Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1019/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2 i 3, art. 29 ust. 1 pkt 2c
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 136
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 roku sprawy ze skargi J. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej Kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 290, ze zm., dalej ustawa Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej PINB) z dnia [...] 2016r. nr [...], sygn. [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny wiaty gospodarczej na działce nr [...] w m. [...] oraz zobowiązującej inwestora [...] J. A. do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym, ustalonym w oparciu o uzasadnienie wyroku tut sądu z dnia 26 marca 2015r. ( sygn. II S.A./Po 1377/14), uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych dołączonych do sprawy:

Pracownicy PINB w W. w dniu 5 maja 2010r. przeprowadzili kontrolę budynku gospodarczego i wiaty w miejscowości [...] ul. [...], dz. nr [...]. Podczas kontroli organ I instancji ustalił, iż wybudowano część obiektu - wiatę od strony istniejącej stodoły oraz pomieszczenie na maszyny rolnicze. Nie wykonano wiaty z drugiej strony co spowodowało uznanie, że obiekt budowany jest niezgodny z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...] 1994r., sygn. [...] wydanym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. dla inwestora [...] M. A.. Ze wskazanej powyżej decyzji o pozwoleniu na budowę z 1994r. wynikała zgoda na posadowienie budynku gospodarczego o powierzchni 72,4 m2 z dwoma przylegającymi do niego z dwóch stron wiatami o powierzchni 37,98 m2 i o pow. 31,49 m2. W miejscu gdzie miały być posadowione w/w budowle inwestor zbudował budynek gospodarczy o łącznej powierzchni 83,3 m2 przedzielony jedną wiatą o powierzchni 57,7 m2. Organ ustalił również, że obiekt jest użytkowany bez wymaganego zgłoszenia lub bez decyzji pozwolenia na użytkowanie (dotyczy części obiektu) t. j. z naruszeniem art. 54 i 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Ustalono, że po śmierci Z. A. inwestorem jest J. A.. Decyzją z dnia [...] 2010r. po uprzednim wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych PINB nałożył na inwestora [...] J. A. zam. przy ul. [...] w [...] obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, budynku gospodarczego- wiaty na maszyny rolnicze, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie dla wykonania obowiązku 90 dni od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji. Po uchyleniu tej decyzji przez organ II instancji PINB 17 sierpnia 2010r. przeprowadził czynności kontrole w przedmiotowej nieruchomości stwierdzając m.in., że "stan budowy od poprzedniej kontroli przeprowadzonej w dniu 5 maja 2010r. nie zmienił się". Wobec powyższego organ powiatowy decyzją nr [...] z dnia [...] 2010r., sygn. [...](2), nałożył na inwestora - [...] J. A. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, budynku gospodarczego - wiaty na maszyny rolnicze. Decyzja ta została uchylona przez WWINB.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r., sygn. [...](2) organ I instancji wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego - wiaty na maszyny rolnicze. Następnie PINB w W. decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r., sygn. [...] (2) nałożył na inwestora [...] J. A. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, budynku gospodarczego- wiaty na maszyny rolnicze, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie dla wykonania obowiązku 90 dni od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została decyzją z [...] marca 2011r. utrzymana w mocy przez organ II instancji. Skarga na decyzję WWINB z [...] marca 2011r. została wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2011r. ( sygn. II SA/Po 324/11) oddalona.

W dniu 26 maja 2011r. [...] J. A. przedłożył w siedzibie organu I instancji projekt budowlany zamienny. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r., sygn. [...] organ powiatowy zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny budynku warsztatu samochodowego z wiatą oraz zobowiązał inwestora [...] J. A. do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu. Decyzja ta została uchylona przez WWINB, który wskazał, że należy ustalić prawidłową powierzchnię zabudowy przedmiotowego budynku oraz organ I instancji winien poddać kontroli przedłożony projekt budowlany zamienny.

W dniu 16 września 2011r. inwestor przedłożył w siedzibie organu I instancji 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r., sygn. [...] organ powiatowy zatwierdził przedłożony przez inwestora w dniu 16 września 2011r. projekt budowlany zamienny budynku warsztatu samochodowego z wiatą oraz zobowiązał inwestora [...] J. A. do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012r. (sygn. II SA/Po 171/12) uchylił decyzje organu I i II instancji. W międzyczasie PINB decyzją nr [...] z dnia [...] 2012r. sygn. [...] udzielił [...] i J. A. pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu samochodowego z wiatą na działce nr [...] w miejscowości K..

We wskazanym wyżej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012r. ( II SA/Po 171/12 sąd wskazał, że z decyzji PINB wynikała zgoda na posadowienie budynku gospodarczego o powierzchni 72,4 m˛ z przylegającymi do niego z dwóch stron wiatami o powierzchni 37,98 m˛ i 31,49 m˛. W miejscu, gdzie miały być posadowione wymienione budowle, inwestor zbudował budynek gospodarczy o łącznej powierzchni 83,3 m˛ przedzielony jedną wiatą o powierzchni 57,7m˛ (część graficzna przedłożonego projektu zamiennego). Zdaniem WSA, decyzja PINB z [...] 2011 r. zobowiązywała inwestora do przedłożenia projektu zamiennego, który obejmowałby wszystkie odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją PINB, a więc projekt zamienny powinien obejmować całość, a nie część budynku gospodarczego. Zarówno pomieszczenie gospodarcze oznaczone w projekcie zamiennym autorstwa J. S. jako nr [...] oraz to oznaczone jako nr [...] zostały pobudowane niezgodnie z pierwotnym projektem. Projekt zamienny winien też obejmować wiatę, jako również pobudowaną niezgodnie z pierwotnym projektem. WSA z urzędu zauważył, że przedłożony przez inwestora projekt zamienny autorstwa J. S., zatwierdzony przez organy nadzoru budowlanego, dotyczył wykonania robót związanych ze zmianą sposobu użytkowania wyłącznie części murowanej budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy, oznaczonej w części graficznej jako nr [...]. Projektant już w tytule tego projektu przewidział, że dotyczy on wyłącznie obiektu: warsztatu samochodowego, uznając pomieszczenie gospodarcze (nr [...]) i wiatę (nr [...]) jako pomieszczenia "już istniejące". W części graficznej projektu zawarte zostały dodatkowo plany: nie tylko części murowanej budynku gospodarczego oznaczonej nr [...], ale także wiaty (rys. nr [...]) z zaznaczeniem, że również wiata stanowi warsztat samochodowy; oraz pomieszczenia gospodarczego nr [...]. Tymczasem decyzją PINB z [...] 2011 r. zatwierdzono projekt budowlany zamienny "budynku warsztatu samochodowego wraz z wiatą", wskazując w uzasadnieniu, że "podnoszona przez skarżącą sprawa powierzchni warsztatu nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji przedstawionej. Według dokumentacji do napraw przeznaczony jest warsztat, który wraz z częścią socjalną nie przekracza powierzchni 84 m2 (zgodnie z decyzją lokalizacyjną z [...]2010r. nr [...])." Dalej WSA wskazał, że PINB nie może przyjąć, iż wiata nieprzystosowana do prowadzenia warsztatu (brak ścian, brak ogrzewania) może służyć jako warsztat. Tymczasem z legendy zawartej na rysunku nr [...] wynika, iż projektant w sposób jednoznaczny przewidział, że wiata stanowi warsztat samochodowy. Tym samym, w ocenie WSA, w sprawie pojawiła się sprzeczność pomiędzy częścią opisową projektu zamiennego autorstwa J. S., a decyzją organu I instancji – z projektu wynika, iż dotyczy on części budynku o pow. 84 m˛ (warsztatu murowanego), a decyzja PINB z [...] 2011 r. dotyczyła budynku o pow. 156,6 m˛ (warsztatu murowanego wraz z wiatą). W konkluzji WSA nakazał organowi I instancji wyjaśnienie, czy projekt zamienny przedłożony przez inwestora dotyczy całości inwestycji i czy zgodnie z decyzją PINB z [...] 2011 r. "uwzględnia wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych" w stosunku do projektu pierwotnego. Jeżeli zdaniem organu projekt zamienny obejmuje zmiany dotyczące również istniejącej wiaty, koniecznym jest także jednoznaczne rozstrzygnięcie – już na tym etapie postępowania - przeznaczenia wiaty w projekcie zamiennym. Albowiem projektant – wbrew stanowisku organów orzekających w toku postępowania administracyjnego – zakwalifikował wiatę jako "warsztat samochodowy".

