Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 44/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2010r. sygn. akt II SA/Wr 235/10 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "A." na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hotelu z infrastrukturą techniczną oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 44/11

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. II SA/Wr 235/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi Spółki z o. o. "A." na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hotelu z infrastrukturą techniczną – uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. (sprostowaną postanowieniem Starosty Zgorzeleckiego z dnia [...] maja 2009r.) Starosta Zgorzelecki działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 i art. 107 § 1 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Spółce z o.o. z siedzibą w Zgorzelcu pozwolenia na budowę hotelu z infrastrukturą przy ul. W. – działka nr [...]/1, [...]/4, [...] (obręb IV, AMA-1) w Z. W ocenie organu wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone w art. 32 ust. 1 i 4 8 i art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a inwestor oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatem zostały w sprawie spełnione wszystkie niezbędne warunki do wydania wnioskowanej decyzji.

Odwołanie od tej decyzji wniosła I. S. – właścicielka lokalu mieszkalnego, znajdującego się budynku położonym przy ul. D. [...], który jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki objętej zamierzeniem budowlanym. Sprzeciwiła się realizacji planowanej inwestycji, gdyż rozwiązanie projektowe godzi w przysługujące jej prawo własności, ograniczy nasłonecznienie oraz wentylację mieszkania, jak również wpłynie na utratę jego wartości. Ponadto, uchwała wspólnoty mieszkaniowej (z dnia 14 kwietnia 2006r.) budynku przy ul. D. [...] w Z., dotycząca wyrażenia zgody na rozwiązania projektowe zawarte w projekcie budowlanym przedłożonym przez spółkę "A.", jest nieprawomocna, albowiem uchwałę tą może przeprowadzić tylko zarząd lub zarządca budynku.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] lutego 2010r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że planowany hotel wraz z infrastrukturą techniczną, zgodnie z założeniami projektowymi, będzie bezpośrednio przylegał do istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. D. [...] w Z. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego organ I instancji pominął kwestię odległości budynku od projektowanego obiektu hotelowego i związane z tym zagadnienia oświetlenia i nasłonecznienia lokali. Organu odwoławczy wskazał także na wątpliwości w zakresie oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz konieczność ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią.

Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła skarżąca Spółka, zarzucając decyzji Wojewody Dolnośląskiego

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, poprzez jego niezastosowanie, i przyjęcie do rozpoznania odwołania I. S. od decyzji Starosty Zgorzeleckiego z dnia [...] kwietnia 2009r., podczas gdy, mocą powołanego przepisu, jedynie wspólnota mieszkaniowa, jako ogół mieszkańców ma legitymację do zaskarżenia decyzji, a nie mają jej poszczególni mieszkańcy indywidualnie;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 32 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że Starosta Zgorzelecki rozpatrując wniosek inwestora w sposób nieprawidłowy ocenił wskazane w nim okoliczności, w kontekście powołanego przepisu, błędnie przyjmując, że oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością dotyczy jedynie działki o nr [...]/4, podczas gdy w przedmiotowym oświadczeniu mowa jest o całym obszarze objętym zamierzeniem inwestycyjnym a dotyczącym działek o nr ewidencyjnych [...],[...]/1, [...]/4;

3/ naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Starosta Zgorzelecki w sposób nieprawidłowy ocenił wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w kontekście powołanego przepisu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Przedmieścia Nyskiego w Zgorzelcu zarówno w zakresie linii oraz powierzchni zabudowy, bryły budynku, a także zagadnienia dotyczącego zabudowy okien lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. D. [...] i odpowiada obowiązującym w powyższym zakresie przepisom prawa budowlanego;

4/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji i mający zasadniczy wpływ na jej treść a polegający na przyjęciu, że wskazana przez inwestora uchwała nie uprawnia spółki "A." sp. z o.o. do przeprowadzenia robót budowlanych w zakresie przewidzianym w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jako że wspólnota mieszkaniowa wyraziła zgodę na rozwiązania budowlane zamieszczone w projekcie budowy na działce nr [...]/4, hotelu, zgodnie z dokumentacją wykonaną przez K. sp. z o.o., gdy tymczasem do wniosku inwestor przedłożył projekt wykonany przez P. s.c. , podczas gdy uprawnienie P. s.c. do wykończenia projektu oraz oświadczenie K. sp. z o.o. o przekazaniu uprawnień i udostępnieniu praw autorskich w/w spółce stanowi integralną część projektu budowlanego i przedłożone zostało organowi I instancji, jako załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 Kpa i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Możliwość korzystania przez organ odwoławczy z kompetencji do podjęcia orzeczenia kasacyjnego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, została przez ustawodawcę wyraźnie ograniczona poprzez wskazanie konkretnych sytuacji, uprawniających do wydania tego typu decyzji. W konsekwencji możliwość zastosowania tej regulacji powstaje gdy czynności procesowe, które należy podjąć w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania, należą do czynności objętych regulacją rozdziału 4 działu II /z ewentualnym zastosowaniem art. 89/ Kpa, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia omówionych powyżej czynności w zakresie wskazanym w omawianym przepisie.

