Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2520/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 19; art. 21; art. 5 ust. 2; par. 3 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1278
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
journal: Dz.U. 2006 nr 83 poz 578
law: Rozporządzenie MInistra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie
article: art. 6; art. 7; art. 77 par. 1; art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Krajowa Komisja) utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Okręgowa Komisja) z [...] maja 2015 r., którą odmówiono A. S. (dalej skarżący) nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, bez przeprowadzenia egzaminu.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2015 r. skarżący A. S. - powołując na § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278) zwrócił się do Okręgowej Komisji z wnioskiem o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Do wniosku załączył m.in.:

1. dyplom ukończenia Politechniki [...] na wydziale Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska, na kierunku Budownictwo, w zakresie Konstrukcji budowlano inżynierskich, z którego wynika, że w grudniu 2007 r. uzyskał tytuł zawodowy magister inżynier;

2. suplement do ww. dyplomu;

3. umowy o dzieło na potwierdzenie swojej praktyki zawodowej;

4. książkę praktyki zawodowej do uprawnień budowlanych;

5. decyzje o nadaniu M. B. uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie.

Okręgowa Komisja wezwała skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie kopii decyzji o nadaniu M. B. uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie dostarczyć innej decyzji M. B. niż ta załączona do wniosku. Dodatkowo przedłożył do akt oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do [...] grudnia 2014 r. podpisane przez mgr inż. M. T. wraz ze zbiorczym zestawieniem odbytej praktyki zawodowej oraz kopią uprawnień budowlanych mgr inż. M. T. i zaświadczeniami o jego przynależności do [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w ww. okresie.

Okręgowa Komisja odmawiając skarżącemu nadania uprawnień wskazała na art. 14 ust. 3 pkt 5 i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej p.b. oraz § 3 ust. 1 i 7 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278) - dalej jako rozporządzenie. Zdaniem Okręgowej Komisji, co prawda skarżący posiada odpowiednie wykształcenie zawodowe dla ubiegania się o ww. uprawnienia budowlane (art. 14 ust. 3 pkt 5 lit. a) p.b i § 5 ust. 2 oraz załącznikiem nr 2 do rozporządzenia), ale nie spełnia warunku koniecznego do ich uzyskania, tj. określonego w art. 14 ust. 3 pkt 5 lit. c) p.b. - odbycia wymaganej półtorarocznej praktyki zawodowej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego.

Okręgowa Komisja stwierdziła, że skarżący odbywał praktykę zawodową na budowie w okresach: [...] czerwca 2007 r. - [...] grudnia 2007 r.; [...] stycznia 2008 r. - [...] kwietnia 2008 r.; [...] czerwca 2008 r. - [...] grudnia 2008 r.; [...] stycznia 2009 r. - [...] października 2009 r. – tj. w łącznym wymiarze 2 lat, 2 miesięcy i 2 tygodni (tj. 116 tygodni), która w całości była kierowana i opiniowana przez M. B., której uprawnienia budowlane były nieodpowiednie - ograniczone. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 4 p.b. warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Podobne brzmienie ma § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, który stanowi, że praktyka zawodowa potwierdzona jest przez osobę wpisaną na listę członków izby, posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 rozporządzenia wpisy dokonane w książce praktyki i potwierdzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana była praktyka, przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dokumentują praktykę rozpoczętą przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W takim przypadku książkę praktyki dołącza się do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych.

Okręgowa Komisja uznała, że taką też książkę, zawierającą praktykę odbytą przed wejściem w życie rozporządzenia, skarżący załączył do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych. W jej ocenie za "odpowiednie uprawnienia budowlane" należy rozumieć uprawnienia odpowiadające swoją specjalnością i zakresem uprawnieniom budowlanym, o które będzie się ubiegała osoba odbywająca praktykę zawodową. Jeśli więc skarżący zamierza ubiegać się o uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, to osoba kierująca częścią projektową oraz wykonawczą praktyki zawodowej również musi posiadać uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Z przedstawionej książki praktyki zawodowej wynika, że całością praktyki zawodowej skarżącego na budowie kierowała osoba, legitymująca się decyzją o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, która uzyskała uprawnienia budowlane do projektowania w pełnym zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zaś uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi posiadała jedynie w ograniczonym zakresie. Taki zakres posiadanych upoważniał do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego obiektów budowlanych w budownictwie osób fizycznych. Organ wyjaśnił, że pojęcie "budownictwo osób fizycznych" użyte w treści decyzji pierwotnie oznaczało budownictwo jednorodzinne, zagrodowe oraz niewielkie obiekty usługowe i handlowe. Ograniczenie materialne uprawnień do obiektów w budownictwie osób fizycznych oznacza, że przedmiotowe uprawnienia nie obejmują całego zakresu specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Tym samym Okręgowa Komisja stwierdziła, że uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi, określone w punkcie 3 decyzji wydanej M.B. są uprawnieniami w ograniczonym zakresie, a zatem praktyka zawodowa na budowie odbywana przez skarżącego pod jej kierownictwem odbiegają od wymagań wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia ze względu na to, że odbywana była pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie.

