Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 974/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania drugoinstancyjnego w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...], Wójt Gminy , w trybie art. 113 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwanej: "Kpa"), na wniosek spółki A. sp. z o.o. z/s, wyjaśnił wątpliwości co do treści swojej decyzji z [...] lutego 2013 r. nr [...].

W piśmie z [...] lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło szereg podmiotów, w tym Wójta Gminy , o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia.

Decyzją (taką posłużono się formą prawną rozstrzygnięcia) z [...] marca 2016 r. nr [...], Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia

i poleciło dręczyć ją szeregu podmiotom, w tym Wójtowi Gminy . W dniu 14 kwietnia 2016 r. Wójt wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], SKO "umorzyło postępowanie drugoinstancyjne" uznając, że Wójtowi nie przysługiwał status strony postępowania administracyjnego. Decyzję polecono doręczyć szeregu podmiotom, w tym pełnomocnikowi Wójta Gminy oraz samej Gminie .

Powyższe rozstrzygnięcie Gmina zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, kwestionując stanowisko organu odwoławczego

o braku po jej stronie interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona postępowania. Wskazano, że posiada w obszarze oddziaływania inwestycji nieruchomości, na które może ona potencjalnie oddziaływać. Podano, że Wójt w postępowaniu administracyjnym występował jedynie jako przedstawiciel Gminy, któremu uniemożliwiono przedstawienie stanowiska w kwestii interesu prawnego reprezentowanej Gminy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Postępowanie sądowe wszczynane jest z inicjatywy uprawnionego podmiotu. W myśl art. 50 § 1 Ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny legitymujący stronę postępowania wymaga wskazania przepisu uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Musi to być własny, indywidualny i aktualny interes danego podmiotu. Wymaga on stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Wnoszący skargę musi działać bezpośrednio we własnym imieniu i mieć roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r. sygn. OPS 9/96 oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz (do art. 50). wyd. V. LexisNexis 2011).

Nie ulega wątpliwości, że Gmina ani Wójt Gminy nie brali udziału

w charakterze strony w postępowaniach administracyjnych dotyczących wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzję tą wydał bowiem Wójt Gminy , działający jako organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 5 § 2 pkt 3 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej zwanej: "Kpa") i art. 60 ust. 1 Upzp, który we władczy sposób rozstrzygnął indywidualną sprawę z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Zatem z oczywistych względów nie mógł jednocześnie występować w roli strony prowadzonych przez siebie postępowań. Stroną nie mogła być także Gmina , do zadań której należą lokalne sprawy planowania i zagospodarowania przestrzennego załatwiane przez jej organ wykonawczy – wójta (por. uchwały NSA z 9 października 2000 r. sygn. OPK 14/00; uchwałę NSA z 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/2003; uchwałę NSA z 16 lutego 2016 r. sygn. I OPS 2/15; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2008 r. sygn. K.32/08). Biorąc zaś pod uwagę dyspozycję art. 113 § 2 Kpa, Wójt ani Gmina nie mogli być również stronami postępowania w sprawie o wyjaśnienie postanowieniem z [...] października 2013 r. wątpliwości co do treści wydanej przez Wójta decyzji.

Zaskarżone postanowienie wydano w toku nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Krąg stron tych postępowań określa art. 28 Kpa, do którego wprost nawiązują dyspozycje art. 113 § 2 i art. 157 § 2 w zw. z art. 126 Kpa. Zgodnie z tymi przepisami, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28). Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji (art. 113 § 2). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [postanowienia] wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2). Wprawdzie krąg stron postępowania zwyczajnego i nadzwyczajnego nie musi pod względem podmiotowym pokrywać się, chociażby ze względu na możliwą sukcesję generalną albo singularną, jednak zawsze konieczne jest dokonanie oceny statusu danego podmiotu przez pryzmat art. 28 Kpa.

