Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2970/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 17, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 446/12 w sprawie ze skargi K. P. na uchwałę Rady Miejskiej Trzcianki z dnia 10 listopada 2011r. nr XVII/117/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 446/12 oddalił skargę K. P. na uchwałę Rady Miejskiej Trzcianki z dnia 10 listopada 2011 r. nr XVII/117/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy:

W dniu 10 listopada 2011 r. Rada Miejska Trzcianki podjęła uchwałę nr XVII/117/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. w obrębie geodezyjnym N. W.na działkach o nr ew.: ... i ... (zw. dalej mpzp lub planem). Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. P. zarzucając jej rażące naruszenie: art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 kodeksu cywilnego, art. 17 w zw. z art. 28 ust. 1, art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz art. 6 -11 k.p.a.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania jest sprzeczny z uchwałą Nr LVI/382/98 Rady Miejskiej w T. z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T.. Skarżący podniósł, że wymagania ustawowe dotyczące projektu mpzp zawiera art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta zobowiązuje Burmistrza do sporządzenia projektu planu miejscowego w zgodzie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz z przepisami odrębnymi. Skarżący wyjaśnił, że działki nr ew. ... i ... w studium zostały przewidziane (opisane) jako "obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej o możliwościach różnorodnej produkcji w oparciu o kompleksy gleb niższej jakości". Możliwość różnorodnej produkcji potwierdza zapis w studium w dziale 3 gdzie w punkcie 3.1 Pożądane kierunki rozwoju rolnictwa w odniesieniu do hodowli zwierząt zaproponowano następujące kierunki rozwoju: wzrost produkcji bydła z uwagi na naturalne bogate zaplecze paszowe w postaci nie eksploatowanych łąk nadnoteckich, a jednocześnie z uwagi na zwiększony popyt rynku krajowego i zagranicznego; utrzymanie produkcji trzody chlewnej z wykluczeniem rozwoju ferm bezściółkowych; wprowadzenie hodowli uzupełniających takich jak: hodowla koni, kóz, owiec, królików, pszczół i jedwabników, (dopisek: katalog ten jest przykładowy i nie zamknięty). Skarżący podniósł, iż tymczasem w mpzp został bezprawnie pozbawiony możliwości produkcji zwierzęcej (budowy: obór, chlewni, i innych obiektów inwentarskich) na prawie 90 % obszaru swej własności i ograniczenie to nie wynika z jakichkolwiek przepisów. Działki o nr ew. ... i ... stanowiące w istocie grunty orne o bardzo niskiej klasie bonitacji gleb RV i RVI o łącznej powierzchni wynoszącej 10,48 ha tj. grunty o klasach, na których produkcja roślinna pozbawiona jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw i to w zakresie upraw polowych, jak i łąk czy pastwisk. W ocenie skarżącego Rada Miejska wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi oraz wyznaczonym w studium kierunkom rozwoju ustaliła, że przedmiotowa nieruchomość w stopniu zdecydowanie przeważającym (90 %) będzie mogła być wykorzystana na pola, łąki i pastwiska z zakazem realizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych (tj. budynków, budowli i obiektów małej architektury) z dopuszczeniem zalesienia tych obszarów. Zdaniem skarżącego zapis § 8 pkt 1 uchwały jest nieprecyzyjny. W istocie nie wiadomo o jakie cieki wodne chodzi. Cieki te powinny zostać zinwentaryzowane (pokazane na rysunku planu) albo zapis powinien być z planu usunięty. Stwierdzenie zawarte w planie, że "istniejących cieków wodnych (nie pokazano na rysunku planu)" nie jest żadnym usprawiedliwieniem braku precyzyjności. Ponadto w ocenie skarżącego zapisy zawarte w § 8 pkt 2 i 3 nie są zgodne z ustawą - Prawo ochrony środowiska w aspekcie zapisu § 2 ust. 1 pkt 1 planu informującego o tym, iż na obszarze objętym planem nie występują tereny i obiekty podlegające ochronie. Skarżący podniósł, iż zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze, bądź tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania konkretnych przepisów, które stanowią źródło owych zakazów jest bezprawne i narusza podstawową zasadę demokratycznego państwa prawnego zawartą w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zwrócił uwagę, iż zapis zawarty w § 11 pkt 2 planu jest sprzeczny z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w aspekcie art. 140 kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącego przy takim zapisie, to nawet pasieki nie będzie można ustawić. Skarżący podniósł, iż zapisy zawarte w § 12 pkt 3 i 4 planu są sprzeczne z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem w planie powinien występować wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy jako "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej" oraz wskaźnik minimalnej intensywności zabudowy jako wskaźnik "minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej". Wprowadzenie pojęcia "teren inwestycji" jest niezgodne z ustawą. Skarżący wskazał, iż w uchwale w żaden sposób nie wyjaśniono, dlaczego przyjęto stawkę 30 %, czyli maksymalną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyraźnie stwierdza się, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. teren objęty planem położony jest w strefie krajobrazu rolniczego B (strefa wielkoprzestrzennej intensywnej produkcji rolnej). Skoro ma być to strefa wielkoprzestrzennej w dodatku intensywnej produkcji rolnej, to wprowadzone zakazy zabudowy pozostają w jawnej i oczywistej sprzeczności z tym zapisem studium. Następną sprzeczność stanowi zapis: "Tereny rolnicze wyłączone są z zabudowy. Możliwa jest tu tylko lokalizacja zagrody (siedliska) traktowanego jako warsztat pracy rolnika z możliwością budowy i rozbudowy obiektów w produkcji tej niezbędnych, w tym budynek mieszkalny rolnika". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taki akt administracyjny do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności Sąd Wojewódzki odniósł się do wniosku organu o odrzucenie skargi. Sąd Wojewódzki nie podzielił poglądu organu, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Sąd powołał się na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/2007 (ONSAiWSA 2007/3 poz. 60) w której stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Według literalnej treści powołanej wyżej regulacji p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uzasadnieniu powyższej uchwały podniesiono, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Organ argumentując odrzucenie skargi wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący wniesienie skargi poprzedził dwoma wezwaniami z dnia 30 listopada 2011r. (data wpływu 2 grudnia 2011 r.) i z dnia 16 kwietnia 2012r. (wpływ 18 kwietnia 2012 r.). Ponadto organ wskazał, iż w rozpatrywanym przypadku termin ten należy liczyć od pierwszego wezwania, tj. od 2 grudnia 2011r., który upłynął 31 stycznia 2012 r.