W związku z powyższym Okręgowa Komisja stwierdziła, że skarżący nie spełnił § 21 rozporządzenia, gdyż przedstawiona przez niego praktyka zawodowa na budowie, odbywana w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do [...] września 2014 r., nie została udokumentowana zgodnie z przepisami.

Jednocześnie za należycie udokumentowaną praktykę zawodową skarżącego na budowie Okręgowa Komisja uznała zaś tą odbytą w okresie od [...] września 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. – tj. w wymiarze 11 tygodni. Jednakże okres ów w ocenie organu jest zbyt krótki, przez co skarżący nie spełnia warunku uzyskania uprawnień budowlanych, określonego w art. 14 ust. 3 pkt 5 lit. c) p.b., tj. odbycia półtorarocznej praktyki zawodowej na budowie.

Ponadto Okręgowa Komisja ustaliła, że skarżący przedstawił praktykę zawodową przy sporządzaniu projektów w okresach: [...] maja 2007 r. - [...] października 2007 r., [...] listopada 2008 r. - [...] grudnia 2008 r., [...] stycznia 2009 r. - [...] maja 2009 r. oraz [...] czerwca 2009 r. - [...] października 2009 r., czyli w łącznym wymiarze 1 roku i 5 miesięcy (tj. 72 tygodni). W jej ocenie praktyka ta nie budzi wątpliwości i dlatego w całości została zaliczona na poczet praktyki koniecznej dla uzyskania uprawnień budowlanych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący A. S. zarzucił naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz art. 35 ustawy samorządowej oraz art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a w stopniu mający wpływ na wynik sprawy a także naruszenie prawa materialnego czyli § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Podniósł, że zasada retrospekcyjności prawa pozwala na dopuszczalność dokumentowania swojej praktyki odbytej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. oświadczeniem określonym w § 3 ust. 7 rozporządzenia.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazała, że dnia 10 sierpnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. poz. 768). Ustawą tą dokonano nowelizacji ustawy - Prawo budowlane w zakresie nadawania uprawnień budowlanych, na mocy jej art. 1 pkt 6 zmianie uległ także art. 16 stanowiący upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Jednocześnie ustawodawca w art. 37 ustawy o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych wymienił w sposób enumeratywny rozporządzenia wydane przed 10 sierpnia 2014 r. na podstawie upoważnień ustawowych zmienionych tą ustawą. Wśród niech nie ma aktu wykonawczego wydanego na podstawie art. 16 p.b.