6 września 2012r. B. i J. A. przedłożyli do PINB w W. 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego zamiennego. PINB decyzją z dnia 27 września 2012r. zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym oraz zobowiązał inwestora J. A. do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. W uzasadnieniu decyzji PINB podał, że do poprawionego projektu przedłożonego 6 września 2012r. załączono oświadczenie projektanta o uwzględnieniu wszystkich wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 171/12. Poprawiony projekt obejmuje całość budynku tj. pomieszczenie warsztatowe z wiatą i pomieszczenie gospodarcze. Projektant dokonał też korekty tytułu projektu zamiennego – z: "warsztat samochodowy zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczego" na: "warsztat samochodowy z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym". Część graficzna zawiera plany wszystkich pomieszczeń, a w poprawionej dokumentacji projektant zawarł oświadczenie inwestora, że wiata i pomieszczenie gospodarcze nie będą wykorzystywane na potrzeby warsztatu. Organ wyjaśnił również, że na etapie zatwierdzenia projektu organ nie może stwierdzić, czy inwestor będzie wykorzystywał pomieszczania w inny sposób, niż zapewnił w swoim oświadczeniu. Stąd PINB uznał, że jako warsztat samochody będzie służyć tylko pomieszczenie warsztatowe (poz. 1 na rysunku nr [...]), a wiata i pomieszczenie gospodarcze – nie. Decyzja ta została utrzymana przez WWINB a następnie obie decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013r. (II SA/Po 123/13). W uzasadnieniu WSA podkreślił, że w sprawie dwukrotnie orzekał już WSA w Poznaniu, a więc znajduje zastosowanie przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dalej WSA wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny, który w ocenie WSA w Poznaniu wyrażonej w poprzednim wyroku (z 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 171/12) był wadliwy, dlatego wówczas WSA nakazał organom nadzoru budowlanego wyjaśnienie, czy ów projekt zamienny dotyczy całości inwestycji i czy uwzględnia wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w stosunku do projektu pierwotnego, a także nakazał jednoznaczne rozstrzygnięcie przeznaczenia wiaty w projekcie zamiennym, gdyż projektant zakwalifikował przedmiotową wiatę, w której wykonany został kanał, jako warsztat samochodowy. Dalej w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13 wskazano, że inwestor przedłożył poprawiony projekt zamienny obejmujący całość budynku, tj. pomieszczenie warsztatowe z wiatą i pomieszczenie gospodarcze. W poprawionej dokumentacji projektant zawarł oświadczenie inwestora, że wiata i pomieszczenie gospodarcze usytuowane przy warsztacie samochodowym nie będą wykorzystywane na potrzeby warsztatu samochodowego. Organy administracji, opierając się na powyższym projekcie oraz oświadczeniu inwestorów, uznały, że inwestycja spełnia przesłanki umożliwiające jej zalegalizowane w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud., a w konsekwencji wydały zaskarżoną decyzję. Jednakże, zdaniem WSA wyrażonym w wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13, powyższe stanowisko organów było błędne. Organy nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego nie są bowiem uprawnione do opierania swoich rozstrzygnięć na oświadczeniach stron postępowania, w tym inwestora. Zakres postępowania legalizacyjnego określony w ustawie Prawo budowlane wyklucza możliwość oparcia rozstrzygnięcia na oświadczeniach dotyczących przeznaczenia danego obiektu. Organy nie mogą dawać (lub nie dawać) wiary pisemnym oświadczeniom inwestora, lecz zobowiązane są do dokonania oceny, czy projekt budowlany zamienny, przedłożony w wyniku nałożenia obowiązku, o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 3 pr.bud., spełnia warunki określone w art. 35 pr.bud., a więc czy może zostać uznany za dokument spełniający wymagania określone przepisami prawa. Ustawa w żadnym z tych przepisów nie nakłada obowiązku uzyskania oświadczenia inwestora odnośnie do planowanego przeznaczenia inwestycji, nakazując jedynie wyjaśnienie, czy dany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące w szczególności zagospodarowania przestrzennego oraz jest zgodny z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Wskazując na powyższe WSA – powołując się na poprzedni wyrok o sygn. akt II SA/Po 171/12 – podkreślił, że rolą organów prowadzących postępowanie było samodzielne rozstrzygnięcie, jaki jest charakter prawny spornej wiaty. WSA podkreślił, że samodzielność ustaleń musi przy tym być rozumiana jako konieczność dokonania oceny na podstawie zgromadzonych środków dowodowych oraz obowiązujących przepisów prawa, a więc bez odwoływania się do oświadczeń inwestora. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało, w pierwszej kolejności, rozważenia, jaki jest charakter wiaty z kanałem do naprawy w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych. W toku postępowania administracyjnego zaniechano jednakże dokonania takich ustaleń, odwołując się jedynie do stanowiska inwestora. WSA wyjaśnił też, że określenie charakteru prawnego spornej wiaty z kanałem ma podstawowe znaczenie. Zgodnie z art. 3 pkt 3 pr.bud. budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Do katalogu budowli zalicza się również wiatę. W przypadku analizowanej sprawy wzniesiono wiatę, która dodatkowo została wyposażona w urządzenie techniczne – kanał samochodowy – i już to samo urządzenie samodzielnie powinno być przedmiotem oceny organu co do kwalifikacji z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności definicji obiektu budowlanego. Budowa wiaty (zwłaszcza wiaty z kanałem samochodowym – a więc obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b pr.bud.), a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, stanowią roboty budowlane (art. 3 pkt 7 pr.bud.). WSA dalej wskazał, że zakwalifikowanie wiaty wraz z kanałem samochodowym jako budowli wiązałoby się z koniecznością nie tylko ustalenia, czy zgodna jest ona z przepisami prawa budowlanego, lecz również z koniecznością oceny, czy spełnia ona wymogi określone przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p."), a więc, czy jest ona zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud.). W świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. WSA zaznaczył też, że brak samodzielnego rozważenia przez organy nadzoru budowlanego charakteru spornej wiaty wraz z kanałem samochodowym powoduje, że niemożliwym jest dokonanie oceny prawidłowości przedstawionego projektu budowlanego zamiennego, w szczególności pod kątem spełnienia przez niego warunków dotyczących poszanowania zasad zagospodarowania przestrzennego. Przesądza to również o niewykonaniu wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Po 171/12. WSA w konkluzji uzasadnienia swego wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13 stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do dokonania samodzielnej oceny charakteru prawnego spornej wiaty, a w konsekwencji jej zgodności z przepisami prawa budowlanego i przepisami regulującymi gospodarkę przestrzenną.

Ponownie rozpatrując sprawę PINB w W. decyzją z dnia [...] 2013r. sygn. [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym oraz zobowiązał inwestora J. A. do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Organ I instancji doszedł do wniosku, że wykonany w wiacie kanał nie jest kanałem samochodowym naprawczym, jak kanał zlokalizowany w warsztacie (pom. nr [...]), który został wyposażony we wnęki na narzędzia i nawiew. Kanał w wiacie nie jest przystosowany do napraw i po przykryciu (jak zaznaczono na projekcie) nie będzie utrudniał wykorzystywania wiaty jako pomieszczenia do przechowywania sprzętu, narzędzi ogrodniczych i gospodarstwa domowego. Organ stwierdził wreszcie, że wykonana wiata, pomimo istniejącego kanału, może pełnić rolę przypisaną wiacie, tj. może służyć jako miejsce przechowywania narzędzi i sprzętu wykorzystanego w ogrodnictwie i gospodarstwie domowym. Na tej podstawie PINB stwierdził, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 1–4 pr.bud. i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie szczególnego zakresu i formy projektu budowlanego. Jest też zgodny z decyzją WZ. WWINB decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. uchylił w całości w/w decyzję PINB w W. i zatwierdził [...] i J. A. projekt budowlany zamienny warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym na nieruchomości nr [...] w miejscowości [...] ul. [...], autorstwa J. S. (posiadającego wymagane uprawnienia budowlane) z września 2012r. oraz zobowiązał ich do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Ta decyzja WWINB została uchylona wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2014r. (II SA/Po 188/14).

WSA w uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślił, że po czterech kolejnych wyrokach WSA w Poznaniu (o sygn. akt: II SA/Po 324/11, II SA/Po 525/11, II SA/Po 171/12 oraz II SA/Po 123/13) węzłowe zagadnienia postępowania w rozpoznawanej sprawie zostały w dużej mierze rozstrzygnięte. Wyroki wydane w sprawie wiążą bowiem organy orzekające, jak i sąd administracyjny (art. 153 p.p.s.a.).

Przedmiotem zatwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego jest obecnie projekt budowlany zamienny dla obiektu budowlanego (pierwotne – "budynku gospodarczego z wiatą na maszyny rolnicze"), na który Kierownik Urzędu Rejonowego w W. udzielił pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że budynek ten został wybudowany niezgodnie z pierwotnie zatwierdzonym projektem i zachodziła podstawa do prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Konieczność nałożenia obowiązku z tego przepisu (wykonania, sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych) została potwierdzona w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Po 324/11. Jednocześnie bezspornie ziściła się przesłanka z art. 36a ust. 2 pr.bud. do uchylenia dotychczasowego pozwolenia na budowę. Decyzja ta została uchylona decyzją Starosty [...] w [...] z [...] 2011 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2011 r. Trafność tych rozstrzygnięć została potwierdzona prawomocnym wyrokiem z 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Po 525/11.

Dalej WSA stwierdził, że obecnie obowiązkiem organów nadzoru budowlanego była ocena zgodności z prawem (w dzisiejszych uwarunkowaniach) inwestycji na działce nr [...] w kształcie przedstawionym w złożonym przez inwestora projekcie budowlanym zamiennym, który powinien spełniać wymagania właściwe dla standardowego projektu budowlanego określone m.in. w art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. – co zostało już podkreślone w wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13. W ocenie WSA nie budzi wątpliwości prawidłowość wyboru przez organy nadzoru budowlanego trybu postępowania naprawczego (art. 50 i art. 51 pr.bud. – zob. wyrok o sygn. akt II SA/Po 324/11), a także fakt, że nie narusza prawa, w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt budowlany autorstwa J. S. w zakresie, w jakim dotyczy on części legalizowanego obiektu określonej jako warsztat. W tej ostatniej kwestii WSA powołał się na wyrok o sygn. akt II SA/Po 171/12, w którym wyraźnie wskazano, że łączna powierzchnia hali warsztatowej i pomieszczenia gospodarczego nie przekracza 84 m2, a zatem inwestor nie naruszył w tym zakresie postanowień zawartych w Decyzji WZ.

W świetle powyższego spornym w sprawie pozostało jedynie – jak stwierdził dalej WSA w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Po 188/14 – zagadnienie kwalifikacji oraz zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym legalizowanego obiektu w zakresie obejmującym zrealizowaną na działce nr [...] wiatę, na co zwrócono już uwagę w wyroku II SA/Po 123/13. WSA wyjaśnił, że wskazania zawarte w tym ostatnim wyroku należy odczytywać w ten sposób, że zobowiązano w nim organy nadzoru budowlanego do samodzielnej oceny charakteru obiektu budowlanego objętego postępowaniem naprawczym w tej części, w jakiej stanowi on wiatę z kanałem naprawczym, oraz do zweryfikowania jej zgodności z prawem w zakresie objętym art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. WSA zaznaczył, że jakkolwiek w zaskarżonych decyzjach zawarto rozważania dotyczące charakteru spornej wiaty, to jednak dokonano nieprawidłowej oceny co do jej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dalej WSA zwrócił uwagę, że WWINB powołał się w swej decyzji na "postanowienie Burmistrza W." z 31 maja 1994 r., [...], traktując je jako rozstrzygnięcie o mocy zrównanej z decyzją o warunkach zabudowy. Jednakże, zdaniem WSA, odniesienie zatwierdzanego projektu budowlanego zamiennego do powołanego wyżej pisma Burmistrza W., nazwanego przez organ "postanowieniem" jest chybione, gdyż pismo to nie jest ani postanowieniem, ani decyzją, a tym bardziej decyzją, którą można porównywać w skutkach do decyzji o warunkach zabudowy. W tym kontekście WSA wyjaśnił, że w dacie sporządzenia tego pisma proces lokalizacji inwestycji regulowała jeszcze ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej w skrócie: "pr.bud.1974") oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.; dalej w skrócie: "r.n.u.b."). W świetle zawartych tam przepisów zagadnienia urbanistyczne rozstrzygało się w stosownym trybie zatwierdzenia planu realizacyjnego, prowadzonym osobno albo w ramach postępowania o pozwolenie na budowę (zob. zwłaszcza art. 21 ust. 3 i art. 29 ust. 2 pr.bud.1974 oraz § 45 r.n.u.b.). Na podstawie pr.bud.1974 zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych projektów dokonywał właściwy terenowo urząd rejonowy (art. 21 ust. 3 pr.bud.1974). Organy gminy, w tym burmistrz, nie miały podstaw prawnych do wydawania władczych aktów administracyjnych dotyczących lokalizacji inwestycji. Co prawda, w stanie prawnym obowiązującym do końca 1994 r. w praktyce wydawano pisma potocznie zwane "opiniami lokalizacyjnymi", stanowiły one jednak jedynie "czynność materialno-techniczną służącą poinformowaniu o postanowieniach planu zagospodarowania przestrzennego" nie mającą charakteru decyzji. Przesądził to jednoznacznie Sąd Najwyższy w postanowieniu z 8 maja 1992 r., III ARN 21/92, (zob. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie: "CBOSA").

Wskazując na powyższe WSA stwierdził, że organy nadzoru budowlanego nie wypełniły wskazań zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13, gdyż nie zbadały zgodności spornej wiaty z rozstrzygnięciami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, na które wskazywano w tym wyroku. Ustalenie, że projekt jest zgodny z pismem z 31 maja 1994 r., [...] jest natomiast bez znaczenia prawnego, gdyż pismo to nie ma waloru rozstrzygnięcia lokalizacyjnego.

Dalej WSA dodał, że inwestycja na działce nr [...] była pierwotnie realizowana na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o pr.bud.1974. Za konieczne WSA uznał zatem rozważenie, czy istnieje w obrocie jakiekolwiek inne rozstrzygnięcie, które lokalizowałoby sporną inwestycję. W tym kontekście WSA wskazał, że w okresie obowiązywania ww. ustawy "promesą" z zakresu zagospodarowania przestrzennego poprzedzającą wydanie pozwolenia na budowę – w pewnym sensie odpowiadającą dzisiejszej decyzji o warunkach zabudowy – była decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji lub decyzja o zatwierdzeniu planu zagospodarowania działki (w przypadku budownictwa osób fizycznych). Zgodnie z § 45 r.n.u.b. inwestor mógł wystąpić do właściwego organu przed udzieleniem pozwolenia na budowę o rozstrzygnięcie podstawowych problemów urbanistycznych i architektonicznych w drodze oddzielnej decyzji. Jednakże wystąpienie o tego rodzaju decyzję było fakultatywne. Inwestor mógł bowiem ubiegać się o rozstrzygnięcie zagadnień urbanistycznych i architektonicznych wprost w samym pozwoleniu na budowę (§ 46 ust. 1 pkt 1 r.n.u.b.), a wówczas nie wydawano w tym względzie odrębnej decyzji (stanowił o tym wprost art. 29 ust. 2 pr.bud.1974).

