Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1130/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 219 , art 217
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc . po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr [...], odmówił wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji pn: "budowa wiaty na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]", ze względu na brak takiej zgodności.

W uzasadnieniu organ podał, że zapisy ww. planu nie dopuszczają możliwości lokalizowania w terenach o przeznaczeniu MW/U.12 obiektu objętego wnioskiem tj. wiaty. Budowa wiaty pozostaje niezgodna z treścią § 7 ust. 3 oraz z treścią § 17 oraz § 31 ustaleń planu. Zgodnie z zapisami planu, w ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizacje obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników. W przeznaczeniu zaś o tym symbolu nie dopuszczono lokalizacji wiat. Ponadto wskazano na zapis § 11 ust. 7 pkt 2 lit. b planu, z którego wynika, że w odniesieniu do obiektów zabytkowych objętych ochroną całkowitą i ochroną częściową – z uwzględnieniem dopuszczeń zawartych w § 8 oraz w ustaleniach szczegółowych - obowiązują zakazy zadaszania dziecińców i podwórców. W ocenie organu budowa wiaty z jednospadowym dachem przykrytym płytami poliweglanowymi stanowi naruszenie ww. zakazu. Ponadto budowa przedmiotowej wiaty stanowi ingerencję w sąsiadujący budynek, który jest wpisany do ewidencji zabytków, podczas gdy zgodnie z zapisem § 11 ust. 7 pkt. 1 lit. b tiret pierwsze "w odniesieniu do obiektów zabytkowych objętych ochroną całkowitą i ochroną częściową - z uwzględnieniem dopuszczeń zawartych w § 8 oraz w ustaleniach szczegółowych obowiązują: nakazy ochrony kompozycji i artykulacji elewacji, jej wystroju i detali architektonicznych oraz historycznej kolorystyki. Ponadto budowa wiaty spowodowała naruszenie porządku wnętrza kwartału VII zabudowy, który w domyśle powinien stanowić wolną przestrzeń, godząc tym samym nakazy wynikające z ustaleń zawartych w § 1.1 ust. 3 pkt 1 lit. d planu. Odwołano się też do rysunku planu miejscowego [...]" i oznaczonych tam stref budowy i rozbudowy, w obrębie których można realizować budowę, rozbudowę, nadbudowę, i na tej podstawie ustalono, że przedmiotowa wiata nie znalazła się w ww. strefie. Uwzględniono też, że poza tą strefą można realizować roboty budowlane, o których mowa w § 8 planów, (por.§ 18 ust. 1 pkt. 1) ustaleń planu), jednakże budowa wiaty nie stanowi robót budowlanych, o których ma w § 8 planu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] Sp. z o.o w K. przedstawiając rys historyczny sprawy oraz postępowań związanych z budową wiaty. Przywołano treść postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego nr [...] z dnia 7 września 2018 r. i przyjętą tam przez ww. kwalifikację ww. przedsięwzięcia budowlanego, wg którego nie stanowi ono "rozbudowy" istniejącego budynku kamienicy, lecz jest odrębnym obiektem, pozbawionym ze wszystkich stron ścian stanowiących nośny element konstrukcyjny. Powołano się też na zawarte tam wskazanie, że legalizacja zamierzenia powinna być - procedowana w trybie art. 49b Prawa budowlanego właściwego dla samowoli budowlanej obiektu wymagającego zgłoszenia oraz przyjętą przez ten organ ocenę: "że postępowanie legalizacyjne wdrożone wobec przedmiotowego obiektu może zakończyć się powodzeniem z uwagi na to, iż wybudowany obiekt nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Zarzucono, że organ pomimo to odmówił stwierdzenia zgodności lokalizacji wiaty z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucono, że organ powołał się na niezgodność tego naniesienia z normami ochrony konserwatorskiej - pomimo tego, że w toku postępowania w sprawie legalizacji budynku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (a więc organ właściwy w zakresie weryfikacji zgodności inwestycji pod kątem ochrony zabytków) pismem z dnia 20 kwietnia 2020 r. potwierdził zgodność obiektu z rygorami ochrony konserwatorskiej. W dalszej część odwołania zakwestionowano przeprowadzoną przez Prezydenta Miasta K. ocenę zgodności przedmiotowej inwestycji z przywołanymi zapisami planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r. znak: [...], działając na podstawie art. 217 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wskazać należy, iż zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie uprawnionej osoby. Organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. Niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, należy zawsze brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To ze stosownych przepisów materialnoprawnych będzie wynikać jaki organ jest uprawniony do wydania zaświadczenia i jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia.

