Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1071/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Aleksandra Borowiec - Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną gazową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi Pana W. K. – skarżącego – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenie na broń palną gazową.

Organ ustalił, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2002 r. Pan W. K. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2002 r. cofającej pozwolenie na broń palną gazową. We wniosku skarżący wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymują w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2002 r. cofnięto pozwolenie na broń palną gazową. Podniósł, że pozwolenie na broń palną gazową uzyskał w dniu [...] marca 1992r. do ochrony osobistej. Decyzja ta była decyzją czasową do dnia [...] marca 1995r. W tym czasie skarżący pracował w agencji ochrony. Wskazał, że w styczniu 1995r. przestał pracować w agencji ochrony i podjął pracę jako kierowca konserwator. Decyzją z dnia [...] września 1996r. uzyskał ponownie bezterminowe pozwolenie na broń. Decyzją z [...] lutego 2002 r. w cofnięto pozwolenie na broń palną gazową wskazując w uzasadnieniu, iż pozwolenie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, w którym wskazał on, że jest pracownikiem Agencji Ochrony i do wykonywania obowiązków w zakresie ochrony jest niezbędna broń gazowa. Organ wskazał, że wobec braku specjalnych regulacji prawnych, dotyczących wykorzystywania broni do zadań ochrony, broń przyznana indywidualnym zezwoleniem mogła służyć skarżącemu do ochrony osobistej wypadek ataku osób trzecich, lecz jedynie w ścisłym związku z wykonywaną pracą. Uznając, że zmiana przepisów umożliwia po siadanie przez pracodawców broni tzw. obiektowej niedopuszczalne jest więc w obecnym stanie prawnym wykorzystywanie podczas pracy w specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej prywatnej broni palnej, na którą pracownik ochrony otrzymał w przeszłości pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej w związku z konwojowaniem wartości pieniężnych lub zatrudnienia w agencji ochrony.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazuje, że pozwolenie na broń otrzymał do ochrony osobistej a nie w związku z wykonywaną pracą a rozważania organu są niezasadne.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2002 r. wskazując, iż z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że jedyną przesłanką uzasadniająca wydanie pozwolenie na broń był fakt zatrudnienia skarżącego w Agencji Ochrony. W związku ze zmianą tej okoliczności zdaniem organu brak jest podstaw do utrzymania pozwolenia na broń i z tego powodu decyzja jest zasadna.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Skarżący skorzystał z procedury odwoławczej i ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt 6 III 1407/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wskazując, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez pomieszanie przez organ instytucji odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji (art. 157 k.p.a.) z załatwieniem sprawy nieważności decyzji (art. 158 k.p.a.).

W związku z powyższym wyrokiem, Komendant Główny Policji wszczął na żądanie strony (wniosek z dnia [...] listopada 2002 r.) postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenie na broń palną gazową.

Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji uznał, że brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w/w decyzji.

Skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji cofającej pozwolenie na broń palną gazową.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, podtrzymując argumentacje przedstawioną w decyzjach z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]z dnia [...] lutego 2002 r.

W skardze Pan W. K. stwierdza, że dotychczasowe rozstrzygnięcia organów Policji w jego sprawie są wadliwe i w sposób rażący naruszają zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Zarzuty te w zasadzie są powtórzeniem argumentacji skarżącego, którą przedstawił tak we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżący wskazał, iż organ nie przytoczył dowodów okoliczności stwierdzenia w 1996 r. nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 1992 r. o wydaniu pozwolenia na broń gazową, tj. w części ustalającej termin ważności tego pozwolenia. Organ nie wskazał, z jakiego powodu przyjął, iż w 1996 r. nie została wydana skarżącemu w trybie art. 104 kpa decyzja o przyznaniu bezterminowego pozwolenia na broń gazową oraz nie rozważył merytorycznie faktu, że skarżący uzyskał przedmiotowe pozwolenie do ochrony osobistej. Wskazał, że w dotychczasowych postępowaniach organy obu instancji nie ustaliły stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania przez nie decyzji. Podniósł, że organ I instancji bezpodstawnie stwierdził, że skarżący wykorzystuje broń do pracy w ochronie, a organ II instancji jedynie na podstawie odwołania ustalił, że skarżący nie wykonuje już takiej pracy, co stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Wskazał, że rozpatrując sprawę przy zupełnie innym stanie faktycznym, niż ustalony przez organ I instancji, organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Niezależnie od przedstawionej argumentacji merytorycznej skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów procedury administracyjnej a mianowicie przepisu art. 145 § l pkt 3 w zw. art. 24 § l pkt 5, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 § l k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko i wskazał, że akta sprawy organu I instancji, nie zawierają dokumentu w postaci decyzji o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na broń wydanego skarżącemu decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]z 1992 r. - w części określającej terminowość pozwolenia. W aktach tych znajduje się natomiast legitymacja "Pozwolenie na broń" Seria [...], wystawiona na nazwisko skarżącego, jako posiadacza broni gazowej - pistolet [...], w której dnia 12 września 1996 r. dokonano urzędowej adnotacji "POZWOLENIE BEZTERMINOWE".