W nawiązaniu do tych uwag WSA stwierdził, że z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż plan realizacyjny, a ściślej ujmując plan zagospodarowania działki budowlanej (co do kwestii terminologii – zob. definicję z § 2 pkt 4 r.n.u.b.), zatwierdzono na wniosek M. A. w decyzji PINB. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła jednak sytuacja nietypowa: uchylając, decyzją z [...] 2011 r., decyzję PINB Starosta [...] w W. uchylił również rozstrzygnięcie dotyczące zagadnień urbanistycznych i architektonicznych, które zgodnie z Prawem budowlanym z 1974 r. było integralnym elementem tej decyzji.

Mając to wszystko na uwadze WSA stwierdził, że zagadnienie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wiaty na działce nr [...] pozostaje nadal zagadnieniem otwartym i nienależycie rozważonym przez organy nadzoru budowlanego. Wobec utraty mocy rozstrzygnięcia dotyczącego zagadnień urbanistycznych i architektonicznych zawartego w uchylonym pozwoleniu na budowę z [...] 1994 r., obecnie badanie projektu zamiennego w części wiaty pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. wymaga jego weryfikacji przez pryzmat obecnie obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Weryfikacji tej organy nadzoru budowlanego nie dokonały. Ocena tej części obiektu (wiaty o powierzchni 57 m˛) przez pryzmat "opinii lokalizacyjnej", a więc pisma Burmistrza W. z 31 maja 1994 r., [...], nie ma znaczenia prawnego.

W konkluzji WSA stwierdził, że zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 153 p.p.s.a. przejawiające się w braku wykonania wskazań wyroku o sygn. akt II SA/Po 123/13 w zakresie weryfikacji projektu w części obejmującej wiatę na działce nr [...] z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud.). Podkreślił, że w ww. wyroku jednoznacznie wskazano, iż zakwalifikowanie wiaty wraz z kanałem samochodowym jako budowli wiązałoby z koniecznością nie tylko ustalenia, czy zgodna jest ona z przepisami prawa budowlanego, lecz również z koniecznością oceny, czy spełnia ona wymogi określone przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc, czy jest ona zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud.).

W następstwie ww. wyroku o sygn. akt II SA/Po 188/14, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po ponownym rozpoznaniu odwołania M. K. z 14 października 2013 r. – decyzją z [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektowa Nadzoru Budowlanego z [...] 2013 r. nr [...] w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 26 marca 2015r. (sygn. II SA/Po 1377/14) WSA w Poznaniu oddalił skargę na w/w decyzje WWINB.

W uzasadnieniu Sąd podał, że biorąc pod uwagę wydane w sprawie wyroki z uwzględnieniem art. 170 i 153 p.p.s.a spornym w sprawie pozostało jedynie zagadnienie kwalifikacji oraz zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym legalizowanego obiektu w zakresie obejmującym zrealizowaną na działce nr [...] wiatę. Zagadnieniem otwartym pozostała zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wiaty na działce nr [...] . Oceniając decyzję WWINB z 23 października WSA uznał, że ograniczała się ona jedynie do stwierdzenia, że decyzja PINB została wydana przedwcześnie a także do wytknięcia – skądinąd trafnie niekonsekwencji w określaniu przez organy administracji kręgu inwestorów przedmiotowego przedsięwzięcia (czy jest nim sam J. A., czy łącznie z B. A.) i związanej z tym konieczności wyjaśnienia tej kwestii w ponownie prowadzonym postępowaniu. WSA wskazał, że w sprawie tej zostało już przesądzone (zob. zwłaszcza wyrok o sygn. akt II SA/Po 188/14), że pozostałe w niej do wyjaśnienia zagadnienie zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wiaty na działce nr [...] powinno polegać na zbadaniu projektu zamiennego w części dotyczącej tej wiaty pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. przez pryzmat obecnie obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie – jak wynika z ww. przepisu, znajdującego odpowiednie zastosowanie w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine pr.bud. – przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego właściwy organ sprawdza zgodność tego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że na obszarze (działce), na której została zrealizowana przedmiotowa inwestycja, nie obowiązuje obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem badanie projektu zamiennego pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. musi polegać na ocenie zgodności tego projektu z właściwą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu podstawy dla badania projektu zamiennego, w części dotyczącej wiaty, pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nie może stanowić decyzja o warunkach zabudowy nr [...] wydana przez Burmistrza W. dnia [...] 2010 r. Decyzja ta – jak wynika z jej treści – dotyczyła bowiem inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania" części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy. Tymczasem kontrolowane postępowanie, toczące się w sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, dotyczy w istocie inwestycji polegającej na "budowie" – z istotnymi odstąpieniami od decyzji PINB – określonych obiektów budowlanych, w tym wiaty. Zatem także decyzja o warunkach zabudowy niezbędna do oceny zgodności projektu zamiennego – w części dotyczącej wiaty z kanałem naprawczym – z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winna dotyczyć takiego samego przedsięwzięcia, tj. "budowy" wiaty, a nie ewentualnej "zmiany sposobu jej użytkowania". Niewątpliwie pomiędzy obu tak określonymi przedsięwzięciami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa, a więc nie będzie ona i zachodzić pomiędzy odnoszącymi się do nich decyzjami o warunkach zabudowy. Skoro zaś decyzja o warunkach zabudowy z [...] 2010 r. nie może stanowić w rozpoznawanej sprawie właściwego wzorca kontroli zgodności projektu zamiennego (w części dotyczącej wiaty) z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to w tym zakresie tracą na znaczeniu podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WWINB wątpliwości i wytyczne dotyczące potrzeby wyjaśnienia, czy ww. decyzja WZ obejmuje całość inwestycji, w tym także wiatę. Sąd wyjaśnił, że dla pozytywnego zakończenia kontrolowanego postępowania naprawczego niezbędne jest pozyskanie przez inwestora (względnie inwestorów – co wymaga wyjaśnienia: zob. końcowy fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji WWINB) decyzji o warunkach zabudowy opiewającej na legalizowane w niniejszym postępowaniu przedsięwzięcie, w części dotyczącej budowy wiaty. W ocenie Sądu ewentualnemu wydaniu takiej decyzji nie stoi na przeszkodzie pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy z [...] 2010 r., gdyż, jak to już wyżej wskazano, dotyczy ona innego (przynajmniej w sensie jurydycznym) przedsięwzięcia. Oczywiście, to w gestii samego inwestora pozostaje, czy wystąpi on o potrzebną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wiaty i czy będzie ona opiewała na wiatę z istniejącym kanałem naprawczym, czy ewentualnie – po trwałej, fizycznej likwidacji tego kanału – na samą wiatę. W ocenie Sądu, nie może być traktowane na równi z ww. fizyczną likwidacją kanału naprawczego jego ewentualne "przykrycie", deklarowane, czy nawet wykonane, przez inwestora. Wiata z istniejącym kanałem naprawczym (choćby nawet "przykrytym") nadal pozostaje obiektem budowlanym, który przynajmniej potencjalnie może być wykorzystywany do prowadzenia napraw pojazdów, i okoliczność ta musi być brana pod uwagę przy określaniu warunków zabudowy dla tego obiektu. Przy czym okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, a zwłaszcza fakt, że owa wiata z kanałem naprawczym (o ile nie zostanie on fizycznie zlikwidowany), znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonującego warsztatu samochodowego, wsparte doświadczeniem życiowym, nie pozwalają uznać – jak błędnie uczynił to organ I instancji w decyzji z [...] 2013 r. uchylonej zaskarżoną decyzją WWINB – że nie będzie pod tą wiatą prowadzona naprawa pojazdów.

