Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 943/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 140aa ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 80, art. 10 par. 1, par. 2, art. 81
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w m. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Główny Inspektor") zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Wojewódzki Inspektor") z [...] listopada 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł na E. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości O. Decyzja Głównego Inspektora została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust.1,3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 128, dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440, dalej: "u.d.p.").

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] sierpnia 2016 r. na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 8 t) przy wyjeździe z [...] w kierunku [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem członowym wykonywany był międzynarodowy krajowy przejazd drogowy na trasie [...] z ładunkiem tafli szklanych (ładunek podzielny). Załadowcą była E.Sp. z o.o. (dalej "skarżąca").

W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych dokonano ważenia pojazdu, w wyniku którego ustalono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu po odjęciu błędów ważenia wyniosła 37,45 t, natomiast łączny pomierzony nacisk dla pojedynczej osi napędowej wyniósł 9,75 tony (po odjęciu 2% wartości wskazanej przez wagę zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg) przy dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej wynoszącej 8 t. W związku z powyższym stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 1,75 t. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem z dnia [...] sierpnia 2016 r.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem Wojewódzki Inspektor wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej jako załadowcy, na wniosek strony [...] października 2016 r. został przesłuchany w charakterze świadka P. S. – pracownik skarżącej. Po zakończeniu postępowania dowodowego Wojewódzki Inspektor decyzją z [...] listopada 2016 r. nałożył na skarżącą na podstawie art. 64, 140aa ust. 1-3 p.r.d. i art. 104 § 1 k.p.a. karę pieniężną w wysokości 5000 zł jak za brak zezwolenia kategorii IV.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1 p.r.d. poprzez przyjęcie, że jako podmiot wykonujący inne czynności związane z ruchem drogowym nie dotrzymała należytej staranności i godziła się na powstanie naruszenia. Ponadto podniosła, że w wyniku przeprowadzonej przebudowy dróg wojewódzkich [...], prowadzących do zakładu strony i do drogi krajowej nr [...], ich nośność została zwiększona do 115kN na oś. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2017 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ powołując się na art. 64 ust. 1 p.r.d. wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu, natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 p.r.d. W myśl art. 140aa ust. 3 pk 2 p.r.d. karę pieniężną nakłada się m. in. na załadowcę jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Główny Inspektor wskazał, iż droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] (droga [...]) została zaliczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r. poz. 802, dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa) do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 41 ust. 1 u.d.p. Ponadto organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych, które to legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Przewożony ładunek był ładunkiem podzielnym – tafle szklane, a w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: nacisk 9,75 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) został przekroczony o 1,75 t, podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W ocenie Głównego Inspektora organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m; c) o długości nieprzekraczającej 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI.

