Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 235/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 148
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jedn.
article: § 9
journal: Dz.U. 2012 poz 496
law: Rozporzadzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez  organy Inspekcji Handlowej
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 396 poz 1 pkt 51 lit. a, pkt 52 Załącznika XVII
law: Rozporządzenie 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i  stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE  oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i  dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 378/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty równowartości kosztów badania laboratoryjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w A. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 378/16, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w A. A. Sp. z o.o. w A. (dalej także: "Spółka") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także: Prezes UOKiK) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty równowartości kosztów badania laboratoryjnego.

Orzeczenie to poprzedziły następujące okoliczności.

W dniach [...]-[...] maja 2015 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej ("ŁWIH") z siedzibą w Ł. przeprowadzili kontrolę w należącym do Spółki sklepie dziecięcym "[A.]" mieszczącym się w Ł. przy ul. P. [...]. W trakcie kontroli pobrano do badań laboratoryjnych próbkę podstawową oraz próbkę kontrolną wyrobu – wózek dziecięcy spacerowy "[P.]". W wyniku badań przeprowadzonych przez Specjalistyczne Laboratorium Produktów Włókienniczych i Analizy Instrumentalnej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Ł. stwierdzono, że przedmiotowy wózek dziecięcy jest niezgodny z wymaganiami rozporządzenia (WE) Nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz. Urz. UE L z 30 grudnia 2006 r. Nr 396, str. 1, dalej: "rozporządzenie nr 1907/2006"), a to z uwagi na zawartość estrów kwasu ftalowego [ftalanu di (2-etyloheksylu) (DEPH) tj. 9,6% ± 2,2% (w folii przeciwdeszczowej) oraz 7,8% ± 1,8% (w okienku z folii w budce), podczas gdy wartość dopuszczalna to 0,1%.

W dniu [...] lipca 2015 r. inspektorzy ŁWIH ponownie przeprowadzili w wyżej opisanym sklepie Spółki kontrolę, podczas której doręczone zostały wyniki badań laboratoryjnych, jak też poinformowano o możliwości zbadania próbki kontrolnej. Spółka odstąpiła od badania próbki kontrolnej i jednocześnie poinformowała, że zgadza się z wynikami przeprowadzonych badań.

Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], ŁWIH zobowiązał Spółkę do uiszczenia kwoty 419 zł tytułem przeprowadzonych badań laboratoryjnych produktu.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki, Prezes UOKiK – decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. – utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na brzmienie art. 30 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 148 z późn. zm., dalej: u.I.H.) oraz § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U.

z 2012 r., poz. 496, dalej: "rozporządzenie z 27 kwietnia 2012 r."). W świetle pierwszego ze wskazanych przepisów, jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Według natomiast drugiego unormowania, wysokość należności pieniężnej, o której mowa w art. 30 ust. 1 u.I.H., ustala dyrektor laboratorium, z uwzględnieniem rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzenia badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. ŁWIH stwierdził, że w toku badań pobranej próbki wyrobu – wózka dziecięcego spacerowego "[P.]" stwierdzono w produkcie obecność ftalanu di (2-etyloheksylu) (DEPH) tj. substancji niedozwolonej na gruncie pkt 51 lit.

a Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006. Dlatego zasadnie zobowiązano stronę do uiszczenia kosztów przeprowadzonego badania laboratoryjnego. Organ podkreślił, że przedsiębiorca nie podważał wyników badań, a jedynie podnosił, że kwestionowany element wózka – folia przeciwdeszczowa i okienko w budce nie są artykułami pielęgnacyjnymi dla dzieci w rozumieniu rozporządzenia nr 1907/2006.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z pkt 51 lit. a Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 stwierdzony w wyrobie ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) nie może być stosowany jako substancja lub w mieszaninach w stężeniach większych niż 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci (pkt 1). Wyroby te, zawierając ftalan w stężeniu wyższym niż 0,1 % nie mogą być wprowadzane do obrotu (pkt 2). Z kolei przez "artykuły pielęgnacyjne dla dzieci" należy rozumieć wszelkie produkty przeznaczone do ułatwienia snu, odpoczynku, higieny, karmienia dzieci lub ssania przez nie (pkt 4). Zdaniem Prezesa UOKiK, wózek jest przeznaczony do ułatwiania snu czy odpoczynku dzieci, a więc jest artykułem pielęgnacyjnym dla dzieci w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu.

Prezes UOKiK podkreślił, że przepisy Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 w pkt 51 i 52 rozróżniają dwie grupy ftalanów. Do jednej z nich (poz. 51) należą m. in. ftalany DEHP, które nie mogą być stosowane w artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci w stężeniu większym niż 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów. Natomiast w przypadku drugiej grupy ftalanów (poz. 52) wymienione wyżej ograniczenie dotyczy artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci, które nie mogą być przez nie brane do ust. Dlatego, jeżeli podczas przeprowadzania badań laboratoryjnych stwierdzono przekroczenie zawartości ftalanu DEHP, to kwestia czy produkt ten będzie brany do ust, czy też nie – nie ma znaczenia dla sprawy.