Z uzasadnienia wyroku Sądu wynikało, że w niniejszej sprawie pozostała konieczność pozyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla legalizowanego obiektu, w części obejmującej wiatę, a następnie – w przypadku uzyskania przez inwestora pozytywnej decyzji lokalizacyjnej – konieczność zbadania przez organ, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine pr.bud., zgodności projektu zamiennego z ustaleniami tej decyzji,

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy P. B. i J. A. uzyskali w dniu [...] 2015r. ostateczną decyzję Burmistrza W. nr [...], sygn.. [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej (legalizacja samowoli) na działce o nr [...], położonej w m. [...]. W dniu 20 lipca 2016r. P. B. i J. A. złożyli do PINB w W. 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego wiaty gospodarczej na działce o nr [...], położonej w m. [...].

PINB w W. decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] 2016r. zatwierdził przedstawiony przez [...] J. A. projekt budowlany zamienny wiaty gospodarczej na działce nr [...], położonej w m. [...] i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

W uzasadnieniu organ podał, że z decyzji z dnia [...] 2015r. nr [...] o warunkach zabudowy wynika, że dotyczy ona nielegalnie wybudowanej wiaty gospodarczej przeznaczonej do składowania drewna i sprzętu ogrodniczego. W punkcie 4 ustalenia dot. warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisano, że: "ustala się lokalizację wiaty w granicy z działką o nr ewid. [...] na odcinku nie dłuższym niż ściana budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej.W przypadku budowy wiaty o większej długości lub w przypadku innej lokalizacji wiaty w granicy należy ją wykonać w taki sposób by nie powodować utrudnień w dokonywaniu ewentualnych remontów elewacji budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej - tj, należy przyjąć rozwiązanie umożliwiające łatwy demontaż ewentualnie lekkiej zabudowy, lub dopuszcza się wykonanie murowanej ściany ogniowej na granicy" oraz "dach płaski lub spadzisty (jedno- lub dwupołaciowy)", "wysokość całkowita: do 5,15 m. W przypadku lokalizacji wiaty na granicy żadna jej część nie powinna wystawać poza obrys dachu budynku na działce sąsiedniej o nr ewid. [...], lub w przypadku ściany murowanej ogniowej należy ja wykonać ze spadkami równoległymi do połaci dachu tego budynku". W ocenie PINB istnieje możliwość dostosowania wiaty do stanu zgodnego z prawem, w tym z warunkami zabudowy i nie zachodzi konieczność wydania nakazu rozbiórki, tym bardziej że strona tego postępowania [...] M. K. nie wniosła uwag do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Dnia 17.03.2016 r. do organu nadzoru wpłynęło pismo J. A., w którym informował o śmierci strony postępowania - [...] E. A. oraz wyjaśnił, że wraz z żoną - B. A. są jedynymi spadkobiercami. Powyższe wynika z pozostawionego przez E. A. testamentu. W dniu 20.07.2016 r. inwestor dostarczył 4 egzemplarze poprawionego projektu zamiennego. W przedmiotowym projekcie zamiennym wiata składa się z trzech segmentów tj. A, B oraz C. Pomieszczenie gospodarcze stanowi segment C.

Odwołanie od w/w decyzji w terminie wniosła M. K. [...], reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, która zarzuciła, że przedłożony projekt: nie uwzględnia wymogu uwzględnienia spadków równoległych do połaci dachu uczestniczki, ani też nie spełnia wymogu niewystawania poza obrys dachu budynku uczestniczki, o których mowa w punkcie 4b decyzji o WZ; projekt nie zawiera obliczeń obciążeń ogniowych pozwalających zakwalifikować obiekt budowlany do kategorii E; w konsekwencji stwierdzić należy, że jako iż obiekt służyć na m.in. składowaniu opału a dodatkowo znajduje się w pobliżu warsztatu samochodowego, projektowana ściana, ze względu m.in. na swoja grubość nie będzie stanowiła jakiegokolwiek zabezpieczenia ogniowego; stopień obudowania ścianami poszczególnych elementów planowanej budowli wskazuje na to, że nie jest to wiata, lecz normalny budynek, z tym że na etapie projektowania pozbawiony drzwi, co stoi w sprzeczności z treścią decyzji o WZ.

Ustosunkowując sie do odwołania [...] i J. A. nie zgodzili się ze stanowiskiem uczestniczki. Podali, że przedmiotowa wiata nie spełnia definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 p.b. i był i będzie to obiekt przeznaczony do składowania drewna i sprzętu ogrodniczego a nie opału.

W uzasadnieniu opisanej na wstępie zaskarżonej decyzji z 24 października 2016r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzje organu I instancji podał, że organ powiatowy prowadzi postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011r., sygn. II SA/Po 324/11 wskazał, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, iż w niniejszej sprawie inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu i prawidłowo zastosowały tryb postępowania określony w art. 50 ust. 1 i 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor zmienił powierzchnię zabudowy (o około 10m2) oraz kubaturę obiektu (wysokość wzrosła o około 1m), a także nie przystąpił do budowy jednej z wiat, a zamiast tego wybudował większy budynek gospodarczy od strony stodoły. Ponadto wybudowano komin i kanał służący do naprawy pojazdów oraz wykonano dwa okna w granicy z działką sąsiednią. P. sporem pozostaje w niniejszej sprawie fakt, iż inwestor posiadał pozwolenie na budowę budynku gospodarczego - wiaty na maszyny rolnicze, a zrealizował inwestycję niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Wobec tego PINB w W. prawidłowo wszczął i prowadził postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

