Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 441/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska- Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2009r. sprawy ze skargi M. L. i M. L. na decyzję Wojewody [...] Delegatura w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. L. i M. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej oraz CO z kotłownią gazową, przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej, przyłączem telefonicznym wraz z przebudową infrastruktury telekomunikacyjnej, drogi wewnętrzne, parking z 37 miejscami postojowymi na terenie położonym przy ul. B. 2/O. 29-31 w T.

Do wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji doszło na podstawie następującego stanu faktycznego:

W dniu [...] lutego 2008 r. M. L. oraz M. L. wystąpili do Prezydenta Miasta T. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego przy ul. B. 2 w T.

Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 10 dni: prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, określenia na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych w nawiązaniu do granic oraz istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Nakazał aby budynek usytuować zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy określoną w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], usytuować śmietnik w przepisowej odległości od granicy działki, wskazać spełnienie warunku E. SA Oddział w T. dotyczącego rozwiązania kolizji, dostarczyć decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla odgałęzienia bocznego sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. 46 stanowiących pas drogowy ulicy B.

W dniu [...] lutego 2009 r. M. L. oraz M. L. uzupełnili wniosek o obowiązki nałożone postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. W dniu [...] lutego 2009 r. Prezydent Miasta T. decyzją znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. L. oraz M. L. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego: pawilon handlowo-usługowy z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej oraz CO z kotłownią, przyłącze wodociągowe, przyłącze kanalizacji sanitarnej i deszczowej, przyłącze telefoniczne wraz z przebudową infrastruktury telekomunikacyjnej, drogi wewnętrzne, parking z 37 stanowiskami postojowymi na terenie położonym przy ul. B. 2/O. 29-31 w T.

Od rozstrzygnięcia organu l instancji odwołanie wniosła H. S. właścicielka działki [...], w treści którego wskazała, iż przedłożony projekt budowlany i kształt oraz zakres planowanej inwestycji są sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], a w szczególności: elewacja frontowa widoczna od ulicy O. będzie miała 35 m długości, a powinna mieć 20 m, planowana inwestycja ograniczy znacznie nasłonecznienie oraz powodować będzie brak światła słonecznego w planowanym budynku, który ze względu na niewielką szerokość działki nie będzie mógł być umieszczony w innym miejscu, przekroczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni biologicznie czynnej (przekroczono 30% powierzchni terenu).

Strona odwołująca się podniosła również, iż zaprojektowany zjazd pozbawi ją możliwości dostępu do drogi od ulicy O.

Po rozpatrzeniu odwołania H. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Organ odwoławczy analizując przedłożony projekt budowlany pawilonu handlowego branży architektoniczno-budowlanej w kontekście zgodności z decyzją o warunkach zabudowy przychylił się do zdania odwołującej, iż do szerokości elewacji należy zaliczyć łącznie całą ścianę pawilonu, tj. zarówno ścianę frontową tej części budynku, która położona jest bliżej ul. O., jak i ścianę frontową tej części budynku, która położona jest w większym oddaleniu od ulicy O. i jak wynika z przedłożonego projektu elewacja frontowa przekracza dopuszczalną wartość o 15,6 m.

Wojewoda nie zgodził się jednak z zarzutem H. S. jakoby planowana inwestycja ograniczyła nasłonecznienie oraz powodować będzie brak światła słonecznego w przyszłym budynku, bowiem z dołączonej do akt sprawy analizy nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia dla budynku (nieistniejącego) na działce nr [...] nie wynika, aby planowana wysokość budynku spowodowała ograniczenie dostępu światła słonecznego.

Zdaniem organu odwoławczego analiza zgodności projektu zagospodarowania terenu z decyzją o warunkach zabudowy, a także przepisami techniczno-budowlanymi została sporządzona nierzetelnie, z uchybieniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W skardze do Sądu skarżący M. L. i M. L. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie przepisów:

a) prawa materialnego:

poprzez błędną wykładnię przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,

brak uwzględnienia § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

b) prawa procesowego przez błędne zastosowanie art. 7, 77 § 1, 81, 107 § 3 kpa, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Zdaniem skarżących błędne jest stanowisko organu administracji publicznej dotyczące szerokości elewacji frontowej od ulicy O., bowiem organ w dowolny sposób interpretuje pojęcie elewacji frontowej, który nie został zdefiniowany w przepisach prawa. Zdaniem skarżących frontem działki jest ulica B., gdyż to przy niej znajduje się zarówno wjazd jak i wyjazd do projektowanej inwestycji, a zgodnie z § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Artykuł 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza przepisów prawa. Wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę dostrzeżona przez organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego w zakresie jej niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy zasługuje na całkowitą aprobatę Sądu. Niektóre sformułowania, którymi posłużył się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w zakresie "elewacji frontowej" pozostają w sprzeczności z definicjami zawartymi w przepisach prawa. Uchybienie to w ocenie Sądu stanowi jednak błąd nieistotny i nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Być może błąd ten stanowił powtórzenie zwrotów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy.