Odnosząc się do powyższego Sąd wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Wezwanie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie - następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. - sygn. akt OSA 2/2002, ONSA 2003/1/2 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniach NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 264/09, z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 754/08 - LEX nr 506026 oraz z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 744/11, LEX nr 795461, z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2/12, LEX nr 1138034). Wobec tego Sąd uznał, że co do zasady termin do wniesienia skargi w istocie biegnie od pierwszego wezwania. Jednakże należy mieć również na uwadze, że dopiero od wejścia w życie akty prawa miejscowego mogą naruszać czyjś interes prawny lub uprawnienia, dlatego nie sposób przyjąć, aby uchwała, która jeszcze nie weszła w życie mogła wywoływać skutki prawne i tym samym naruszać interes prawny lub uprawnienie kogokolwiek. Z tego też powodu termin do wniesienia skargi biegnie od dnia wystosowania wezwania w odniesieniu do aktu, który wszedł w życie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki zauważył, że co prawda skarżący pierwsze wezwanie wystosował już w dniu 30 listopada 2011 r. (data wpływu do organu 2 grudnia 2011 r.), to uchwała została opublikowana dopiero w dniu 14 marca 2012 r. (Dz. U. Woj. Wlkp., poz. 1370) i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 15 uchwały). Dopiero zatem skierowania drugiego wezwania stanowiło wyczerpanie środków zaskarżenia i od tego wezwania należało liczyć termin do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie należało również mieć na uwadze, że na powyższe wezwanie Rada udzieliła odpowiedzi uchwałą Nr XXV/174/12 z dnia 7 maja 2012r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie skarga winna zostać wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały z dnia 7 maja 2012 r. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi w dniu 17 maja 2012 r. nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego dla tej czynności, a co za tym idzie wniosek organu o odrzucenie skargi nie znajduje uzasadnienia.

