Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 276/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1 i art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 14b  par. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 41 ust. 12, ust. 12a, ust. 12b, art. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...]- zł ([...] złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2015 r. A Spółka jawna złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jako zarejestrowany czynny podatnik VAT zajmuje się świadczeniem kompleksowych usług polegających na realizacji zamówionych przez klientów projektów zabudów meblowych przestrzeni wnękowych wykonywanych w miejscu wskazanym przez klienta wewnątrz obiektów budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Na realizację wskazanej usługi kompleksowej składają się m.in. takie czynności jak: wykonanie pomiaru, wykonanie projektu i wizualizacji, produkcja bądź nabycie elementów składowych (komponentów), dopasowanie i montaż komponentów w miejscu przeznaczenia. Wykonanie zabudowy polega na takim jej dopasowaniu, które uwzględnia indywidualne i niepowtarzalne cechy elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Zabudowa ma indywidualne wymiary, wyposażenie, wykończenie dostosowane do miejsca, w którym ma być zainstalowana, zgodnie z zamówieniem klienta. Przedmiotową usługę można nabyć wyłącznie jako całość. Zabudowa jest wykonywana z dostępnych materiałów (komponentów) zgodnie z życzeniem klienta. Komponenty meblowe do czasu kompleksowego zrealizowania usługi nie przejawiają żadnego waloru użytkowego.

W warsztacie wykonywane są czynności przygotowawcze oraz główne prace związane z realizacją zlecenia, natomiast w miejscu zlecenia odbywają się prace dopasowywania komponentów do elementów konstrukcyjnych budynku lub lokalu wraz z ich trwałym montażem. Montaż komponentów tworzy wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częścią trwałą zabudowę spełniającą funkcję użytkową (co jest finalnym celem realizowanej usługi kompleksowej). Elementy zabudowy trwale mocowane są do ścian, sufitu i podłogi za pomocą kołków, specjalnie przystosowanych do montażu prętów metalowych, kątowników, kotw oraz kołków wypełnionych cementem, jeśli zabudowa wymaga dodatkowych wzmocnień, specjalistycznych klejów i wypełnień.

Zabudowy do tego stopnia wykorzystują elementy konstrukcyjne budynku, że ściany budynku często stanowią jednocześnie ściany boczne elementów konkretnej zabudowy, wyznaczając w ten sposób wymiar i kształt danej zabudowy meblowej. Montaż komponentów meblowych następuje więc z bezpośrednim wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, tj. ściany, podłogi, stropu, dachu, schodów.

Sama konstrukcja zabudowy oraz technologia montażu uzasadnia twierdzenie, że zabudowa meblowa nie może istnieć w znaczeniu funkcjonalnym bez jej zespolenia z elementami konstrukcji budynku, które często stają się jednocześnie elementami zabudowy. Po montażu zdarza się także, że niezbędnym jest wykonanie prac wykończeniowo-budowlanych polegających m.in. na wpasowaniu lub połączeniu zabudowy z podwieszonym sufitem, uzupełnienie tynków itp. Podczas demontażu komponenty zabudowy meblowej często ulegają zniszczeniu (osłabia się ich struktura, zostają nadłamane, pękają, powierzchnia zostaje zarysowana, są odpryski, wyrwy po złączach), dlatego nie można ich przenosić w inne miejsca i nie nadają się do powtórnego montażu. Również z uwagi na dostosowanie projektu do indywidualnych parametrów danego obiektu budowlanego, montaż elementów meblowych stanowiących trwałą zabudowę w innym miejscu nie jest możliwy. Jednocześnie demontaż zabudowy często wiąże się z uszkodzeniem elementów konstrukcji budynków (ścian, sufitów, podłogi).

Elementy zabudowy meblowej, tak jak każdy inny element budynku, mogą być zdemontowane, rozebrane czy zburzone, ale spowoduje to uszkodzenie zarówno zabudowy meblowej jak i elementów konstrukcyjnych budynku. Czynności będące przedmiotem wniosku, według obowiązującej dla celów podatku od towarów i usług Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, z późn. zm.) w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobowi Usług (PKWiU) klasyfikować należy do pozycji 43.32.10.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytanie: czy w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowych usług polegających na realizacji zamówionych przez klientów projektów zabudów meblowych przestrzeni wnękowych wykonywanych w miejscu wskazanym przez klienta wewnątrz obiektów budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym należy traktować jako usługę podlegającą obniżonej stawce podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, późn. zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, kompleksowa usługa polegająca na realizacji zamówionych przez klientów projektów zabudów meblowych przestrzeni wnękowych wykonywanych w miejscu wskazanym przez klienta wewnątrz obiektów budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym - jako usługa modernizacji - podlega opodatkowaniu stawką 8%.

W wydanej w dniu [...] listopada 2015 r. interpretacji indywidualnej [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że wykonując czynności polegające na wykonaniu pomiaru, projektu i wizualizacji, produkcji bądź nabyciu elementów składowych (komponentów), dopasowaniu i montażu komponentów w miejscu przeznaczenia w budynkach lub lokalach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w sytuacjach, gdy zabudowa jest wykonywana z drewna, płyt drewnopodobnych, szkła, metalu, laminatu i montowana do ściany budynku, wnioskodawca nie może zastosować preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 8%, ponieważ nie można uznać, że wykonywane przez niego czynności stanowią którąś z czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy. Tym samym Zainteresowany zobowiązany jest do opodatkowania czynności będących przedmiotem pytania stawką podatku w wysokości 23%, o której mowa w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. (art. 41 ust. 12a ustawy).