WWINB podał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym o powierzchni zabudowy 84m2. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt zamienny obejmuje jedynie wiatę gospodarczą i nie odnosi się do całego przedmiotu postępowania. PINB w W. winien w trybie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa wyeliminować z obrotu prawnego własną decyzję nr [...] z dnia [...] 2012r., sygn. [...] udzielającą [...] i J. A. pozwolenie na użytkowanie budynku warsztatu samochodowego z wiatą, gdyż leżące u jej podstaw decyzje zatwierdzające projekt budowlany zamienny zostały wyeliminowane z obrotu. PINB zgodnie z wyrokami WSA w Poznaniu wydanymi w sprawie winien prowadzić postępowanie co do całości inwestycji tj. warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym o powierzchni zabudowy 84m2. Organ II Instancji podał, że [...] i J. A. uzyskali dwie decyzje ustalające warunki zabudowy: pierwszą z 8 września 2010r. polegającą na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy i drugą z [...] 2015r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej (legalizacja samowoli). W decyzji z dnia [...] 2015r. wskazano, iż wiata jest przeznaczona do składowania drewna i sprzętu ogrodniczego. WSA w Poznaniu w wyroku z 26 marca 2015r. II SA/Po 1377/14 powziął watpliwości, czy jeżeli kanał nie zostanie fizycznie zlikwidowany to pod wiatą nie będzie prowadzona naprawa samochodów. W pkt 4a decyzji z dnia [...] 2015r. znalazło się zastrzeżenie, iż w przypadku lokalizacji wiaty poza odcinkiem ściany budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej należy wiatę odsunąć od działki sąsiedniej o min. l,5m co znajduje odzwierciedlenie w planie zagospodarowania działki w złożonym do PINB w W. projekcie budowlanym zamiennym. WWINB zarzucił, że w projekcie nie wskazano jednak wprost czy w tym zakresie inwestor będzie wykonywał roboty budowalne po zatwierdzeniu projektu. Gdyby tak było PINB w W. winien w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny zezwolić na wznowienie robót budowlanych. W karcie 16 projektu wskazano, iż : "Do przebudowy obiektu należy używać materiałów posiadających aktualne atesty i certyfikaty", na rysunkach jest informacja: "kanał serwisowy do likwidacji", a zaskarżona decyzja nie wskazuje nic o robotach, które pozostały do wykonania. WWINB zarzucił również brak jednoznacznmego okreslenia kto jest inwestorem czy [...] i J. A. czy tylko J. A.. W ocenie WWINB decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa oraz art. 71a ustawy Prawo budowlane. PINB w W. błędnie ustalił konieczny zakres zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego zawężając go tylko do wiaty. PINB w W. powinien ustalić czy każdą z części inwestycji można ocenić pod kątem jej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego, iż na nieruchomości nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy ocenić zgodność inwestycji, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowalne, z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy. W tym celu konieczne jest przedstawienie projektu budowlanego zamiennego obejmującego całą inwestycję. W ocenie WWINB w rozpoznawanej sprawie pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 138 § 2 Kpa i stąd nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania WWINB wyjaśnił, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "wiata". Definicja wiaty znajduje się np.: w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), zgodnie z którą "za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". Wiata zdefiniowana jest również w odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury czy w słowniku jezyka polskiego. Z tych definicji wynika, że wiata nie może posiadać wszystkich przegród budowlanych (tj. wszystkich ścian). Wobec tego w przypadku przedmiotowej inwestycji możemy mówić o wiacie. Pojęcia tego używa także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 marca 2015r., sygn. II SA/Po 1377/14.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących spadku połaci dachu, obrysu dachu i obciążeń ogniowych PINB w W. powinien je zweryfikować w trakcie oceny złożonego projektu budowlanego zamiennego dotyczącego całości inwestycji. Sprecyzować także należy czy pozostały roboty budowlane do wykonania. Od tego bowiem należy treść sentencji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

We wniesionej w terminie skardze J. A. wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. Podał, że w niniejszej sprawie przedstawił pięć projektów zamiennych i było wydanych pięć wyroków WSA, za każdym razem dostosowywał się do wyrażonych w nich wymogów. Nie zgadza się ze stanowiskiem WWINB, gdyż kwestia konieczności uzyskania warunków zabudowy dla wiaty była podniesiona dopiero w wyroku sądu z 2015r. i on to wykonał. Sąd nie miał zastrzeżeń do projektu w zakresie dotyczącym budynku warsztatu mechanicznego. Skoro więc projekt warsztatu mechanicznego nie budził zastrzeżeń WWINB oraz WSA w Poznaniu to brak jest racjonalnego i prawnego uzasadnienia wymogu sporządzania zamiast dodatkowego projektu tylko na wiatę (co zostało wykonane) całkowicie nowego projektu obejmującego zarówno wiatę jak i warsztat mechaniczny. Zdaniem Skarżącego brak jest podstaw aby obligatoryjnie łączyć dwie inwestycje (dwa odrębne obiekty budowlane) o innym przeznaczeniu i charakterze, tj budowy warsztatu mechanicznego (murowanego) oraz budowy wiaty przeznaczonej do składowania drewna i sprzętu ogrodniczego. Tym bardziej, że każda z tych inwestycji jest prowadzona na podstawię odrębnej decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajete w sprawie.

Na rozprawie dnia 2 marca 2017r. uczestniczka M. K. [...] wniosła o oddalenie skargi. Podała, że Skarżący nadal prowadzi warsztat samochodowy i użytkuje kanał w wiacie. Wiata jest z trzech stron murowana, co jej zdaniem oznacza, że po założeniu drzwi będzie budynkiem, a nie wiatą. Budynek gospodarczy został podwyższony o metr, co gdzieś też zostało pominięte. Podała, że Skarżący użytkuje ten budynek jako warsztat samochodowy i wszyscy to akceptują i nic się nie dzieje. Wyjaśniła, że nie chce, żeby tam był warsztat samochodowy, bo przy granicy ma budynek, w którym mieszka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwazył co następuje:

Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016.718; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. W przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba, że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.(art. 145 a § 1 p.p.s.a.).

W przypadkach nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w całości lub w części.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Po wydaniu pięciu kolejnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jak słusznie wskazał WSA w Poznaniu w ostatnim z wyroków w sprawie II SA/Po 1377/14 istotne zagadnienia postępowania zostały w dużej mierze rozstrzygnięte. Wyroki wydane w sprawie wiążą bowiem organy orzekające jak i sąd administracyjny (art. 153 p.p.s.a.). Zmiana przepisów prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015.443) nie ma wpływu na ustalenia dokonane przez sądy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Nadto zmiany w zakresie wiat (art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b.) nie dotyczą wiaty w niniejszej sprawie – jej powierzchnia przekracza bowiem 50m2. Kolejne zmiany przepisów prawa budowlanego po wydaniu ostatniego z wyroków nie dotyczą kwestii związanych z niniejszym postępowaniem. Nie zaszły też żadne inne okoliczności skutkujące utratą mocy wiążącej ocen i wytycznych sądu zawartych w opisanych na wstępie wyrokach.

Z ich analizy bezspornie ustalono, że postępowanie prawidłowo toczy się w trybie postępowania naprawczego (art. 50 i 51 prawa budowlanego – wyrok II SA/Po 324/11). Obejmuje ono obiekty budowlane znajdujące się na działce nr [...] w miejscowości K.. Na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Badanie projektu zamiennego pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. musi polegać zatem na ocenie zgodności tego projektu z właściwą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z ustaleń będących podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wynikało, że inwestor dysponował pozwoleniem na budowę z [...]1994r. na budynek gospodarczy o powierzchni 72,4 m2 z przylegającymi z obu jego stron dwoma wiatami o pow. 37,98m2 i 31,49m2. Faktycznie wybudowany został jeden budynek gospodarczy o powierzchni 83,3 m2 przedzielony jedną wiatą o pow. 57,7m2. W toku postępowania przyjęto, że legalizacji podlegają dwa obiekty budowlane. Pierwszym z nich jest pierwotnie określony jako budynek gospodarczy a na etapach postępowania jako warsztat, hala warsztatowa z pomieszczeniem socjalnym, warsztat z pomieszczeniem gospodarczym o pow. 83,3m2. Drugim obiekt budowlany określany jako wiata o pow. 57,7m2. W tej wiacie wskazywano na istnienie kanału remontowego do naprawy pojazdów.

Decyzja o warunkach zabudowy nr [...] wydana przez Burmistrza W. dnia [...] 2010 r. – jak wynika z jej treści – dotyczyła inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania" części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy a nie wiaty (wyrok II SA/Po 1377/14),. Przesądzono, że nie narusza prawa, w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt autorstwa J. S. z września 2012r. w zakresie w jakim dotyczył on części legalizowanego obiektu określonej jako warsztat, składającego się z hali warsztatowej i pomieszczenia gospodarczego. ( wyrok II SA/Po 171/12). P. do rozstrzygnięcia zagadnienie kwalifikacji oraz zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym legalizowanego obiektu w zakresie obejmującym zrealizowaną na działce [...] wiatę. ( wyroki II SA/Po 188/14 i II SA/Po 1377/14). Dla pozytywnego zakończenia postępowania naprawczego niezbędne było pozyskanie przez inwestora, względnie inwestorów decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej samej wiaty – decyzja o warunkach zabudowy z 8 września 2010r. nie obejmowała bowiem wiaty. Dotyczyła ona bowiem obiektu o powierzchni do 84 m2, który spełniał jedynie warsztat (hala warsztatowa z pomieszczeniem socjalnym, gospodarczym). Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku w sprawie II SA/Po 1377/14 to w gestii samego inwestora pozostaje, czy wystąpi on o potrzebną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wiaty i czy będzie ona opiewała na wiatę z istniejącym kanałem naprawczym, czy ewentualnie – po trwałej, fizycznej likwidacji tego kanału – na samą wiatę. W tym wyroku Sąd zaznaczył, że samo "przykrycie" wiaty nie może być traktowane na równi z fizyczną likwidacją kanału naprawczego, a w świetle stanu faktycznego w sprawie ( bliskość warsztatu, ugoda sądowa, w której Skarżący zobowiązał się nie dokonywać napraw w wiacie) ma to istotne znaczenie.

