Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2122/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marzenna Zielińska (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. S.A. w W. na postanowienie (pismo) Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...)czerwca 2005r. nr (...) w przedmiocie zatrzymania towaru i odmowy jego zwolnienia 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia (pisma) Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2005 r. Nr (...) 2. stwierdza nieważność decyzji (pisma) Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. z dnia (...) lutego 2005 r. nr (...) 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. S.A. w W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W związku z przyjęciem zgłoszenia celnego nr (...) z dnia (...) stycznia 2005 r. i przystąpieniem do jego weryfikacji, Naczelnik Urzędu Celnego w W. pismem z tego samego dnia wezwał odbiorcę towaru – A. S.A. z siedzibą w W. do przedstawienia dokumentów potwierdzających możliwość używania i korzystania ze znaków towarowych dla towarów oznaczonych znakiem towarowym słownym "E." i "P.", objętych ww. zgłoszeniem celnym, w terminie do dnia 24.01.2005r., powołując m.in. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa W odpowiedzi, pismem opatrzonym datą (...) stycznia 2005 r. , wiceprezes zarządu Spółki wyjaśnił, że firma A. S.A sprzedaje swoje produkty pod zastrzeżonym i zarejestrowanym znakiem towarowym A. (Urząd Patentowy nr (...)) i że użycie znaku "E." i "P." stanowi integralną część informacyjną dotyczącą kompatybilności produktu. Wyjaśnił również, że na opakowaniu zawarto wymagany prawem zapis, że "Przedstawione nazwy i znaki handlowe są własnością odpowiednich właścicieli. Zostały one użyte w celach informacyjnych", oraz że zawarta tam jest informacja kto jest producentem i dystrybutorem alternatywnych materiałów eksploatacyjnych.

W dniu (...) stycznia 2005 r. "Protokołem zawieszenia zwolnienia/zatrzymania" znak nr (...), powołując się m.in. na art. 58 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 4 ww. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003r., wezwano podmiot władający towarem w czasie kontroli (C. Sp. z o.o.) do "wydania towaru" (taśm do drukarek ozn. E. 2100 szt. i P. – 1300 szt.) stwierdzając, że "Wobec zatrzymanego towaru, istnieje podejrzenie, że narusza on prawa własności intelektualnej, ze względu na- podejrzenie naruszenia praw znaków towarowych E.; P.". Na str. 2 ww. Protokołu widnieje adnotacja: "Na podst. Art. 13 termin zatrzymania towaru został przedłużony o kolejne 10 dni robocze", opatrzona datą 04.02.2005 r.

O powyższym zatrzymaniu powiadomiono pismem z dnia (...) stycznia 2005 r. pełnomocnika S., wskazując m.in, że zatrzymany towar został zgłoszony do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, jak również że organ zatrzymuje towar na okres 3 dni roboczych, aby umożliwić posiadaczowi prawa złożenie wniosku o podjęcie działań zgodnie z art. 5 (ww. Rozporządzenia), a w wypadku nie złożenia wniosku organ celny zwalnia towary.

W dniu (...) stycznia 2005 r. do Dyrektora Izby Celnej w W. drogą faksową złożono wniosek o podjęcie przez organy celne działań na podstawie art. 5 ust. 4 ww. Rozporządzenia (WE), informując jednocześnie, że oryginał wniosku przesłany zostanie niezwłocznie pocztą wraz ze wszystkimi załącznikami.

Pismem z dnia (...) lutego 2005 r. pełnomocnik S., powołując się na art. 13 ww. Rozporządzenia (WE) wniósł o przedłużenie o 10 dni roboczych terminu zatrzymania towarów wskazując, że przedłużenie terminu powinno umożliwić właścicielowi praw ochronnych na znaki towarowe uzyskanie stosownego postanowienia prokuratora w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia (...) lutego 2005 r. zatytułowanym "Powiadomienie 2" Urząd Celny w W. przychylił się do ww. wniosku, stwierdzając w nim m.in., że "przedmiotowy towar postanowiono zatrzymać na okres 10 dni roboczych, licząc od dnia zawiadomienia posiadacza praw" oraz że termin ten może zostać przedłużony o kolejne 10 dni w przypadku złożenia umotywowanego wniosku.

Pismem z dnia (...) lutego 2005 r. Urząd Celny w W. został zawiadomiony przez pełnomocnika S., iż w dniu (...) lutego 2005r. w Sądzie Okręgowym w W. został złożony wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego i zabezpieczenie roszczeń firmy S. wobec firmy A. S.A.

Pismem z dnia (...) lutego 2005 r. nr (...) Koordynator ds. Ochrony Praw Własności Intelektualnej Urzędu Celnego w W. - działając "Z upoważnienia Naczelnika UC w W." - poinformował Zgłaszającego oraz Odbiorcę (A. S.A.), iż towar zatrzymany w dniu (...) stycznia 2005 r. na podstawie art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2004r., nie może być zwolniony, gdyż w terminie określonym w art. 13 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 urząd celny został powiadomiony o wszczęciu postępowania mającego ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej.

W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy brak jest dowodu wysłania i doręczenia tego pisma adresatom.

Tym niemniej, w dniu (...) marca 2005 r. do Dyrektora Izby Celnej w W. za pośrednictwem Urzędu Celnego w W. skierowane zostało pismo A. S.A. (które wpłynęło do UC w dniu (...) marca 2005 r. zatytułowane: "Odwołanie od decyzji".

