Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2153/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 134, art. 141 par. 1, art. 142, art. 149 par. 1 i par. 4, art. 151
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r., nr [...], o wznowieniu postępowania administracyjnego.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy.

Prezydenta [...] postanowieniem z [...] maja 2019 r., nr [...], wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego o pow. [...] m2 oznaczonego jako działka nr [...] w obrębie [...], uregulowana w KW nr [...], położona w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższą decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Prezydent [...] ustanowił na rzecz U. M. na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do opisanego wyżej gruntu.

Dodał, że z zaświadczenia wydanego przez Sąd Powiatowy [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z [...] stycznia 1951 r., nr [...], wynika, że tytuł własności nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] uregulowany był na imię J. i A. małżonków M.. W aktach znajduje się - opatrzone pieczęcią [...] Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej - potwierdzenie złożenia w dniu [...] kwietnia 1958 r. przez J. i A. M. - dawnych właścicieli hipotecznych nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. hip.

nr [...] - wniosku w przedmiocie przejęcia w posiadanie i administrację nieruchomości własnej.

U. M. oświadczeniem z [...] lipca 2010 r. doprecyzowała, że wniosek

z [...] kwietnia 1958 r. został złożony celem przyznania praw do gruntu w trybie obecnie obowiązującego art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Następnie w dniu [...] października 2014 r. przed notariuszem A. H.,

w siedzibie jej Kancelarii Notarialnej w [...] przy ul. [...], zawarta została umowa sprzedaży za numerem Rep. A. nr [...], na mocy której U. M. sprzedała wszystkie przysługujące jej roszczenia w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości J. P. i R. N. w udziałach po [...] części dla każdego z nich.

Zaś w dniu [...] listopada 2014 r. przed P. S. - notariuszem

w [...] zawarta została umowa sprzedaży za numerem Rep. A. nr [...], na mocy której J. P. sprzedał cały przysługujący mu udział w wysokości [...] części w prawach i roszczeniach w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości – E. P..

Następnie Prezydent [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r.,

nr [...], działając na podstawie art. 155 k.p.a., orzekł:

I. zmienić za zgodą stron pkt 1 decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], nadając mu brzmienie: "1. Ustanowić na lat 99 użytkowanie wieczyste do gruntu zabudowanego o pow. [...] m2 oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], położonego w [...] przy ul. [...], na rzecz E. P. w [...] części i R. N. w [...] części";

II. zmienić za zgodą stron pkt 2 decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia

2013 r., nr [...], nadając mu brzmienie: "2. Zwrócić własność budynku mieszkalnego posadowionego na gruncie opisanym w punkcie 1 na rzecz na rzecz E. P. w [...] części i R. N. w [...] części";

III. zmienić za zgodą stron pkt 3 decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia

2013 r., nr [...], nadając mu brzmienie: "3. Ustalić opłatę roczną z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt 1 w wysokości [...] zł netto - stanowiącą 1% ceny gruntu".

Natomiast pozostałe punkty decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia

2013 r., nr [...], pozostały bez zmian.

Następnie w dniu [...] marca 2015 r. przed P. S. - notariuszem

w [...] została podpisana umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste

i przeniesienie własności budynku za numerem Rep. A. [...]. W wykonaniu tej umowy w dniu [...] maja 2015 r. doszło do przekazania budynku przy ul. [...] w [...]. Ze sporządzonego na tą okoliczność protokołu przekazania - przejęcia budynku wynika, że przekazano pięć lokali mieszkalnych, z czego 3 były zamieszkałe,

a dwa stanowiły pustostany.

Organ wskazał, że zgodnie z zapisem w księdze wieczystej KW nr [...] oraz z informacji z rejestru gruntów, działka nr [...] z obrębu [...] stanowi własność [...] i znajduje się w użytkowaniu wieczystym W. K., R. N. i E. P..

Następnie prokurator Prokuratury Regionalnej [...] wnioskiem

z [...] września 2017 r. wniósł sprzeciw wobec ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...].

Prokurator wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, gdyż w jego przekonaniu zaszła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - ponieważ dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Jak wyjaśnił, ww. decyzja została oparta na oświadczeniu z [...] lipca 2010 r. podpisanym przez nieustaloną osobę posługującą się danymi U.M., a nie przez stronę postępowania.

Ponieważ Prokurator powziął wątpliwość co do faktu sporządzenia ww. oświadczenia przez U. M., dlatego też w postępowaniu [...] została ona przesłuchana w charakterze świadka. U. M. oświadczyła, że nie sporządzała takiego oświadczenia i na tym dokumencie nie figuruje jej podpis.

W związku z tym została sporządzona przez biegłego z zakresu badań pisma opinia dotycząca autentyczności podpisu U. M. na oświadczeniu z [...] lipca 2010 r.

Z ekspertyzy tej wprost wynika, że znajdujący się tam podpis o treści "U. M." nie został sporządzony przez nią, ale przez inną nieustaloną dotychczas osobę.

