Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1828/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją - przywołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "K.p.a.") - utrzymano w mocy decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "CWKL") z [...] września 2020 r. wobec wniosku p. D. S. (dalej: "Wnioskodawca") o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem CWKL z [...] lutego 2016 r. (dalej: "orzeczenie CWKL z 2016 roku"), którym utrzymano w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RWKL") z [...] października 2015 r. (dalej: "orzeczenie RWKL") w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa.

W uzasadnieniu orzeczenia przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- RWKL uznała Wnioskodawcę orzeczeniem za trwale niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej (kategoria N) i zaliczyła go do III grupy inwalidztwa - z ogólnego stanu zdrowia - oraz nie zaliczyła go do żadnej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową; inwalidztwo istnieje od [...] sierpnia 2015 r.; CWKL orzeczeniem z 2016 roku utrzymała to orzeczenie w mocy; z dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej wynika, że inwalidztwo powstało po 18 miesiącach od daty zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej; schorzenia [...] nie są następstwem schorzeń, powstających w związku ze służbą wojskową,

- do organu wpłynęło żądanie Wnioskodawcy o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - wobec ujawnienia istotnych, nowych dowodów, nieznanych organowi; stanowi je dokumentacja lekarska z 2008 roku, zawierająca wyniki badań specjalistycznych - nieznana organowi wydającemu orzeczenie; organ ustalił, że była to karta skierowania do badań lekarsko – specjalistycznych – tzw. "obiegówka", wydana przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w [...] (dalej: "TWKL"),

- decyzją z [...] listopada 2017 r. organ I. instancji odmówił uchylenia swojego orzeczenia z 2016 roku zaś organ odwoławczy utrzymał ją w mocy,

- decyzję wydaną w II. instancji zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 4 lutego 2019 r. – sygn. akt II SA/Wa 526/18 – oddalił skargę; Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, wyrokiem z 18 maja 2020 r. – sygn. akt I OSK 1567/19 – uchylił to orzeczenie, decyzję zaskarżoną oraz ją poprzedzającą,

- w uzasadnieniu wyroku wskazano, że CWKL naruszyła przepisy dotyczące wyłączenia pracownika organu; bezprzedmiotowe jest więc odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej - dotyczą one meritum sprawy; zobowiązano organy do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości przez pracowników, którzy nie orzekali dotychczas w sprawach Wnioskodawcy; nałożono obowiązek rozważenia przesłanek wznowienia postępowania – pozytywnej, powołanej przez Wnioskodawcę (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) oraz negatywnych - i wydania rozstrzygnięcia,

- organ I. instancji, wydając ponownie decyzję, uznał, że wniosek o wznowienie postępowania jest niezasadny oraz nie zasługuje na uwzględnienie,

- organ odwoławczy uznał, że w I. instancji zasadnie odmówiono - w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - uchylenia orzeczenia CWKL z 2016 roku; ocena prawna i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego są dla organów obu instancji wiążące - na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie opubl. Dz.U. z 2022 r. poz. 329),

- w sprawie nie zaszła wskazywana przez Wnioskodawcę podstawa wznowienia z art 145 § 1 pkt 5 K.p.a.; zgodnie z jego treścią, w zakończonej decyzją ostateczną sprawie wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję; do zaistnienia określonej w tym przepisie podstawy wznowieniowej niezbędne jest łączne (kumulatywne) spełnienie następujących przesłanek: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne; 3) nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej,

- powołana przez Wnioskodawcę "obiegówka" stanowi nowy dowód; nie może być on jednak traktowany jako okoliczność, stanowiąca podstawę zmiany orzeczenia; dokument ten istniał w czasie prowadzenia postępowania orzeczniczego w 2015 roku; nie był znany organowi - Wnioskodawca nie ukończył postępowania orzeczniczego i nie zdał "obiegówki"; nie ma ona znaczenia dla ustalenia grupy inwalidztwa; nie dotyczy schorzenia wymienionego w rozpoznaniach w pkt. 1 kwestionowanego orzeczenia CWKL z 2016 roku; znajdujący się tam opis schorzenia zawiera orzeczenie RWKL; schorzenie to nie powodowało wówczas niezdolności do służby, a tym samym jego skutki nie sięgały granicy inwalidztwa,