W piśmie tym (odwołaniu) A. S.A., powołując się na art. 220 i n. ustawy - Ordynacja podatkowa, odwołała się od decyzji (tj. ww. pisma z (...) lutego 2005 r., znak (...)), wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w W., w której odmówiono skarżącemu zwolnienia towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia (...) stycznia 2005 r. r. Nr (...) i zatrzymanego w dniu (...) stycznia 2005 r., zarzucając: 1/. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 i 9 ust. 1 i 2 ww. Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. (...) poprzez podjęcie działań określonych w art. 9 ust. 1 tego Rozporządzenia pomimo niewydania decyzji, o której mowa w art. 8 powołanego Rozporządzenia oraz art. 13 Rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy "postępowanie przed Sądem Okręgowym w W., sygn. akt (...)" nie jest postępowaniem mającym na celu ustalenie, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone, jak również 2/. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 207§1 i 2, art. 210§1 pkt 7 i §4 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez brak wskazania formy prawnej zaskarżonego orzeczenia, pomimo iż odmowa zwolnienia towaru jest rozstrzygnięciem sprawy, co do jej istoty i wymaga wydania decyzji oraz brak w treści tego dokumentu pouczenia o prawie wniesienia odwołania, a także prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz art. 122 i art. 187§1 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 9 oraz art. 13 rozporządzenia powołanego w punkcie 1 a) odwołania bez przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na samym przekonaniu organu, iż okoliczności powołane przez wnioskodawcę są faktami. Formułując te zarzuty, A. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie decyzją o zakończeniu zatrzymania dokonanego przez Organ I Instancji i zwolnieniu towarów.

W uzasadnieniu odwołania A. S.A. podniosła m.in., że zgodnie z art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) zastosowanie wynikających zeń czynności, tj. zawieszenia dopuszczenia do obrotu towarów lub ich zatrzymanie, następuje na podstawie decyzji uwzględniającej wniosek o podjęcie działania, wydanej zgodnie z art. 8 w zw. z art. 5 i 6 Rozporządzenia, zwracając przy tym uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie została jednak wydana decyzja o uwzględnieniu wniosku posiadacza prawa o podjęcie działania. W tym stanie rzeczy procedura określona w art. 9 rozporządzenia, jak i - ewentualnie następująca po niej - procedura z art. 11, czy art. 17 rozporządzenia nie mogła zostać uruchomiona.

Podobnie spółka A. oceniła zastosowanie przez Urząd Celny art. 13 Rozporządzenia, wskazując, że przepis ten nie mógł być zastosowany już z tej przyczyny, że skoro nie było dopuszczalne zatrzymanie towarów w ogóle (wobec braku przesłanek z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 8 rozporządzenia), a zatem nie było, tym bardziej, dopuszczalne przedłużenie jego zatrzymania z powodu okoliczności wskazanych w art. 13, dodając, iż pierwotne zatrzymanie dokonane zostało na podstawie art. 4 Rozporządzenia, tj. na trzy dni robocze i w celu zgłoszenia wniosku o wydanie decyzji określonej w art. 8 rozporządzenia. Na marginesie Spółka podniosła też, iż czynność polegająca na używaniu w obrocie oznaczenia zarejestrowanego lub podobnego w celu wskazania przeznaczenia towaru, zwłaszcza gdy chodzi o oferowane akcesoria i części zamienne jest wyłączona z zakresu prawa ochronnego na znak towarowy, zgodnie z art. 156 ust. l pkt 3) ustawy - Prawo własności przemysłowej. W konsekwencji, jej zdaniem, nie można też w sprawie niniejszej mówić o "towarach podrobionych" w rozumieniu art. 2 Rozporządzenia, co wyklucza jego zastosowanie.

W odpowiedzi Izba Celna w W. pismem nr (...) z dnia (...) czerwca 2005 r. (będące przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej – przyp. wł.) wyjaśniła, iż skierowane do Dyrektora Izby Celnej w W. pismo nie może być rozpatrywane w trybie odwoławczym, ponieważ pismo Urzędu Celnego (...) w W. nr (...) z dnia (...) lutego 2005 r.. jest jedynie powiadomieniem o zatrzymaniu towaru zgłoszonego do odprawy, którego odbiorcą jest A. SA, nie zaś decyzją- aktem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, bądź w inny sposób kończącym postępowanie w danej instancji. Dodatkowo Izba Celna wyjaśniła, że zatrzymanie towarów, jakiego Urząd Celny (...) w W. dokonał w dniu (...) stycznia 2005 r. nastąpiło w oparciu o artykuł 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003r. (...), który reguluje postępowanie "z urzędu". Działając w tym trybie, organ celny dokonuje zatrzymania towarów, co do których powstało podejrzenie, że naruszają prawa własności intelektualnej, na okres 3 dni roboczych, liczonych od dnia otrzymania przez posiadacza prawa zawiadomienia o zatrzymaniu, po to, aby umożliwić mu złożenie wniosku o podjęcie działań. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik uprawnionego do znaku towarowego "E." potwierdził otrzymanie faksem w dniu (...) stycznia 2005 r. . zawiadomienia o dokonanym w tym samym dniu zatrzymaniu towarów. W dniu (...) stycznia 2005 r. do Izby Celnej w W. wpłynął wniosek o podjęcie działań przez organy celne w odniesieniu do znaków towarowych "E.". Tak więc warunek dalszego zatrzymywania towaru został spełniony. Izba Celna wyjaśniła też, że przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w W. dla stwierdzenia, iż zatrzymany towar narusza prawo własności intelektualnej, powoduje dalsze zatrzymanie towaru. Ponadto Izba Celna stwierdziła, że "dopiero po wydaniu przez sąd orzeczenia, w którym uznaje się zatrzymane towary za naruszające (bądź nie) prawo własności intelektualnej, organ celny rozstrzyga co do istoty sprawy".

