Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 226/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 27 par. 1, art. 76 par. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2 pkt 1a, art. 2 ust. 2a, art. 112, art. 112a, art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 115a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 178 poz 1380
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 października 2012 r. nr [...] Starosta [...] ustalił E. Spółce z o.o. w S. dopuszczalny poziomu hałasu w środowisku powodowany przez wodę spuszczaną przelewem bocznym w Elektrowni Wodnej [...] w P. zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...] w P. w wysokości L AeqD = 50 dB, L AeqN = 40 dB.

Decyzja została wydana na podstawie art. 115a ust. 1, ust. 3, art. 114 ust. 1 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 18 listopada 2010 r. wpłynęło do organu pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku powodowanego przez wodę spuszczaną przelewem bocznym w Elektrowni Wodnej [...]. Do pisma dołączono wyniki pomiarów przeprowadzonych w porze dziennej w dniu 5 października 2010 r., z których wynika, że równoważny poziom hałasu na granicy terenów chronionych wynosi 66,8 dB.

Starosta, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, zapoznał się z "Instrukcją gospodarowania wodą w K. rzeki R." zatwierdzoną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 18 sierpnia 2010 r. oraz uzyskał wyjaśnienia Prezesa Zarządu E. Spółki z o.o. w G.

Organ ustalił, ze hałas na zewnątrz elektrowni związany z przepływem wody powstaje, gdy woda puszczana jest upustem bocznym. Jak wynika z protokołu kontrolnego pomiaru hałasu sporządzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. poziom hałasu w wysokości 66,8 dB wystąpił w czasie spustu wody upustem bocznym przy jednoczesnej pracy elektrowni. Główny specjalista ds. Ruchu Małych Elektrowni – A. K. wniósł do protokołu uwagę, że upuszczanie wody przez upust boczny przy jednoczesnej pracy elektrowni normalnie niw występuje. Jednakże z uwagi na bardzo duże przepływy R. w dniu pomiaru oraz prowadzony remont jazu B, niemożliwe było odstawienie elektrowni z ruchu i przeprowadzenie badań tylko przy spuście wody upustem bocznym.

Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że poziom hałasu w wysokości 66,8 dB wykazany pomiarami w dniu 5 października 2010 r. występuje jedynie w warunkach odbiegających od normalnych. W związku z tym nie można było przyjąć za podstawę do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska i organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania K. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 1 czerwca 2011 r. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Starosta rozpatrując sprawę ponownie decyzją z dnia 3 sierpnia 2011 r. zobowiązał E. Spółkę z o.o. w S. do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, w którym miał zostać określony zasięg oddziaływania hałasu przekraczającego dopuszczalne wielkości oraz spis działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. uchyliło również tę decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania E. Spółki z o.o. w S.

Starosta po raz kolejny rozpatrując sprawę, uzyskał informacje od E. Spółki z o.o. w S. o wykonaniu osłon na konstrukcji kanału spustowego, które miałyby polepszyć warunki akustyczne przy elektrowni. K. O. poinformował jednak, że wykonane zabezpieczenia nie spowodowały zmniejszenia hałasu. W związku z tym Starosta wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. o przeprowadzenie pomiarów hałasu docierających z terenu zakładu na teren posesji K. O.

W dniu 4 września 2012 r. wpłynęło do organu pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. wraz wynikami pomiarów hałasu wykonanych w dniu 11 czerwca 2012 r. Z przeprowadzonych w porze dziennej pomiarów wynika, że równoważny poziom hałasu na granicy terenów chronionych wynosi 61,8 dB. Teren, na którym zlokalizowany jest dom mieszkalny K. O., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwała nr [...] z dnia 27 października 2004 r. Rady Miasta [...]) położny jest w obszarze MN.02 przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 lipca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ustalono, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej wynosi 50 dB a w porze nocnej 40 dB.

Z przeprowadzonych w porze dziennej pomiarów wynika więc, że na granicy terenów chronionych (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) hałas powodowany przez wodę spuszczaną przelewem bocznym w Elektrowni Wodnej [...] przekracza dopuszczalny poziom o 11,8 dB.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu L AeqD lub L AeqN.

