Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1361/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 59 , 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art 143
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art 3
journal: Dz.U. 2006 nr 89 poz 625
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz W. decyzją z 7.07.2017 r., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust.1, art.60 ust. 1 i4 i art. 61 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy, montażu i uruchomienia farmy fotowoltaicznej w miejscowości B. R. o mocy 3MW oraz niezbędnej infrastruktury na działkach nr [...]; [...]; [...]; [...] w miejscowości B. R., gmina W..

W uzasadnieniu organ podał, że inwestor [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. w dniu 3.02.2017 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.

Gmina W. w obszarze wskazanym we wniosku nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy. Dla wydania decyzji konieczne jest spełnienie łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy.

W celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie w/w warunków. Po przeprowadzeniu powyższej analizy stwierdzono, iż przedmiotowe działki nr [...], [...], [...] w miejscowości B. R., gmina W. położone są w terenie rolnym, brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Na przedmiotowej działce dopuszczalna byłaby tylko taka inwestycja (zabudowa zagrodowa), która nie zmieniłaby rolnego charakteru gruntu. Planowana przez wnioskodawcę budowa, montaż i uruchomienie farmy fotowoltaicznej nie jest zagrodą rolniczą.

Po przeprowadzeniu powyższej analizy stwierdzono, iż w obszarze analizowanym brak jest zabudowy przemysłowej, która stanowiłaby kontynuację planowanej inwestycji. Żadna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] sp. z o.o. w J., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem odwołującej, realizacja planowanego przez inwestora zamierzenia nie pozostaje w sprzeczności z ładem przestrzennym na danym terenie i nie naruszy istotnych z punktu widzenia zachowania tego ładu wartości. Brak jest zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Realizacja inwestycji nie pogarsza użytkowania sąsiednich nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29.08.2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że art. 61 ust. 3 ustawy, wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 do inwestycji w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że realizacja inwestycji mających za przedmiot m.in. urządzenia infrastruktury technicznej nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odwołująca się do definicji pojęć urządzenia techniczne i urządzenia infrastruktury technicznej określonych w ustawie Prawo budowlane, ustawie o gospodarce nieruchomościami i ustawie Prawo energetyczne, prowadzi do wniosku, że istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest to, że nie może istnieć samo dla siebie, lecz powstaje zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej musi więc być związane z uzbrojeniem określonego terenu i pełnić funkcję służebną wobec innych obiektów, zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej czy cieplnej, paliwa gazowego, wody, instalacji odprowadzającej ścieki. Urządzenie infrastruktury technicznej nie może służyć celowi produkcyjnemu, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej z zamiarem jej zbycia osobom trzecim. Taka działalność powinna być kwalifikowana jako przemysłowa. Infrastruktura techniczna wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, lecz sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wiatrowe, wodne i słoneczne. Natomiast infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia.

Interpretacja pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej winna uwzględniać charakter normy art. 61 ust. 1 i 2 ustawy i przyczynę dokonania przewidzianego w art. 61 ust. 3 ustawy zwolnienia. Przepis ten przewiduje zwolnienie z obowiązku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zwolnienie to wynika z faktu, że spełnienie takich wymogów w linii kolejowych, dróg i urządzeń infrastruktury jest z punktu zachowania ładu przestrzennego zbędne i racjonalnie nieuzasadnione. Brak jest bowiem podstaw do uzależniania możliwości budowy linii kolejowych, dróg czy sieci infrastruktury - uzbrojenia terenu od tego czy w sąsiedztwie obiekty takie istnieją oraz od tego czy będą one posiadały dostęp do drogi publicznej.

W ocenie kolegium, argumentów tych nie można natomiast zastosować w przypadku inwestycji jaką jest farma fotowoltaiczna. Tego typu obiekt winien spełniać wymogi zasady dobrego sąsiedztwa, jego powstanie może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową.

Zespół paneli fotowoltaicznych (solarnych) wraz z układami połączeń pomiędzy nimi stanowi instalację produkcyjną, w skład której wchodzą urządzenia techniczne przetwarzające energię słoneczną na energię elektryczną. Taka instalacja produkcyjna nie jest zwolniona z obowiązku spełnienia warunków, o których jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 22.11.2016 r. sygn. akt II SA/Ol 838/16. W analizowanej sprawie żadna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Działki sąsiednie względem działek inwestycyjnych są to działki położone w terenie rolnym, są to działki niezabudowane. Brak jest zatem w obszarze analizowanym zabudowy, która pozwoliłaby ustalić parametry zabudowy dla farmy fotowoltaicznej.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia i zasądzenia kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 § 2 i art. 80 kpa oraz art. 61 ust. 3 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi, spółka podniosła, że art. 61 ust. 3 ustawy wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy do inwestycji w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że realizacja inwestycji mających za przedmiot m.in. urządzenia infrastruktury technicznej nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Odwołując się do uregulowań zawartych w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 3 pkt 9 i 7 ustawy - Prawo energetyczne, skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji wolnostojące panele słoneczne błędnie zakwalifikowano do inwestycji produkcyjnych. Zespół paneli fotowoltaicznych, osadzonych bezpośrednio na gruncie, bezobsługowych nie wykorzystujących w procesie wytwarzania energii żadnych surowców nieodnawialnych, nie kwalifikuje się do inwestycji produkcyjnej. Zachodzące statyczne procesy przemiany energii promieniowania słonecznego w energię elektryczną nie oznaczają zjawiska produkcji w tradycyjnym znaczeniu. Jedynym budynkiem, w obrębie inwestycji będzie stacja transformatorowa pełniąca funkcję uzupełniająca i również kwalifikuje się do infrastruktury technicznej.

