Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 606/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127 ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółki Wodnej w W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. na rzecz skarżącej Gminnej Spółki Wodnej w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją znak [...] z dnia [...] maja 2013 r. Starosta Pr (dalej: "Starosta", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 37 pkt 2, art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 123 ust. 2, art. 127 ust. 1, 3 i 7, art. 128, art. 131, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., dalej: "p.w.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku D w P w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, orzekł w pkt 1 o udzieleniu C w P (dalej: "inwestor") pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do ziemi (rowu melioracyjnego R-C), za pośrednictwem istniejącego wylotu, oczyszczonych ścieków bytowych z oczyszczalni ścieków, eksploatowanej dla potrzeb [...], zlokalizowanego w miejscowości P, na warunkach określonych w operacie wodnoprawnym, dotyczącym wprowadzenia do rowu melioracyjnego R-C ścieków z [...], zlokalizowanego w miejscowości P, powiat p, województwo m.

W pkt 2-8 sentencji decyzji organ określił warunki powyższego pozwolenia wodnoprawnego.

Uzasadniając ww. decyzję organ I instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek D w P z dnia 2 kwietnia 2013 r. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Do wniosku dołączono "Operat wodnoprawny na wprowadzanie do rowu melioracyjnego R-C ścieków z [...]

w miejscowości [...]" oraz opis prowadzenia zamierzonej działalności, sporządzony w języku nietechnicznym, opracowane przez J O w marcu 2013 r., zgodnie z wymaganiami art. 131 p.w.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że eksploatacja istniejącej

w miejscowości P oczyszczalni ścieków (zlokalizowanej na terenie szkoły podstawowej) oraz wprowadzanie oczyszczonych ścieków do ziemi (za pośrednictwem rowu melioracyjnego R-13) odbywało się na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawego Zarządowi Gminy W. Obecnie przedmiotowa oczyszczalnia ścieków, usytuowana na działce ewidencyjnej nr 513, eksploatowana jest dla potrzeb [...], do której tytuł prawny posiada inwestor. Teren ww. działki jest ogrodzony i zabezpieczony przed dostępem osób nieupoważnionych.

Wedle operatu wodnoprawnego, zasięg oddziaływania zamierzonego szczególnego korzystania z wód, polegającego na wprowadzaniu oczyszczonych ścieków bytowych z oczyszczalni do ziemi, nie wykracza poza koryto rowu melioracyjnego R-C i ogranicza się do tego urządzenia wodnego. Wylot ścieków z przedmiotowej oczyszczalni znajduje się na prawym brzegu rowu melioracyjnego R-C. Jest to wylot betonowy według typowej konstrukcji, wokół którego wykonane jest także ubezpieczenie skarp rowu. Ilość oczyszczonych ścieków pochodzących z przedmiotowej oczyszczalni, odprowadzanych do rowu melioracyjnego, wynosi 5,0 m3/d, tj. 0,000058 m3/s. Jest to ilość śladowa w stosunku do przepustowości rowu i nie wywiera istotnego wpływu na jego napełnienie. Przeprowadzona w ww. dokumencie analiza wykazała, że ścieki bytowe mieszczą się w korycie rowu melioracyjnego R-C. Przepustowość odbiornika zapewnia bezkolizyjne odprowadzanie ścieków z oczyszczalni. Ponadto w opracowaniu tym wskazano, że wprowadzanie ścieków bytowych do ziemi nie będzie wywierać ujemnego wpływu na wody powierzchniowe ani podziemne. Zaprojektowane i wykonane urządzenia do oczyszczania ścieków bytowych zapewniają dotrzymanie warunków wprowadzania ścieków do ziemi, określonych przepisami wykonawczymi.

Starosta podał, iż w toku postępowania do organu wpłynęło pismo Rejonowego Związku Spółek Wodnych w P (zwany dalej: "RZSW") dotyczące nieprawidłowego oznaczenia w operacie wodnoprawnym rowu melioracyjnego R-13, zamiast R-C, ze wskazaniem, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód (wprowadzanie ścieków do ziemi) nie daje podstaw do wykonania urządzeń wodnych - wylotu ścieków do rowu melioracyjnego i że nie można udzielić pozwolenia wodnoprawego na szczególne korzystanie z wód w oparciu o urządzenie wodne (wylot), które zostało wykonane bez pozwolenia wodnoprawego. W związku

z czym istniejący wylot powinien zostać zlikwidowany lub zalegalizowany w oparciu o zapisy art. 64 "a" p.w.

