Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 75/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. D. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005r. znak: [...], odmawiającej skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o pow. handlowej ok. 2000 m2 na terenie położonym przy ul. [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy wskazał, iż B. D. pismem z dnia 26 lipca 2004r wystąpił do Prezydenta Miasta T. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej inwestycji. Postępowanie w sprawie zostało zawieszone przez organ pierwszoinstancyjny do czasu uchwalenia planu miejscowego, na okres nie dłuższy niż na 12 miesięcy. Podjęcie przedmiotowego postępowania nastąpiło na mocy postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005r., Nr [...], natomiast decyzją z dnia [...] 2005r., Nr [...] Prezydent, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla rzeczonej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że analizując linię zabudowy na działkach sąsiadujących, teren inwestora znajduje się poza obszarem wyznaczonym przez linie zabudowy tych budynków. W tych okolicznościach niemożliwe jest wyznaczenie na podanej działce linii zabudowy umożliwiającej usytuowanie projektowanej zabudowy. Podkreślono też, że inwestycja jest niezgodna z odrębnymi przepisami. Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959r. (Dz. U. Nr 52, poz. 315) odległość cmentarza od zakładów przechowujących artykuły żywnościowe powinna wynosić co najmniej 150 m. z wyjątkami. W rozpatrywanej ewentualna lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia w stosunku do istniejącego cmentarza narusza minimalną odległość.

Na tę decyzję B. D. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji szereg naruszeń o charakterze proceduralnym, między innymi: niezałatwienie sprawy w sposób szybki i wnikliwy, brak wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków oraz nie umieszczenie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności i dowodów, które legły u podstaw wydanej decyzji. Skarżący zarzucił też naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie, błędną interpretację lub nie - zastosowanie w ogóle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano wielkości obszaru analizowanego, nie uwzględniono w ramach analizy nieruchomości przy ul. [...], na której znajduje się pawilon usytuowany w odległości ok. 34m. od krawędzi drogi publicznej i nie wyznaczono linii zabudowy w odniesieniu do ul. M., wreszcie nie wzięto pod uwagę faktu, że ul. W., nie jest ulicą prostą. Łuk ulicy wpływa na odległość linii zabudowy od tej ulicy. Zdaniem odwołującego się odległość linii zabudowy od drogi publicznej jest tylko odległością od drogi publicznej a § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy. Organ nie uwzględnił też przepisów § 5 ust. 2, § 6 ust. 4 i § ust. 4 rozporządzenia, ani też nie wskazał jaka lokalizacja i o jakim kształcie i gabarytach byłaby możliwa, pomimo obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. Nie może być podstawą odmowy twierdzenie, że nieruchomość gruntowa będzie przeznaczona pod budowę trasy średnicowej. Dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc 31 grudnia 2003r. a nowego jeszcze nie uchwalono. Wniosek odwołującego się nie określa charakteru inwestycji, zatem pozbawiona podstawy prawnej była odmowa w powołaniu się na przepis o odległości budynku przechowującego żywność od cmentarza.

Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wskazał, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewiduje możliwość zagospodarowania terenu. Wówczas, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W myśl regulacji zawartej w art. 59 ust. 1 wskazanej ustawy w stosunku do innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jej uzyskanie musi zostać poprzedzone łącznym spełnieniem następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów i w niniejszej sprawie projekt taki został sporządzony przez I. B., Członka Izby Architektów. Na jego podstawie wydana została decyzja odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na fakt, iż wyznaczone na podstawie przepisu § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego linie zabudowy nie pozwalają na lokalizację inwestycji w miejscu wskazanym we wniosku. Wyznaczone linie zabudowy znajdują się poza obszarem wyznaczonym przez linie zabudowy wyznaczone przez budynki na działkach sąsiadujących.

W odniesieniu do podnoszonych zarzutów organ II instancji wskazał, iż, przeprowadzona analiza zawiera oznaczenie badanego obszaru i jest on wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia. Ustalono na nim istnienie zróżnicowanej linii zabudowy wzdłuż ul. W., która wynosi od 58,00 m do 76,00 m, zaś od ul. M. od 20 do 15 m. Te okoliczności uniemożliwiają wydanie dla skarżącego decyzji ustalającej warunki zabudowy z uwagi na fakt, iż dla planowanej inwestycji nie można wyznaczyć nieprzekraczalnych linii zabudowy.

Zdaniem organu odwoławczego bezzasadne było powoływanie się przez organ I instancji na przepisy nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie miały też znaczenia argumenty dotyczące usytuowania inwestycji w bliskiej odległości od cmentarza na tym etapie procesu inwestycyjnego.