- schorzenie, które nie powoduje niezdolności do służby nie może być uznane jako

przesłanka dla określenia grupy inwalidztwa; powołując się na art. 19 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 586) wskazano: renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który stał się inwalidą w skutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu w czasie pełnienia służby albo w ciągu trzech lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem doznanych w czasie pełnienia służby urazów lub choroby powstałej w tym czasie,

- schorzenie odcinka [...] zawarte w pkt. 8 rozpoznań - stanowi konsekwencję urazu - wypadku, który miał miejsce w czasie pełnienia służby i nie powoduje inwalidztwa; schorzenie odcinków [...] wymienione w pkt. 1 - rozpoznano po upływie 3 lat od daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - nie pozostaje w związku z tą służbą; nie stanowi pogorszenia wcześniej rozpoznanego schorzenia pourazowego; okoliczność przedstawiona w "obiegówce" nie zawiera informacji o schorzeniu odcinków [...],

- organ wyjaśnił, że do ustalenia związków schorzeń ze służbą wojskową nie wystarczy wykazanie zwykłego związku przyczynowo-skutkowego między wystąpieniem konkretnego schorzenia a okresem pełnienia służby wojskowej; schorzenia, które pozostają w związku ze służbą skatalogowano w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. z 2003 r. Nr 62, poz. 567. ze zm.); podstawą do określenia związku choroby ze służbą wojskową jest stwierdzenie wystąpienia jednocześnie dwóch przesłanek - rozpoznanie schorzenia występującego w załączniku nr 1 lub nr 2 do rozporządzenia oraz stwierdzenie szczególnych właściwości i warunków służby na zajmowanych stanowiskach określonych w tych załącznikach,

- biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, CWKL uznała, że "obiegówka" nie może być traktowana jako okoliczność stanowiąca podstawę zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ orzeczniczy; organ związany jest podstawami wznowieniowymi, zawartymi we wniosku; granice rozpoznania sprawy zakreślają podniesione podstawy wznowienia,

- w wydanych w sprawie orzeczeniach - CWKL z 2016 roku oraz RWKL - uwzględniono całość stanu faktycznego sprawy; pozostają w zgodzie z przepisami, na podstawie których je wydano: ponadto - w myśl art. 146 § 2 K.p.a. - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej; komisje lekarskie nie mogą wydać rozstrzygnięcia innej treści, niż to, które zakwestionował Wnioskodawca,

- dostrzeżono błąd merytoryczny w decyzji CWKL; niewłaściwie wskazano na rozpatrzenie wniosku datowanego na [...] kwietnia 2019 r.; nie jest to błąd mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia,

- odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśniono, że orzeczenie RWKL zawiera komplet podpisów lekarzy orzeczników, pieczęć instytucji oraz rozpoznanie: "przewlekły bólowy [...],[...] z osłabieniem siły mięśniowej [...], w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i wielopoziomowej [...] u osoby z kompresyjnym [...] i cechami przebytej choroby [...], upośledzającej sprawność ustroju"; orzeczenie w takim brzmieniu skutecznie doręczono Wnioskodawcy; w aktach postępowania znajduje się niepodpisany przez Przewodniczącego CWKL oraz nieopatrzony pieczęcią urzędową dokument zawierający rozpoznanie: "przewlekły bólowy [...],[...] z masywną [...] z modelowaniem [...] ([...]) w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i urazowych ([...]) znacznie upośledzające sprawność ustroju"; fragment rozpoznania "i urazowych (LS-SI)“ przekreślono; był to element przygotowawczy postępowania "dokument w edycji"; rozstrzygnięcia przed podpisaniem przez pełen skład orzeczniczy podlegają weryfikacji przez poszczególnych orzeczników; wobec braku akceptacji treści dokumentu przez Przewodniczącego składu w ostatecznej wersji orzeczenia znajduje się inna treść rozstrzygnięcia; w sprawie doszło do błędnego skompletowania dokumentacji - omyłkowego podłożenia drugiej strony orzeczenia nr [...] pod "dokument orzeczenia w edycji"; tego rodzaju uchybienie nie jest jednak istotną i wystarczającą przesłanką do uchylenia w trybie wznowienia postępowania rozstrzygnięć obu instancji,

- odnosząc się do argumentów dotyczących uzyskania przez Wnioskodawcę w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w [...] opinii lekarza [...] z [...] stycznia 2019 r. oraz lekarza [...] z [...] lutego 2019 r., wyjaśniono: nie mogą być one brane pod uwagę w przedmiotowym postępowaniu - z wniosku z [...] kwietnia 2017 r.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 7b, 8 § 1, art. 9, 12 § 1, art. 16 § 1, art. 24 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1, art. 37, 66a, 67 § 1, art. 72 § 1, art. 77 § 1, art. 107, 112, 136 § 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 K.p.a. oraz § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1078).

