Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1940/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 10 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1940/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) Starosta [...] po rozpoznaniu wniosku T. i B. L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną o powierzchni zabudowy 408,3 m2, powierzchni użytkowej - 381,5 m2, kubaturze - 2960 m3 (kategoria XVIII) oraz zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr ew. 215 we wsi Z. gm. K.. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji podano, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną oraz zbiornika na nieczystości załączono projekt budowlany uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (bez zastrzeżeń) pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych (bez zastrzeżeń) pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, z rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy (bez zastrzeżeń) pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Ponadto projekt budowlany zawiera uzgodnienie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, oraz uzgodnienie z A S.A. Regionalnym Oddziałem Przesyłu w W. (bez uwag). Do wniosku załączono również oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W przedmiotowej sprawie uwagi i zastrzeżenia do w/w zamierzenia inwestycyjnego złożył W. K., właściciel działki sąsiedniej nr ewid. 214. W. K. zakwestionował między innymi prawdziwość informacji o wytycznych technologicznych o składowaniu płodów rolnych z gospodarstwa. Uważa, że budynek magazynowy z częścią socjalną zmieni funkcję obiektu na obiekt handlowy z zapleczem i transportem pionowym i poziomym. W ocenie W. K. znaczna powierzchnia projektowanego obiektu naruszy gospodarkę wodną na jego działce jak i na działce inwestora. Wymaga to szczegółowego rozwiązania odprowadzenia wód opadowych. Planowana lokalizacja obiektu wpłynie niekorzystnie na funkcje nieruchomości stanowiącej jego własność, gdyż obiekt zasłoni usytuowane na działce sąsiedniej budynki i budowle. Uważa również, że nie rozpatrzono wpływu transportu kołowego na otoczenie jak też, że usytuowanie projektowanego magazynu w odległości 15m od istniejącego gazociągu jest niezrozumiałe, gdyż dla obiektów W. K. wymagano zachowania odległości 20m.

Starosta [...] wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na organie spoczywa obowiązek sprawdzenia między innymi zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska; wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane.

Organ I instancji podkreślił, że obiekt zaprojektowano jako magazyn z częścią socjalną i taki sposób użytkowania po jego wybudowaniu (w oparciu o przedłożone dokumenty) powinien być zachowany. Jeżeli chodzi o odprowadzenie wód opadowych, zgodnie z informacją projektanta, wody deszczowe z terenów utwardzonych odprowadzone będą do zbiornika retencyjnego na działce inwestora, wody deszczowe z dachu projektowanego budynku magazynowego oraz inne z terenów nieutwardzonych skierowane będą w całości na działkę nr 215. Aby nie dopuścić do spływania wód na działkę nr ew. 214 wzdłuż ogrodzenia wykonany będzie przeciwstok ze spadkiem na działkę nr ew. 215. Odnosząc się do zarzutu zasłonięcia przez projektowany magazyn obiektów na działce sąsiedniej nr ew. 214, organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania działki nie zostały naruszone warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Zgodnie z pkt 6.6. projektu budowlanego inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na stan środowiska. Sporny obiekt nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Odpowiadając na zastrzeżenie dotyczące lokalizacji magazynu w odległości 15 m od istniejącego gazociągu, Starosta [...] podał, że przedstawiona lokalizacja została zaakceptowana przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w opinii Nr [...] z dnia 22 sierpnia 2003 r. jak również przez A S.A. Regionalny Oddział Przesyłu w W. (pismo znak [...] z dnia 11 czerwca 2003 r.).

Starosta [...] stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami, a planowana inwestycja zgodna z warunkami zabudowy określonymi stosowną decyzją.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. K. zarzucił, że złożone przez niego uwagi nie zostały rozpatrzone w sposób poprawny. Zdaniem odwołującego się nie udowodniono, że planowana inwestycja nie będzie stanowić budowy obiektu handlowego a nadto, że magazyn jest niezbędny do prowadzenia produkcji rolnej. Realizacja tego rodzaju inwestycji, a także przewidywane oddziaływanie hałasu na działkę nr 214 pogorszą warunki użytkowania tejże nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] nr rej. [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i B. L. pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalną o powierzchni zabudowy 408,3 m2, powierzchni użytkowej 381,5 m2, kubaturze 2960 m3 (kategoria XVIII) oraz zbiornika na nieczystości ciekłe na działce nr ew. 215 we wsi Z. gm. K., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § l pkt 1 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.).

Organ odwoławczy przytoczył przepis art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiący jakie dokumenty inwestor powinien dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, złożonego w dniu 2 września 2003 r., inwestor dołączył projekt budowlany sporządzony na aktualnej mapie mogącej służyć do celów projektowych. Projekt ten wykonany został przez osoby posiadające stosowne do tych celów uprawnienia. Inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (oświadczenie B. L. z dnia 2 września 2003 r. i oświadczenie T. L. z dnia 2 września 2003 r. - współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej nr ew. 215 w obrębie ew. 27 Z. w jednostce ewidencyjnej gm. K. ) oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...], wydaną przez Wójta Gminy K. w dniu [...] na wniosek T. L., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowego z częścią socjalną oraz zjazdu i przyłączy infrastruktury technicznej przewidzianej do realizacji w Zawadach, gm. K..

Inwestor załączył również pozytywną opinię Nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia 22 sierpnia 2003 r., opracowanie badania gruntu wykonane w marcu 2003 r. oraz uzgodnienie bez uwag projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej nieruchomości przez A S.A. Regionalny Oddział Przesyłu w W. z dnia 11 czerwca 2003 r. znak: [...]. A zatem inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego funkcji planowanej inwestycji, Wojewoda [...] wyjaśnił, iż decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła zakres inwestycji. Złożony wniosek o pozwolenie na budowę obejmował budowę budynku magazynowego z częścią socjalną oraz budowę zbiornika na nieczystości ciekłe. Obowiązujące przepisy wymagają dokładnego określenia przez inwestora rodzaju inwestycji i zakresu robót, o który będzie występował zarówno przy uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i przy uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracyjny nie jest uprawniony na etapie postępowania o pozwoleniu na budowę do weryfikacji zamierzeń inwestora. Stosownie do art. 61 powołanej wyżej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym. Zgodnie z pkt. 5 skarżonej decyzji inwestor został zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

Zdaniem Wojewody [...] nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący hałasu spowodowanego użytkowaniem projektowanej inwestycji. Projektowana inwestycja z jej przeznaczeniem zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest objęta tym kryterium, więc użytkowanie tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem nie będzie miało ujemnego wpływu na stan środowiska.

Kwestia odprowadzenia wód opadowych i wód spływających z powierzchni dachu została rozwiązana w załączonym projekcie budowlanym tak, aby wody te były odprowadzone bez uszczerbku dla nieruchomości nr ew. 214 i aby nie została naruszona kwestia stosunków wodnych na sąsiedniej nieruchomości. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji dokładnie ten problem wyjaśnił. Odpowiadając na zarzut dotyczący lokalizacji projektowanego magazynu w odległości 15 m od istniejącego gazociągu, organ odwoławczy stwierdził, iż organ administracyjny nie jest władny do kwestionowania uzgodnionych warunków. Ponadto projekt zagospodarowania działki wykonany został przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Nie dopatrzono się naruszenia § 13 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia, gdyż na działce sąsiedniej nie znajduje się budynek mieszkalny ani inny budynek z pomieszczeniami mieszkalnymi, na które mógłby oddziaływać budynek projektowany.

Lokalizacja przedmiotowego obiektu nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy K. uchwalonego przez Radę Gminy w K. uchwałą Nr 17/94 z dnia 13 grudnia 1994 r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr 18-19 z dnia 14 grudnia 1994 r. poz.180). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] jest ostateczna i wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] Nr [...], znak [...], wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a., sprostował z urzędu oczywiste omyłki w decyzji własnej z dnia [...] w ten sposób, że w miejscach, gdzie podano datę i numer decyzji "[...] z dnia [...] nr rej. [...]" powinno być "[...] z dnia [...] nr rej. [...]".

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania.

