Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1191/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie Andrzej Jurkiewicz /spr./ Janina Kosowska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 951/05 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. K. wynagrodzenie w kwocie 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych powiększonej o 22 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 951/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27, poz. 343) Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął S. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej przyznanej na mocy decyzji z dnia 10 lutego 1997 r. ldz. Ep-1831/96. Organ ustalił, że posterunek Policji w Ś. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w T. prowadził przeciwko S. S. postępowanie w sprawie kierowania gróźb karalnych i w dniu 13 października 2004 r. został przedstawiony stronie zarzut popełnienia czynu z art. 190 § 1 kk. Prokuratura Rejonowa w T. poinformowała, że postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Broń, co ustalono na podstawie zeznań S. S., do momentu zabezpieczenia jej do prowadzonego w powyższej sprawie postępowania karnego była przez niego przechowywana w szafie konstrukcji drewnianej między ubraniami. S. S., jak podał, leczył się w Poradni Psychiatrycznej i zobowiązany przez organ w trybie art. 15 ust. 5 powołanej ustawy do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia orzeczeń z tych badań w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązania lecz żądanych dokumentów nie przedstawił.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ uznał, iż istnieje uzasadniona obawa w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy użycia przez stronę broni niezgodnie z interesem porządku publicznego w związku z faktem prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego i postawionym zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Nadto stwierdził, iż strona naruszyła art. 32 ust. 1 powołanej ustawy przechowując broń w sposób niewłaściwy umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym, jak również mimo wezwania nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 tej ustawy. Z uwagi na przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy także i z tego powodu organ był zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.

W odwołaniu od tej decyzji S. S. wniósł o jej zmianę i wszczęcie postępowania przeciwko uczestnikom napadu na niego w dniu 14 października 2004 r. W uzasadnieniu odwołania zarzucił, iż w postępowaniu karnym popełniono szereg uchybień. Przedstawił swoją wersję wydarzeń mających miejsce w dniu 14 października 2004 r. i stwierdził, że jego oskarżenie wymyślono po to, aby uniknąć odpowiedzialności za pobicie i kradzież, zaś Policja popiera inicjatora napadu na niego , a także uczestników, wykonawców tego napadu. Nadto podał, że pisma o konieczności poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym nie otrzymał, a samo leczenie się w Poradni Zdrowia Psychicznego nie jest przestępstwem.

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że S. S. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, a tym samym zasadne jest cofnięcie mu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. , art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało bowiem wszczęte w związku z uzyskaniem informacji, że w dniu 14 października 2004 r. S. S. będąc pod wpływem alkoholu wszczął sprzeczkę z robotnikami budowlanymi pracującymi na rzecz innej osoby, a następnie po krótkotrwałej szarpaninie wyciągnął broń i wystrzelił w powietrze. Ponieważ S. S. groził robotnikom, że ich zabije, a groźby te wzbudziły obawę, że zostaną spełnione złożyli oni zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 190 § 1 kodeksu karnego i w tej sprawie prowadzone jest postępowanie karne. Organ podniósł przy tym, że opinia o S. S. sporządzona po przeprowadzeniu wywiadu z miejsca zamieszkania nie jest opinią pozytywną. Uchodzi on za osobę konfliktową, skłóconą z najbliższym otoczeniem. Organ II instancji nie podzielił zarzutu odwołującego o niepowiadomieniu go o konieczności dostarczenia aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, bo w aktach znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru pisma w tej sprawie pokwitowane przez H. S. - babkę strony i skoro w wyznaczonym terminie S. S. żądanych orzeczeń nie przedstawił to, w świetle art. 18 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy, ta okoliczność stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za cofnięciem mu pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji uznał natomiast, iż przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń nie może stanowić okoliczność dotycząca nieprawidłowego przechowywania broni bowiem z akt nie wynika, by Policja dokonała oględzin miejsca przechowywania broni utrwalonej protokołem kontroli warunków i sposobu przechowywania broni. Bez przeprowadzenia tej czynności, tylko na podstawie zeznań strony nie można zatem stwierdzić, że przechowuje ona broń niezgodnie z przepisami .

