Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 936/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 30c ust 2, ust 5 pkt 2, art 30e
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art 48 par 3 i 4, art 49
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 75/11 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania od negatywnego rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 75/11, powołując art. 30c ust 5 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm. dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub u.z.p.p.r.) pozostawił bez rozpatrzenia skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania od negatywnego rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej, z następującym uzasadnieniem.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. – dalej: skarżąca - złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. " Budowa dwóch turbin wiatrowych o łącznej mocy 5 MW w Ł., gmina O." w ramach IX priorytetu Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, działania 9.4 - "Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych".

Ministerstwo Gospodarki Departament Funduszy Europejskich pismem z [...] września 2010 r. poinformowało skarżącą o odrzuceniu wniosku.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła protest, nie godząc się z odrzuceniem wniosku.

Ministerstwo Gospodarki - Departament Funduszy Europejskich pismem z [...] października 2010 r. znak [...] poinformowało skarżącą o negatywnym rozstrzygnięciu protestu.

Następnie Spółka pismem z [...] listopada 2010 r. wniosła do Ministra Rozwoju Regionalnego (Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko) odwołanie od negatywnego rozstrzygnięcia protestu - wnosząc o zmianę oceny dokonanej przez Ministerstwo Gospodarki.

Minister Rozwoju Regionalnego pismem z [...] grudnia 2010 r. poinformował skarżącą o negatywnym rozstrzygnięciu odwołania. Jednocześnie pouczono Spółkę, że w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia odwołania może złożyć bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sąd pierwszej instancji pozostawiając powyższą skargę bez rozpatrzenia wskazał, że odwołanie z [...] listopada 2010 r., nie zostało podpisane przez skarżącą. Na dokumencie tym widnieje jedynie pieczęć "za zgodność z oryginałem" i podpis radcy prawnego K. R. Przepisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zakładają, iż postępowanie sądowoadministracyjne ma zostać zrealizowane w terminach skróconych przez co ustawodawca odmiennie uregulował sposób wnoszenia skargi oraz skargi kasacyjnej, a także skrócił znacząco terminy załatwienia wniesionych środków zaskarżenia. Gwarantem przymuszenia skarżących – na etapie postępowania przed WSA – do stosowania się do reguł przewidzianych przez ustawodawcę jest możliwość pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.

Sąd podniósł, że skarżący nie zadbał o właściwy kształt wniesionego środka zaskarżenia. Dziwi takie stanowisko skarżącej – działającej przez pełnomocnika – które uniemożliwiało rozpoznanie skargi. Wezwanie do usunięcia braków zmusza do skutecznego doręczenia stosownego żądania wyznaczenia terminu na dokonanie czynności konwalidacyjnych i wyznaczenia terminu rozprawy, ze stosownym wyprzedzeniem. Oznacza to w praktyce, iż termin zakreślony przez ustawodawcę nie będzie – w takich sytuacjach – mógł być dotrzymany. Tolerancja dla tego typu zachowań powodować będzie, że za każdym razem WSA będzie naruszał termin do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przewidziany u.z.p.p.r.

Sąd podkreślił, że profesjonalizm działania pełnomocnika, winien wiązać się ze znajomością właściwego odczytania zapisów u.z.p.p.r. Nie może on – jak w niniejszej sprawie – próbować przerzucić ciążący na nim obowiązek wniesienia prawidłowego środka zaskarżenia na Sąd, który w jego oczekiwaniu winien go w tej mierze zastąpić.

Zdaniem WSA, inaczej należy oceniać sytuację, gdy strona działa sama a inaczej, kiedy korzysta z pełnomocnika. W tym ostatnim przypadku strona dokonując nieprawidłowego wyboru – sama się pozbawia skorzystania z tego prawa; wszelkie bowiem jego działania obciążają mocodawcę (strona mając wgląd w jego czynności – w stosownym czasie – nie odwołała ani nie zmodyfikowała jego oświadczeń). Nie oznacza to jednak, że została – wybierając pełnomocnika, który nie spełnił wymogu profesjonalizmu – pozbawiona jest prawa do Sądu. Może– realizując to prawo – wnieść powództwo o odszkodowanie w związku z działalnością owego pełnomocnika.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że złożona przez Spółkę dokumentacja nie pozwalała na merytoryczną ocenę skargi. W szczególności uniemożliwia to odwołanie z [...] listopada 2010 r., które nie zostało podpisane, zaś jego kopia, poświadczona za zgodność z oryginałem, sporządzona została sprzecznie z przepisami prawa (brak podpisu autora pisma).