Odnosząc się do powyższego organ I instancji stwierdził, iż powyższe stanowisko nie jest zasadne, bowiem decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], udzielająca Zarządowi Gminy W pozwolenia wodnoprawego na eksploatację przedmiotowej oczyszczalni ścieków oraz odprowadzanie ścieków z tej oczyszczalni do rowu melioracyjnego (oznaczonego ówcześnie w dokumentacji jako R-13) była również pozwoleniem na wykonanie wylotu ścieków w skarpie rowu melioracyjnego.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie Gminna Spółka Wodna

w W (dalej: "skarżąca", "spółka") wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości. Podniosła, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzenie ścieków do ziemi za pośrednictwem wylotu zlokalizowanego w rowie R-C odbywa się w oparciu o urządzenia wodne wykonane bez pozwolenia wodnoprawnego. Inwestor nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, ani dokumentów skutkujących przeniesieniem praw do urządzeń wodnych (decyzja Starosty), jak również dokumentów legalizujących urządzenia.

Podała, że jak wynika z uzasadnienia decyzji, eksploatacja spornej oczyszczalni ścieków oraz wprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni ścieków do ziemi za pośrednictwem rowu melioracyjnego R-13 (aktualnie R-C) odbywało się na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2000 r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego Zarządowi Gminy W. Udzielenie ww. pozwolenia wodnoprawnego na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne było jednocześnie pozwoleniem na wykonanie urządzeń wodnych (wylot). Obecnie przedmiotowa oczyszczalnia eksploatowana jest dla potrzeb Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego, do której tytuł prawny posiada inwestor. Organ nie wskazał

w uzasadnieniu, iż ww. pozwolenie wodnoprawne udzielone Zarządowi Gminy W straciło ważność z dniem 31 lipca 2006 r. Nie można zatem utożsamiać posiadania tytułu prawnego do nieruchomości z przejęciem praw do urządzeń wodnych koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego. Wskazanie w decyzji, iż pozwolenie wodnoprawne na odprowadzenie ścieków odbywać się będzie w oparciu

o urządzenia wykonane w 2000 r. i spełniające wymogi jakościowe ścieków, stosownie do rozporządzenia wykonawczego, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Urządzenia wodne winny być zalegalizowane w oparciu o art. 64 "a" p.w., bowiem nie istnieją żadne przesłanki, aby urządzenia wykonane przed 13 laty spełniały wymogi w zakresie jakości ścieków, bez konieczności rozbudowy czy przebudowy.

W dalszej części odwołania spółka odniosła się do określonych w zaskarżonej decyzji obowiązków inwestora w zakresie odprowadzania ścieków.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 ust. 1 k.p.a. (brak takiego przepisu, powinno być art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), art. 4 ust. 4 i art. 127 ust. 7 p.w., orzekł

o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że na podstawie analizy dokumentów otrzymanych od Starosty stwierdził, iż odwołanie wniósł podmiot nieposiadający przymiotu strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, co stanowiło podstawę do jego umorzenia. Wskazał, że krąg stron postępowania prowadzonego z wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego został określony w art. 127 ust. 7 p.w. Z powołanego przepisu nie wynika, aby przymiot strony tego postępowania posiadała skarżąca, nie jest bowiem żadnym z podmiotów określonych ww. przepisem. Z przedstawionego operatu wodnoprawnego nie wynika, aby skarżąca posiadała prawo własności do działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania szczególnego korzystania z wód. Ponadto właściciele rowu melioracyjnego C-R, będący ewentualnie stroną postępowania jako właściciele istniejącego urządzenia wodnego, położonego w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, nie udzielili skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania ich interesów przed organami administracji publicznej w niniejszej sprawie. Również statut ani uchwala Nr IV/2007 dotyczące Gminnej Spółki Wodnej w W nie upoważniają tej spółki do reprezentacji jej członków w postępowaniach administracyjnych.

