Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 31/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 3, par. 14
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na sposób załatwienia sprawy postanawia: przyznać radcy prawnemu M. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,2 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. (dalej: "skarżącego") na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na sposób załatwienia sprawy.

W dniu 17 marca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

W piśmie z dnia 27 marca 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała, że ustanowiła radcę prawnego M. B. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w niniejszej sprawie.

W dniu 10 lipca 2014 r. radca prawny M. B. złożyła opinię o braku podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi o wznowienie postepowania i oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. We wniosku podniosła m. in., że skarżący w dniu 2 czerwca 2014 r. zwrócił się do niej z pismem, w którym wskazał, że jest pełnomocnikiem uprawnionym do wywiedzenia w jego imieniu skargi o wznowienie postępowania i załączył jednocześnie "dodatkowo nowe dowody do tej sprawy".

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a." wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), dalej jako: "rozporządzenie".

Stawki minimalne za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa § 14 ust. 2 tego rozporządzenia. Przepis ten jednak nie reguluje jednak wysokości wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. W § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b mowa jest tylko o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednakże skargi o wznowienie postępowania nie można utożsamiać ze skargą kasacyjną. Skarga o wznowienie postepowania jest bowiem – tak jak skarga kasacyjna środkiem odwoławczym. Inne przesłanki są brane pod uwagę przy rozważaniu zasadności skargi kasacyjnej a inne w przypadku skargi o wznowienie postępowania. Brak w omawianym rozporządzeniu wyraźnej regulacji, nie uzasadnia jednak, w ocenie referendarza sądowego, odmowy przyznania wynagrodzenia za dokonanie tej czynności. Należy podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej. W rozpoznawanej sprawie, to skarżący zwrócił się do pełnomocnika o złożenie skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 31/14. Pełnomocnik po przeanalizowaniu sprawy pod kątem występowania przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, sporządził opinię o braku podstaw do złożenia skargi w tym przedmiocie. Opinię te przesłał do Sądu, skarżącego oraz Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W tej sytuacji należy uznać, że pełnomocnik sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, faktycznie udzielił skarżącemu pomocy prawnej i w związku z tym należy mu się wynagrodzenie.

W ocenie referendarza sądowego, przy zasądzaniu wynagrodzenia w takim przypadku, za podstawę jego obliczenia należy przyjąć wysokość stawek minimalnych obowiązujących przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 276 (ab initio) P.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

W rozpoznawanej sprawie stawka ta wynosi 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyżej powołane przepisy uznano, że radcy prawnemu M. B. należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów, tj. o 55,2 zł.

Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1

i § 2 pkt 8 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.