Zdaniem Sądu I instancji ocena dokonana w sprawie przez organ odwoławczy nie zasługuje na akceptację. Na terenie zainwestowania obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Przedmieścia Nyskiego w Zgorzelcu z dnia 24 kwietnia 2008r., w którym to teren pod planowaną inwestycję przeznaczony jest pod zabudowę usługową /obiekty z zakresu hotelarstwa i turystyki/. Wobec zebranego w sprawie materiału wątpliwości budzi też zasadność wskazań organu drugiej instancji, dotyczących prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czyli spełnienia przez niego warunku uzyskania pozwolenia na budowę określonego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika jednoznacznie, że działki na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, stanowiące własność Gminy Miejskiej Zgorzelec, pozostają w użytkowaniu wieczystym inwestora. Sąd I instancji podkreślił także, że sposób zabudowy bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu Przedmieścia Nyskiego w Zgorzelcu, obowiązującym od dnia 13 lipca 2008r. Z tego względu wątpliwości Sądu I instancji budzi zasadność odwoływania się organu odwoławczego do przepisów § 13 i § 57- § 60 powołanego wcześniej rozporządzenia, gdyż doświetlenie pomieszczeń kuchennych poprzez pozostawienie niezabudowanej przestrzeni o powierzchni 4mx4m od strony południowej hotelu w optymalny sposób godziło zapisy planu miejscowego z uwagami współwłaściciela budynku nr [...] przy ul. D.

Niezależnie od tego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił uwagę, że w przypadku wątpliwości, co do zapewnienia w obiektach dostępu do światła naturalnego (dziennego), organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia czynności samodzielnie w trybie art. 136 Kpa bez naruszania zasady dwuinstancyjności. Sąd zakwestionował ponadto potrzebę analizy zakresu oddziaływania wnioskowanego budynku na budynek sąsiedni, położony przy ul. D. [...], ustalenia interesu indywidualnego każdego ze współwłaścicieli tej nieruchomości i zakresu ochrony, jakiej należy mu udzielić oraz wymóg uzyskania akceptacji wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnych jej członków dla zakresu planowanej inwestycji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła I. S., właścicielka lokalu znajdującego w budynku, do którego planowana inwestycja ma przylegać.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1/ naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 145 § 1 lit. c ppsa w zw. z art. 138 § 2 i art. 15 Kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że nie wystąpiły przesłanki ustawowe do uchylania zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia podczas gdy przesłanki te zaistniały, a rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadniało zastosowanie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 2 Kpa.

2) naruszenie art. 1 § 2 ustawy pusa w zw. z art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ppsa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie kontroli działalności administracji publicznej niezgodnie z kryterium legalności, tj. nieuwzględnienie mających zastosowanie w stanie faktycznym przepisów powszechnie obowiązujących; podczas gdy obowiązkiem Sądu było dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji II instancji, uwzględniając całokształt norm prawnych znajdujących zastosowanie w stanie faktycznym w tym: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, § 11-13 i 57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), art. 6 ust. 1-2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

II. naruszenie prawa materialnego to jest:

1/ rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i akceptację sprzecznego z tym przepisem zachowania organu I instancji - Starosty Zgorzeleckiego, polegającego na niedopełnieniu obowiązku sprawdzenia zgodności projektu Inwestora – A. SP. z o.o. z przepisami techniczno-budowlanymi; podczas gdy obowiązek ten wprost wynika z ustawy i dla prawidłowości decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, konieczne jest uprzednie sprawdzenie przez organ administracji zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi,

2/ rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 prawo budowlanego w zw. z § 13 oraz § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietniu 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. . poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za niezasadne odwoływanie się do przepisów tego rozporządzenia przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy sposób zabudowy działki został określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a współwłaściciele nieruchomości mogli kwestionować rozwiązania i ustalenia planu, w sposób określony w ustawie; podczas gdy prawo do kwestionowania ustaleń przyjętych w planie miejscowym nie ma wpływu na obowiązek stosowania przez organ administracji na etapie wydawania decyzji przepisów ww. rozporządzania, które to zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane, należy do katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa i znajduje zastosowanie w sprawie;

3/ rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i sprzeczne z treścią tego przepisu przyjęcie, że organ I instancji Starosta Zgorzelecki nie miał obowiązku zbadania projektu obiektu budowlanego Inwestora, pod kątem zapewnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, co Sąd wyraził stwierdzając, że nie znajduje podstaw prawnych wymóg zanalizowania oddziaływania wnioskowanego obiektu Inwestora na budynek sąsiedni położony przy ul. D. [...] i ustalenia interesu indywidualnego współwłaścicieli tej nieruchomości i zakresu ochrony, jakiej należy im udzielić, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma obowiązek zbadania wnioskowanej inwestycji w kontekście zapewnienia poszanowania występujących w obszarze jej oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesów skarżącej;