Dyrektor RZGW wskazał, że rozpoznanie środka odwoławczego, wniesionego przez podmiot nie posiadający przymiotu strony danego postępowania, nie może prowadzić do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Takie bowiem rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, niezależnie od tego, czy przytoczona przez skarżącego na poparcie przyjętego stanowiska argumentacja mogłaby być uznana za trafną, dotknięte jest wadą nieważności.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając skargę spółka podała, że wszystkie elementy wszczętego przez organ odwoławczy postępowania, z uwagi na nieprzestrzeganie elementarnych jego zasad, mogą budzić tylko brak zaufania do organów administracji publicznej. Organ nie zadał sobie trudu, aby rzetelnie zbadać sprawę, a wydana decyzja jest raczej konsekwencją pośpiechu,

a nie rzetelnym rozstrzygnięciem.

Wskazała, iż w art. 127 ust. 7 p.w. wymieniono strony postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Nie oznacza to, że w postępowaniu tym będą uczestniczyli wszyscy właściciele przedmiotowego rowu, a jedynie ci, którzy znajdują się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Są oni członkami spółki wodnej, która występuje w ich imieniu jako strona postępowania. Wynika to z art. 123 ust. 2 p.w., który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie może naruszać prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości

i urządzeń.

W niniejszej sprawie wprowadzanie ścieków do rowu melioracyjnego niewątpliwie oddziaływać będzie na rów znajdujący się w ewidencji spółki, utrzymywany i administrowany przez spółkę wodną. Odmowa dopuszczenia spółki wodnej

w charakterze strony byłaby uzasadniona tylko wtedy, gdyby planowane przedsięwzięcie nie miało żadnego wpływu na funkcjonowanie rowu. Na wstępnym etapie postępowania, w którym ustala się strony postępowania i gdzie każdy podmiot mający interes prawny może zgłaszać swoje uwagi, udziału spółki jako strony

w postępowaniu nie kwestionowano.

Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do rozstrzygnięcia, że spółka wodna nie jest stroną w sprawie i nie posiada uprawnień do wniesienia odwołania. Nie odniósł się natomiast do oceny postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz wydanej decyzji. Organ oceniając, iż spółka wodna nie posiada przymiotu strony zdaje się nie zauważać, iż innych stron postępowania nie było. W konkluzji należy uznać, iż w procesie postępowania nie uczestniczyła żadna strona, wskazana w art. 127 ust.7 pkt 7 p.w., a uczestniczył jedynie inwestor oraz organ

I instancji. Nie ustalono liczby stron i uczestników postępowania celem zastosowania zapisów art.127 ust. 7a p.w., a w konsekwencji nie zastosowano art. 49 k.p.a.

Za nietrafione skarżąca uznała zapis decyzji, wskazujący na brak legitymacji prawnej w zakresie reprezentowania członków spółki w postępowaniach administracyjnych. § 22 ust. 2 pkt 5 Statutu Gminnej Spółki Wodnej w W przypisuje Zarządowi reprezentowanie spółki na zewnątrz, § 8 ust. 1 wskazuje, że członkami spółki są osoby wymieniane w załączniku do Statutu, a § 8 ust. 2 i 3 określa ich prawa i obowiązki. Wskazania organu na brak stosownych zapisów w Statucie spółki są bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1-3 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze.

Wprowadzając możliwość umorzenia postępowania odwoławczego, art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie wymienia ustawowych przesłanek, których zaistnienie uzasadnia umorzenie. W orzecznictwie i literaturze ugruntowane jest jednak stanowisko, że umorzenie postępowania odwoławczego następuje w razie skutecznego cofnięcia odwołania albo w razie bezprzedmiotowości samego postępowania odwoławczego (tak: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wrocław 2003; por. też wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. I FSK 826/10, Lex nr 744557). Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego może nastąpić z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego z przyczyn przedmiotowych uzasadniać może brak przedmiotu odwołania (odwołanie od decyzji jeszcze niewydanej lub uchylonej w innym trybie). Podmiotową bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego uzasadnia np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także brak posiadania statusu strony przez podmiot odwołujący się (por. uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999 Nr 4, poz. 119, Lex nr 37956). Przyczyny umorzenia postępowania, w tym umorzenia postępowania odwoławczego, muszą być wykładane w sposób zawężający, albowiem stanowią one wyjątki od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., wydaje się wówczas, gdy bezprzedmiotowe stało się wyłącznie postępowanie odwoławcze.

Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa sprawa dotyczy wydania pozwolenia wodnoprawnego, przepisem rozstrzygającym kwestię statusu strony jest regulacja art. 127 ust. 7 p.w., zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; właściciel wody; właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Powołany przepis zawęża formułę strony i jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2013 r., II SA/Kr 914/13, Lex nr 1398404).