W ocenie organu istotną okolicznością dla tej konkretnej sprawy było ustalenie, że skarżący pozwoleń na broń uzyskał tylko jeden raz, tj. w 1992 r, nie zaś powtórnie w 1996 r. Zapis legitymacji nie stanowi w ocenie Komendanta Głównego zmiany warunków pozwolenia, ani nie oznacza, że skarżącemu wydano nowe pozwolenie na broń. Zapis ten odzwierciedla jedynie fakt, iż wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, wydane skarżącemu w 1992 r. pozwolenie na broń gazową należało traktować jako uprawnienie bezterminowe.

Organ wskazał, że w wymienionej legitymacji w rubryce przeznaczenie broni wystawca dokumentu zapisał "ochrona osobista". Nie zmienia to jednak dotychczasowe stanowiska Komendanta Głównego Policji albowiem, w terminie wydania skarżącemu pozwolenia, tj. w roku 1992, nie istniała prawna możliwość udziela tzw. świadectw broni niepaństwowym firmom wykonującym działalność w zakresie ochrony. Jedynym wówczas sposobem zapewnienia broni do tego rodzaju zadań było uzyskiwanie indywidualnych pozwoleń na broń przez pracowników zatrudnianych przez te firmy. W ocenie organu w takiej właśnie sytuacji i tylko z takich przyczyn skarżący uzyskał pozwolenie na broń gazową. Wobec braku specjalnych regulacji prawnych, dotyczących wykorzystywania broni gospodarczych zadań ochrony, broń ta mogła służyć skarżącemu do ochrony osobistej wypadek ataku osób trzecich, lecz jedynie w ścisłym związku z wykonywaną pracą.

Organ wskazał, że treść wniosku o wydanie pozwolenia (pismo z dnia [...] lutego1992 r.), wskazuje, iż na wydaniu skarżącemu pozwolenia nie zaważyły żadne inne okoliczności, jak tylko wykonywanie obowiązków pracowniczych w zakresie ochrony na czas pracy w Agencji Ochrony [...] w O. W ocenie organu zaprzestanie świadczenia przez skarżącego pracy w tym zakresie stanowi okoliczność uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji (obecnie art. 18 ust. 4).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia w tej sprawie zasady dwuinstancyjności, organ stwierdził, że rozstrzygając sprawę jak organ II instancji wziął pod uwagę nie tylko stanowisko strony prezentowane przez nią przed organem I instancji, ale również argumenty prezentowane w odwołaniu.

W opisanym stanie faktycznym i prawnym Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko, że nie zachodzi żadna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] lutego 2002 r. o cofnięciu pozwolenia na broń gazową.

Organ wskazał, że zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, art. 145 § l pkt 3 w zw. art. 24 § art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 § l k.p.a., są bezzasadne. W ocenie organu powołującego się na poglądy piśmiennictwa oraz orzecznictwa wydanie decyzji w trybie art. 127 § 3 k.p.a. przez upoważnionego pracownika, tego samego, który wydał decyzję w I instancji, nie stanowi naruszenia art.24 § l pkt 5 k.p.a., bowiem w tym trybie nie następuje wyłączenie pracownika, który brał niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie stanowi to, w tym konkretnym stanie faktycznym i prawnym przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § l pkt 3 k.p.a.

W ocenie organu zaskarżonej decyzji nie można przypisać naruszenia art. 107 § 3 k.p.a bowiem, rozpatrując sprawę w I instancji organ w trybie art. 127 § 3 k.p.a. zbadał wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącego w odwołaniu i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w tym zakresie przeprowadził stosowne postępowanie i rozstrzygnął sprawę zgodnie z przepisami procedury administracyjnej.

