Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 831/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 4, art. 23 ust. 3 i 13
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia środków przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia ...2015r. nr ....


UZASADNIENIE

Po wydaniu przez Starostę W. w dniu ... 2014 r. decyzji odmawiającej A. J. częściowego umorzenia należności z tytułu zwrotu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, A. J. wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r. zwróciła się do Starosty W. z ponownym wnioskiem o umorzenie pozostałego z tego tytułu zadłużenia. Uzasadniając prośbę wskazała, że aktualnie nie ma żadnego źródła dochodu, ani nie jest nigdzie zatrudniona. Podała, że wraz z synem jest na utrzymaniu jej partnera M. P. i po opłaceniu wszystkich comiesięcznych opłat pozostaje im jedynie 700 zł na przeżycie całego miesiąca.

W wyniku rozpoznania wniosku Starosta W. decyzją z dnia ... 2015 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d, art. 76 ust. 7 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 149, dalej: u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) odmówił A. J. umorzenia należności z tytułu zwrotu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 24 grudnia 2012 r. strona otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej w kwocie 18.615,90 zł. Z dniem 11 grudnia 2013 r. umowa została wypowiedziana ze względu na niedotrzymanie warunku prowadzenia działalności przez okres minimum 1 roku. Konsekwencją tego było nakazanie A. J. zwrotu przyznanych środków w kwocie 18.615,90 zł oraz odsetek ustawowych w wys. 2.333,90 zł (łącznie 20.949,80 zł). W wyniku wniosku strony decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. Starosta rozłożył należność na 42 raty miesięcznie po 500 zł, z tym że pierwsza rata wyniosła 449,80 zł. Wskutek kolejnego wniosku, decyzją z dnia ... 2014 r. Starosta odmówił stronie umorzenia połowy zadłużenia z powyższego tytułu. Następnie pismem z dnia 2 marca 2015 r. A. J. złożyła kolejny wniosek, tym razem o umorzenie w całości pozostałego zadłużenia z tytułu zwrotu przyznanych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Starosta uzasadniając odmowę umorzenia pozostałego zadłużenia przytoczył treść art. 76 ust. 7 u.,p.z.i.r.p. i wyjaśnił, że wydanie decyzji w sprawie poprzedza opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy w W. (dalej: PRRP). Następnie wskazał, że PRRP na posiedzeniu w dniu ... 2015 r. zapoznając się z wnioskiem strony uznała, że przedłożona w sprawie dokumentacja jest niewystarczająca dla wydania przez Radę opinii, albowiem strona nie podała wysokości dochód jej gospodarstwa domowego, ani wysokości poszczególnych wydatków, a także informacji na temat ewentualnego zbycia zakupionych ze środków publicznych przedmiotów. Na wezwanie Starosty, A. J. złożyła stosowne dokumenty i oświadczenia. Dokonując ich oceny Starosta stwierdził, że gospodarstwo domowe strony osiąga średnio dochody w wys. 2.900 zł netto miesięcznie, co daje średnią kwotę na osobę ok. 966 zł. Zestawienie deklarowanych przez stronę comiesięcznych kosztów, do których zaliczono także spłatę raty zadłużenia wobec Funduszu Pracy i spłatę raty kredytu hipotecznego oraz opłatę komorniczą, wynosi 2939 zł. Organ podał, że strona przedłożyła szczegółowe zestawienie zbycia zakupionych ze środków publicznych przedmiotów i urządzeń oraz kwot uzyskanych ze sprzedaży. Wynika z niego, że od marca do grudnia 2014 r. strona uzyskała 5.600 zł, a 2.500 zł wydatkowanych na drzwi antywłamaniowe zostały zaliczone w poczet zmniejszenia zadłużenia. W okresie tym wpłaciła ona 5.449,80 zł w miesięcznych ratach. Odnosząc się do poszczególnych przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., Starosta wskazał, iż po pierwsze nie prowadzono jeszcze postępowania egzekucyjnego w zakresie zwrotu środków przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej w stosunku do strony, ani nie wykorzystano jeszcze zabezpieczenia udzielonych środków. Po wtóre, analiza sytuacji życiowej i materialnej strony na podstawie zebranych dokumentów nie wskazuje, aby dochodzenie należności mogło pozbawić stronę oraz jej syna niezbędnych środków utrzymania, ponieważ strona pozostaje wraz z synem na utrzymaniu partnera, a jego dochody wynoszą ok. 2900 zł miesięcznie. Analiza przedstawionych dokumentów pokazuje ponadto, że dochody te przekraczają znacznie próg minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak i kryterium dochodowe wynikające z przepisów o pomocy społecznej. Tak więc sytuacja materialna strony nie wskazuje na niebezpieczeństwo pozostania bez niezbędnych środków utrzymania. Organ uznał też, że nie ziściły się kolejne przesłanki (3 i 4), określone w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Ponadto Starosta stwierdził, że zgodnie z ustaleniami na posiedzeniu PRRP w dniu ... 2015 r., po uzyskaniu od strony informacji na temat sytuacji materialnej oraz o zbyciu zakupionych przedmiotów ze środków publicznych, zestawienie tych informacji zostało przekazane wszystkim członkom PRRP, którzy to w głosowaniu większością głosów wyrazili negatywną opinię na temat umorzenia w całości pozostałej do spłaty należności. Organ dodał, że w głosowaniu brali udział wszyscy członkowie PRRP, a spośród 11 głosów, 10 członków było przeciwko całkowitemu umorzeniu, a 1 osoba głosowała za całkowitym umorzeniem. Starosta stwierdził w rezultacie, po uzyskaniu wymaganej przepisami opinii PRRP i analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów i informacji, że brak było podstaw do umorzenia należności.