Zdaniem organu z powyższego wynika, że dnia 10 sierpnia 2014 r. utraciło moc rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2014 r. ( tu uwaga sądu - powinno być 2006 r.) w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W dniu 25 września 2014 r. weszło zaś w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r. poz. 1278). W akcie tym uregulowano zagadnienia intertemporalne. Przepis § 19 rozporządzenia wprowadza generalną zasadę, w myśl której kompletne wnioski złożone przed 25 września 2014 r. podlegają weryfikacji na podstawie nowych przepisów. Ma to istotne znaczenie dla sprawy, gdyż obecnie obowiązujące rozporządzenie określa zupełnie odmienne reguły dotyczące weryfikacji i wymogów formalnych dotyczących dokumentowania praktyki zawodowej. I tak według § 3 ust. 7 obowiązującego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki jest oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przepis ów działa na przyszłość, co oznacza, że powołanym oświadczeniem może być dokumentowana praktyka, którą miała miejsce po dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r., a więc praktyka odbywana po dniu [...] września 2014 r. To zaś w jaki sposób powinna była być dokumentowana praktyka odbywana przed dniem [...] września 2014 r. rozstrzyga § 21 rozporządzenia, który stanowi, że praktyka odbyta przed wejściem w życie rozporządzenia powinna być dokumentowana wpisami dokonanymi w książce praktyki zawodowej, potwierdzonymi przez osobę kierującą praktyką. W takim przypadku książkę praktyki dołącza się do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych, o którym mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Taki jest zdaniem Krajowej Komisji sens normatywny wyżej powołanego przepisu. Racjonalny prawodawca słusznie bowiem przyjął, że osoby, które rozpoczęły praktykę przed wejściem w życie ww. rozporządzenia, prowadzą książkę praktyki zawodowej zgodnie z wymaganiami poprzednio obowiązującego rozporządzenia. Aby zachować pewną ciągłość instytucji prawnych, uznał ważność wpisów dokonanych w książce praktyki zawodowej. Stąd też, mając na uwadze § 21 rozporządzenia należy przyjąć zasadę, że osoby, które rozpoczęły praktykę zawodową przed wejściem w życie tego rozporządzenia, do dnia [...] września 2014 r. dokumentują praktykę w książce praktyki zawodowej, a jeśli praktyka ta jest kontynuowana po tej dacie, to zastosowanie będą miały do niej nowe przepisy, a dokładnie § 3 ust. 7 nowego rozporządzenia.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Krajowa Komisja wskazała, że skarżący złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych w 2015 r., a więc w okresie obowiązywania nowego rozporządzenia. Do wniosku tego dołączył książkę praktyki, dokumentującą praktykę odbytą przed 25 września 2014 r. Zatem wobec braku innych przepisów przejściowych, nakazujących stosowanie przepisów dotychczasowych do stanów faktycznych mających miejsce przed 25 września 2014 r., należało przyjąć, że wniosek skarżącego podlegał także weryfikacji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w tym także z jego § 21.

Stosownie do art. 14 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia osoba kierująca praktyką powinna posiadać stosowane, czyli odpowiednie uprawnienia budowlane. Reguła ta odnosi się w takim samym zakresie do praktyki udokumentowanej w książkach praktyki zawodowej i oświadczeniach opisanych w § 3 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, czyli zarówno do praktyki odbytej przed, jaki i po dniu 25 września 2014 r. Z treści książki praktyki zawodowej skarżącego, jak również z decyzji dołączonej do rozpoznawanego wniosku wynika, że osoba kierująca praktyką skarżącego na budowie posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej ograniczone do budownictwa osób fizycznych. Powyższe uprawnienia nie mogą być zatem uznane jako odpowiednie do nadzorowania praktyki mającej stanowić podstawę do ubiegania się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Osoba kierująca praktyką zawodową powinna posiadać uprawnienia w zakresie co najmniej tożsamym z zakresem uprawnień, o które będzie ubiegać się praktykant. Stąd osoby posiadające uprawnienia o ograniczonym zakresie posiadają uprawnienia odpowiednie do kierowania praktyką osób ubiegających się o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. Ponieważ skarżący ubiega się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń, jego praktyką mogą kierować wyłącznie osoby posiadające takie uprawnienia. Z tego powodu Krajowa Komisja nie zaliczyła praktyki skarżącego udokumentowanej w załączonej do sprawy książce praktyki.

Jednocześnie organ przypomniał, że Okręgowa Komisja wezwała skarżącego do przedłożenia decyzji o nadaniu osobie kierującej jego praktyką uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjnej. W odpowiedzi przekazał on zaś jedynie oświadczenie, o którym mowa w § 3 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia. Wobec tego Krajowa Komisja uznała, że oświadczeniem tym skarżący udokumentował jedynie swoją praktykę mającą miejsce w okresie od 14 kwietnia 2011 r. do 12 grudnia 2014 r., pozostała cześć praktyki zgodnie z § 21 rozporządzenia powinna być udokumentowana wpisami w książce praktyki zawodowej.

