Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4199/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 130/20 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stypendium rektora oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 22 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 130/20 po rozpoznaniu skargi E. L. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialna Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stypendium rektora, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględniając skargę wskazał, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja odmawiająca przyznania skarżącej stypendium rektora ze względu na przekroczenie określonego w ustawie z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 ze zm.) zwanej dalej "u.p.s.w.i.n.", 6-letniego okresu możliwości ubiegania się o to świadczenie. Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że skarżąca po raz pierwszy rozpoczęła studia 27 września 2013 r. na kierunku ekonomiczno-prawnym, zaś ukończyła je 28 października 2016 r. W międzyczasie skarżąca podjęła studia na kierunku Prawo, które rozpoczęła 1 października 2015 r. i studiuje nadal na tym kierunku. Po zsumowaniu wszystkich ww. okresów, do dnia 1 października 2019 r., skarżąca studiowała łącznie przez okres 72 miesięcy, tj. 6 lat. Sąd I instancji w tym miejscu wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 2 u.p.s.w.i.n. świadczenia student może otrzymywać nie dłużej niż przez okres 6 lat, tj. 72 miesięcy. W ocenie WSA w Szczecinie, organy administracji skupiły się na potrzebie ustalenia, przez jaki okres skarżąca posiadała status studenta. Całkowicie bowiem pominęły ustalenie okresu pobierania przez skarżącą świadczeń wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4, co - zdaniem Sądu I instancji – o ile nie zachodzą wyłączenia, z ust. 3 i 4, powinno mieć charakter kluczowy.

Nadto wg Sądu I instancji, organy wadliwie zinterpretowały przepis art. 93 ust. 2 u.p.s.w.i.n. uznając, że prawo przyznania stypendium posiada student, który studiuje na studiach tam wymienionych nie dłużej niż sześć lat. Z przepisu tego oraz z art. 94 powołanej ustawy wynika, w jakich sytuacjach studentowi nie przysługuje prawo do świadczeń albo wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia, zaś żadna z tych regulacji nie odnosi się do nadmiernie długiego okresu studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki, lecz także sytuacją zdrowotną, losową, czy ekonomiczną. Podsumowując, w ocenie WSA w Szczecinie prawidłowa wykładnia art. 93 ust. 2 u.p.s.w.i.n. prowadzi do wniosku, że świadczenia określone w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.i.n. przysługują nie dłużej niż przez okres sześciu lat, niezależnie od okresu, przez jaki dana osoba posiada status studenta.

Dalej Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organy w żaden sposób nie dokonały oceny zasadności wniosku skarżącej, skupiając uwagę jedynie na przesłance 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń, co nie pozostaje bez wpływu na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie zebrania dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącą świadczenia. Z przeprowadzonego przez Sąd I instancji dowodu z zaświadczenia przedłożonego na rozprawie wynika, że Skarżąca otrzymywała świadczenia przez jeden rok (w roku akademickim 2015/2016).

Skargę kasacyjną złożyła Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...], zaskarżając wyrok w całości.

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 93 ust. 2 pkt 1 oraz art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie tj. uznanie, iż w przypadku świadczenia pomocy materialnej jakim jest stypendium rektora ograniczenie jego przyznania może nastąpić dopiero w sytuacji, gdy student pobierał stypendium przez okres 6 lat; podczas gdy należyta wykładnia i zastosowanie tych przepisów nakazują uznać, że okres 6 lat, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 oznacza okres, w którym studentowi przysługiwała możliwość ubiegania się o to świadczenie w ramach studiów,

2. art. 2, art. 32 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie tj. uznanie, iż wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce uznająca okres 6 lat jako okres studiowania a nie pobierania stypendium rektora narusza te przepisy Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze wniesiono – w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi E. L. (pkt 1); ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia wniosku wskazanego w pkt 1 - o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (pkt 2); o zasądzenie od skarżącej E. L. na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych (pkt 3). Nadto złożono oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.

Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. L. wniosła o jej oddalenie oraz o przyznanie na rzecz skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

W przypadku jednak uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez organ, wniesiono o odstąpienie od zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części z uwagi na wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku w postaci sytuacji finansowej skarżącej. Nadto złożono oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

W ocenie skarżącej zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutami naruszenia art. 93 ust. 2 pkt 1 oraz art. 94 ust. 1 i 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej jako u.p.s.w.n.). Zgodnie z brzmieniem art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Natomiast jak wynika z treści art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student ma prawo ubiegać się o: 1) stypendium socjalne, 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych, 3) zapomogę, 4) stypendium rektora, Przyznanie świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.s.w.n. oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2).

W myśl art. 94 u.p.s.w.n. student ubiegający się o świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, albo otrzymujący takie świadczenie niezwłocznie powiadamia uczelnię o wystąpieniu okoliczności powodującej utratę prawa do świadczenia na podstawie art. 93 ust. 2 i 3 (ust.1). Decyzja o przyznaniu świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym student utracił prawo do świadczenia z powodu uzyskania tytułu zawodowego, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, został skreślony z listy studentów na kierunku studiów, na którym otrzymywał świadczenie, albo upłynął okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 (ust.2).

W przedmiotowej sprawie E. L. ubiegała się o stypendium rektora (art. 86 ust.1 pkt 4 u.p.s.w.n.), a zatem miały do niej zastosowanie wyżej wskazane przepisy.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej polega na tym, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji sprowadzającym się do tego, że w przypadku świadczenia pomocy materialnej dla studentów jakim jest m.in. stypendium rektora ograniczenie jego przyznania (wynikające z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n.) może nastąpić dopiero w sytuacji gdyby studentka pobierała wskazane wyżej świadczenia przez okres 6 lat. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie wykładni art. 93 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce.

Zdaniem organu, w świetle art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. stypendium rektora nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Skoro skarżąca posiadała status studenta przez okres ponad 6 lat, w którym mogła otrzymywać wskazane wyżej świadczenia, to jej uprawnienie do uzyskania zapomogi wygasło, co skutkowało zastosowaniem ograniczenia z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. i wydaniem decyzji o odmowie przyznania zapomogi. Z powyższym stanowiskiem, nie sposób się zgodzić, bowiem przyjęta przez organ wykładnia ww. przepisu jest wadliwa. Organ przyjął bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, wystarczającym jest tu podstawowy rodzaj wykładni - wykładnia językowa. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należy je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że przez zawarte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. pojęcie "przysługują", które powiązano z konkretnymi rodzajami świadczeń, należy rozumieć i odnosić do świadczeń, które zostały studentowi przyznane. Świadczenia nie mogą przysługiwać potencjalnie, lecz przysługują realnie i to nie wszystkim studentom, a tylko tym, którym zostały one przyznane decyzją właściwego organu. Zatem świadczenia nie przysługują z faktu bycia studentem, lecz zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może jedynie ubiegać się o przyznanie stypendium.

W związku z tym dla biegu okresu 6 lat, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to, że student występował o świadczenie, które zostało mu przyznane i je pobrał. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może jedynie ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia (m.in. zapomogi), ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. I tak, w art. 87 u.p.s.w.n. wymienia się przesłanki ubiegania się o stypendium socjalne, w art. 89 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, w art. 90 u.p.s.w.n. warunki przyznania zapomogi, w art. 91 u.p.s.w.n. warunki stypendium rektora, a w art. 359 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium ministra. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej.

Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy.

Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczenia", o którym mowa w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie" w związku z posiadaniem statusu studenta, jak przyjął to skarżący kasacyjnie organ w niniejszej sprawie. Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyrokach NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21; z 8 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3913/21; z 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 3978/21.

Powyższa wykładnia znajduje nadto odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rządowego projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (str. 28), w którym wskazano, iż "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat" (druk sejmowy 2446). Zatem student nie może korzystać ze świadczeń (nawet jakby nadal spełniał warunki do ich otrzymywania) dłużej niż przez 6 lat, gdyż zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. nie będą mu już przysługiwać. Sześcioletni okres o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. powiązano zatem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta, przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej. Równocześnie zasadnym jest zauważyć, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do zapomogi lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia zostały wyczerpująco unormowane w przepisach art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, przy czym żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania.

