Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 353/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), par. 6 pkt 5, 6
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: art. 70 par. 6 pkt 1, par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 2,
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205, art. 111 par. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skarg W.K.. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2003r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2003r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2003r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2003r. 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. określa, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz W.K. kwotę 12 034 (dwanaście tysięcy trzydzieści cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] r. odpowiednio o numerach [...][...][...][...],Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił W. K. zobowiązania w podatku akcyzowym odpowiednio za miesiące luty 2003 r., marzec 2003 r., kwiecień 2003 r. i maj 2003 r. Organ ustalił, że W. K. prowadził firmę P.-P. w K., za pośrednictwem której dokonywał sprzedaży oleju napędowego. Wskazany wyrób akcyzowy został zakupiony przez podatnika od firm, których właściciele wystawiali fikcyjne faktury. W. K., jako pierwszy ujawniony uczestnik obrotu, dokonując sprzedaży wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, obowiązany był do zapłaty tego podatku.

Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy te rozstrzygnięcia decyzjami z dnia [...] r. o numerach [...][...][...][...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 162/09 uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w K..

W ocenie Sądu, organ wydając decyzje po upływie terminu określonego

w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ( dalej: Ord. pod.), winien był odnieść się w uzasadnieniu decyzji do kwestii upływu terminu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt

I GSK 1111/09 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej w K..

Dyrektor Izby Celnej w K. w następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzjami z dnia [...]r. o numerach

[...][...][...][...]utrzymał w mocy powołane wyżej decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. Stwierdził, że 5-letni okres przedawnienia z art. 70 § 1 Ord. pod. rozpoczął swój bieg w sprawie 1 stycznia 2004 r. Winien on upłynąć 31 grudnia 2008 r., jednakże 25 listopada 2004 r. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 Ord. pod., które na moment wydania zaskarżonej decyzji nadal trwało. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło na skutek wszczęcia śledztwa postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie z 25 listopada 2004 r., sygn. akt: VI Ds. 43/04/S. W jego wyniku postanowieniem z 28 lutego 2006 r., sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S, W. K. zostały postawione zarzuty o popełnienie czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. W. K. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym:

- w zakresie, w jakim powyżej wskazany przepis ustawy nakłada obowiązek podatkowy na każdego sprzedawcę wyrobów akcyzowych, niezależnie od okoliczności dotyczących danej transakcji sprzedaży, a zwłaszcza niezależnie od ustalenia, czy zachowanie sprzedawcy było bezprawne, czy też było zgodne z przepisami prawa podatkowego; czy sprzedawca wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o fakcie braku zapłaty podatku akcyzowego od sprzedanego oleju napędowego we wcześniejszych etapach obrotu i czy sprzedawca wskazał, od kogo uprzednio zakupił wyrób akcyzowy;

- w zakresie, w jakim dopuszcza nałożenie obowiązku podatkowego na sprzedawcę wyrobu akcyzowego, w sytuacji gdy obowiązek ten nie został wykonany na wcześniejszym etapie obrotu ani przez firmanta ani przez firmowanego, od których sprzedawca uprzednio nabył wyrób akcyzowy.

Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej,

w szczególności poprzez:

- pominięcie art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 25 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw;

- naruszenie art. 122 przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

- naruszenie art. 180, art. 187 i art. 188 przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez podatnika, błędną ocenę dowodów, nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść podatnika;

- naruszenie art. 199a przez niedopełnienie przez organ podatkowy obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunków prawnych, z którymi związane są skutki podatkowe, mimo zaistnienia wątpliwości, o których mowa w tym przepisie.

W uzasadnieniu skarg podniósł, że w sprawie nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Postanowienie z dnia 25 listopada 2004 r. VI Ds.43/04/S nie wskazuje na skarżącego, a postanowienie z dnia 28 lutego 2006 r. Ap II Ds. 3/06/S dotyczy tylko tej działalności skarżącego, która odnosiła się do kontaktów z firmą T..

Skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię przepisu art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu tego przepisu od 1 stycznia 2003 r. do

1 września 2005 r., poprzez ograniczenie się tylko do wykładni językowej.

W ocenie skarżącego, przepis ten należało odczytywać przy uwzględnieniu istnienia związku postępowań karnych i zobowiązania podatkowego objętego przedawnieniem.