Jak już podano, Gmina nie była i nie mogła być stroną postępowania w sprawie nie tylko ustalenia warunków zabudowy, ale też dotyczącego rozstrzygnięcia wpadkowego zagadnienia o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji o warunkach zabudowy. Brak jest również podstawy prawnej do różnicowania sytuacji procesowej Gminy i formułowania takiej wykładni art. 28 Kpa, która prowadziłaby do rozszerzenia kręgu stron nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia i przyjęcia, że Gmina bądź Wójt, którzy nie mogli być stroną postępowania zwyczajnego, mogliby stać się (być) stroną postępowania nadzwyczajnego. W takiej bowiem sytuacji podmiot wydający postanowienie w postępowaniu zwyczajnym (Gmina/Wójt) - dokonujący wykładni swojej decyzji, uzyskałby instrumenty prawne do pośredniego zaskarżania własnego rozstrzygnięcia, skoro w postępowaniu o stwierdzenie nieważności postanowienia przedmiotem oceny legalności jest właśnie to rozstrzygnięcie. Gmina, ani reprezentujący ją jako organ wykonawczy Wójt, będący jednocześnie organem administracji publicznej w rozumieniu Kpa, nie mają bowiem własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogliby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego, o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygnął organ tej jednostki samorządu terytorialnego. Wydawanie decyzji administracyjnych przez organy samorządu terytorialnego, jak też dokonywanie ich wiążącej (autentycznej) wykładni, ma służyć realizacji interesu prawnego stron postępowania, a nie realizacji samodzielności jednostki samorządu terytorialnego. Samorząd terytorialny nie ma własnych i suwerennych zadań i praw, lecz wykonuje zadania państwa (własne lub zlecone), które nie zostały zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla innych organów administracji publicznej. W tym celu został wyposażony we władztwo publiczne i jest częścią władzy wykonawczej w państwie. Ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze postępowania sądowego (por. uchwałę NSA z 16 lutego 2016 r. I OPS 2/15). Tak jest w przypadku spraw z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446) oraz art. 3 ust. 1 Upzp, określającego je jako zadania własne gminy służące zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, a tym bardziej jeżeli chodzi o kwestię incydentalną, jaka pojawiła się w toku takiego postępowania. Z tych powodów nie można Gminy uznać za podmiot legitymowany w rozumieniu art. 50 § 1 Ppsa do wniesienia skargi, która, jako pochodząca od podmiotu nieuprawnionego, jest niedopuszczalna "z innych względów", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Gmina nie ma bowiem własnego, podlegającego ochronie indywidualnego interesu prawnego do zaskarżenia nie tylko decyzji o warunkach zabudowy, ale też postanowienia interpretacyjnego oraz postanowienia wydanego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia jego nieważności, chociażby należące do niej nieruchomości znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy. Nie mogła brać udziału w żadnym z tych postępowań jako strona w rozumieniu art. 28 Kpa. Z tych powodów skarga podlega odrzuceniu.

Uznanie skargi za niedopuszczalną uniemożliwiło nadanie sprawie dalszego biegu

i wyłączyło możliwość oceny trafności podniesionych przez Gminę zarzutów tak co do prawidłowości ustalenia przez SKO podmiotu występującego

z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (Wójta czy Gminy), jego interesu prawnego i umocowania pełnomocnika odwołującego się (choć w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo do reprezentowania obu tych podmiotów), jak i legalności podjętego rozstrzygnięcia odwoławczego w kontekście treści art. 138 § 1 pkt 3 Kpa oraz decyzji Kolegium z 24 marca 2016 r. nr SKO.415.73.2016 o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia interpretacyjnego w kontekście treści art. 158 § 1 w zw. z art. 126 i art. 113 § 2 Kpa.

Sąd zwraca również uwagę, że fakt doręczenia danemu podmiotowi postanowienia administracyjnego nie oznacza przyznania mu statusu strony i nie uprawnia do wniesienia skargi, gdyż o przymiocie tym decydują warunki określone w art. 28 Kpa

i art. 50 § 1 Ppsa, a nie czynność techniczna doręczenia aktu administracyjnego. Jeżeli natomiast w danej sprawie zachodziłaby konieczność ochrony praworządności Gmina może zwrócić się o podjęcie stosownych czynności, nie wyłączając wniesienia skargi, do właściwego prokuratora.