Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 69/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano  organ do stwierdzenia obowiązku
Powołane przepisy: article: art. 13 ust.1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w Z. do załatwienia wniosku K. G. z dnia [...] czerwca 2014 r., w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w Z. na rzecz K.G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

W dniu [...] czerwca 2014 r. K. G. wystąpił w formie elektronicznej do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego Sądu - z rozbiciem na poszczególne wydziały. Jednocześnie wniósł o udzielenie odpowiedzi w formie elektronicznej na jego adres e.mail.

W odpowiedzi na ww. wniosek w dniu 4 lipca 2014 r. przesłano wnioskodawcy odpowiedź z podaniem roku urodzenia sędziów i miejscowości ich zamieszkania,

a w przypadku dwóch sędziów zamieszkujących na wsi podano gminy, w których zamieszkują.

K. G.złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie wniosku o udostepnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie następujących przepisów:

1) art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie

do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej: "u.d.i.p." przez ich niezastosowanie - mimo, że wszystkie objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d u.d.i.p;

2) art. 14 ust. 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że udzielenie informacji publicznej przez organ może nastąpić w sposób sprzeczny z wnioskiem.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że organ pozostawał

w bezczynności w udostępnieniu mu objętej wnioskiem informacji publicznej, gdyż do dnia wniesienia niniejszej skargi nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialnotechnicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Powołując się na ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 427 ze zm.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych strona skarżąca wskazała, że data urodzenia sędziego, dane o miejscowości sędziów stanowią informację publiczną. Z kolei zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika z faktu, iż informacje podane w e-mailu organu z dnia 4 lipca 2014 r. nie odpowiadają treści wniosku. Wnioskodawca wystąpił bowiem o wskazanie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania sędziów Sądu Rejonowego w Z. z rozbiciem na poszczególne wydziały. Tymczasem organ podał anonimowo rok urodzenia sędziów i miejscowości ich zamieszkania (przy zastąpieniu każdego z nich cyfrą), bez wskazywania ich imienia i nazwiska,

a w odniesieniu do dwóch anonimowych sędziów podano tylko dane gmin, w których zamieszkują.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w Z. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że udzielił wnioskodawcy żądanych przez niego informacji w zakresie jakim stanowiły one informację publiczną.

Jeśli chodzi o zarzut podania w przypadku dwóch sędziów nazwy gminy, a nie miejscowości, w której zamieszkują, organ podniósł, że ww. sędziowie zamieszkują na wsi oraz, że podanie nazwy miejscowości jest tożsame z podaniem ich dokładnego adresu zamieszkania, co nie stanowi z kolei informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu niepodania dziennej daty urodzenia, organ podniósł, że

z orzecznictwa, na które powołuje się skarżący nie wynika, że data dzienna urodzenia sędziego jest informacją publiczną. Informacja o roku urodzenia (wieku) sędziego stanowi informację publiczną i taka informacja została udzielona skarżącemu. Z kolei numery podane przy roku urodzenia sędziego i miejscowości (gminie) jego zamieszkania, odpowiadają ogólnie dostępnej w Biuletynie informacji Publicznej liście sędziów tut. Sądu, w oparciu o którą udzielana była przedmiotowa informacja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) obejmuje również bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a, bowiem sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego

w art. 149 p.p.s.a.

Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi K. G. jest bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728).

W przekonaniu niniejszego składu orzekającego, Prezes Sądu Rejonowego w Z. jako podmiot reprezentujący ten Sąd na zewnątrz, jest organem administrującym i w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada.

Spór pomiędzy stronami postępowania w tej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy informacja dotycząca daty urodzenia (nie zaś tylko roku urodzenia) oraz wskazanie miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów sądu (w tym mieszkających na wsi) z rozbiciem na poszczególne wydziały, z wymienieniem sędziów z imienia i nazwiska, posiada walor informacji publicznej.

W ocenie Sądu informacja o imionach i nazwiskach sędziów oraz ich datach urodzenia jest niewątpliwie informacją publiczną. Podobnie informacja o miejscu zamieszkania sędziów jest informacja publiczną, pod warunkiem jednak, jak słusznie zaznaczył organ, że nie jest tożsama z podaniem dokładnego adresu zamieszkania sędziego.

W pierwszej kolejności przywołać trzeba brzmienie art. 10 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi, że sądy i trybunały sprawują władzę sądowniczą. Zgodnie zaś z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości

w Rzeczpospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Sądy, jako organy władzy sądowniczej wydające wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, wykonują zadania w imieniu państwa, którego funkcje realizują. Są to więc organy państwowe powołane do rozpatrywania i rozstrzygania sporów prawnych w imieniu państwa. Sędziowie zaś, jako funkcjonariusze publiczni sprawują w nich funkcję publiczną polegającą na orzekaniu w sprawach należących do właściwości tych sądów na zasadach niezawisłości i bezstronności.