Główny Inspektor podał, że wprowadzając przepis art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. ustawodawca uznał, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy. W procesie załadunku uczestniczą nie tylko sami kierowcy pojazdów, decydująca rolę w tych czynnościach odgrywają załadowcy wydający ładunek do przewozu. Zdaniem organu, kara pieniężna została nałożona na właściwy podmiot – załadowcę, który miał wpływ na powstałe naruszenie, co potwierdzają zeznania świadka P. S. Świadek ten wyjaśnił jak przebiega proces załadunku. Zeznał, że pojazd nie był ważony ani przed ani po załadunku, a znajdującą się na terenie zakładu wagą można zważyć jedynie dopuszczalną masę całkowitą. Waga ta nie jest wykorzystywana w procesie załadunku. W ocenie organu, strona po załadunku towaru nie podjęła żadnych czynności celem zbadania, czy pojazd nie będzie przekraczał dopuszczalnego nacisku osi wyjeżdżając z miejsca załadunku bezpośrednio na przyległą drogę publiczną tzn. drogę wojewódzką nr [...], po której to mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Odnosząc się do dróg wojewódzkich [...] organ wskazał, iż nie zostały one wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju, więc zgodnie z art. 41 ust. 3 u.d.p., są drogami po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Zdaniem organu pisma skarżącej dotyczące przebudowy ww. dróg wojewódzkich i zwiększenia ich nośności do 115 kN na oś (m. in. pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] października 2016 r.) pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, przeprowadzenie remontu danej drogi czy danego odcinka drogi i dostosowanie jego możliwości do nacisku 115 kN na oś, nie świadczy automatycznie, że na danym odcinku obowiązuje taki nacisk osi. Kwestia dopuszczalnych nacisków osi na drogach regulują powszechnie obowiązujące przepisy a brak ujęcia danego odcinka drogi, czy też całej drogi w wykazie dróg, w akcie prawnym rangi powszechnie obowiązującej uniemożliwia zmianę dopuszczalnej wartości nacisku osi.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 140 aa ust. 1 p.r.d. oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania procesowego. Zdaniem skarżącej, organy w niniejszej sprawie pominęły fakt, że pierwszorzędna, obiektywna i domniemana odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnego nacisku spoczywa na wykonującym przejazd, a odpowiedzialność załadowcy aktualizuje się wyłącznie w szczególnych okolicznościach w razie wpływu i godzenia się na przekroczenie dozwolonych limitów. W ocenie skarżącej, nie miała ona wpływu i nie godziła się na jakiekolwiek niedokładności transportowe, świadek bowiem zeznał, że spółka nie miała wpływu na wybór trasy przewoźnika ani warunków załadunku, które były ustalone przez przewoźnika, nie miała uprawnienia ani obowiązku w zakresie badania poprawności zastosowanych przez kontrahenta środków. Ponadto skarżąca podniosła, że nie miała podstaw by podejrzewać przekroczenie dopuszczalnego nacisku, gdyż nośność dróg wojewódzkich nr [...] została faktycznie zwiększona do 11,5 t podczas gdy uprzednio wynosiła 8 t, co potwierdzającą znajdujące się w aktach pisma Urzędu Marszałkowskiego oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora nie narusza prawa, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczanych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określa wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8.

W niniejszej sprawie zatrzymano do kontroli pojazd członowy na drodze krajowej nr [...] przy wyjeździe z [...] została zaliczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t załącznik nr 3 lp. 2.

Natomiast w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) wyniósł 9,75 t, co dało przekroczenie o 1,75 t a pojazd wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. W niniejszej sprawie nie był kwestionowany przez stronę ani wynik pomiaru, sposób jego przeprowadzenia ani ustalenie właściwej kategorii zezwolenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 140aa ust. 1 p.r.d. Zdaniem skarżącej pierwszorzędna odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnego nacisku spoczywa na wykonującym przejazd, natomiast odpowiedzialność załadowcy tylko wtedy jeżeli z okoliczności konkretnej sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że przez swoje działanie lub zaniechanie spowodowała naruszenie obowiązków lub warunków przewozu. Skarżąca uważa, że w związku z pismami Urzędu Marszałkowskiego i Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] nie miała podstaw podejrzewać możliwości przekroczenia dopuszczalnego nacisku.