Prezes UOKiK nie podzielił opinii Spółki, że elementy, w których stwierdzono przekroczenie dozwolonego stężenia ftalanów, pozostają poza strefą bezpośredniego i stałego kontaktu z dzieckiem. Założona bowiem na wózek folia znajduje się bezpośrednio przed twarzą dziecka, a folia w budce bezpośrednio nad głową. Poza tym, przepisy rozporządzenia nr 1907/2006 nie wymagają, aby w przypadku wyrobu zawierającego ftalany DEHP kontakt dziecka z produktem miał być stały i bezpośredni.

Organ odwoławczy zauważył też, że przedsiębiorcy powinni zdawać sobie sprawę, że dzieci są szczególną kategorią konsumentów i wymagają od przedsiębiorców szczególnej troski i uwagi. Dlatego też ci ostatni powinni dbać o to, aby szkodliwe substancje określone w powszechnie obowiązującym prawie nie były dodawane do jakichkolwiek elementów produktów przeznaczonych dla tej grupy klientów.

WSA w Warszawie, wymienionym wyżej wyrokiem z dnia 23 września 2016 r., oddalił skargę Spółki na decyzję ŁWIH. Sporne, zdaniem Sądu, jest czy wózek dziecięcy spacerowy, a przynajmniej jego elementy – folia przeciwdeszczowa i folia w budce (zdaniem Spółki dodatkowe, o innym przeznaczeniu niż sam wózek) mieszczą się w kategorii artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci, określonych w pkt 51 Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006, co skutkuje zakazem przekroczenia w tychże produktach stężenia ftalanów di (2-etyloheksylu) (DEHP) ponad 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów. W ocenie Sądu, stanowiska skarżącej nie można podzielić. Spółka negując uznanie jej wózka dziecięcego spacerowego za artykuł pielęgnacyjny dla dzieci, jednocześnie nie wskazała bowiem, do jakiej kategorii wyrobów należałoby ten produkt zaliczyć. Ponadto nie wyjaśniła, dlaczego elementy wyposażenia wózka – folia przeciwdeszczowa i okienko z folii

w budce łącznie z budką miałyby mieć inne przeznaczenie aniżeli wózek, mimo że zostały do niego dołączone i wraz z nim stanowią przedmiot obrotu, a nie - przedmiot samodzielnego obrotu, niezależny od pozostałych części wózka. Sąd podkreślił, że sama Spółka uznawała wózek za wózek spacerowy czyli przeznaczony do odpoczynku dziecka, a także do ułatwienia snu. Zadaniem podstawowym budki zaś jest osłona dziecka przed czynnikami, które uniemożliwiają bądź utrudniają prawidłowy odpoczynek dziecka podczas spaceru – ochrona przed słońcem, wiatrem i także deszczem, do której to funkcji z kolei przeznaczona jest przede wszystkim folia przeciwdeszczowa. Przy tym sporne elementy w takim wózku, jeżeli założona jest folia przeciwdeszczowa, a daszek z zasady, znajdują się bardzo blisko dziecka. Skoro organ prawidłowo zakwalifikował wózek dziecięcy spacerowy jako artykuł pielęgnacyjny dla dzieci w rozumieniu pkt 51 pkt 4 Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006, to w myśl pkt 1 tego samego pkt 51 w odniesieniu m.in. do ftalanu bis (2-etyloheksylu) (DEHP) nie może być stosowany jako substancja lub w mieszaninach w stężeniach większych niż 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci. Bezsporne zaś było, że wskutek badań wykazano 9,6±2,2% (w folii przeciwdeszczowej) oraz 7,8±1,8 % (w okienku z folii) wspomnianej substancji. Dlatego z mocy art. 30 ust. 1 u.I.H. uzasadnione było nałożenie na Spółkę obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań, wyliczonej zgodnie z § 9 rozporządzenia z 27 kwietnia 2012 r. Nieuprawniony – zdaniem Sądu - jest pogląd skarżącej, że w przypadku artykułów pielęgnacyjnych wymagane jest, żeby były tego rodzaju, aby mogły być brane przez dzieci do ust (oznaczałoby to, że wózek w tej kategorii produktów nie mieści się). Takiego zastrzeżenia w pkt 51 Załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 nie ma. Zapis taki znajduje się w pkt 52 załącznika nr XVII do rozporządzenia nr 1907/2006, ale odnosi się on do innej grupy ftalanów niż te, których stężenia dotyczyło badanie (ftalan dizononylu, ftalan di-izodecylu, ftalan di-n-oktylu). Sąd nie podzielił też stanowiska Spółki przestawionego na rozprawie, odnośnie do braku mocy obowiązującej rozporządzenia nr 1907/2006, powołując się na treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP.

