Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 216/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 170 poz 1203
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o  osobach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w T., postanowieniem z dnia [...] roku, znak [...], na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w wyniku rozpoznania wniosku "A" Sp. z o.o.– reprezentowanego przez Prezesa Zarządu M. J. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie okresu rejestracji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji samochodu o nr rej. [...] jako utraconego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracyjny podniósł, że gromadzenie i udostępnianie informacji z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (dalej zwanego również KSIP) nie jest rolą Komendanta Głównego Policji jako organu administracji państwowej, lecz funkcją Policji jako organu prowadzącego postępowanie karne, zatem brak jest podstaw prawnych, by w trybie administracyjnym udostępniać informacje zgromadzone w ramach postępowania karnego w KSIP oraz wydawać zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa.

W zażaleniu wniesionym od powyższego postanowienia – reprezentujący "A" Sp. z o.o. - Prezes Zarządu M. J. podniósł zarzut niezgodności z prawem rozstrzygnięcia oraz wniósł o jego uchylenie i nakazanie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Wskazał, że zgodnie z art. 218 § 1 Kpa organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w zakresie faktów lub stanu prawnego, jeśli wynika on z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji lub innych danych. Ponadto podkreślił, że normy Kpa nie przewidują możliwości zwolnienia się organu od obowiązku wydania zaświadczenia. Mając zatem powyższe unormowanie na uwadze, wniósł o potwierdzenie faktu wpisania pojazdu do bazy pojazdów utraconych. Dokonanie wpisu pojazdu do bazy nastąpiło bowiem wskutek zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, które nie miało miejsca. Natomiast powyższy wpis uniemożliwił korzystanie z pojazdu i w związku z tym została poniesiona szkoda. Zgodnie zaś z art. 6 Kc. – wytaczając powództwo o naprawienie szkody – poszkodowany jest zobowiązany udowodnić okoliczności i zakres poniesionej szkody. W celu wykazania, w jakim okresie wnioskodawca nie mógł korzystać z pojazdu, niezbędne jest uzyskanie dowodu w postaci zaświadczenia, co uzasadnia istnienie interesu prawnego wnioskodawcy w jego uzyskaniu. Ponadto wyżej wymieniony wskazał, że zakres zaświadczenia jest zgodny z normą art. 218 § 1 Kpa., ponieważ dotyczy faktów wynikających z ewidencji prowadzonej przez organ i nie narusza tajemnicy służbowej. Podkreślił, iż żądanie nie dotyczy podania okoliczności wpisania i wykreślenia pojazdu z ewidencji, lecz wskazania wyłącznie informacji, w jakim czasie pojazd był w niej zarejestrowany.