A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 30e u.z.p.p.r. w związku z art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 30c ust. 2 cyt. ustawy poprzez bezpodstawne uznanie przez Sąd pierwszej instancji skargi za niekompletną i pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z uwagi na to, że załączone do skargi odwołanie z [...] listopada 2010 r. od negatywnego rozstrzygnięcia protestu nie zostało przez nikogo podpisane tylko poświadczone za zgodność z oryginałem przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, w sytuacji gdy poświadczona za zgodność z oryginałem kopia odwołania wymagana do rozpatrzenia skargi znajdowała się w dokumentacji załączonej do skargi;

2) art. 166 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie w treści uzasadnienia postanowienia wymaganych prawem części, w szczególności podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia stronom motywów prawnych rozstrzygnięcia;

3) art. 30c ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez

nie rozstrzygnięcie skargi w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi;

4) art. 163 § 3 p.p.s.a. poprzez nie sporządzenie uzasadnienia postanowienia w terminie 7 dni od dnia jego ogłoszenia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z rozważań WSA nie wynika z jakich powodów skarga została pozostawiona bez rozpatrzenia, gdyż nie wyjaśnił dlaczego załączenie bezpośrednio do skargi odpisu odwołania z [...] listopada 2010 r., uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie skargi i stanowiło przerzucenie na Sąd ciążącego na stronie obowiązku wniesienia prawidłowego środka zaskarżenia. Tymczasem poświadczona za zgodność z oryginałem kopia tego dokumentu została - wraz z pozostałą dokumentacją w sprawie - przesłana do Sądu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano dlaczego WSA nie podejmuje się merytorycznego rozpoznania skargi, ale podkreślił uchybienie pełnomocnika polegające na załączeniu do skargi poświadczonego przez siebie odwołania z [...] listopada 2010 r., które nie zostało uprzednio podpisane.

Skarżąca podniosła, że załączenie do skargi poświadczonego przez pełnomocnika odwołania z [...] listopada 2010 r. nie mogło stanowić o niemożności merytorycznego rozpoznania skargi ani o uchybieniu pełnomocnika.

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że wraz ze skargą załączono (znajdującą się w 7 segregatorach) kompletną dokumentację w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. Ponadto dodatkowo - dochowując ponadprzeciętnej staranności pełnomocnik skarżącej - bezpośrednio do skargi załączył: pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu K. R., opłatę skarbową od pełnomocnictwa, odpis z KRS skarżącej Spółki, trzy odpisy skargi, potwierdzenie dokonania wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł, pismo z [...] września 2010 r. Ministerstwa Gospodarki znak [...], protest skarżącej z [...] września 2010 r., pismo Ministerstwa Gospodarki z [...] października 2010 r. w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu znak [...], odwołanie skarżącego z [...] listopada 2010 r., negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] grudnia 2010 r. znak [...], "Synteza opracowania produktywności Parku Wiatrowego O." sporządzona przez E. S. sp. z o.o. Dokumenty te zostały dołączone do skargi w dwóch egzemplarzach, jeden egzemplarz każdego dokumentu znajdował się w segregatorach zawierających kompletną dokumentację w sprawie, a drugi był dołączony do pisma obejmującego skargę.

W ocenie skarżącej nie ma znaczenia okoliczność, że odpis odwołania z [...] listopada 2010 r. załączony do skargi nie był podpisany w imieniu wnioskodawcy (skarżącego), a był jedynie poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącej. Stanowił on odpis dokumentu w rozumieniu art. 48 § 3 p.p.s.a. Zaś odpis dokumentu nie musi być podpisany przez osobę uprawnioną, bowiem jego istotą jest wyłącznie dokładne odwzorowanie oryginału pisma.

W ocenie kasatora w załączonej do skargi dokumentacji znajduje się między innymi kopia odwołania z [...] listopada 2010 r. poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Spółki. Oczywiście kopia ta jest podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki A. Sp. z o.o. - Prezesa Zarządu B. W. Okoliczność ta przesądza, że skarga nie zawierała braku, który stał się podstawą do pozostawienia jej bez rozpatrzenia. Skarga była zatem skargą kompletną - w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. - i jednocześnie nie było przeszkód do jej merytorycznego rozpoznania.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że kopie środków odwoławczych (przez co należy rozumieć także odwołanie z [...] listopada 2010 r.) oraz oryginały rozstrzygnięć znajdują się w segregatorze o numerze 3. Nie było możliwym bardziej precyzyjne wskazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu miejsca, w którym znajdują się kopie środków odwoławczych. Segregatory były ponumerowane więc dotarcie przez Sąd do właściwego segregatora w którym znajdowały się kopie środków odwoławczych nie powinno nastręczać najmniejszych trudności. Na potwierdzenie okoliczności, iż kopia odwołania z [...] listopada 2010 r. znajdowała się w segregatorze o numerze 3 załączono do skargi kasacyjnej fotokopie odwołania z [...] listopada 2010 r., które zostały wykonane w czytelni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 18 marca 2011 r. Kopia odwołania z [...] listopada 2010 r. nadal znajduje się w dokumentacji posiadanej przez Sąd.

