Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 140/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędziowie : WSA Tomasz Kolanowski (spr.) NSA Alicja Stępień Protokolant: Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 140/02

UZASADNIENIE

Izba Skarbowa decyzją z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie J. K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1996 roku, uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w części określającej odsetki od zaległości podatkowej, a w pozostałej części utrzymała ją w mocy.

Podstawą wydania powyższej decyzji był ustalony, następujący stan faktyczny sprawy:

W okresie od 14 kwietnia 1997 roku do 30 czerwca 2000 roku, Inspektor Kontroli Skarbowej przeprowadził kontrolę w zakresie deklarowanych przez J. K. podstaw opodatkowania i prawidłowości obliczania podatków za lata 1994-1996 w tym w podatku od towarów i usług za 1995 i 1996 rok. W dokumentach "A" prowadzonego przez J. K., przedłożonych w trakcie kontroli, jak również udostępnionych przez Komendę Wojewódzką Policji nie było rejestrów zakupów VAT, natomiast przedłożona ewidencja sprzedaży VAT prowadzona była jedynie do 14 marca 1996 roku, z tym, że podatek należny w rejestrze wykazany został jedynie za styczeń i ujęty w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. W związku z brakiem dokumentacji, kontrolujący sporządzili szczegółowe zestawienie dokumentów zakupu oraz sprzedaży za poszczególne miesiące 1996 roku i na tej podstawie określili wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług, które przedstawili w protokole z badania dokumentów i ewidencji z dnia 12 maja 2000 roku. W dniu 16 maja 2000 roku organ pierwszej instancji zapoznał kontrolowanego z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli, z czego sporządził adnotację. W dniu 19 maja 2000 roku, do złożonej adnotacji strona złożyła wyjaśnienia wraz z którymi przedłożyła rejestr zakupów i korekt VAT za poszczególne miesiące 1996 roku oraz korektę dokonaną 18 maja 2000 roku za marzec 1996 roku. Według wyjaśnień strony rejestry te zostały odnalezione w dniu 18 maja 2000 roku. Następnie w dniach 12 i 19 czerwca 2000 roku kontrolowany złożył kolejne wyjaśnienia dołączając rachunki zakupu za poszczególne miesiące 1996 roku od nr 3 do 331.Rachunki te zostały według strony odnalezione w mieszkaniu.

W dniu 30 czerwca 2000 roku Inspektor Kontroli Skarbowej wydał decyzję określającą J. K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996 roku, zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzja ta została przez Izbę Skarbową uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania, Inspektor Kontroli Skarbowej w dniu 8 czerwca 2001 roku ponownie wydał decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1996 roku. W decyzji organ pierwszej instancji zarzucił stronie naruszenie § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797), poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez nieistniejącą firmę występującą pod nazwą "B" zarejestrowaną na T. L. Ponadto stwierdził naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez nie wykazanie w rachunkach za dzierżawę pomieszczeń sklepowych podatku należnego VAT, jak również nie ujęcie tego podatku w rejestrze sprzedaży i deklaracjach VAT. Inspektor nie uwzględnił także w rozliczeniu poszczególnych miesięcy 1996 roku, podatku naliczonego z faktur wyszczególnionych w protokole kontroli, których strona nie ujęła w rejestrach zakupu oraz deklaracjach VAT.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie z dnia 8 sierpnia 2001 roku wnosząc o uznanie jej za wadliwą i wydaną z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 2 w zw. z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie nieprawidłowego opodatkowania czynności dzierżawy pomieszczeń sklepowych, albowiem w zakresie tych czynności J. K. nie miał statusu podatnika podatku od towarów i usług, a więc nie mógł podlegać rygorom tej ustawy, art. 19 tej ustawy poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Ponadto zarzucono naruszenie § 35 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 133, poz. 688 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustaw o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 z późn. zm.). W zakresie przepisów postępowania strona zarzuciła naruszenie art. 2, 13, 16, 31 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 120, 122, 180, 187 § 1, art. 188, 193, 216 i 121 § 2, 123, 192, 200, 201, 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 137 § 4 w zw. z art. 145 Ordynacji podatkowej w stanie prawnym przed 5 czerwca 2001 roku.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 14 grudnia 2001 roku uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w części określającej odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych i określiła je za poszczególne miesiące 1996 roku w nowej wysokości, a w pozostałej części utrzymała decyzję w mocy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdziła, że ujęcie przez podatnika w ewidencji VAT za poszczególne miesiące 1996 roku faktur, na których jako wystawca i podatnik figuruje T. L., który nie był podatnikiem VAT i nie prowadził działalności gospodarczej – "B" – a także rozliczenie tych faktur w deklaracjach VAT za miesiące 1996 roku, nie daje podatnikowi zgodnie z treścią § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 21 grudnia 1995 roku, prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tych faktur. Zaznaczyła, że w przedłożonym przez podatnika rejestrze zakupów VAT za dwanaście miesięcy 1996 roku wymienione były tylko faktury wystawione przez jednego sprzedawcę "B". Ponadto w zakresie braku opodatkowania przez stronę czynności dzierżawy, Izba Skarbowa wskazała, że strona nie była właścicielem pomieszczenia sklepowego w N. przy ul. [...] , zatem poczynione przez nią starania w celu korzystania z tego lokalu oraz dalsze jego wydzierżawienie osobie trzeciej, a także to że strona będąc podatnikiem podatku od towarów i usług wydzierżawiała lokal przez kolejnych 12 miesięcy 1996 roku osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą świadczą o zamiarze pobierania pożytków a w konsekwencji o zarobkowym charakterze dzierżawy. Podkreśliła nadto, że okoliczności w których strona wydzierżawiała lokal użytkowy wskazują na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, a zatem uzyskany obrót z dzierżawy podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 2 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wskazał także, że na zmianę rozliczenia miesiąca stycznia 1996 roku wpływ miała wydana decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1995 roku.