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty oraz przedstawiono szeroką argumentację, dotyczącą wadliwości rozpoznanych schorzeń w orzeczeniach CWKL z 2016 roku oraz RWKL. Podniesiono także:

- stan zdrowia Wnioskodawcy ocenili biegli lekarze sądowi w postępowaniu, prowadzonym przez Sąd Okręgowy w [...]; ich opinia o związku przyczynowo-skutkowym wypadku ze służbą nie pozostawia wątpliwości; orzekli, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową jest następstwem wypadku w służbie; wobec tego postępowanie przed RWKL i CWKL jest wadliwe,

- nie zgodzono się z przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentacją; podkreślano, że nie może wykluczyć jakoby organy - po otrzymaniu sprecyzowanych pytań - dokonały autokorekty dokumentacji; Wnioskodawca wielokrotnie powoływał się na istnienie innego dokumentu o tym samym numerze ale o innej treści w aktach sprawy oraz zwracał się w toku postępowania o zweryfikowanie tego faktu; występowanie kilku orzeczeń uniemożliwia jednoznacznie potwierdzenie, że CWKL - wydając kolejne orzeczenia - odnosiła się do tego samego dokumentu, jaki doręczono Wnioskodawcy; treść rozpoznania jest odmienna zarówno od mu doręczonej jak i niezgodna z wersją orzeczenia określoną przez organ, jako "dokument nie będący orzeczeniem",

- organy odnosiły się jedynie do kwestii formalnoprawnych; nie uzasadniły z jakich względów nie uznały wskazanego w doręczonym Wnioskodawcy orzeczeniu związku ze służbą wojskową bólowego zespołu [...] z osłabieniem siły mięśniowej [...]; przewlekły [...] rozpoznał TWKL; utrzymuje się on do dnia dzisiejszego; dowody znajdujące się w aktach sprawy zakwalifikowano jako niezasadne, niemajace znaczenia dla sprawy oraz niewnoszące nowych istotnych informacji,

- orzeczenie RWKL uprawomocniło się z powodu błędnego pouczenia Wnioskodawcy, który nie był świadomy możliwości zaskarżenia go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; ponadto dopiero odnalezienie karty obiegowej z badań wykonywanych w ramach TWKL z 2008 roku pozwoliło na wniesienie przez Wnioskodawcę o wznowienie postępowania,

- organ nie zweryfikował poprawności merytorycznej oraz prawnej uzasadnienia zaś przeprowadzone w sprawie postępowanie jest obarczone wadami prawnymi; pominięto istotne fakty lub je zniekształcono; przytoczone przez organy obu instancji rozpoznanie jest błędne, niezgodne nie tylko ze stanem faktycznym, ale też nie jest to rozpoznanie z doręczonego orzeczenia RWKL,

- organ nie jest związany wskazaną podstawą wznowienia; treścią żądania było doprowadzenie do zmiany decyzji ostatecznej; wielokrotnie wskazywano, że nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu skutkowały wydaniem decyzji błędnej - co do daty powstania inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową,

- w sprawie organ utracił zdolność do bezstronnego rozpatrzenia sprawy w związku z podległością służbową orzeczników - Przewodniczącemu CWKL, który wydawał orzeczenie RWKL.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie ustanowiony w sprawie pełnomocnik Wnioskodawcy przedłożył do akt orzeczenie RWKL z [...] grudnia 2021 r., które wskazuje - jego zdaniem - na zmianę stanowiska organu. Wnioskodawcę zaliczono do II grupy inwalidztwa m.in. w związku ze służbą wojskową. Orzeczenie to zapadło po wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] lipca 2021 r. Pełnomocnik przedłożył również odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II SA/Wa 2457/19. Wyrażono tam opinię, że sprawa nie powinna być rozstrzygana w trybie wznowienia postępowania. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów na okoliczność zaliczenia Wnioskodawcy do II grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz określenia daty powstania inwalidztwa na [...] lipca 2008 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie - zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Trafna jest argumentacja organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy. Prawidłowe są rozważania, co do związania zakresem żądania w sprawach prowadzonych w tzw. "trybie wznowieniowym". W orzecznictwie szeroko podzielane jest stanowisko, że wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia wiąże organ i wyznacza granice nadzwyczajnego postępowania (tak: wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Gd 647/09; VII SA/Wa 513/09 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe, wskazane w art. 145 K.p.a.

