Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2875/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 106 par. 3, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 66 w zw. z art. 61
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 582/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zamontowania brakującej ławy kominiarskiej na dachu budynku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 582/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zamontowania brakującej ławy kominiarskiej na dachu budynku uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] w [...], w terminie do dnia [...] sierpnia 2011 r., zamontowanie brakującej ławy kominiarskiej na dachu budynku. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy z dnia [...] listopada 2010 r. nakazującą Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej zamontowanie brakującej ławy kominiarskiej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wymienił następnie dokumenty, o które w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym uzupełniono zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz podkreślił, że zamontowanie brakującej ławy kominiarskiej ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku.

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił nieważność postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji, gdyż do udziału w postępowaniu dopuszczono – jego zdaniem – osoby nieuprawnione. Decyzje wydane w wyniku takiego postępowania są więc nieważne. Skarżący uważa, że organy nie sprawdziły, kto tworzy Wspólnotę Mieszkaniową i kto może ją reprezentować, bezzasadnie dopuszczając do udziału w postępowaniu 17 podmiotów. Tymczasem stronami w obecnym postępowaniu powinien być tylko skarżący i Wspólnota Mieszkaniowa. Nadto osoby wskazane jako członkowie Zarządu Wspólnoty, zdaniem autora skargi, nie były i nie są uprawnione do reprezentacji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz o "zniesienie postępowania przed organem I i II instancji z powodu jego nieważności".

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił i nie ocenił, czy odwołanie wniesione zostało przez osobę, której przysługuje legitymacja procesowa do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Sąd zauważył, że w sprawie prowadzonej na podstawie art. 61 i 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przymiot strony postępowania przysługuje niewątpliwie właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego. W przypadku obiektu stanowiącego przedmiot współwłasności stroną postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego będą jego współwłaściciele, a w przypadku gdy współwłasność ta powstała w związku z odrębną własnością lokali na uwadze trzeba mieć przepisy ustawy o odrębnej własności lokali stanowiące o wspólnocie mieszkaniowej. Uregulowania tej ustawy wskazują, że co do zasady, to wspólnota mieszkaniowa posiada przymiot strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego. Sąd wskazał, że z przepisu art. 66 ustawy – Prawo budowlane wynika, że zasadniczo nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego dotyczy samego obiektu budowlanego (w części objętej współwłasnością) a nie poszczególnych wyodrębnionych lokali mieszkalnych, lecz członek wspólnoty, który wykaże swój własny indywidualny interes, może wystąpić jako strona w postępowaniu w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota mieszkaniowa i w której wspólnota powinna być adresatem nakazu wykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Podobnie może być stroną w postępowaniu, w którym w związku ze stanem technicznym obiektu budowlanego omawiane obowiązki nakładane są na właściciela lokalu mieszkalnego. Wobec tego sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie wniesione przez skarżącego nie wyjaśniając kwestii jego indywidualnego interesu prawnego. Tymczasem akta sprawy przedstawione sądowi wskazują na istotne w tym zakresie wątpliwości. Wynika z nich bowiem, że skarżący w początkowym etapie postępowania brał udział jako właściciel lokalu mieszkalnego nr 1. Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy wskazuje jednakże, że w toku postępowania stan prawny tego lokalu mógł ulec zmianie. Mianowicie z odpisu KW nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. prowadzonej dla lokalu mieszkalnego nr [...] wynika, że w dziale II (własność) w podrubryce 2.2.4 (inne osoby prawne) wpisano "[...]". Natomiast w rubryce 2.3 (właściciel wyodrębnionego lokalu) brak jest wpisu (wcześniej figurował tam skarżący). W aktach znajduje się również wydruk komputerowy wypisu z rejestru gruntów, nie mający jednak cech urzędowych, z którego z kolei wynika, że według stanu na dzień [...] lutego 2011 r. skarżący figuruje w ewidencji gruntów jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w związku z własnością lokalu mieszkalnego nr [...]. Przedstawione okoliczności faktyczne wskazują zatem na poważne wątpliwości do legitymacji procesowej uprawniającej skarżącego do inicjowania postępowania odwoławczego. Organ drugiej instancji nie ustalił bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, czy w chwili wnoszenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Legnicy z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący był w ogóle członkiem wspólnoty mieszkaniowej w ww. budynku i czy przysługiwał mu indywidualny interes prawny w zaskarżeniu tej decyzji. Wątpliwości w tym zakresie umacnia oświadczenie skarżącego złożone na etapie postępowania sądowego w związku z ubieganiem się o przyznanie mu prawa pomocy, z którego wynika, że nie posiada on własności lokalu mieszkalnego. Bezsprzecznie organ odwoławczy przed przystąpieniem do rozpatrzenia odwołania i wydania kolejnej już w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, nie wyjaśnił, czy odwołującemu się przysługuje status strony ze względu na jego indywidualny interes prawny. W szczególności organ nie ustalił – pomimo, że w aktach sprawy znajdowały się opisane wyżej dowody – czy autor odwołania posiadał prawo własności lokalu mieszkalnego znajdującego się budynku przy ul. [...] w chwili wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji, jak też na moment orzekania przez organ drugoinstancyjny. Sąd zauważył też, że uczestniczenie przez jakiś podmiot w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie powoduje, że podmiot ten nabywa z tego tytułu prawa strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie zwalnia organu odwoławczego od zbadania czy odwołanie pochodzi od strony. Jeżeli organ ustali, że warunek ten nie został spełniony, winien umorzyć postępowanie odwoławcze.

Od tego wyroku Dolnośląski WINB złożył skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie przez sąd z urzędu uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczność stanu właścicielskiego lokalu mieszkalnego. Wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że sąd wydał wyrok w oparciu o sprzeczne informacje wynikające z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Nieuprawnione było uchylenie decyzji tylko na podstawie wskazanej przez sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W skardze kasacyjnej podniesiono jeden zarzut, dotyczący naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę jego niezastosowania, a w konsekwencji nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczność stanu właścicielskiego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. Artykuł 106 § 3 ma następującą treść, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W wyroku z dnia 25 września 2012r. II OSK 840/11 NSA sformułował jednoznaczną tezę, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.) jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Równocześnie należy przypomnieć, że w przypadku, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten w pierwszej kolejności winien jest dokonać sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo. Jeżeli organ odwoławczy ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Tych czynności dotyczących ustalenia, czy odwołanie wniesione przez R. P. od decyzji organu I instancji zostało wniesione przez stronę organ w przedmiotowej sprawie zaniechał, stąd też zasadnie Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję.

Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.106 § 3 p.p.s.a. jest niezasadny również z tego powodu, że z samego faktu bycia właścicielem lokalu mieszkalnego, a przez to członkiem wspólnoty mieszkaniowej, nie zawsze wynika indywidualny interes prawny do bycia stroną postępowania w którym co do zasady jako strona występuje wspólnota mieszkaniowa. Dopiero bowiem, jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny interes, to może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota mieszkaniowa i w której tylko wspólnota powinna być adresatem nakazu wykonania obowiązków wynikających z art. 66 w zw. z art. 61 p.b., a te ustalenia dotyczące posiadania interesu prawnego bądź tez jego utraty przez członka wspólnoty mieszkaniowej powinien poczynić organ. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej polegający na naruszeniu art.106 § 3 p.p.s.a jest bezprzedmiotowy, a to wskazuje na niezasadność skargi kasacyjnej wniesionej przez organ.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.