Spółka wywiodła skargę kasacyjną w stosunku do powyższego orzeczenia, kwestionującą go w całości z powodu naruszenia:

1. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a." - w szczególności:

art. 141 § 4 w zw. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 8 ustawy z dnia 14 kwietnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej : "K.p.a."), polegające na niepełnym, niedokładnym i chybionym zbadaniu sprawy, braku ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do jej twierdzeń, zarzutów i wniosków, przy jednoczesnym szerokim uzasadnieniu potwierdzającym prawidłowość decyzji Inspekcji Handlowej,

art. 151 P.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji Inspekcji Handlowej i umorzenie postępowania, a także naruszenie przepisów K.p.a tj.:

art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niepełnym zebraniu materiału dowodowego, a także niedokładnym rozpatrzeniu sprawy,

art. 15 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. polegające na uznaniu, iż organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania przy braku rzetelnego ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do twierdzeń i zarzutów strony,

2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie rozporządzenia nr 1907/2006 (pozycja 51) - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że definicja artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci obejmuje swym zakresem element wózka spacerowego w postaci folii przeciwdeszczowej czy też w folii w budce, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a). W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, bowiem dopiero w przypadku uznania, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i w oparciu o takie postępowanie stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, możliwe jest zbadanie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia - przez Sąd I instancji - przepisów prawa procesowego wskazują na uchybienie przez Sąd art. 141 § 4 w zw. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 8 K.p.a. polegające na niepełnym, niedokładnym i chybionym zbadaniu sprawy i braku ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do twierdzeń, zarzutów i wniosków skarżącej oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi w sytuacji naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niepełnym zebraniu materiału dowodowego, a także niedokładnym rozpatrzeniu sprawy i art. 15 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania przy braku rzetelnego ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do twierdzeń i zarzutów strony.

Zarzuty z zakresu naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Ustawodawca w tym przepisie określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, pod-stawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił opis tego, co działo się w sprawie

w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga Spółki nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14).

W ocenie NSA nie doszło do naruszenia pozostałych przepisów procesowych, wskazanych w skardze kasacyjnej (art. 151 P.p.s.a. w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy w sprawie nie naruszyły wskazanych przepisów procesowych, prawidłowo ustaliły jej stan faktyczny, wskazując jednocześnie na podstawie jakich okoliczności uznano, że skarżąca Spółka obowiązana jest do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przedmiotowych kosztów badań. Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi. Wskazał bowiem dlaczego zaaprobował stanowisko organów administracji publicznej, że folię przeciwdeszczową i folię w budce wózka należy uznać za artykuł pielęgnacyjny dla dzieci w rozumieniu załącznika do rozporządzenia nr 1907/2006, co skutkuje zakazem przekroczenia w tychże produktach stężenia ftalanów di (2-etyloheksylu) (DEHP) ponad 0,1 % w stosunku do masy materiału z dodatkiem plastyfikatorów. To że argumentacja ta jest podobna do argumentacji organów nie może stanowić o naruszeniu wskazanych przez Kasatora przepisów. Fakt, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu, czy dziecko ma kontakt lub znajduje się w sferze bezpośredniego i stałego kontaktu z elementami wózka w postaci folii przeciwdeszczowej i folii w budce nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ po pierwsze przepisy rozporządzenia nr 1907/2006 nie wymagają, aby w przypadku wyrobu zawierającego ftalany DEHP kontakt dziecka z produktem miał być stały

i bezpośredni, a po drugie ocena Sądu I instancji odnośnie tego zarzutu wynika jasno z całokształtu uzasadnienia wyroku tego Sądu.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego to jest poz. 51 załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że definicja artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci obejmuje swym zakresem element wózka spacerowego w postaci folii przeciwdeszczowej czy też w folii w budce. Sąd I instancji w tej materii zaaprobował stanowisko organów administracji publicznej, że skoro z punktu 5 kolumny 2 poz. 51 załącznika XVII do rozporządzenia nr 1907/2006 wynika, że dla celów tego punktu "artykuły pielęgnacyjne dla dzieci" oznaczają wszelkie produkty przeznaczone do ułatwienia snu, odpoczynku, higieny, karmienia dzieci lub ssania przez nie, to folia przeciwdeszczowa czy też w folia w budce ułatwiające zasypianie dziecka czy też ułatwiające zachowanie jego higieny poprzez uniezależnienie go od czynników zewnętrznych

w postaci deszczu, czy kurzu unoszonego przez wiatr, na pewno się w tej definicji mieści. Stanowisko WSA aprobujące interpretację wskazanego przepisu dokonaną przez organy obu instancji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w pełni uzasadnione. Oczywistym jest, że tak jak twierdzi Kasator folia przeciwdeszczowa, czy też w folia w budce może być przedmiotem osobnego obrotu. W analizowanym przypadku folia przeciwdeszczowa i folia w budce były jednak sprzedawane łącznie

z wózkiem, ich przeznaczeniem jest użytkowanie łącznie z wózkiem, nie można więc uznać, że ich funkcje należy oceniać odrębnie od wózka.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za bezpodstawne, dlatego oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).