Z uwagi zatem na uprzednie szerokie zreferowanie stanowiska organu ponowne przytaczanie jego argumentacji byłoby zbędne. Sąd uznaje ją za własną. Widzi konieczność uzupełnienia jej tylko w zakresie podniesionych w skardze zarzutów.

Na wstępie należy wskazać, że możliwość wznowienia postępowania stanowi wyjątek od reguły trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wedle zasady z art. 16 § 1 zd. 2 K.p.a. Stąd przepisy, określające przesłanki wznowienia postępowania, należy wykładać wąsko. Wypada też odnotować, że - z woli prawodawcy - w razie wpływu wniosku o wznowienie postępowania można wyodrębnić w procedowaniu organu administracji dwa etapy. W pierwszym ocenia się, czy wniosek jest w ogóle dopuszczalny - zachowanie terminu, przywołanie podstaw wznowieniowych, mieszczących się w kategoriach określonych w art. 145 § 1 K.p.a. Gdy warunki formalne nie są zachowane wydawane jest postanowienie w myśl art. 149 § 3 K.p.a. Nie jest przy tym dopuszczalna na tym etapie ocena czy przytoczone we wniosku przesłanki w istocie występują (tak art. 149 §. 2 K.p.a.). Czyni się to dopiero po wznowieniu postępowania, orzekając w sprawie w granicach art. 151 § 1 K.p.a. Brak wystąpienia przesłanki wznowienia stanowi przesłankę wydania decyzji o odmowie zmiany decyzji dotychczasowej (tak pkt 1 przywołanej ostatnio jednostki redakcyjnej).

Podnoszone przez Wnioskodawcę przesłanki nie stanowią okoliczności dających podstawę do wznowienia postępowania. W szczególności nie można za takie uznać domniemania istnienia dwóch różnych egzemplarzy decyzji administracyjnej w obrocie prawnym. Argumentacja przedstawiona w powyższym zakresie przez organ jest - w ocenie Sądu - wiarygodna, a także przekonująca i zasługuje na uwzględnienie. Znajdująca się na kartach 270-271 akt administracyjnych kopia orzeczenia zawiera skreślenia, a także odmienną treść od kopii tegoż na kartach 256-257, zaś na drugiej stronie obu znajdują się podpisy składu orzekającego. Mogło to budzić określone wątpliwości, co do brzmienia orzeczenia, wprowadzonego wówczas ostatecznie do obrotu (podnoszone przez Wnioskodawcę). Załączone jednak później – w toku postępowania wyjaśniającego - kopie orzeczeń z dokumentacji źródłowej (karta 25-28) potwierdzają stanowisko organu o braku akceptacji pierwotnej treści orzeczenia (nie podpisanego przez pełen skład) i jej późniejszej zmianie. Jak przekonywająco wyjaśnił organ, dany akt skorygowano, zaś wcześniejsze kopie orzeczeń w aktach – w odmiennej treści - zestawiono z błędnie połączonych stron kopiowanych dokumentów. Sąd nie znajduje podstaw, aby nie dać wiary wyjaśnieniom organu. Tym bardziej, że domniemań Wnioskodawcy – o dokonaniu późniejszej zmiany w źródłowej dokumentacji orzeczniczej - nie podparto przekonującym materiałem dowodowym.