Nie można, jak przyjmuje strona skarżąca kasacyjnie, wiązać początku tego okresu 6 letniego z momentem rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy. Skoro bowiem z samym statusem studenta ustawa nie wiąże otrzymywania świadczeń z art. 86 ust.1 pkt 1-4 oraz art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. (ściślej ujmując, ich otrzymywania), to nie sposób uznać, że to z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec okres 6 lat ograniczający czas przysługiwania zapomogi stosownie do art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n.

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy badając zaistnienie przesłanek przyznania skarżącej wnioskowanej zapomogi, do sześcioletniego okresu o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. wliczyły cały okres studiowania przez skarżącą, nie biorąc pod uwagę, czy rzeczywiście świadczenie to skarżącej przysługiwało w rozumieniu wskazanym wyżej, tj. czy otrzymywała wyżej wspomniane świadczenia. W konsekwencji powyższego, przyjęcie przez organy stanowiska, iż wspomniany sześcioletni okres upłynął, a tym samym, że odmowa przyznania skarżącej stypendium rektora z tej tylko przyczyny była uzasadniona, nie zasługuje na akceptację.

Przedstawionego wyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podważają uregulowania zawarte w art. 94 ust. 1 i 2 u.p.s.w.n. Także kwestie utraty prawa do świadczenia i wygaśnięcia decyzji o przyznaniu świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 u.p.s.w.n., wynikające wprost z treści art. 94 ust. 2 u.p.s.w.n., nie podważają stanowiska Sądu I instancji. Nadto Sąd I instancji nie odwoływał się w swojej argumentacji do art. 94 ust. 2 u.p.s.w.n.

Oczywiste jest, że przywoływane przez organ w skardze kasacyjnej stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w kwestii interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., tożsame ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, prezentowane między innymi w pismach Ministra z 8 lutego 2019 r., 23 kwietnia 2019 r. oraz 16 października 2020 r., a także informacje umieszczone na stronie internetowej https://www.gov.pl/web/nauka-swaidczenia-dla-studentow-od-1-października-2020-r) nie są wiążące dla Sądu. Pisma te oraz strony internetowe nie stanowią źródła prawa w Polsce, a już zwłaszcza prawa powszechnie obowiązującego, które zostało wskazane w art.87 Konstytucji RP. Tym bardziej, w kontekście zamkniętego systemu źródeł prawa w ujęciu Konstytucji RP, podstawy prawnej dla wydania decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądu nie może stanowić tzw. prawo powielaczowe. Należy zauważyć także, że stanowisko Ministra nie zostało poparte pogłębioną argumentacją. Jest ponadto sprzeczne z celem uregulowań dotyczących pomocy materialnej studentom wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy p.s.w.n. Ustawa ma realizować cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, tj. jej regulacje mają pozwalać na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia wykładni art. 2 i 32 Konstytucji RP. Po pierwsze dlatego, że Sąd I instancji nie prowadził wykładni tych przepisów. Po drugie dlatego, że strona skarżąca kasacyjnie sama nie zaproponowała (nie wskazała) swojej interpretacji tych przepisów. Tymczasem podnosząc zarzut błędnej wykładni przepisu należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasatorowi chodziło raczej o zarzut błędnego zastosowania tych przepisów przez Sąd I instancji (fakt stwierdzenia ich naruszenia), niż o ich błędną wykładnię. W tym kontekście stwierdzić należy, że Sąd I instancji stwierdził naruszenie wspomnianych przepisów Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie błędnej interpretacji art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. dokonanej przez organ, która również przez Naczelny Sąd Administracyjny została uznana za nieprawidłową.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Pełnomocnik skarżącej powinien złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie stosowny wniosek w tym przedmiocie.