Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 323/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, aart. 84, art. 85
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 05 sierpnia 2014 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek K. M. (dalej jako Inwestor) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na hodowli bydła w projektowanym budynku o obsadzie (zdolności produkcyjnej) do 109,75 DJP, w [...].

Burmistrz [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, nr [...], wskazując na art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm., dalej jako u.u.i.o.ś., ustawa środowiskowa), w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako K.p.a.). Burmistrz w decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i podał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.

Uzasadniając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn.zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 71 dalej jako Rozporządzenie) chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport może być wymagany.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w opinii sanitarnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. podał, że dla ww. przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. także wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zapewniono udział społeczeństwa w toku postępowania, poprzez wydanie ogłoszenia o wszczęciu postępowania administracyjnego i wystąpienia do organów opiniujących oraz udostępnienie wniosku o wydanie decyzji wraz z załącznikami w siedzibie urzędu. Burmistrz podał, że biorąc pod uwagę ww. uzgodnienia, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. zwolnił Inwestora z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Burmistrz wskazał, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na rozwinięciu dotychczasowej działalności Wnioskodawcy poprzez budowę budynku inwentarskiego (obory) o powierzchni ok. 945 m2 (budynek o wymiarach ok, 22,50 m x 42,00 m i wysokości 9,00 m) ze zbiornikiem podrusztowym na gnojowicę o pojemności ok. 800 m3, wykonanie zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe o pojemności do 5 m3, wykonanie zbiornika na ścieki, pochodzące z procesu mycia i dezynfekcji urządzeń udojowych, o pojemności do 5 m3. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki mają 0,35 ha powierzchni oraz stanowią rolę RIVa, użytkowaną jako grunt orny. W projektowanej oborze zostanie wydzielona hala udojowa, zlewnia mleka oraz pomieszczenie socjalne. W projektowanym budynku prowadzona będzie hodowla bydła, w systemie bezściółkowym, obejmująca 15 buhajów, 60 krów, 10 jałówek cielnych, 15 jałówek powyżej 1 roku życia, 15 jałówek od 1/2 do 1 roku życia oraz 15 cieląt do 1/2 roku życia. Docelowa obsada zwierząt tj. zdolność produkcyjna w planowanym budynku inwentarskim wynosić będzie 109,75 DJP. Żywienie oparte jest i będzie wyłącznie na paszach treściwych i paszach objętościowych. Zadawanie paszy w projektowanym obiekcie, będzie się odbywało przy wykorzystaniu paszowozu TMR.

Z treści karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że w budynku inwentarskim buhaje, krowy, jałówki utrzymywane będą bez uwięzi, wolnostanowiskowo oraz bez wydzielonych legowisk na ściółce. Cielęta będą utrzymywane grupowo w kojcach. Łączna powierzchnia hodowlana wynosić będzie maksymalnie 700 m2. Pozostała powierzchnia budynku inwentarskiego, wykorzystywana będzie jako niezbędne ciągi komunikacyjne, stół paszowy, hala udojowa, zlewnia mleka oraz pomieszczenie socjalne. Burmistrz wskazał, mając na względzie wyliczenia przedstawione w karcie informacyjnej, związane z powierzchnią hodowlaną, że budynek będzie spełniał wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010 r, w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 116, poz. 778) oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w spawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr. 56, poz. 344, z późn.zm.).

