Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 679/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,77,107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie naboru na aplikację ogólną w 2014 r. (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. z 2013 r., poz. 296) zarządził przeprowadzenie w 2014 r. naboru na aplikację ogólną i wyznaczył limit 180 miejsc na tej aplikacji. M.K. wzięła udział w konkursie na aplikację ogólną odbywającym się w 2014 r. W trakcie tego konkursu uzyskała wynik 163 punkty

i została umieszczona na liście kwalifikacyjnej kandydatów na aplikację ogólną na 196.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmówił przyjęcia M.K. na aplikację ogólną wskazując, że z obu etapów konkursu M.K. otrzymała łącznie 163.00 pkt, w tym 40.00 pkt z pracy pisemnej, i zajęła 196 miejsce na liście kwalifikacyjnej kandydatów na aplikację ogólną. Pozycja ta, w powiązaniu z limitem miejsc wyznaczonym dla VI rocznika aplikantów aplikacji ogólnej, nie pozwoliła na umieszczenie jej na liście kandydatów zakwalifikowanych na aplikację ogólną.

W odwołaniu strona zakwestionowała poprawność sformułowania pytania nr 16 w teście konkursowym. Zdaniem odwołującej się odpowiedź, której udzieliła, była jedyną właściwą odpowiedzią na to pytanie, zaś nieprzyznanie jej za nią żadnego punktu stanowiło uchybienie. Zakwestionowała również liczbę punktów przyznanych jej z pracy pisemnej stanowiącej drugi etap procedury konkursowej, w zakresie rozwiązania kazusów z prawa prywatnego oraz prawa karnego.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że M.K. z testu stanowiącego pierwszy etap procedury konkursowej otrzymała 123 punkty (tom I, k. 32, 49, 51, 55, 109). Podał,

że ponowna weryfikacja liczby uzyskanych punktów przeprowadzona w toku postępowania odwoławczego wykazała, że została ona ustalona prawidłowo (tom II, k. 15). W ocenie organu pytanie nr 16 w teście konkursowym zostało sformułowane prawidłowo. Zatwierdzony przez Ministra Sprawiedliwości klucz odpowiedzi wskazywał jedyną prawidłową odpowiedź na to pytanie (tom I, k 35), której strona nie udzieliła. Organ przywołał treść pytania nr 16 : "Zgodnie z Kodeksem cywilnym, termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, za wyjątkiem roszczeń o świadczenie okresowe, stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu polubownego, wynosi: A. 2 lata, B. 3 lata, C. 5 lat, D. 10 lat. Wskazał, że jedyną prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 16 była odpowiedź oznaczona jako ,,D''. Organ przywołał treść przepisu art. 125 § 1 k.c. wskazując jednocześnie, że spośród wszystkich stanów faktycznych przewidzianych hipotezą normy wyrażonej w art. 125 § 1 k.c., pytanie dotyczyło roszczeń związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu polubownego. Roszczenia takie ulegają przedawnieniu z upływem 10 lat, mimo, że termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest 3 letni. Użyte w pytaniu stwierdzenie "za wyjątkiem roszczeń

o świadczenia okresowe" ma charakter wtrącenia.

Powołując się na "Słownik Języka Polskiego PWN" (strona 136, uwaga nr 390) organ stwierdził, że pytanie nr 16 nie może być rozumiane w sposób proponowany przez stronę. Minister podał, że pomiędzy stwierdzeniem "za wyjątkiem roszczeń

o świadczenie okresowe" a sformułowaniem "stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu polubownego" znajduje się przecinek, który jako zamykający wtrąconą część zdania, w żadnym razie nie pozwala na potraktowanie drugiego

z wymienionych sformułowań jako kontynuacji pierwszego. Określenie "za wyjątkiem roszczeń o świadczenia okresowe" wyłącza z grupy roszczeń, o których mowa w pierwszej części pytania, roszczenia podlegające w niektórych sytuacjach (np. przyszłe świadczenia okresowe) przedawnieniu 3 letniemu.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie uznał zasadności argumentacji przywołanej w prywatnej korespondencji mailowej M.K., której treść została załączona do odwołania (tom I. k. [...]).