Z treści wniosku o wydanie zaświadczenia (w tym z załączonego do niego odpisu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki) wynika, że strona ubiega się o zaświadczenie w związku z przepisem art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu organ wyjaśnił, że powoływanie się w pierwszej części odwołania na stanowisko i ocenę Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w postanowieniu z dnia nr [...] z dnia 7 września 2018 r. "że postępowanie legalizacyjne wdrożone wobec przedmiotowego obiektu może zakończyć się powodzeniem z uwagi na to, iż wybudowany obiekt nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", nie może odnieść skutku przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Ocena Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest wiążąca i w oparciu o nią nie można obecnie kontrolować prawidłowości ustaleń organu I instancji. Bowiem to nie organ nadzoru budowlanego pozostaje kompetentny do badania zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego lecz Prezydent Miasta K..

Organ stwierdził, że budowa wiaty z jednospadowym dachem przekrytym płytami poliwęglanowymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., ze względu na taką konstrukcję tego obiektu zaliczyć należy do zadaszenia dziedzińca, podwórca ww. działki. Kwalifikacja przyjęta przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie w jakim stwierdza organ ten, że nie jest to rozbudowa istniejącego na tej działce budynku, a odrębnym obiektem, pozbawiony ze wszystkich stron ścian stanowiących nośny element konstrukcyjny, nie niweczy prawidłowości przyjętej także przez organ I instancji kwalifikacji, że taka wiata jest elementem zadaszenia. Realizacja takiego zadaszenia winna być przedmiotem oceny organów z punktu widzenia zapisów planu. Organ I instancji prawidłowo określił położenie ww. inwestycji wedle konkretnych zapisów planu i przyporządkował wskazane przez siebie zapisy. Zasadnie uwzględnił zapisy ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" dotyczące terenów oraz zasad kształtowania zabudowy. Stanowią one bowiem punkt wyjścia do określenia ogólnych reguł kształtowania ładu przestrzennego na terenie objętym granicami planu. I tak w § 7 ust. 3 ustaleń planu wprowadza zasadę "że w ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizacji jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników". Badając dopuszczalność realizacji ww. wiaty organ zasadnie poszukiwał w dalszych zapisów planu, czy wiata jest obiektem wskazanym w ustaleniach planu i odwołując się do szczegółowych ustaleń planu zawartych w rozdziale III § 17 oraz § 31 planu organ prawidłowo wskazał, że w zapisach tych nie ma mowy o lokalizacji wiat. Zapis § 17 ust. 1 planu określił, które obiekty i urządzenia budowlane mieszczą się w przeznaczeniu poszczególnych terenów (z wyłączeniem terenów zieleni urządzonej ZPs3, ZPs.5, ZPs.6). Są to obiekty i urządzenia budowlane zapewniające ich prawidłowe funkcjonowanie takie jak: 1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, dojścia piesze, miejsca postojowe, dojazdy niewyznaczone zapewniające skomunikowanie terenu działki ewidencyjne z drogami publicznych. Zgodnie z zapisem § 17 ust. 2 w przeznaczeniu terenów mieszczą się także garaże podziemne (poza wykluczeniami określonymi dalej w pkt. 1-6). Ponadto zgodnie z §17 ust. 3 planu w przeznaczeniu wszystkich terenów mieszczą się także: zieleń towarzysząca, w tym zieleń nieurządzona oraz zieleń izolacyjna a także obiekty małej architektury. Ww. zapis odnoszący się grupowo do wszystkich poszczególnych terenów (z wyłączeniem terenów zieleni urządzonej ZPs3, ZPs.5, ZPs.6) nie wymienia zatem wiat - pośród obiektów, które mieszczą się w poszczególnych przeznaczeniach. Z kolei w ustaleniach szczegółowych dla terenów oznaczonych symbolem MW/U 12 zawartych w § 31 ust. 2 pkt. 2 planów wprowadzono dla obiektów położonych przy ul. [...] - kamienicy z oficyną, dawnej oberży [...], dawnego Hotelu [...] ochronę całkowitą, zgodnie z § 11, z dopuszczeniem jedynie nadbudowy nieujętych w ewidencji zabytkowych oficyn. Również w tym zapisie szczególnym nie ma mowy o możliwości-realizacji wiaty (czy to jako obiektu odrębnego, czy to jako rozbudowy budynków) w odniesieniu do podwórca przy ul. [...]. Mowa jedynie od dopuszczeniu nadbudowy oficyn, tych nieobjętych ewidencją. Skoro zatem wiaty nie są obiektami wskazanymi w ustaleniach szczegółowych planu, to tym samym, zgodnie z § 7 ust. 3 ustaleń planu nie są one dopuszczone do realizacji w badanym obszarze.