Izba Skarbowa w uzasadnieniu decyzji ustosunkowała się także do zarzutów sprecyzowanych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, uznając je za nieuzasadnione.

Na powyższą decyzję, w części dotyczącej miesiąca grudnia 1996 roku, strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2002 roku, wnosząc o jej uchylenie w zakresie objętym skargą oraz związanej z nią decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej. W skardze zarzuciła naruszenie fundamentalnych zasad postępowania: zasady praworządności (art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej), zasady zaufania (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 i art. 192 Ordynacji podatkowej). Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 137 § 4 w związku z art. 145 Ordynacji podatkowej w stanie prawnym przed 5 czerwca 2001 roku poprzez pominięcie pozostałych pełnomocników strony i przepisów art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia z urzędu prowadzonego postępowania. W zakresie prawa materialnego strona skarżąca wskazała na naruszenie: art. 2 w związku z art. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w zakresie nieprawidłowego opodatkowania czynności dzierżawy pomieszczeń sklepowych, albowiem w zakresie tych czynności strona nie miała statusu podatnika podatku od towarów i usług, a więc nie mogła podlegać rygorom tej ustawy; art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony; § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi wskazano na liczne zdaniem strony uchybienia w prowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej postępowaniu. Według skarżącego decyzje organów obu instancji są w swoich uzasadnieniach niejasne i merytorycznie błędne, w szczególności w zakresie uzasadnień faktycznych. Opierają się one na nierzetelnym przedstawieniu stanu faktycznego w kwestii oceny transakcji zakupu towarów handlowych z "B" oraz oceny obrotów związanych z dzierżawą pomieszczeń sklepowych w N. przy ulicy [...]. Ponadto uzasadnienie skargi zawiera argumentację do przedstawionych na jej wstępie zarzutów. Końcowo strona podniosła, że z ustaleń prezentowanych w spornych decyzjach jednoznacznie wynika, że zostały one sporządzone niestarannie, w oderwaniu od stanu faktycznego i materiału dowodowego, w oparciu o niejednoznaczne stwierdzenia prokuratury sporządzone na bazie oświadczeń jedynie jednej strony transakcji, z pominięciem wyjaśnień strony drugiej oraz w oparciu o niczym nie uzasadnione interpretacje dokonane przez organy administracji skarbowej badające przedmiotową sprawę. Dodatkowo zwróciła uwagę na przewlekłość postępowania oraz na brak ustosunkowania się do wniosków strony na okoliczność udokumentowania transakcji zakupów.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – właściwy do rozpoznania sprawy w oparciu o art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawą rozstrzygnięć organów podatkowych w zakresie nie uznania prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony stanowią przepisy art.19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797). Zgodnie z tym ostatnim przepisem w przypadku, gdy sprzedaż towarów została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. W takim wypadku nie jest istotne, wbrew twierdzeniu strony, skarżącej czy transakcje pomiędzy skarżącym a firmą "B" zostały dokonane. Spornym jest natomiast to czy kontrahent skarżącego jest firmą nieistniejącą.