M.K. została dopuszczona do drugiego etapu procedury konkursowej. Drugim etapem konkursu było sporządzenie pracy pisemnej obejmującej rozwiązanie trzech kazusów - z prawa prywatnego, publicznego oraz karnego. Za swoją pracę skarżąca otrzymała łącznie 40 punktów (tom I, k. [...]).

Organ podał, że praca strony w zakresie rozwiązania kazusu z prawa prywatnego została oceniona przez jednego z członków komisji konkursowej na

14 punktów (tom I, k. [...], zaś przez drugiego na 13 punktów (tom I, k. [...]). Ocena przyznana w oparciu o średnią arytmetyczną z tej części pracy wyniosła 13, 5 punktu. Ocena wystawiona przez członków komisji konkursowej za tę część pracy jest zgodna

z przyjętymi kryteriami oceny (tom I, k.[...]) i odzwierciedla jej wartość merytoryczną (tom I, k. [...]).

Odnosząc się do zarzutu w zakresie sposobu sformułowania pytania nr 1 i 2

w odniesieniu do wymagań określonych w pkt 1b i 2a uzasadnienia oceny organ stwierdził, że pytania do kazusu z prawa prywatnego zostały sformułowane w sposób bardzo precyzyjny, a formularz uzasadnienia oceny jest adekwatny do zagadnień,

jakie zadania te obejmowały.

Organ podał, że zadanie pierwsze odnosiło się do możliwości uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, dotyczyło zatem nie tylko pojęcia błędu i jego związku z treścią czynności prawnej, ale także skutków wadliwości takiego oświadczenia, czego M.K. nie uwzględniła w swojej odpowiedzi. Strona wbrew swoim twierdzeniom, zrozumiała, jaki winien być zakres odpowiedzi, bowiem odniosła się np. do konsekwencji uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, ale nie wskazała skutków wadliwości samego oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu (nieważność względna), co skutkowało nieprzyznaniem 1 punktu za ten aspekt pracy (pkt 1 b uzasadnienia oceny).

Z kolei w zadaniu 2. należało ocenić zasadność podniesionego przez pozwanego zarzutu zawisłości sporu. Aby takiej oceny dokonać należało przedstawić definicję zawisłości sporu, a następnie przeprowadzić badanie kolejnych przesłanek

w kontekście przedmiotowej sprawy. Zasadnym zatem było uwzględnienie w formularzu uzasadnienia oceny (pkt 2a) zarówno potrzeby ujęcia w odpowiedzi pojęcia zawisłości sporu, jak i skutków procesowych zawisłości (postanowienie o odrzuceniu pozwu).

Od zdającej należało wymagać umiejętności przeprowadzenia kompleksowej

i logicznej analizy zagadnień ściśle związanych z treścią kazusu, w zakres której wchodziło wykazanie się wiedzą co do obowiązujących przepisów prawa. Rozważania teoretyczne były zatem niezbędne, stanowiły bowiem podstawę do prawidłowego rozwiązania kazusu, w ujęciu zarówno materialnoprawnym, jak i procesowym.

Minister podał, że praca skarżącej w zakresie rozwiązania kazusu z prawa karnego została oceniona przez jednego z członków komisji konkursowej na 9 punktów (tom I, k. [...]), przez drugiego zaś na komisji konkursowej na 10 punktów (tom I, [...]). Ocena przyznana w oparciu o średnią arytmetyczną z tej części pracy wyniosła 9,5 punktu. Zdaniem organu, ocena wystawiona przez członków komisji konkursowej za tę część pracy jest zgodna z przyjętymi kryteriami oceny (tom I, k.[...], [...])

i odzwierciedla jej wartość merytoryczną (tom I, k. [...]).