Nadto Sąd Wojewódzki wskazał, że przed dokonaniem oceny uchwały Sąd jest zobligowany do zbadania czy skarżący poprzedził skargę stosownym wezwaniem oraz czy jego interes prawny został naruszony przez skarżoną uchwałę, co dawałoby mu legitymacje do wniesienia skargi w tym przedmiocie. W przedmiotowej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi wystosował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto w ocenie Sądu zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co daje mu legitymację do wniesienia skargi, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy wyłącznie działek skarżącego, a wprowadzenie ograniczeń co do możliwości zagospodarowania tych działek narusza interes prawny skarżącego wynikający m.in. z przysługującego mu prawa własności.

Następnie Sąd Wojewódzki zobligowany był do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie bowiem do treści tego przepisu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Procedurę planistyczną określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 17 tej ustawy. Przy czym w trakcie procesowania zmianie uległo brzmienie art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wobec powyższego w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania stosownych czynności proceduralnych.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego wszystkie wymogi z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu zostały zachowane.

W niniejszej sprawie Rada Miejska Trzcianki w dniu 22 kwietnia 2010 r. podjęła uchwałę nr XL/293/10 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. w obrębie geodezyjnym N. W.na działkach o nr ew.:... i ...

Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz ogłosił w prasie lokalnej (Tygodnik Nowy z dnia 8 czerwca 2010 r. – dokument nr 10, teczka 1) oraz w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Określono również termin składania wniosków do tego planu do dnia 2 lipca 2010 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 8 czerwca 2010 r. do dnia 2 lipca 2010 r. oraz na stronie internetowej BIP-u (dokumenty 11-14, teczka 1).

Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. Zawiadomienie to skierowano do: Wojewody Wielkopolskiego, Zarządu Województwa Wielkopolskiego, Starosty Powiatu Czarnkowsko – Trzcianeckiego, Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Czarnkowie, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendy Powiatowej Policji w Czarnkowie, Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Czarnkowie, ... Sp. z o.o. w Trzciance, ... Sp. z o.o., ... S.A. oraz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

W toku postępowania wpłynęły wnioski od Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, oraz Urzędu Marszałkowskiego jak również od osób prywatnych tj. S. i H. K., K. i Z. G., G. i S. S., U. i L. M., D. i S. K., M. P. oraz J. G.. Wnioski te zostały rozpoznane i uwzględnione (rozstrzygnięcie wniosków dokument 46, teczka 1).

Następnie sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko.

W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia.

Opinię, zgodnie z art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w piśmie z dnia 3 grudnia 2010 r. wyraziła Gminna Komisja Urbanistyczno - Architektoniczna.

Projekt planu uzyskał pozytywną opinię Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska pod warunkiem uwzględnienia uwag określonych w piśmie z dnia 14 marca 2011 r. Natomiast Starosta pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. wskazał, iż z uwagi, że teren objęty planem miejscowym nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych, nie ma potrzeby uzgadniania projektu planu.

Stosownie do art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniono projekt planu miejscowego z Wojewodą Wielkopolskim, Zarządem Województwa Wielkopolskiego, Zarządem Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego, Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, Komendą Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w Czarnkowie, Wojewódzkim Urzędem ochrony Zabytków w Poznaniu, ... Operator Sp. z o.o., PKP S.A., Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Czarnkowie. Ponadto, na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjęto za uzgodniony projekt planu z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendą Powiatową Policji w Czarnkowie, ... Sp. z o.o.. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 23 grudnia 2010 r. wskazał, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje teren położony poza formami ochrony przyrody i z tego powodu nie podlega uzgodnieniu.