W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu podtrzymując przedstawioną w nim swoją wersję przebiegu zdarzeń w dniu 14 października 2004 r. stwierdzając, iż głównym sprawcą "przekręcenia stanu faktycznego" jest B. G. Natomiast co do stwierdzenia organu, że odbiór wezwania do przedstawienia wskazanych orzeczeń został pokwitowany przez H. S., skarżący wyjaśnił, że jest ona zamieszkała pod innym adresem, a ponadto ma 91 lat i z powodu wieku ma złą pamięć i być może pismo przyjęła, które następnie zaginęło.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał , iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jak wyjaśnił Sąd podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 tej ustawy.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie przygotowawcze w takiej sprawie. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu zdaniem Sądu I instancji wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Dodano , iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji określa pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", i nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Przepis ten nie zawiera zatem zamkniętego katalogu czynów przestępnych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Natomiast wskazano , iż bezsporną w sprawie jest okoliczność, iż prowadzone jest przeciwko skarżącemu postępowanie karne w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 190 § 1 kk. Zdaniem Sądu rodzaj i ciężar gatunkowy przestępstwa o popełnienie którego skarżący jest podejrzany uzasadnia przyjęcie, iż zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż prowadzonego postępowania karnego w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa groźby karalnej zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. W związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu i skardze odnoszącymi się w istocie do postępowania karnego wyjaśniono, iż rozpatrując skargę Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji, nie zaś sposobu prowadzenia postępowania karnego. Powyższe zarzuty, w których ocenę Sąd nie może się wdawać, nie mogą zatem rzutować na ocenę zaskarżonej decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej) i jako takie pozostają bez istotnego znaczenia dla tej oceny. Istotną jest okoliczność, iż skarżący jest w postępowaniu karnym podejrzany o popełnienie w/w przestępstwa, a ta okoliczność została trafnie oceniona przez sąd jako stanowiąca, w świetle powołanych przepisów przesłanką do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.

W tym stanie dodatkowo Sąd I instancji wskazał , iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 4 cyt. ustawy o broni i amunicji bowiem skarżący nie przedstawił żądanych orzeczeń, a ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania w tym przedmiocie wynika, że wezwanie zostało prawidłowo doręczone.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik skarżącego S. S. zaskarżając go w całości . Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 42 ust.3 Konstytucji RP i w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy, do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak też zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów obrony z urzędu, według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej przytaczając treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji , podniesiono że przepis ten wyróżnia dwa elementy wykładni , które zostały zastosowane w zaskarżonym wyroku przez Sąd I Instancji a to przyjęto ,iż nie odnosi się on jedynie do osób skazanych za wymienione przestępstwa, ale także do wszystkich tych osób, co do których istnieję uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po drugie, Sąd przyjął iż przepis ten może mieć zastosowanie także w przypadku osób podejrzanych. Sąd stwierdził, że "rodzaj i ciężar gatunkowy przestępstwa, o popełnienie którego skarżący jest podejrzany uzasadnia przyjęcie, iż zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy"

Wykładnia wskazanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zdaniem skarżącego jest błędna. Wyjaśniono , że prawidłową wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 12 grudnia 2002 roku (sygn. akt II S.A. 746/02) Naczelny Sąd Administracyjny uznał , iż uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może zachodzić, gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z użyciem groźby bezprawnej. Jednakże w razie gdy posiadacz broni nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie uzasadnionej obawy musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób niebudzący wątpliwości zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy".

W rozpatrywanej sprawie w ocenie skarżącego powyższych ustaleń nie dokonano, a zamiast tego zrównano okoliczność prowadzenia postępowania karne o popełnienie czynu z użyciem groźby bezprawnej z uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dodano również , że na błędność wykładni przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z prawem wskazuje także fakt , iż interpretacja dokonana w skarżonym wyroku narusza art. 42 ust.3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem "każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu." Z powyższego przepisu wynika domniemanie niewinności podejrzanego i oskarżonego. W konsekwencji niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów ustawy, która pomimo braku prawomocnego orzeczenia sądu uchyla domniemanie niewinności podejrzanego i oskarżonego dla celów zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji błędnej wykładni art. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji niesłusznie uznano w zaskarżonym wyroku , iż kwestionowane skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzje nie naruszają art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika S. S. odpowiada przedstawionym wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie .

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy , iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń , jeżeli osoba , której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy . Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Z dyspozycji tej normy prawa wynika , iż pozwoleń na broń nie wydaje się ( a także cofa się już wydane ) osobom , co do których istnieje uzasadniona obawa , że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu , zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw .

Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa , których popełnienie najczęściej wskazuje , że ich sprawca zalicza się do kategorii osób określonych tym przepisem . Wśród przestępstw tych , ustawa wylicza jedynie przykładowo na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji przestępstwa przeciwko zdrowiu , życiu czy mieniu aczkolwiek możliwe jest także cofnięcie pozwolenia na broń osoby podejrzanej lub oskarżonej czy też skazanej za przestępstwo innego rodzaju , niż określone w tym przepisie . Jednakże przede wszystkim zauważyć należy , iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo bądź też przedstawienie zarzutów o jakiekolwiek przestępstwo , lecz dopiero stwierdzenie , że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji . Co do uzasadnionej obawy , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni . Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu , popełnianie czynów nagannych ) , czy ujemne cechy charakteru ( nieopanowanie , konfliktowość , porywczość , niezrównoważeni i inne ) . Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania , o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji . Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura . Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia .

Zatem nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego , że przepisy powyższe mogą stanowić podstawę skutecznego cofnięcia wydanego wcześniej pozwolenia na broń osobie wobec , której przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa a co do , której istnieje uzasadniona obawa , że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dotyczy to w szczególności postępowań o przestępstwa przeciwko życiu , zdrowiu lub mieniu ale także wszelkich przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej przy użyciu broni .

Jak wynika z niespornych ustaleń poczynionych w tej sprawie skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko wolności ( Rozdział XX III Kodeksu Karnego ) tj. z art. 190 § 1 kk. polegający na tym , że w dniu 14 października 2004 r. groził popełnieniem przestępstwa w ten sposób , iż powiedział ,że zabije A. K. , M. Z. i B. G. a groźba ta wzbudziła w nich obawę , że zostanie spełniona ( dowód – postanowienie o przestawieniu zarzutów z dnia 13 października 2004 r. ) . Podstawę wszczęcia postępowania karnego było ustalenie , iż S. S. groził pozbawieniem życia w/w osobom podczas wywołanej awantury w miejscowości L., w trakcie której wystrzelił z broni gazowej . W toku prowadzonego śledztwa w tej sprawie poddano podejrzanego S. S. badaniu sądowo-psychiatrycznemu w celu stwierdzenia czy w czasie zarzucanego mu czynu miał zachowana zdolność rozpoznawania i pokierowania swoim postępowaniem ( dowód : postanowienie Prokuratury Rejonowej w T.

Jednocześnie w toku prowadzonego postępowania jak podkreślił to Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji ,sporządzona po przeprowadzeniu wywiadu w miejscu zamieszkania opinia o skarżącym nie jest dla strony pozytywna , albowiem uchodzi on za osobę konfliktową , skłóconą z najbliższym otoczeniem .

Dlatego też mając powyższe ustalenia na uwadze w sytuacji toczącego się postępowania karnego o groźby karalne przy użyciu broni palnej gazowej i wobec wskazywanego zachowania skarżącego w trakcie tego zajścia oraz negatywnej opinii środowiskowej wynikającej z ustaleń policji przyjąć należy , że powyższe przesłanki w pełni uzasadniały w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie poglądu , że wobec skarżącego istniała uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego . To zaś pozwalało wydać decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej w oparciu o kwestionowaną przez stronę podstawę prawną . Wydanie takiego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji. Przepis ten bowiem konstytucjonalizuje fundamentalną zasadę prawa karnego – zasadę domniemania niewinności . Jednakże przepis ten nie może wpływać na postępowanie administracyjne w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną , gdyż odmienny jest cel tego postępowania . W postępowaniu administracyjnym nie przesądza się bowiem o winie za czyn karalny , lecz ustala się czy w szczególności po przedstawieniu zarzutów popełnienia czynu karalnego w związku z toczącym się postępowaniem karnym w zakresie prawa publicznego istnieje uzasadniona obawa , że broń którą strona posiada może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego też zasada domniemania niewinności nie ma odniesienia do rozstrzygnięć administracyjnych podejmowanych w tej sprawie .

Tym samym za nieusprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji .

Na marginesie podniesionych uwag jednocześnie przypomnieć należy , że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń S. S. była także przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji albowiem skarżący nie poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym , nie przedstawiając ich w stosowym czasie , jednakże w tym zakresie nie przedstawiono niezbędnych zarzutów kasacyjnych .

Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstawy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .

Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1349 ze zm. )