W ocenie Spółki, w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wyłącznie w odniesieniu do wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o której mowa w art. 30b ust. 4 cyt. ustawy, przewidziano wymóg złożenia kopii. Wymóg ten został spełniony przez pełnomocnika skarżącej. W odniesieniu do pozostałych dokumentów załączanych do skargi art. 30c ust 2 u.z.p.p.r. nie wymaga przedłożenia kopii, zatem wystarczającym jest przedłożenie odpisów dokumentów, które odwzorowują oryginały dokumentu, dodatkowo poświadczonych za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia zasługuje na uwzględnienie. Trafny jest bowiem zarzut, że w okolicznościach sprawy pozostawienie skargi bez rozpatrzenia jest wynikiem błędnej wykładni art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie art. 30c ust. 5 pkt 2 tej ustawy.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w związku z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w związku z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost m.in. art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.

A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. określiła granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. przez zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 30c ust. 5 pkt 2 w związku z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z uwagi na to, że załączone do skargi odwołanie z [...] listopada 2010 r. od negatywnego rozstrzygnięcia protestu nie zostało podpisane tylko poświadczone za zgodność z oryginałem przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Naruszenie tych przepisów miało się sprowadzać do bezpodstawnego uznania skargi za niekompletną i pozostawienia jej bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy dokumenty świadczące o kompletności skargi zostały do tej skargi dołączone w formie kserokopii poświadczonych za zgodność z oryginałem (uwierzytelnione) przez radcę prawnego występującego, jako pełnomocnik strony skarżącej w sprawie sądowoadministracyjnej.

Zgodnie z art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.

W art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca wskazał, jakie dokumenty ma obejmować kompletna dokumentacja, tzn. że wymienione tam dokumenty nie stanowią katalogu zamkniętego. Chodzi zatem o dokumentację, kiedy należy uznać ją za kompletną. Dokumentacja jest kompletna, gdy stanowi całość, a więc gdy zawiera wszystkie dokumenty złożone przez stronę, którymi dysponowały organy oceniając projekt jak i rozpoznając środki odwoławcze, oraz dokumenty pochodzące od organu a doręczone stronie. Tylko wówczas bowiem możliwa jest prawidłowa kontrola legalności zaskarżonych aktów. Odrębną kwestią jest zaś to, w jakiej formie dokumenty te mają zostać złożone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że w art. 30u ust 2 u.z.p.p.r. tylko odnośnie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy wyżej cytowanej, przewidziano wymóg złożenia kopii, nie znaczy, że skarga jest niekompletna, gdy pozostałe dokumenty załączone do skargi nie są oryginałami. Taki wniosek jest zbyt daleko idący i tym samym nieuprawniony. Interpretacja art. 30c ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którą złożenie odpisów dokumentów utożsamiane jest ze złożeniem dokumentacji niekompletnej, co skutkuje pozostawieniem skargi bez rozpoznania, w ocenie Sądu prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu.

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znacząco modyfikuje - w stosunku do postanowień ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tryb wnoszenia skargi. Skrócony został bowiem termin do wniesienia tejże skargi (14 dni zamiast 30 dni), wnosi się ją bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie) i wreszcie - to wnioskodawca jest zobowiązany do dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji sprawy. Celem ukształtowania właśnie takiego trybu wnoszenia skargi było niewątpliwie możliwie najszybsze rozstrzygnięcie przez sąd sporów w zakresie rozdziału środków finansowych w ramach programów operacyjnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, że dołączenie do skargi kserokopii niepodpisanego przez stronę odwołania z [...] listopada 2010 r., od negatywnego rozstrzygnięcia protestu, poświadczonego za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, występującego w sprawie jako pełnomocnik strony skarżącej, świadczy o niekompletności skargi.

Jak wyżej wskazano, wykładnia i stosowanie odmiennych regulacji z ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.

Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Wskazana regulacja nie wymienia, jako wyłączonego, art. 48 § 3 i 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym, zaś zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego. Regulacja ta może znaleźć odpowiednie zastosowanie w sprawie ze skargi wnoszonej w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skoro nie jest sprzeczna z celem tej ustawy, a wprost przeciwnie - może sprzyjać realizacji szybkości postępowania sądowego.