Zgodnie z art. 140aa ust 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Z zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że kara pieniężna może być nakładana zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak również podmiot wykonujący inne czynności w tym, tak jak w niniejszej sprawie na załadowcę. Nałożenie kary na jeden podmiot np. załadowcę nie jest uzależnione od wszczęcia postępowania, prowadzenia czy nałożenia kary na podmiot wykonujący przejazd. Jednakże nałożenie kary na skarżącą było możliwe, jeśli okoliczności lub dowody wskazywały, że skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie przesłanki z art. 140 aa ust. 1 pkt 2 p.r.d. zostały spełnione i zasadnie została wymierzona kara w wysokości 5000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. – karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Nie ulega wątpliwości, że pojazd członowy zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr [...] był pojazdem nienormatywnym. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na odcinku tej drogi wynosił 8 t, a zgodnie z niekwestionowanymi wynikami pomiarów nacisk pojedynczej osi kontrolowanego pojazdu wyniósł 9,75 t.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a (art. 81 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ zawiadamiając o wszczęciu postępowania pouczył stronę zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponadto wezwał do przedstawienia dokumentów (wyjaśnień) dotyczących ważenia kontrolowanego pojazdu czy też trasy przejazdu ładunku. Zgodnie z wnioskiem strony został przesłuchany w charakterze świadka P. S. pracownik skarżącej – dyrektor logistyki, kontrolujący pracę magazynu, planowania produkcji. Świadek ten opisał jak wygląda proces załadunku. Zeznał, że zarówno tuż przed załadunkiem, jak również po załadunku załadowca nie dokonuje żadnych czynności, które uniemożliwiłyby przekraczanie dopuszczalnych norm. Załadowca dysponuje wagą za pomocą, której może zważyć dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, jednakże nie jest ona wykorzystywana w procesie załadunku, używana jest jedynie do kontroli ważenia przy zakupie towarów. Warto w tym miejscu wskazać, że to na skarżącej jako na profesjonaliście prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produkcji szkła i wyrobów ze szkła, sprzedaży, z tego względu że skarżąca jest także załadowcą w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym ciążą na niej określone obowiązku wynikające z przepisów prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 p.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu; zgodnie zaś z ust. 2 wspomnianego artykułu ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: 1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; 2) nie naruszał stateczności pojazdu; 3) nie utrudniał kierowania pojazdem; 4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. Odnosząc się zaś do pism skarżącej dotyczących dróg wojewódzkich nr [...] i [...] wskazać należy, że kontrolowany pojazd został zatrzymany na drodze krajowej [...], gdzie dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił 8 t. W pismach tych wskazano, że w wyniku przeprowadzonych inwestycji drogowych polegających na rozbudowie dróg wojewódzkich nr [...] na odcinku [...] nośność została zwiększona do 115kN na oś. Powyższe w żaden sposób nie oznacza, że dopuszczany nacisk pojedynczej osi został zwiększony do 11,5 t. To ustawodawca w art. 41 ust. 1 u.d.p. wskazał jaki jest dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej, z godnie z tym artykułem po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zgodnie zaś z ust. 2 minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. W myśl zaś ust. 3 art. 41 wspomnianej ustawy drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju drogi wojewódzkie nr [...], tak jak wskazuje skarżąca, nie zostały wymienione, dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na tych drogach nie wynika z wspomnianego rozporządzenia ale z art. 41 ust. 3 u.d.p. Na mocy rozporządzenia właściwego ministra do spraw transportu dopuszczalny nacisk na tych drogach wojewódzkich mógłby wynosić jedynie 10 t a nie jak podaje skarżąca 11,5 t. W załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia został zawarty bowiem wykaz dróg wojewódzkich obejmujących odcinki dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, załącznik nr 1 i 3 dotyczy dróg i odcinków dróg krajowych. W zaskarżonej decyzji organ dodatkowo podniósł, że opuszczając teren zakładu kontrolowany pojazd był już pojazdem nienormatywnym, co potwierdza przyjęte przez organ stanowisko, że załadowca miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, skarżąca bowiem nie przedstawiła dowodów, które wykluczyłyby zastosowanie w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. a zeznania świadka wręcz potwierdziły, że podmiot miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia.

Warto w tym miejscu powołać się na wyrok z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 488/16, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Skarżąca jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą wiążącą się w oczywisty sposób z czynnościami załadunkowymi, powinna mieć wiedze o obowiązujących przepisach prawnych dotyczących, m. in. dopuszczalnych parametrów wagowych pojazdu. Nie podejmując zaś jakichkolwiek działań w celu ustalenia, czy pojazd po załadunku nie stał się pojazdem nienormatywnym, strona skarżąca ewidentnie godziła się na wykonanie przejazdu z naruszeniem prawa, a w ten sposób miało pośrednio wkład w pogorszenie nie tylko stanu technicznego dróg, ale także przyczyniła się do zmniejszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.".

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organów w zakresie braku odpowiedzialności załadowcy. Organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a uzasadnienia faktyczne i prawne zawiera wskazane prawem elementy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.