Odnosząc się do zarzutu strony, że żaden z członków komisji konkursowej

nie przyznał jej punktu za "przyjęcie właściwej kwalifikacji czynu" (pkt II.2.b uzasadnienia oceny) organ podał, że kwalifikacja prawna czynu popełnionego przez S. J. podana przez stronę w jej pracy była nieprawidłowa. Dla oddania pełnej zawartości kryminalnej czynu opisanego w kazusie konieczne było zakwalifikowanie zachowania S. J. na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Uzasadniało to zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej która powinna mieć postać "art. 207 § 1 k.k. w zb. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z 11 § 2 k.k.". Wobec tak istotnego braku praca w tym zakresie nie mogła zostać oceniona inaczej niż na zero punktów.

Praca strony w zakresie rozwiązania kazusu z prawa publicznego została oceniona przez obu członków komisji konkursowej na 17 punktów (tom I, k. [...], [...]). Ocena przyznana w oparciu o średnią arytmetyczną z tej części pracy wyniosła 17 punktów.

Organ podał, że kryteria oceny pracy pisemnej są przygotowywane przez zespół konkursowy na podstawie § 5 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (Dz. U z 2012 r., poz. 1006). W ramach drugiego etapu konkursu kandydaci sporządzają pracę pisemną, w której pewne jej elementy podlegają oznaczonej obligatoryjnej punktacji i to niezależnie od uznania oceniającego. Istnieje jednak tzw. margines swobody oceniającego, który jest zależny od jego wiedzy, doświadczenia, indywidualnych wymagań i może przejawiać się w przyjętych przez zespół konkursowy granicach (tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r., I OSK 2396/12). Minister stwierdził, że ocena dokonana przez członków komisji konkursowej mieściła się w ustalonych kryteriach oraz nie wykraczała poza zakres swobody oceniania przysługującej egzaminatorom.

Z kolei analiza ocen cząstkowych wystawionych przez obu członków komisji,

w kontekście kryteriów oceny przyjętych przez komisję konkursową, pozwoliła stwierdzić, że ocena pracy strony jest zgodna z miernikami przyjętymi przez komisję konkursową, nie zawiera błędów rachunkowych i odzwierciedla wartość merytoryczną jej pracy.

Minister podał, że zwrócił się do członków komisji przeprowadzającej konkurs

o zajęcie stanowiska co do merytorycznej trafności zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, dotyczących oceny pracy pisemnej zawierającej rozwiązania kazusów.

Organ wskazał, że w odpowiedzi na powyższe sędzia M.N. - przewodniczący komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na aplikacje ogólną w 2014 r. - stwierdził, że praca strony została sprawdzona zgodnie z przyjętymi kryteriami oceny. Brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany punktacji przyznanej w ramach tych kryteriów. Komisja konkursowa ustalając wyniki II etapu konkursu zaakceptowała oceny opracowań wszystkich trzech kazusów wystawione przez obydwu egzaminatorów i stanowisko to nie może już ulec zmianie. Przewodniczący komisji konkursowej podał, że przyjęte w ustawie rozwiązanie uwzględnia specyfikę oceniania opracowań pisemnych w dziedzinie prawa. Właśnie z uwagi na tę specyfikę ocena pracy zawsze może spotkać się z polemiką. Powołanie w skład zespołu konkursowego oraz komisji konkursowej prawników o dużym doświadczeniu zawodowym i uznanym autorytecie, w połączeniu z mechanizmem ustalenia uśrednionych ocen punktowych daje gwarancję rzetelności wyników konkursu.

Organ podał, że stanowisko przewodniczącego komisji konkursowej załączone do akt sprawy dodatkowo potwierdza, że oceny wystawione przez komisję konkursową są merytorycznie poprawne, zaś argumenty podniesione w ramach zawartych

w odwołaniu zarzutów stanowią jedynie polemikę z oceną dokonaną przez tę komisję.