Zwrócono uwagę, że nawet jeśli w ww. postanowieniach § 17 i § 31 brak jest mowy o zakazie realizacji wiat, nie oznacza to dowolności w możliwości ich realizacji, a to z uwagi na ww. przytaczaną treść 7 ust. 3 zapisów planu, który dopuszcza realizację tylko tych obiektów, które wskazane są w planie. Już tylko na tej podstawie należy stwierdzić, że wskazany we wniosku obiekt - wiata nie stanowi obiektu, które można realizować na ww. terenie. Prawidłowość tych stwierdzeń wspiera ponadto treść § 18 planu, gdzie wskazuje się, że na rysunku planu [...]" oznaczono strefy budowy lub rozbudowy, w obrębie których - z uwzględnieniem ustaleń i zasad oraz parametrów i wskaźników ustalonych w uchwale - można realizować budowę, rozbudowę oraz nadbudowę budynku. Wyraźnie też wskazano w ww. zapisie, że poza tą strefą budowy lub rozbudowy (do której jak wskazuje rysunek planu nie zalicza się teren na którym posadowiono sporną wiatę) można realizować inne roboty budowlane, ale tylko te o których mowa w § 8 planu, okapy gzymsy, balkony, ganki, loggie, daszki nad wejściami, a także zewnętrzne części budynku stanowiące: schody, pochylnie lub rampy, oraz budynku podziemne. Nie wymienione zatem w ww. zapisie wiaty jako dopuszczalnego obiektu, czy to samodzielnego, czy część budynku. Jak wynika także z zapisów § 8 planu budowa wiaty nie jest żadną z robót budowlanych, o których mowa w tym zapisie. Należy odnieść się także do treści zapisów § 11 planu, którego interpretacja przedstawiona przez organ została zakwestionowana przez Stronę. Uwzględnienie ww. zapisów przy ocenie dopuszczalności realizacji wiaty znajduje uzasadnienie, z uwagi na to, że odsyła do tego zapisu zarówno zapis § 31 planu regulujący ochroną całkowitą wskazanych tam budynków. Ponadto odsyła do nich zapis § 8 ust. 2 planu umieszczony w rozdziale II pt. "zasady zagospodarowania terenów obowiązujące na całym obszarze planu, w tym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego". Zapis § 8 ust 2 mający więc zastosowanie dla całego obszaru planu, jednoznacznie informuje "że zasady dotyczące ochrony i kształtowania kwartałów zabudowy określono w § 11". Strona odwołująca podejmuje próby przyznania pierwszeństwa przedstawionej w odwołaniu zawężającej interpretacji treści § 11 ust. 7 pkt. 2 lit. b ustaleń planu, w zw. z § 31 ust. 3 pkt. 2 planu , wg której całkowitą ochroną objęte są tylko budynki wskazane w § 31 ust. 3 pkt. 2 planu [...] nie zaś pozostała cześć działki przy ul. [...] – podwórza, a tym samym wskazane w ww. § 11 ust. 7 pkt. 2 lit. b zakaz zadaszania dziedzińców i podwórzy nie dotyczy przedmiotowego podwórza (a tylko tych podwórzy, które objęte są całkowitą ochroną), jednakże należy uwzględniać także treść § 11 ust. 3 pkt. 1 lit. a i d ustaleń planu, nie odnoszącego się już tylko do obiektów objętych ochroną całkowitą, lecz dotyczącego wszystkich kwartałów zabudowy objętych planem (tak § 11 ust. 3 pkt. 1). Jak słusznie przytoczył organ I instancji ww. zapis § 11 ust. 3 pkt. 1 lit. a wprowadza wyraźny i jednoznaczny nakaz "zachowania historycznych podziałów i rozplanowania działek miejskich , w tym utrzymania istniejącego historycznego układu zabudowy w ich obrębie, z podziałem na zabudowę frontową i oficyny wraz z podwórzami pomiędzy nimi. Niewątpliwie przedmiotowa lokalizacja przedmiotowej wiaty nie stanowi realizacji ww. nakazu prowadząc do naruszenia tegoż historycznego podziału. Realizacja ww. wiaty pozostaje także w sprzeczności ze sztywnym nakazem uporządkowania przestrzennego wnętrz kwartałów zabudowy (tak § 11 ust. 3 pkt 1 lit. d planu).

