłaty na które wskazuje Strona zostały ( jak słusznie zauważył organ - o ile w ogóle były) skompensowane przed styczniem 2013 r. Również "Porozumienie datio in slutum" z dnia [...] czerwca 2015 r., na które powołuje się Strona, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Z postanowień ww. Porozumienia wynika, że PR A. przenosi na A. wierzytelności do J.W. z tytułu pobranych przez niego zaliczek na poczet zakupu materiałów oraz podróży służbowych. W sprawie natomiast przedmiotem analizy są pobrane przez Stronę pieniądze na cele osobiste, a nie te które stanowią pobraną na realizację zadań i zobowiązań spółek. W stanie faktycznym ustalonym w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że środki finansowe uznane jako przysporzenie definitywne stanowiły zaliczki na poczet zakupu materiałów i podróży służbowych, nie pozwala zatem na przyjęcie ww. okoliczności jako tytułów prawnych pobrania i dysponowania przez Skarżącego środkami należącymi do ww. spółek. Wbrew temu co zarzuca Strona w skardze organ nie przyjął automatycznie otrzymanych "zaliczek" jako definitywnego przysporzenia.

Z treści decyzji organów wynikają przesłanki , którymi organ się kierował przyjmując do opodatkowania sporne kwoty.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w z dnia 15 stycznia 2008 roku (sygn. akt. II FKS 1578/06), zgodnie z którym "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik - wykazując określoną aktywność - ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji podatnika.

W niniejszej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione, sporne kwoty zostały wykorzystane na cele osobiste Skarżącego i co więcej to Skarżący decydował zarówno o wypłaceniu/ udostępnieniu tych środków czy też nieodpłatnych świadczeń, dacie skorzystania z nich jak i o ewentualnym zwrocie środków. W odniesieniu do wartości rozliczonych czy też zwróconych Spółkom przez Skarżącego nie zostały one przyjęte do opodatkowania.

Artykuł 10 p.d.o.f., zawierający katalog źródeł przychodów, nie jest katalogiem zamkniętym, o czym świadczy punkt 9 mówiący o innych źródłach, rozwinięty w art. 20 ust.1 p.d.o.f. Z uwagi na fakt, że art. 20 ust. 1 p.d.o.f. przytaczający przykładowe "inne" źródła przychodów nie definiuje na potrzeby "innych źródeł" pojęcia przychodu - dla ich zdefiniowania będzie miał zatem zasadnicze znaczenie zacytowany art. 11 ust. 1 p.d.o.f.

Skoro zatem źródłem przychodu - w myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 p.d.o.f. może być inne źródło niż określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 - 8, a innym źródłem z kolei mogą być wszystkie zdarzenia, które powodują otrzymanie/pozostawienie do dyspozycji podatnika czy to środków pieniężnych, czy świadczenia w naturze czy nieodpłatnego świadczenia to za uprawniony należy uznać pogląd, że źródłem powstania przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia będzie realizowanie w imieniu Strony jej osobistych zobowiązań, czy też dokonywanie wpłat na rachunek osobisty bez istnienia do tego tytułu czy też wskazania podstawy.

Wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany był pogląd, zgodnie z którym korzystanie ze środków finansowych przekazanych w ramach nieodpłatnej pożyczki stanowi nieodpłatne świadczenie postawione do dyspozycji podatnika (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2005 roku, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2000 roku, III S.A. 1517/99, Lex 44744, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2002 roku, III RN 86/01, OSNP 2003/7/165). Pogląd ten był wyrażany na tle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1036, ze zm.), jednak zachowuje w ocenie Sądu, aktualność również na tle art. 11 ust. 1 p.d.o.f. Skoro za takie nieodpłatne świadczenie postawione do dyspozycji podatnika uważa się nieodpłatną pożyczkę to tym bardziej należy za takie świadczenie uznać dokonane przez Spółki na rzecz Skarżącego przelewy środków (bez wskazania tytułu) czy realizowanie za Stronę jej zobowiązań (które nie zostały przez Stronę zwrócone).

Konstatując, ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny dawał organom podatkowym podstawę, do ustalenia kwalifikacji prawnopodatkowej zdarzeniu polegającemu na otrzymaniu przez Skarżącego spornej kwoty. Dokonano bowiem ustaleń, jaki charakter miało przysporzenie otrzymane przez Stronę. Zgromadzony materiał jest zupełny i wystarczający do dokonania kwalifikacji prawnopodatkowej spornej kwoty jako trwałego przysporzenia.