Powyższe pismo Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2005 r. A. S.A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, traktując je jako postanowienie odmawiające rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. z dnia (...) lutego 2005r.

Zaskarżonemu postanowieniu A. S.A. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 217§1 pkt 1), 4), 6) i 7) w zw. z art. 228§1 pkt 1) ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez brak wskazania formy prawnej zaskarżonego orzeczenia, pomimo iż odmowa rozpoznania odwołania z powodu jego niedopuszczalności wymaga wydania postanowienia oraz brak w treści dokumentu wskazania właściwego organu podatkowego, powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pouczenia o trybie zaskarżalności orzeczenia i podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu organu.

b) art. 228§1 pkt 1) ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez błędne przyjęcie, iż rozstrzygnięcie z (...) lutego 2005 r., znak (...), wydane z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W., w którym odmówiono skarżącemu zwolnienia objętego zgłoszeniem celnym z dnia (...) stycznia 2005 r.. Nr (...) i zatrzymanego w dniu (...) stycznia 2005 r. nie jest decyzją, pomimo że rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącego, a zatem o istocie sprawy.

c) art. 120 i art 127 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez pozbawienie skarżącego ochrony prawnej w sytuacji, gdy jako strona postępowania podatkowego pozbawiony został on prawa korzystania z towarów stanowiących przedmiot jego prawa własności, a w sprawie tej nie zostało wydane żadne formalne rozstrzygnięcie, ani przez organ I instancji, ani też przez organ odwoławczy, przy czym organ odwoławczy dokonał zmiany podstawy prawnej podjętych działań.

Skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, bądź jego uchylenie w całości;

2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (na co Dyrektor Izby Celnej nie wyraził zgody, żądając przeprowadzenia rozprawy);

3. zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty skargi, A. S.A. m.in. podniosła, że zgodnie z treścią art 228§1 pkt 1) ustawy - Ordynacja podatkowa, rozstrzygnięcie organu odwoławczego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wymaga wydania postanowienia. Pismo Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2005 r. nie zostało jednak zatytułowane jako postanowienie. Niemniej jednak, mając na względzie utrwalone już w tym zakresie stanowisko doktryny i orzecznictwa, uznać należy, iż brak ten nie powoduje skutku w postaci odmowy uznania przedmiotowego pisma za postanowienie. Na ogół przyjmuje się bowiem, iż zamieszczenie w danym akcie administracyjnym takich elementów jak: oznaczenie organu wydającego akt, oznaczenie strony (adresata aktu), rozstrzygnięcia i podpisu osoby upoważnionej jest wystarczające do uznania go za decyzję, bądź postanowienie (teza l, komentarza do art. 210 ustawy — Ordynacja podatkowa w: C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz., Dom Wydawniczy ABC, 2003 r., wyd. III).

W ocenie skarżącej, zaskarżone rozstrzygnięcie nie spełnia jednak nawet ww. minimalnych warunków uznania aktu administracyjnego za postanowienie. Przede wszystkim przedmiotowe pismo wydane zostało przez Izbę Celną w W., nie zaś przez Dyrektora tejże Izby. Również osoba podpisująca pismo nie działała (jak wynika z treści pieczątki przy podpisie) z upoważnienia organu podatkowego właściwego do wydania postanowienia. Bez względu na okoliczność, czy izba celna jest organem administracji publicznej w ogóle, nie może ulegać wątpliwości, iż nie jest ona organem podatkowym w rozumieniu art. 13 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji zatem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane nie przez organ, a co najmniej nie przez organ właściwy.

Konstatacja powyższa - z uwzględnieniem brzmienia art. 219 ustawy Ordynacja podatkowa - wskazuje, zdaniem skarżącej Spółki, iż uzasadniony jest wniosek skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145§1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 247§1 pkt 1) ustawy - Ordynacja podatkowa.

Niezależnie od powyższego, według skarżącej, zaskarżony akt zawiera także szereg dalszych uchybień, powodujących jego ewidentną sprzeczność z treścią art. 217§1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie to bowiem nie wskazuje jakiejkolwiek podstawy prawnej odmowy rozpoznania odwołania skarżącej (powołany w treści pisma art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. ... nie spełnia tego warunku, gdyż w całości dotyczy on postępowania organów celnych w sprawach objętych powołanym rozporządzeniem, nie odnosi się on zaś do kwestii dopuszczalności odwołania). Zaskarżone orzeczenie nie zawiera również pouczenia o trybie jego zaskarżalności (bądź braku procedury) i podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu organu.

Powołane wyżej zarzuty i ich uzasadnienie prowadzą do wniosku, iż rozstrzygnięcie Izby Celnej wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie spełnia nawet minimalnych wymagań kierowanych pod adresem prawidłowo sformułowanego postanowienia wydawanego w postępowaniu podatkowym. Okoliczność ta również uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia jako sprzecznego z prawem w stopniu rażącym.

