Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1345/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 i 77, art. 10, art. 75
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 1993 nr 103 poz 473
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 października 1993 r. w sprawie ogólnych warunków urządzania gier losowych i zakładów wzajemnych, warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów losowych i innych urządzeń do gier losowych oraz warunków produkcji i sprzedaży kartonów do gry bingo pieniężne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej "K.p.a.") w związku z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [;..] orzekającą o cofnięciu zezwoleń nr[.;..] , nr [...] oraz nr[..] , udzielonych na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w punkcie zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] , prowadzonym przez R. K..

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] r., Prezydent Miasta [...] udzielił R.K. zezwolenia na:

- sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu (decyzja nr[...] ),

- sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa (decyzja nr[...] ),

- sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa (decyzja nr[..] ),

przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo – przemysłowym zlokalizowanym w[...] , przy ul. [...] . Wymienione zezwolenia zostały wydane na czas oznaczony, tj. od [...] r.

Pismem z dnia [...] r., Komendant Komisariatu Policji przesłał Prezydentowi Miasta informacje o tym, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Policji ujawnili fakt sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym w sklepie "[...] " przy ul. [...] w [...] należącym do R. K.. Z notatki dołączonej do ww. pisma, sporządzonej przez posterunkowego M. P. wynikało, że w ww. sklepie, sprzedawca R. T. sprzedała napój alkoholowy w postaci butelki piwa marki "Harnaś" o poj. 0,5 l M. S., którego zachowanie wskazywało, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości. Natomiast z notatki sporządzonej przez starszego sierżanta M. M. wynikało, że w ww. sklepie, sprzedawca R. T. sprzedała napój alkoholowy w postaci butelki wódki marki "[..] " o pojemności 0,7 l L. G., którego zachowanie wskazywało, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości.

W dniu [...] r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie o cofnięcie R. K. trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, udzielonych decyzjami z dnia [...] r., nr[...] , nr [...] oraz nr [...] .

W toku postępowania, tj. w dniu [...] r., organ pierwszej instancji przesłuchał świadków: R. T., M. S. oraz L. G.. Udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej, który wskazał, że w Sądzie Rejonowym w prowadzone jest postępowanie karne (sygn. Akt[...] ) przeciwko R. T. o czyn z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w związku ze sprzedażą w dniu [..] r. w sklepie przy ul. [...] w[...] , napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazywało, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Prokurator przesłał w załączeniu protokoły z dnia [...] r., z ww. sprawy karnej, dotyczące badania trzeźwości L. G. (wynik [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) oraz M. S. (wynik [...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] r. uznał, że R. T. jest sprawcą czynów w postaci sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym wbrew ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odpis sentencji tego wyroku znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , wydaną na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 104 § 1 K.p.a., Prezydent Miasta cofnął zezwolenia nr[...] , nr [...] oraz nr[...] , udzielone na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w punkcie zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] , prowadzonym przez R. K..

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci notatek funkcjonariuszy Policji, protokołów przesłuchania świadków, protokołów badania trzeźwości L. G. i M. S. oraz wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., że bezspornie R. T. w ww. punkcie sprzedaży, dokonała czynu zabronionego polegającego na sprzedaży napojów alkoholowych w postaci piwa "[...] nietrzeźwemu M. S. oraz wódki "[...] " nietrzeźwemu L. G.

W świetle powyższego, organ pierwszej instancji uznał, że zostały spełnione w sprawie przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, określone w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

R. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Przedmiotowej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie:

- art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji i nałożenie obowiązku bez istniejącej i upoważniającej do tego organ władzy publicznej podstawy prawnej i faktycznej,

- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym zwłaszcza przesłuchania wszystkich świadków zdarzenia i jego wszechstronnej analizy, co doprowadziło do nierzetelnych ustaleń faktycznych leżących u podłoża decyzji,

- naruszenie art. 79 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o miejscu i terminie przesłuchaniu świadka M. S.,

- naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez niewłaściwe zastosowanie, w tym obciążenie, wynikająca z tego przepisu, sankcją w stosunku do podmiotu, do którego nie zaistniały podstawy do cofnięcia zezwolenia, z uwagi na wadliwie dokonane ustalenia faktyczne oraz z uwagi na odniesienie ocenianej sytuacji m.in. do stanu nietrzeźwości nabywców.