Odnośnie prawidłowości sformułowania pytania nr 16 w teście konkursowym przewodniczący komisji egzaminacyjnej stwierdził: "zgodnie z delegacją ustawową, kompetencje do formułowania pytań testowych, propozycji odpowiedzi na te pytania oraz klucza odpowiedzi przysługują jedynie zespołowi konkursowemu. Komisja konkursowa nie posiada zatem uprawnień do ingerowania w przedmiotową materię zastrzeżoną w istocie dla zespołu konkursowego. Zasada ta dotyczy również klucza prawidłowych odpowiedzi. Przewodniczący wskazał, że w toku procedowania komisja nie stwierdziła uchybień w postaci omyłki pisarskiej lub drukarskiej ani w teście konkursowym, ani też w kluczu odpowiedzi (tylko zaś w tym zakresie mogłaby dokonać modyfikacji w drodze wyjątku w kluczu odpowiedzi), mając nadto na uwadze, iż zostały one opracowane przez zespół konkursowy złożony ze specjalistów z poszczególnych dziedzin prawa, a następnie zatwierdzone przez Ministra Sprawiedliwości. Komisja konkursowa stanęła na stanowisku, że wyczerpanie przestawionej wyżej procedury, skutkowało niemożnością ingerencji zarówno w test, zadania, jak i klucz odpowiedzi przygotowane przez zespól konkursowy. Komisja konkursowa dala powyższemu wyraz podejmując odpowiednią uchwalę odnotowaną w protokole prac komisji na tle sformułowania pytania nr 5 w teście konkursowym na aplikację ogólną w 2014 r. " Podobne stanowisko zajął przewodniczący zespołu konkursowego w piśmie, które wprawdzie nie odnosiło się wprost do pytania nr 16, jednak argumentacja w nim zawarta zachowuje swoją aktualność również w analizowanym przypadku (tom II, k [...]).

Minister podał, że komisja konkursowa, działając na podstawie art. 18 ust. 1 u.k.s.s.p., na posiedzeniu w dniu [...] października 2014 r. sporządziła listę kwalifikacyjną, na której M.K. znalazła się na 196. pozycji z wynikiem 163 punkty (tom I, k. [...], [...]). Miejsce to zostało ustalone zgodnie z art. 18 ust. 2 u.k.s.s.p. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie naboru na aplikację ogólną w 2014 r. (Dz. Urz. Min. Sprawiedl., poz. 296) wyznaczył limit 180 miejsc na aplikacji ogólnej. Pozycja M.K. na tej liście uniemożliwiała jej przyjęcie na tę aplikację.

W związku z niestwierdzeniem żadnych uchybień tak w czynnościach komisji konkursowej, jak i w wydanej przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa

i Prokuratury decyzji administracyjnej, organ odwoławczy rozstrzygnął jak w decyzji.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu

I instancji oraz zobowiązanie Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa I Prokuratury do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację ogólną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie

i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w tym niewyjaśnienie

- czy prawidłową odpowiedzią na pytanie konkursowe nr 16 jest udzielona przez nią odpowiedź "B",

- czy sformułowanie pytań nr 1 i 2 w kazusie z prawa prywatnego było adekwatne do kryteriów oceny zamieszczonych w kluczu punktacji.

2. art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione, że prawidłową odpowiedzią na pytanie konkursowe nr 16 jest odpowiedź "D", jak również poprzez uznanie, że pytania nr 1 i 2 w kazusie z prawa prywatnego zostały sformułowane wystarczająco precyzyjnie, pomimo braków w materiale dowodowym;

3. art. 77, art. 11, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie jako dowodów załączonej korespondencji mailowej z [...] J.M. oraz [...] M.M. oraz brak uzasadnienia dlaczego organ odwoławczy odmówił

im wiarygodności i mocy dowodowej czego skutkiem było wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą przyjęcia na aplikację ogólną.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że rozpoznanie przez organ odwoławczy zarzutu dotyczącego błędnej odpowiedzi na pytanie nr 16 zamieszczonej w kluczu, jest bardzo powierzchowne. Skarżąca podała, że wątpliwość ma tu charakter językowy, zaś Minister Sprawiedliwości nie posiada wystarczającej wiedzy fachowej, aby

te wątpliwości rozstrzygnąć. Powołanie się na zasady polskiej interpunkcji opisane

w Słowniku Języka Polskiego PWN w oderwaniu od konkretnego przypadku jest niewystarczające, w szczególności, gdy niejednoznaczność pytania ze względu na jego wadliwą interpunkcję wyraża dwóch językoznawców. Skarżąca stwierdziła, że organ nagina zasady języka polskiego do swojej koncepcji.