Burmistrz opisał planowane rozwiązania w zakresie gospodarki wodno -ściekowej, gospodarki odpadami oraz planowany sposób magazynowania i zagospodarowania gnojowicy i stwierdził, że nie przewiduje się wpływu przedmiotowej inwestycji na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne, obszary przylegające do jezior, ani tez obszary ochrony uzdrowiskowej i tereny, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Zgodnie i informacją zawartą w karcie informacyjnej przedsięwzięcia zbiornik na gnojowicę zostanie wykonany z betonu o podwyższonej klasie wytrzymałości, co praktycznie uniemożliwia przedostanie się do gruntu jakichkolwiek zanieczyszczeń. Wielkość zbiornika będzie wystarczająca dla przetrzymywania wytworzonego w gospodarstwie nawozu naturalnego przez okres 4 miesięcy, w których nawożenie pól nie może być prowadzone a nadwyżka nawozów zbywana będzie do bezpośredniego rolniczego wykorzystania na podstawie zawartych umów. Ścieki odprowadzane będą do pojemników bezodpływowych i wywożone do najbliższej oczyszczalni ścieków. Planowana metoda dezynfekcji przez zamgławianie pozwala uniknąć powstawania ścieków technologicznych. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji odprowadzane będą powierzchniowo do gruntu, na terenie działki, do której wnioskodawca posiada tytuł prawny. Wnioskodawca dysponuje areałem gruntów o wielkości 31 ha. Wszystkie odpady magazynowane będą w specjalnie przygotowanych do tego pojemnikach, zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych, na terenie nieruchomości Wnioskodawcy. Zwierzęta padłe i ubite do czasu przekazania uprawnionym podmiotom, co nastąpi maksymalnie w ciągu 24 h, będą magazynowane w oddzielnym pomieszczeniu, zabezpieczonym przed dostępem osób trzecich i zwierząt. Budynek inwentarski nie będzie ogrzewany. W celu ograniczenia emisji substancji do powietrza, której głównymi źródłami będą procesy hodowli bydła, Wnioskodawca będzie stosował sprawnie działające systemy wentylacyjne. Do ograniczenia emisji substancji do powietrza przyczyni się także usytuowanie zbiornika na gnojowice pod budynkiem inwentarskim. Z uwagi na małe natężenie pojazdów, emisje z nimi związane będą niskie. Burmistrz podał, że z tych względów nie przewiduje się istotnego wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na stan powietrza w rejonie planowanej inwestycji.

Burmistrz przyjął, na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, że otoczenie obiektów hodowlanych stanowią grunty rolne należące do Inwestora oraz grunty niezabudowane i zabudowane właścicieli indywidualnych gospodarstw rolnych prowadzących również hodowlę zwierząt. Z mapy ewidencyjnej wynika, że w obrębie odziaływania znajdują się nieruchomości nie będące gospodarstwami rolnymi. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa (zagrodowa) podlegająca ochronie akustycznej zlokalizowana jest w odległości 94 m od granicy projektowanej obory w kierunku północno-wschodnim. Głównymi źródłami emisji hałasu będą procesy chowu zwierząt, w tym codzienne prace technologiczne związane są z udojem mleka oraz ruch pojazdów obsługujących gospodarstwo. Budynki inwentarskie wentylowane będą grawitacyjnie. Biorąc powyższe pod uwagę, a także zastosowane rozwiązania dotyczące sposobu i technologii chowu zwierząt oraz lokalizacje obory, w odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.u.i.o.ś. Burmistrz stwierdził, że w wyniku eksploatacji nie zwiększy się znacząco poziom hałasu w środowisku, a co się z tym wiąże nie zostaną przekroczone akustyczne standardy jakości środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną. Teren przedstawiony pod inwestycje zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627, z późn. zm.), a najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są: [...] oddalony o ok. 5,1 km od inwestycji i [...], oddalone o ok. 5,9 km od inwestycji. Z uwagi na lokalizację inwestycji Burmistrz przyjął, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Burmistrz wskazał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W odwołaniu od opisanej decyzji J. K. (dalej jako Odwołujący się, Skarżący) podał, że Inwestor słusznie stwierdził w toku postępowania, że w środowisku, w którym planuje wnioskowaną inwestycję, zamieszkują emeryci i renciści, niezwiązani z rolnictwem, którzy opłacali składki ZUS, zapracowali na emeryturę i chcą pooddychać świeżym powietrzem. Z wypowiedzi Inwestora można wnioskować, że należy ich wytruć stężonym w powietrzu azotem. Przedmiotowe siedlisko jest jedynym miejscem w wiosce, gdzie nie ma natężenia ruchu, wkoło są łączące się drogi oraz droga do rzeki (długości 1 km), której nikt nie uwzględnił w dokumentach. Jest to miejsce, gdzie można pospacerować, pojeździć rowerem. Inwestor już teraz prowadzi prace gospodarskie. Planowana inwestycja to nowe gospodarstwo za środki unijne, które ma powstać w odległości 1 km od istniejącego gospodarstwa. Inwestor posiada 5 działek co najmniej 4-hektarowych pod zabudowę, które znajdują się w wolnej przestrzeni i może wybrać inną lokalizację swojego przedsięwzięcia. Nikt nie wziął pod uwagę odległości planowanej obory do terenu rekreacyjnego przy świetlicy wiejskiej, którą wyremontowano za unijne pieniądze. A ta odległość jest mniejsza niż odległość do drogi. Kolejna kwestia dotyczy gnojownicy. Jeżeli będzie wylewana w takiej ilości na pole, to w bardzo krótkim czasie i w dużym stężeniu przeniknie do rzeki.