Poza zarzutami formalnymi, dotyczącymi zaskarżonego aktu, skarżąca podniosła również, iż rozstrzygnięcie Izby Celnej w W. nie jest też uzasadnione merytorycznie. Stwierdzenia bowiem, że odmowa zwrotu towaru nie jest decyzją, lecz jedynie informacją nie można, zdaniem skarżącej, uznać za zasadne. Pomijając już kwestię, iż pismo Urzędu Celnego (...) w W. z dnia (...) lutego 2005 r. nie wskazuje podstawy prawnej owej "informacji", wskazać należy, iż zawarte w jego treści oświadczenie tego organu jest jednostronnym, wynikającym z władztwa administracyjnego rozstrzygnięciem o pozbawieniu (co najmniej czasowym) skarżącej praw o charakterze bezwzględnym. Nie ulega więc wątpliwości, iż jest to orzeczenie dotyczące istoty sprawy, której skutkiem jest właśnie zatrzymanie towarów. Dodatkowo skarżąca wskazała też, iż przedmiotowe pismo jest jedynym pisemnym oświadczeniem organu podatkowego odnoszącym się do towarów skarżącej, a jednocześnie do jej sytuacji prawnej. Stwierdziła, że nie można też podzielić stanowiska Izby Celnej w W., iż decyzja w sprawie zostanie podjęta dopiero po rozpoznaniu sporu dotyczącego naruszenia praw do znaku towarowego przez sąd cywilny. Kwestia ta i ewentualna decyzja (jak zwraca na to uwagę Izba Celna - także orzekająca o ewentualnym zwrocie towarów) ma bowiem charakter następczy w stosunku do zatrzymanego towaru. Organy zaś prowadzące sprawę niniejszą nie orzekły o tymże towarze w sposób umożliwiający kontrolę ich rozstrzygnięć i tym samym udzielenie ochrony prawnej skarżącemu.

Jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy towar zatrzymany został w dniu (...) stycznia 2005 r., żaden zaś kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy organ nie zajął stanowiska merytorycznego w przepisanej prawem formie, poprzestając na "informacjach". Tu zaś wskazać należy, iż Urząd Celny powołał — jako podstawę zatrzymania towaru skarżącego - art. 9 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003, Izba Celna natomiast art 4 ust 1 tego rozporządzenia. Doszło zatem do zmiany podstawy prawnej działań organów celnych — jednakże skutek ten nastąpił pomimo tego, że organ odwoławczy nie przeprowadził kontroli odwoławczej orzeczenia organu pierwszej instancji.

Powyższe uwagi wskazują, iż Izba Celna niezasadnie przyjęła, iż odwołanie skarżącej jest niedopuszczalne (naruszając tym art 228§1 pkt 1, a także art. 127 ustawy - Ordynacja podatkowa). Z kolei brak merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach skarżącej, pomimo upływu przeszło 6 miesięcy od zdarzenia uzasadniającego jego wydanie oraz zmiana podstawy prawnej działań organów celnych poza jakimkolwiek trybem postępowania stanowi jaskrawy przejaw działania tychże organów bez istnienia podstawy prawnej, a zatem sprzecznie z art. 120 ustawy – Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę - udzielonej pismem z dnia 22. 08.2005r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu (...) sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi i zaznaczył, iż przekazuje jako załączniki, ułożone w porządku chronologicznym, spięte i ponumerowane "akta sprawy". Zwrócił uwagę m.in. na to, że konkretyzację wynikającego z art. 58 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ograniczenia, ukonstytuowanej w art. 58 ust. 1 zasady swobodnego nadawania towarom przeznaczenia celnego, stanowią postanowienia zawarte w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003r. (...). Regulujący postępowanie "z urzędu" art. 4 ust.1 dopuszcza możliwość zawieszenia zwolnienia towarów lub ich zatrzymanie, w przypadku, gdy organy celne mają wystarczające powody by podejrzewać, iż towary naruszają prawo własności intelektualnej.

Jako kluczowy Dyrektor Izby Celnej uznał problem, który sprowadza się do kwestii formy w jakiej władztwo administracyjne organów celnych ma być wyrażone w przypadku zaistnienia przesłanek określonych przepisami. Znaczenie tego problemu, zdaniem Dyrektora IC, wynika zaś z faktu, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą podległości organów władzy prawu, organy te mogą realizować przysługujące im kompetencje tylko w formie prawnej wskazanej w przepisie prawa. Tym samym więc podjecie przez organ celny działania w formie prawem nie przewidzianej stanowi kwalifikowane naruszenie prawa - działanie bez podstawy prawnej, stanowiące w myśl art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej podstawę do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji.

Powołany wcześniej art. 4 ust. 1 stanowi podstawę materialnoprawną zatrzymania towaru przez organ celny.

Jeśli zaś chodzi o jej formę, to biorąc pod uwagę, iż decyzje są orzeczeniami, które rozstrzygają sprawę co do jej istoty albo też w inny sposób kończą postępowanie w danej instancji, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., dla "załatwienia" czynności polegającej na dokonaniu przez organ celny zatrzymania towaru z urzędu, forma decyzji nie jest właściwa. Czynność ta nie kończy bowiem postępowania w sprawie, a dopiero je rozpoczyna, umożliwiając osobom uprawnionym podjęcie stosownych działań dla ochrony swoich praw.