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stosownie do treści art. 41 ust. 12b ustawy nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,

2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Organ stwierdził, że art. 41 ust. 12 ustawy stanowi implementacje art. 98 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dniu 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UK I Nr 347, s. 1, z późn. zm.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwu członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone. W myśl art. 98 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE, stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. W załączniku tym, zatytułowanym: "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98", w poz. 10 wskazano na dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej.

W konsekwencji w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m.in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12.

Zdaniem organu zabudowa meblowa, podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy czynności, powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Obniżona stawka podatku VAT nie może znaleźć zastosowania dla wykonania zabudowy meblowej lub przestrzeni wnękowej, jeśli polega ona przykładowo wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na "zwykłym" przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu). Z uwagi na to, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania, czy montażu różnych towarów. Organ stwierdził, że z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi budynku lub lokalu będziemy mieli do czynienia w przypadku, gdy przykładowo wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą), a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe. Wówczas bowiem elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego zostaną wykorzystane w sposób istotny dla zabudowy meblowej, co skutkować będzie brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku - elementy nie będą mogły być przeniesione bez zniszczenia danego budynku lub lokalu. Natomiast w sytuacji świadczenia kompleksowej usługi zabudowy meblowej z drewna, płyt drewnopodobnych, szkła, metalu i laminatu, gdy np. półki wewnętrzne szaf montowane są bezpośrednio do ściany budynku, nie można uznać, iż mamy do czynienia z trwałą zabudową, ponieważ montaż nie nastąpił z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Zdaniem organu, trwała zabudowa meblowa, w sytuacji gdy nie wykorzystuje w sposób istotny elementów konstrukcyjnych budynku/lokalu, podnosi jedynie funkcjonalność i wartość obiektów mieszkalnych.

W związku z powyższym, zdaniem Ministra Finansów, podatnik nie może zastosować preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 8%, ponieważ nie można uznać, że wykonywane przez niego czynności stanowią którąś z czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy.

W dniu [...] listopada 2015 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie organ podtrzymał stanowisko wyrażone w indywidualnej interpretacji.

W skardze na ww. interpretację indywidualną skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji, zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy VAT poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do stwierdzenia, że w przedstawionym stanie faktycznym nie ma miejsca modernizacja, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy VAT i w efekcie uznanie, że Spółka nie jest uprawniona do zastosowania stawki preferencyjnej;

- przepisów proceduralnych, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 w zw. z art 14h O.P. poprzez wydanie interpretacji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, błędną ocenę stanowiska spółki oraz wskazanie nieprawidłowego stanowiska.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone we wniosku o interpretację, wskazując na przepisy prawa, które w jej ocenie mają zastosowanie i stanowią o opodatkowaniu obniżoną stawką podatku od towarów i usług świadczonej i opisanej we wniosku usługi kompleksowej. W ocenie skarżącej opisana usługa kwalifikuje się do pojęcia modernizacji budynku/lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu zostało poddane rozstrzygnięcie organu, w związku z zadanym pytaniem, czy świadczona przez skarżącą spółkę usługa, polegająca na zaprojektowaniu, dopasowaniu i montażu elementów meblowych w sposób trwały, tak by stworzyły trwałą zabudowę meblową w budynku mieszkalnym zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, objęta jest obniżoną stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%.

Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena, czy art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, przewidujący obniżoną 8% stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r.) ma zastosowanie do opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa mieszkalnego objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b ustawy o VAT stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m².

Oceniając zgodność z prawem zaskarżoną indywidualna interpretację należy odwołać się przede wszystkim do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publ. CBOSA). W uchwale Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 ustawy o VAT. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu.

Organ, odwołując się do uzasadnienia uchwały, wyraził stanowisko, że z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi budynku będziemy mieli do czynienia, gdy przykładowo wnętrze i półki będą wykonane z betonu połączone z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego.

W ocenie Sądu poglądu zaprezentowanego przez organ nie można wywieść z uzasadnienia powołanej uchwały.

Jak wskazuje się już w orzecznictwie NSA (wyroki: I FSK 321/14, I FSK 1534/15 I FSK 1566/14, publ. CBOSA) uchwała z dnia 24 czerwca 2013 r. nie precyzuje, w jakim stopniu przymocowanie komponentów meblowych do "elementów konstrukcyjnych" modernizowanego obiektu może być uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia, czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może chodzi o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to komponentów, czy też substancji budynku, gdyż połączenie zabudowy ma się odbywać z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu). W niniejszej sprawie jak wynika z opisu stanu faktycznego wykorzystuje się elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego przy wykonywaniu zabudowy meblowej, konstrukcja obiektu oraz komponenty meblowe tworzą trwałą zabudowę spełniającą określoną funkcję użytkową. Jak wskazała strona we wniosku zabudowa meblowa nie może istnieć w znaczeniu funkcjonalnym bez jej zespolenia z elementami konstrukcyjnymi budynku. Demontaż spowoduje zniszczenie, uszkodzenie komponentów, często też elementów konstrukcji budynku (ścian, sufitu, podłogi).

Dokonując zatem oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że organ, mimo odwołania się do brzmienia powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił wynikającej z tej uchwały wykładni przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Wnioski, jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Uwzględniając opisany szczegółowo we wniosku stan faktyczny, którym organ dokonujący interpretacji jest związany (art. 14b § 3 O.p.) oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą spółkę zabudowa meblowa nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu).

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i udzielić odpowiedzi na zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji pytanie skarżącego.

W związku z powyższym na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.). orzeczono jak w sentencji wyroku.