Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 10/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5 , 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

J. S. złożył skargę na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 1969,24 zł. W piśmie z 11 stycznia 2016 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że zwrot ustalonej w decyzji kwoty jest dla niego bardzo dużym uszczerbkiem finansowym, ponieważ jest schorowanym emerytem, a konieczność zwrotu otrzymanej dotacji jest dla niego ogromnie krzywdząca i niesprawiedliwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady,

a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. J. S. nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności świadczące o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podnieść, że pojęcia "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" stanowią pojęcia nieostre w związku z czym wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej

i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił takiej argumentacji. Wniosek uzasadnił bardzo ogólnie, wskazując, "że zwrot kwoty ustalonej w decyzji jest dla niego bardzo dużym uszczerbkiem finansowym, ponieważ jest schorowanym emerytem, a konieczność zwrotu otrzymanej dotacji jest dla niego ogromnie krzywdząca i niesprawiedliwa". Tak lakoniczny i ogólny wniosek nie poddaje się kontroli Sądu. W związku z powyższym Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku

o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznając wniosek ocenia bowiem nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi

z urzędu (zob. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex

nr 1043585). Dane wynikające z wniosku o przyznanie prawa pomocy jednak nie uzasadniają pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Skarżący podał bowiem w nim, że jest właścicielem domu o powierzchni

77,63 m², o wartości 120 000 zł oraz gospodarstwa rolnego o pow. 8,79 ha wraz

z budynkiem mieszkalnym, szopą, drewutnią i piwnicą o wartości ok. 120 000 zł, według GUS. Wnioskodawca posiada 70 000 zł oszczędności. Pozostaje

w gospodarstwie domowym wraz z żoną. Aktualnie dochód małżonków stanowi renta uzyskiwana przez skarżącego w kwocie 2882 zł netto miesięcznie oraz emerytura uzyskiwana przez żonę skarżącego w kwocie 1453 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał opłaty za media ok. 500 zł, energię elektryczną 100 zł, opiekę lekarską 100 zł, lekarstwa 200 zł, internet, telefon 150 zł, opłaty samochodowe 300 zł, przygotowanie drewna na opał 150 zł, wspomaganie finansowe córki od 300 zł do 500 zł. Jako roczne wydatki wymienił ubezpieczenie gospodarstwa 1000 zł, ubezpieczenie i naprawa auta 2500 zł, kontrola wzroku 1000 zł, utrzymanie łąk i pielęgnacja 2500 zł.

W ocenie Sądu z przedstawionych danych nie wynika, że uiszczenie ustalonej w decyzji kwoty (1969,24 zł) spowoduje dla rodziny skarżącego "znaczną szkodę" czy trudne do odwrócenia skutki. Po uiszczeniu wykazanych wydatków w kwocie około 2700 zł (suma wydatków miesięcznych i rocznych) do dyspozycji skarżącego pozostają jeszcze wolne środki z renty i emerytury. Istotne zabezpieczenie rodziny ponadto stanowią zgromadzone oszczędności oraz posiadany majątek.

Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.