Od powyższej decyzji A. J. wniosła odwołanie, w którym podniosła, iż uchyla się od skutków prawnych złożonych uprzednio oświadczeń co do zwrotu przyznanych środków, podając, iż działała pod wpływem błędu. Wyjaśniła też, że jak dotąd spłaciła 6.000 zł. Jej zdaniem decyzja o zwrocie środków była przedwczesna., zaś ona sama została wprowadzona w błąd przez pracowników organu. Dodała, że okolicznością, która spowodowała niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, był brak zgody PKO BP S.A. na założenie w W. Agencji tegoż banku. Okoliczność ta była więc od niej niezależna.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2015 r. nr ..., wydaną na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Wojewoda stwierdził, odnosząc się do zarzutów odwołania, że zaskarżona decyzja nie dotyczy obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków, ale odmowy umorzenia zwrotu wskazanych środków, zgodnie z art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Zatem organ odwoławczy zobowiązany jest rozstrzygać wyłącznie w sprawie odmowy umorzenia nienależnie pobranych środków przez stronę. Wojewoda zaznaczył, że decyzje wydawane na podstawie art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. należą do instytucji uznania administracyjnego, co oznacza, że samo spełnienie przesłanek określonych w powołanym przepisie nie zobowiązuje organu do umorzenia. Zdaniem organu odwoławczego Starosta W. wnikliwie i przy użyciu dostępnych środków przeprowadził postępowanie w kwestii ustalenia sytuacji materialnej strony i prowadzonego przez nią gospodarstwa domowego, z uwzględnieniem kosztów utrzymania, związanych z codzienną egzystencją. W rezultacie miał podstawy do uznania, że zainteresowana ma możliwość spłaty żądanej należności. Ponadto, zdaniem Wojewody, Starosta wypełnił obowiązek zasięgnięcia opinii PRRP przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a opinia ta była negatywna. W swym rozstrzygnięciu zaś organ I instancji odniósł się do wszystkich przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Wojewoda powtórzył ustalenia Starosty i następnie odnosząc się do kwestii niemożności podjęcia przez stronę pracy stwierdził, że bycie osobą bezrobotną nie ma charakteru trwałego i nie pozwala jednoznacznie i całą pewnością orzec, że w przyszłości sytuacja nie ulegnie poprawie. A. J. jest osobą młodą, nieposiadającą przeciwwskazań do podjęcia zatrudnienia, która po zapewnieniu opieki swojemu dwuletniemu dziecku mogłaby podjąć zatrudnienie i w ten sposób powiększyć dochody gospodarstwa domowego. Ponadto Wojewoda wskazał, że kwoty uzyskane przez stronę ze sprzedaży przedmiotów i urządzeń zakupionych z uzyskanych środków publicznych w okresie od marca do grudnia 2014 roku (w tym zaliczenia ceny drzwi antywłamaniowych na poczet czynszu właściciela lokalu, w którym miała być prowadzona działalność gospodarcza) wyniosła 8.100 zł, a w 2014 r. strona wpłaciła tytułem zwrotu 5449,80 zł. Oznacza to, że kwota uzyskana przez stronę z tytułu sprzedaży zakupionych przedmiotów dzięki pomocy publicznej nie została zwrócona Powiatowemu Urzędowi Pracy. W rezultacie organ II instancji podzielił stanowisko Starosty W..