Jak wynika z akt sprawy (materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania oraz otrzymanego z Prokuratury), T. L. nie prowadził działalności gospodarczej. Jak zeznał skarżący w Prokuraturze Rejonowej, po okazaniu mu zdjęcia T. L., kontaktował się z inną osobą, która przedstawiła się jako właściciel firmy "B". Istotne w sprawie są okoliczności faktyczne związane z realizacją transakcji dokonywanych przez stronę z firmą "B". Jak zeznała strona skarżąca, towary były kupowane na parkingu przy giełdzie towarowej w G. w pobliżu siedziby firmy "B", ale pomimo tego skarżący nigdy w niej nie był. Ponadto dokonywał zakupów na parkingu samochodowym pod M. Zmiana miejsca dostawy towarów na parking pod M. miała nastąpić ze względu na przeniesienie siedziby kontrahenta do W., jednak na fakturach nadal zamieszczona była informacja o adresie G., ul. [...]. Strona nie dokonywała płatności za pośrednictwem banku tylko gotówką Jak ustalono, pod adresem - ul. [...] – nigdy nie była prowadzona "B". Deklaracje podatkowe VAT-7 powyższa firma złożyła jedynie za styczeń i luty 1995 roku, następnie za miesiące od marca do grudnia 1995 roku zostały złożone deklaracje w dniu 13 lutego 1996 roku przez A. K.– brata skarżącego. A. K. miał poznać T. Gorzowie. w G. podczas holowania jego samochodu. Wówczas osoba przedstawiająca się jako T. L. zwróciła się z prośbą o przekazanie deklaracji do urzędu skarbowego. Z materiału dowodowego sprawy wynika natomiast, że T. L. nie posiadał samochodu i nigdy nie był w G.

Ponadto należy podkreślić, że początkowo, w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego strona nie okazała oryginałów faktur VAT zakupów towarów handlowych, ani rejestrów zakupów VAT. Z zeznań strony wynika, że zostały one skradzione z samochodu. Dopiero po zakończeniu postępowania dowodowego i po zapoznaniu z ustaleniami kontroli dokumenty te zostały okazane. Na uwagę zasługuje fakt, że wcześniej Policja prowadziła przeszukanie mieszkania strony celem zabezpieczenia między innymi dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jak wyjaśniła strona dokumenty zostały następnie odnalezione w mieszkaniu.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, a ocenie tej nie można przypisać cech dowolności. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe dokonują oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą swobodnej oceny dowodów. Wynika z niej, że organy podatkowe dokonując oceny stanu faktycznego powinny kierować się swoją wiedzą, zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz wewnętrznym przekonaniem. Organy oceniają wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne stosując powyżej przedstawione zasady (podobnie wyrok NSA z 20 grudnia 2001r. sygn. akt III SA 254/99 publ. Prz. Podat. 2001/5/61 oraz wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001r. III 2348/99 LEX nr 53993). Sąd rozstrzygający sprawę stwierdza, że dokonana ocena zebranego materiału dowodowego, wbrew argumentom strony skarżącej jest prawidłowa i nie ma cech dowolności. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut strony o nierozpatrzeniu wniosków dowodowych w postaci przesłuchania świadków. Inspektor Kontroli Skarbowej rozpatrzył wniosek dowodowy strony i postanowieniem z dnia 30 marca 2001 roku odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków: K. N., T. L., A. K., uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w tej sprawie. Ponadto w zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa ustosunkowała się do wniosków dowodowych strony, stwierdzając że okoliczności związane z przeprowadzeniem transakcji z T. L. zostały wyjaśnione za pomocą innych dowodów.