4/ rażące naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w sprzecznym z treścią tego przepisu przyjęciu, że organ 1 instancji - Starosta Zgorzelecki mógł pominąć naruszenie prawem chronionego interesu osób trzecich w tym skarżącej i przyjąć, że Inwestor ma prawo do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; podczas gdy z normy tego przepisu wynika, że istnienie prawa do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania terenu jest uzależnione od braku naruszenia, takim zagospodarowaniem, prawem chronionych interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się naruszenie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 145 § 1 lit. c ppsa w zw. z art. 138 § 2 i art. 15 Kpa. nie przeprowadzono w sprawie administracyjnej postępowania wyjaśniającego m.in. odnośnie oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z wątpliwościami co do skuteczności uchwały wspólnoty mieszkaniowej jak tez nie dokonano oceny oddziaływania inwestycji na budynek sąsiedni i niezbędnych sprawdzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół błędnego –zdaniem wnoszącej tę skargę kasacyjną – uznania przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, na podstawie art. 138 § 2 Kpa. w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną racje ma organ odwoławczy uznając, że sprawa wymaga ponownego jej rozpatrzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące braku postępowania wyjaśniającego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w żadnym razie nie wskazują na to, że niemożliwym jest uzupełnienie tych braków przez organ II instancji.

Zasługują na pełną akceptację te treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które odnoszą się do niewłaściwego zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 Kpa. Należy mieć na uwadze, że z woli ustawodawcy ta regulacja ma charakter wyjątkowy, chociażby z tej przyczyny, że znacząco przedłuża postępowanie administracyjne. Wydając rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu organ II instancji powinien wykazać nie tylko wadliwość postępowania przed organem I instancji, ale i powody, dla których nie jest możliwe zastosowanie uregulowania zawartego w art. 136 Kpa, przy czym przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie. Uchylając zaskarżoną decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji gdy istniała możliwość przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 Kpa, organ II instancji doprowadza do rażącego naruszenia art. 138 § 2 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż w sytuacji, gdy zasadniczo materiał wymagany do zakończenia sprawy administracyjnej - wydania rozstrzygnięcia, został w sprawie zgromadzony, zaś kwestią sporną jest w istocie ocena tego materiału i wynikających z niego wniosków, względnie zachodzi potrzeba tylko w niewielkim zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, brak jest podstaw do wydania decyzji kasacyjnej określonej art. 138 § 2 Kpa. Podjęcie takiej decyzji prowadzi bowiem w warunkach danej sprawy niewątpliwie tylko do jej nieuzasadnionego przedłużania. Przepis art. 138 § 2 Kpa, daje wyjątkowo tylko organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, jeżeli postępowanie wyjaśniające musi być przeprowadzone w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy w razie uznania, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w niewielkim tylko zakresie /np. wyjaśnienia kwestii budzącej pewne wątpliwości/ powinien dokonać czynności niezbędnych do zakończenia sprawy sam, lub też ewentualnie skorzystać z możliwości zlecenia w danym zakresie podjęcia czynności wyjaśniających organowi pierwszej instancji, stosownie do art. 136 Kpa.

W związku z powyższym zaakceptować należy wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko, iż w celu usunięcia wątpliwości w określonej kwestii, organ odwoławczy był uprawniony do przeprowadzenia czynności samodzielnie w trybie art. 136 Kpa bez naruszania zasady dwuinstancyjności. Zaskarżony w sprawie wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu trzeba zatem uznać za prawidłowy, skoro Sąd ten uwzględnił skargę wniesioną na wadliwie wydane przez organ drugiej instancji orzeczenie oparte na przepisie art. 138 § 2 Kpa.

Ponadto skoro przedmiotem niniejszej sprawy, objętej zaskarżeniem skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest wyeliminowanie z obrotu prawnego przez Sąd I instancji decyzji wydanej przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 Kpa, to rozważania wnoszącej skargę kasacyjną powinny odnosić się do przedmiotu tej sprawy i uwzględniać procesowy sposób rozstrzygnięcia /w niniejszej sprawie chodzi o ponowne rozstrzygnięcie w II instancji/. W skardze kasacyjnej podnosi się szereg kwestii merytorycznych, które może dopiero ocenić organ zaś odnoszenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny jest na obecnym etapie postępowania przedwczesne. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące ocen Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wybiegających poza zakres rozstrzygnięcia, tj. wskazania, że sprawa musi być ponownie rozstrzygnięta nie mogą być obecnie przedmiotem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego poza takim, że oceny Sądu I instancji, w tym rozszerzonym zakresie, nie mogą, stosownie do art. 153 ppsa, wiązać organu ponownie sprawę rozstrzygającego. Wiążące znaczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wobec oddalenia skargi kasacyjnej, sprowadza się do tego, że organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, ewentualnie stosując art. 136 Kpa, wyda rozstrzygnięcie merytoryczne, mając na uwadze odpowiednie normy prawa, tak procesowego jak i materialnego.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa, stosownie do którego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.