Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 792/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta S. na interpretacją indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 31 stycznia 2008 r. Gmina Miasta "A" złożyła wniosek, uzupełniony pismem z dnia 21 lutego 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur związanych z budową i wykończeniem hali jako wspólnej inwestycji gmin.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Gmina Miasta "A" oraz Gmina Miasta "B" są właścicielami gruntów, na których prowadzona jest inwestycja budowlana obejmująca budowę hali widowiskowo-sportowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Po jej zakończeniu obie gminy jako właściciele gruntu, na którym zostanie wzniesiona hala, staną się współwłaścicielami tego obiektu. Na podstawie zawartego porozumienia międzygminnego z dnia 20 maja 2005 r. oraz umowy szczegółowej z dnia 25 maja 2005 r. Gmina Miasta "A" działa jako lider, na którego wystawiane są wszystkie faktury za prace budowlane. Finansowanie budowy hali dokonywane będzie ze środków własnych gminy "A" oraz dotacji udzielonych przez gminę "B" i innych dotacji otrzymanych z Unii Europejskiej (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego) oraz MENiS. Środki pieniężne zwane przez wnioskującą "dotacją udzielaną przez "B"" przyznawane są na podstawie zawartego porozumienia międzygminnego i są wyrazem partycypacji w kosztach inwestycji. W ocenie wnioskującej gminy ustawową podstawą rozliczeń między miastami w formie dotacji jest art. 46 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z którym jednostka samorządu terytorialnego realizująca zadania z zakresu działania innych jednostek samorządu terytorialnego, na mocy porozumień zawartych z tymi jednostkami, otrzymuje od tych jednostek dotacje celowe w kwocie wynikającej z zawartego porozumienia, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wysokość dotacji otrzymanych z gminy "B" ustalona będzie na poziomie 50% kosztów netto, tj. gmina ta pokryje 50% całkowitych kosztów budowy hali, pomniejszonych o otrzymane dotacje (inne niż należne od gminy "B") oraz zwrócony do gminy "A" podatek VAT, o którego zwrot w całości (nadwyżki podatku naliczonego wynikającego z faktur z tytułu bodowy hali) występować będzie wnioskująca gmina w trybie art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto wnioskująca wskazała, że możliwe jest także pozyskanie części funduszy z czynszu z tytułu oddania hali do używania spółce należącej w 100% do obu miast, na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej ze spółką przez gminy "A" i "B" (występujące jako współwłaściciele hali). Faktury z tytułu oddania hali do używania wystawią spółce gminy "A" i "B" (po 50%). Spółka pokryje z góry czynsz za wieloletni okres (np. 30 lat) sfinansowany z kredytu bankowego i eksploatować będzie halę zgodnie z przeznaczeniem. W celu zarządzania halą zostanie zawarta umowa z podmiotem trzecim – operatorem – posiadającym doświadczenie w zarządzaniu tego typu inwestycjami. Umowa z operatorem może zostać zawarta na wcześniejszym etapie przed oddaniem hali do używania. W takiej sytuacji umowa zostanie zawarta przez miasta, a następnie scedowana na spółkę. Miasta te nie wykluczają, iż jeżeli dochody z eksploatacji hali nie wystarczą na obsługę kredytu bankowego, dofinansowywać będą spółkę przez podwyższenie kapitału zakładowego. Uzupełniając wniosek, gmina dodała, że decyzja o pozwoleniu na budowę wystawiona została na Gminę Miasta "A" i Gminę Miasta "B", obydwa miasta są współwłaścicielami po ½ gruntu, na którym budowana jest hala, Prezydenta Miasta "B" złożył oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz że od początku prowadzenia inwestycji miasto "B" jest współwłaścicielem budowanej hali z racji bycia współwłaścicielem gruntu, na którym jest ona budowana (art. 48 kodeksu cywilnego) i nie przewiduje się żadnych dodatkowych czynności prawnych i faktycznych w tym zakresie. Wnioskująca gmina wskazała też, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gmin należą sprawy m.in. kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Natomiast na podstawie art. 47 ust. 1 tej ustawy Gminy Miast "B" i "A" zawarły porozumienie międzygminne, na mocy którego Gminie Miasta "A" zostało powierzone wykonanie wspólnego zadania publicznego obu gmin, polegającego na budowie wielofunkcyjnej hali widowiskowo-sportowej na granicy miast. Wspólna realizacja budowy hali jako obiektu sportowego przez miasto "A" wynika właśnie z zawartego porozumienia. Natomiast sama budowa prowadzona jest przez podmiot, któremu powierzono realizację wspólnego zadania publicznego, tj. przez miasto "A", na podstawie umów cywilnoprawnych (umów o roboty budowlane) zawartych z poszczególnymi wykonawcami robót.