Na powyższe rozstrzygnięcie B. D. złożył skargę do Sądu wnosząc o jego uchylenie.

Zarzucił on naruszenie następujących przepisów: art. 6, 7, 8, 9, 11 oraz art. 10 § 1 jak również art. 12 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz nie -zastosowanie przepisów § 4 ust. 4 tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi B. D. wskazał na przekroczenie przez organ orzekający terminu dotyczącego zawieszenia postępowania na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Podniósł też, iż organ II instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a jedynie ograniczył się do lapidarnego, w ocenie skarżącego, rozpatrzenia zarzutu naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisu zawartego w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz pobieżnego stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie występuje jedna z przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem skarżącego tak wybiórcze potraktowanie jego odwołania stanowi naruszenie przez organ orzekający dyspozycji art. 107 § 3 k. p. a., ponieważ w uzasadnieniu decyzji nie zawarto wskazania okoliczności, które uznano za udowodnione, dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej innych dowodów.

Organ drugiej instancji pominął także zarzut, iż organ pierwszej instancji rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie udzielił skarżącemu żadnych informacji dotyczących warunków, od których zależało wydanie pozytywnej decyzji, przez co pozbawił go szansy na dostosowanie wniosku do istniejących uwarunkowań w taki sposób, aby inwestycja nie naruszała wymogów ustawowych. Skarżący dopuszczał bowiem możliwość innego usytuowania obiektu na działce, zmiany jego kształtu jak i gabarytów. Stanowiło to naruszenie obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. Za absurdalne skarżący uznał powoływanie argumentu, iż plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje poprowadzenie przez przedmiotowy teren trasy średnicowej, ponieważ ten plan, zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przestał obowiązywać z końcem 2003 roku.

Podobnie, w ocenie B. D. należy potraktować powoływanie' się przez organ pierwszej instancji na przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, który przewiduje obowiązek zachowania stosownej odległości od cmentarza budynków i zakładów produkujących lub przechowujących żywność. Skarżący w złożonym wniosku nie zamieścił żadnej wzmianki na temat tego, iż planowana inwestycja będzie miała jakikolwiek związek z produkcją lub przechowywaniem żywności. Skarżący zarzucił też, że działanie organu nie realizuje dyspozycji art. 6 k.p.a. aby działał on na podstawie przepisów prawa oraz art. 8 k.p.a. nakazującego prowadzić postępowanie w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Skarżący wskazał, iż organ drugiej instancji pominął podniesiony w odwołaniu zarzut błędnej interpretacji przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyznaczając linię zabudowy przy ulicy Wybickiego nie uwzględnił faktu, iż ulica ta nie jest ulicą prostą. Pomiędzy uwzględnianymi przez organ obiektami a przedmiotową działką występuje łuk, który sprawia, iż poprowadzenie prostej linii wzdłuż frontu budynku w istotny sposób musi wpłynąć na odległość tejże linii od ulicy. Odległość ta jest coraz większa, z uwagi na to, iż obiekty znajdują się po zewnętrznej stronie łuku ulicy. Rozumowanie organu jest wadliwe, gdyż gdyby analizowana działka znajdowała się po wewnętrznej stronie łuku ulicy, to przedłużenie linii zabudowy mogłoby w takim przypadku sprawić, iż można by budować bezpośrednio przy jezdni, co godziłoby w istotę uregulowań ustawowych. Należało wobec tego przyjąć, iż odległość linii zabudowy od drogi publicznej jest odległością od drogi publicznej. Linia zabudowy nie musi być linią prostą, lecz swym kształtem winna dzielić losy linii drogi, wzdłuż której zostaje przeprowadzona. Nie można pogodzić się z tym, aby linia zabudowy przekraczała linię drogi publicznej, a do takich skutków może prowadzić przyjęta przez organ metoda, oparta na ścisłym trzymaniu się dyspozycji § 4 ust. l powołanego rozporządzenia.