Skoro jak wynika z akt sprawy brak jest tożsamości pomiędzy osobą, która zarejestrowała działalność gospodarczą pod firmą "B" – T. L. a osobą fizyczną T. L., której dokumentem się posłużono, to należy uznać że pomiot gospodarczy "B" jest podmiotem nieistniejącym w rozumieniu § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ma przy tym znaczenia jak wywodzi skarżący fakt rejestracji firmy "B". Dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest także istotnym czy transakcje zostały dokonane. Organy podatkowe zasadnie wywiodły, że strona dokonywała zakupu od firmy nieistniejącej i z związku z tym odmówiły stronie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Odnosząc się do zasadności opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności dzierżawy, Sąd rozpoznający sprawę, podziela stanowisko Izby Skarbowej zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z już utrwalonym orzecznictwem można wskazać, że o tym czy najem ma charakter działalności usługowej, czy też jest pobieraniem pożytków cywilnych, przesądza zamiar wynajmującego, czy jego intencją jest czerpanie zysków z powtarzającego się wynajmowania rzeczy, czy też umowa ma charakter incydentalny (wyrok NSA z 23 lutego 2001r. I SA/Gd 1069/98, publ. LEX nr 47468; wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt III RN 4/96, publ. OSN 1997/10/160). Jak wynika z akt sprawy strona nie była właścicielem lokalu użytkowego w N przy ul. [...]. Lokal ten wydzierżawiła osobie trzeciej. Strona była w 1996 roku podatnikiem podatku od towarów i usług i wydzierżawiła lokal osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. W tych okolicznościach organy podatkowe zasadnie uznały, że zamiarem wynajmującego było czerpanie zysków i okoliczności tej nie zmienia fakt zawarcia jednej umowy. Izba Skarbowa opierając się na treści art. 2 ust. 1 oraz art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług prawidłowo wskazała, że uzyskany z dzierżawy obrót podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%.

W złożonej skardze zarzucono organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania, w szczególności w zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z powyżej cytowanego przepisu, nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tylko naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie większość stawianych zarzutów dotyczy postępowania dowodowego, w tym zakresie sąd podzielając argumenty zaprezentowane przez organ w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę uznał, że zarzuty te są nieuzasadnione. W szczególności zgodzić się należy z tym, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, sprawa powraca do etapu postępowania kontrolnego w rozumieniu przepisów ustawy o kontroli skarbowej. Nie było zatem konieczne wszczynanie ponownego postępowania, a jedynie przedłużenie już prowadzonego postępowania. Jak wynika z akt sprawy dotychczasowe upoważnienie do kontroli zostało przedłużone przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej pismem z dnia 20 kwietnia 2001 roku, którego kopię doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej.

Brak było także, wbrew twierdzeniom strony, przesłanek do zawieszenia postępowania z powodu wniosku strony o wyłączenie inspektora z postępowania kontrolnego. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Niezasadny jest wniosek strony o zawieszenie postępowania w sytuacji gdy wszczęte zostało postępowanie o wyłączenie Inspektora Kontroli Skarbowej z prowadzenia postępowania kontrolnego. Nie można bowiem uznać, że jest to zagadnienie wstępne dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego.

Nie budzą wątpliwości działania kontrolującego w zakresie miejsca prowadzenia kontroli, która wobec braku możliwości przeprowadzenia kontroli w siedzibie kontrolowanego (wobec zaprzestania działalności), kontrolę prowadził w jednostce organizacyjnej kontroli skarbowej (art. 16 i 17 ustawy o kontroli skarbowej).

Za zasadny należy uznać zarzut strony dotyczący błędnego doręczania pism w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W sprawie ustanowiono kilku pełnomocników. Strona nie wyznaczyła pełnomocnika do spraw doręczeń. W związku z tym w stanie prawnym obowiązującym do dnia 5 czerwca 2001 roku, nieuprawnionym było działanie Inspektora Kontroli Skarbowej polegające na doręczaniu pism wybranemu pełnomocnikowi. Dopiero po zmianie przepisów Ordynacji podatkowej od 5 czerwca 2001 roku, dodano § 3 do art. 145, zgodnie z którym strona ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń W przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń organ podatkowy doręcza pismo jednemu z nich. Jednak zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Strona skarżąca nie wykazała związku pomiędzy nieprawidłowym doręczeniem któregokolwiek pisma z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji.

Poza tym błąd ten został wyeliminowany przez organ drugiej instancji, który w tym zakresie przeprowadził postępowanie prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).