Odnosząc się do naruszenia zasad wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy skarżący wyjaśnił, że produkcja energii elektrycznej z wykorzystaniem konwersji fotowoltaicznej jest procesem całkowicie bezemisyjnym, nie będzie w żaden sposób kolidować z funkcją mieszkaniową oraz rolniczą analizowanego obszaru, ani nie wprowadza żadnych ograniczeń dla obecnych funkcji, dodatkowo z uwagi na niewielka wysokość nie będzie stanowiła elementu dominującego w krajobrazie. Inwestycja nie naruszy ładu przestrzennego. Zasada dobrego sąsiedztwa nie może rozumiana jako kontynuacja funkcji dominującej. Brak jest podstaw, aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco, jako możliwość powstawania obiektów tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące. Dokonując analizy organ l instancji powinien uwzględnić specyfikę planowanego przedsięwzięcia, które nie polega na realizacji budynków lecz urządzeń produkcyjnych. Ponadto przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017. 1396.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem sprawy administracyjnej, zakończonej zaskarżoną decyzją SKO w T. z 29 sierpnia 2017 r. - utrzymującą w mocy decyzję Burmistrz [...] z 7.07.2017 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla budowy, montażu i uruchomienia farmy fotowoltaicznej w miejscowości B. R. o mocy 3MW oraz niezbędnej infrastruktury na działkach nr [...]; [...]; [...]; [...] w miejscowości B. R., gmina W. jest wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J..

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016.778 ze zm., dalej w skrócie u .p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86), wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z art. 61 ust. 3 przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

W sprawie poddanej niniejszej kontroli sadu administracyjnego organy obu instancji przyjęły, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć zaliczanych do urządzeń infrastruktury technicznej, a zatem nie ma do niej zastosowania norma z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a w konsekwencji ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy jest możliwe tylko na zasadzie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stanowisko to zakwestionował skarżący inwestor.

Stanowisko organów należy uznać za prawidłowe. Prawidłowe jest także stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym nie zachodzą również warunki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia w trybie art. 61 ust. 1 u.,p.z.p.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy orzecznictwa sądowo-administracyjnego, zawarte w m. in. W wyroku WSA we Wrocławiu z 8 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 411/14; wyroku WSA w Białymstoku z 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1097/14, wyroku WSA w Bydgoszczy z 7. 03. 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1293/16 i WSA w Olsztynie z 27. 06. 2017 r., sygn. akt 381/16, zgodnie z którymi inwestycji polegającej na instalacji naziemnego systemu fotowoltaicznego służącego do komercyjnego wytwarzania energii elektrycznej nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Brak definicji legalnej pojęcia infrastruktury technicznej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej zostało zdefiniowane w art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm., dalej: u.g.n.). Zgodnie z treścią art. 143 ust. 2 u.g.n. do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wskazane w art. 143 ust. 2 u.g.n. są przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 13 utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Instalacja (farma) fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu, jej podstawowym zadaniem jest bowiem wytwarzanie energii elektrycznej, a nie funkcja służebna względem innych urządzeń czy obiektów. Odwołując się do definicji legalnych z ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) trzeba wskazać, że w art. 3 pkt 7 zdefiniowane zostały procesy energetyczne – określone jako techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii, w punkcie 9 zdefiniowano urządzenia, określając je jako urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych oraz w punkcie 10 instalacje jako urządzenia z układami połączeń między nimi. Z ww. przepisów wynika zatem, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ustawa prawo energetyczne nie posługuje się pojęciem urządzenie infrastruktury technicznej. Nie jest zatem uprawnione traktowanie pojęć urządzenia w rozumieniu ustawy prawo energetyczne i pojęcia urządzenie infrastruktury technicznej, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Dodatkowo należy wskazać na treść § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Odnosi się on do "zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi lub magazynowej". Użycie zwrotu "w tym" wskazuje, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi stanowi podzbiór "zabudowy przemysłowej", a nie zupełnie odrębną od niej kategorię. Odrębnie wymieniono natomiast instalacje wykorzystujące energię wiatru (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia). Przywołane wyżej rozporządzenie, mimo że stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235), ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy. Ze względu na brzmienie § 3 pkt 52 tego rozporządzenia, stanowisko sądownictwa administracyjnego odnośnie farm wiatrowych nie może mieć zatem przełożenia na stanowisko wobec farm fotowoltaicznych. Niezależnie od powyższego w odróżnieniu od elektrowni wiatrowych, budowa farmy fotowoltaicznej prowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z dotychczasowej funkcji na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy produkcję, (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze, że jak wskazano we wniosku z 3 lutego 2017 r. planowana farma fotowoltaniczna o mocy do 3 MW ma objąć znaczny obszar gruntów rolnych, wynoszący 4,92 ha, w jej ramach planowa jest również niezbędna infrastruktura, włączając budowę stacji transformatora o wymiarach 5 x 4 m i wys. 4 m, natomiast ogniwa fotowoltaniczne będą montowane na stelażach o wysokości do 4 m, a zatem jej realizacja spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania danego terenu wskazanych we wniosku nieruchomości, które dotychczas wykorzystywane były na cele produkcji rolnej, a zgodnie z zamiarem inwestora będą wykorzystywane dla celów produkcji solarnej energii elektrycznej. W konsekwencji, w ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły iż wnioskowana farma fotowoltaniczne nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a zatem w przedmiotowej sprawie dla ustalenia warunków zabudowy dla ww. przedsięwzięcia stanowiącego instalację produkcyjną, pełniącego funkcję przemysłową, zastosowanie znajdzie tryb z art. 61 ust 1 u.p.z.p.

