Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1950/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...]" z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [....] czerwca 2018 r. nr [....], którą Wojewoda [....] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [....] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [....] z dnia [....] lutego 2018 r. nr [....] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [....] Sp. z o.o. Spółce komandytowo-akcyjnej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, infrastrukturą, dojazdami i drogami na terenie działek o nr ew. [....],[....] i części działek o nr ew. [....] i [....] z obrębu [....] przy ul. [....] i [....] w [....] .

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W wyniku rozpoznania wniosku [....] Sp. z o.o. Spółki komandytowo-akcyjnej z dnia 4 maja 2017 r., skorygowanego w dniu 5 grudnia 2017 r. Prezydent [....] przywołaną decyzją z dnia [....] lutego 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, infrastrukturą, dojazdami i drogami na terenie działek o nr ew. [....],[....] i części działek o nr ew. [....] i [....] z obrębu [....] przy ul. [....] i [....] w [....], stwierdzając, że inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 tej ustawy. W szczególności organ przyjął, że przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ulic [....] i [....] zatwierdzonego uchwałą Rady [....] z dnia [....] listopada 2010 r. nr [....] (Dz. Urz. Woj. [....] . Nr [....] poz. [....] ) dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem C3.1 U-HB/MW/MW-z oraz 2KDD.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła Spółdzielnia [....]", wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego w części nieruchomość będącą w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni [...]", a także art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy pozwolenie na budowę, poprzez znaczące utrudnienie dostępu do drogi publicznej, utrudnienie wjazdu na rampę ładunkową w budynku Spółdzielni [...]" oraz spowodowanie zmniejszenia ilości dostępnych miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca wskazała, że zgodnie z zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projektem budowlanym realizacja przewidzianej tym projektem inwestycji wymaga przebudowy ul. [...] , a w szczególności odchylenia osi jezdni tej ulicy w stosunku do obecnego jej przebiegu. Przebudowana zgodnie z zatwierdzonym projektem ul. [...] częściowo przebiegać ma przez nieruchomość będącą własnością Spółdzielni [...] ". Inwestor - [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-akcyjna nie posiada prawa dysponowania żadną częścią ww. nieruchomości. Zauważyła jednocześnie, że paraliż komunikacyjny, który spowoduje realizacja inwestycji, uniemożliwi normalne korzystanie z budynku Spółdzielni, utrudniając jej prowadzenie działalności gospodarczej. Skutek ten będzie również wynikał z przewidzianej w zatwierdzonym projekcie przebudowy ul. [...] likwidacji części znajdujących się przy niej miejsc parkingowych.

Przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, infrastrukturą, dojazdami i drogami na terenie działek o nr ew. [...],[...] i części działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w Dzielnicy [...] . Z przeprowadzonej przez Wojewodę [...] analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ulic [...] i [...] (zamierzenie jest zgodne z przeznaczeniem terenów, na których jest realizowane: C3.1 U-HB/MW/MW-Z, tj. teren usług handlu i biur, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy zamieszkania zbiorowego, a także teren 2KDD, tj. ulice klasy dojazdowej). Ustalenia szczegółowe dla terenu C3.1 U-HB/MW/MW-Z, określone w § 17 ust. 8 planu miejscowego, zostały spełnione w następujący sposób: budynki usytuowano zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, wskazaną na rysunku planu; maksymalna intensywność zabudowy: 2,92 - pb (3,0 - mpzp); maksymalna powierzchnia zabudowy: 54,18 % - pb (60 % - mpzp); maksymalna wysokość zabudowy: 25 m - pb (25 m - mpzp); minimalna powierzchnia biologicznie czynna: 25,26 % - pb (25 % - mpzp). Ponadto inwestycja spełnia pozostałe wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takie jak: geometria dachu - dach płaski (zgodnie z § 11 ust. 2 mpzp); zasady obsługi komunikacyjnej terenu - od strony ul. [...] oraz projektowanej 2KDD (zgodnie z § 13 oraz § 17 ust. 8 mpzp); zasady obsługi terenu w infrastrukturę techniczną (zgodnie z § 14 mpzp). W projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla obsługi inwestycji (zgodnie z § 13 ust. 7 i 8 mpzp) - 307 miejsc dla 291 lokali mieszkalnych (wymagane: dla budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, pomieszczeń mieszkalnych - nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 łącznej powierzchni użytkowej mieszkań w budynkach); 51 miejsc dla lokali usługowych (wymagane: dla budynków i lokali usługowych z zakresu: handlu, rzemiosła, kultury, rozrywki, gastronomii, poczty i łączności - nie mniej niż 25 i nie więcej niż 38 miejsc parkingowych na 1000 m² powierzchni użytkowej nadziemnej budynków lub lokali); 40 miejsc kompensujących miejsca likwidowane. Inwestycja spełnia także ustalenia szczegółowe dla terenu 2KDD: projektuje się drogę publiczną o klasie drogi dojazdowej, o szerokości w liniach rozgraniczających zgodnie z rysunkiem planu (10 m, 24 m, 25,5 m). Ulica spełnia także pozostałe wymagania w zakresie ogólnych zasad komunikacyjnych (§ 13 mpzp) oraz zasad parkowania i realizacji zatok parkingowych (§ 13 ust. 7 mpzp). W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń poczynionych wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów dotyczących odległości od granicy z sąsiednimi działkami określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 ze zm.) oraz spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego. Planowane zamierzenie spełnia warunki § 13 i § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w projekcie przedstawiono szczegółowe analizy nasłonecznienia oraz przesłaniania dla projektowanego oraz sąsiednich budynków, wykonane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Inwestor złożył równocześnie prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla nieruchomości objętych inwestycją.