Prezydent [...] - analizując oparty na przesłance art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wniosek Prokuratora Regionalnego [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], jak również dokumentację zgromadzoną w aktach sprawy - uznał, że zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, określona w ww. przepisie.

Podzielił stanowisko Prokuratora Regionalnego [...] zawarte w sprzeciwie z dnia [...] września 2017 r., iż oświadczenie z [...] lipca 2010 r. mające pochodzić od U. M., niewątpliwie stanowiło dowód - na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności, a równocześnie zostało sfałszowane.

Wskazał też, iż zarówno w orzecznictwie jak i literaturze ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wznowienie postępowania nie może nastąpić, jeżeli ani sąd ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji.

Jednak stosownie do treści art. 145 § 2 k.p.a., z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

Prezydent przyznał, że w realiach niniejszej sprawy fakt sfałszowania oświadczenia złożonego rzekomo przez U. M. nie został na dzień dzisiejszy potwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu. Jednak istnieją przesłanki, aby już na obecnym etapie wznowić postępowanie z uwagi na oczywistość fałszerstwa oraz ryzyko wystąpienia poważnej szkody dla interesu społecznego.

Następnie odniósł się do pojęcia oczywistości dokonania fałszerstwa w rozumieniu

art. 145 § 2 k.p.a. podkreślając że nie można pojęcia tego wykładać w sposób czysto literalny, sugerujący, iż tylko i wyłącznie fałszywość dokumentów widoczna na pierwszy rzut oka stanowi o oczywistości fałszerstwa. Uznanie, że fałszerstwo jest oczywiste, a więc jednoznaczne, ewidentne, co do którego brak jakichkolwiek wątpliwości, może wymagać wiedzy fachowej, może też stanowić efekt posłużenia się odpowiednim aparatem bądź metodą dającą wynik nie pozostawiający wątpliwości (wyrok WSA w Gliwicach z 8 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/GI 271/13, wyrok WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/G11118/13).

Wskazał, że sfałszowanie podpisu U. M. na oświadczeniu z [...] lipca 2010 r. - będącym podstawą do wydania decyzji z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] -zostało ustalone w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej [...] w sprawie o sygn. [...].

Dodał, że wznowienie postępowania jest ponadto niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego.

Co prawda w sprzeciwie z [...] września 2017 r. Prokurator Regionalny [...] nie wskazuje argumentów, które potwierdzałyby, iż również ta przesłanka została spełniona, jednak organ dostrzegł jej istnienie z urzędu. Jak bowiem wynika z protokołu przekazania - przejęcia budynku z [...] maja 2015 r., znajdowało się w nim pięć lokali mieszkalnych, przy czym część z nich była zamieszkała przez lokatorów. Oznacza to, że wznowienie postępowania, a w konsekwencji konieczność zbadania, jaki wpływ na wynik sprawy miało dokonane fałszerstwo, może istotnie wpływać na sytuację lokatorów tych lokali mieszkalnych.

W ocenie Prezydenta, wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, tj. interesu lokatorów, którzy zamieszkiwali tam przed przejęciem budynku przez następców prawnych dawnych właścicieli.

Pismem z [...] lipca 2019 r. W. K. wniosła zażalenie (zatytułowane "odwołanie") na postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r., kwestionując rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...].

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze

[...] postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia.

W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast zgodnie z art. 149 § 3 i 4 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), przy czym na postanowienie, o którym mowa

w § 3, służy zażalenie (§ 4).

Następnie Kolegium stwierdziło, że art. 149 § 4 k.pa. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. W tym zakresie przywołało stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych - zgodnie z którym wniesienie zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest dopuszczalne (teza pierwsza wyroku NSA z 20 sierpnia 1998 r., I SA/Po 1847/97; teza pierwsza wyroku NSA z 16 lipca 1997 r., III SA 240/96). Natomiast prawidłowość tego postanowienia może być kwestionowana przez stronę dopiero wraz z odwołaniem od decyzji kończącej wznowione postępowanie (teza pierwsza wyroku NSA z 17 listopada 1997 r., I SA/Wr 224/96).

W konkluzji SKO stwierdziło, że zażalenie W. K. na wskazane wyżej postanowienie Prezydenta [...] jest niedopuszczalne.

Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

[...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła W. K., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów mające wpływ na jego treść, tj.:

1) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 65 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie wniesionego środka odwoławczego strony jako "zażalenie", w sytuacji, gdy organ I instancji pouczył stronę, iż od wydanego postanowienia zażalenie nie przysługuje, co strona podniosła w uzasadnieniu składanego odwołania, a co

w konsekwencji rodziło po stronie organu obowiązek rzeczywistego wyjaśnienia żądania strony oraz ewentualnego przekazania złożonego pisma do sądu administracyjnego, celem rozpoznania go jako skargi;

2) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a. poprzez brak prawidłowego pouczenia strony

o przysługującym jej środku zaskarżenia od postanowienia o wznowieniu postępowania, które jako postępowanie kończące w sprawie podlega zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu wraz ze wskazaniem odpowiednich wytycznych oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga

nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] sierpnia 2019 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. o wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2013 r., nr [...].