Powołując się na art. 7 k.p.a. skarżąca stwierdziła, że Minister Sprawiedliwości winien był z urzędu podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszym przypadku winien był więc zasięgnąć opinii biegłego specjalizującego

się w zagadnieniach językowych. Naruszeniem zasad postępowania dowodowego było również zignorowanie załączonej korespondencji mailowej. Organ w żaden sposób

nie uzasadnił dlaczego nie uznał zasadności zawartej w niej argumentacji. Fakt,

że korespondencja ma charakter prywatny nie powinien stanowić w ocenie skarżącej przeszkody w uznaniu jej wartości dowodowej. Chcąc nadać jej walor formalny organ mógł zwrócić się drogą formalną do obu Panów o wydanie opinii językowej. Korespondencja ta, pomimo że prywatna, ma znacznie wyższą obiektywna wartość dowodową — wyjaśnienie wątpliwości dotyczących pytania testowego nr 16, co należy uznać w ocenie skarżącej za naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca podniosła, że w odniesieniu do zarzutu nieprecyzyjnego sformułowania pytań nr 1 i 2 w kazusie z prawa prywatnego Minister Sprawiedliwości zwrócił

się wprawdzie do członków komisji konkursowej o zajęcie stanowiska co do merytorycznej trafności zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, jednakże konstatacja Ministra, że ocena dokonana przez członków komisji konkursowej mieściła się w ustalonych kryteriach oraz nie wykraczała poza zakres swobody oceniania przysługującej egzaminatorom jest bezprzedmiotowa. To nie zgodność oceny dokonanej przez członków komisji z kryteriami oceny była przedmiotem podniesionego zarzutu, lecz niedoprecyzowanie pytań nr 1 i 2, które sprawiało, że zakres objęty kryteriami oceny był szerszy niż zakres objęty treścią pytania. W ocenie skarżącej organ winien był kontynuować zbieranie materiału dowodowego, aż do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Czynności podjęte przez organ odwoławczy de facto

nie doprowadziły do zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc nie mogły stanowić wystarczającej podstawy dowodowej do wydania decyzji, co stanowi naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości, jak również decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 7 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej. Minister Sprawiedliwości podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego

i słusznego interesu obywatela. Nadto, stan faktyczny nie budził w niniejszej sprawie wątpliwości. Organowi nie można też zarzucić, że nie zebrał w sposób wyczerpujący

i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Akta sprawy potwierdzają, że organ zebrał materiał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył go wszechstronnie, co znajduje nadto wyraz w zaskarżonej decyzji. Nie można tym samym mówić o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób pełny wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji (art. 11 k.p.a.). Zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne odpowiada wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej nieuwzględnienia przez organ jako dowodów załączonej do odwołania prywatnej korespondencji e-mailowej z [...] J.M. oraz [...] M.M. a jednocześnie zarzutu skarżącej, iż organ nie uzasadnił dlaczego odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej wskazania wymaga przede wszystkim, iż strona nie wnosiła w odwołaniu o dopuszczenie dowodu z prywatnej korespondencji e-mailowej z [...] J.M. oraz [...] M.M.. Organ nie był tym samym obowiązany do wydania postanowienia w tym zakresie. Nadto, na gruncie k.p.a. tego rodzaju prywatna korespondencja, jaką strona załączyła do odwołania nie stanowi dokumentu, nie jest też opinią biegłego, a zatem nie mogła stanowić środka dowodowego na gruncie k.p.a. Niezależnie zaś od tego, organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że nie podziela argumentacji przytoczonej w tejże prywatnej korespondencji i wyjaśnił dlaczego niezasadne jest kwestionowanie przez stronę poprawności sformułowania pytania