Potwierdzeniem prawidłowości takiej interpretacji jest przepis art.4 ust.1, w którym przy obliczaniu terminów zatrzymania ustawodawca posłużył się formą "zawiadomienia", jakie otrzymuje zarówno właściciel praw jak i zgłaszający lub posiadacz towaru. W ten sam sposób przedmiotową kwestię ujmuje artykuł 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1891/2004 z dnia 21 października 2004r. ustalającego przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.Urz. UE L 328/16), w którym wyraźnie zobowiązano organ celny do poinformowania zgłaszającego lub osobę władającą towarem o zawieszeniu zwolnienia towarów bądź o zatrzymaniu towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej. Takie powiadomienie warunkuje bowiem zatrzymanie, zaś od dnia zawiadomienia posiadacza prawa biegnie urzędowy 3-dniowy termin na złożenie wniosku o podjęcie działań przez organy celne.

W przedmiotowej sprawie w odpowiedzi na zatrzymanie towaru w Urzędzie Celnym (...) w W. pełnomocnik uprawnionego, nie przekraczając 3 dni roboczych od dnia powiadomienia o zatrzymaniu, złożył wniosek o podjęcie działań, co z kolei spowodowało dalsze zatrzymanie ze wszelkimi konsekwencjami przedłużania terminu do powiadomienia organu celnego o wszczęciu postępowania mającego ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej. Ostatecznie podstawą do dalszego zatrzymania towarów naruszających prawa własności intelektualnej należących do firmy S. było złożenie w dniu (...) lutego 2005 r. w Sądzie Okręgowym w W. wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego i zabezpieczenie roszczeń firmy S. wobec firmy A. S.A.

Konkludując, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że z uwagi na powyższe, rozstrzygnięcie organu celnego co do zatrzymanego towaru w postępowaniu wszczętym zgłoszeniem celnym nastąpi dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania sądowego, które prowadzić ma do ustalenia, czy faktycznie doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej.

Wobec oczekiwania na orzeczenie sądu w przedmiotowej sprawie, a tym samym ostateczne rozstrzygnięcie organu celnego w przedmiocie zgłoszonego towaru, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż stoi na stanowisku, że wszelkie udzielane Stronie wyjaśnienia traktować należy jako "informacje pozostające w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania, udzielone w trybie art. 121 §2 Ordynacji podatkowej".

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Dyrektora Izby Celnej m.in. do nadesłania kompletnych akt sprawy oraz poinformowania Sądu, czy została wydana przez organ decyzja w sprawie wniosku S. z dnia (...) stycznia 2005 r., a także czy zostało wydane przez Sąd Okręgowy w W. zarządzenie tymczasowe.

W odpowiedzi na ww. postanowienie Sądu, Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia (...) lipca 2006 r. nadesłał m.in. kopię decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr (...) z dnia (...) stycznia 2005 r. (umieszczoną w pkt 14 formularza wniosku o podjęcie działania) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w W. Wydział Gospodarczy (sygn. akt (...) wydane w odpowiedzi na wniosek S. o wydanie zarządzenia tymczasowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy zauważyć, że w prawie polskim ochrona praw własności intelektualnej na granicy de facto jest pochodną rozwiązań przyjętych w prawie europejskim z dość wyraźnym rozgraniczeniem na datę przed i po akcesji Polski do Unii. Przed akcesją, podstawowym instrumentem prawnej ochrony własności intelektualnej na granicy był Kodeks celny (z 1997r.) oraz wydane na jego podstawie (art. 57 §3) rozporządzanie Rady Ministrów z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania organów celnych przy zatrzymywaniu towarów w wypadku podejrzenia naruszenia przepisów dotyczących ochrony własności intelektualnej (Dz.U. Nr 12, poz. 112 ze zm.). W rozporządzeniu tym (z 2002r.) jasno stwierdzono, że rozstrzygnięcie w sprawie wniosku następuje w formie decyzji administracyjnej (§3 ust. 1) i że w takim przypadku organ wydaje "decyzję o zatrzymaniu towaru" (§ 7), co w sposób zasadniczy różniło to rozporządzenie od poprzednio obowiązującego (z 1999 r.), na gruncie którego wypowiadany był pogląd, że zatrzymanie towaru zawsze ma charakter materialno-techniczny (por. wyrok z 19.12.2002r. sygn. akt I SA/Ka 2165/01).

Obydwa te akty prawne, tj. zarówno Kodeks celny z 1997r., jak i ww. rozporządzenie RM z 2002 r. zostały uchylone w dniu 1 maja 2004 wraz z uzyskaniem przez Polskę członkostwa w UE.

Z tym dniem (1 maja 2004r.) w ich miejsce zaczęły obowiązywać: Wspólnotowy Kodeks Celny, tj. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, zwane dalej również "WKC", oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22.12.1994 r. ustanawiające środki dotyczące wprowadzania do Wspólnoty i wywozu oraz powrotnego wywozu poza Wspólnotę towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej (Dz.U.UE.L.94.341.8 z dn. 30.12.1994r.)

W dniu 1 lipca 2004r., a więc po dwóch miesiącach od uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, wskazane wyżej rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22.12.1994 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącym działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U.UE.L.03.196.7 z dnia 2.08.2003r.), zwane dalej: "Rozporządzeniem nr 1383/03" lub "Rozporządzeniem podstawowym".

