Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1452/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 5art. 92a ust. 1,2,7,10; art. 4 pkt 4, 6a, 11; art. 5 ust. 1,  art. 5b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 39l ust. 1, art. 39j ust. 1 oraz lp. 4.2, 4.3 zał nr 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi O. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2019 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego O. A. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, [...]WITD) z [...] października 2019 r. nr [...] nakładającą na O. A. (dalej: skarżący, przedsiębiorca) karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenia:

- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz

- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. d) i lit. l), art. 7c, art. 92a ust. 2, 4 i 8, art. 92c ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140; dalej: u.t.d.), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1 – 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1071/2009), lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu 19 kwietnia 2019 r. w W. na ul. [...], patrol Policji zatrzymał do kontroli samochód osobowy marki [...] nr rej. [...], kierowany przez A. P.(obywatela Ukrainy). W chwili zatrzymania do kontroli, kierowca odpłatnie przewoził pasażera, W.Z. z Dworca [...] na ul. [...] w W. Kierowca okazał kontrolującym, m.in. prawo jazdy, paszport, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej przedsiębiorcy. Podczas kontroli stwierdzono naruszenie przepisów u.t.d.

W oparciu o ustalenia kontroli [...]WITD wydał decyzję nakładającą na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej kwocie 2.000 zł.

Pismem z 18 listopada 2019 r. przedsiębiorca złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ;

2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 zał. nr 4 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie musiał legitymować się ww. orzeczeniem oraz wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł, pomimo, że skarżący nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z ww. tytułu;

4) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3 zał. nr 4 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany legitymować się ww. orzeczeniem oraz wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł, pomimo, że skarżący nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z ww. tytułu.

Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WITD. Organ odwoławczy przytoczył mające zastosowanie przepisy u.t.d., w tym art. 4 pkt 11 i 22, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1, 2 i 3, art. 39k ust. 1, 2 i 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4, 8 oraz lp. 4.2., 4.3. zał. nr 4 do u.t.d., które określają wysokość kary za stwierdzone naruszenia (1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy - lp.4.2.; 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy- l.p. 4.3.).

Zaakceptował ustalenia faktyczne, opisane w protokole kontroli nr [...], które potwierdziły, że kierujący pojazdem wykonywał przewóz osób w imieniu przedsiębiorcy. Przewóz ten miał charakter okazjonalny. Skoro kierowca okazał oryginał wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, to przedsiębiorca go w ten dokument wyposażył. Przy tym kierujący nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Na przedsiębiorcy jako podmiocie świadczącym przewóz drogowy, jeżeli wykonywał tę działalność przez kierowców, spoczywał obowiązek jej realizacji przez kierowców, aby posiadali stosowane badania lekarskie i psychologiczne ważne na dzień kontroli.

W opinii GITD konsekwencją wspomnianych ustaleń była prawidłowa decyzja [...]WIT o nałożeniu na skarżącego łącznej kary w wysokości 2.000 zł.

Organ odwoławczy podkreślił szczególną moc dowodową protokołu kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dlatego korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń.

Skarżący zaś nie przedstawił dowodów, że kierujący wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu.

Z ustaleń organów ITD wynikało, że skarżący był przedsiębiorcą w dniu kontroli. Nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia.

Organ odwoławczy nie podzielił opinii przedsiębiorcy, że wyłącznie na organie spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów świadczących na korzyść strony. Odwołując się do art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że na stronie spoczywa ciężar wskazania faktów i zdarzeń, z których wywodzi określone, korzystne dla siebie skutki prawne.

Zdaniem GITD organ I instancji przeprowadził postępowanie z zachowaniem reguł z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż nie zostały wykazane przez przedsiębiorcę okoliczności, które wyłączałyby jego odpowiedzialność w tej sprawie. Z uwagi na art. 92c u.t.d., zdaniem GITD nie mają zastosowania uregulowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przedsiębiorca zakwestionował decyzję GITD w całości i zarzucił jej:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza że osoba faktycznie wykonującą przejazd nie był sam skarżący, w tym pominięcie oświadczenia złożonego przez kierującego, z którego wynika, że kontrolowany przejazd nie był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust 2 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. zał. nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której

a) czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem,

b) kontrolowany kierowca nie był zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego na podstawie stosunku pracy;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której:

a) czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem,

b) kontrolowany kierowca nie był zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego na podstawie stosunku pracy;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik 4 ww. ustawy, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 8.800 zł zgodnie z decyzją z [...] października 2019 r. nr [...];

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

7) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania na jakiej podstawie kontrolowany kierowca miałby współpracować ze skarżącym;

8) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji [...]WITD i zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego – art. 92a ust. 10 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie. Powołany przepis stanowi, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 (Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie). Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do u.t.d., a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako "zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę – stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a na mocy ust. 8 wykaz naruszeń o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Według definicji zawartej w art. 4 pkt 6a) u.t.d. przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), obejmujący każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy

(art. 4 lit. a cytowanego rozporządzenia). Z kolei w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy, to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (lit. a), działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (lit. b), działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób (lit. c). Natomiast niezarobkowy przewóz drogowy według definicji z art. 4 pkt 4 u.t.d., to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników (lit. a), przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi (lit. b), w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin (lit. c), nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (lit. d).