W. K. zarzucił, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zostało wydane bez uwzględnienia wszystkich znanych warunków budowy i oddziaływania realizowanej inwestycji na użytkowanie sąsiadujących z nią działek.

Z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż nieruchomość, na której realizowana ma być inwestycja, "położona jest na terenach przeznaczonych pod budownictwo zagrodowe mieszkaniowe z dopuszczeniem usług nieuciążliwych". Projektowana inwestycja, jak wynika z informacji inwestora, będzie przeznaczona do wykonywania usług wiążących się z dużą uciążliwością i niekorzystnym oddziaływaniem na sąsiednie nieruchomości.

W ocenie skarżącego oczywisty jest negatywny wpływ transportu prowadzonego w celu dostawy płodów rolnych do hal magazynowych - nadmierny hałas i dodatkowa emisji zanieczyszczeń i spalin. Dojazd do działki odbywać się będzie przez drogę wiejską wzdłuż, której usytuowane są budynki mieszkalne. Wobec przeznaczenia tej inwestycji na tak specyficzną działalność usługową wątpliwa jest zasadność uznania przez organy, iż działka będzie wykorzystywana rolniczo i zabudowa nie naruszy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K.. Realizacja inwestycji jest niezgodna z interesem mieszkańców sąsiednich działek, którzy mają prawo korzystać ze swej własności bez zakłóceń poza przeciętną miarę. Zdaniem skarżącego organy wydające zaskarżoną decyzję nie uwzględniają tego słusznego interesu wbrew zasadom określonym w art. 7 k.p.a.

Wydanie zaskarżonej decyzji zezwalającej na prowadzenie uciążliwej działalności gospodarczej niweczy efekt, jaki miał być osiągnięty dla środowiska poprzez utworzenie gospodarstwa agroturystycznego na obszarze 9,5 ha, nabytego przeze skarżącego, które ma być organizowane w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji.

W. K. podkreślił, że organy wydające i utrzymujące w mocy zaskarżoną decyzję nie dokonały dokładnego wyjaśnienia i właściwej oceny stanu faktycznego oraz należytego wyważenia interesów społecznych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy przytoczył ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnośnie poruszonej w skardze kwestii istniejącego projektu gospodarstwa agroturystycznego, organ wyjaśnił, iż nie było i nie ma możliwości odniesienia się do poruszonej kwestii z uwagi na brak dowodów w aktach przedmiotowej sprawy, które by potwierdzały zamierzone przedsięwzięcie.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tym świetle skarga jest zasadna, ponieważ Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co skutkuje uchyleniem decyzji.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 k. p. a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.

Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 k. p. a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Organy administracji publicznej nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego sprawy, co stanowi obrazę art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. i nie rozważyły należycie sprawy w aspekcie przepisów prawa materialnego – art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 ze zm.) oraz art. 5 a w szczególności ustępu 1 pkt 9 dotyczącego poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W szczególności rozważenia wymaga kwestia rzeczywistego charakteru projektowanej inwestycji i jej wpływu na nieruchomość sąsiednią - czy sporna inwestycja spełnia wymogi ustanowione w przepisie art. 5 ustępu 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W tym celu konieczne jest wnikliwe rozważenie danych wynikających z projektu budowlanego.

W myśl art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...) zapewniając m.in.: spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami a nadto warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów oraz poszanowanie, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno – budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane.

( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316 ).

Zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 / art. 7ust. 1 pkt 1 /; m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690) i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 132, poz. 877 ).

Projekt budowlany winien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art.34 ust.1/ oraz warunki, o jakich mowa w art.34 ust.3 Prawa budowlanego i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 120, poz. 1133/ - obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przepis art. 35 ust.1 Prawa budowlanego koresponduje z art. 33 ust.2 tejże ustawy.

Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczegółowymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów /art.32 ust.1 Prawa budowlanego/.

W art. 32 Prawa budowlanego nawiązano do przepisów szczególnych. Przez przepisy te należy rozumieć przepisy inne niż prawo budowlane, z których wynikają obowiązki zapewnienia, by w przygotowanej inwestycji znalazły odpowiedni wyraz szczególne wymagania związane z potrzebą ochrony niektórych terenów lub obiektów budowlanych albo wynikające z potrzeby uwzględnienia specyfiki danego rodzaju działalności.