A. J. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego podniosła, iż kwota, którą uzyskała ze sprzedaży przedmiotów zakupionych ze środków publicznych w całości wpłynęła na poczet spłaty zadłużenia. Wyjaśniła, że 2.500 zł, które otrzymała za montaż drzwi antywłamaniowych przekazała właścicielowi lokalu tytułem spłaty czynszu. Ponadto spłaciła organowi 6.000 zł. Skarżąca podała, że nie ma możliwości spłaty zadłużenia albowiem nie pracuje i nie może podjąć zatrudnienia ze względu na sprawowanie opieki nad dwuletnim synem. Wskazała też, że nie otrzymuje żadnych zasiłków.

W odpowiedzi Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wymienionych.

Przedmiotem skargi A. J.w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia ... 2015 r. o odmowie umorzenia skarżącej środków przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej.

Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Z powołanego przepisu wynika wprost, że niezbędnym elementem postępowania w sprawie m.in. umorzenia świadczenia pieniężnego jest uzyskanie przez starostę opinii powiatowej rady rynku pracy. Zgodnie z art. 23 ust. 3 u.p.z.i.r.p. w skład powiatowej rady rynku pracy wchodzą osoby powoływane przez starostę spośród działających na terenie powiatu terenowych struktur każdej organizacji związkowej i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Trójstronnej Komisji, społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych rolników indywidualnych i izb rolniczych oraz organizacji pozarządowych zajmujących się statutowo problematyką rynku pracy. Przepis art. 23 ust. 13 u.p.z.i.r.p. minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb działania rad rynku pracy oraz tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając na względzie zapewnienie efektywnego dialogu społecznego. I tak w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie rady rynku pracy (Dz. U. poz. 630), dalej: rozporządzenie, określono w § 5 ust. 1, iż rada rynku pracy wyraża swoją opinię, w sprawach należących do zakresu swojej kompetencji, w formie uchwały lub odpowiedniego zapisu w protokole posiedzenia, z zastrzeżeniem § 6. Przepis § 6 rozporządzenia, zastrzegający wyłącznie formę uchwały dla czynności rady rynku pracy, nie dotyczy opinii wydawanych w sprawach, o których mowa w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Określa on bowiem, że Rada Rynku Pracy w formie uchwały:

1) opiniuje przedłożone przez ministra właściwego do spraw pracy priorytety wydatkowania środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego;

2) opiniuje wzór podziału środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego i plan ich wydatkowania;

3) decyduje o przeznaczeniu środków z rezerwy Krajowego Funduszu Szkoleniowego zgodnie z przyjętymi przez Radę dodatkowymi priorytetami w układzie branżowym i regionalnym.

Jednocześnie należy dostrzec, iż przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia określa, że w uzasadnionych przypadkach możliwe jest uzyskanie opinii członków rady w trybie obiegowym. Przy czym przepisy rozporządzenia oraz u.p.z.i.r.p. nie określają, kiedy mamy do czynienia z uzasadnionymi przypadkami, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.

Reasumując należy stwierdzić, że opinia powiatowej rady rynku pracy (w niniejszej sprawie Powiatowej Rady Rynku Pracy w W.) w sprawie umorzenia należności przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., wyrażana jest przez radę w formie uchwały na posiedzeniu lub odpowiedniego zapisu w protokole rady.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w zakończonym postępowaniu o odmowie umorzenia A. J. należności przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej doszło do naruszenia § 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez niezasięgnięcie przez Starostę W. przed wydaniem decyzji z dnia ... 2015 r. opinii PRRP.