Skarżący, zgodnie z w/w decyzjami uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej (legalizacja samowoli) na działce o numerze [...], położonej w miejscowości [...]. (decyzja Burmistrza W. z [...] 2015r. nr [...]) i przedłożył 4 egzemplarze projektu zamiennego na budowę wiaty gospodarczej – legalizacja samowoli budowlanej autorstwa T. G.. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy wiata miała zajmować powierzchnię do 60m2. Z projektu wynikało, że obiekt po przebudowie miał zajmować 59,80m2 a zajmował przed przebudową 68m2.

Przedkładając decyzję o warunkach zabudowy i projekt zamienny dotyczący wiaty Skarżący postąpił zgodnie z wytycznymi sądu w sprawie II SA/Po 1377/14. Słusznie więc zarzucał w skardze, że WWINB niezasadnie zobowiązał go do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obejmującego całą inwestycję i z tego powodu uchylił decyzję organu I instancji nie rozpoznając sprawy merytorycznie. WWINB uchylając decyzję PINB z uwagi na objęcie decyzją jedynie projektu zamiennego dotyczącego wiaty i zalecając przedstawienie projektu budowlanego zamiennego obejmującego całą inwestycję, tj. warsztat samochodowy z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym naruszył art. 153 p.p.s.a. Nie uwzględnił bowiem stanowiska sądów poczynając od wyroku II S.A./Po 171/12 i następnie II S.A./Po 123/13, II S.A./Po 188/14 i II S.A./Po 1377/14, które uznały, że warsztat jest wykonany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z 2010r. a projekt budowlany J. [...] z września 2012r. prawidłowy w zakresie dotyczącym warsztatu. To na co sądy konsekwentnie zwracały uwagę w w/w wyrokach była konieczność oceny prawidłowości wybudowania wiaty. Wyraźnie podały, że pozostałe w niej do wyjaśnienia zagadnienie zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wiaty na działce nr [...] powinno polegać na zbadaniu projektu zamiennego w części dotyczącej tej wiaty pod kątem spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. przez pryzmat obecnie obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli z warunkami zabudowy. Tym samym uznanie, przez WWINB, że w sprawie, toczącej się od prawie 7 lat potrzebny jest kolejny projekt zamienny obejmujący całe zamierzenie budowlane naruszał ocenę wyrażoną w w/w prawomocnych wyrokach sądu. Nie był również uzasadniony stanem faktycznym w sprawie. Organ winien w przedmiotowej sprawie rozstrzygnąć o projekcie zamiennym J. S. z września 2012r. w zakresie warsztatu i o projekcie zamiennym dotyczącym samej wiaty. Winien mieć na uwadze, że oba obiekty winny zajmować powierzchnię nie większą niż 144m2, co wynika z dwóch decyzji lokalizacyjnych. (wiata 60 m2 i warsztat – 84m2). Z tych względów Sąd uznał, że decyzja organu II instancji podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 153 p.p.s.a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. Zdaniem Sądu brak prawidłowych wytycznych w decyzji organu II instancji o charakterze kasatoryjnym również może skutkować uchyleniem takiej decyzji. Prawidłowe wytyczne stanowią bowiem kierunek dla dalszego postępowania i tak istotne naruszenia jakie miały miejsce w niniejszej sprawie mogą być wyeliminowane jedynie wówczas, gdy decyzja zostanie uchylona. Warto zwrócić uwagę na fakt, że sąd z urzędu sporządza uzasadnienie w przypadku wydania wyroku uchylającego decyzję i tylko wówczas w każdej sprawie sąd w pisemnym uzasadnieniu zawiera wskazówki co do dalszego postępowania. Natomiast w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony (art. 141 § 1 i 2 p.p.s.a). Przy braku takiego wniosku strona ani organy nie dysponują pisemnymi wskazówkami co do dalszego postępowania a przy braku obecności stron w trakcie ogłaszania wyroku mogą pojawić się wątpliwości co do oceny zaskarżonej decyzji.

Oprócz w/w uchybienia Sąd analizując zaskarżoną decyzję stwierdził, że WWINB nieprecyzyjnie w uzasadnieniu decyzji (k. 28 akt organu II instancji) przyjął, że przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek warsztatu samochodowego z wiatą i pomieszczeniem gospodarczym o powierzchni zabudowy 84m2. W tym stwierdzeniu nie wskazał jaki teren zajmować miała wiata. A jak wyżej wskazano powierzchnię 84m2 wskazano w warunkach zabudowy dla warsztatu, wiata zajmować miała zaś powierzchnię do 60m2. Nadto podając na ostatniej stronie decyzji definicje wiaty i uznając, że w przedmiotowej sprawie możemy mówić o wiacie, tym bardziej, że pojęcia tego używa także WSA w wyroku II SA/Po 1377/14 budziło wątpliwości w konfrontacji z zapisami zamiennego projektu budowlanego dotyczącego wiaty. Za wiatę uznaje się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach", "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku". W projekcie zamiennym dotyczącym wiaty autorstwa T. G. wskazano, że ściany wiaty stanowiły słupy stalowe z ryglowaniem drewnianym, obudowa z płaskich płyt z tworzywa sztucznego.

Obiekt posiadał betonowe posadzki, drzwi konstrukcji metalowej z wypełnieniem płytą z tworzywa sztucznego. Z opisu technicznego budynku na str. 8 projektu wskazano, że posiada on ławy fundamentowe – betonowe. Obiekt ten posiadał więc fundamenty, drzwi, dach i przegrody wydzielające go z przestrzeni. Zgodnie z art. 3 pkt 2 prawa budowlanego obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach jest budynkiem. Organ ustalając, że w przedmiotowej sprawie można mówić o wiacie nie odniósł się do obiektu opisanego w projekcie zamiennym dot. wiaty. Zwrócić uwagę należy, że budynek ten praktycznie od początku postępowania nazywany był wiatą ale w żadnej ze spraw sądowych nie wskazano, że posiada fundamenty, dach, przegrody. W sprawie II SA/Po 171/12 sąd wskazał, że PINB nie może przyjąć, że wiata nieprzystosowana do prowadzenia warsztatu (brak ścian, brak ogrzewania) może służyć jako warsztat. W sprawie II SA/Po 123/13 sąd nakazał rozstrzygnięcie jaki jest charakter spornej wiaty z uwagi na istnienie w niej kanału remontowego. Podał, że wiata zalicza się do kategorii budowli z art. 3 pkt 3 p.b. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest każdy obiekt budowlany, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. W tym jak i w następnych dwóch wyrokach sąd nie dysponował projektem budowlanym wiatry, w której została ona opisana jako budynek z ławami fundamentowymi, ścianami, dachem i drzwiami. Tym samym nie można uznać, że sąd w którymkolwiek z wyroków przesądził, że taki obiekt jest wiatą. Okoliczność, że tak był określany od początku postępowania samo w sobie nie wskazuje na spełnienie definicji zawartej w tym określeniu. W niniejszym postępowaniu również drugi z obiektów był określany różnie jako budynek gospodarczy, warsztat, hala warsztatowa z pomieszczeniem socjalnym, z pomieszczeniem gospodarczym. Nadto dodawanie do hali warsztatowej pomieszczenia socjalnego czy gospodarczego wiązało się z zaliczeniem jednej z brył wiaty ( vide: bryły wiaty z projektu zamiennego dot. wiaty) a nie warsztatu do tego obiektu. Wskazuje to na brak przesądzenia, że obiekt opisany w projekcie autorstwa T. [...] jest wiatą. W niniejszym uzasadnieniu sąd posługując się określeniem "wiata" używa go nie w sensie jurydycznym ale dla jasności przekazu. W projekcie zamiennym wskazano, że zakresem robót objęte mają być m.in. roboty rozbiórkowe, przebudowa konstrukcji obiektu (k. 7). W części opisowej projektu (k. 15 – 16) projektu wskazano, że posadzka betonowa wykonana została na poziomie utwardzenia terenu. Wskazano na wymianę istniejącej obudowy ścian na obudowę z blachy falistej oraz na wypełnienie drzwi analogicznie jak obudowy ścian. Podano również, że w związku z odsunięciem części obiektu od granicy działki na odległość 1,5m układ konstrukcyjny z osi E należy przesunąć na oś D z wykonaniem korekty wysokości słupów. Nie wskazano na roboty związane z wybudowaniem obiektu nie związanego trwale z gruntem. Przy opisie robót związanych z kanałem serwisowym wskazano, że można wykonać ławę fundamentową oraz posadzkę betonową. Okoliczności te nie zostały przez organ ustalone, co naruszało art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. W ponownym rozpoznaniu sprawy koniecznym jest odniesienie się do tej kwestii, oczywiście w kontekście badania zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z [...] 2015r..