Komendant Wojewódzki Policji w K., postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 144 Kpa oraz art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawą gromadzenia informacji przez Policję jest art. 20 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), według którego Policja może uzyskiwać informacje, w tym niejawne, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Tryb gromadzenia, sposoby przetwarzania informacji w zbiorach danych, rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych zbiorów, wzory dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 roku w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz. U. z 2007 r., Nr 170, poz. 1203). Zgodnie z § 8 wymienionego rozporządzenia Komendant Główny Policji zapewnia funkcjonowanie zestawu centralnych zbiorów informacji o nazwie "Krajowy System Informacyjny Policji (KSIP)". Natomiast według § 4 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, informacje przetwarza się w centralnych zbiorach informacji – przeznaczonych do przetwarzania informacji niezbędnych do realizacji zadań Policji na obszarze całego kraju. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia, do korzystania z informacji przetwarzanych przez Policję w zbiorach danych są uprawnione służby policyjne, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań służbowych, przy czym – zgodnie z § 16 ust. 2 rozporządzenia - informacje zgromadzone w zbiorach udostępnia się wyłącznie tym osobom, którym na wniosek bezpośredniego przełożonego administrator danego zbioru nadał odpowiednie uprawnienia dostępu. Wobec tego, (poza sytuacjami wyraźnie określonymi w odrębnych przepisach), informacje zawarte w KSIP nie podlegają udostępnieniu podmiotom pozapolicyjnym. Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca – zwracając się do Komendanta Miejskiego Policji w T. o wydanie zaświadczenia wskazującego okres rejestracji w KSIP samochodu o nr rej. [...] jako utraconego – wykazał swój interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Ponadto wskazane we wniosku dane znajdują się w posiadaniu organów Policji. Jednakże gromadzenie i udostępnianie informacji w KSIP nie jest rolą Komendanta Głównego Policji jako organu administracji publicznej, lecz funkcją Policji jako organu prowadzącego postępowanie karne. W sprawach karnych organy Policji występują bowiem jako organy ścigania, a nie jako organy administracji publicznej. Czynności podejmowane przez funkcjonariuszy Policji w trakcie postępowania karnego nie są związane z wykonywaniem przez organy Policji zadań administracji publicznej, choć tego rodzaju zadania także są przez te organy wykonywane, ale nie w związku z zadaniami Policji, polegającymi na wykrywaniu przestępstw i wykroczeń oraz ściganiu ich sprawców. Do spraw z zakresu administracji publicznej wykonywanych przez organy Policji należy wydawanie pozwoleń na broń, czy też wydawanie licencji pracowników ochrony i detektywa. Organ odwoławczy wskazał, że brak jest zatem podstaw prawnych, aby w trybie administracyjnym udostępniać informacje zgromadzone w ramach postępowania karnego w KSIP oraz wydawać zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Ponadto żaden przepis prawny nie wymaga urzędowego potwierdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji określonych faktów lub stanu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku czynności podejmowanych przez Policję w ramach postępowania karnego organy Policji jako organy ścigania nie wydają zaświadczeń w rozumieniu art. 217 Kpa.

W skardze wniesionej od powyższego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący wyżej wymienioną Spółkę – Prezes Zarządu M. J. podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 217 § 1 Kpa i art. 218 § 1 Kpa. Wniósł o uchylenie postanowień obydwu instancji i o nakazanie wydania zaświadczenia, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że chybione jest stanowisko organu, iż nie wydaje zaświadczeń w zakresie informacji karnych i operacyjnych dla jednostek pozapolicyjnych, gdyż wydaje zaświadczenia o kradzieży pojazdów i dokumentów, niezbędne pokrzywdzonym lub innym osobom do dochodzenia praw albo ze względu na inny ważny interes strony. Ponadto podniósł, że nietrafne jest wskazanie organu, jakoby było możliwe ustalenie czasu wpisania pojazdu do bazy danych na podstawie daty przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa oraz daty umorzenia postępowania. W tym zakresie wskazał, że pojazdu nie usunięto z bazy danych po umorzeniu postępowania, ale dopiero wiele miesięcy później – wskutek interwencji strony skarżącej. Dodał, że strona skarżąca nie miała dostępu do akt postępowania karnego, gdyż nie była stroną tego postępowania. Z tego powodu nie jest również możliwe ustalenie za pomocą akt postępowania karnego, w jakiej dacie pojazd został wpisany do ewidencji i wykreślony z niej. Ponadto ze względu na zgromadzone w wymienionych aktach materiały operacyjne, odmówiono stronie skarżącej dostępu do nich pomimo zakończenia postępowania. W podsumowaniu wyżej wymieniony wskazał, że przepisy Kpa nie nakazują organom ścigania ujawniania informacji operacyjnych i sposobów ich uzyskania, czy procedur w tym zakresie, a jedynie określają prawo strony do zwięzłej i konkretnej informacji publicznej, jaką ma prawo uzyskać zgodnie z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie skarżący podniósł zarzut, że organ administracji powołał się na niewłaściwy akt prawny tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przetwarzania informacji o osobach, podczas gdy sprawa dotyczy mienia.

Pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że Policja nie ma prawa do wydawania zaświadczeń z bazy KSIP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] r. odmawiające wydania zaświadczenia w sprawie okresu rejestracji w KSIP samochodu o nr rej. [...] jako utraconego.