Zważyć należy, iż po złożeniu przez skarżącą wniosku o umorzenie należności, pismem z dnia 25 marca 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w W. (działający za Starostę W.) zwrócił się do wnioskodawczyni z informacją, że niezbędne przed wydaniem decyzji jest zasięgnięcie opinii PRRP na planowanym posiedzeniu, a w terminie do dnia 10 kwietnia 2015 r. skarżąca może uzupełnić dokumentację w swojej sprawie.

Następnie, po złożeniu przez stronę dodatkowych wyjaśnień (pisma z dnia 7.04.2015 r.), PUP pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. zwrócił się ponownie do A. J., wskazując, że jej wniosek z dokumentacją został w dniu ... 2015 r. przedłożony na posiedzeniu PRRP, lecz członkowie PRRP – po zapoznaniu się z nim – uznali, że nie jest on z dostarczoną dokumentacją wystarczający dla wydania opinii. W związku z tym – jak wskazano – ustalili, że zaopiniują wniosek po uzupełnieniu go o bardziej szczegółowe informacje, obrazujące sytuację materialną gospodarstwa domowego wnioskodawczyni (zaświadczenia o dochodach, wyszczególnienie kosztów utrzymania itp.) oraz na temat zbycia przez stronę przedmiotów i urządzeń zakupionych ze środków na podjęcie działalności gospodarczej. PUP podał dalej, że w związku z tym stanowiskiem PRRP, w oparciu o art. 50 § 1 k.p.a. wezwał stronę do przedłożenia szczegółowych dokumentów i oświadczeń o dochodach. Jednocześnie Starosta poinformował stronę o przesunięciu terminu rozpatrzenia wniosku o umorzenie do czasu uzyskania opinii PRRP w tym zakresie, nie później niż do dnia 31 maja 2015 r.

A. J. pismem z dnia 7 maja 2015 r. odpowiedziała na wezwanie Starosty, przedkładając stosowną dokumentację.

W rezultacie Dyrektor PUP w W. w dniu 14 maja 2015 r. dla celów podjęcia przez PRRP opinii, o której mowa w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., sporządziła dokument odzwierciedlający sytuację materialną gospodarstwa domowego wnioskodawczyni, zwracając się do PRRP z prośbą o przeanalizowanie przekazanych informacji i wydanie opinii co do umorzenia w całości należności z tytułu zwrotu środków na podjęcie działalności gospodarczej.

Następnie w dniu 21 maja 2015 r. E. H. (nieznana ze stanowiska) sporządziła "protokół", pod którym podpisał się Przewodniczący PRRP, "z przeprowadzonego postępowania związanego z uzyskaniem opinii członków Powiatowej Rady Rynku Pracy w W. w sprawie umorzenia należności z Funduszu Pracy w trybie obiegowym". W "protokole" tym wskazano, że zgodnie z ustaleniami na posiedzeniu PRRP w dniu ... 2015 r., po uzyskaniu od wnioskodawczyni – A. J.informacji na temat sytuacji materialnej oraz na temat zbycia przedmiotów zakupionych ze środków publicznych – zestawienie ww. informacji zostało przekazane wszystkim członkom Rady. Dalej autorka "protokołu" E. H. podała, że "w dniu 19 i 20 maja 2015 r. skontaktowała się telefonicznie z 11 członkami (wszystkimi) PRRP w celu uzyskania ich opinii w sprawie umorzenia należności – zwrotu dotacji na otwarcie działalności gospodarczej udzielonej przez PUP A. J. w kwocie 19.615,99 zł powiększonej o odsetki w kwocie 2.333,90 zł, razem kwota należności 20.949,80 zł. Wszyscy członkowie Rady wyrazili swoją opinię na temat wniosku o umorzeniu całości należności:

- 1 osoba była za umorzeniem całej należności

- 10 osób było przeciwko umorzeniu całej należności.

Dodatkowo 4 członków Rady wyraziło zdanie, że byliby skłonni pozytywnie zaopiniować wniosek o umorzeniu połowy należności, natomiast 6 członków uznawało, że należność nie powinna być w ogóle umorzona." W ostatnim punkcie (3.) "protokołu" wskazano, że "uzyskane opinie poszczególnych członków PRRP na temat wniosku o umorzenie całości należności A. J. – wobec większości głosów przeciw umorzeniu – należy uznać za negatywną opinię Rady w tej sprawie." Powyższe ustalenia "protokołu" zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie uznane za wyrażenie opinii PRRP.

