Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1404/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Kinga Krzemińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 104 k.p.a. (Dz. U. Nr 9, poz. 26 z dnia 28 marca 1980 roku z poźn. zm.) cofnął panu D. P. pozwolenie na broń myśliwską. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym wynika, iż D. P. został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w K. (wyrok utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w L.) z art. 157 § 2 k.k., czyli za naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby trwający nie dłużej niż siedem dni, a ponadto, iż Sąd Rejonowy dla W. skazał D. P. z art. 202 § 3 k.k.

Posiadania pozwolenia na broń jest uprawnieniem szczególnym, Komendant Wojewódzki Policji wydając D. P. pozwolenie na broń wyraził przekonanie, iż będzie on przestrzegał przepisów obowiązującego prawa.

Rodzaj i ciężar gatunkowy przestępstwa, które D. P. popełnił i które należy m.in. do przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, uzasadniają obawę, iż może on użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem, w celach sprzecznych z interesem państwa i porządku publicznego. Zaznaczyć należy, iż nie posiada on też pozytywnej opinii w Kole Łowieckim nr [...] w G. (D. P. nie uczestniczy w pracach gospodarczych i hodowlanych na rzecz koła, zachował się nieetycznie w stosunku do członka koła i na przestrzeni sześciu lat nie uczestniczył w polowaniach).

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, co znaczy, iż organa Policji zostały zobligowane ustawowo do cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli osoba, która posiada zezwolenie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Dlatego też organ I instancji nie mógł uznać umiarkowanie pozytywnej opinii z Komendy Powiatowej Policji w K. za wystarczający dowód, który mógłby zaważyć na wyniku postępowania administracyjnego i stanowić podstawę do jego umorzenia. Na podjęcie przedmiotowej decyzji nie miały wpływu złożone przez D. P. wyjaśnienia, złożone w trakcie czynności zapoznania się z aktami w postępowaniu administracyjnym, z których wynika, iż w aktach znajduje się fałszywe zawiadomienie z 2004 roku oskarżające D. P. o groźby karalne. Powyższy fakt winien być wyjaśniany w trakcie prowadzonego postępowania karnego w Komendzie Powiatowej Policji w K.. Okoliczności te stanowią podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pan D. P..

Odwołując się od decyzji organu I instancji strona wyraziła pogląd, że zaskarżona decyzja narusza przepisy ustawy o broni i amunicji (art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2), poprzez bezpodstawne przyjęcie przez ten organ powyższego stanowiska. Strona podnosiła, że jest karana za błahe występki nie mające żadnego związku z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ani nie wskazujące na zagrożenie przez stronę tych interesów w przyszłości. Ponadto podniosła, że opinia koła łowieckiego nie ma w sprawie znaczenia merytorycznego i jest wadliwa formalnie. Ponadto organ zaniechał rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Podkreśliła, że posiada dobrą opinię, a w okresie blisko 12 lat posiadania broni myśliwskiej i 9 lat "broni palnej" nigdy nie użyła broni w nielegalny sposób. Poza tym w czasie zdarzeń objętych postępowaniami karnymi nie miała nawet broni przy sobie.

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł pan D. P., zwany dalej skarżącym.

Decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnym zastosowaniu przepisu art. 18 ust. 1 pkt ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. i w konsekwencji bezpodstawnym cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską w sytuacji, gdy brak jest uzasadnionej obawy, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tym bardziej, że strona posiada broń myśliwską nieprzerwanie od 12 lat i nigdy nie używała broni w sposób nielegalny;

2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia.

Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że:

Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu D. P. pozwolenia na broń myśliwską.

Komendant Wojewódzki Policji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów prawa, polegającym na błędnym zastosowaniu norm prawa materialnego, niezastosowaniu przepisów prawa procesowego, które w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie, a także przy braku wnikliwego rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych. Natomiast Komendant Główny Policji podzielił jego zapatrywania i utrzymał wadliwą decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż zaskarżona przez D. P. decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zasadna i zasługuje na utrzymanie w mocy.

Wniosek ten zdaniem organu II instancji wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, jak również jest poparty dotychczasowym orzecznictwem. Organ odwoławczy uważa, że popełnienie przez posiadacza broni przestępstwa wymierzonego przeciwko życiu i zdrowiu jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską. Organ stwierdził, iż nie można wykluczyć w świetle karalności skarżącego, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Taka wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji jest jednakże nieuprawniona. Okoliczność prawomocnego skazania wyrokiem w sprawie z art. 152 § 2. k.k. nie powinna być samodzielną podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Należało zbadać okoliczności, w których doszło do popełnienia czynu zabronionego z art. 157 § 2 k.k. przez Pana D. P.. Otóż sprawa przed Sądem Rejonowym w K. ozn. sygn. akt [...] toczyła się z oskarżenia prywatnego i była wynikiem istniejącego już od dawna między oskarżycielem prywatnym, a oskarżonym konfliktu. Było to jednostkowe zdarzenie, przy którym nie doszło do użycia broni.

Komendant Wojewódzki Policji winien był ponadto ustalić, czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności poprzez zobowiązanie skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych przez tych lekarzy wyników badań.

Nadto bardzo istotną okolicznością, której nie wziął pod uwagę organ wydający skarżoną decyzję, a także organ utrzymujący ją w mocy jest fakt, iż Pan D. P. przez 12 lat posiadał broń myśliwską i nigdy nie użył jej w sposób nieuprawniony.

Niepoczynienie wyżej wymienionych ustaleń stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie norm art. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a.

Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące oparcie potwierdzone w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.

Jak wynika z powyższego przedstawiony zarzut naruszenia prawa materialnego łączy się zatem z zarzutami natury proceduralnej.

Natomiast art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. wyraźnie wskazują, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, która nakłada na organ administracji państwowej obowiązek przeprowadzenia z urzędu w sposób wyczerpujący dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego.