W związku z powyższym organ ustalił dopuszczalny poziom hałasu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. Spółka z o. o. w S. wskazując, że nie jest możliwe utrzymanie ustalonego poziomu hałasu powodowanego przez wodę spuszczaną przelewem bocznym, a wykonanie decyzji może spowodować cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego. K. O. wysuwając swój dom w kierunku elektrowni, jako były pracownik obsługi tej elektrowni wodnej, musiał sobie zdawać sprawę z warunków eksploatacji stopnia w różnych warunkach hydrologicznych. Poza tym elektrownia została oddana do użytkowania przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla domków jednorodzinnych.

Decyzją z dnia 4 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał przepisy Prawo ochrony środowiska regulujące postępowanie w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Organ ustalił, że położony w pobliżu Elektrowni dom mieszkalny K. O., zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (uchwała nr [...] z dnia 27 października 2004 r. Rady Miasta [...]) znajduje się na obszarze MN.02 przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W dniu 11 czerwca 2012 r. pracownik Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w G. przeprowadził z przedstawicielem E. Spółki z o.o. w S. kontrolę pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska powstającego w wyniku spuszczania wody przelewem bocznym w Elektrowni Wodnej [...] w P. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że równoważny poziom hałasu na granicy terenów chronionych przekroczył dopuszczalne normy. W protokole tym wyjaśniono, że dominującym źródłem hałasu jest huk spadającej wody.

Hałas poza zakładem przekracza dopuszczalne normy wynoszące dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dziennej 50 dB oraz nocnej 40 dB.

W tej sytuacji należało ustalić dopuszczalny poziom hałasu. Przepis art. 115a obliguje bowiem organ do wydania decyzji, jeżeli poziom emisji hałasu zostanie przekroczony. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Organ uznał, że podniesione w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnienie pracy elektrowni nie mogą mieć znaczenia z punktu widzenia norm ochrony środowiska.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. Spółka z o.o. w S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że nastąpiła zmiana firmy z E. Spółka z o.o. na E. Spółka z o.o., która została zarejestrowana w dniu 30 grudnia 2013 r.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 Kpa poprzez trzykrotne wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych przez ten sam skład osobowy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., a więc przez pracowników organu kolegialnego, którzy podlegali wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa. Nadto zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, mogącą mieć wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 115 a ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że poza zakładem Elektrowni [...], w wyniku jego działalności, dominującym źródłem hałasu jest huk spadającej wody w czasie spustu wody upustem bocznym przy jednoczesnej pracy elektrowni, co ustalono na podstawie badań przeprowadzonych podczas jednoczesnej pracy turbiny i przepływu wody upustem bocznym, a więc w warunkach atypowych, odbiegających od normalnych warunków pracy tej elektrowni. Skarżąca zarzuciła także obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 12, art. 35 i art. 36 poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowo określony terminie, co spowodowało, że decyzja wydana została na podstawie nieaktualnych pomiarów hałasu emitowanego do środowiska prze Elektrownię Wodną [...], a także art. 7, art. 19, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez naruszenie zasadny praworządności, dwuinstancyjności oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy na podstawie pomiarów pochodzących sprzed niespełna dwóch lat o daty jej wydania, a co za tym idzie brak ustalenia, czy w dniu orzekania przez organ odwoławczy spełniona została przesłanka z art. 115 a ust. 1 Prawa ochrony środowiska.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że dokonując ustalenia dopuszczalnych nrom hałasu, organ przyjął atypowe, odbiegające od normalnych, warunki pracy elektrowni. W doktrynie wskazuje się natomiast, że przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku będące przesłanką wydania takiej decyzji powinno mieć charakter stały lub co najmniej cykliczny. W sprawie bezsporne jest, że Spółka przekracza dopuszczalne poziomy hałasu wyłącznie, gdy na skutek awarii, remontu turbiny lub z przyczyn hydrologicznych nie jest możliwa normalna praca elektrowni. Takie zaś przekroczenie musi zostać zakwalifikowane jako skutek działań podejmowanych w sytuacjach awaryjnych uniemożliwiających normalną pracę elektrowni. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 Prawa ochrony środowiska przepisów ustawy nie stosuje się w zakresie wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w przypadku prowadzenia działań ratowniczych. Spółka stwierdziła, że w normalnych warunkach pracy elektrowni nie występuje zwiększony poziom hałasu, który jedynie sporadycznie wywoływany jest przez spuszczanie wody upustem bocznym, mające miejsce wyłącznie w przypadku, gdy jest to konieczne z przyczyn powstania awarii bądź z przyczyn hydrologicznych. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie powinna być wydawana w sytuacji, w której ponadnormatywny hałas powstał co prawda wskutek funkcjonowania określonego zakładu ale w związku z prowadzenie działań ratowniczych. Nadto Spółka na podstawie pozwolenia wodnoprawnego jest zobowiązana do zapewnienia przepływu nienaruszalnego na K. R., czego bezpośrednią konsekwencją jest czasowe puszczanie wody upustem bocznym przy przepływie poniżej 2 m3/s oraz w sytuacjach, gdy praca elektrowni jest niemożliwa z powodu awarii lub remontu turbiny. Funkcjonowanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji jest jednoznaczne z nakazem całkowitego wstrzymania przepływu nienaruszalnego na K. R., co może spowodować cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrolując legalność sąd nie jest związany treścią zarzutów i wniosków skargi.

Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonych decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ organy administracji obu instancji nie naruszyły prawa w sposób mogący jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca dla skarżącej Spółki dopuszczalny poziom hałasu w środowisku.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu z przepisów art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 Kpa nie wynika zakaz orzekania członków samorządowego kolegium odwoławczego, którzy uprzednio wydali decyzję kasacyjną, w sprawie dotyczącej odwołania od kolejnej decyzji podjętej przez organ I instancji. W tym przypadku nie zachodzi bowiem sytuacja udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie zaś z treścią art. 24 § 1 pkt 5 Kpa pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 Kpa, dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków samorządowych kolegiów odwoławczych.

Powołany przepis ma zastosowanie do pracowników samorządowego kolegium odwoławczego którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a w rezultacie podlegają wyłączeniu z udziału w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 Kpa ) rozstrzygniętej w pierwszej instancji przez to samorządowe kolegium odwoławcze (por. wyrok TK z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07 (OTK-A 2008, nr 10, poz. 178).

Zdaniem Sądu nie można jednakże zastosować przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa do zwykłego postępowania instancyjnego, co oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. mogło orzekać w tym samym składzie, jak we wcześniejszych decyzjach kasacyjnych. Pogląd taki prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2014 r. II SA/Rz 31/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów Sąd nie podziela przeciwnego poglądu przedstawionego przez skarżącą z powołaniem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 marca 2013 r. wydany w sprawie II SA/Bk 978/12.

Zgodnie z treścią art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Stosownie do art. 112a wskaźniki hałasu, to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200),

b) LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600).

Z art. 113 wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku są zróżnicowane i uzależnione od przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak art. 113 ust. 2 pkt 1 wymienia różne rodzaje terenów, w tym tereny pod zabudowę mieszkaniową. W art. 113 ust.1 została nadto zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia w drodze rozporządzenia zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla poszczególnych rodzajów terenów.

Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 lipca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. z 2014 poz. 112), zgodnie z którym dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej wynosi 50 dB a w porze nocnej 40 dB.

Art. 115a ust. 1 stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

Zgodnie zaś z art. 115a ust. ust. 3 tejże ustawy w decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu (art. 115 a ust 5).

Decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1, nie wydaje się, jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą (ust2).

Nadto, jak słusznie wskazywała skarżąca, decyzji takiej nie wydaje się w razie prowadzenia działań ratowniczych. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 2 pkt 1a przepisów ustawy nie stosuje się w zakresie wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w razie prowadzenia działań ratowniczych. Wreszcie z art. 2 ust. 2a ustawy wynika, że jej przepisów nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska.

Wyjątek określony w art. 2 ust. 2 ustawy budzi wątpliwości, gdyż pojęcie działań ratowniczych nie zostało zdefiniowane w ustawie. W związku z tym w doktrynie wskazuje się, że należy próbować odwołać się do definicji zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. nr 178, poz. 1380 ze zm.), który określa, że działania ratownicze to każda czynność podjęta w celu ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także likwidacji przyczyn powstania pożaru, wystąpienia klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Definicja ta ma abstrakcyjny charakter i może znajdować zastosowanie dla określenia innych działań ratowniczych niż tylko wynikających z bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w komentowanym przepisie nie ograniczył grupy podmiotów zwolnionych z obowiązku stosowania postanowień ustawy. W związku z tym należy przyjąć, że zwolnienie to będzie miało zastosowanie wobec wszystkich podmiotów podejmujących działania ratownicze, bez względu na to, czy mają one charakter profesjonalny, czy też incydentalny (por. M. Górskie [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2011, s. 29-30 oraz K. Gruszecki, komentarz LEX 2011).