Stosownie do art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu. Z uwagi na fakt, iż wobec Burmistrza zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych wniesionych uwag do planu nie rozstrzygnięto. Na skutek uchylenia środka zapobiegawczego organ ponownie wyłożył uzgodniony projekt do publicznego wzglądu w okresie od 31 sierpnia 2011 r. do dnia 30 września 2011 r. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 26 września 2011 r. określając miejsce spotkania w siedzibie Urzędu. Termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu zakreślony został do dnia 14 października 2011 r. Ogłoszenie o powyższym zostało zamieszczone zarówno w prasie (Tygodnik Nowy nr 38779 z dnia 23 sierpnia 2011 r.), jak również na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego Trzcianki, tablicy ogłoszeń Wsi Siedlisko, tablicy ogłoszeń Nowej Wsi oraz stronie internetowej BIP. Ponadto obwieszczenie o ponownym wyłożeniu doręczono osobom, które zgłosiły uwagi w trakcie pierwszego wyłożenia.

W dniu 26 września 2011 r. odbywała się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego.

Do projektu planu zostały wniesione uwagi przez Mieszkańców Nowej Wsi i Siedlisko, których organ nie uwzględnił. Uwagi również wniósł skarżący, którego uwagi zostały uwzględnione wyłącznie w zakresie korekty omyłek. Uwagi do planu zgłosili również J. G., N. G., D. G., N. T. oraz S. K.. Wszystkie powyższe uwagi zostały rozstrzygnięte przez Burmistrza.

W dniu 10 listopada 2011 r. Rada Miejska Trzcianki podjęła uchwałę nr XVII/117/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Trzcianka w obrębie geodezyjnym N. W.na działkach o nr Ew.: ... i ..., którego integralną część stanowi załącznik nr 2, w którym stwierdzono, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Następnie Sąd Wojewódzki postanowił odnieść się do zarzutu sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z postanowieniami studium.

Skarżący uzasadniając powyższą niezgodność wskazał, iż działki nr ew. ... i ... w studium zostały przewidziane (opisane) jako "obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej o możliwościach różnorodnej produkcji w oparciu o kompleksy gleb niższej jakości".

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że działki skarżącego położone w Nowej Wsi znajdują się w obszarze oznaczonym w studium symbolem B1.

Zgodnie z postanowieniami studium (1.3. struktura funkcjonalno-przestrzenna) symbolem B1 oznaczono strefę wieloprzestrzennej intensywnej produkcji rolnej. Jednakże powyższe nie oznacza, jak interpretuje to strona skarżąca, że studium nakazuje zwiększenie hodowli zwierząt. W studium wskazano, że "krajobraz ten należy sukcesywnie rewaloryzować wprowadzając zadrzewienia, zakrzewienia śródpolne, wzdłuż dróg i cieków wodnych. Jednocześnie postępujące stepowienie terenów wymaga zwiększenia zasobów wodnych rolnictwa poprzez wprowadzenie mini retencji wód płynących i opadowych".

Ponadto interpretując zapisy studium, a co za tym idzie również postanowienia planu, które muszą pozostawać w zgodzie ze studium, należy mieć na uwadze kierunki rozwoju i cele w tym studium założone. Ze studium jednoznacznie wynika, że podstawowymi funkcjami gminy są: turystyka i wypoczynek oraz potencjalne lecznictwo uzdrowiskowe, rolnictwo, działalność produkcyjna, nieuciążliwy przemysł, bazy i składy, usługi.

Cel strategiczny rozwoju gminy został określony jako stworzenie warunków dla osiągnięcia zrównoważonego trwałego rozwoju z preferencją sfery wypoczynkowo-turystycznej i lecznictwa uzdrowiskowego, co sprzyjać będzie wzrostowi zamożności gminy oraz osiągnięciu wysokiej jakości życia mieszkańców.

