Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 340/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt I GZ 340/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 10 stycznia 2012 r. nr . w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt I GZ 340/15 oddalił zażalenie W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kr. z dnia 18 lutego 2014 sygn. akt I SA/Kr 406/12 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 10 stycznia 2012 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie uznając, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił W. G. (dalej: skarżący) przyznania prawa pomocy z uwagi na niewystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. W tym stanie rzeczy odmowa Sądu pierwszej instancji przyznania skarżącemu prawa pomocy w powyższym zakresie była, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadna.

W. G. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uwzględnienia trudnej sytuacji finansowej a następnie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne.

Stosownie do regulacji art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne.

Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym.

Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia