Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 703/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt 1 lit.a i c, art. 134 par.1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 a ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 93 poz 768
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jednolity.
article: art.162
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka(spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych uprawniającego do zwolnienia wynikającego z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że 2 lipca 2013 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w S. - Wydział I Cywilny z dnia 7 czerwca 2013 r. o sygn. akt I Ns 880/12, stwierdzające, że spadek po H. T.– M., zmarłej [...] r., nabył w całości syn – M. T.

Postanowienie to uprawomocniło się dnia 29 czerwca 2013 r.

Ze względu na fakt, że spadkobierca w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się wymienionego orzeczenia nie złożył zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych uprawniającego do zwolnienia z podatku od spadków i darowizn, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., pismem z dnia 3 stycznia 2014 r., wezwał spadkobiercę do złożenia zeznania podatkowego i wykazania masy spadkowej.

W dniu 9 stycznia 2014 r. wpłynęło do organu podatkowego pismo M. T. z prośbą o "przywrócenie terminu do złożenia zeznania SD-Z2, który upłynął 29 grudnia 2013 r." We wniosku tym podatnik wskazał, że wielokrotnie był

w Urzędzie Skarbowym i próbował złożyć zgłoszenie, jednak zawsze brakowało jakiegoś dokumentu. Po zgromadzeniu wszystkich dokumentów podatnik był przekonany, że złożył przedmiotowe zgłoszenie i wyjechał do A. Jednocześnie, M. T. zaznaczył, że leczy się [...], a w okresie świąteczno-noworocznym przyjmuje większą ilości leków a., co obniża jego możliwości sprawnego myślenia.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. - na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej - odmówił podatnikowi wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, warunkującego możliwość skorzystania ze zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków

i darowizn. Organ I instancji wskazał, że termin do złożenia zgłoszenia nabycia spadku SD-Z2 jest terminem materialnoprawnym, zaś przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują przywrócenia takiego terminu, w związku z czym prowadzenie postępowania w sprawie jego przywrócenia byłoby od bezprzedmiotowe.

Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. M.T. złożył zażalenie (błędnie zatytułowane jako odwołanie) na wymienione postanowienie do Dyrektora Izby Skarbowej w S., wnosząc o jego uchylenie oraz o "uznanie 1 próby złożenia zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych w dniu 7 listopada 2013 r. za właściwy termin złożenia zgłoszenia". Podatnik wskazał, że w dniu 7 listopada 2013 r. udał się do organu podatkowego w celu złożenia zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych, a jego intencją było skorzystanie ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn. W siedzibie organu został poinstruowany o konieczności uzupełnienia braków tego zgłoszenia. Według podatnika, taka sytuacja powtórzyła się jeszcze dwukrotnie w listopadzie, co było o tyle kłopotliwe, że podatnik w tym czasie był w trakcie leczenia psychiatrycznego i kuracji p.

W rezultacie, kiedy stronie udało się skorygować zgłoszenie, upłynął sześciomiesięczny termin do jego złożenia, tymczasem podatnik był przekonany,

że liczy się moment, kiedy po raz pierwszy udał się do organu podatkowego.

W związku z powyższymi okolicznościami, strona wyraziła poczucie krzywdy stwierdzając, że pracownicy organu podatkowego powinni ją powiadomić o upływie terminu do złożenia zgłoszenia.

Po ocenie okoliczności faktycznych i stanu prawnego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowił utrzymać w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.

Organ odwoławczy podkreślił następnie, że uchybienie terminu z art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ma charakter nieodwracalny. Konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności, termin ten może by przywrócony tylko i wyłącznie przepisem ustawy.

W omawianej ustawie podatkowe ustawodawca nie przewidział możliwości przywrócenia tego terminu.

Ponieważ termin na złożenie zgłoszenia, określony w art. 4a cytowanej ustawy, jest terminem materialnym, niedopuszczalne jest zatem, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S., orzekanie w przedmiocie jego przywrócenia. Niedopuszczalność ta obejmuje zarówno podjęcie rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu jak też o odmowie jego przywrócenia. Z tego też względu nie może być prowadzone postępowanie w celu zbadania istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenia tego rodzaju terminu. Postępowanie takie jest zatem bezprzedmiotowe.

W przedmiotowej sprawie postanowienie o nabyciu praw do spadku zostało ogłoszone dnia 7 czerwca 2013 r. i stało się prawomocne z upływem terminów

do wniesienia apelacji. W rozpoznawanym przypadku postanowienie uprawomocniło się 29 czerwca 2013 r. Zatem termin do złożenia zgłoszenia SD-Z2 upłynął z dniem

29 grudnia 2013 r.

W związku z podnoszoną argumentacją, organ odwoławczy wskazał, że zasada udzielania informacji o przepisach prawa podatkowego nie oznacza powinności organów podatkowych do czuwania nad przebiegiem zachowania i czynności podatnika w sprawach, które jego osobiście dotyczą, a następnie podkreślił, że brzmienie art. 4a ustawy jest jednoznaczne i nie powinno budzić wątpliwości w jego rozumieniu.

Skargą z 20 maja 2014 r. strona zaskarżyła powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W skardze zarzucono:

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy przez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie art. 61 i art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, sprowadzające się do niewszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych w związku ze złożeniem w dniu 7 listopada 2013 r. formularza zgłoszenia, niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie oraz zwrocie przedmiotowego formularza, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wymienionych przepisów winno prowadzić do wszczęcia na wniosek strony postępowania administracyjnego;

- naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy właściwe jego zastosowanie winno doprowadzić do udzielenia skarżącemu pełnej informacji o skutkach podejmowanych przez niego czynności, tj. zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych.

Strona opisała stan faktyczny sprawy, a następnie powołując art. 61 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 7 czerwca 1999 r. o sygn. akt I SA/Ka 2038/97 wskazała, że dla rozważanej kwestii nie ma istotnego znaczenia stwierdzenie przez organ administracji, że jej żądanie nie spełniało warunków formalnych. Natomiast w przypadku ich wykrycia, organ administracji powinien wezwać stronę do uzupełnienia braków podania w trybie określonym w art. 63 § 2, niemniej jednak dniem wszczęcia postępowania będzie dzień doręczenia organowi pierwszego pisma w sprawie, a nie dzień uzupełnienia braków formalnych tego pisma.

Ponadto, według skarżącego, w sytuacji uznania przez organ, że istnieją przeszkody do wszczęcia postępowania administracyjnego, winien on - zgodnie

z art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - wydać postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania. Przeszkoda wszczęcia postępowania musi być jednak znana już w chwili złożenia wniosku, a więc w istocie musi wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

w danej sprawie.

W związku z powyższym, zdaniem podatnika, złożenie przez niego w dniu

7 listopada 2013 r. w Urzędzie Skarbowym w S. zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (SD-Z2) winno skutkować jego przyjęciem,

co jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego na wniosek. Skarżący podniósł również, że fakt złożenia przedmiotowego wniosku przed upływem sześciomiesięcznego terminu na dokonanie zgłoszenia - nawet w sytuacji, gdy zawiera on braki - powinno być uznane za przerwanie biegu terminu do skorzystania z przewidzianej w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn ulgi.

Dalej skarżący wskazał, że nie zostało mu doręczone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, ani nie został on wezwany przez organ do uzupełnienia braków zgłoszenia w trybie art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego z pouczeniem o skutkach ich nieusunięcia. Natomiast z uwagi na okoliczność, że kilkukrotnie w organie podatkowym przedstawiał wypełniony formularz, miał prawo uznać, że dopełnił ciążącego na nim obowiązku.

Ponadto, skarżący zaznaczył, że na żadnym etapie postępowania nie został poinformowany, że podjęte przez niego działania nie skutkowały przerwaniem biegu terminu do skorzystania z ulgi.

Strona powołała następnie w skardze art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazując, że organ administracji jest zobowiązany do informowania stron zarówno o przepisach prawa dotyczących postępowania, jak i o przepisach prawa materialnego dotyczących rozpatrywanej sprawy.

Następnie, powołując się na tezę pierwszą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 1997 r. o sygn. akt SA/Lu 2087/07 skarżący podkreślił, że obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, a jego naruszenie należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji.

W dalszej treści skargi nawiązano do pojęcia "szkody" w rozumieniu art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego i wskazano, że najkorzystniejsze dla skarżącego byłoby wniesienie pisma za pomocą operatora pocztowego.

Strona podniosła także, że nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji złożenia zgłoszenia osobiście, gdyż żaden przepis nie obliguje do stosowania takiej,

a nie innej metody wnoszenia pism do urzędu.

Niezależnie od powyższego, zarzucono organom podatkowym obu instancji,

że w toku postępowania nie ustaliły, który pracownik naniósł wskazywane przez skarżącego adnotacje, co uniemożliwiło ustalenie prawidłowego przebiegu zdarzeń. Natomiast brak w aktach sprawy śladu potwierdzającego próbę złożenia zgłoszenia nie może skutkować domniemaniem, że zdarzenie to nie miało miejsca.

W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, niezasadne jest ponoszenie przez niego konsekwencji nieprzyjęcia przez pracownika urzędu skarbowego przedmiotowego formularza zgłoszenia, przy jednoczesnym niewystarczającym poinformowaniu go o możliwych skutkach danego zdarzenia.

Z uwagi na przedstawioną powyżej argumentację strona uznała wniesienie przedmiotowej skargi za uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), a w szczególności, czy nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.). Przy czym, orzekając w granicach danej sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność wydania w opisanych okolicznościach sprawy, postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych uprawniających do skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 93, poz. 768 ze zm., dalej: u.p.s.d.).

Poza sporem pozostaje, że postanowienie Sądu Rejonowego w S. - Wydział I Cywilny z dnia 7 czerwca 2013r., sygn. akt I Ns 880/12, prawomocne w dniu 29 czerwca 2013 r., stwierdza, że spadek po zmarłej w dniu 3 grudnia 2012 r. H. E. T. – M., na podstawie ustawy, nabył wprost w całości syn – M. A. T.

Powodem wydania przez organy podatkowe wskazanych na wstępie postanowień był charakter terminu, którego przywrócenia domagał się skarżący.

W tym miejscu wskazać należy, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły,

że termin złożenia zgłoszenia SD-Z2 ma charakter materialny. Zgodnie bowiem

z treścią art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. zwolnieniu od podatku od spadków i darowizn podlega nabycie w drodze dziedziczenia własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą to nabycie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 (pierwszy z tych przepisów odrębnie określa datę, od której liczony jest termin w sytuacji, gdy nabywca dowiedział się o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, drugi zaś określa przypadki, w których nie występuje obowiązek zgłoszenia).

Złożenie zgłoszenia SD-Z2 w terminie wskazanym w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest warunkiem skorzystania ze zwolnienia.

Zwolnienie podatkowe jest instytucją prawa materialnego. Wobec tego, przepisy określające warunki zwolnienia, stanowiące element tej instytucji, także są przepisami prawa materialnego. Niespełnienie warunku terminowego złożenia zgłoszenia SD-Z2 powoduje, że zwolnienie podatnikowi nie przysługuje. Jest to więc skutek, który powstaje w sferze materialnoprawnej podatnika, sprawiając, że nie może skorzystać z uprawienia, jakim jest zwolnienie podatkowe. Innymi słowy, złożenie zgłoszenia po terminie nie wywołuje efektu w postaci powstania prawa do skorzystania przez podatnika ze zwolnienia, przewidzianego w. 4a u.p.s.d.

Uchybienie terminowi na złożenie zgłoszenia SD-Z2 nie wywołuje natomiast żadnych ujemnych dla podatnika skutków procesowych, ponieważ z samym złożeniem zgłoszenia nie łączą się żadne skutki tego rodzaju. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 162 § 4 Ordynacji podatkowej, instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 162 § 1-3 tej ustawy, ma zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych.

Stosownie do powyższego, termin na złożenie zgłoszenia SD-Z2, określony

w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., jako termin prawa materialnego, jest nieprzywracalny.