W studium wskazano, iż cel nadrzędny zostanie osiągnięty poprzez realizację następujących celów szczegółowych: dążenie do zapewnienia ładu ekologicznego i przestrzennego zgodnie z obiektywnymi uwarunkowaniami i predyspozycjami, poprawa warunków życia mieszkańców w sferze socjalnej, kulturowej i zdrowotnej oraz bezpieczeństwa publicznego, rozwój nowoczesnych dziedzin gospodarki: ekoturystyki, agroturystyki, rolnictwa ekologicznego, a także proekologicznej działalności produkcyjnej w oparciu o istniejące zasoby i walory środowiska oraz potencjał społeczny i gospodarczy, zwiększanie aktywności gminy na zewnątrz, wzmacnianie pozycji miasta jako centrum usługowego o znaczeniu ponadgminnym.

Sąd zwrócił również uwagę na założone w studium kwestie kształtowania systemu ekologicznego gminy (2.2). W dokumencie tym czytamy, że w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy" sprawy środowiska, zgodnie z zapisaną w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym zasadą ekorozwoju oraz przyjętym głównym celem strategii rozwoju gminy - są priorytetowe. Wynika z tego potrzeba ukierunkowania działań społeczności miasta i gminy na racjonalne użytkowanie krajobrazu i naturalnych zasobów przyrody. Składa się na to utrzymanie odpowiedniej jakości poszczególnych komponentów środowiska (powietrza, wody, gleby), zapewnienia trwałości ekosystemów leśnych, łąkowych i rolniczych (agroekosystemów) oraz ukształtowanie ładu ekologicznego, przestrzennego i estetycznego w krajobrazie miasta i gminy. Efektem tych działań ma być podniesienie jakości życia, jego bytowanie w czystym, zdrowym środowisku i pięknym otoczeniu. Ponadto w studium wyjaśniono, że planowanie przestrzenne jest podstawowym narzędziem dla realizacji postulatów ochrony przyrody i kształtowania środowiska. Uwzględnienie w "Studium..." systemu ekologicznego gminy jako jednego z podstawowych uwarunkowań rozwoju pozwoliło na zdefiniowanie kierunków ochrony środowiska oraz struktury funkcjonalno-przestrzennej. Dla właściwego funkcjonowania i zachowania równowagi środowiska najważniejszą rolę pełnią wszystkie powierzchnie naturalne-środowiskotwórcze, a więc lasy, wody, torfowiska, bagna, łąki, tereny zadrzewione. Wobec tego nie można się zgodzić, iż przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakładając możliwość zabudowy tylko części terenu objętego planem (RM), a na pozostałej części tego terenu wprowadzając obszar rolny z przeznaczeniem podstawowym określonym jako tereny rolne użytkowane jako pola, łąki i pastwiska z jednoczesnym zakazem realizacji obiektów budowlanych pozostaje w zgodzie ze Studium.

W tym miejscu Sąd wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego realizuje założony w studium cel kształtowania systemu ekologicznego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 8 pkt. 1,2,3 uchwały Sąd Wojewódzki wskazał, że nie jest on uzasadniony. Zgodnie z powyższymi postanowieniami planu "W zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego:

Co prawda zgodzić należy się ze skarżącym, iż tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie są położone w granicach rezerwatów przyrody i ich otulin, parków krajobrazowych i ich otulin, obszarów chronionego krajobrazu i obszarów Natura 2000, co wynika wprost z pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 grudnia 2010 r., to jednakże powyższe nie oznacza, że organ nie mógł wprowadzić powyższych zapisów.

W odniesieniu do powyższego zasadnym jest odwołanie się do przytoczonych wyżej postanowień studium w zakresie kształtowania systemu ekologicznego. Przede wszystkim w studium wskazano, iż sprawy środowiska, zgodnie z zapisaną w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym zasadą ekorozwoju oraz przyjętym głównym celem strategii rozwoju gminy - są priorytetowe. Sąd zgodził się z organem, że zakazy z § 8 pkt 2 i 3 uchwały dot. realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wynika z przeznaczenia terenu pod zabudowę zagrodową, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej i agroturystycznej. Ponadto teren objęty planem położony jest poza wyżej wymienionymi formami ochrony przyrody nie oznacza automatycznie możliwości realizacji wszelkich przedsięwzięć. W planie miejscowym nie wprowadzono całkowitego zakazu zabudowy, a jedynie wprowadzono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Już sama nazwa powyższych przedsięwzięć, które zostały szczegółowo wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), sugeruje, że ich oddziaływanie jest znaczące. Ponadto co do zasady każda inwestycja, nawet najmniejsza ma wpływ na środowisko, a wprowadzenie przez organ zakazu realizacji inwestycji znacznie ingerujących w środowisko, zgodne jest z przyjętą w gminie polityką ochrony środowiska.