Odwołujący się wskazał, że aktualnym pozostaje jego zamiar otwarcia gospodarstwa agroturystycznego. Realizację przedsięwzięcia przerwała choroba i śmierć matki Odwołującego się, w 2007 roku. Aktualnie trwają prace remontowe.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając SKO podało, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego podziela stanowisko organu I instancji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie, zgodnie z oświadczeniem inwestora złożonym na rozprawie administracyjnej, ma na celu poprawę dobrostanu zwierząt, po zrealizowaniu inwestycji zwierzęta z budynku inwentarskiego istniejącego na działce nr [...] zostaną przeniesione do nowych obiektów.

SKO opisało kluczowe parametry planowanej inwestycji oraz planowane rozwiązania, zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach dotyczących dopuszczalnych emisji w środowisku, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami. SKO wskazało, że zgodnie z przedłożonymi wyliczeniami projektowany budynek inwentarski będzie dotrzymywać standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów do powietrza, a najwyższe stężenia jednogodzinne oraz średnioroczne zanieczyszczeń nie wykroczą poza teren działek Inwestora. Biorąc pod uwagę zlokalizowanie inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie pól uprawnych oraz, że najbliższy budynek mieszkalny jest usytuowany w odległości 94m od planowanego budynku inwentarskiego, obowiązujące standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów do powietrza zostaną dochowane i w żadnym z przypadków nie wykroczą poza poziom dopuszczalny. Wobec powyższego SKO oceniło, że nie można podzielić zarzutów odwołania, że przedsięwzięcie ograniczy sposób korzystania z nieruchomości, w tym szczególnie prowadzenie działalności agroturystycznej. Emisja hałasu na terenie najbliżej położonej zabudowy mieszkaniowej w zabudowie zagrodowej nie przekroczy dopuszczalnych poziomów hałasu, tj. 55dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej. Planowany budynek inwentarski wentylowany będzie grawitacyjnie (bez wentylatorów emitujących hałas). Ruch pojazdów (dwa na dobę) nie zwiększy znacząco poziomu hałasu w środowisku. Odpady będą magazynowane w specjalnie przygotowanych pojemnikach i odbierane przez właściwe firmy. W ocenie SKO planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w odpowiednich przepisach prawa dotyczących dopuszczalnych emisji w środowisku, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami. Ponadto z uwagi na zakres i charakter przedsięwzięcia inwestycja nie będzie powodowała transgranicznego oddziaływania oraz nie należy do kategorii zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii.