Według strony, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uzasadnienie wydanej decyzji, wskazują, że organ pierwszej instancji skoncentrował się na ustaleniu stanu nietrzeźwości nabywców napojów alkoholowych, pomijając zupełnie kwestię zachowania się nabywców w momencie dokonania zakupów, jako zachowania w stanie nietrzeźwości. Zauważył, że ocena zachowania się nabywcy napoju alkoholowego jest jedynym instrumentem, jaki ma do dyspozycji przedsiębiorca, w celu ustalenia czy nabywca znajduje się w stanie nietrzeźwości. Według strony, prawidłowe wypełnienie w sprawie wymagania wynikającego z art. 77 § 1 K.p.a., wymagało przesłuchania w charakterze świadków: A. B., M. M. i M. P., którzy jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy mogli widzieć moment dokonania zakupu napojów alkoholowych. Strona wniosła o przesłuchanie ww. świadków. Również kwestia ustalenia stanu nietrzeźwości od chwili jego powstania, wynikająca ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wzbudza liczne zastrzeżenia odwołującego się. Pomiędzy chwilą opuszczenia sklepu przez L. G. i M. S. upłynął pewien okres czasu. Zeznania R. T. wskazują, że mogło to być około 10 minut. W celu ustalenia, czy L. G. i M. S. nie spożywali alkoholu w okresie pomiędzy dokonaniem zakupu w punkcie prowadzonym przez R. K., a chwilą zatrzymania przez Policję, odwołujący się wniósł o przesłuchanie świadków: Al. B., M. Wawrzyniaka oraz P. B.. Ponadto R. K. zakwestionował rzetelność badania trzeźwości świadków. Argumentował, że dokument badania L. G. nie wskazuje jaki był numer, świadectwo legalizacji i ważność użytego do badania alkometru. Podniósł, że wystąpiła rozbieżność w zeznaniach świadka co do ilości i rodzaju spożytego alkoholu, którą podał do protokołu w dniu zdarzenia, od tych, które podał do protokołu w sprawie administracyjnej. Zastrzeżenia dotyczyły również ilości alkoholu spożytego przez świadka M. S., jak również wątpliwości strony dotyczyły czasów badania tej osoby, które zostały odnotowane w protokole badania trzeźwości. Dodatkowo odwołujący się podniósł, że w przekonaniu R. T. jeden z kupujących miał wadę wymowy, czego nie poddano weryfikacji w trakcie postępowania. Zdaniem odwołującego się, konieczne jest ponowne przesłuchanie obu świadków, tym bardziej że o przesłuchaniu M. S. organ nie poinformował strony. Kwestią przesądzającą, nie może być nadto wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. (sygn. Akt[...] ), gdyż – według odwołującego się – nie wiąże on organu administracji publicznej, albowiem nie są znane dowody, które doprowadziły do jego wydania, a

R. K. w tym postępowaniu nie uczestniczył.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

W treści uzasadnienia tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika obowiązek cofnięcia wydanego przez organ zezwolenia na sprzedaż alkoholu, w przypadku stwierdzenia, że doszło do naruszenia zasad sprzedaży określonej w wymienionej ustawie, w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw.

W ocenie Kolegium, w stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, że w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez R. K. doszło do sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym. Za taką konstatacją przemawiają, według organu odwoławczego, ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego. Organ powołał dowody w postaci notatek starszego sierżanta M. M, w której napisał, że "R. T. sprzedała butelkę wódki mężczyźnie, którego wygląd i zachowanie wskazywało na to, że jest nietrzeźwy". Natomiast posterunkowy M. P. w swej notatce z dnia [...]m r. napisał: "przez szybę sklepową zauważyłem, jak nietrzeźwy mężczyzna który miał widoczne problemy z zachowaniem równowagi odchodzi od kasy. (...), mężczyzna oświadczył, że przed chwilą kupił piwo marki "[...]". Świadkiem zdarzenia była A. B. – Przewodnicząca Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Zakup alkoholu potwierdzili M. S. i L. G., a fakt ich nietrzeźwości potwierdzał protokół użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego z dnia [...] r. Organ odwoławczy podniósł również, że fakt sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym przez R. T., sprzedawcę w sklepie przy ul. [...] w[...] , potwierdził Sąd Rejonowy w [...] z dnia [...] r. Sąd podejmując to rozstrzygnięcie nie miał wątpliwości, iż czyn, o który oskarżono R. T. został popełniony. Według organu odwoławczego, powyższy fakt przesądzał, w sposób oczywisty o spełnieniu przesłanek zawartych w art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i obligował organ do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w nich wymienionych.

Z powyższych względów, Kolegium uznało, że argumentacja odwołującego się nie zasługuje na uwzględnienie, w tym także bezzasadny był zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. Organ ten uznał, że znajdujący się w aktach wyrok sprawy karnej potwierdza stan faktyczny zdarzenia, bezprzedmiotowym czyniąc podejmowanie czynności przez organy administracji publicznej, a których konieczność przeprowadzenia podnosi odwołujący.

R. K., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. W. S wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący zarzucił wydanej decyzji:

- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego wyjaśnienia, polegające na zaniechaniu prawidłowych ustaleń faktycznych stanu, który mógł leżeć u podłoża decyzji,

- naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków

- naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w tym obciążenie wynikającą z tego przepisu sankcją podmiotu w stosunku, do którego nie zaistniały podstawy do cofnięcia zezwolenia, z uwagi na wadliwie dokonane ustalenia faktyczne oraz z uwagi na odniesienie ocenianej sytuacji m.in. do stanu nietrzeźwości nabywców w miejsce zachowania wskazującego na stan nietrzeźwości.