Odnosząc się do zarzutów postawionych decyzji organu I instancji w złożonym odwołaniu, Wojewoda [...] stwierdził, że sprawy nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 4 ustawy - Prawo budowlane łączony z zatwierdzeniem projektu budowlanego obejmującego w części nieruchomość będącą w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni [...] Zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową inwestycja realizowana będzie na działkach nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] będących w użytkowaniu wieczystym Inwestora oraz części działki nr ew. [...] , stanowiącej własność Miasta [...]. Spółdzielnia [...] " nie posiada tytułu prawnego do żadnej z powyższych nieruchomości. Przedmiotowy projekt budowlany, zatwierdzony decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nie przewiduje żadnej ingerencji w działki sąsiednie, w tym działkę będącą w użytkowaniu wieczystym skarżącego (nr ew. 4). Realizacja II etapu inwestycji drogowej polegającej na przebudowie ul. [...] na terenie działki nr [...] oraz częściowo na terenie działki ew. nr [...], nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu dotyczącego ograniczenia dostępu do nieruchomości skarżącej oraz utrudnieniu dostępu do drogi publicznej. Dojazd i dojście do budynku na działce nr ew. [...] odbywa się poprzez drogę publiczną (ul. [...] ), a planowana inwestycja nie ingeruje i nic nie zmienia w tej kwestii. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. od ulicy [...] oraz projektowanej drogi 2KDD. Organ dodał także, że przedmiotowy projekt budowlany nie przewiduje likwidacji ogólnodostępnych miejsc postojowych przy ul. [...] . Przebudowa tej drogi nie jest bowiem przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] maja 2017 r., a więc także prowadzonego postępowania administracyjnego.

Z ww. decyzją Wojewody [...] nie zgodziła się Spółdzielnia [...] " składając w piśmie z dnia 17 lipca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, w przypadku zaś uchylenia wyłącznie decyzji organu odwoławczego o zobowiązanie Wojewody [...]do uchylenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności dotyczącego oddziaływania na sąsiednią nieruchomość w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej;

2) art. 8 k.p.a. poprzez brak rzeczowego i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

3) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie odnosi się do meritum sprawy oraz do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

- przy czym powyższe naruszenia przepisów postępowania miały niewątpliwy wpływ na wynik postępowania, gdyż doprowadziły do sytuacji, w której wobec braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie przedmiotowa decyzja obarczona jest wadami uzasadniającymi jej uchylenie, natomiast wydanie przedmiotowej decyzji na podstawie innej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa powoduje, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

4) art. 4 Ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego w części nieruchomość będącą w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni [...]";

5) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy pozwolenia na budowę, poprzez znaczące utrudnienie dostępu do drogi publicznej, utrudnienie wjazdu na rampę ładunkową w budynku Spółdzielni [...]" oraz spowodowanie zmniejszenia ilości dostępnych miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała w całości zamieszczone w odwołaniu argumenty odnoszące się do naruszenia przez zatwierdzony projekt budowlany przepisów prawa materialnego. Wskazała, że Prezydent [...] zatwierdzając projekt całkowicie zaniechał jakiejkolwiek analizy wpływu planowanej inwestycji na uzasadnione interesy osób trzecich, biorąc pod uwagę wyłącznie interes inwestora. Powyższy błąd powielony został również przez Wojewodę [...] , który całkowicie zignorował w swych wywodach kwestie wpływu planowanej inwestycji na uzasadnione interesy innych niż inwestor uczestników postępowania. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja dotycząca naruszenia jej słusznych interesów nie została poddana analizie przez Wojewodę [...] , który poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że "zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone", wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda nie wyjaśnił zatem należycie wszystkich okoliczności sprawy, przez co naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2018 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nie narusza prawa.

W art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane ustawodawca nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia ww. wymagań jak też obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 cyt. ustawy).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w ramach swoich obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach oraz po zweryfikowaniu zgodności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji przewidzianej na terenie działek o nr ew. [...] , [...]i części działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ulic [...] i [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] , oznaczonego na rysunku planu symbolem C3.1 U-HB/MW/MW-z oraz 2KDD. Zgodzić się należy również, zdaniem Sądu, ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie do tego, że inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do kontroli złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, która obejmuje ustalenie, czy inwestor dysponuje jednym z przywołanych wyżej uprawnień. Zaistniała w niniejszej sprawie niezgodność ocen wynikająca z odmiennego sposobu określania przez Miasto [...] i inwestora celu ustanowienia użytkowania wieczystego, nie mogła zostać uwzględniona przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż nie prowadziła do podważenia przysługującego inwestorowi tytułu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r. sygn. II OSK 384/18; wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 507/11)

Mając na uwadze postawione w skardze zarzuty, Sąd wskazuje, że niezasadnie strona skarżąca postrzega zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. jako wydaną z naruszeniem art. 4 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Należy przypomnieć, że ww. norma kreuje wolność budowlaną jako zasadę prawa, której treścią jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej. Nie może budzić wątpliwości, że prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa, co między innymi obejmuje wymóg korzystania przez inwestora z uprawnienia do zabudowy nieruchomości jedynie w granicach nieruchomości, co do której przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Definicję legalną prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane formułuje przywołany wyżej art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nietrafnie przyjmuje, że zaprojektowana inwestycja obejmuje również część nieruchomości pozostającej w jej użytkowaniu wieczystym, co tym samym miałoby uchybiać wymaganiu z art. 4 cyt. ustawy, gdyż bezpośrednio przeczy temu treść projektu budowlanego konfrontowanego z zamieszczonym przez organ w decyzji rozstrzygnięciem, z których wynika, iż sporne zamierzenie ma zostać zlokalizowane na działkach objętych prawem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. na działkach nr ew. [...],[...] i części działek o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] Sąd w tym zakresie stwierdza, że układ projektowanych dróg dojazdowych, w świetle projektu drogowego, przebiega na terenie działek nr ew. [...],[...] i [...] pozostających w użytkowaniu wieczystym inwestora. Niewielki zakres robót przebiegających na działce nr ew. [...] należącej do m. [...] jest objęty udzieloną w tym zakresie zgodą. Istota zastrzeżeń strony skarżącej wyraża się w sprzeciwie przeciwko docelowemu projektowi układu drogowego w analizowanym obszarze, który w zakresie rozbudowy ul. [...] w przyszłości zakłada faktycznie ingerencję w nieruchomość stanowiącą działkę nr ew. [...], pozostającą w użytkowaniu wieczystym skarżącej spółdzielni. Skarżąca nie dostrzega jednakże tego, że tego rodzaju skutek prawny nastąpi w momencie zrealizowania "Etapu II" umowy zawartej pomiędzy Miastem [...] a inwestorem z dnia 14 listopada 2017 r. nr [...] gdy w odrębnej procedurze na rzecz zarządcy drogi zostanie wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ZRID). Sfery uprawnień właścicielskich strony skarżącej dotyczących działki nr ew. 4 w żadnym razie zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie dotyka, albowiem przewidziane nią rozwiązania projektowe opierają się wyłącznie na kształcie układu komunikacyjnego określonym w "Etapie I", przy czym – co Sąd zobowiązany jest podkreślić - kwestionowana decyzja obejmuje jedynie budowę drogi publicznej 2KDD. Przebudowa ul. [...] (2KDL) znajdującej się na działce nr ew. [...] nie jest objęta zaskarżoną decyzją, ponieważ inwestor jej realizację przeprowadził w odrębnej procedurze zgłoszeniowej, co wynika z włączonego do akt postępowania zaświadczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. o braku sprzeciwu wykonania robót budowlanych związanych z przebudową drogi 2KDL. Powyższe powoduje, że ocena wpływu tejże inwestycji na chroniony interes prawny skarżącej spółki w niniejszym postępowaniu ograniczonym do granic sprawy wyznaczonej zaskarżoną decyzją Wojewody [...] jest wyłączona. Pogląd strony skarżącej odnośnie do tego, że legalność podjętego przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia powinna podlegać ocenie uwzględniającej również zdarzenia faktyczne i prawne nie wynikające z zaskarżonego aktu Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany odrzucić jako nieznajdujący umocowania w przepisach obowiązującego prawa. Ocena ta w sposób bezpośredni dotyczy nie tylko podniesionej kwestii odwołującej się do zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego w części działkę nr ew. [...], będącą w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni [...]", ale również kwestii likwidacji ogólnodostępnych miejsc postojowych przy ul. [...] . Uwzględnić bowiem trzeba, że tenże skutek – abstrahując w tym miejscu od rozważenia tego, czy faktycznie on wystąpi - nie wynika w żaden sposób z podjętego rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. Na marginesie tego ostatniego wniosku zauważyć ubocznie należy, że likwidacja ogólnodostępnego miejsca parkingowego będąca skutkiem realizacji inwestycji budowlanej, stanowiąc o zaistnieniu pewnej okoliczności faktycznej, nie może być oceniana jako naruszająca interes prawny podmiotu, który z tego miejsca dotychczas zwykł korzystać, gdyż dotyczy wyłącznie jego interesu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. II OSK 730/18).

Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego, określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także występujące w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9). Strona skarżąca zarzuciła w sprawie niedostateczne uwzględnienie przez organ wynikającego z powołanego przepisu obowiązku wszechstronnego rozważenia projektowanej inwestycji przez pryzmat niekorzystnego wpływu, jaki będzie ona wywierać na prowadzoną przez stronę działalność gospodarczą, której istotnym elementem jest dostępność komunikacyjna należącego do niej obiektu magazynowego dla samochodów dostawczych. Zarzutu tego Wojewódzki Sąd Administracyjny jednakże nie podziela zarówno w aspekcie procesowym, a więc dotyczącym oceny sposobu, w jaki organ odniósł się do niego w uzasadnieniu decyzji, tak by wypowiedź spełniała dostatecznie standard proceduralny uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.), jak i w aspekcie materialnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, zawiera bowiem spójne i zasadniczo wyczerpujące omówienie przyczyn, z powodu których organ odwoławczy nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Sformułowane przez Wojewodę stanowisko jest również w pełni zasadne. Sąd zobowiązany jest, po pierwsze, podkreślić, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem, jak trafnie przyjął Wojewoda [...] , o wszelkie utrudnienia, jakie może nieść za sobą planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu prawnego osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Po drugie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny regułami i zasadami, a nie w sposób subiektywny, wynikający z posługiwania się własnymi wyobrażeniami odnośnie do przysługującego danej osobie interesu i jego treści. W złożonej skardze swoim zastrzeżeniom względem wydanego pozwolenia na budowę strona skarżąca tymczasem nie nadała takiego charakteru (prawnego), mając na uwadze, że powołała się wyłącznie na okoliczności faktyczne (trudna przejezdność ul. [...] będącej drogą publiczną), które poddała zsubiektywizowanemu opisowi odnoszonemu do zmiany, jaka w sferze faktów miałaby nastąpić po zrealizowaniu inwestycji ("paraliż komunikacyjny"). Wyrażając taką ocenę, Sąd nie wskazuje, że przywołany pogląd strony skarżącej dotyczący przejezdności ul. [...] nie jest uprawniony, zauważa jedynie to, że zwiększony ruch samochodowy wynikający z powstania w analizowanym obszarze nowych budynków (m.in. "dużego samoobsługowego sklepu spożywczego"), w tym także projektowanego budynku mieszkalnego objętego wydanym pozwoleniem nie może być utożsamiany z brakiem możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do strony skarżącej w sposób zgodny z przepisami. Sporna inwestycja nie pozbawia skarżącej spółdzielni dostępu do drogi publicznej. Jak praktycznie każda nowa inwestycja powstająca w obszarze silnie zurbanizowanym wiąże się z określonymi uciążliwościami dla terenów sąsiednich. Tego wniosku Sąd w żaden sposób nie neguje, zobowiązany jest jednakże wskazać, że tak jak dla Spółdzielni [...] " zwiększą się uciążliwości komunikacyjne wynikające z poruszania się przez właścicieli lokali znajdujących się w nowo wybudowanym budynku mieszkalnym pojazdami samochodowymi po ul. [...] , tak samo osoby te napotkają na analogiczne utrudnienia wynikające z faktu, że z tej samej ulicy korzysta strona skarżąca. Dodatkowo czyni to w sposób, jak można przyjąć, zintensyfikowany, co wynika z poruszania się po ww. ulicy, pomimo jej niskiej przejezdności - jak sama przyznała - pojazdami dostawczymi używanymi przez najemców należących do niej powierzchni magazynowych. Strona skarżąca nie powinna, zdaniem Sądu, w rozstrzyganej sprawie perspektywy tej zupełnie pomijać, zgłaszając swoje zastrzeżenia względem celowości planowanej zabudowy działki nr ew. [...]