W rozumieniu art. 61 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto ukończył 29 lat. Jednakże w myśl art. 69 ww. ustawy, sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 67 roku życia albo z dniem osiągnięcia wieku określonego w § 1a, chyba że nie później niż na sześć miesięcy przed ukończeniem tego wieku oświadczy Ministrowi Sprawiedliwości wolę dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na stanowisko sędziowskie (§ 1). Wiek, którego osiągnięcie powoduje przejście sędziego w stan spoczynku, dla kobiet urodzonych do dnia 30 września 1973 r. i mężczyzn urodzonych do dnia 30 września 1953 r. jest równy najniższemu wiekowi emerytalnemu określonemu odpowiednio w art. 24 ust. 1a pkt 61-84, art. 24 ust. 1b i art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.) – (§ 1a). Sędzia przechodzi na swój wniosek w stan spoczynku, z zachowaniem prawa do uposażenia określonego w art. 100 § 2, po ukończeniu 55 lat przez kobietę, jeżeli przepracowała na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 25 lat, a 60 lat przez mężczyznę, jeżeli przepracował na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 30 lat (§2). Przepis § 2 stosuje się do sędziego, który wymagane warunki spełnił do dnia 31 grudnia 2017 r. (§ 2a).

W razie złożenia przez sędziego oświadczenia i przedstawienia zaświadczenia,

o których mowa w § 1, sędzia może zajmować stanowisko nie dłużej niż do ukończenia 70 roku życia. Sędzia ten może w każdym czasie przejść w stan spoczynku, składając odpowiednie oświadczenie Ministrowi Sprawiedliwości (§ 3).

Z przywołanych wyżej przepisów, co słusznie podnosiła strona skarżąca wynika, że dane odnoszące się do imion i nazwisk sędziów oraz ich wieku, a konkretnie daty ich urodzenia, zakreślają cezurę czasową pełnienia przez nich funkcji sędziego i niewątpliwie mają znaczenie prawne. Decydują zatem o możliwości kandydowania sędziego na stanowisko, jak i ogólnie rzecz biorąc na możliwość bycia sędzią. Bez znaczenia jest w tym wypadku fakt, że podmioty upoważnione do uczestniczenia w procesie obsadzania stanowisk sędziowskich zobowiązane są sprawdzać wiek kandydata na sędziego, czy też, że wiek sędziego związany ze stanem spoczynku pozostawiony jest trosce podmiotów odpowiedzialnych za to, by czynny sędzia po osiągnięciu określonego wieku nie wykonywał swojej funkcji. Zatem imię i nazwisko oraz wiek sędziego (data jego urodzenia) są nierozerwalnie związane z tą funkcją i stanowią informację publiczną. Pogląd ten podzielany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. sygn. akt II SA/Gd 164/13, w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 51/12, z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1002/12, z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1716/12, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 72/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2872/12).

Nie zasługuje zatem na uwzględnienie stanowisko organu, że zastąpienie imion i nazwisk sędziów "cyferkami" odpowiadającymi numerom podanym na liście sędziów dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej, stanowi wypełnienie obowiązku udzielenia informacji publicznej. Organ wprawdzie nie kwestionuje, że imiona i nazwiska sędziów należą do kategorii informacji publicznej, ale niezasadnie przyjmuje, że w tej kwestii może odesłać wnioskodawcę do prowadzonego przez siebie publikatora.

Również udzielenie tylko informacji o roku urodzenia sędziów, zamiast o dokładnych datach wyrażonych w dniach, miesiącach i latach powoduje, że organ naruszył obowiązek udzielenia informacji publicznej. Bez wątpienia bowiem wiek sędziego liczony dokładną miarą wyrażoną nie tylko w latach, ale również miesiącach i dniach ma znaczenie prawne i pozostaje w związku z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji sędziego. Fakt natomiast braku osiągnięcia przez sędziów wieku uprawniającego ich do przejścia w stan spoczynku pozostaje bez znaczenia dla tego obowiązku.

Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o informację dotyczącą miejscowości, w której zamieszkują sędziowie. Informacja o miejscu zamieszkania sędziów niewątpliwie stanowi informację publiczną. W myśl bowiem art. 95 ustawy sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę (§ 1). Prezes sądu okręgowego w stosunku do sędziego sądu rejonowego oraz sędziego sądu okręgowego, prezes sądu apelacyjnego w stosunku do sędziego tego sądu, a Minister Sprawiedliwości w stosunku do prezesa sądu okręgowego i prezesa sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie sędziego w innej miejscowości (§ 2). W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zwrot kosztów jednak nie przysługuje, jeżeli zmiana miejsca służbowego nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 109 § 1 pkt 4 oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe ze względu na powagę stanowiska (§ 3).