Kolejnym aktem prawa europejskiego dotyczącym sfery ochrony własności intelektualnej na granicy, mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 1891/2004 z 21.10.2004 r. ustalające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej(...), zwane dalej "Rozporządzeniem wykonawczym" (Dz.U.UE.L.04.328.16 z dn. 30. 10.2004r.).

Wskazane wyżej akty prawa europejskiego stanowią podstawowy, wspólny dla wszystkich państw UE trzon uregulowań prawnych w sferze ochrony własności intelektualnej na granicy, co, mimo szczegółowości tych uregulowań, nie oznacza wyeliminowania przepisów prawa krajowego jako podstawy prawnej działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa.

Tak więc, polskie organy celne, podejmując działania w zakresie ochrony praw własności intelektualnej powinny, poza wskazanymi przepisami prawa wspólnotowego, stosować także przepisy prawa polskiego, tj. w szczególności Ordynacji podatkowej oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, jak również ustaw pozwalających na zdefiniowanie przedmiotu ochrony na gruncie prawa polskiego, takich jak np. ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, czy też Prawo własności przemysłowej.

Podstawową kwestią, jaką w oparciu o wskazane wyżej regulacje należało rozstrzygnąć w ramach niniejszego postępowania było zagadnienie charakteru dokonanego przez organ celny "zatrzymania" towaru uregulowanego w przepisach Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z 22 lipca 2003r., a także dalszego związanego z tym postępowania organu, jak również kwestia "decyzji", której wydanie (o co występowała skarżąca Spółka) organ uzależniał od uprzedniego wydania przez sąd powszechny (Sąd Okręgowy w W.) orzeczenia, w którym uznaje się zatrzymane towary za naruszające (bądź nie) prawo własności intelektualnej.

Analizując to zagadnienie w pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na przepis art. 4 ust.1 Rozporządzenia podstawowego, który m.in. zezwala organom celnym zatrzymać towary, gdy organy te mają wystarczające powody by podejrzewać, iż towary te naruszają prawo własności intelektualnej. Jednocześnie prawo to zostało w istotny sposób ograniczone. Dokonane bowiem w trybie tego przepisu zatrzymanie następuje "przez okres trzech dni roboczych od chwili otrzymania zawiadomienia przez posiadacza prawa i przez zgłaszającego lub posiadacza towaru, jeżeli są oni znani aby umożliwić posiadaczowi prawa złożenie wniosku o podjęcie działań zgodnie z art. 5". Trzeba też przy tym zwrócić uwagę, że – jak to wprost zostało wskazane in fine cytowanego przepisu – celem tego zatrzymania jest umożliwienie posiadaczowi prawa dokonania ściśle określonej czynności, tj. złożenia wniosku o podjęcie działań – a ściślej mówiąc, dalszych działań – organów celnych przewidzianych dalszymi przepisami tego Rozporządzenia.

W tej sytuacji, tj. na tym etapie trwającym 3 dni robocze, można by jeszcze przyjmować, iż dokonane na podstawie tego przepisu zatrzymanie towaru ma charakter techniczny (czynności materialnotechnicznej), gdyż chodzi jedynie o ustalenie czy ma być (czy będzie) wszczęte na stosowny wniosek właściwe dalsze postępowanie. Jednakże w samym momencie zatrzymania towaru w tym trybie żadne takie postępowanie nie jest jeszcze wszczęte, gdyż może być ono wszczęto dopiero (i wyłącznie) na skutek złożenia ww. wniosku o podjęcie działań.

W przypadku złożenia ww. wniosku wnioskodawca (posiadacz prawa) powinien także dopełnić szeregu dalszych formalności, które powodują, że towar będzie zajęty na okres dłuższy niż 3 dni robocze. Przede wszystkim powinien powiadomić o równoczesnym wszczęciu odrębnego postępowania mającego ustalić, czy nastąpiło naruszenie prawa własności intelektualnej – art. 13 ust.1 Rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem wnioskodawca ma na to 10 dni, a okres ten może być na jego wniosek przedłużony o dalsze 10 dni. Jeśli tych wymogów nie dopełni, zajęcie towaru zostaje zakończone.

Z kolei organy celne, zgodnie z art. 5 ust.7 Rozporządzenia podstawowego, mają 30 dni roboczych na rozpoznanie wniosku o podjęcie działań, łącznie z powiadomieniem wnioskodawcy. Doliczając do tego okres 3 dni roboczych, w czasie których wniosek powinien być złożony, należy przyjąć, że okres zatrzymania towaru w tym trybie powinien trwać do 33 dni roboczych, i ewentualnie może być przedłużony o czas konieczny do dokonania przez organ celny stosownego "powiadomienia" posiadacza prawa.

Przyjęte rozwiązanie dopuszcza zatem, aby przez ten czas towar nie otrzymywał przeznaczenia celnego, co – jak stanowi art. 58 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego – powinno następować "w każdym czasie" (lub "w każdej chwili", w zależności od tłumaczenia). Ponadto, przez cały ten czas dysponent towaru doznaje ograniczenia swego nad nim władztwa poprzez możliwość zatrzymania lub zajęcia towaru przez organ celny. Zważyć przy tym także należy, że – jak wspomniano wyżej – wszystkie te działania mają miejsce jeszcze przed wszczęciem przez organ celny właściwego postępowania.

W tym stanie rzeczy konieczne staje się rozstrzygnięcie zagadnienia, czy wszystkie te działania można uznać jedynie za czynności materialnotechniczne, czy też jest to już sui generis szczególne postępowanie, w którym wydaje się stosowne orzeczenia.