. Okoliczność wynikająca z faktu, że nieruchomość należąca do strony skarżącej została zabudowana dużo wcześniej, nie daje jej bowiem żadnych dodatkowych uprawnień w korzystaniu z terenów publicznych, w szczególności z ul. [...] , będącej drogą o takim właśnie publicznym statusie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym ma zakotwiczenie konstytucyjne (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP), nie może jednakże być rozumiana w ten sposób, iż to te podmioty, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, będą decydować o dopuszczalności wybudowania w ich sąsiedztwie obiektu budowlanego, o miejscu jego posadowienia, rodzaju i preferowanym przez nich rozmiarze (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 880/12; wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r. II OSK 465/09; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. II OSK 672/05; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. II OSK 436/07). Nie sposób jest tym samym zaaprobować takiego stanowiska, które pozwalałoby zablokować zgodne z przepisami Prawa budowlanego zamierzenie, w tym przypadku budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego tylko ze względu na to, że ta inwestycja budowlana będzie wywoływała typowe uciążliwości, jakie jej zrealizowanie za sobą pociąga (zwiększenie ruchu komunikacyjnego), jeżeli jej lokalizacja została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i spełnia wszystkie przez tenże akt ustalone wymagania, w szczególności jest połączona z budową przez inwestora drogi dojazdowej oraz obejmuje budowę przewidzianej planem liczby miejsc parkingowych dla przyszłej obsługi inwestycji. O ile więc z życiowego punktu widzenia wydaje się być zrozumiałym dążenie właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym inwestycją do zagwarantowania sobie niepogarszania dotychczasowego sposobu korzystania z własnej nieruchomości (m.in. poprzez niezwiększanie ruchu na drodze publicznej tę nieruchomość obsługującą), o tyle dążenie to, materializujące się poprzez zaskarżenie wydanego pozwolenia na budowę, nie może być przesłanką o charakterze prawnym, powodującą uchylenie wydanej inwestorowi pozytywnej decyzji. Sąd zauważa, że w myśl art. 82 ust. 1 ustawy - Prawo budowane, do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą wyłącznie sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów. Jak wynika zaś z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) kwestie dotyczące opracowywania projektów planów rozwoju sieci drogowej, jej przebudowy, jak też zadań w zakresie inżynierii ruchu należą do właściwości zarządcy drogi. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie były uprawnione do podważenia legalności projektowanej inwestycji z uwagi na uznanie, że jej realizacja wprawdzie nie ograniczy dostępu strony skarżącej do drogi publicznej, niemniej, zakwestionowaniu powinna podlegać niejako jej "racjonalność" z uwagi na niedostateczną przepustowość i wydolność układu komunikacyjnego przewidzianego do jej obsługi. Sąd podkreśla, że poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego powinny pozostawać zastrzeżenia osób trzecich wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, czy też wzajemnych relacji, jaka powinna zachodzić pomiędzy planowanymi a realizowanymi inwestycjami (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. II OSK 451/09; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. II OSK 261/07). Nieuwzględnienie ich – wbrew odmiennej ocenie strony skarżącej - nie może stąd stanowić wystarczającej podstawy do zakwestionowania legalności pozwolenia na budowę.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.