Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 85/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. I., W. I., J. S. i S. S. na Prezydenta Miasta J. w przedmiocie niewłaściwego załatwienia sprawy sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Z. I., W. I., J. S. i S. S. wnieśli w trybie art. 227 kpa skargę na Prezydenta Miasta J. w sprawie niewłaściwego załatwienia sprawy i naruszenia interesów skarżących przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie określonym pismem z dnia [...] r. znak: [...] oraz o uchylenie stanowiska określonego w ww. piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na bezczynność organów administracji publicznej w podanych wyżej przypadkach.

Tymczasem Z. I., W. I., J. S. i S. S. wnieśli w trybie art. 227 kpa skargę na Prezydenta Miasta J. Wskazać należy, iż skargi mające za przedmiot w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, uregulowane są w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, określającym tryb postępowania i organy właściwe do rozpatrywania takich skarg. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega natomiast kognicji sądów administracyjnych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, sygn. akt I OSK 457/06, Rzeczpospolita z dnia 14 czerwca 2006 r., Prawo co dnia, str. 3). Skarga w tym trybie jest prawnym, ale ogólnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Sądy administracyjne orzekają bowiem tylko w tych sprawach z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast skarga na działanie Prezydenta Miasta J. jest sprawą z zakresu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, mieści się bowiem w pojęciu zaniechania lub nienależytego wykonywania zadań i nie podlega rozpoznawaniu przez sądy administracyjne. Tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Gdyby natomiast przyjąć, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. znak: [...], to skarga również podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. W myśl przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego budowa ogrodzenia powyżej 2,20 m pomiędzy działkami w obrębie ewidencyjnym D. – 1 a 2, 3 oraz 4 wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Z treści tego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że tylko w przypadku wniesienia sprzeciwu organ wydaje decyzję administracyjną, natomiast w przypadku uznania, że zgłoszenie odpowiada wymogom określonym w ustawie, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydaje żadnego aktu i nie dokonuje żadnej czynności materialno-technicznej. Jednocześnie zaś upływ terminu trzydziestodniowego upoważnia inwestora do wykonania robót budowlanych. Takie uregulowanie nie oznacza oczywiście, że w przypadku gdy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu, mimo istnienia ku temu podstaw, kontrola określonej inwestycji nie będzie w ogóle możliwa. Kontroli tej dokonują jednak organy nadzoru budowlanego. Nie jest jednak możliwe kwestionowanie w drodze skargi do sądu administracyjnego zasadności niewniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany. Załatwienie sprawy przez niewniesienie sprzeciwu nie jest załatwieniem sprawy w drodze decyzji administracyjnej, w tym bowiem konkretnym przypadku przepisy prawa materialnego nie przewidują wydania decyzji.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.