Nadto wskazać należy, że w ustawie Prawo ochrony środowiska w przepisach dotyczących awarii przemysłowych przewidziano opracowanie planów operacyjno-ratowniczych, do wykonania których stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

Wyłączenie stosowania art. 115a ust. 1 z uwagi na treść art. 2 ust. 2 pkt 1a ustawy będzie zatem polegało na niewydaniu decyzji w sytuacji, w której ponadnormatywny hałas powstał wskutek funkcjonowania określonego zakładu, ale w związku z prowadzeniem działań ratowniczych.

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wystąpiła jednakże taka sytuacja. Zdaniem Sądu wskazane w skardze okoliczności w żadnym razie nie uzasadniają twierdzenia, że skarżąca Spółka podejmowała w datach przeprowadzania pomiarów hałasu jakiekolwiek działania ratownicze. Wręcz przeciwnie, spuszczanie wody upustem bocznym, odbywające się na podstawie uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego i zgodnie z jego warunkami, świadczy o tym, że mamy do czynienie ze zwykłym typowym funkcjonowaniem zakładu skarżącej Spółki. Ten zaś uzasadnia stosowanie przez organ administracji trybu określonego w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc podejmowania działań przewidzianych w art. 115a ust. 1 ustawy.

Decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu powodowany przez wodę spuszczaną przelewem bocznym w Elektrowni Wodnej [...] w P. nie uniemożliwia w ocenie Sądu wykonywania pozwolenia wodnoprawnego, a jedynie nakazuje zachowanie określonych norm hałasu.

Decyzja wydana na podstawie art. 115a ustawy ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Już jednorazowe przekroczenie tego poziomu uzasadnia wydanie decyzji, o której jest mowa w art. 115a ustawy. Organ w wydanej decyzji jest zatem zobligowany określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze, dziennej czy nocnej, nastąpiło przekroczenie norm hałasu (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 października 2012 r. II SA/Gd 399/12 LEX nr 1227131).

W sprawie bezsporne jest, że organ na podstawie udokumentowanych pomiarów dokonanych dwukrotnie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdził, iż poza zakładem skarżącej Spółki - Elektrownią Wodną [...] w P. zlokalizowaną na działce nr [...] obręb [...] w P., w wyniku jej działalności, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu.

Bezsporne jest również, że teren, na którym zlokalizowany jest dom mieszkalny K. O., na granicy którego to stwierdzono przekroczenie hałasu, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia 27 października 2004 r., położony jest w obszarze MN.02 przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Stąd też prawidłowo w decyzji określono, na podstawie rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników dotyczących terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w wysokości L AeqD = 50 dB, L AeqN = 40 dB.

Protokoły pomiaru hałasu zostały sporządzone w formie prawem przewidzianej przez organ upoważniony (art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska) - Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G., a zatem są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa, korzystające z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu od którego dokument pochodzi. To ostatnie domniemanie może być obalone jedynie przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu (art. 76 § 3 Kpa).

W sprawie dwukrotnie dokonano pomiarów hałasu w 2010 i 2012 roku. Skarżąca w skardze w zasadzie nie kwestionowała wyników dokonanych pomiarów, a jedynie zarzucała ich nieaktualność. Wskazać jednakże należy, że nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć aktualność wyników pomiarów dokonanych dwukrotnie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G.

Zdaniem Sądu nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące nieaktualności w dacie orzekania przez organ odwoławczy dokonanych pomiarów. Niezałatwienie sprawy w terminie nie miało bowiem żadnego wypływu na jej wynik. Nadto jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny przepisy Prawa ochrony środowiska w wielu punktach różnią się od regulacji zawartych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Regulacja art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska niewątpliwie stanowi takie odstępstwo, bowiem przewiduje możliwość wydania przez organ ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie czynności kontrolnych dokonywanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska, dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika natomiast aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w oparciu o art. 115a tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 6/10, LEX nr 785428, wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1372/07).

W świetle przedstawionych okoliczności i prawidłowych ustaleń organów obu instancji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja podjęta została w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i doprowadziła do właściwego zastosowania przepisów prawa administracyjnego.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.