Trafnie organ skonstatował, że przedstawiona przez Wnioskodawcę "obiegówka" nie stanowi nowego dowodu, na podstawie którego możliwe jest ustalenie istotnej dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznej. Dokument ten co prawda istniał w czasie prowadzenia postępowania orzeczniczego w 2015 roku i nie był znany organowi, który rozpoznawał sprawę w I. instancji, jednakże nie może być to podstawą do wznowienia postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę, że okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Oznacza to, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (tak: wyrok NSA o sygn. akt I SA 198/85 – dostępny w CBOSA). Oceniając nowe okoliczności faktyczne lub dowody, jako mające istotne znaczenie dla sprawy należy zbadać, czy gdyby były one znane organowi wydającemu pierwotną decyzję rozstrzygnięcie mogłoby być inne (tak: P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 145). Taka okoliczność zaś w sprawie nie zachodzi. Sąd nie znajduje podstaw, aby kwestionować poczynione w tym zakresie ustalenia organu i przyjmuje je za własne. Opisane w "obiegówce" schorzenie ujęto w orzeczeniach komisji lekarskich, lecz - wedle ich ówczesnej oceny - nie powodowało ono niezdolności do służby. Tym samym nie pozostawało w związku z ustalaniem inwalidztwa. Stąd w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – nie ujawniono nowej istotnej okoliczności lub takiego dowodu.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu braku bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez orzeczników, podległych Przewodniczącemu CWKL, należy zwrócić uwagę, że [...] P. W., po wyroku NSA o sygn. akt I OSK 1567/19, nie brał udziału w orzekaniu we wznowionym postępowaniu. Sama okoliczność, że na czele organu w ramach, którego orzekają składy orzecznicze, stoi członek podlegający wyłączeniu od orzekania, nie stanowi przesłanki do wyłączenia wszystkich osób, mogących orzekać w sprawie. Zwłaszcza, gdy jak w rozpatrywanym przypadku, nie sformułowano nawet stosownego wniosku.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych na rozprawie argumentów pełnomocnika Wnioskodawcy w kwestii braku zastosowania przepisów o wznowieniu postępowania do orzeczeń wojskowych komisji lekarskich należy zwrócić uwagę, że - jak odnotował organ - sprawa była już przedmiotem rozważań Sądu - w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. akt I OSK 1567/19. Wyrażona wówczas ocena prawna jest wiążąca w kolejnych postępowaniach zarówno dla organów administracji jak i sądów (tak: art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W cytowanym wyroku wskazano: "obowiązkiem organów będzie ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości przez pracowników, którzy nie orzekali dotychczas w sprawach Wnioskodawcy, rozważenie przesłanek wznowienia postępowania, w tym pozytywnej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., na którą powołał się wnioskodawca, oraz negatywnych wznowienia postępowania i wydania rozstrzygnięcia." Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znany jest przywoływany przez pełnomocnika pogląd, jednakże ma na względzie związanie - tutejszego Sądu oraz organów administracji publicznej, rozpatrujących sprawę - treścią wyroku i oceną prawną w nim wyrażoną.

W kwestii uzyskania przez Wnioskodawcę orzeczenia RWKL z [...] grudnia 2021 r., z którego wynika zmiana stanowiska organów orzeczniczych, należy podnieść, że kreuje ono jego nową sytuację prawną - uzyskał orzeczenie zgodne ze swoimi oczekiwaniami. Zdarzenia tego nie może jednak zakwalifikować jako potwierdzającego istnienie podstawy do wznowienia postępowania. Nie było bowiem przedmiotem rozpatrywanej sprawy, czy orzeczenia RWKL oraz CWKL z 2016 roku były prawidłowe lecz wystąpienie w zakończonej ich wydaniem sprawie przesłanek wznowienia postępowania. Ich faktyczny brak – potwierdzony zasadnie skarżonym aktem - nie ma wpływu na sytuację Wnioskodawcy, ukształtowaną nowym, wyżej wymienionym orzeczeniem RKWL. Z tych względów bezzasadne byłoby przeprowadzanie dowodu z przedłożonych na rozprawie dokumentów.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. W sprawie nie naruszono przywołanych w skardze przepisów o charakterze procesowym, jak i reguł ogólnych postępowania administracyjnego, z których wynika m.in. obowiązek szczegółowego wyjaśnienia sprawy. Organ bezzasadnie wprawdzie stwierdził - w pewnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji - że uprzednio wydane orzeczenia – RWKL oraz CWKL z 2016 roku – nie były wadliwe. Wykracza to bowiem poza granice danej sprawy, której przedmiotem była - w pierwszym etapie – ocena, czy ujawniono nowe istotne okoliczności lub dowody. Dana, zbędna wypowiedź organu stanowiła jednak uchybienie, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Zasadnie bowiem odmówiono wznowienia postępowania, wobec braku ku temu wskazywanych we wniosku przesłanek. Jest także poza granicami tej sprawy, czy wystąpiły podstawy wyeliminowania kwestionowanych orzeczeń w innym trybie - inicjowanym z urzędu.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.