Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2563/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4-6
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2563/10

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 – ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6 pkt 7 lit. d) i lit. e) – dalej jako u.d.p. - załącznika nr 2 do wymienionej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nakładająca na S. sp. z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu międzynarodowego pojazdem nienormatywnym.

Decyzje wydano w następujących ustaleniach;

W dniu 16 marca 2010 r. przeprowadzono kontrolę przewozu wykonywaną przez S. sp. z o.o. pojazdem z naczepą ze Ś. do Niemiec. Pojazd i naczepę poddano kontroli nacisków osi na drogę o dopuszczalnych naciskach do 8t stwierdzając przekroczenie nacisku osi pojedynczej napędowej, której nacisk wynosił 10,19t, o 2,19t, nakładając karę pieniężną w kwocie 3000 zł. W czasie kontroli sporządzono protokół ze stwierdzonymi naruszeniami, który podpisał kierujący pojazdem J. A. Ś. nie zgłaszając uwag do kontroli i nie okazując zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca został pouczony o zasadach przeprowadzania kontroli i przysługujących mu prawach nie korzystając z prawa do powtórnego ważenia pojazdu. Kierowcy okazano instrukcję ważenia pojazdu i wyniki kontroli. Ważenia pojazdu dokonano za pomocą zalegalizowanych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr fab. [...] i [...], których świadectw legalizacyjnych i protokółu pomiaru terenu spółka zażądała w toku postępowania administracyjnego po zawiadomieniu jej o wszczęciu postępowania. W odpowiedzi organ administracji pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił przesłania kopi żądanych dokumentów stwierdzając, że w myśl art. 73 k.p.a. strona postępowania może zapoznać się z tymi dokumentami przeglądając akta sprawy.

W tych ustaleniach została wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] decyzja administracyjna z dnia [...] maja 2010 r. doręczona stronie 2 czerwca 2010 r., od której S. sp. z o.o. złożyła odwołanie z dnia [...] czerwca 2010 r. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 8, art. 9 i art. 108 ust. 1 k.p.a.) stwierdzając, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji jedynie w przypadkach wskazanych w art. 108 ust. 1 k.p.a., a w sprawie takie okoliczności nie występują. Wskazując na odmowę przesłania żądanych dokumentów spółka stwierdziła, że ma uzasadnione wątpliwości co do bezstronności i rzetelności organu. Zwrócono uwagę na opis w decyzji kontrolowanego pojazdu, gdzie stwierdzono, że naczepa ma trzecią oś potrójną nienapędową, a używana przez stronę naczepa takiej osi nie posiada. W związku z tym skarżąca powzięła wątpliwość, czy wyniki kontroli dotyczyły jej pojazdu tym bardziej, że w dokumentach i w decyzji brak jest informacji na temat nacisku potrójnej osi składowej naczepy. Nadto zwrócono uwagę, że po drodze dojazdowej do punktu celnego porusza się wiele pojazdów z ładunkami ok. 24t, więc niezrozumiałe jest dlaczego droga ta na tym odcinku nie jest dostosowana do ruchu międzynarodowego.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Wójt Gminy W., uznając się za niewłaściwy, przekazał wg właściwości do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] odwołanie od decyzji tego organu z dnia [...] maja 2010 r. stwierdzając, że przedmiotowe odwołanie wpłynęło do Urzędu Gminy W. [...] czerwca 2010 r. Postanowienie wraz z odwołaniem nadano w dniu 9 lipca 2010 r. i wpłynęło ono do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 22 lipca 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał natychmiastową wykonalność zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji.

W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2010 r.