Odnosząc się do powołanej w odwołaniu zasady retrospektywnego działania prawa organ uznał to za bezprzedmiotowe o tyle, że prawodawca w rozdziale 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sposób szczegółowy określił kwestie intertemporalne, przesądzając w jakim zakresie rozporządzenie ma zastosowanie do stanów faktycznych, mających miejsce przed 25 września 2014 r.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, że okres praktyki skarżącego przypadający od 25 września do 12 grudnia 2014 r. nie jest wystarczający do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, gdyż zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 5 p.b. osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń powinna odbyć półtoraroczną praktykę na budowie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że nadawanie uprawnień budowlanych, zakres i sposób przeprowadzania egzaminów, w dacie rozpoznawania tej sprawy regulowało rozporządzenie z dnia 11 września 2014 r. W jego ocenie organy zupełnie pominęły możliwość udokumentowania praktyki zawodowej w sposób, o którym mowa w § 3 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia, jak też fakt pełnego udokumentowania, zgodnego z rozporządzeniem, odbytej przez niego praktyki, tym bardziej, że od dnia złożenia wniosku (tj. 30 stycznia 2015 r.) z kompletem dokumentów książka praktyki zawodowej była złożona w Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa. Stąd też nie miał fizycznej możliwości uzupełnienia wpisów potwierdzających odbycie praktyki w pierwotnej książce praktyk. Ponadto Izba odmówiła wydania/zarejestrowania nowej książki praktyk informując, że pod rządami rozporządzenia z dnia 11 września 2014 r. książek praktyk nie wydaje się. Uzupełnienie dokumentów przedstawił więc w formie zgodnej z obowiązującym już wówczas rozporządzeniem. Stwierdził więc, że stanowisko organów I i II instancji uniemożliwia w tej sytuacji udokumentowanie mu w jakikolwiek sposób nieuwzględnionego, ponad dwuletniego okresu obytej praktyki. Takiemu działaniu zarzucił więc naruszenie art. 8 k.p.a.

Skarżący oświadczył, że odbył wymaganą przez przepisy praktykę i spełnił warunek odbycia tej praktyki pod kierunkiem wskazanej przez przepis osoby. W jego ocenie intencją ustawodawcy było to, że warunek odbycia praktyki pod kierunkiem wskazanej przez przepis osoby, nie będzie miał jedynie charakteru formalnego, gdyż faktyczny przebieg praktyki, a tym samym nauki pod kierunkiem osoby uprawnionej, winien być gwarancją nabycia umiejętności niezbędnych do czynnego uczestniczenia w całym procesie budowlanym, czyli czy wnioskodawca ubiegający się o nadanie uprawnień, nabędzie faktycznie wiedzę i umiejętności wymagane przez przepisy. Skarżący podniósł, że w rozporządzeniu obowiązującym w dacie złożenia przez niego wniosku o nadanie uprawnień wskazano dwojaką możliwość udokumentowania odbytej praktyki zawodowej. Rozporządzenie to nie wprowadza przy tym nowych "zaostrzonych" wymogów, których by on nie spełnił, czyli rozporządzenie to ma również zastosowanie do praktyki zawodowej odbytej w organach administracji. Za takim stanowiskiem w jego ocenie przemawia fakt, że już w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 kwietnia 2011 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji techniczny w budownictwie (Dz.U. z 2011 r., nr 99, poz. 573) ustawodawca zaliczył do praktyki zawodowej na budowie prace w organach administracji rządowej.

Skarżący wskazał, że przepisy rozporządzenia z dnia 11 września 2014 r. "regulują zdarzenia o charakterze "otwartym", ciągłym tzn. takie, które nie znalazły jeszcze swego zakończenia, które rozpoczęły się i powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie nowych przepisów" (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 maja 2015 r. sygn. III SA/Wr 904/14).

Krajowa Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest bada legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które miały wpływ na wynik sprawy lub dają podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