Organ słusznie wskazał, że w przypadku wykonywania przez inwestora robót budowlanych po zatwierdzeniu projektu konieczne jest zezwolenie w decyzji zatwierdzającej projekt na wznowienie robót budowlanych.

Wyjaśnienia wymaga w jaki sposób ma ulec zmniejszeniu powierzchnia zajmowana przez wiatę. Na str. 15 projektu zamiennego wiaty wskazano, że obiekt istniejący zajmuje 68m2 zabudowy a po przebudowie – 59, 80m2, czyli w granicach dopuszczonych w decyzji lokalizacyjnej (do 60m2).

Odnośnie funkcji wiaty wskazać należy, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku II SA/Po 1377/14 istniejący w wiacie kanał serwisowy ze ścianami, posadzką i schodami betonowymi przekryty deskami w ramię z kątownika stalowego został w opisie technicznym projektu zamiennego (k. 16) przeznaczony do likwidacji i w tym celu należy rozebrać istniejący kanał serwisowy, powstały dół należy wypełnić piaskiem stabilizowanym cementem i na tak przygotowanym podłożu można wykonać ławę fundamentową oraz posadzkę betonową. Jako funkcję obiektu wskazano – wiata gospodarcza przeznaczona do składowania drewna i sprzętu ogrodniczego, co w świetle trwałego usunięcia kanału serwisowego nie budzi wątpliwości.. Z uwagi na planowane roboty budowlane związane m,.in. z likwidacją kanału serwisowego czy przesunięciem konstrukcji obiektu zasadne jest, jak podał WWINB zezwolenie na wznowienie robót budowlanych, czego zabrakło w decyzji organu I instancji.

Słusznie również WWIN zwrócił uwagę na niekonsekwentne wskazywanie inwestorów w niniejszej sprawie – w decyzji tylko J. A. a w decyzjach lokalizacyjnych i projektach [...] i J. A..

PINB w W. wydając decyzje Nr [...] z dnia [...] 2016r. zatwierdził jedynie przedłożony 4 lipca 2017r. projekt zamienny dotyczący wiaty. Już takie rozstrzygnięcie, jak słusznie wskazał WWINB wskazuje, że decyzja organu I instancji nie może się ostać. Jako decyzja kończąca całe postępowanie w sprawie nie może dotyczyć jedynie ostatniej spornej kwestii, a mianowicie wiaty. Przedmiotowe postępowanie dotyczyło nie tylko legalizacji wiaty ale i warsztatu. To, że w uzasadnieniach wyroków sądu uznano, że bezsporna jest kwestia legalizacji warsztatu i projektu J. S. z września 2012r. w tej części nie jest tożsame z uznaniem, że została w tej sprawie wydana decyzja zatwierdzające projekt zamienny dla warsztatu. Wszystkie poprzednie decyzje zatwierdzające projekty budowlane zamienne zostały uchylone, żadna z nich nie pozostaje w obrocie. Decyzja z [...] 2012r. Nr [...] udzielająca [...] i J. A. pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu samochodowego z wiatą na działce nr [...] powinna być , jak słusznie wskazał WWINB wyeliminowana z obrotu. Wydana była przez organ po stwierdzeniu zgodności inwestycji m.in. z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją PINB w W. z dnia [...] 2011r. Nr [...], która wraz z utrzymującą ją w mocy decyzję WWINB została uchylona wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012r. (II SA/Po 171/12).

Sumując Sąd uznał, że z uwagi na naruszenie art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa przez organ II instancji decyzja ta, mimo, że w części opisanych powyżej kwestii zawierała prawidłowe oceny i wskazania winna zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a . Z tych względów orzeczono jak w pkt I wyroku.

O kosztach w pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe wskazania i wyda decyzję obejmującą całość inwestycji a nie tylko obiektu określanego jako wiata, przyjmując za przesądzone, że nie narusza prawa w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt budowlany autorstwa J. S. z września 2012r. w zakresie w jakim dotyczy on części legalizowanego obiektu określonej jako warsztat ( pow. 84 m2). Zatwierdzając projekt zamienny w części zwróci uwagę, by nie dotyczył on w żadnej części drugiego z obiektów określonego jako wiata. Nadto organ dokona w świetle treści projektu zamiennego autorstwa T. [...] ustaleń w zakresie rodzaju obiektu (budynek czy wiata) i oceni jego zgodność z decyzją o warunkach zabudowy z [...]2015r. Nadto doprowadzi do wyeliminowania z obrotu wyżej opisanej decyzji z [...] 2012r. udzielająca [...] i J. A. pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu samochodowego z wiatą na działce nr [...]. Wyjaśni kwestie koniecznych robót rozbiórkowych w obiekcie określanym jako wiata i da temu wyraz w decyzji zezwalając na wykonanie określonych robót, o ile będą one miały być wykonane po zatwierdzeniu projektu zamiennego. Prawidłowo określi również inwestora/inwestorów i odniesie się do zarzutów odwołania. Organ II instancji rozważy możliwość rozpatrzenia sprawy korzystając z możliwości wskazanej w art. 136 kpa ewentualnie uznając, że zajdzie konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie przekraczającym uzupełniające postępowanie z art. 136 kpa, uchylając decyzje organu I instancji przekaże mu sprawę. Przy podejmowaniu decyzji organ II instancji uwzględni to, że rozstrzygnięcie kasacyjne ma charakter wyjątku od zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organy administracji. W sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, tak jak w każdej sprawie administracyjnej, załatwienie sprawy jest obowiązkiem organu pierwszej instancji, a w razie wniesienia odwołania – obowiązkiem organu odwoławczego. W konsekwencji, także organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę co do jej istoty, stosując właściwe przepisy prawa materialnego, a nie tylko ograniczyć się do wskazania krytycznych uwag odnośnie do postępowania przed organem pierwszej instancji i wydanej przez ten organ decyzji. Innymi słowy, kompetencja organu odwoławczego obejmuje każdorazowo ponowne, wszechstronne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, a nie tylko ocenę postępowania i decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy ma obowiązek ustalić, czy na podstawie dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – ewentualnie po jego uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, stosownie do dyspozycji art. 136 k.p.a. – zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądania strony (tu: do zatwierdzenia projektu zamiennego), czy też nie.