Ustawa o transporcie drogowym w art. 5 ust. 1 wprowadza wymóg uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE dla podjęcia i wykonywania transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2. Przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. zaś wprowadza obowiązek uzyskania odpowiedniej licencji dla podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: samochodem osobowym (pkt 1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pkt 2), taksówką (pkt 3).

Ponadto na mocy art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, wykonując transport drogowy jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy, w świetle zebranego materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organów ITD, że to skarżący był podmiotem wykonującym przewóz drogowy (konkretnie transport drogowy) w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d. Kierujący korzystał z pojazdu- samochodu osobowego marki [...], przeznaczonego do przewozu łącznie z kierowcą 5 osób, który miał być przekazany do użytkowania skarżącemu jako pojazd zastępczy w miejsce uszkodzonego pojazdu (oświadczenie skarżącego, k. -21 akt adm.) oraz legitymował się wypisem nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej także na nazwisko skarżącego. Ponadto kierowca został zatrzymany do kontroli, gdy przewoził pasażera, który zamówił taksówkę, korzystając z aplikacji [...], z Dworca [...] na ul. [...] (protokół kontroli, notatka urzędowa kontrolujących policjantów). Przejazd miał charakter odpłatny, została uiszczona kwota 9 zł za przejazd. W trakcie postępowania skarżący przedstawił wyjaśnienia kierowcy, z których wynikało, że pojazdem miał być wykonywany przejazd na trasie ul. [...] do [...] i z powrotem (oświadczenie kierującego, k- .20 akt adm.). Przedsiębiorca jednak nie wyjaśnił, w jaki celu udostępnił kierowcy, który wcześniej u niego pracował, samochód będący w jego użytkowaniu oraz dlaczego nie odebrał mu wypisu licencji, skoro zakończył już z kierowcą zatrudnienie na podstawie umowy zlecenia i skąd wiedział o innej trasie przejazdu, aniżeli podanej podczas kontroli.

Zdaniem Sądu, organy ITD prawidłowo oparły swoje ustalenia na protokole kontroli, zwłaszcza że kierujący podpisał go bez zastrzeżeń. Skoro kierowca ubiegał się o kartę stałego pobytu na terenie Polski, to nie było problemów z porozumieniem się z kierowcą w języku polskim.

Przy tym to skarżący ma zgłoszoną działalność – pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej nieskalsyfikowany, jak wynika z wpisów w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (K. – 19 akt adm.).

Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, organy uznały, że był to przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. (przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego zdefiniowanego w art. 4 pkt 7 u.t.d., przewozu regularnego specjalnego określonego w art. 4 pkt 9 u.t.d. albo przewozu wahadłowego według art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Z kolei zgodnie z art. 92 ust. 5 u.t.d. za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Sam skarżący nie kwestionował, że za jego zgodą samochodem kierował kierowca wylegitymowany podczas kontroli.

W tej sytuacji na skarżącym jako podmiocie wykonującym przewóz drogowy ciążył na mocy art. 39l ust. 1 u.t.d. obowiązek kierowania kierowców na: badania lekarskie i psychologiczne (pkt 1 lit. b); pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych (pkt 2), przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych (pkt 3 lit. b). Na mocy art. 39j ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z Kolei zgodnie z art. 39k ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Organy prawidłowo przyjęły zatem, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organy były więc uprawnione do oceny zachowania skarżącego w kontekście wyczerpania znamion lp. 4.2 i 4.3 złącznika nr 4 do u.t.d. i art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.

Jak już zaznaczono, przyczyną uwzględniania skargi było pominięcie omówionej wyżej reguły, wyrażonej w art. 92a ust. 10 u.t.d.

W sprawie jest bezsporne, że decyzją [...]WITD z [...] października 2019 r. nr [...]nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł z tytułu: uchybienia obowiązkowi zgłoszenia w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany danych wymaganych art.7a i art. 8 u.t.d. w kwocie 800 zł (lp. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. w kwocie 8.000 zł (l.p. 2.11. zał. nr 3 do u.t.d.). Następnie decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy, GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WITD. Skarga wniesiona przez przedsiębiorcę na tę ostatnią decyzję, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1422/20.

Co istotne w tamtym postępowaniu organy przypisały skarżącemu status podmiotu wykonującego przewóz drogowy.

Podstawą wymierzenia kary w niniejszej sprawie był zaś art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz lp. 4.2 i 4.3 zał nr 4 do u.t.d.

W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z dnia 19 kwietnia 2019 r., wymierzono skarżącemu karę zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za delikty określone w zał. nr 3 do u.t.d., jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., za delikty określone w zał. nr 4 do u.t.d. W sprawach przypisano skarżącemu odpowiednio status podmiotu wykonującego transport drogowy oraz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. W tym stanie rzeczy zastosowanie powinien znaleźć art. 92a ust. 10 u.t.d., co umknęło uwadze organów.

Uwzględniając opisane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią poczynione przez Sąd oceny prawne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).