Zdaniem organu zarzut skarżącego, iż został pozbawiony prawa czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości zapoznania się materiałami sprawy, jest bezzasadny bowiem, w skutecznie doręczonym zawiadomieniu z dnia [...] stycznia 2005 r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji strona została poinformowana o możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu i zapoznaniu się z aktami. Z uprawnień tych strona nie skorzystała. Bezzasadne jest więc zdaniem organu II instancji twierdzenie skarżącego, że organ I instancji naruszył w stosunku do niego dyspozycję art. 10 § l k.p.a.

W konsekwencji organ wskazał, że nie zachodzi żadna kodeksowa przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2005 r. nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Takie wymogi spełniają w ocenie Sądu wspomniane wyżej decyzje administracyjne.

Pozwolenie na broń palną bojową skarżący otrzymał w związku z pracą w obszarze działalności dotyczącej ochrony osób i mienia. Okoliczność ta wynika wprost z wniosku o wydanie pozwolenia (pismo z dnia [...] lutego1992 r.). W powołanym wniosku skarżący nie wskazywał żadnych innych okoliczności uzasadniających posiadanie broni, jak tylko wykonywanie obowiązków pracowniczych w zakresie ochrony na czas pracy w Agencji Ochrony [...]w O. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący zaprzestał wykonywania tego rodzaju pracy. Biorąc pod uwagę ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia organ II instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]z dnia [...] lutego 2002 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenie na broń palną gazową.

Cofnięcie pozwolenia na broń w trybie art. 18 ust. 2 (obecnie ust. 4) ustawy o broni i amunicji jest merytorycznie, co do samej zasady prawidłowe. Przepis ten daje organowi Policji możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Tymi okolicznościami faktycznymi ustalonymi w postępowaniu administracyjnym była praca, w zakresie ochrony osób i mienia oraz związane z tym zagrożenie bezpieczeństwa osobistego. Zmiana – tak rozumianych - okoliczności faktycznych, czyli w praktyce zaprzestania wykonywania przez skarżącego tego rodzaju pracy daje podstawę do zastosowania w sprawie w/w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji.

Organy Policji obu instancji dokonał ustaleń nie podważonych przez skarżącego. Z tych ustaleń wynika, iż przyjęte co do osoby skarżącego, jako podstawa wydania mu pozwolenia na broń, okoliczności faktyczne uległy zmianie, to jest przede wszystkim, że zaprzestał on w dacie podjęcia decyzji pracy w zakresie ochrony osób i mienia.

Stosownie do art. 52 ustawy o broni i amunicji zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem jedynie ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia (a nie zmiana bądź wprowadzenie nowych uregulowań prawnych dotyczących dysponowania

i posługiwania się bronią) mogły spowodować jego cofnięcie.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i zbieżnymi z nim poglądami doktryny próba wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym może mieć miejsce w przypadku rażącego naruszenia prawa więc takiego naruszenia prawa, które nie pozostawia wątpliwości co do bezpośredniego naruszenia przepisu poprzez fakt prostego porównania stanu faktycznego z zastosowanym przepisem prawa materialnego. W tym przypadku nie chodzi o spór co do wykładni prawa, o lecz działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, iż jako rażącego nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. W przypadku korzystania z instytucji opisanej w powołanym przepisie organ działający w postępowaniu instancyjnym uznaje, że wada dyskwalifikująca postępowanie jest wadą o charakterze materialnym. Wydana decyzja nie zawiera wady materialnej, czyli nie został naruszony czy też źle zinterpretowany przepis prawa materialnego.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności (art.156 § 1 pkt 2 k.p. ) dotyczy wad o charakterze materialnym tkwiących w samej decyzji i ma charakter kasacyjny. Postępowanie to (prowadzone w trybie instancyjnym) może powodować stwierdzenie nieważności decyzji.

Żadna z okoliczności opisanych w art.156 k.p.a w ocenie Sądu nie zaszła tak więc brak naruszenia przepisów praw materialnego i to naruszenia rażącego jak i wyżej stwierdzono brak naruszenia przepisów procesowych które to naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy powoduje konieczność oddalenia skargi.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.