Zdaniem skarżącego, za wadliwe należy uznać stanowisko organu drugiej instancji, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Według skarżącego organ kontroli skarbowej nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ nie przesłuchał świadków K. Z. i J. S. Ponadto, dokonując oceny materiału dowodowego, organy podatkowe wyeksponowały te dowody, które są zgodne z tezą organów, że faktury wystawione przez F.H. S.-Z. K. Z., F.H.U. J.-P. J. S. i M. K. K. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Pominięto natomiast te dowody, a zwłaszcza te fragmenty zeznań świadków, które są korzystne dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 579/11 oddalił skargi W. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji rozważył kwestię upływu terminu przedawnienia i wskazał na zaistnienie okoliczności powodujących zawieszenie jego biegu.

Od wyroku skargę kasacyjną wniósł W. K. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt

I GSK 630/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K..

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej polegający na naruszeniu prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod., przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie w stanie faktycznym sprawy, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty, marzec, kwiecień i maj 2003 r. nie przedawniło się, bowiem bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany stanu prawnego w zakresie art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod., poprzez uznanie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, że warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest poinformowanie podatnika, przed jego upływem, o wszczęciu stosownego postępowania o charakterze karnym. Wobec tego związanie wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1111/09 oceną prawną nie jest już aktualne, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić stan prawny, który zaistniał w wyniku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie Naczelnego Sądu, w stanie faktycznym sprawy istotne zatem staje się to, czy podatnik został poinformowany o wszczęciu postępowania, o jakim mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 Ord. pod. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Upływ czasu spowoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy toczy się postępowanie podatkowe, czy też nie i czy znajduje się ono w fazie przed organem pierwszej, czy też drugiej instancji. Ta kwestia winna być zatem uwzględniona w ponownym postępowaniu przez Sąd pierwszej instancji i organy podatkowe. Do rozważenia pozostaje, więc zagadnienie w jakim brzmieniu znajdzie w sprawie zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod., co będzie zależało od daty poinformowania podatnika o wszczętym postępowaniu. Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli na rozważeni, podnoszonych przez podatnika argumentów dotyczących istnienia związku postępowań o charakterze karnym z niewykonanym zobowiązaniem podatkowym (por.: wyrok NSA z 28 maja 2013 r. sygn. akt IGSK 1615/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Za przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał w zaistniałych okolicznościach odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W jego ocenie brak było, natomiast podstaw prawnych, w kontekście powyższych rozważań, do postawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu dotyczącego zgodności z ustawą zasadniczą art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych ( w tym przypadku decyzji ) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę należy mieć także na względzie treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając, zatem ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 630/12. Przeprowadzona przez Sąd, z zastrzeżeniem uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji, ponowna analiza zaskarżonych decyzji prowadzi do wniosku, że naruszają one prawo, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się skuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wskazał na zmianę stanu prawnego w zakresie

art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. wynikającą z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ord. pod., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji R.P. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisu z Konstytucją ma skutek wsteczny (ex tunc), co oznacza, że przepis jest niekonstytucyjny od chwili jego wejścia w życie i fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego. Skutkiem zmiany stanu prawnego jest brak związania oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1111/09. Obowiązkiem Sądu, rozpoznającego ponownie sprawę, jest uwzględnienie stanu prawnego, który zaistniał w wyniku zakresowego stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu przez Trybunał Konstytucyjny. Zaskarżone decyzje dotyczą określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące luty, marzec, kwiecień i maj 2003 r. Bieg terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 1 Ord. pod. rozpoczął się z końcem roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a zatem z dniem 1 stycznia 2004 r. Pięcioletni termin przedawnienia upływał więc w dniu 31 grudnia 2008 r. o ile nie wystąpiły przesłanki skutkujące jego przedłużeniem. W okresie tym przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. miał różne brzmienie. Od 1 stycznia 2003 r., zgodnie z brzmieniem nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Od 1 września 2005 r., na mocy art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych niektórych ustaw ( Dz.U. z 143 poz. 1199 ze zm.), przepis ten otrzymał brzmienie: bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z unormowania art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. wynika co do zasady, że zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie określonego postępowania. Dla zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotna jest zatem data wszczęcia postępowania w sprawie, które to zdarzenie wywołuje następujący z mocy prawa skutek określony w tym przepisie pod warunkiem, co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, że podatnik przed upływem terminu przedawnienia został o wszczęciu postępowania poinformowany. Ustalenie tej daty ma znaczenie dla oceny zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci zawieszenia postępowania. Organ wywiódł skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia z faktu wszczęcie postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt: VI Ds. 43/04/S śledztwa w sprawie karnej, w wyniku którego postanowieniem sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S z dnia 28 lutego 2006 r. zostały postawione W. K. zarzuty o popełnienie czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania zainicjowanego postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. Ponadto należy zauważyć, co eksponuje podatnik w skardze, że wszczęcie postępowania dotyczyło czynności podejmowanych w okresie od marca 2004 r. do 25 listopada 2004 r. przez działających wspólnie i w porozumieniu T. L. i H. L. oraz ustalonych osób i dotyczy przestępstwa z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. Z kolei z postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S (ogłoszonego 10 marca 2006 r.) wynika, że - uwzględniając dane w sprawie przeciwko R.J. i innym- przedstawiono skarżącemu zarzut, że w okresie nie krótszym niż od dnia 15 listopada 2002 r. do dnia 1 października 2004 r. w ramach prowadzonej grupy przestępczej, dokonując obrotu handlowego, wprowadzał w błąd kolejnych nabywców co do jakości i parametrów technicznych oferowanego do sprzedaży produktu oraz ukrywał fakt, iż oferowany produkt nie jest olejem napędowym, lecz bezakcyzowym produktem ropopochodnym, czym doprowadził nieustalony dotychczas krąg podmiotów gospodarczych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości (...). Nie można zatem podzielić ustaleń organu, że zdarzeniem powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia jest wszczęcie postanowieniem z dnia