Istota sprawy sprowadza się na podstawie powyżej przedstawionego stanu faktycznego do określenia skutków warunku zawartego w punkcie 2.2 lit. f w decyzji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Prezydent Miasta T. ustalając warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określił szerokość elewacji frontowej w następujący sposób: "od strony ul. O. max 20, od ul. B. przy zachowaniu przepisów techniczno budowlanych z uwzględnieniem wyznaczonej linii zabudowy."

Integralną część powyższej decyzji o warunkach zabudowy stanowią sporządzone do niej załączniki, w tym załącznik 2b - wyniki analizy część tekstowa, który w pkt 1 d podaje szerokości elewacji frontowych obiektów posadowionych przy ul. O., które posłużyły do określenia szerokości elewacji projektowanego obiektu od tej ulicy ze wskazaniem, że szerokość nie może być większa niż 20 m.

Analiza powyższej decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że ujęta w niej maksymalnie dopuszczalna 20 metrowa szerokość planowanego obiektu nie była przypadkowa.

Decyzja o warunkach zabudowy w powyższym zakresie jest decyzją ostateczną i wywołuje skutki prawne w stosunku do pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, o którą to decyzję ubiegają się skarżący w związku z planowaną inwestycją.

Związanie projektu budowlanego warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy wynika wprost z art. 34 ust. ustawy Prawo budowlane: "Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane."

Zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Sporządzenie projektu przez projektanta nie powoduje automatycznie założenia jego poprawności. Właściwości kontrolne i tym samym kompetencje do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego posiada organ architektoniczne budowlany (art. 82 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Organ ten ma jednak na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obowiązek przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy.

Z powyższych względów nie można uznać zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy

przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ warunek zachowania maksymalnej szerokości elewacji projektowanego obiektu od strony ul. O. wynikał bezpośrednio z decyzji o warunkach zabudowy, której ustaleniami organ architektoniczne budowlany w świetle obowiązujących przepisów był związany.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 55 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę", który na podstawie art. 64 ust. 1 ma odpowiednio zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu nie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż: "Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich", jak również zarzut nieuwzględnienia § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz.1588).

Otóż w ocenie Sądu zarówno organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jak również organ odwoławczy, określając elewację obiektu od strony ul. O. niefortunnie posłużył się terminem " frontowa".

Zatem trafnie skarżący podnieśli w skardze, że ściana budynku od powyższej ulicy nie jest elewacją frontową. Potwierdza to zarówno projekt budowlany, jak i wydana przez zarządcę drogi decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. [...] zezwalająca na wykonanie zjazdu i wjazdu od ul. B., a tylko zjazdu od ul. O. o szerokości nie przekraczającej 4,5 m. Pojęcia "szerokość elewacji frontowej" oraz "front działki" zostały zdefiniowane w cytowanym powyżej rozporządzeniu.

Poprzez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). Natomiast "szerokość elewacji frontowej", znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. (§ 6 ust. 1).

W świetle powyższych regulacji stosując wykładnię gramatyczną przepis § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia będzie miał zastosowanie do tej szerokości elewacji obiektu, z której odbywać się będzie główny wjazd lub wejście na działkę, a więc tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie od ulicy B., gdyż od ul O. przewidziany jest jedynie zjazd. Ściana obiektu od ul. O. nie jest zatem frontem działki i tym samym szerokością elewacji frontowej.

Ściana budynku od strony ul. O. jest natomiast elewacją od strony tej właśnie ulicy.

Przepisy prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mimo, że posługują się tym pojęciem nie wprowadziły jego definicji. Aby wyjaśnić znaczenie powyższego terminu Sąd wykorzystał definicje zawarte w encyklopedii oraz słowniku języka polskiego dostępne w Internecie (Wikipedia Wolnej encyklopedia/http://pl.wikipedia.org/wiki/ oraz "Słownik języka polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN SA http://sjp.pwn.pl/). Poprzez elewację należy rozumieć zewnętrzną powierzchnię ściany budynku z wszystkimi znajdującymi się na niej elementami, lico budynku. Elewacje, w zależności od położenia określa się: zgodnie z położeniem do np. ulicy: frontowa, tylna, boczna, ogrodowa (dla budynków z przylegającym ogrodem). Sporna, zatem ściana budynku o maksymalnej szerokości 20 m od strony ul. O. określona w decyzji o warunkach zabudowy jest elewacją od tej ulicy. Decyzja o warunkach zabudowy związała zatem przyszły projekt budowlany szerokością elewacji od tej ulicy do 20 m. Sporna ściana posiada uskok w projekcie odsunięty od strony ulicy O., który stanowi całość jako elewacja budynku i znacznie w szerokości przekracza ustalone w decyzji o warunkach zabudowy ograniczenie.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy prawidłowo uznał, że szerokość powyższej ściany, jako bryły widocznej od strony ul. O. jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

W świetle powyższego zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego podniesione w skardze, a ściśle związane z zarzutami materialnymi, które w całości Sąd uznał za nieuzasadnione, również nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art.151 należało orzec jak w sentencji.