( por. E. Bar, E. Radziszewski, Kodeks budowlany, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1999, s. 89 )

Wymagania takie przewiduje wiele ustaw, m. in. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 - obowiązująca od dnia 1 października 2001 roku) oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowych.

Do takich przepisów wykonawczych – obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji – należy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz.1490).

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W niniejszej sprawie przepisy wymagały, aby inwestor legitymował się stosowną decyzją. Organy odwoławcze stanęły na stanowisku, że działając zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. Można zatem wnioskować, że zarówno Wojewoda [...] jak i Starosta [...] przyjęli, że wnioskodawcy legitymowali się decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W rzeczywistości jednak decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...], Nr [...] wydana została na wniosek jedynie T. L. Wobec powyższego B. L. wnioskując o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie legitymowała się decyzją wymaganą przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy. To z kolei oznacza, że niedopuszczalne było wydanie na rzecz B. L. pozwolenia na budowę.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi bowiem rodzaj promesy uprawniającej podmiot, na rzecz którego została wydana, do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek podmiotu, który nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na rzecz wnioskodawcy. Pozwolenie na budowę wydane podmiotowi, który posłużył się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której adresatem jest inny podmiot powinno być traktowane jako wydane na rzecz podmiotu nie posiadającego w ogóle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

(por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 1999 r. IV SA 536/97 – Lex 47218).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy wskazać, że W. K. od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego kwestionował faktyczne przeznaczenie inwestycji. Zarzucał, że prawdziwą funkcją budynku będzie funkcja handlowa, a nie magazynowa. W odpowiedzi na zarzuty Wojewoda [...] wyjaśnił, iż decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła zakres inwestycji a organy administracji na etapie postępowania o pozwolenie na budowę nie są uprawnione do weryfikacji zamierzeń inwestora.

Zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć, że owo odstąpienie od weryfikacji zamierzeń inwestora przyjmuje formę odstąpienia od badania zatwierdzanego projektu budowlanego.

Z załączonego do akt administracyjnych projektu budowlanego - legendy rysunku budynku magazynowego (egzemplarz 1 projektu – Architektura urbanistyka, cześć C rysunkowa, rysunek drugi) wynika, że pomieszczenie oznaczone numerem 2 o powierzchni 34,9 m2 będzie pełniło funkcję sali sprzedaży. Powyższe wskazuje, że zarzuty skarżącego mogą okazać się zasadne. Poza zakresem kognicji Sądu jest przesądzanie o rzeczywistej funkcji projektowanej inwestycji. Jednakże stwierdzić należy, że fakt projektowania w obrębie budynku magazynowego sali sprzedaży o stosunkowo dużej powierzchni może sugerować, że przeznaczenie spornego budynku wykraczać będzie poza funkcję magazynową. Z decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] wynika, iż nieruchomość, na której realizowana ma być inwestycja, "położona jest na terenach przeznaczonych pod budownictwo zagrodowe mieszkaniowe z dopuszczeniem usług nieuciążliwych". Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, bez dostatecznego wyjaśnienia charakteru inwestycji / magazynowa czy handlowa / i jej oddziaływania na sąsiednie nieruchomości /uciążliwość inwestycji / może budzić wątpliwości w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a to w ocenie Sądu stanowi uchybienie mogące mieć wpływ na wynik postępowania. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku magazynowego, a zatem konieczne jest wyjaśnienie, czy projekt budowlany faktycznie dotyczy takiego zamierzenia inwestycyjnego. Powołana wyżej decyzja nie zawiera bowiem ustaleń dla budynku o funkcji handlowej.