Skoro uregulowany w art. 30c u.z.p.p.r. sposób składania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ma na celu przyspieszenie rozpoznania sprawy i umożliwienie Sądowi pierwszej instancji jej rozstrzygnięcia w terminie określonym art. 30c ust. 4 ustawy (tj. w terminie 30 dni), to tym większe znaczenie ma kwestia dokładnego informowania stron o wymogach wnoszonych skarg i skutkach uchybień.

Z drugiej strony nie znajduje uzasadnienia taka interpretacja art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., zgodnie z którą złożenie odpisów dokumentów utożsamione mogłoby być ze złożeniem dokumentacji niekompletnej.

W dotychczasowym orzecznictwie na gruncie art. 30c ust. 2 i 5 u.z.p.p.r. Naczelny Sąd Administracyjny już wskazywał, że "wygenerowany elektronicznie dokument, podpisany przez stronę i opatrzony jej pieczęciami" spełnia wymóg dokumentu, o którym mowa w art. 30c ust. 2 ustawy (np. postanowienie NSA z 30 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1051/10). NSA stwierdził nadto, że ww. wymóg spełnia także kserokopia wniosku o dofinansowanie, poświadczona za zgodność z oryginałem - stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. (niewyłączonego na mocy art. 30e u.z.p.p.r.) - przez radcę prawnego występującego w sprawie (np. postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1422/10 oraz postanowienie NSA z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 482/11).

Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do poglądu, że art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. nie zawiera szczególnych regulacji, co do wymogu składania dokumentów w oryginale bądź odpisie, które wyłączałyby możliwość zastosowania art. 48 i art. 49 p.p.s.a.

Przyjąć należy, że składana przez stronę skarżącą kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną. Jeżeli Sąd podejmie wątpliwości, co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu, powinien zastosować art. 48 p.p.s.a. Usytuowanie tego przepisu w procedurze sądowoadministracyjnej wskazuje, że dotyczy on kwestii braków formalnych skargi. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się zasługujący na aprobatę pogląd, że uzupełnianie braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. nie jest wyłączone w sprawach z zakresu zasad prowadzenia polityki rozwoju, gdy braki te dotyczą kwestii nieuregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (v. m.in. postanowienie NSA z 9 lutego 2011 r., II GSK 107/11).

Z akt sprawy wynika, że do skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. dołączone zostało pełnomocnictwo dla radcy prawnego, uprawniające do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (k. [...] akt sądowych). Dołączone zostało również poświadczone przez radcę prawnego za zgodność z oryginałami kserokopia: odwołania z [...] listopada 2010 r. Istotnie, jak wskazał WSA, dokument ten nie został podpisany przez osoby upoważnione do reprezentowania skarżącej Spółki. Jednakże, na co trafnie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, a aktach administracyjnych sprawy (segregator nr 3) znajduje się podpisana przez Prezesa Zarządu B. W. kserokopia tego odwołania, poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącej Spółki. Skoro zatem z art. 48 § 4 p.p.s.a. wynika, że zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym ma charakter dokumentu urzędowego, to należało uznać, że wspomniany dokument został złożony w wymaganej przez prawo formie. Błędne było zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ze wspomnianego powodu dokumentacja dołączona do skargi była niekompletna. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Przepisy art. 48 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały dodane ustawą z 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz.U. Nr 216, poz. 1676), która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., a więc po zmianach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju prowadzących do poddania postępowań w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania kontroli sądów administracyjnych. Gdyby ustawodawca zmierzał do wyłączenia stosowania znowelizowanego art. 48 p.p.s.a. w sprawach ze skarg, o jakich mowa w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zawarłby odpowiednie regulacje w ustawie nowelizującej p.p.s.a. lub doprowadziłby do nowelizacji art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. (v. postanowienie NSA z 11 stycznia 2011, II GSK 1422/10).

Dołączenie do skargi odpisów dokumentów uwierzytelnionych w sposób określony w stosowanym wprost art. 48 § 2 i § 3 p.p.s.a. w najmniejszym stopniu nie utrudnia spełnienia postulatu zapewnienia szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, realizacji którego służą regulacje zawarte w art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W obecnym stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje więc argumentów wyłączających przyjęcie, że dołączona do skargi dokumentacja jest kompletna w rozumieniu art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju również wtedy, gdy w miejsce oryginałów dołączono kopie dokumentów potwierdzone przez pełnomocnika strony w sposób określony w art. 48 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (nr 2 do 4) należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05, niepubl.; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). Zarzuty wskazane w nr 2-4 petitum skargi kasacyjnej pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił należycie, że uchybienia podniesione przez niego istotnie mogłyby kształtować treść orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia na postawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.