W niniejszej sprawie skarżący wszczął postępowanie administracyjne występując z wnioskiem z [...] stycznia 2015 r. o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Bezsporna zatem w sprawie pozostaje okoliczność, że w dniu złożenia tego wniosku obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278). Przepis § 19 rozporządzenia wprowadził generalną zasadę, w myśl której kompletne wnioski złożone przed 25 września 2014 r. podlegają weryfikacji na podstawie nowych przepisów. W myśl § 21 powołanego rozporządzenia, które zastąpiło rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U.2006.83.578) wpisy dokonane w książce praktyki i potwierdzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana była praktyka, przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dokumentują praktykę rozpoczętą przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W takim przypadku książkę praktyki dołącza się do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych, o którym mowa w § 5 niniejszego rozporządzenia. W myśl ust. 2 przepisy ust. 1 stosuje się do wpisów dokonanych w książce praktyki, które nie zostały potwierdzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, pod kierownictwem której odbywana była praktyka, przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeżeli zostaną one potwierdzone przez tę osobę w terminie 21 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Jak już była mowa wyżej nowe rozporządzenie weszło w życie w dniu 25 września 2014 r., co miało doniosłe skutki prawne dla rozpoznania wniosku skarżącego. Po pierwsze, cytowane wyżej przepisy stanowią, że wpisy dokonane w książce praktyki mogą być uzupełnione jedynie w terminie 21 dniu od dnia wejścia w życie nowego rozporządzenia. Oznacza to, że skarżący był obowiązany w ww. terminie złożyć książkę praktyki z wpisami potwierdzającymi odbycie tejże praktyki po kierunkiem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane - w przypadku skarżącego powinny to być wpisy potwierdzone przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Tymczasem - jak zauważył organ - z treści książki praktyki zawodowej skarżącego, jak również z decyzji dołączonej do wniosku wynika, że osoba kierująca praktyką skarżącego na budowie czyli Pani M. B., posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej ograniczone do budownictwa osób fizycznych. Uprawnienia te nie mogły być zatem uznane jako odpowiednie do nadzorowania praktyki mającej stanowić podstawę do ubiegania się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Sąd podziela stanowisko Komisji, że przez sformułowanie "odpowiednie uprawnienia" należy rozumieć uprawnienia w zakresie co najmniej tożsamym z zakresem uprawnień, o które będzie ubiegać się praktykant. (por wyrok WSA w Warszawie sdygn. akt VI SA/Wa 1833/13).

W rozpoznawanej sprawie skarżący na wezwanie organu złożył jedynie oświadczenie z [...] marca 2015 r. potwierdzające odbycie praktyki zawodowej w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do [...] grudnia 2014 r. podpisane przez mgr inż. M. T. wraz ze zbiorczym zestawieniem odbytej praktyki zawodowej oraz kopią uprawnień budowlanych mgr inż. M. T. i zaświadczeniami o jego przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w ww. okresie. Stosownie do § 3 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia z 11 września 2014 r. dokumentem potwierdzającym odbycie praktyki, o której mowa w art. 14 ust. 4-4b ustawy, jest oświadczenie potwierdzające odbycie praktyki zawodowej, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Idąc tokiem rozumowania organu i biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że powyższe oświadczenie mgr inż. M. T. złożone przez skarżącego jako uzupełnienie wniosku nie mogło być uznane za skuteczne dla udokumentowania praktyki zawodowej w specjalności budowlanej bez ograniczeń w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do [...] września 2014 r. bowiem ten okres praktyki powinien być już wcześniej uwzględniony w złożonej przez skarżącego razem z wnioskiem książce praktyki. W tym aspekcie sprawy Sąd podziela stanowisko organu, że brak było uzasadnionych podstaw do wydania skarżącemu książki praktyki celem uzupełnienia w niej wpisów bowiem wpisy te powinny znajdować się w książce w chwili złożenia wniosku. Inaczej mówiąc zakwestionowane przez skarżącego działanie organu, polegające na odmowie wydania książki praktyki celem uzupełnienia wpisu niejako post factum, było prawidłowe i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Logiczną konsekwencją tego stanowiska było uznanie, że praktyka poświadczona przez mgr inż. M. T. nie może być zaliczona skarżącemu w okresie od [...] kwietnia 2011 r. do [...] września 2014 r. Słusznie zatem wskazano w piśmie z [...] kwietnia 2015 r., że oświadczenie jest nową formą poświadczenia praktyki wprowadzoną przez rozporządzenie z dnia 11 września 2014 r. oraz, że w formie oświadczenia można dokumentować jedynie praktykę odbytą po wejściu w życie tego rozporządzenia czyli po 25 września 2014 r. (pismo - k. 9 akt administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie organ zaliczył zatem skarżącemu praktykę za okres od [...] września do [...] grudnia 2014 r.

W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. a także naruszenia prawa materialnego czyli § 3 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia oraz przepisów ustawy samorządowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. a postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 8 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.