Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1158/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 2 marca 2012 r. w przedmiocie umieszczenia dzieci w zawodowej rodzinie zastępczej pełniącej funkcje pogotowia rodzinnego postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Skarżący P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. WSA w Gliwicach przekazał skargę Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej oraz poinformował, że sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest WSA w Krakowie.

Kolejno w dniu 29 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej przekazał ww. skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi.

Zarządzeniem z dnia 19 października 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie skarżonego organu oraz skarżonej decyzji (data, znak) – w terminie tygodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało przesłane przesyłką poleconą na adres wskazany w skardze. Przesyłka pocztowa została zwrócona przez urząd pocztowy do tut. Sądu dnia 17 listopada 2017 r. z adnotacją o nie podjęciu jej w terminie. Zgodnie z art. 73 § 4 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 139, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 7 listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem Sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).

Przepis art. 57 § 1 p.p.s.a. określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, iż skarga poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 P.p.s.a.) powinna również zawierać m.in.: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy.

Ze skargi P. K. nie wynikało natomiast, jaki akt oraz jaki organ on skarży. Dlatego też, zarządzeniem z dnia 19 października 2017 r. wezwano go do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie skarżonego organu oraz skarżonej decyzji (data, znak), w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie przesłano listem poleconym, na adres wskazany w skardze. Przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną w trybie wynikającym z art. 73 § 4 w zw. z § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). W przypadku nie odebrania przesyłki pocztowej, doręczenie uważa się za dokonane skutecznie w ostatnim dniu terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. Skutek doręczenia w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. Sąd w tym zakresie nie musi podjąć żadnych dodatkowych czynności, w celu potwierdzenia doręczenia. W niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło dnia 7 listopada 2017 r., ponieważ pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej (tzw. awizo), jak wynika z adnotacji na kopercie zwróconej przesyłki, miało miejsce dnia 24 października 2017 r., a adresat przesyłki nie odebrał w terminie.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie termin do uzupełnienia żądanych braków, upłynął skarżącemu dnia 14 listopada 2017 r. Jak wynika z ustaleń sądu termin ten upłynął bezskutecznie, bowiem skarżący nie uzupełnił żądanych braków.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.