Odnosząc się natomiast do zarzutu sprzeczności § 12 pkt 3 i 4 planu z art. 15 ust. 2 pkt. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd Wojewódzki podniósł, że postanowienia studium nie są sprzeczne z tym przepisem. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wobec powyższego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien odpowiadać wymogom stawianym przez art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie stosowna uchwała została podjęta w dniu 22 kwietnia 2010 r. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu 22 kwietnia 2010 r. W planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Zgodnie z kwestionowanymi zapisami planu dla terenów zabudowy zagrodowej, oznaczonych symbolami RM wprowadzono następujące zasady zagospodarowania terenów: łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 30 % powierzchni terenu inwestycji; zachowanie terenów biologicznie czynnych nie mniej niż 50 % powierzchni terenu inwestycji.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego sformułowanie brzmienia § 12 pkt 3 i 4 planu odpowiada treści tego przepisu.

Sąd Wojewódzki zwrócił również uwagę, iż zgodnie z postanowieniami Studium dbałość o ład przestrzenny, jedno z naczelnych zadań samorządu terytorialnego, leży w interesie mieszkańców miasta i wsi, zapewniając im wysoką jakość życia w odniesieniu do warunków przestrzennych, jak i również w interesie gminy jako wspólnoty i miejsca, zapewniając jej atrakcyjność dla gości z zewnątrz. Ponadto w Studium nakazano aby dla zapewnienia atrakcyjnego krajobrazu trzcianeckiej wsi niezbędne jest prowadzenie zdyscyplinowanej polityki przestrzennej polegającej w szczególności na: utrzymaniu charakterystycznych układów przestrzennych wsi; lokalizacji nowej zabudowy, głównie w obrębie obszarów już zabudowanych na zasadach jej uzupełniania w wykształconych już liniach zabudowy; kształtowaniu nowej zabudowy na zasadach utrzymania skali i charakteru zabudowy istniejącej (wysokość, skala budynków i założeń urbanistycznych, szerokość traktów, powierzchnia zabudowy itp.); lokalizacji większych zespołów; zabudowy na zasadach kompozycji stosowanej przy lokalizacji folwarków; kształtowania zabudowy wiejskiej na zasadzie tworzenia zagród stanowiących charakterystyczne dla wsi zespoły gniazdowej zabudowy (zwartej i tworzącej podwórza); umożliwieniu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jako funkcji wyodrębnionej i samodzielnej lecz tworzącej w miarę zwarte pierzeje lub zespoły tworzące gniazda (jak zagrody); wytwarzaniu reprezentacyjnych, wspólnych przestrzeni publicznych poprzez atrakcyjne urządzenie posadzek, placów, ulic i małej architektury, modernizację, renowację i rehabilitację zabudowy istniejącej.

Wobec powyższego zarzuty skarżącego odnoszące do powyższych zapisów planu - w ocenie Sądu Wojewódzkiego - nie znalazły uzasadnienia. Organ w zgodzie ze studium w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ukształtował zasady zagospodarowania terenu aby ład przestrzenny nie został zaburzony.