W niniejszej sprawie zaś organ nie ustalił w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla ustalenia, czy istnieją przesłanki dla wydania skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Materialnoprawną podstawę obu zaskarżonych decyzji Komendanta Głównego Policji stanowiły art. 18 ust. 1 pkt a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (dalej - uobia), co oznacza, że o cofnięciu przedmiotowych pozwoleń zadecydowały te same w obu przypadkach przesłanki podmiotowe. Z tego względu pozwany organ w niniejszej odpowiedzi odnosi się łącznie do obu jednobrzmiących skarg D. P. na w/w decyzje Komendanta Głównego Policji.

Skarżący zarzuca błędne oparcie zaskarżonych decyzji na przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia. Podnosi, że nie zachodzi wobec niego uzasadniona obawa, o której mowa w art. i 5 ust. 1 pkt 6 uobia. Zarzuca istotne naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a., co polega na błędnym przyjęciu przez pozwany organ, że skoro art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia określa - jako przesłankę uzasadniającą wymienioną w tym przepisie obawę - popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, a skarżący dopuścił się takiego przestępstwa, to istnieje obowiązek cofnięcia mu pozwolenia na broń. Skarżący uważa, że karalność za takie przestępstwo powinna spowodować wyjaśnienie przez organ Policji w postępowaniu administracyjnym okoliczności tego przestępstwa. Ma to istotne znaczenie, gdyż skarżący nie użył do tego przestępstwa broni, do czynu tego doszło w wyniku zadawnionego konfliktu, a postępowanie toczyło się z oskarżenia prywatnego. Należało więc do organu Policji ustalenie, czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym celu organ Policji powinien zobowiązać skarżącego do poddania się stosownym badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia ich wyników. Ponadto pozwany organ nie uwzględnił tego, że skarżący przez 9 lat posiadał broń palną bojową oraz przez 12 lat broń myśliwską i nigdy nie użył broni sprzecznie z prawem.

Zaskarżone decyzje skarżący uważa za rażąco sprzeczne z prawem.

W odpowiedzi należy stwierdzić, co następuje.

Podtrzymuję stanowisko organu zaprezentowane w obu zaskarżonych decyzjach. Ponieważ uzasadnienie decyzji bardzo szczegółowo wyjaśnia przyczyny cofnięcia stronie pozwoleń na broń, ograniczam się jedynie do streszczenia stanowiska reprezentowanego organu.

Skarżący został uznany za osobę nie wykazującą niezbędnej u posiadacza pozwolenia na broń wiarygodności co do dysponowania bronią palną bez uszczerbku dla interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podstawą takiej oceny skarżącego jest jego karalność za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu - z art. 157 § 2 k.k. (umyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu), jak też za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności - z art. 202 § 3 k.k. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu jest w świetle dyspozycji art. i 5 ust. 1 pkt 6 uobia okolicznością a priori uzasadniającą obawę wymienioną w tym przepisie. W tym stanie rzeczy pozwany organ był obowiązany - z uwagi na dyspozycję przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia - orzec utrzymanie w mocy decyzji KWP w L. cofających stronie pozwoleń na wymienione rodzaje broni. Wymieniony przepis ustawy nie przewiduje jakiegokolwiek innego rozstrzygnięcia w stosunku do posiadaczy pozwoleń na broń zaliczonych do kategorii osób objętych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, jak tylko cofnięcie pozwolenia na broń.

Wobec powyższego wszystkie wymienione wyżej zarzuty skarg wniesionych na przedmiotowe decyzje są nieuzasadnione. Pozostaje oczywiste, że zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy eliminuje w niniejszym przypadku potrzebę ustalania w postępowaniu administracyjnym zachowania się skarżącego, a zwłaszcza okoliczności w/w przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, gdyż sam fakt karalności za takie przestępstwo uzasadnia zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w tym przepisie. Negatywną opinię o skarżącym wspiera dodatkowo karalność za inne przestępstwo.

Niezależnie od powyższego wymaga podkreślenia, że okoliczności przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu zostały ustalone i ocenione w postępowaniu karnym przez sąd. Wyrok skazujący jest orzeczeniem, które organ Policji musi respektować w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Dodać trzeba, że zaskarżone decyzje chronią interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jak również są korzystne dla interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). Nie wymaga nawet szczególnego uzasadniania teza, iż z punktu widzenia tych interesów dalsze posiadanie przez skarżącego pozwoleń na broń palną nie może wchodzić w rachubę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga D. P. nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowe decyzje organu II instancji, jak również poprzedzające je decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem z akt sprawy wynika, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. za przestępstwo określone w art.157 § 1 k.k. tj. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu sygn. akt [...] a ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. za przestępstwo określone w art. 202 § 3 k.k., a więc wypełnił dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię.

Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność.

Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem.

Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący D. P. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. za przestępstwo określone w art.157 § 1 k.k. tj. za przestępstwo przeciwko zdrowiu sygn. akt [...], a ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] W. za przestępstwo określone w art.202 § 3 k.k.

Jeden z zarzutów stawianych skarżącemu, za który skazano go prawomocnym wyrokiem karnym, należy do katalogu przestępstw przykładowo wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, drugi natomiast czyn nie jest tam bezpośrednio wymieniony, niemniej charakter tego przestępstwa z całą pewnością nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie ma ono jakiegokolwiek wpływu na ocenę przesłanki wskazanej w tym przepisie ustawy.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu - mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.

Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu z dnia [...] maja 2006 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydane przez niego decyzje znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Należy zgodzić się z oceną wyrażona przez organy obu instancji i uznać, iż fakt popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na różne rodzaje broni palnej, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżone decyzje utrzymujące w mocy rozstrzygnięcia cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.