W przypadku jeżeli organ nie uwzględnia wniosku podmiotu dysponującego prawem własności intelektualnej sprawa jest prosta. Organ wydaje stosowne rozstrzygnięcie (w formie decyzji), które podlega zaskarżeniu – art. 5 ust. 8 Rozporządzenia podstawowego. Adresatem tej decyzji jest tylko wnioskodawca, gdyż tylko jego interes prawny może być tą decyzją naruszony. Jeżeli natomiast wniosek zostaje uwzględniony, to zarówno dysponent towaru, jak i wnioskodawca (dysponent chronionego prawa) są w równym stopniu stronami, gdyż postępowanie dotyczy interesu prawnego każdego z nich. Uwzględnienie wniosku, czyli podjęcie działań, powoduje również przedłużenie i ustabilizowanie status quo towaru, spowodowanego dotychczasowymi czynnościami organu.

W punkcie (5) części wstępnej Rozporządzenia podstawowego jako takie działania zostały wskazane: zawieszenie dopuszczenia do obrotu i zatrzymanie towarów, a więc działania analogiczne do tych, jakie organy celne mogą podejmować w opisanym wyżej trybie "zabezpieczającym", jeszcze przed złożeniem wniosku. W przeciwieństwie jednak od podejmowanych ex oficio działań w trybie art. 4 Rozporządzenia podstawowego, działania te nie mają z góry oznaczonego przez przepisy okresu trwania. Czas ich trwania musi dopiero określić sam organ celny, nie dłuższy niż 1 rok – art. 8 ust.1 Rozporządzenia – który może być przedłużany.

Tak więc, jeżeli na skutek przyznanej organowi celnemu władzy, organ ten ogranicza czyjeś prawo i jednocześnie jest zobowiązany do określenia przez siebie okresu trwania tego ograniczenia, to w sposób oczywisty mamy do czynienia z aktem władczym organu. W związku z tym, jak w przypadku każdego tego rodzaju aktu, powinien on przybrać stosowną formę, a mianowicie formę orzeczenia. Orzeczenia, od którego – choćby ze względu na nadrzędną zasadę prawa do skutecznego środka zaskarżenia – powinien przysługiwać stosowny środek odwoławczy.

Zasada ta powinna mieć także zastosowanie do sytuacji, gdy ograniczenie przez organ czyjegoś prawa następuje na okres z góry ustalony przez stosowny przepis prawa. Decydujący jest tu bowiem sam fakt ograniczenia prawa podmiotowego.

Stanowisko to znajduje swoje pełne uzasadnienie w przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który w art. 4 punkt 5 stanowi, że użyte w tym akcie pojęcie "decyzja" oznacza każdą czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi. Jak więc z zacytowanego przepisu wynika "decyzjami" w rozumieniu WKC są wszelkie czynności organu, wywołujące skutki prawne, w odróżnieniu od czynności stricte technicznych, które właśnie ze względu na swój "techniczny" charakter nie wywołują skutków prawnych.

W świetle powyższych rozważań należy zatem dojść do wniosku, że zarówno "zawieszenie dopuszczenia", o którym mowa w Rozporządzeniu podstawowym, jak i "zawieszenie zwolnienia", o którym mowa w Rozporządzeniu wykonawczym, a także "zatrzymanie", o którym mowa w obu tych rozporządzeniach, są czynnościami powodującymi skutki prawne, znosząc działanie zasady określonej w art. 58 ust.1 WKC. Zawieszenie powoduje bowiem zniesienie obowiązku niezwłocznego ("w każdym czasie" lub "w każdej chwili") otrzymania przeznaczenia celnego towaru, natomiast zatrzymanie (zajęcie) skutkuje nie tylko odłożeniem w czasie otrzymania przeznaczenia celnego, ale również ogranicza władztwo nad towarem jego posiadacza, co z kolej stanowi ograniczenie np. prawa ochrony własności (art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Oznacza więc to, że zarówno zawieszenie, jak i zatrzymanie, o których mowa w tych rozporządzeniach, są "decyzjami" w rozumieniu Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Rozstrzygając powyższe zagadnienie na tle wspólnotowych przepisów celnych, należy uwzględnić, że oprócz tych przepisów organy celne stosują również właściwe dla nich prawo krajowe, w szczególności w kwestiach, które przepisy międzynarodowe wprost pozostawiły ustawodawstwom wewnętrznym poszczególnych państw lub których nie regulują.

W tym kontekście, przechodząc na grunt ustawodawstwa polskiego, nie sposób nie zauważyć, że na gruncie prawa polskiego czynnościami organów wywołującymi skutki prawne, o których jest mowa w art. 4 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego będą orzeczenia wydawane przez polskie organy celne, do których należy przede wszystkim zaliczyć postanowienia i decyzje.

Należy też podzielić pogląd organu, że "zawieszenie" lub "zatrzymanie" dokonane zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. (Rozporządzenie podstawowe) i Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1891/2004 z 21 października 2004r. (Rozporządzenie wykonawcze) nie są czynnościami kończącymi postępowanie, jak również rozstrzygnięciem sprawy co do istoty. Jednakże nie oznacza to, że zarówno zawieszenie, jak i zatrzymanie nie wywołują skutków prawnych i nie rozstrzygają o pewnych prawach oraz obowiązkach uczestników postępowania celnego. Z tego względu, tego rodzaju czynności powinny mieć formę orzeczeń, a konkretnie postanowień, skoro nie będą to decyzje w rozumieniu polskiego prawa administracyjnego.