Zgodnie z wymaganiami ww. cytowanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków:

W tym miejscu wskazać należy, że prawo determinuje treść decyzji o warunkach zabudowy, która w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia niezgodności z ww. wymogami, które muszą być spełnione kumulatywnie - organ ma obowiązek wydać decyzję odmowną. Z cyt. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa uzależniającego zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania do cech istniejącego sposobu zagospodarowania terenu. Celem ww. przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, przy czym pojęcie sąsiedztwa jest rozumiane szeroko i nie ogranicza się do bezpośredniego sąsiedztwa, przy czym istotne jest, że sąsiedztwo to ustala się ze szczególnym nawiązaniem do zagospodarowania nieruchomości dostępnej z tej samej drogi. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że samo ustalenie tak rozumianego sąsiedztwa nie rodzi w sprawie żadnych trudności praktycznych, gdyż wnioskowane do zabudowy nieruchomości oznaczone jako działki ewid. nr [...]; [...]; [...] w miejscowości B. R., gmina W..znajdują się w znacznym kompleksie niezabudowanych nieruchomości wykorzystywanych rolniczo. W aktach sprawy została przedłożona kopia mapy zasadniczej poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego , wykonana z lutym 2017 r. Przesądza to jednoznacznie, że planowane przedsięwzięci polegające na budowie farmy fotowoltanicznej, a więc inwestycji o charakterze produkcyjnym naruszy istniejący ład przestrzenny. Brak podobnego zagospodarowania działek dostępnych z tej samej drogi nie pozwala na spełnienie wymogu kontynuacji funkcji, a także parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest przy tym zasadny zarzut, iż w rozpoznawanej sprawie organy nie uwzględniły działek sąsiednich znajdujących się w pewnym oddaleniu od terenu inwestycji oraz że odniosły się tylko do funkcji dominującej. Trzeba bowiem zważyć, że w sąsiedztwie terenu, na którym inwestor planuje zrealizowanie farmy nie tylko brak zabudowy wykorzystywanej do celów produkcyjnych o takiej skali jak wnioskowana, ale w ogóle brak jakiekolwiek zabudowy produkcyjnej lub innej, do której można by nawiązać parametry, cechy i wskaźniki przedmiotowej farmy. Należy podkreślić, że także w ocenie organu odwoławczego brak jakiejkolwiek możliwości nawiązania do zabudowy na działkach sąsiednich ze względu na jej brak, a nadto należy zważyć, że ze względu na ukształtowania terenu wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy, charakteryzującym się nieregularnym, wydłużonym do kilku hektarów kształcie przesadza o znacznej ilości działek sąsiednich, w tym także sąsiadujących niebezpośrednio z terenem inwestycji. Specyficzny, wydłużony kształt terenu przeznaczonego pod farmę, jego usytuowanie w znacznym kompleksie terenów rolnych – co w sprawie jest poza sporem - oraz brak przesłanek dla zastosowania trybu z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. pozwala przyjąć, że zaskarżona decyzja, i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na marginesie należy dodać, że w ocenie Sądu realizacja wnioskowanej inwestycji w postaci instalacji (farmy) fotowoltaicznych, powodującej zmianę zagospodarowania terenu, możliwa jest tylko na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.