Odnosząc się do motywów decyzji organu odwoławczego, R. K. podniósł, że w dalszym ciągu nie ma całkowicie przekonujących dowodów na to, że w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego doszło do sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym. Argumenty skarżącego wskazują na możliwość spożycia alkoholu poza miejscem sprzedaży przez L. G. i M. S. zaraz po sprzedaniu im alkoholu i zmierzające do wykazania tej okoliczności wnioski dowodowe skarżącego zostały w zasadzie bez komentarza przez organ odwoławczy pominięte. Z samą chwilą sprzedaży alkoholu, skarżący sformułował kolejny zarzut związany z kierunkiem postępowania i ustaleń dokonanych przez organy. Wskazał, że nie jest naruszeniem ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż alkoholu osobie, której zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekracza wskaźnik nietrzeźwości, jeżeli nie zachowuje się ona jak osoba nietrzeźwa. Zdaniem skarżącego, nie jest też naruszeniem ww. ustawy, sprzedaż alkoholu osobie, która zaraz po jego nabyciu poza miejscem sprzedaży spożywa alkohol z nieznanego źródła.

Według skarżącego, notatki policjantów nie są wiarygodne z wskazanego w odwołaniu powodu, związanego z czasem przybycia patrolu na interwencję bezpośredniego świadka A.B.. Skarżący uważa, iż niezależnie od powyższego, nie da się przyjąć, że sprawa w aspekcie zachowania się L. G. i M. S. została dostatecznie wyjaśniona w sytuacji, gdy nie został przesłuchany najważniejszy świadek, tj. zgłaszająca potrzebę interwencji A. B., jak również nie zostali przesłuchani sami autorzy notatek.

Skarżący podniósł, że nie da się pogodzić z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., decyzji opartej w zasadzie na materiale, w którym skarżący nie brał udziału i którego w istocie nie zna. Według strony, nie można również zaakceptować sytuacji, w której osoba niebędąca stroną, która z sobie tylko znanych przyczyn, niewykluczone, że nawet dla tzw. "świętego spokoju" przyznaje się do popełnienia określonych czynów, a skarżący nie mając o tym wiedzy, ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ustalenia, ma ponosić konsekwencje takiego przebiegu zdarzeń. Kolegium również bez jakiegokolwiek komentarza pozostawiło kwestię rzetelności badania M. S. i L. G. na zawartość alkoholu, jak i ich wypowiedzi na okoliczność ilości i rodzaju spożywanego alkoholu.

Zdaniem R. K., organ pierwszej instancji oparł się na wynikach postępowania karnego, a własne postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób wybiórczy i niepełny w istocie pozorując zamiar wyjaśnienia sprawy, a Kolegium przyjęło takie postępowanie jako prawidłowe.

W odpowiedzi na powyższą skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne, a zatem brak było podstaw do jej uwzględnienia.

Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.).

Z przepisu tego wynika, że określone w art. 18 ust. 1 ustawy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a w szczególności, między innymi, w przypadku sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym.

Z przedstawionego przez organ w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu [...]m r. w sklepie "[...] " w [...] e przy ul. [...] ekspedientka R. T. dokonała sprzedaży piwa "[...] " nietrzeźwemu M. S. oraz wódki "[...] " nietrzeźwemu L. G..

Pełnomocnik skarżącego beneficjenta zezwoleń- właściciela sklepu "[...] w [...] R. K. zakwestionował w skardze zarówno niewłaściwie zastosowaną przez organ materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji ( art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w związku z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości [... ] jak i ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności odnoszące się do przyjęcia za udowodniony fakt sprzedaży alkoholu nietrzeźwym L. G. i M. S., w sytuacji możliwości spożycia alkoholu przez te osoby poza miejscem sprzedaży zaraz po sprzedaży im alkoholu.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe było wystarczające do dokonania wyczerpujących ustaleń w sferze faktów.

Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia co do sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym wynikają z bezpośrednich przesłuchań świadków prowadzonych w postępowaniu przed organem I instancji: R. T., L. G. i M. S. oraz materiału dowodowego zebranego przez organy Policji ( protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia [...] r., notatki urzędowe policjantów: post. M. P. i st. sierż. M. M.). Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika zakaz dowodowy, który nie pozwalałby organowi administracji publicznej korzystać z materiału dowodowego pozyskanego przez organy ścigania. Przeciwnie, zgodnie z art. 75 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Tak więc nie ma przeciwwskazań ustawowych do posłużenia się w postępowaniu administracyjnym materiałami zgromadzonymi przez Policję, w tym notatkami służbowymi sporządzonymi przez policjantów obecnych na miejscu zdarzenia bez konieczności dodatkowego przesłuchiwania jej autorów.