W ocenie Sądu powołany – jak podano – "protokół", nie spełnia przesłanek opinii, o której mowa w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Po pierwsze należy stwierdzić, że nie spełnia on wymogu wydania opinii w formie uchwały, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia, albowiem stanowi rzekome, niepoparte żadnymi dowodami, "zebranie" stanowiska poszczególnych członków PRRP uzyskanego drogą rozmów telefonicznych. Po wtóre, nie stanowi wymienionego w tym samym przepisie protokołu posiedzenia PRRP, lecz notatkę, prawdopodobnie służbową E. H., podpisaną również przez Przewodniczącego PRRP. Posiedzenie PRRP odbyło się wcześniej - w dniu ... 2015 r. i nie wydano w jego trakcie opinii w niniejszej sprawie, lecz stwierdzono – jak wynika z akt sprawy – konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Po trzecie wreszcie, nie można przyjąć, że niniejsza forma "zebrania głosów" członków PRRP miała charakter obiegowy, który w uzasadnionych przypadkach jest dopuszczalny dla uzyskania opinii PRRP zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia). Wynika to z faktu, że notatka ta dokumentuje jedynie opisane w niej czynności E. H., dokonane w dniu 21 maja 2015 r., a potwierdzone przez Przewodniczącego PRRP. Nie wskazuje, czy członkowie PRRP mieli możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, a także narusza zasadę jawności głosowania członków PRRP. W notatce nie wskazano bowiem, którzy – z imienia i nazwiska – członkowie PRRP głosowali za umorzeniem całej należności, którzy byli przeciwko takiemu rozstrzygnięciu, a którzy pozytywnie zaopiniowali umorzenie połowy należności. Z całą pewnością, nawet gdyby ze względu na trudności zwołania przez Przewodniczącego kolejnego posiedzenia PRRP, uzasadnione było uzyskanie opinii w trybie obiegowym, nie można uznać, że znajdująca się w aktach sprawy notatka z dokonanych czynności, stanowiła formę obiegową uzyskania opinii, o której mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia. Akta sprawy nie zawierają bowiem żadnego – poza wymienioną notatką – dokumentu, który wskazywałby, że wszyscy członkowie PRRP zapoznali się z dowodami zgromadzonymi w sprawie i zajęli stanowisko co do ewentualnego umorzenia przedmiotowej należności A. J.. Aby wymóg ten spełnić, każdy z członków rady powinien osobiście zapoznać się z dokumentacją, wyrazić swoje i podpisać się na dokumencie odnotowującym powyższe.

Ponadto, w opinii Sądu, wobec zakresu informacji żądanych od strony po posiedzeniu Rady w dniu ... 2015 r., opisany tryb obiegowy nie mógłby zostać zastosowany. Nie można bowiem tracić z pola widzenia istoty rozpatrywania wniosków w sprawie wyrażenia opinii przez radę rynku pracy w sprawach należących do zakresu jej kompetencji (w tym o umorzenie przedmiotowych należności). Co do zasady wnioski takie rada opiniuje na posiedzeniach, w formie uchwały lub odpowiedniego zapisu w protokole posiedzenia rady. Końcowe stanowisko rady poprzedza dyskusja, podczas której każdy członek może wyrazić swoje zdanie i przekonywać do swoich racji. Dopiero kolejnym etapem jest jawne głosowanie członków rady. W realiach przedmiotowej sprawy, gdy z notatki sporządzonej przez pracownika PUP wynika, że stanowiska członków rady nie były jednolite, nie można wykluczyć, że wynik głosowania przed podjęciem końcowego stanowiska byłby inny, gdyby członkowie rady spotkali się na posiedzeniu, podczas którego doszłoby do dyskusji nad wnioskiem strony i uzupełnioną dokumentacją. Tym samym podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia opinii odnośnie wniosku o umorzenie należności z pominięciem wskazanego trybu uznać należy w tym przypadku uznać za uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie przyjęły, że przed wydaniem decyzji z dnia ... 2015 r. doszło do zasięgnięcia wymaganej przepisem art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. opinii PRRP. Zważywszy, że wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (opinia PRRP może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia o umorzeniu), Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta, kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a., uwzględni ocenę prawną Sądu zawartą w niniejszym wyroku i uzyska przed wydaniem rozstrzygnięcia ponowną opinię PRRP w W..