Ponadto wskazał, że organ pierwszej instancji popełnił błąd, którego organ odwoławczy nie dostrzegł. Wyznaczona linia zabudowy od ulicy W. wyliczona na odległość od 58 do 76 metrów, to faktycznie linia wyznaczona wzdłuż ulicy Małachowskiego, ponieważ na tym odcinku te ulice biegną równolegle. Zabudowania są jednak położone przy ulicy M., zatem niezrozumiałym i niedopuszczalnym jest, że organ liczył odległość linii tych zabudowań od ulicy dalej położonej, przekraczając tym samym linie ulicy oraz granice działek. Gdyby organ prawidłowo wyznaczał linię zabudowy wzdłuż ulicy W., powinien przede wszystkim wziąć pod uwagę istniejący pawilon położony przy ulicy W. Jest on położony w odległości około 34 metrów od ulicy W. i ta linia poprowadzona wzdłuż łuku ulicy W. mogła być podstawą do wyznaczenia linii zabudowy na działce skarżącego. Co więcej, działka ta posiada dostęp do dwóch dróg publicznych: do ulicy W. i do ulicy M. Wobec tego ustalenie linii zabudowy winno nastąpić także przy uwzględnieniu ulicy M. W tym stanie rzeczy wydanie warunków zabudowy jest dopuszczalnym, jeżeli linia zabudowy wzdłuż chociażby jednej z dróg publicznych, do których ma dostęp nieruchomość, pozwala na ich ustalenie. Organ drugiej instancji wskazał wprawdzie, że od ulicy M. istnieje właściwie ustalona linia zabudowy o zróżnicowanej odległości od 15 do 20 metrów, niemniej jednak nie rozważył możliwości wyznaczenia obiektu w oparciu o tą linię linii zabudowy na terenie planowanej przez skarżącego inwestycji.

Istnienie takiego zróżnicowania w linii zabudowy od ulicy M. nie mogło być przeszkodą dla ustalenia warunków zabudowy, ponieważ sytuacje takie rozstrzyga § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przewiduje on bowiem, że "jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego".

Organ drugiej instancji nie rozpatrzył też zarzutu odnoszącego się do niezastosowania przez organ pierwszej instancji przepisu § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. W ocenie skarżącego w przedmiotowym postępowaniu należało zastosować ten przepis, skoro wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z ustępem 1 § 4 tegoż rozporządzenia prowadziłoby do absurdalnych rezultatów.

Nadto, organ drugiej instancji lakonicznie odniósł się do zarzutu naruszenia § 3 cyt. rozporządzenia, stwierdzając iż przeprowadzona analiza zawiera oznaczenie obszaru analizowanego i jest on wyznaczony zgodnie z powołanym przepisem. Zgodnie z postanowieniem przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia obszar brany pod uwagę musi obejmować obszar nie mniejszy niż 50 metrów i jednocześnie nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki. Przepis ten pominięto dokonując ustaleń mających stanowić podstawę dla warunków zabudowy terenu. Szerokość frontu przedmiotowej działki od ulicy Wybickiego nie została przez organ wzięta pod uwagę. Nie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jaką przyjął organ długość frontu działki i jaki zakres obszaru analizowanego został na jej podstawie wyznaczony. Z uzasadnienia wynikało jedynie, iż podstawę ustaleń stanowiły obiekty położone w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki. Nie wynikało natomiast jaki jest ten obszar, wobec czego trudno polemizować z analizą, co do której nie wiadomo jaki obszar obejmowała.

To naruszenie sprawia, iż decyzja wydana została bez przeprowadzenia wymaganego prawem postępowania dowodowego a analiza sąsiedniej zabudowy nie uwzględnia nieruchomości położonej przy ul. W. Na nieruchomości tej znajduje się pawilon, który jest usytuowany w odległości ok. 34 metrów od krawędzi drogi publicznej. Nieruchomość ta znajduje się w odległości mniejszej niż trzykrotna długość frontu przedmiotowej działki. Jak wynika jednak z uzasadnienia nie została ona wzięta pod uwagę. Trudno zaś ustalić dokąd według organu sięgał obszar analizowany i czy przedmiotowa nieruchomość w ogóle była przez organ uwzględniana jako znajdująca się w ramach tego obszaru. Kolejną konsekwencją zawężenia materiału dowodowego było nieuwzględnienie zabudowy od ul. Małachowskiego, do której również zaliczana jest przedmiotowa nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest łączne spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 717). Jeden z nich, wymieniony w pkt 1 stanowi, że wydanie decyzji jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Na mocy delegacji ustawowej wynikającej z art. 61 ust. 6 ustawy Minister do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Wśród wymagań dotyczących nowej zabudowy znalazły się wymagania dotyczące ustalenia linii zabudowy.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wydanym w ramach wspomnianej delegacji, obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Okolicznością bezsporną jest, że działka, której dotyczy wniosek nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z dniem 31 grudnia 2003r. utracił moc obowiązujący uprzednio plan a do chwili obecnej nie uchwalono nowego. W tych warunkach planowana zabudowa działki wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Oceniając przesłanki do jej wydania konieczne stało się m.in. ustalenie czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie wyznaczenia linii zabudowy wg kryterium określanym w rozporządzeniu.