Zdaniem Sądu, wobec zgromadzenia przez organ materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia rozstrzygnięcia, zbędne było przesłuchiwanie A. B. na okoliczność sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym. Kolegium miało obowiązek odniesienia się w decyzji do składanych w odwołaniu przez stronę wniosków dowodowych oraz do przyczyny pominięcia ich przy rozpoznawaniu sprawy, jednakże wobec wyczerpującego wyjaśnienia w postępowaniu dowodowym istoty sprawy- sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wpływu na rozstrzygniecie Kolegium wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt [..] warunkowo umarzającego postępowanie karne wobec R. T. oskarżonej na podstawie art. 43 ust. 1 w związku z art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości [...], zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Nie można zapominać o tym, że odpowiedzialność karna sprzedawcy za przestępstwo polegające na sprzedaży napoju alkoholowego osobie nietrzeźwej (art. 43 ust. 1 ustawy), wymaga udowodnienia winy sprawcy. Skoro Sąd Rejonowy w Szczecinie warunkowo umorzył postępowanie, to warunkiem wydania takiego orzeczenia było przedstawienie takich dowodów, że wina oskarżonej nie budzi wątpliwości oraz, że doszło w sklepie "[..] " w [...] do sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym.

Z kolei odpowiedzialność administracyjna osoby prowadzącej zakład handlowy za sprzedaż w sklepie napojów alkoholowych z naruszeniem przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi kształtuje się niezależnie od winy sprzedawcy oraz jego własnej za brak nadzoru i istnieje wówczas, gdy ujawniony zostanie fakt sprzedaży niezgodnie z przepisami tej ustawy. Jest to bowiem odpowiedzialność zobiektywizowana, niezależna od winy, jej rodzaju i stopnia.

Jak już wyżej Sąd stwierdził, z zebranego w sprawie materiału dowodowego, niezależnie od wyroku Sądu Rejonowego w [..] dotyczącego R. T., w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości wynika, że w dniu [...] r. w sklepie należącym do skarżącego doszło do ujawnienia naruszenia ustawy o wychowaniu w trzeźwości[...] poprzez sprzedaż alkoholu osobom nietrzeźwym, co przyznali przesłuchiwani w sprawie świadkowie. Twierdzenie skarżącego, że do spożycia alkoholu i wprawienia się w stan nietrzeźwości przez L. G. oraz M. S. doszło po sprzedaży alkoholu, poza sklepem jest – w świetle ustaleń organów- nieprawdopodobne jak i ze względu na brak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie – pozbawione wiarygodności. Skoro sami spożywający alkohol przyznali, że już przed zakupem piwa i wódki w sklepie skarżącego spożywali alkohol w dużych ilościach, a ekspedientka oświadczyła, że nie zwróciła uwagi na trzeźwość osób kupujących alkohol, bowiem była skupiona na zapobieżeniu kolejnym kradzieżom, które często miały miejsce w sklepie, to nie można uznać, zarzutu sprzedaży alkoholu nietrzeźwym za niedostatecznie udowodniony i wymagający przeprowadzenia dodatkowych dowodów w tym zakresie.

Z powyższych względów Sąd uznał za chybiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7 i 77 K.p.a.

Nawiązując do zarzutu skargi związanego z kierunkiem postępowania i ustaleniami prowadzonymi przez organy administracji Sąd stwierdza, że zarzut ten sformułowany został w sposób, w którym trudno stwierdzić, co skarżący w istocie miał na myśli dokonując interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zakresie obowiązywania tego przepisu.

Nie można zgodzić się również z zarzutem skarżącego, że decyzja została wydana na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, w którym skarżący nie brał udziału. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący, a następnie jego pełnomocnik, byli przez organy obu instancji zawiadamiani o wszystkich czynnościach postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów ( art. 10 K.p.a.), jednakże z uprawnień tych nie skorzystali. W tej sytuacji, formułowanie dopiero na etapie skargi zarzutów co do jakości i zakresu postępowania dowodowego uznać należy nie tylko za spóźnione ale przede wszystkim niezasadne.

Reasumując, Sąd stwierdził, że organy uzasadniły motywy rozstrzygnięcia odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Zarówno ustalenia faktyczne jak i dokonana przez organy subsumcja norm prawa do tych ustaleń odpowiadają prawu i nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów.

Podkreślenia również wymaga, że nieprzestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie jest jedyną przesłanką hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy i tylko jej wystąpienie skutkuje obowiązkiem zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. To na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych ciąży obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie miał miejsca przypadek złamania ustawowych zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Przedsiębiorca ponosi zatem ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zgodzie z wymogami określonymi w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.