25 listopada 2004 r., sygn. akt: VI Ds. 43/04/S śledztwa w sprawie karnej dotyczącej prowadzonej działalności przez T. L. i H. L., bez ustalenia czy i z jaką datą podatnik o wszczęciu tego postępowania był powiadomiony. Z kolei zarzuty popełnienia czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zostały postawione skarżącemu w sprawie sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S, postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie przeciwko R. J. i innym. Brak jest ustaleń czy postępowanie w sprawie, w której postawiono skarżącemu zarzuty, było wszczęte odrębnym postanowieniem, czy też było to postępowanie wyłączone z postępowania wszczętego postanowieniem z 25 listopada 2004 r. Okoliczności tej nie wyjaśnia pismo Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie informujące, że zarzut został postawiony W. K. w wyniku czynności w prowadzonym śledztwie wszczętym postanowieniem z 25 listopada 2004 r. Dokonanie prawidłowych ustaleń odnośnie zdarzeń mogących stanowić podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia pozwoli, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny , na ocenę w jakim brzmieniu znajdzie zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. Będzie to zależało od daty poinformowania podatnika o wszczętym postępowaniu. Tak więc, dopiero po ustaleniu tej okoliczności będzie możliwe uwzględnienie podnoszonych przez podatnika argumentów dotyczących istnienia związku postępowań o charakterze karnym z niewykonanym zobowiązaniem podatkowym. Istotne przy tym znaczenie ma charakter prowadzonego postępowania, czy jest to postępowanie karne, czy też postępowanie o przestępstwo skarbowe.

Należy zauważyć, że także unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2005 r. należało odczytywać przy uwzględnieniu istnienia związku tych postępowań i zobowiązania podatkowego objętego przedawnieniem. Zdarzenia procesowe zawieszające bieg terminu przedawnienia winny dotyczyć podatnika, który ma zaległość podatkową w postaci niewykonania zobowiązania objętego instytucją przedawnienia. Nie można akceptować sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, których podejrzenie popełnienia nie zasadza się na istnieniu bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika, miałoby być postrzegane jako okoliczność powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które nie zostało wykonane. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1303/09, wyrok WSA we Wrocławiu z 23 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 484/10 publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny K., uchylając wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 162/09 decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. [...][...][...][...] w szczegółowych rozważaniach ocenił pozostałe zarzuty skargi, uznając je za bezzasadne. Wyrok ten na skutek oddalenia skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej stał się prawomocny. Na obecnym etapie postępowania zakres rozpoznania sprawy został w związku z tym ograniczony. Zgodnie, bowiem z treścią art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Z kolei zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni powyższe uwagi. Dokona ustalenia czy i w jakiej dacie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za luty, marzec, kwiecień i maj 2003 r. Ustali czy i w jakiej dacie podatnik został powiadomiony o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ord. pod. W zależności od ustalenia daty i rodzaju wszczętego postępowania (postępowanie karne, o przestępstwo skarbowe, o wykroczenie skarbowe) dokona oceny związku tego postępowania z niewywiązywaniem się podatnika z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym za wymienione miesiące 2003 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone decyzje a na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że decyzje te nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 12.000 zł, ustalone według zasad określonych w § 6 pkt 5 i 6 rozporządzenia według wartości przedmiotu sporu w każdej ze spraw połączonych następnie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. oraz uiszczoną opłatę skarbową od dokumentów pełnomocnictwa.