Wyjaśnić należy, iż wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi zaliczane jest do szczególnego korzystania z wód i wymaga pozwolenia wodnoprawnego (art. 37 i art. 122 p.w.). Wprowadzanie ścieków do urządzenia wodnego – rowu melioracyjnego traktowane jest jako wprowadzanie ścieków do ziemi (art. 31 ust. 5 p.w.). Ścieki komunalne z oczyszczalni eksploatowanej przez inwestora wprowadzane są do ziemi za pośrednictwem rowu melioracyjnego za pomocą wylotu kanału.

Sporna oczyszczalnia ścieków sytuowana jest na działce nr 513, do której tytuł prawny posiada inwestor. Jak wynika ze złożonego przy wniosku inicjującym postępowania administracyjne operatu wodnoprawnego, zasięg oddziaływania rowu melioracyjnego R-C nie wykracza poza koryto tego rowu i do niego się ogranicza. Rów ten znajduje się w ewidencji urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, prowadzonej przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w W Inspektorat

w P. Urządzeniem wodnym jest wylot kanału do rowu melioracyjnego, wprowadzającego oczyszczone ścieki do ziemi (wylot betonowy z ubezpieczeniem skarp rowu wokół wylotu). Wyprowadzenie tych ścieków nie będzie miało wpływu na środowisko.

Z decyzji organu I instancji pkt III.6. wynika, iż inwestor winien corocznie na własny koszt dokonywać konserwacji rowu melioracyjnego R-C na odcinku o długości 850 m, tj. od wylotu kanału o średnicy 0,20 m do ujścia rowu melioracyjnego do rzeki Wilczanki (zwanej lokalnie C). O terminie rozpoczęcia i zakończenia prac konserwacyjnych inwestor ma obowiązek powiadomić (pisemnie lub telefonicznie) Rejonowy Związek Spółek Wodnych w P, działający w imieniu Gminnej Spółki Wodnej

w W. Stwierdzić należy, iż w kontekście tego zapisu decyzji organ odwoławczy w ogóle nie rozważył legitymacji skarżącej do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania, jak również nie rozważył art. 77 ust. 1 p.w. Zgodnie z tym przepisem, utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki.

Wskazać również należy, iż przedstawione przy skardze akta administracyjne nie zawierały dokumentów dotyczących spółki, na które powoływał się organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – Statutu oraz Uchwały Nr IV/2007.

Z przedstawionego na wezwanie Sądu przez pełnomocnika skarżącej Statutu Gminnej Spółki Wodnej w W wynika, że terenem działania spółki jest obszar Gminy W (§ 1 pkt 3), a celem spółki jest wykonywanie, utrzymywanie oraz eksploatacja urządzeń służących do zapewnienia wody dla ludności, ochrony wód przed zanieczyszczeniem, ochrony przed powodzią, melioracji wodnych oraz prowadzenia racjonalnej gospodarki na terenach zmeliorowanych, wykorzystania wody do celów przeciwpowodziowych i utrzymywania wód (§ 3). Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika by ww. okoliczności były przedmiotem rozważań organu odwoławczego. Poza tym organ odwoławczy, powołując się na okoliczność, że właściciele istniejącego urządzenia wodnego nie udzielili skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania ich interesów w przedmiotowym postępowaniu, jednocześnie nie ustalił, czy są oni członkami spółki wodnej. Z treści § 8 Statutu skarżącej wynika, że członkami spółki są osoby wymienione w załączniku do Statutu, który nie został dołączony do akt administracyjnych.

W świetle powyższego uznać należy, iż stanowisko organu odwoławczego, stwierdzające, iż skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego jest, wobec niewyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, przedwczesne.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając odwołanie, organ odwoławczy podejmie stosowną decyzję po dokładnej analizie materiału dowodowego, który powinien zostać uzupełniony przez dołączenie Statutu spółki, jego załącznika oraz wskazywanej

w zaskarżonym postanowieniu uchwały Nr IV/2007. Nadto organ powinien rozważyć, czy zapis w punkcie III.6. decyzji organu I instancji ma wpływ na uznanie spółki za stronę przedmiotowego postępowania oraz dokonać analizy podmiotowości skarżącej jako strony, zgodnie z powyższymi uwagami Sądu.