Na wstępie podkreślenia zatem wymagało, że do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 219 Kpa., według którego odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści ma miejsce wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści postanowienia (por. uchwała NSA z dnia 30 września 1996 r., OPK 17/96, ONSA 1997, nr 1 poz. 13 ).

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe było, że Komendant Miejski Policji w T. dysponuje danymi, których udostępnienia dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia. Nie było również kwestionowane, że strona skarżąca wykazała interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia.

Jednakże, jak już była o tym mowa wyżej, odmowa wydania zaświadczenia ma miejsce także wówczas, gdy organ administracji nie może spełnić żądania odnośnie wydania zaświadczenia – przede wszystkim z powodu ograniczenia w tym zakresie, wynikającego z przepisów prawa.

Przykładowo, organ administracji jest związany zakazem udostępniania określonych danych, wynikającym z przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz ustawy o ochronie danych osobowych.

W rozpoznawanej sprawie, podstawę prawną wskazaną w motywach zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz. U. Nr 170 z 2007 r. poz. 1203), które zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 20 ust. 19 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

Podkreślenia zatem w tym miejscu wymaga, że art. 20 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż Policja może uzyskiwać informacje, w tym także niejawne, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Następnie przepis art. 20 określa w ust. 2a, że Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych wymienione w nim w sposób przykładowy informacje.

Natomiast art. 20 ust. 19 ustawy o Policji, zawierający upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi, że Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb gromadzenia, sposoby przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2a, w zbiorach danych. Cytowany wyżej przepis ust. 2a, zawarty w art. 20 ustawy o Policji wymienia – jak już była o tym mowa - tylko w sposób przykładowy, jakie informacje Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych. Z treści tego przepisu wynika zatem, że nie ma podstaw do ograniczenia zakresu danych gromadzonych przez Policję do informacji o osobach. Wręcz przeciwnie – wskazanie w art. 20 ust. 2a ustawy o Policji, jakie informacje są gromadzone i przetwarzane przez Policję ma charakter przykładowy. W związku z tym nie budzi wątpliwości, że zawarte w art. 20 ust. 19 ustawy o Policji upoważnienie ustawowe, stanowi podstawę wydania rozporządzenia określającego tryb gromadzenia i sposoby przetwarzania w zbiorach danych – wszystkich tych informacji, do których gromadzenia uprawniona jest Policja na mocy art. 20 ust. 2a tej ustawy, a więc nie tylko informacji o osobach.

Zgodnie zatem z zakresem wymienionego upoważnienia ustawowego zostało wydane – cytowane w zaskarżonym postanowieniu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r., które – wbrew tytułowi odnoszącemu się do informacji o osobach - reguluje również kwestie przetwarzania w zbiorach informacji przez Policję, informacji o zdarzeniach, miejscach i rzeczach.

Wynika to z treści przepisu § 7 tego rozporządzenia, według którego pobierane i uzyskiwane przez Policję informacje inne niż określone w § 5 i 6 oraz informacje o zdarzeniach, miejscach i rzeczach przetwarza się w zbiorach informacji z użyciem wzorów dokumentów obowiązujących na podstawie rozporządzenia oraz formularzy, o których mowa § 13 ust. 2 pkt 3.

Z unormowania § 7 cytowanego rozporządzenia niewątpliwie wynika zatem, że zakres regulacji rozporządzenia jest szerszy niż wskazuje treść jego tytułu. Zakresem rozporządzenia zostały bowiem również objęte kwestie przetwarzania w zbiorach - informacji o zdarzeniach, miejscach i rzeczach. Co więcej – przepis § 7 rozporządzenia określa nawet szczegółowo, z użyciem jakich wzorów dokumentów odbywa się przetwarzanie w zbiorach - informacji o zdarzeniach, miejscach i rzeczach.

W związku z tym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zgłoszony przez skarżącego na rozprawie, że organ administracji powołał się na niewłaściwy akt prawny tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przetwarzania informacji o osobach, podczas gdy sprawa dotyczy mienia.