Zadane przez wnioskującą pytanie brzmiało, czy gmina będąca liderem porozumienia międzygminnego ("A") posiadać będzie prawo do odliczenia (lub zwrotu) podatku VAT naliczonego w związku z budową i wykończeniem hali.

Zdaniem wnioskującej ponieważ "A" wykorzysta halę na potrzeby tylko i wyłącznie związane ze sprzedażą opodatkowaną, to będzie posiadać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu budowy i wykończenia hali zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy. W przypadku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym "A" posiadać będzie prawo bądź do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy bądź do zwrotu różnicy zgodnie z art. 87 ust. 1. Ponieważ dochody "A" z oddania hali do użytkowania są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zatem koszty poniesione w związku z budową i wykończeniem hali nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu "A". Wyłączenie to mieć będzie bezpośredni związek ze zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych, a zatem zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT brak zaliczenia tychże kosztów do kosztów uzyskania przychodu nie wykluczy prawa "A" do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku naliczonego.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej w dniu 17 kwietnia 2008 r. (doręczonej w dniu 23 kwietnia 2008 r.) interpretacji indywidualnej uznał prawidłowość zajętego przez wnioskującą stanowiska.

W treści ww. interpretacji organ ją wydający stwierdził, powołując przepis art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku VAT, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem najważniejszym warunkiem odliczeń od ponoszonych przez podatnika VAT jakichkolwiek nakładów inwestycyjnych jest to, by powstająca inwestycja została wykorzystana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W niniejszej sprawie realizacja inwestycji polegającej na budowie hali widowiskowo-sportowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oddanej przez obie gminy w dzierżawę spółce będzie związana z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, tj. ze świadczeniem usług dzierżawy, podlegających co do zasady opodatkowaniu tym podatkiem. Inwestycja ta bowiem zostanie przekazana na podstawie umowy cywilnoprawnej (najmu, dzierżawy lub innej o podobnym charakterze) do eksploatacji podmiotowi, który wykorzysta ją do prowadzenia odpłatnej działalności związanej z zarządzaniem halą zgodnie z jej przeznaczeniem. Tytułem tej dzierżawy wnioskodawczyni pobierać będzie czynsz dzierżawny podlegający opodatkowaniu. Jeśli zatem inwestycja będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych, to przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w nakładach inwestycyjnych związanych z jej realizacją. Nadto organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że wnioskująca w części dotyczącej inwestycji realizowanej na rzecz innej gminy działała w imieniu własnym lecz na rachunek innego podmiotu (Gminy Miasta "B"), to koszty usług, których odbiorcą jest inny podmiot ("B") niż podmiot obciążony ("A") przez świadczącego usługę (wykonawców), powinny zostać przeniesione przez wnioskującą gminę na faktycznego odbiorcę, tj. gminę "B". Zatem przy spełnieniu powyższych warunków roboty budowlane winny być przedmiotem odsprzedaży dla gminy "B" w takiej części, w jakiej faktycznie dotyczą tej gminy, przy zastosowaniu tej samej stawki, co stawka według której usługi zostały opodatkowane przez usługodawcę faktycznie świadczącego tę usługę. Wnioskująca gmina wystąpi zatem w charakterze zarówno otrzymującego usługę (od wykonawców), jak i wyświadczającego usługę (na rzecz gminy "B"). Powołując przepis art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, organ stwierdził, że podatnicy obowiązani są wystawić fakturę stwierdzająca dokonanie sprzedaży, co w niniejszej sprawie oznacza, iż wnioskodawczyni winna wystawić fakturę zwaną refakturą. Konkludując, organ wydający interpretację stwierdził, że w sytuacji w której wnioskodawca będący liderem porozumienia międzygminnego ponosi jako właściciel w określonej części wydatki na inwestycję, która zostanie wykorzystana w celu odpłatnej dzierżawy opodatkowanej stawką 22%, oraz refakturuje pozostałą część nakładów inwestycyjnych, naliczając 22% podatek VAT, to zarówno w odniesieniu do swojej części realizowanej inwestycji, jak i pozostałej części kosztów inwestycyjnych refakturowanych na inną gminę, wystąpi związek z działalnością opodatkowaną, dający pełne prawo do odliczeń podatku naliczonego od tej inwestycji.

