Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2964/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia odmówić zmiany postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący P. P. pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Następnie pismem z dnia 26 października 2016 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji w wysokości 330 000 zł jest kwotą znaczną, biorąc pod uwagę jego trudną sytuację materialną oraz nieregularność uzyskiwanych przychodów. Skarżący podkreślił również, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a jego głównym źródłem utrzymania są inwestycje, w szczególności w papiery wartościowe. Powyższe źródło utrzymania cechuje nieregularność uzyskiwanych przychodów, a jednocześnie duże ryzyko poniesienia strat. Skarżący dodał, że bez posiadanych środków finansowych nie jest możliwa realizacja inwestycji, która pozwala mu na uzyskanie przychodu. Skarżący wskazał również na to, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z dnia [...] listopada 2014 r. potwierdził jego trudną sytuację finansową wskazując, że Skarżący w rozliczeniu za 2012 r. poniósł stratę z kapitałów pieniężnych w wysokości 87.491,74 zł, zaś za rok 2013 poniósł stratę w wysokości 146.473,79 zł. W związku z powyższym w ocenie Skarżącego zachodzi ryzyko wyrządzenia mu znacznej szkody jak również możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, że przymusowe wyegzekwowanie kwoty określonej w treści zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyprzedaży nielicznego majątku pozostałego w dyspozycji Skarżącego, gdyż nie posiada on środków pieniężnych na zaspokojenie zobowiązań wynikających z wydanej decyzji, co w konsekwencji nawet w przypadku uchylenia decyzji spowoduje nieodwracalne skutki.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się bowiem do stwierdzenia, że przymusowe wyegzekwowanie kwoty określonej w treści zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyprzedaży nielicznego majątku pozostałego w dyspozycji Skarżącego, gdyż nie posiada on środków pieniężnych na zaspokojenie zobowiązań wynikających z wydanej decyzji, co w konsekwencji nawet w przypadku uchylenia decyzji spowoduje nieodwracalne skutki.

Odnosząc się do powyższego Sąd zauważył, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Może to uczynić poprzez przedłożenie do sądu odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego obecną sytuację finansową, a tym samym nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Sąd wskazał ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter, co oznacza, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto Sąd zauważył, iż w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący wnioskiem z dnia 2 lutego 2017 r. wniósł o zmianę powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zaszły nowe okoliczności, spełniające przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, które to przesłanki, w opinii Skarżącego istniały również w chwili złożenia poprzedniego wniosku.

Skarżący podniósł, że znaczna kwota zobowiązania podatkowego uzasadnia wstrzymanie decyzji. Ponadto wskazał, że od połowy grudnia 2016 r. jego stan zdrowia uległ nagłemu pogorszeniu, w skutek czego znajduje się on pod stałą opieką lekarską oraz przyjmuje leki, które tylko częściowo są refundowane. Zdaniem Skarżącego, przymusowa egzekucja zobowiązania podatkowego pozbawi go środków koniecznych do podstawowej egzystencji i kontynuowania leczenia. Skarżący wskazał również, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny względem jego małoletnich dzieci w kwocie 2.250 zł, a jego niepełnosprawny syn wymaga leczenia i rehabilitacji. W tym stanie rzeczy, w opinii Skarżącego, wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu zarówno jego samego, jak i jego niepełnosprawnego dziecka.

Skarżący wskazał również, że nie posiada zgromadzonych oszczędności i majątku, który można spieniężyć, nie prowadzi działalności zapewniającej mu stały dochód, obecnie jego jedynym źródłem utrzymania jest obrót papierami wartościowymi. W przekonaniu Skarżącego, egzekucja należności podatkowych może doprowadzić do pozbawienia go płynności finansowej, a w konsekwencji konieczności zaprzestania inwestowania w papiery wartościowe - tym samym spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.

Podkreślić przy tym trzeba, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt I FZ 369/08). Nie jest również podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji trudna sytuacja materialna strony (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. II FZ 511/09 LEX 582811).

Dokonana przez Sąd analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. Nie wykazano, by od dnia 15 listopada 2016 r. nastąpiły nowe okoliczności określone w powołanym przepisie.

We wniosku z dnia 2 lutego 2017 r. Skarżący odniósł się do sformułowań zawartych w piśmie z dnia 26 października 2016 r., czyli wskazał na fakt znacznej wysokości zobowiązania podatkowego oraz braku oszczędności i majątku, a także nieprowadzenia działalności gospodarczej.

W odniesieniu do powyższego, Sąd zauważa, iż nie jest możliwa ocena kwoty zobowiązania podatkowego jako znacznej, ponieważ Skarżący nie przedstawił żadnych informacji, z których wynikałaby wielkość jego majątku. Ponadto, Skarżący nie przedstawił żadnych nowych dokumentów obrazujących zmianę w jego stanie majątkowym, która wskazywałaby na trudną sytuację finansową.

Argument Skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu jego niepełnosprawnego syna i jego samego oraz spowoduje trudny do odwrócenia skutek w postaci zaprzestania obrotu papierami wartościowymi także nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, iż egzekucja administracyjna należności podatkowych nie spowoduje stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla Skarżącego ani jego małoletnich dzieci. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą poszanowania minimum egzystencji w postepowaniu egzekucyjnym wyrażoną w art. 8 - 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), spod egzekucji wyłączone są określone składniki majątku zobowiązanego, zapewniając w ten sposób na minimalnym poziomie egzystencję zobowiązanego i członków jego rodziny lub prowadzenie w ograniczonym zakresie działalności gospodarczej.

Reasumując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał zmiany okoliczności ani nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 15 listopada 2016 r.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.