Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SO/Go 15/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy z wniosku J.W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu za nieprzekazanie skargi do sądu (art. 55 § 1 p.p.s.a.) postanawia 1. wymierzyć Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, 2. zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej J.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r., na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwanej jako p.p.s.a.) oraz art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej zwanej jako u.d.i.p.) J.W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o wymierzenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu w ustawowym terminie. Jednocześnie strona wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożonym w formie elektronicznej, wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 10 października 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność i przewlekłe postępowanie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca powołując się na art. 54 § 1 p.p.s.a. oraz art. 21 u.d.i.p. podała, że organ powinien przekazać skargę Sądowi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Konsekwencją takiego zaniechania jest możliwość wymierzenia przez Sąd grzywny organowi, której górną granicę określa art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wyjaśnił, że pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. udzielił stronie informacji publicznej w zakresie zgłoszonego żądania. Przy czym pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. poinformował stronę, że wobec szczupłości kadr zanonimizowane skany decyzji będą sukcesywnie przekazywane stronie do dnia 31 grudnia 2016 r. Skarga J.W. wpłynęła do organu w dniu 12 października 2016 r. Skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przekazano do Sądu 10 listopada 2016 r. Wyjaśniając przekroczenie terminu przekazania skargi organ podał, że jest ono nieznaczne gdyż wyniosło 14 dni kalendarzowych, a jedynym powodem niedotrzymania terminu było nie zwrócenie uwagi na przepis szczególny znajdujący się w ustawie z zakresu prawa materialnego, nie zaś proceduralnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a. ). Przy czym mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej, ustawodawca w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. termin do 15 dni.

Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przepis określa jedynie maksymalną wysokość grzywny wymierzonej organowi, pozostawiając uzasadnionemu uznaniu Sądu jej rzeczywisty wymiar w konkretnej sprawie.

Z akt sprawy ze skargi J.W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, sygn. akt II SAB/Go 173/16 wynika, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 12 października 2016 r., zaś organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wraz z aktami administracyjnymi w dniu 10 listopada 2016 r.

Organ niewątpliwie spóźnił się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku. Zgodnie bowiem z cytowanym już art. 21 u.d.i.p., w niniejszej sprawie organ winien przekazać do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej w dniu 27 października 2016 r. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wykonał zaś swój obowiązek w całości dopiero w dniu 10 listopada 2016 r., tj. 14 dni po upływie piętnastodniowego terminu.

W tej sytuacji, Sąd uznał wniosek J.W. za uzasadniony. Mając na uwadze zwłokę w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., wymierzył Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu grzywnę w wysokości 100 zł. Sąd orzekając o wysokości grzywny wziął pod uwagę, iż organ przekazał skargę, wprawdzie ze zwłoką, jednakże z własnej inicjatywy, nie zaś w konsekwencji wniesienia niniejszego wniosku.

Jednocześnie Sąd podkreśla, iż przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie, w związku z wnioskiem J.W. z dnia [...] listopada 2016 r. są jedynie przesłanki określone przez przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., tj. okoliczność uchybienia obowiązkowi wynikającemu z treści art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. W niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny postępowania organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wniesiona przez J.W. skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowadministracyjnego prowadzonego pod sygnaturą II SAB/Go 173/16.

W tym stanie sprawy Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie Sąd oparł na treści art. 200 i art. 205 p.p.s.a.