Ponadto Sąd Wojewódzki wskazał, że działki o nr ew. 11 i 12, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, obejmują teren o łącznej powierzchni 10,48 ha. Wobec powyższego przeznaczenie tylko 10 % powyższego terenu pod zabudowę zagrodową daje obszar około 9000 m2. Ponadto fakt, iż skarżący może zabudować tylko 30 % tego obszaru, to łączna powierzchnia zabudowy dopuszczalnej na tym terenie wynosi około 2700 m2, co w ocenie Sądu jest wystarczające do realizacji celu, dla którego skarżący zakupił przedmiotowe działki, tzn. hodowla zwierząt.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego § 12 pkt 5 i oraz pkt 5 j planu Sąd Wojewódzki wskazał, że postanowienia te wskazują jak wyglądać ma przyszła zabudowa tj. kolor dachu oraz ścian. Powyższe podyktowane jest dbałością o ład przestrzenny na tym terenie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 6-11 k.p.a. Sąd Wojewódzki wskazał, że przepisy te nie znajdują zastosowania w postępowaniu planistycznym.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono:

- naruszenia odnoszące się do § 11 pkt 2 oraz § 8 pkt 2 i 3 planu, tj.: naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w aspekcie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a.; Sąd Wojewódzki oddalając skargę w istocie popełnił błąd subsumcji uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezach norm prawnych zawartych w ww. przepisach prawa, tzn. nieprawidłowo uznał, że nie jest konieczne unieważnienie tej części planu, która nie jest zgodna ze studium i przepisami odrębnymi oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprzedstawieniu i niewyjaśnieniu zarzutu podniesionego w punkcie 2.2 skargi, które to uchybienie nie tylko mogło mieć, ale miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenia odnoszące się do § 12 pkt 5i oraz pkt 5j planu, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające w istocie na niewyjaśnieniu zarzutu podniesionego w punkcie 2.5 skargi, które to uchybienie nie tylko mogło mieć, ale miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenia odnoszące się do zachowania procedury planistycznej, tj. art. 17 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na popełnieniu błędu subsumcji;

- naruszenie art. 147 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w aspekcie wskazanych wcześniej naruszeń, polegające na niestwierdzeniu przez Sąd Wojewódzki nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że miejscowy plan zagospodarowania ternu nie odpowiada prawu.

Wskazując na te zarzutu wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu oraz zasądzenie od Rady Miejskiej Trzcianki na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zaprezentowano zarzuty naruszeń przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego, przy czym zamiast formułować je w petitum skargi podstawy skargi kasacyjnej wskazano w treści uzasadnienia powołując się wprawdzie na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednakże łącząc je w poszczególnych punktach uzasadnienia skargi, co powoduje przemieszanie rodzajowe zarzutów, nieodpowiadając w pełni przedstawionym wyżej wymogom.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady, rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nazwanych wprawdzie przez autora zarzutami proceduralnym, lecz przedstawianymi jako skutek naruszeń prawa materialnego, prowadzący do niesłusznego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oddalenia skargi przez Sąd Wojewódzki, nie ma podstaw do odrębnego rozpoznawania takiego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzut taki nie dotyczy w istocie naruszenia prawa procesowego przez Sąd Wojewódzki, lecz jest konsekwencją oddalenia skargi, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku. Taki też charakter mają postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania opisane w pkt 2 i 4, przez nawiązanie do zarzutów naruszeń prawa materialnego. Wobec tego rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawić należy do rozpatrzenia zarzutów naruszeń prawa materialnego.

Istotą zaś przedstawianych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa materialnego jest zakwestionowanie prawidłowości procedury planistycznej objawiającej się w uchwaleniu planu pomimo zarzuconej tamże, z jednej strony, niezgodności planu ze studium, z drugiej zaś wskazując na sprzeczność poszczególnych zapisów planu z przepisami ustaw. Zarzuty te zaś, w kontekście stanowiska, które zajął Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, formułowane są jako błąd subsumcji, w praktyce zaś stanowią powtórzenie wcześniej zgłaszanych w skardze zwykłej zarzutów, do których ustosunkował się Sąd Wojewódzki.

