Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 33/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia części nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji /-/ I. Paluszyńska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Z. B. (dalej jako Skarżący), zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego, skargę na decyzję opisaną w rubrum postanowienia. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]; Starosta zobowiązał Skarżącego, właściciela nieruchomości opisanej w decyzji, do udostępnienia części nieruchomości, w trybie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.) w celu wykonania przez [...] (dalej jako Inwestor) czynności polegającej na przeprowadzeniu prac remontowo-konserwacyjnych napowietrznej linii elektroenergetycznej [...], na okres 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości, zgodnie z załącznikami graficznymi – mapami, stanowiącymi integralną część decyzji.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez Wojewodę – o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącego, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na nieruchomości Skarżącego. Pełnomocnik napisał, że rozpoczęcie prac przez wykonawcę robót może spowodować znaczące zniszczenia na nieruchomości Skarżącego. Umiejscowienie ciężkiego sprzętu i dojazd do miejsca prac spowoduje duże zmiany w stanie pierwotnym gruntu i roślinności. Pełnomocnik ocenił, że zniszczenia te mogą powstać w znacznych rozmiarach, co przyczyni się do wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącego.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwaną dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 782 – dalej u.g.n.), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty wydaną w oparciu o art. 124b ust. 1 u.g.n. Z powyższego wynika, że ustawodawca wyłączył spod instytucji obligatoryjnego wstrzymania wykonania decyzji, te wydane w oparciu o art. 124b ust. 1 u.g.n. Wyłączenie decyzji wydanej na podstawie art. 124b ust. 1 u.g.n. z zakresu działania art. 9 tejże ustawy, powoduje, że wstrzymanie wykonania takiej decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego. Wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cytowanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (por. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego, pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję (postanowienie NSA z 5 lutego 2015 r., I OZ 80/15; tekst orzeczenia dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały wykazane okoliczności uzasadniające przyznanie Skarżącemu ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się zarówno na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale odstąpił od wykazania, jaką realną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać realizowanie decyzji. Ogólnikowy argument, że umiejscowienie ciężkiego sprzętu i dojazd do miejsca prac spowoduje "duże zmiany" w stanie pierwotnym gruntu i roślinności sam w sobie nie wystarcza do wstrzymania wykonania decyzji, bowiem pełnomocnik nie opisał stopnia zmian, które mogą zostać wyrządzone w trakcie realizowania decyzji. Sąd zaznacza, że z akt sprawy wynika, że nieruchomość skarżącego to płaskie pole uprawne (k. 224-232) i podkreśla, że decyzja dotyczy prac remontowo-konserwacyjnych napowietrznej linii elektroenergetycznej co każe wątpić w wyrządzenie dużych zmian w istniejącym stanie gruntu. Nadto decyzja zawiera zezwolenie na zajęcie nieruchomości Skarżącego jedynie w części, przez co wykazanie możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Skarżącemu powinno być wysoce precyzyjne. Nie zostało wykazane, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje np. zmianę dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. Uprawnione jest przyjęcie, że w dalszym ciągu Skarżący może wykorzystywać przedmiotową działkę na cele rolne, w części która nie została udostępniona Inwestorowi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

/-/ I. Paluszyńska