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Sp.z.o.o. z siedzibą w K., zarzucając naruszenie:

1/ art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, w tym odebranie możliwości pełnego wypowiedzenia się w sprawie i wydanie zaskarżonego postanowienia przed uzyskaniem dodatkowych wyjaśnień Strony dowodów, w tym odstąpienie od zawiadomienia Strony od możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów w sprawie (art. 81 k.p.a.), przez co strona została pozbawiona możliwości wykazania zgodności inwestycji z aktem planistycznym (art. 10 § 2 k.p.a.), co stanowi kwalifikowaną wadę postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;

2/ art. 219 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe nieprawidłowe odmówienie przez organ I instancji wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy inwestycja ta jest zgodna z postanowieniami ww. planu.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny, dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 k.p.a. stanowi: W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). W kontrolowanej sprawie zachodzi przypadek określony w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., bowiem skarżąca spółka domaga się wydania zaświadczenia z uwagi na treść art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowiącego o zaświadczeniu wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozpoznawanej sprawie działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., na której znajduje się wiata objęta postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, objęta jest uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" (dalej: plan miejscowy). Wskazana działka znajduje się w tym planie na terenie zabudowy mieszkaniowo – usługowej, oznaczonym na rysunku planu symbolem MW/U.12.

Przeprowadzona przez organy administracji analiza postanowień tego planu wykazała, że obiekt w postaci wiaty nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu i Sąd te ustalenia podziela.

Punktem wyjścia do analizy przedmiotowego miejscowego planu należało uczynić § 7 ust. 3, ulokowany w zasadach zagospodarowania terenów oraz kształtowania zabudowy, który stanowi, że "w ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizacje jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenie robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników". Mając na względzie wyrażoną w ten sposób zasadę "co nie jest dozwolone, jest zakazane", należało przeanalizować postanowienia planu celem odpowiedzi na pytanie, czy dopuszcza on lokalizowanie w terenie MW/U.12 obiektów takich jak wiata opisana w postanowieniu Inspektora Powiatowego z 31 maja 2019 r. (k. 43-45 akt adm.). Analiza postanowień miejscowego planu, w szczególności § 17 oraz § 31, musi prowadzić do wniosku, że tego rodzaju obiekty nie zostały w terenie MW/U.12 dopuszczone.