Analiza oceny stanu faktycznego doprowadziła do wniosku, że ustalając linię zabudowy według zasad określonych w rozporządzeniu nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji, gdyż wyznaczone linie zabudowy nie pozwalają na lokalizację inwestycji na terenie działki.

Z załączonej mapy obszaru analizowanego wynika, że działka skarżącego mieści się w pasie sąsiadującym z ulicą W., ograniczonym prostopadle do tej ulicy ulicą M. (w miejscu załamania prostego przebiegu

ul. W. na wysokości cmentarza). W pierwotnym planie miejscowym przewidywano tzw. trasę średnicową, stąd najbliższe zabudowania w stosunku do tej ulicy znajdują się w odległości od 58 – 76m. (przy czym linia zabudowy garaży zlokalizowana jest w odległości 58m od krawędzi jezdni ul. W.). Dokonując przedłużenia istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich okazało się, że teren inwestora znajduje się poza obszarem wyznaczonym przez linie zabudowy wyznaczone przez budynki na działkach sąsiednich.

W tych warunkach należało ocenić czy należało poszukiwać innych sposobów ustalenia linii zabudowy.

Według § 4 pkt 4 rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Analiza określona w tym przepisie obejmuje analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Według definicji zawartej w § 2 rozporządzenia przez cechy zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektury obiektów, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu.

W ocenie Sądu organ dokonując ustaleń o braku możliwości zlokalizowania nowej zabudowy nie naruszył prawa.

Zabudowa sąsiednich działek dostępnych z tych samych dróg publicznych pozwoliła na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m.in. ustalenia linii zabudowy co jest warunkiem określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wyznaczając linie zabudowy kierowano się zaleceniami wynikającymi z § 4 ust. 1 rozporządzenia przez przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Było to możliwe, gdyż działki sąsiednie były zabudowane w sposób pozwalający na określenie linii zabudowy. Nie było więc konieczne dla wyznaczenia linii nowej zabudowy poszukiwanie innych sposobów ustalania tej linii. W obszarze analizowanym brano pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością skarżącego ale też będące w dalszym sąsiedztwie. Okazało się jednak, że w stosunku do ulicy W. odległości budynków były większe niż 58 m do 76 a w stosunku do ul. M. od 15-20m.

Według § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązują linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku który znajduje się znajdujące się w większej odległości od pasa drogowego.

Oznacza to, że ustalając linię zabudowy dla projektu skarżącego należało przyjąć odległość od ul. W. – 76m, a od ul. M. 20m. Gdyby jednak uznać wariant najbardziej korzystny dla skarżącego rozważany przez pryzmat funkcji budynku jako obiektu usługowego, to, w odniesieniu do ul. W. byłaby to odległość 58m. Taki wariant ustalenia linii zabudowy pozostawałby jednak w sprzeczności z zasadą wynikającą z § 4 ust. 1 rozporządzenia, gdyż wyznaczona linia nie stanowiłaby przedłużenia linii zabudowy na działkach sąsiednich lecz wyłącznie byłaby stałą odległością od ul. W. z uwagi na krzywiznę w przebiegu ulicy W.

W tych okolicznościach pozostaje do rozważenia czy krzywizna ulicy ma wpływ i ewentualnie uzasadnia przyjęcie innego rozwiązania ustalenia linii zabudowy, spełniając wymagania wynikające z § 4 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia.

W § 3 ust. 1 rozporządzenia analiza dotyczy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu a więc gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia).

Należy podkreślić, że przewidziane w § 4 ust. 4 rozporządzenia dopuszczenie wyznaczenia linii zabudowy według innych zasad niż określone w ust. 1 tego paragrafu musi być traktowane jako wyjątek. Zasadą określoną w § 4 ust. 1 rozporządzenia jest wyznaczenie linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Gdyby wolą podmiotu wypełniającego delegację ustawową było traktowanie na równych zasadach dopuszczenia innych możliwości wyznaczenia linii zabudowy, zostałoby to wyrażone wprost. Nie ma też podstaw do przyjęcia, że minister ustalając szczegółowe warunki i sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy przekroczył upoważnienie ustawowe, określając jako zasadę tę, którą wyrażono w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością przyjmowania jako wyjątku dopuszczenia ustalenia linii zabudowy według innych zasad jest też to, że dopuszczenie innych reguł mogło zagrażać właściwemu kształtowaniu ładu przestrzennego, a więc realizacji zasadniczego celu ustawy. W tych okolicznościach należy uznać, że tylko wtedy, gdy nie ma możliwości ustalenia linii zabudowy według zasad określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia, należy stosować rozwiązanie z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Uwzględniając wyniki analizy określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia przy odczytaniu zawartych tam pojęć, zgodnie z definicją legalną zawartą w § 2 rozporządzenia w rozpatrywanej sprawie nie ma takiej potrzeby, stąd Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ.