nr 16 w teście. Za trafne Sąd uznaje stwierdzenie organu, że zawarte w pytaniu nr 16 wskazanie "za wyjątkiem roszczeń o świadczenia okresowe" wyłącza z grupy roszczeń, o których mowa w pierwszej części pytania, roszczenia podlegające w niektórych sytuacjach (np. przyszłe świadczenia okresowe) przedawnieniu 3 letniemu. Brak jest na gruncie treści pytania nr 16 w teście konkursowym podstaw do poddawania

w wątpliwość, która z odpowiedzi na zadane pytanie była prawidłowa. Wbrew nadto zarzutowi skargi organ wyjaśnił, że odpowiedzią prawidłową na to pytanie była odpowiedź "D", a odpowiedź "B" udzielona przez stronę była nieprawidłowa.

Organ stwierdził też, że ocena pisemnej pracy skarżącej wystawiona przez członków komisji konkursowej, w tym także w zakresie kazusu z prawa prywatnego, była zgodna z przyjętymi kryteriami ocen. Uznał, że ocena ta jest zgodna z kryteriami oceny i odzwierciedla wartość merytoryczną pracy. Sąd, na podstawie akt sprawy,

nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego ustalenia organu.

Organ rozważył także kwestię sposobu sformułowania pytania nr 1 i 2

w odniesieniu do wymagań określonych w pkt. 1b i 2a uzasadnienia oceny. Sąd podziela ustalenie organu, że pytania zostały sformułowane w sposób precyzyjny. Organ po rozważeniu stwierdził też, że formularz uzasadnienia oceny jest adekwatny do zagadnień, jakie zadania te obejmowały. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie w zaskarżonej decyzji odnosząc się do poszczególnych elementów udzielonych przez skarżącą odpowiedzi na te pytania i wskazując co było wymagane i dlaczego za dany element punkt nie został przyznany. Ocena organu jest wszechstronna i znajduje pełne oparcie w materiale dowodowym.

Minister Sprawiedliwości jako organ odwoławczy należycie rozpoznał sprawę

w drugiej instancji, zwracając się przy tym do członków komisji konkursowej, w tym jej przewodniczącego, który wskazał, że praca skarżącej została sprawdzona zgodnie

z przyjętymi kryteriami oceny i nie znalazł podstaw do zmiany punktacji.

W ocenie Sądu, wobec prawidłowych ocen i w związku z uzyskaniem przez skarżącą 163 punktów, a tym samym zajęciem 196 miejsca na liście kwalifikacyjnej – przy limicie 180 miejsc – organ nie miał możliwości wydania innej decyzji.

Poza wszystkim warto podkreślić, że ograniczenie arbitralności oceniania przez komisję dokonuje się m.in. przez to, że praca jest kodowana i taką zakodowaną pracę ocenia niezależnie od siebie dwóch członków komisji kierujących się zawsze –

w przypadku pracy każdego kandydata – tymi samymi kryteriami opracowanymi przez zespół konkursowy. Podnoszony więc przez stronę zarzut w zakresie niedoprecyzowania pytań nr 1 i 2 w kazusie z prawa prywatnego, który nie jest trafny, co wskazano już wyżej, pozostaje poza wszystkim – wobec jednakowego brzmienia tych pytań dla każdego biorącego udział w konkursie – bez wpływu na wynik sprawy skarżącej. Okoliczność, że skarżąca uzyskała niesatysfakcjonującą ją liczbę punktów

za konkretne zadania nie oznacza, że ocena dokonana przez członków komisji nie była obiektywna i prawidłowa.

Odmienna ocena skarżącej od oceny organu w zakresie prawidłowości konkursu na aplikację ogólną w 2014 r. i uzyskanego przez skarżącą wyniku nie stanowi

o naruszeniu art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej

nie oznacza działania zgodnego z wolą strony w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika,

że ustaleniom organu co do uzyskania 163 punktów i zajęcia przez skarżącą 196 miejsca na liście kwalifikacyjnej, nie można zarzucić naruszenia prawa. Ustalenie organu w tym zakresie nie było bowiem dowolne. Nie można tym samym mówić

o naruszeniu przepisu art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.