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że informacja o miejscu zamieszkania sędziego (miejscowości) ma związek z pełnieniem funkcji publicznej i nie pozostaje bez wpływu na warunki jej wykonywania (dojazdy z miejsca zamieszkania do siedziby sądu i z powrotem są uciążliwe i czasochłonne, co może rzutować na jakość wykonywanej pracy, dojazdy generują także należności zwiększające wydatki budżetowe sądu). Zauważył to również ustawodawca ustalając regułę zamieszkania sędziego w miejscu pełnienia służby i dopuszczając od niej jedynie uzasadnione odstępstwa. Niewątpliwie dane o miejscowości zamieszkania sędziów mają znaczenie dla kształtowania wiedzy i poglądu o funkcjonowaniu sądu, którego dotyczy żądana informacja, co pozostaje w związku z wartością, jaką jest jawność i przejrzystość funkcjonowania osób sprawujących funkcje publiczne, a także instytucji jaką jest sąd. Powyższy pogląd ma swoje oparcie także w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym w przywołanych wyżej orzeczeniach WSA w Szczecinie z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 935/13, czy WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 72/14.

W wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006/3/30) Trybunał Konstytucyjny, odnosząc się do relacji między przepisami ustawy

o dostępie do informacji publicznej a ustawy o ochronie danych osobowych stwierdził, że sfera chronionej prywatności pozostaje niejednokrotnie w związku

z informacjami odnoszącymi się do działalności organów publicznych. Wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Uznaje się w konsekwencji, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne, pozostając, co do zasady, pod ochroną gwarancji konwencyjnych może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji

o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Wartość ta związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne. Osoby wykonujące takie funkcje z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności niż w wypadku innych osób. Trybunał określając zakres prawa do informacji

o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne zaznaczył, że: "Po pierwsze, informacje, których natura i charakter może naruszać interesy i prawa innych osób, nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie. Po drugie, muszą to być zawsze informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Po trzecie, nie mogą to być informacje - co do swej natury i zakresu - przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że organ udzielając odpowiedzi wnioskodawcy podał miejsca zamieszkania sędziów, a w przypadku dwóch sędziów wskazał nazwę gminy, nie zaś nazwę miejscowości podnosząc, że ww. sędziowie mieszkają na wsi oraz, że podanie nazwy miejscowości jest tożsame z podaniem ich dokładnego adresu zamieszkania.

W ocenie Sądu stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w powyższym zakresie jest słuszne. Podanie miejsca zamieszkania sędziów mieszkających na wsi sprowadzałoby się do podania dokładnego adresu ich zamieszkania. Ujawnienie zaś miejsca zamieszkania rodziny sędziego naruszałoby zasady życia prywatnego innych osób, nie mając żadnego związku z pełnioną funkcją.

Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób

i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji

w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację

w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje

i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, co oznacza, że następuje w formie czynności materialno - technicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej podmiotowi, który jej żąda, następuje w drodze decyzji – art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Właściwa realizacja wniosku o dostępie do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1643/09).

W rozpoznawanej sprawie, rację ma zatem skarżący twierdząc, że organ naruszył art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Informacje podane w e-mailu organu z dnia 4 lipca 2014 r. nie odpowiadają treści wniosku. Wnioskodawca wystąpił bowiem o wskazanie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania sędziów Sądu Rejonowego w Z. z rozbiciem na poszczególne wydziały. Tymczasem organ podał anonimowo rok urodzenia sędziów i miejscowości ich zamieszkania (przy zastąpieniu każdego z nich cyfrą), bez wskazywania ich imienia i nazwiska. Ponadto organ błędnie stanął na stanowisku, że tylko rok urodzenia sędziego, a nie również data jego urodzenia stanowi informację publiczną.

Wniosek w ww. zakresie nie został więc załatwiony w przewidzianej prawem formie, a więc albo w drodze czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie informacji publicznej skarżącemu, albo w drodze decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 u.d.i.p., jak również w wymaganym terminie. Tym samym Prezes Sądu Rejonowego w Z. naruszył art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podmiot ten pozostaje zatem w bezczynności.

Mając na względzie powyższe uznać należy, iż w konkretnej sprawie wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie więc z art. 149 § 1 p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Jednocześnie uwzględniając skargę na bezczynność Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wprowadzony został ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34 poz. 173 z 2011 r.), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r. W związku z faktem, iż przepisy ustawy

z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa modyfikującej w art. 14 regulacje zawarte

w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 149 p.p.s.a., nie zawierają jakichkolwiek rozstrzygnięć intertemporalnych uznać należy, że nałożyły one na sąd administracyjny obowiązek orzekania w tym zakresie w każdym przypadku, gdy wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania zapada po dniu 17 maja 2011 r. niezależnie od tego, kiedy złożona został skarga i jakiego okresu bezczynności dotyczy.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd zobowiązał Prezesa Sądu Rejonowego w Z. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. Stwierdzając bezczynność

i zobowiązując organ do załatwienia wniosku, Sąd nie był jednak władny do wskazania sposobu jego załatwienia. W niniejszym postępowaniu nie można bowiem nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji określając jej treść (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12).

Jednocześnie Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych naruszeń prawa, poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów.

Ze względów jak wyżej, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba wymierzenia organowi na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny.

Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).