Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 295/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 września 2018 r. w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie


UZASADNIENIE

Skarżący P.K. wnioskiem z 2 lipca 2018r. złożonym na formularzu PPF zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2017r., sygn. akt III SA/Wa 295/17 oddalającego skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] listopada 2016r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Powyższy wniosek zawierał braki formalne. Zarządzeniem referendarza sądowego z 9 lipca 2018r. zobowiązano Skarżącego do ich usunięcia poprzez wypełnienie rubryk o numerach od 5 do 11 złożonego formularza PPF lub ponowne nadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 lipca 2018r.

Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25 września 2018r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych urzędowego formularza PPF.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że narusza ono przepisy art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a."), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że Skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

Jak stanowi art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 P.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżący nie wypełnił rubryk formularza PPF od 5 do 11. W związku z powyższym właściwie został zobowiązany do uzupełnienia tych braków formularza poprzez wypełnienie rubryk o numerach od 5 do 11 złożonego formularza PPF lub ponowne nadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawidłowo też został pouczony, że niewykonanie wezwania w zakreślonym terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 49 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).

Ponadto z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia formularza PPF została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 lipca 2018r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 99 akt sądowych) widnieje podpis pełnomocnika Skarżącego, który to pełnomocnik jest prawidłowo umocowany do reprezentowania Skarżącego na mocy pełnomocnictwa z dnia 24 maja 2018r. dołączonego do akt sprawy (k. 87 akt sądowych). Dodać należy, że wezwanie zostało wysłane na adres do korespondencji wskazany w złożonym 2 lipca 2018r. formularzu PPF w rubryce "2.2.", tj.: "Doradca podatkowy R.J. [...]".

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 260 § 3 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.