Skarżący podkreślał, że załamanie ul Wybickiego wypacza sens określenia linii zabudowy wobec zabudowy sąsiedniej, gdyż zanadto oddala linię zabudowy od drogi. Kierując się tymi samymi zasadami, przy sytuowaniu obiektu z drugiej strony krzywizny drogi doszłoby do konieczności lokalizacji obiektu na drodze.

Zarzut skarżącego z przedstawioną argumentacją nie znajduje uzasadnienia i nie rodzi obaw wydania decyzji sprzecznej z prawem.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy decyzje muszą być zgodne z przepisami odrębnymi. W takiej sytuacji, gdy linia zabudowy wytyczałaby ewentualną zabudowę w obszarze linii rozgraniczających drogi, naruszałoby to przepisy o drogach publicznych. Nie byłoby zatem uzasadnionej obawy o konieczności wydania decyzji o warunkach zabudowy w obszarze linii rozgraniczających drogi.

Skarżący zarzucił też niedostateczną analizę wniosku i zarzutów zawartych w odwołaniu przez brak odniesienia się organu do linii zabudowy wyznaczonej przez zabudowę wzdłuż ul M.

Należy zgodzić się z zarzutem, że organ w sposób bardzo ogólnikowy rozważył sprawę. Organ wykazał, że linie zabudowy usytuowane według zasad określonych w rozporządzeniu eliminują możliwość wydania pozytywnej decyzji. Szersze uzasadnienie i wszechstronne rozważania byłyby pożądane ale nie miałyby jednak wpływu na treść decyzji.

Należy mieć na uwadze szczególne usytuowanie działki skarżącego. Mieści ona przy zbiegu dwóch ulic (W. i M.). Taki układ determinuje co do zasady wytyczenie linii zabudowy w odniesieniu do obu ulic. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego nie może to być analiza nie uwzględniająca wszystkich okoliczności. Sąsiedztwo dwóch ulic powoduje konieczność zakreślenia linii zabudowy w odniesieniu do obu ulic, przy czym jeżeli, już jedna linia eliminuje możliwość zabudowy, wytyczenie drugiej nie ma wpływu na treść decyzji. W przypadku braku planu miejscowego decyzja zastępuje plan, zatem w sytuacji sąsiedztwa dwóch ulic ustalona odległość od obu ulic pozwala na właściwe wytyczenie linii zabudowy. Należy bowiem mieć a uwadze, że tylko przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwolą na ustalenie właściwej linii zabudowy w odniesieniu do dróg publicznych. Przepisy praw budowlanego, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) określają wymagania dotyczące sytuowania obiektów budowlanych od granicy działki ale wyłącznie z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie brak rozważań w odniesieniu do linii narzuconej przez zabudowę przy ul. Małachowskiego nie miało wpływu na treść decyzji, gdyż już linia w stosunku do ulicy W. uniemożliwiała wydanie warunków zabudowy. W tych okolicznościach zgodnym z ustalonym stanem faktycznym jest stwierdzenie organu, że wyznaczone linie zabudowy uniemożliwiają lokalizację obiektu na spornej działce, gdyż wykraczają poza jej obszar.

W tym miejscu należy wskazać, że pomimo zasadnych zarzutów dotyczących niedostatecznego rozprawienia się z uwagami zawartymi w odwołaniu i naruszeniu art. 8 kpa i 107 kpa, ostatecznie decyzja organu odpowiada prawu, a naruszenie zasad procedury nie miało wpływu na wynik postępowania.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 9 kpa przez brak współpracy organu ze skarżącym. W ramach obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych nie mieści się wskazywanie wnioskodawcy jak ma określać swoje żądania, by uzyskać pozytywną decyzję. Kierowanie wniosków i zgłaszanie żądania podjęcia decyzji w indywidualnej sprawie jest wynikiem dyspozytywnej woli i suwerennym prawem podmiotu występującego o wydanie decyzji.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut podjęcia zwieszonego postępowania po upływie roku. Ewentualna opieszałość organów w podejmowaniu określonych czynności jest możliwa do eliminowania w innym postępowaniu.

Odnośnie do ustalenia obszaru analizowanego, został on wyznaczony, zakreślony i obejmuje obszar pozwalający na analizę funkcji i cech zabudowy. Brak określenia konkretnych wymiarów nie dyskredytuje jego, skoro jest możliwa wzrokowa ocena odpowiednich proporcji.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.