Pogląd powyższy znajduje swoje pełne uzasadnienie na gruncie art. 30 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne. Zgodnie bowiem z ust. 1 tego przepisu, który stanowi: Jeżeli zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny jest obowiązany podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji towaru, może dokonać jego zajęcia – polski organ celny został wyposażony już przez ustawodawstwo krajowe w stosowny instrument do podjęcia działań na podstawie Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1383/2003 (Rozporządzenie podstawowe). To zajęcie (zatrzymanie) niewątpliwie ma wpływ na prawa podmiotowe, i to nie tylko samych stron, ale także innych osób, gdyż jak stanowi ust. 2 tego przepisu: Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.

Z kolei ust. 3 stanowi, że: Zajęcie towaru następuje w drodze postanowienia, które może być w każdym czasie uchylone lub zmienione, a ust. 4 przyznaje prawo do zaskarżenia tego postanowienia, co już nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że konieczne jest wydanie postanowienia, nie różnicując przy tym, czy chodzi o czynności organu celnego podejmowane na podstawie art. 4, czy też na podstawie art. 8 Rozporządzenia podstawowego.

Na zakończenie powyższych rozważań należy zwrócić uwagę, że – jak na to wskazuje doktryna – przy bezpośrednim stosowaniu przepisów wspólnotowych (międzynarodowych) pierwszeństwo powinna mieć wykładania celowościowa i funkcjonalna. Odmiennie niż w sytuacji, gdy stosowane jest wyłącznie prawo krajowe, kiedy wiodącą wykładnią musi być wykładania językowa. Wynika to nie tylko z faktu, iż w każdym kraju może być różnie przetłumaczony dany akt prawa wspólnotowego, ale przede wszystkim dlatego, że w każdym kraju istnieją różne (własne) instytucje prawne, które będą miały zastosowanie w konkretnych przypadkach przy realizacji prawa wspólnotowego.

Mając powyższe na względzie należało przyjąć, że pewne rozbieżności w nazewnictwie niektórych instytucji prawnych w tłumaczeniach aktów prawa wspólnotowego nie mają istotnego znaczenia. Obojętnie bowiem czy w danym tłumaczeniu użyto pojęcia "zawieszenie dopuszczenia" czy "zawieszenie zwolnienia" oczywiste jest, że chodzi o powstrzymanie się organów celnych z czynnościami mającymi na celu nadanie towarowi przeznaczenia celnego.

Podobnie należy traktować pojęcia "zajęcie" i "zatrzymanie", tym bardziej że np. w polskim tłumaczeniu poprzednio obowiązującego (do 1 lipca 2004r.) Rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 słowa te są używane zamiennie (por. preambuła akapit 7 i 8 oraz art. 4, art.6 ust. 1 i art. 7 ust. 1) dla jednego słowa angielskiego "detain". Istotne jest jednak to, że – bez względu na sposób tłumaczenia – chodzi o to, że organom celnym przyznano prawo do władztwa nad towarem, ograniczając tym samym władztwo dysponenta towaru.

Nie można też pomijać, że prawo krajowe jako przepisy w dużym zakresie wykonawcze do prawa wspólnotowego, jest formułowane w odniesieniu do konkretnego na daną chwilę stanu prawa wspólnotowego. Przykładem tego jest art. 30 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 z późn.zm.), który wyraźnie nawiązuje do wspomnianego wyżej Rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22.12.1994 r. ustanawiającego środki dotyczące wprowadzania do Wspólnoty i wywozu oraz powrotnego wywozu poza Wspólnotę towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej (Dz.U.UE.L.94.341.8 z dn. 30.12.1994r.). Rozporządzenie to – jak już wspomniano – straciło moc z dniem 1 lipca 2004r., tj. dwa miesiące po uzyskaniu przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, jednakże przepisy Prawa celnego w tym zakresie nadal obowiązują w tym samym brzmieniu.

Z powyższych względów należy stanąć na stanowisku, że przy stosowaniu prawa wspólnotowego należy w pierwszym rzędzie uwzględniać cel i funkcję poszczególnych przepisów, a następnie rozważyć, czy przepisy te na tyle jednoznacznie wyznaczają zakres uprawnień i obowiązków organu oraz stron aby mogły mieć bezpośrednie zastosowanie, czy też dla ich wykonania (realizacji) konieczne jest zastosowanie instytucji prawnych przewidzianych prawem krajowym.

W tym stanie rzeczy wniesioną skargę należało uznać za uzasadnioną. Dokonane w dniu (...) stycznia 2004 r. zatrzymanie towaru na podstawie "protokołu" nastąpiło z pominięciem art. 30 ust. 3 Prawa celnego, tj. bez wydania koniecznego w tym względzie postanowienia, jak i dalszemu zatrzymaniu towaru nie towarzyszyło wydawanie stosownych postanowień. "Pisma" doręczane stronie skarżącej przez organy obu instancji, które same również nie uznawały ich za postanowienia, nie spełniały nawet podstawowych wymogów orzeczenia administracyjnego (w tym przypadku postanowienia), jak również, ad meritum, stanowiły rażące naruszenie art. 30 ust.1, 3 i 4 Prawa celnego w zw. z art. 58 i art. 4 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 216 §§ 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.