SKO podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie decyzja w tym przedmiocie nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust.1 u.u.i.o.ś. Jak wynika z akt sprawy teren wskazany pod inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy. A co za tym idzie, ocena czy inwestycja spełnia warunki wymagane w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) będzie miała miejsce w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. I dopiero uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uprawniało będzie inwestora do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nadto SKO zaznaczyło, że szczegółowa ocena co do możliwości realizacji inwestycji - z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich - będzie miała miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. K. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, względnie o zmianę decyzji po przeprowadzeniu dowodów, tj. raportu z oddziaływania na środowisko. Skarżący zarzucił obrazę przepisów kpa, a w szczególności art. 6 poprzez brak pełnego wyjaśnienia sprawy; art. 7 przez nie dokonanie z urzędu oceny oddziaływania na środowisko proponowanej inwestycji; art. 8 przez zwolnienie Inwestora od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas gdy jest ewidentnym rażąco niekorzystny, niedopuszczalny wpływ inwestycji na ochronę środowiska, interes pozostałych współmieszkańców a w szczególności sąsiadów; art. 77 § 1 przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego – zdaniem Skarżącego koniecznym i uzasadnionym w sprawie było dopuszczenie dowodu z oceny odziaływania na środowisko. W obszernym uzasadnieniu Skarżący powołał się na niezadowolenie dużej liczby mieszkańców odnośnie planowanej inwestycji. Wskazywał na uciążliwości w postaci odorów, zagrożenia bakteriologicznego, obniżania wartości nieruchomości, niewielka odległość od świetlicy wiejskiej, terenu rekreacyjnego czy działalności agroturystycznej, hotelarskiej, zanieczyszczenie środowiska, w tym powierzchni, wód i gleby. Skarżący podał, że odległości planowanej inwestycji od gospodarstw agroturystycznych pp K. i M. wynosi odpowiednio 50 i 60m. W jego ocenie zaplanowanie inwestycji w tym miejscu, podczas gdy Inwestor posiada również działki w innych miejscach jest działaniem złośliwym. Wydana decyzja w ocenie Skarżącego uwzględnia jedynie interes Inwestora a jest krzywdząca dla innych mieszkańców wsi.

W piśmie z dnia 16 marca 2015r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie od organów na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Decyzji zarzucił naruszenie norm prawa materialnego przez błędne przyjęcie, iż stan faktyczny uzasadnia realizację planowanej inwestycji. W uzasadnieniu podał, że planowana inwestycja nie powinna być realizowana w centrum wioski, powinna być oddalona od skupisk mieszkalnych, gdyż będzie miała wyjątkowo negatywny wpływ na dalsze zamieszkiwanie w budynkach mieszkalnych posadowionych w pobliżu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. SKO podkreśliło, że planowana inwestycja była przedmiotem uzgodnień. Podał, że decyzja środowiskowa nie daje podstaw do realizacji przedsięwzięcia, a co za tym idzie na tym etapie postępowania nie można uwzględnić zarzutów odnośnie możliwego obniżenia wartości nieruchomości w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Wobec powyższego organ I instancji w sposób uprawniony zwolnił inwestora z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Pismem z dnia [...].02.2016r. uczestnik postępowania K. F. podał, że cofa swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji i nie ma co do niej jakichkolwiek zastrzeżeń.

Na rozprawie dnia 23 marca 2016r. uczestnicy K. M. (Inwestor) i M. M. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm., dalej jako u.u.i.o.ś.), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy.

Przepis artykułu 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja ma poprawić dobrostan zwierząt i po zrealizowaniu inwestycji zwierzęta z budynku inwentarskiego istniejącego na działce nr 498 zostaną przeniesione do nowych obiektów. Nie bedzie miała więc miejsca kumulacja przedsięwzięć powodujaca zmiane ich charakteru z potencjalnie na znacząco oddziałujace na środowisko.