Z uwagi na fakt, że nie ma do niego zastosowania instytucja przywrócenia terminu, niedopuszczalne jest orzekanie w przedmiocie jego przywrócenia. Niedopuszczalność ta obejmuje zarówno podjęcie rozstrzygnięcia o przywróceniu terminu, jak też odmowę jego przywrócenia. Skoro termin prawa materialnego jest nieprzywracalny, to nie może być także prowadzone postępowanie, w celu zbadania istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie tego rodzaju terminu. Postępowanie takie jest bowiem bezprzedmiotowe, a bezprzedmiotowość postępowania w sprawie przywrócenia omawianego terminu wynika już z samej istoty wniosku złożonego przez stronę, istnieje od początku, od momentu złożenia wniosku i jest oczywista, widoczna "na pierwszy rzut oka", nie wymaga czynienia jakichkolwiek ustaleń dla stwierdzenia jej istnienia (vide np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 675/07, Lex nr 368173; w Warszawie z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 434/08, LEX nr 489485 i z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. Akt III SA/Wa 2336/08, LEX nr 496160; w Gdańsku z dnia 12 marca 2009 r., sygn. Akt I SA/Gd 897/08, LEX nr 493565; w Krakowie z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 147/10, LEX nr 749175). Natomiast, sama okoliczność, czy strona uchybiła czy nie uchybiła terminowi do zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia może być przedmiotem oceny organów podatkowych, lecz w postępowaniu, dotyczącym ustalenie wysokości podatku od spadków i darowizn, a więc w postępowaniu wymiarowym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 377/10, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2, zastosowanie ma przepis art. 165a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygnięcie przewidziane w części dyspozytywnej przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej,

tj. odmowa wszczęcia postępowania, nie jest uzależnione od uznania organu administracji lecz stanowi obligatoryjne następstwo stwierdzenia przez organ przesłanek w tym przepisie wyszczególnionych. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi zatem obowiązek organu administracji w przypadku zaistnienia opisanej w tym przepisie sytuacji.

Z tych też względów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu odwoławczego oraz organu pierwszej instancji uznać należy za zasadne i znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawa.

Odnosząc się następnie do zarzutów skargi wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że formularz SD-Z2 został złożony przez skarżącego w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 10 lutego 2014 r., a zatem po skierowaniu do podatnika przez organ (w dniu 3 stycznia 2014 r.) wezwania do złożenia tego zeznania podatkowego i wykazania masy spadkowej.

Kserokopię powyższego zgłoszenia wraz z adnotacją o jego złożeniu w Urzędzie Skarbowym w S. podatnik wskazał jako załącznik do swojego odwołania z 10 lutego 2014 r. od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z 3 lutego 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych uprawniających do skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 4a u.p.d.f.

Mając na uwadze powyższe, twierdzenia skarżącego jakoby sporne zgłoszenie złożył w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 7 listopada 2013 r. ocenić należy jako nie zasługujące na uwzględnienie. Okoliczność, że skarżący bywał w organie, gdzie udzielano mu informacji na temat sposobu wypełnienia formularza, nie mogą przemawiać za tym, że formularz ten został złożony we właściwym terminie, tj. przed 29 grudnia 2013 r. Na tę okoliczność skarżący nie przedstawił żadnego dowodu. Tak więc, brak podstaw by przyjąć, że organ, w okresie uprawniającym do możliwości zastosowania zwolnienia, wynikającego z art. 4a u.p.s.d., znajdował się w posiadaniu spornego formularza. Organ nie mógł również wezwać skarżącego do uzupełnienia formularza, skoro nie znajdował się w jego posiadaniu.

Organy podatkowe działają na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, a nie regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, które zostały wskazane w skardze.

Odpowiednikiem przywoływanego przez skarżącego art. 9 Kpa jest art. 121 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.

Mając na uwadze powyższe wskazać jednak należy, że w niniejszej sprawie nie prowadzono postępowania podatkowego bowiem zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wszczęcia takiego postępowania na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że organy obydwu instancji nie ustaliły, kto naniósł ołówkiem wskazywane przez niego adnotacje na formularzu SD-Z2, złożonym w organie 10 lutego 2014 r., co uniemożliwiło ustalenie prawidłowego przebiegu zdarzeń, wskazać należy, wbrew tym twierdzeniom, że w wyjaśnieniu do odwołania złożonego przez M.T., wskazano pracownika, który pełnił dyżur na sali obsługi Urzędu Skarbowego w S. i udzielał skarżącemu informacji na temat zasad wypełnienia zgłoszenia SD-22 oraz posiadanych przez organ informacji, dotyczących nabycia przez podatnika w spadku po H. E. T. – M. papierów wartościowych i środków pieniężnych.

Fakty powyższe nie mogą jednak, jak już wskazano powyżej, uzasadniać przyjęcia, jak chciałby skarżący, że sporne zgłoszenie zostało złożone w terminie.

Z powyższych względów Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.