Badając sprawę organ odwoławczy uznał, że doszło do naruszenia wykazanego w postępowaniu przed organem I instancji, a rygor natychmiastowej wykonalności wynika wprost z art. 13g ust. 3 u.d.p. a więc nie musiał być uzasadniany w trybie określonym przez przepis art. 108 ust. 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego organ administracji I instancji nie miał obowiązku dostarczenia stronie żądanych dokumentów (świadectw legalizacji wag i protokółu pomiaru terenu). Strona była pouczona o prawach jej przysługujących i mogła zapoznawać się z aktami w toku postępowania administracyjnego. W związku z tym nie była pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wskazując na wyniki kontroli podane w protokóle kontroli i w protokóle pomiarów organ stwierdził, że nie ma wątpliwości co do ich "rzeczywistości". Natomiast co do tego jakie osie posiadała naczepa zarzuty strony zostały skierowane na okoliczności nie będące przedmiotem rozstrzygnięcia organu, podobnie jak nie było przedmiotem rozstrzygnięcia przekroczenie przez pojazd parametrów dmc (dopuszczalnej masy całkowitej). Do decyzji załączono protokół z pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdu oraz świadectwa legalizacji ponownej wag nieautomatycznych elektronicznych LP 600 nr fab. [...].

Od decyzji S. sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.) przez brak wymaganych ustaleń, pozbawienie strony możliwości zapoznania się z żądanymi dokumentami i uzasadnienie decyzji z naruszeniem wymagań art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie skarżącej organ odwoławczy powielił w uzasadnieniu motywy organu I instancji bez zbadania ponownego sprawy. Wskazując na powołane w skardze przepisy postępowania skarżąca kwestionowała wyniki ważenia pojazdu podkreślając, że masa całkowita pojazdu nie została przekroczona. Powołując się na dokumentację fotograficzną miejsca ważenia pojazdu (sporządzoną przez siebie) i wskazując na instrukcję obsługi wag, spółka stwierdzała, że pomiary zostały wykonane nieprawidłowo. Zdaniem skarżącej niedoręczajac jej kopi żądanych dokumentów pozbawiono ją możliwości odniesienia się do tych dokumentów, które nie są tożsame z powołanymi w decyzji organu odwoławczego. W protokóle kontroli stwierdzono, że wagi miały legalizację Urzędu Miar w [...], a organ odwoławczy stwierdził, że legalizacja ta została wykonana przez Urząd Miar w [...]. Z tych względów skarżąca uznała, że oba organy administracji poważnie naruszyły przepisy postępowania, co uzasadniało jej wnioski zawarte w skardze.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych.

Skargę oparto przede wszystkim na podstawie naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, w aspekcie postępowania prowadzonego przez organ administracji.

Z akt sprawy wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] maja 2010 r. została doręczona S. sp. z o.o. z siedzibą w G. [...] czerwca 2010 r. z pouczenie o prawie do wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Z odwołania załączonego do akt administracyjnych wynika, że zostało ono sporządzone w dniu [...] czerwca 2010 r. Jednakże niezrozumiałym staje się w jaki sposób i dlaczego odwołanie to trafiło do Wójta Gminy W. To, że tak było stwierdza postanowienie Wójta Gminy W., którym przekazał on odwołanie wniesione od decyzji z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] według właściwości do tego organu. Jak podano w uzasadnieniu postanowienia przedmiotowe odwołanie wpłynęło do Urzędu Gminy W. w dniu [...] czerwca 2010 r. Natomiast jak wynika z treści tego postanowienia zostało ono wydane w dniu [...] czerwca 2010 r., przy czym postanowienie nadano do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] (według właściwości) w dniu [...] lipca 2010 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął do rozpatrzenia odwołanie nie odnosząc się do powyższych okoliczności. W tych warunkach brak jest jakichkolwiek ustaleń procesowych Głównego Inspektora Transportu Drogowego co do zachowania trybu i terminu wniesienia odwołania, wymaganego przez przepisy art. 127 § 1 i § 2 i art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji co do powyższych okoliczności dokonując merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W tym stanie faktycznym Sąd orzekający w sprawie nie miał możliwości oceny, czy organ odwoławczy prawidłowo procedował wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, tym bardziej, że na rozprawie organ odwoławczy również okoliczności tej nie wyjaśnił.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.