Jak wynika z dokuemntów zgromadzonych w aktach administracyjnych przedsięwzięcie polegać będzie na prowadzeniu hodowli bydła o maksymalnej obsadzie do 109,75DJP w budynku inwentarskim o powierzchni 945m2, przewidzianym do realizacji [...]. Łączna powierzchnia hodowlana wynosić będzie 700m2, natomiast pozostała powierzchnia wykorzystywana będzie jako niezbędne ciągi komunikacyjne, stół paszowy, halę udojową, zlewnię mleka oraz pomieszczenie socjalne. Zgodnie z przedłożonymi wyliczeniami powierzchnia hodowlana, na której będą utrzymywane zwierzęta spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej oraz rozporządzeniu Ministra i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. W świetle wskazanych przepisów powierzchnia hodowlana na jedną sztukę buhaja powinna wynosić 9m2, a dla krów i jałówek powyżej 7 miesiąca życia co najmniej 4,5m2, natomiast minimalna powierzchnia kojca dla cieląt powinna wynosić na jedną sztukę co najmniej l,7m2. Planowana hodowla ma obejmować maksymalnie 15 buhajów, 60 krów, 10 jałówek cielnych, 15 jałówek powyżej 1 roku życia oraz 15 jałówek od 1/2 do 1 roku życia utrzymywanych wolnostanowiskowo bez uwięzi oraz 15 cieląt do 1/2 roku życia utrzymywanych w kojcach, to zostaną spełnione warunki odnośnie utrzymania zwierząt (dla takiej obsady minimalna powierzchnia winna wynosić 610,5 m2, a będzie 700m2).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływac na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Obsada w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływac na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia). Planowana inwestycja nie przewiduje obsady nie mniejszej niż 210 DJP ale powoduje obsade nie mniejszą niż 60 DJP. Zgodnie bowiem z pkt 7 – 12 załącznika do rozporządzenia buhaje odpowiadają 1,4 DJP, krowy i jałówki celne po 1 DJP, jaqłówki powyżej 1 roku 0,8 DJP, jałówki od ½ do 1 roku – 0,3 DJP, cielęta do ½ roku – 0,15 DJP. Tym samym planowane przedsięwzięcie zaliczyć należy do przedsięwzięć mogacych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a nie do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza [...] przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Jak już wspomniano stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3).

Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ w Poznaniu przeanalizował kartę informacyjna przedsięwzięcia, RDOŚ w Poznaniu (jak również Burmistrz) po przeanalizowaniu przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej stwierdzili, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ustalono także, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko ani nie będzie związana z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii. RDOŚ podał, że teren inwestycji nie znajduje się w obszarze szczególnie narażonym na odpływ azotu. Nawozu będą składowane w odpowiednio zabezpieczonym zbiorniku a ich nadwyżka zbywana do bezpośrednio rolniczego wykorzystania na podstawie zawartych umów. Właściwie zabezpieczono odpływ ścieków bytowych oraz opadowych i roztopowych a także wszelkich wytworzonych na terenie inwestycji odpadów. RDOŚ uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie ma wpływu na obszary wodno – błotne oraz inne obszary. Podał, że eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie się wiązała z emisją substancji do powietrza. W wyniku eksploatacji inwestycji nie zwiększy się znacząco poziom hałasu w środowisku, a co się z tym wiąże nie zostaną przekroczone akustyczne standardy jakości środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną.

Sumując RDOŚ w Poznaniu stwierdził, że z uwagi na lokalizację, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną w opinii RDOŚ dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wyraził opinię ( z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...]) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od zobowiązania inwestora do opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...].09.2014r. Burmistrz [...] zwolnił z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co podał do publicznej wiadomości, zgodnie z przepisami.

Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji Burmistrza wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności Burmistrz dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach wbrew zarzutom skargi w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów uchybienia przez organy wymogom kpa., wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia tych przepisów w stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy I i II instancji z uwzględnieniem wytycznych zawartych w art.6,7 i 8 kpa wyjaśniły skarżącemu zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji, wydały decyzję z uwzględnieniem wszelkich w tym zakresie przepisów, uwzględniły interes stron. Podkreślić należy, że samo niezadowolenie mieszkańców wsi z lokalizowanej inwestycji nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej, czy też stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii, nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 § 2-5 kpa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można podzielić poglądów skarżącego co do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem – jak ma to miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Organy dokonały oceny z uwzględnieniem wszelkich przesłanek z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej odnosząc się również do obszarów objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wody i obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt. Zasadne było dokonanie ustaleń czy i w jaki sposób konkretne przedsięwzięcie w zakresie również emisji i innych uciążliwości wpływa na środowisko bez odnoszenia się do konkretnych fragmentów terenu czy zabudowań, które szczególnej ochronie nie podlegały. Organy odniosły się do kwestii magazynowania odpadów, ścieków, wskazały na planowane zbiorniki do ich magazynowania, zabezpieczające środowisko przed negatywnymi oddziaływaniami. Ustalono, że teren inwestycji nie znajduje się w obszarze zaliczanym jest do obszarów szczególnie wrażliwych i wskazały na wielkość zbiornika na gnojowicę, co gwarantuje przechowywanie i gromadzenie gnojówki przez okres, w którym rolnicze wykorzystanie nie jest możliwe, wynoszący 4 miesiące. Zarówno organy uzgadniający (RDOŚ i PPIS) jak i decyzje obu instancji stwierdzają, że układ budowlany przedsięwzięcia, jak i metody chowu zwierząt ograniczą wpływ inwestycji na środowisko w zakresie emisji substancji zapachowych do powietrza. Wskazać należy, że zapach czy odór jest substancją niemierzalną. Zapachy pomimo że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, bowiem w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne , które odnosiłyby się do zapachów. W ocenie Sądu przy uwzględnieniu powyższego organy prawidłowo oceniły przedsięwzięcie pod kątem uciążliwości. Podały, że otoczenie obiektów hodowlanych stanowią grunty rolne należące do inwestora oraz grunty niezabudowane i zabudowane właścicieli indywidualnych gospodarstw rolnych prowadzących również hodowlę. Trudno zgodzić się ze Skarżącym, że tego typu przedsięwzięcie na wsi winno być zlokalizowane na innych terenach należących do właściciela. Nie można również przyjąć prymatu komfortu życia innych mieszkańców wsi i ich planów co do własnych nieruchomości nad możliwość prowadzenia działalności rolniczej (zgodnej z prawem) na wsi przez inną osobę. Najbliższa zabudowa podlegająca ochronie akustycznej znajduje się w odległości od. 100 m od granic projektowanej obory w kierunku północno – wschodnim. Organy odniosły się do hałasu, wskazując na brak wentylatorów w planowanej inwestycji oraz niewielki ruch pojazdów, wskazały na brak przekroczenia standardów jakości środowiska na terenach objętych ochroną akustyczną. Sąd wskazuje, że zarówno Ustawa Prawo ochrony środowiska z 27 stycznia 2001 r. (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1232) jak i Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1235 ze zm.) wdrażają liczne dyrektywy Rady czy Parlamentu Europejskiego mając na celu ochronę środowiska, co wynika z przypisów do obu ustaw.

Prawidłowo organy wskazały, że inwestor przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę będzie musiał uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy, w której to decyzji nastąpi ocena czy inwestycja spełnia warunki wymagane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast szczegółowa ocena odnośnie realizacji inwestycji – z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich – będzie miała miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi dotyczące metod chowu i rozwiązań budowlanych nie zostały poparte żadnymi dowodami, jak również nie wskazują na konkretne przepisy, które organy uzgadniające, czy też rozstrzygające sprawę naruszyły. Także decyzja organu odwoławczego zdaniem Sądu wyczerpująco odnosi się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Sumując, rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze, że ewentualne uchylenie decyzji Kolegium z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a, a więc – jedynie wówczas – jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.