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.

Przepis art. 134 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja ta - w myśl art. 144 k.p.a. - ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Podkreślić przy tym należy, że przywołany art. 134 k.p.a. obliguje organ drugiej instancji w pierwszej kolejności do badania dopuszczalności zażalenia. Organ odwoławczy nie jest zatem uprawniony do badania merytorycznej treści odwołania (zażalenia) dopóki nie stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki jego niedopuszczalności. Przy czym cytowany przepis nie określa jakie warunki decydują

o dopuszczalności bądź niedopuszczalności zażalenia, wynikają one jednak z innych przepisów procesowych stanowiących o przedmiocie zaskarżenia i toku postępowania. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, natomiast przesłanki przedmiotowe obejmują brak przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji czy postanowienia w toku instancji.

Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie przysługuje tylko w sytuacji, kiedy z przepisu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne.

Tymczasem postanowienie wydane w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem zażalenia - ponieważ żaden z przepisów k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o wznowieniu postępowania. Przepis art. 149 § 1 k.p.a. stanowi wyłącznie o formie prawnej rozstrzygnięcia kwestii wznowienia postępowania, nie regulując przy tym możliwości zaskarżenia wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.

Odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, gdzie ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia (art. 149 § 4 k.p.a.).

W konsekwencji, w sytuacji wniesienia przez stronę zażalenia na postanowienie, na które zażalenie nie przysługuje, organ odwoławczy zobowiązany jest stwierdzić niedopuszczalność tego zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. -co też w niniejszym przypadku uczynił.

Rolą postanowienia wznawiającego postępowanie administracyjne jest inicjacja postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia, badane są przesłanki wznowienia i w oparciu o dokonane ustalenia organ wydaje nowe rozstrzygnięcie w formie decyzji (art. 151 k.p.a.). Wadliwość postanowienia o wznowieniu postępowania można wykazać dopiero w odwołaniu od decyzji.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący braku prawidłowego pouczenia strony

o przysługującym jej środku zaskarżenia od postanowienia o wznowieniu postępowania. Z treści postanowienia Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. o wznowieniu postępowania wynika, że organ prawidłowo pouczył stronę, iż od tego postanowienia zażalenie nie przysługuje.

Sąd nie podziela zaprezentowanego w skardze stanowiska prof. T. W. że postanowienie o wznowieniu postępowania należy do kategorii postanowień, które rozstrzygają sprawę co do istoty. Oznaczałoby to bowiem, że na mocy art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na postanowienie

o wznowieniu postępowania.

Sąd natomiast w pełni podziela prezentowane zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie stanowisko, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym, nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie ( zob. postanowienie NSA z 31 stycznia 1996 r., I SA 1493/95, wyrok NSA z 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, s.608).

Zgodnie z art. 142 k.p.a. prawidłowość podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania może być przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji - na co słusznie w zaskarżonym postanowieniu zwrócił uwagę organ odwoławczy.

Sąd w pełni podziela również jednolite i ugruntowane orzecznictwo, że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 102/17, stwierdził, że na postanowienie o wznowieniu postępowania nie służy ani zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego.

Także w doktrynie wskazuje się, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości zażalenia od postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują również skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, s.607).

Niezrozumiały jest sformułowany w pkt 1 zarzut skargi dotyczący błędnego zakwalifikowania przez SKO wniesionego środka odwoławczego strony jako "zażalenia."

Wskazać należy, że w myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zaś zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Skoro z treści zażalenia (zatytułowanego "odwołanie") wynikało, że skarżąca kwestionuje postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r., to SKO zasadnie uznało pismo skarżącej zatytułowane "odwołanie" jako zażalenie, gdyż tylko taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia. Natomiast odwołanie stanowi środek zaskarżenia przysługujący od decyzji administracyjnej wydanej na późniejszym etapie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, tj. od decyzji organu

I instancji wydanej na podstawie art. 151 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom skarżącej SKO nie musiało precyzować jej żądania zawartego w zażaleniu (zatytułowanym "odwołanie") - gdyż z jego treści jasno wynikało, że nie zgadza się ona z postanowieniem Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r.

Jak wykazano wyżej na postanowienie o wznowieniu postępowania skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Kolegium słusznie zatem nie przekazało zażalenia (zatytułowanego "odwołanie") do sądu administracyjnego, gdyż skarga taka podlegałaby przez sąd odrzuceniu z przyczyn formalnych.

Podkreślenia wymaga, że okoliczności związane z meritum sprawy podnoszone w zażaleniu (zatytułowanym "odwołanie), czy też w skardze do sądu administracyjnego, skarżąca będzie mogła podnosić w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Natomiast podnoszenie tych okoliczności na etapie postanowienia

o wznowieniu postępowania jest bezskuteczne, gdyż ten etap postępowania ma jedynie charakter proceduralny, prowadzący do następnego etapu postępowania wznowieniowego - czyli merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120 i art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.