W toku postępowania Strona wskazywała sprzeczne tytuły dokonywanych na jej rzecz wpłat (zaliczki na poczet przyszłych zobowiązań, zwrot wpłat z lat wcześniejszych, czy też zaliczki na zakup materiałów i podróże służbowe) pomimo to organy dokonały szczegółowej analizy płatności zarówno na rzecz Skarżącego ze Spółek jaki i Skarżącego na rzecz Spółek. Wbrew twierdzeniom Strony dokonywane przelewy z rachunku Skarżącego na rzecz ww. Spółek czy też przerachowanie zobowiązań Spółek wobec Skarżącego na zobowiązania Skarżącego na rzecz Spółek zostały przez organ uwzględnione i nie były brane pod uwagę przy ustaleniu podstawy opodatkowania dotyczącej otrzymanych i postawionych do dyspozycji wartości pieniężnych. Z tego też względu zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie są niezasadne.

Skarżący w roku podatkowym 2015 otrzymał określone sumy pieniędzy, z których do końca roku podatkowego 2015 nie rozliczył się. Zdaniem Strony sumy te miały być spożytkowane na prowadzenie interesów reprezentowanych przez Stronę spółek kapitałowych, niemniej brak jest dowodu na to, iż na ten właśnie cel zostały one spożytkowane. Z kolei dowody zebrane w sprawie wskazują, że Skarżący przeznaczył sporne kwoty na cele prywatne (swoje i rodziny). W decyzji organu

I instancji wskazano w tabelach konkretne wpłaty na rachunek Skarżącego przez przedmiotowe spółki, zapłaty przez Spółki w imieniu Skarżącego czy też pobór przez Skarżącego gotówki z kasy. Przyjęty do opodatkowania przychód odpowiada wartości otrzymanych pieniędzy w kwocie 167.672, 38 zł i nieodpłatnych świadczeń o wartości 902.535,01 zł (razem 1.070.207,39 zł) pomniejszonych o wartość wpłat pieniężnych z osobistych środków Skarżącego uznanych przez organ za spłaty zaliczek pobranych na cele osobiste w kwocie 126.855,12 zł. Jak wynika

z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (wyciągi bankowe), Spółki dokonywały w imieniu skarżącego płatności np. za energię w Austrii, budowę prywatnej posesji Skarżącego, zapłata za rezydencję w Insbruku, zasilenia rachunków bankowych, użytkowanie gruntów w Warszawie, czy też zakupy funtów.

W ocenie Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do przyjęcia, że dokonane przez Spółki wpłaty można uznać za wypłatę zaliczki na poczet zakupu materiałów czy też podróży służbowej. Szczególnie gdy jak wynika z ustaleń organu, niekwestionowanych przez Stronę - Spółki nie miały kontrahentów zagranicznych.

Również znajdująca w materiale dowodowym uzasadniona jest ocena, że dokonany przez A. Sp. z o.o. przelew na podmiot trzeci w imieniu żony skarżącego tytułem ugody pozasądowej stanowi jego wydatek osobisty, gdyż wydatek ten został zaksięgowany na analitycznym koncie rozliczeniowym Skarżącego, a jak wynika z wyjaśnień składanych w toku postępowania, księgowanie na kontach analitycznych dokonywano w uzgodnieniu ze skarżącym i księgowym.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że przyjęty w obu spółkach sposób rozliczenia zaliczek pobranych przez Stronę był taki, iż Skarżący mógł wprawdzie przeznaczyć otrzymane środki pieniężne na potrzeby spółek, ale mógł także,

w całości lub w części, środki te przeznaczyć na potrzeby własne. W roku podatkowym 2015 Skarżący otrzymał pieniądze do swojej dyspozycji w wysokości 943.352,27 zł, uzyskując przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Chybiona jest zatem argumentacja Strony odnosząca się do niedefinitywnego przysporzenia po stronie Skarżącego. W przypadku korzystania ze środków pieniężnych pozostawionych do dyspozycji Strony w formie takiej zaliczki, jaka jest przedmiotem rozważań, Skarżący mógł w każdej chwili całość lub określoną przez siebie część tych środków przeznaczyć na własne potrzeby i tym samym uzyskać przysporzenie definitywne.

Otrzymanych wartości pieniężnych jak i nieodpłatnych świadczeń nie wymieniono w przewidzianych ustawą zwolnieniach przedmiotowych (art. 21, art. 52, art. 52a, art. 52b). Stanowią więc przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego w oczywisty sposób ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zdaniem Sądu organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki wiedzy i doświadczenia życiowego. Ustalenia poczynione przez organy podatkowe znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach.

Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiąże się bowiem z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialno-prawnych i uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebranego materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny w myśl reguł określonych w przepisach art. 122 i art 187, art. 191 Ordynacji podatkowej W rozpoznawanej sprawie zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji zastosował się do tych reguł.

W skardze wskazano także na naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Powyższy zarzut jest również bezpodstawny. Samo przeświadczenie strony skarżącej, iż prawidłowe byłoby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nie świadczy o tym, iż organ odwoławczy naruszył w/w przepis.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) skargę oddalił.