W ramach analizy unormowań cytowanego rozporządzenia, podkreślenia ponadto wymagało, że zawarty w nim przepis § 4 ust. 1 pkt 1 precyzuje, iż informacje przetwarza się w centralnych zbiorach informacji – przeznaczonych do przetwarzania informacji niezbędnych do realizacji zadań Policji na obszarze całego kraju. Natomiast według § 8 tego rozporządzenia, Komendant Główny Policji zapewnia funkcjonowanie zestawu centralnych zbiorów informacji o nazwie "Krajowy System Informacyjny Policji". Do informacji zawartych w KSIP- obok informacji zawartych w innych zbiorach - wymienionych w § 4 ust. 1 tego rozporządzenia – ma zastosowanie § 16 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia. Według tego przepisu, do korzystania z informacji przetwarzanych przez Policję w zbiorach danych są uprawnione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań służbowych, służby policyjne, jednakże – zgodnie z § 16 ust. 2 rozporządzenia - informacje zgromadzone w zbiorach udostępnia się wyłącznie tym osobom, którym na wniosek bezpośredniego przełożonego administrator danego zbioru nadał odpowiednie uprawnienia dostępu.

W związku z treścią tego unormowania – jako trafne ocenić zatem należało stanowisko organu odwoławczego – że poza sytuacjami wyraźnie określonymi w odrębnych przepisach, informacje zawarte w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji nie podlegają udostępnieniu podmiotom pozapolicyjnym.

W podsumowaniu podkreślić bowiem należało, że do informacji o zdarzeniach, miejscach i rzeczach, które zostały wyraźnie wymienione w § 7 rozporządzenia - podobnie jak do informacji o osobach - ma zastosowanie przepis § 16 ust. 1 wyżej cytowanego rozporządzenia. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że do korzystania z informacji przetwarzanych przez Policję w zbiorach danych są uprawnione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań służbowych, służby policyjne. Zasadnie podkreślił również, że zgodnie z § 16 ust. 2 tego rozporządzenia, informacje zgromadzone w zbiorach udostępnia się wyłącznie tym osobom, którym na wniosek bezpośredniego przełożonego administrator danego zbioru nadał odpowiednie uprawnienia dostępu.

W konsekwencji prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że brak jest podstaw prawnych, aby poprzez wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa – udostępniać informacje zgromadzone w KSIP.

Wobec tego – zgodne z prawem było rozstrzygnięcie tego organu o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w T. odmawiającego wydania - na wniosek strony skarżącej - zaświadczenia w sprawie okresu rejestracji w KSIP samochodu o nr rej. [...] jako utraconego.

W związku z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzić ponadto należało, że znaczna część uzasadnienia skargi zawiera – jako przytoczenie motywów rozstrzygnięcia – argumenty, których ono nie zawiera. Wobec tego ocena ich zasadności wykracza poza ramy sądowej kontroli zgodności z prawem przedmiotowego postanowienia. Natomiast w pozostałej części skargi – skarżący kwestionuje wskazaną przez organ odwoławczy możliwość ustalenia, na podstawie dokumentów z postępowania przygotowawczego, okresu rejestracji samochodu jako utraconego. W tym zakresie podnieść zatem należało, że te wskazówki organu odwoławczego wykraczają poza granice motywów przyjętego przez ten organ rozstrzygnięcia. (Nawet zostały zamieszczone poza uzasadnieniem postanowienia – w wyodrębnionym akapicie poniżej zwrotu "Mając na względzie powyższe, orzekam jak w sentencji"). Organ odwoławczy był bowiem zobowiązany tylko do uzasadnienia odmowy wydania zaświadczenia w rozpoznawanej sprawie, a nie do zamieszczenia powyższych wskazówek, które nie stanowią motywów wydanego postanowienia, gdyż dotyczą innych kwestii niż wskazanie powodów przyjętego rozstrzygnięcia.

W podsumowaniu wskazać zatem należało, że w wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia przy jego wydaniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę powyższą należało oddalić.