Analizując wyrok Sądu Wojewódzkiego w świetle postawionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż Rada Miejska podejmując uchwałę nr XVII/117/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Trzcianka w odniesieniu do nieruchomości skarżącego konsekwentnie realizowała nie tylko zapisy studium, ale i założenia wynikające z materiałów planistycznych poprzedzających uchwalenie studium. Założenia te sprowadzały się zaś do realizacji podstawowych funkcji gminy, którymi mają być: turystyka i wypoczynek oraz potencjalne lecznictwo uzdrowiskowe, rolnictwo, działalność produkcyjna, nieuciążliwy przemysł, bazy i składy, usługi. Zasadnie zauważył zatem Sąd Wojewódzki, że cel strategiczny rozwoju gminy osiągnięty ma być poprzez realizację celów szczegółowych jak: dążenie do zapewnienia ładu ekologicznego i przestrzennego, rozwój nowoczesnych dziedzin gospodarki: ekoturystyki, agroturystyki, rolnictwa ekologicznego, a także proekologicznej działalności produkcyjnej w oparciu o istniejące zasoby i walory środowiska oraz potencjał społeczny i gospodarczy, zwiększanie aktywności gminy na zewnątrz, wzmacnianie pozycji miasta jako centrum usługowego o znaczeniu ponadgminnym.

Nie można zatem kwestionować, iż realizacja tych celów pozwalała na zdefiniowanie w mpzp kierunków ochrony środowiska oraz struktury funkcjonalno-przestrzennej i przyjęcie, że dla właściwego funkcjonowania i zachowania równowagi środowiska najważniejszą rolę pełnią wszystkie powierzchnie naturalne-środowiskotwórcze, a więc lasy, wody, torfowiska, bagna, łąki, tereny zadrzewione.

Trafny był zatem wniosek Sądu Wojewódzkiego, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakładając możliwość zabudowy tylko części terenu objętego planem (RM), a na pozostałej części tego terenu wprowadzając obszar rolny z przeznaczeniem podstawowym określonym jako tereny rolne użytkowane jako pola, łąki i pastwiska z jednoczesnym zakazem realizacji obiektów budowlanych pozostaje w zgodzie ze Studium.

Jest zrozumiałe, że skarżący kasacyjnie może podnosić ograniczenia jego prawa własności, szczególnie jeśli uwzględnić, iż jego zamiary inwestycyjne pozostają w zasadniczej sprzeczności, z powyższymi uwarunkowaniami, niemniej zauważyć trzeba, że kwestionowane przepisy planu po pierwsze, nie są sprzeczne ze studium, po drugie ingerują w prawo własności skarżącego, ale w sposób usprawiedliwiony, wynikający z realizacji władztwa planistycznego gminy przejawiającego się w konsekwentnym dążeniu do ustalonego od dawna sposobu wykorzystywania przestrzeni, pożądanego i akceptowanego przez społeczność lokalną. W tych warunkach zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w aspekcie art. 7 Konstytucji RP i art. 140 k.c. nie okazał się usprawiedliwiony.

Nie okazał się też trafny zarzut naruszenia procedury planistycznej (art. 17 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zarzut ten jest postawiony niezgodnie z opisanymi wcześniej wymaganiami. Przepis ww. jest bardzo obszerny i składa się z kilkunastu jednostek redakcyjnych. Powołanie więc numeru artykułu nie daje podstaw do rozpoznania zarzutu, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę, iż ogólne powoływanie na wady w zakresie uzgodnień, nie specyfikuje ich na tyle dokładnie, aby można było ustosunkować się do istoty tego zarzutu.

Jak już wspomniano na wstępie połączenie zarzutów natury materialnej i procesowej powoduje, iż nieuwzględnienie tych pierwszych nie stwarza podstaw do uwzględnienia zarzutów nazwanych procesowymi. Wskazać też należy, że w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo wymaga, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób dopatrzyć się na czym miałoby polegać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w jaki sposób ewentualne jego naruszenie miałoby wpłynąć na wynik sprawy. W związku z powołaniem w podstawie kasacji ww. przepisów ustrojowych zauważyć trzeba, że przepisy te wyznaczają jedynie ramy kontroli sądowej. Mogłyby zatem stanowić podstawę kasacji wtedy, gdyby sąd odmówił dokonania kontroli administracji albo dokonał kontroli pod względem innym, niż legalność aktu. W niniejszej sprawie nie doszło ani do odmowy rozpoznania skargi, ani nie oparto kontroli na kryterium innym, niż legalność zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.