Przepis § 17 ust. 1 planu określa, jakie obiekty i urządzenia budowlane mieszczą się w przeznaczeniu poszczególnych terenów (z wyłączeniem terenów zieleni urządzonej ZPs3, ZPs.5, [...]). Są to mianowicie obiekty i urządzenia budowlane zapewniające ich prawidłowe funkcjonowanie takie jak: 1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, dojścia piesze, miejsca postojowe, dojazdy niewyznaczone zapewniające skomunikowanie terenu działki ewidencyjne z drogami publicznych. Zgodnie z § 17 ust. 2 w przeznaczeniu terenów mieszczą się także garaże podziemne (poza wykluczeniami określonymi dalej w pkt. 1-6). Ponadto zgodnie z §17 ust. 3 planu w przeznaczeniu wszystkich terenów mieszczą się także: zieleń towarzysząca, w tym zieleń nieurządzona oraz zieleń izolacyjna a także obiekty małej architektury. Wskazany zapis odnoszący się grupowo do wszystkich poszczególnych terenów (z wyłączeniem terenów zieleni urządzonej ZPs3, ZPs.5, ZPs.6) nie wymienia zatem wiat - pośród obiektów, które mieszczą się w poszczególnych przeznaczeniach. Z kolei w ustaleniach szczegółowych dla terenów oznaczonych symbolem MW/U 12 zawartych w § 31 ust. 2 pkt 2 planu wprowadzono dla obiektów położonych przy ul. [...] - kamienicy z oficyną, dawnej oberży [...], dawnego Hotelu [...] ochronę całkowitą, zgodnie z § 11, z dopuszczeniem jedynie nadbudowy nieujętych w ewidencji zabytkowych oficyn. Również w tym przepisie nie ma mowy o możliwości realizacji wiaty w jakiejkolwiek postaci w odniesieniu do podwórca przy ul. [...]. Skoro zatem wiaty nie są obiektami wskazanymi w ustaleniach szczegółowych planu, to tym samym zgodnie z § 7 ust. 3 ustaleń planu nie są one dopuszczone do realizacji w badanym obszarze. Wbrew również twierdzeniom skargi dopuszczenie w § 18 ust. 1 miejscowego planu obiektów takich jak ganki, loggie, daszki nad wejściami, mających – zdaniem skarżącej – wspólną funkcję polegającą na ochronie przed oddziaływaniami atmosferycznymi, nie uzasadnia stanowiska, że na przedmiotowym terenie dopuszczalny jest obiekt określony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako wiata.

Zdaniem Sądu, dokonane w sprawie ustalenia organów nie budzą wątpliwości, a co za tym idzie, zarzuty sformułowane w skardze należało uznać za bezzasadne. Nie okazał się trafny w szczególności zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Zauważyć należy, że postępowanie w przedmiocie zaświadczenia ma wąsko określone ramy i zmierza zasadniczo do potwierdzenia określonej okoliczności w formie czynności materialno-technicznej. Z tego powodu ustawa określa, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.), a postępowanie wyjaśniające prowadzi się tylko w koniecznym zakresie (art. 218 § 2 k.p.a.). Organy orzekające w przedmiotowej sprawie przeprowadziły adekwatne do przedmiotu sprawy postępowanie wyjaśniające. Nie miały przy tym znaczenia stanowiska co do możliwości legalizacji obiektu i w związku z tym zgodności obiektu z miejscowym planem wyrażone, czy to przez organy nadzoru budowlanego, czy też przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, na które w skardze powoływała się skarżąca. Jak wskazano wyżej, sprawa zaświadczenia ma wąski zakres, zaś całokształt okoliczności sprawy związanej z budową przedmiotowej wiaty i finalna ocena możliwości jej legalizacji należy do organów nadzoru budowlanego. Nie sposób również przyjąć, by strona skarżąca pozbawiona była prawa czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, które – co warto przypomnieć – ma bardzo uproszczony charakter i nie kończy się decyzją administracyjną.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga jest niezasadna i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.