Nadto należy wskazać na sprzeczności, jakie pojawiają się w projekcie budowlanym w zakresie ilości projektowanych miejsc parkingowych. Z części opisowej załączonego projektu wynika, że parking obejmował będzie 11 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i plac manewrowy dla samochodów ciężarowych. Natomiast z załączonego projektu zagospodarowania działki (egzemplarz 1 projektu – Architektura urbanistyka, cześć C rysunkowa, rysunek pierwszy) wynika, że zrealizowane mają zostać dwa parkingi o 3 i 7 miejscach parkingowych, zaś na załączniku graficznym do pisma skierowanego do A S.A. Regionalnego Oddziału Przesyłu w W. naniesiono 5 miejsc parkingowych oraz place manewrowe. Rozważenia zatem wynika, czy sprzeczności te mają wpływ na ostateczny kształt projektu spornej inwestycji, a nadto, czy ilość miejsc parkingowych i place manewrowe / w tym dla samochodów ciężarowych / nie są kolejną okolicznością świadcząca o wydaniu pozwolenia na realizację inwestycji o funkcji, która może nie być zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powstaje także pytanie, czy uzgodnienia przedstawione przez inwestora mają charakter wiążący organ udzielający pozwolenia na budowę, jeśliby dotyczyły obiektu odbiegającego od danych przedstawionych do tychże uzgodnień.

Kolejny zarzut skarżącego dotyczył zagrożenia działki nr ewid. 214, której jest właścicielem, wodami opadowymi spływającymi z działki inwestorów. W ocenie W. K. może dojść do naruszenia gospodarki wodnej obu działek. W odpowiedzi na powyższe zarzuty w części opisowej projektu budowlanego znalazła się dodatkowa adnotacja o sposobie odprowadzania wód deszczowych. Zgodnie z jej treścią wody deszczowe z terenów utwardzonych odprowadzane będą do zbiornika retencyjnego na terenie działki nr 215. Wody deszczowe z dachu projektowanego budynku magazynowego oraz inne z terenów nieutwardzonych skierowane będą w całości na działkę nr 215. Aby nie dopuścić do spływania wód na teren działki nr 214, wzdłuż ogrodzenia wykonywane będzie przeciwstok ze spadkiem na działce nr 215. Jak wynika z uzasadnienia decyzji obu organów, informacja ta stanowiła wystarczające wyjaśnienie zarzutów skarżącego. Zdaniem Sądu takiego wyjaśnienia nie można uznać za dostateczne.

Kwestia budowy przeciwstoku została wskazana w cytowanej wyżej części opisowej projektu budowlanego oraz na rysunku w części graficznej (egzemplarz 1 projektu – Architektura urbanistyka, cześć C rysunkowa, rysunek pierwszy), przy czym rysunek ten został uzupełniony odręcznie, a legenda przeciwstoku nie przewiduje. Projekt nie zawiera żadnych dodatkowych danych ani parametrów, które dawałyby możliwość oceny, czy przeciwstok spełni swoje zadanie i czy ochrona, jaką ma gwarantować będzie wystarczająca. Ocena ta jest o tyle konieczna, że jak wskazano wyżej dotyczy zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania. Jej brak stawia pod znakiem zapytania kwestię poszanowania, występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane).

Kolejną kwestią, która powinna zostać rozważona jest etapowość realizacji inwestycji. Z legendy do wskazanego wyżej rysunku wynika, że różne elementy inwestycji będą realizowane na I lub II etapie budowy. Odnośnie przeciwstoku brak jest danych dotyczących jego realizacji - I czy II etap. Projektowany budynek magazynowy powstać ma na etapie I, a zatem w pierwszej kolejności przed zbiornikiem wód deszczowych, którego realizacja przewidywana jest na II etapie budowy. Zarówno akta administracyjne, jak i załączony projekt budowlany nie dają odpowiedzi jak owe etapy mają się kształtować w czasie. Tym samym należy zauważyć, że może dojść do sytuacji, w której będzie zrealizowana część inwestycji mogąca stworzyć zagrożenie dla właściwej gospodarki wodnej na działkach nr 214 i nr 215, a jednocześnie przesunięta w czasie będzie realizacja etapu zapewniającego ochronę przed tymże zagrożeniem. Budzi to kolejną wątpliwość w zakresie zagwarantowania ochrony słusznych interesów osób trzecich, która powinna zostać wyjaśniona przy ponownym rozpoznania sprawy przez organ architektoniczno – budowlany.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Organy administracji publicznej winny zatem wyjaśnić, czy obiekty przewidziane do realizacji w I etapie mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 120, poz. 1133/ część opisowa powinna określać m.in. przedmiot inwestycji, a w wypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakres całego zamierzenia oraz kolejność realizacji obiektów a także układ komunikacyjny. Część opisowa projektu budowlanego załączonego do akt sprawy tych warunków nie spełnia.

W przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne, jak wynika z decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmowało swoim zakresem również realizację zjazdu z drogi publicznej. Wniosek o pozwolenie na budowę, a co za tym idzie decyzja o pozwoleniu na budowę takiego zjazdu nie obejmuje. Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów dopuszczalne jest ograniczenie zakresu wniosku o pozwolenie na budowę, lecz z zachowaniem warunków z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Za zbyt lakoniczne należy również uznać odniesienie się organów administracji do zarzutów skarżącego dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda [...] ograniczyli się do stwierdzenia, że sporny obiekt nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W tym zakresie nie można podzielić stanowiska zaprezentowanego przez organy, iż o braku uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego decyduje okoliczność, iż tego rodzaju inwestycja nie została wymieniona w tymże rozporządzeniu. Fakt ten nie może w sposób jednoznaczny przesądzać o braku wpływu inwestycji na środowisko, albowiem o braku uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego nie decyduje jedynie okoliczność, iż inwestycja nie została wymieniona w powołanym wyżej rozporządzeniu.

Jak wyżej wskazano, ustalając, iż objęte decyzjami zamierzenie inwestycyjne nie jest uciążliwe organy nie dokonały dostatecznych ustaleń co do rzeczywistego charakteru tego zamierzenia inwestycyjnego. Niezbędne było ustalenie, na czym polega oraz jaki jest zakres działalności, która ma być prowadzona w spornym obiekcie budowlanym tj. chociażby, czy zakład ten będzie źródłem takich uciążliwości, jak hałas, pyły, nieprzyjemne zapachy i odpady. Dopiero na podstawie takich danych możliwe było ustalenie, czy jest to obiekt nieuciążliwy w rozumieniu ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a co za tym idzie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy danych w tym zakresie nie zawiera.

Nadmierny hałas, zanieczyszczenie środowiska lub gleby, jakie mogą wynikać z działalności projektowanego obiektu, mogą zakłócić ponad przeciętną miarę możliwość korzystania z nieruchomości położonych w bezpośrednim lub dalszym sąsiedztwie inwestycji. (por. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 1999 r., II SA/Ka 85/97, Sam.Teryt. 1999/11/73, z dnia17 kwietnia 2002 r. IV SA/1370/00 – nie publ.).

Powierzchnia planowanej inwestycji jest duża, a ponadto jak wynika z załączonych do projektu budowlanego wytycznych technologicznych z dnia 3 stycznia 2003 r. dotyczących projektowanego budynku magazynowego, płody rolne będą przywożone w workach od 5 do 25 kg a powierzchnia magazynowa ma wynosić 280 – 300 m2. W tej sytuacji zasadne mogą okazać się zarzuty skarżącego dotyczące nadmiernej uciążliwości ruchu samochodowego do i na terenie projektowanej inwestycji, jak też rzeczywistego charakteru tejże inwestycji.

Organy administracji oceniły zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób dowolny. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k. p. a.).

Zwrócić również należy uwagę na fakt sprostowania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] Niezależnie od kwestii dopuszczalności prostowania w trybie art. 113 k.p.a. w decyzjach administracyjnych błędów dotyczących numeru i daty decyzji stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia postanowienia stronom postępowania. Powstaje zatem pytanie, czy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] zaistniało w obrocie prawnym. Jednakże wobec wskazanych wyżej uchybień, które zadecydowały o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd uznał, że kwestia dopuszczalności sprostowania decyzji w tej sytuacji ma charakter drugorzędny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – dalej w skrócie p. s. a. - w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) – dalej w skrócie p. w. u. p. orzekł jak w sentencji.

W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.