Nie godząc się ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji, gmina w dniu 7 maja 2008 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W treści wniesionego wezwania gmina podzieliła stanowisko organu w zakresie uprawnienia do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących zakup robót remontowych i prac budowlano-montażowych, jednakże nie zgodziła się z zastrzeżeniem, że pełne odliczenie służy jej pod warunkiem refakturowania na gminę "B" finansowanych przez tę gminę kosztów budowy hali. Zdaniem wnioskującej nie świadczy ona żadnych usług na rzecz gminy "B" podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, ale będzie miała pełne prawo do pełnego odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez wykonawców robót.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze z dnia 21 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 6 w zw. z art. 5 ustawy o podatku VAT poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wnioskująca świadczy usługę na rzecz gminy "B" i w związku z tym ma obowiązek wystawić jej faktury VAT, naliczając od nich 22% podatek VAT, który podlegać będzie odprowadzeniu. Zdaniem skarżącej kwoty świadczone przez gminę "B" na finansowanie budowy hali w ramach zawartego porozumienia międzygminnego są przekazywane zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 46 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w formie dotacji celowej. Gminy powierzające swoje zadania publiczne innej gminie mają bowiem obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania, natomiast jednostka samorządu terytorialnego realizująca zadania z zakresu działania innych takich jednostek na mocy zawartych z nimi porozumień otrzymuje od nich dotacje celowe w kwocie wynikających z porozumień. Przekazywane przez "B" środki pieniężne stanowią zatem dotację na realizację przez Gminę Miasta "A" wspólnych zadań (dla realizacji których zostały te gminy powołane) nałożonych odrębnymi przepisami prawa. W ocenie skarżącej przekazywana przez Gminę Miasta "B" dotacja celowa nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zawarte przez "B" i "A" porozumienie międzygminne nie jest bowiem umową cywilnoprawną – na podstawie której pomiędzy gminami świadczone są usługi lub odbywa się dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług – lecz ma charakter publicznoprawny, gdyż dotyczy zadań publicznych, których przekazywanie (podobnie jak kompetencji organów władzy publicznej) nie może następować w formie umów cywilnych. Ponadto w opisanym stanie faktycznym nie znajduje, według niej, zastosowania przepis art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., gdyż w ramach realizacji hali lider porozumienia działa, co prawda, we własnym imieniu, ale nie można uznać, że zawierając umowy o roboty budowlane, działa na rzecz innej gminy i uczestniczy w świadczeniu usług. Jak podniosła skarżąca, "A", przejmując do realizacji zadania publiczne Gminy Miasta "B", zaspokaja potrzeby tej wspólnoty samorządowej w zakresie kultury fizycznej i rekreacji (zadania własne), ale nie świadczy usług na rzecz samej jednostki samorządu terytorialnego na podstawie stosunku cywilnoprawnego o charakterze zlecenia. Działania na podstawie aktów administracyjnych w zakresie realizacji zadań publicznych nie można zaś uznać za świadczenie usług.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz podkreślił, że zaskarżona interpretacja nawiązuje do argumentacji zawartej w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 17 kwietnia 2008 r. nr [...] udzielonej w zakresie opodatkowania otrzymanych od Gminy Miasta "B" kwot na pokrycie budowy hali, która to interpretacja nie została zaskarżona przez wnioskującą. Zdaniem organu zarzuty podnoszone w skardze dotyczą kwestii rozstrzygniętych ww. odrębną interpretacją, tj. opodatkowania otrzymanych kwot (dotacji) na dofinansowanie wspólnej inwestycji obu gmin.

Postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 2322/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stwierdził, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Z zawartych pomiędzy skarżącą a gminą "B" porozumień dotyczących budowy hali sportowej-widowiskowej (porozumienia międzygminnego z dnia 20 maja 2005 r. oraz umowy szczegółowej z dnia 25 maja 2005 r.) wynika, że skarżąca jako "lider porozumienia" miała wykonywać prawa i obowiązki zamawiającego w rozumieniu przepisów o zamówieniach publicznych, a zatem jest wyłączną stroną umów z wykonawcami robót budowlanych, służących realizacji wspólnego dla obu tych gmin przedsięwzięcia; konsekwencją tego jest wystawianie przez wykonawców faktur VAT, w których jako nabywca usług widnieje tylko skarżąca. Zarazem we wspomnianych porozumieniach obie gminy przyjęły, że taką rolę skarżąca pełni "w imieniu" obu stron (§ 2 ust. 2 lit. b porozumienia, § 4 umowy szczegółowej). Nie ulega jednak wątpliwości, że z cywilnoprawnego punktu widzenia, w stosunkach umownych między skarżącą a wykonawcami usług budowlanych można tu mówić jedynie o występowaniu przez skarżącą w imieniu własnym, ale – do połowy wartości przedsięwzięcia – na rzecz drugiej gminy.

Jednocześnie powyższe porozumienia nie zmieniają w niczym układu stosunków prawnych pomiędzy skarżąca a gminą "B", dotyczących realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika z opisanego przez skarżącą stanu faktycznego, przedsięwzięcie jest realizowane na gruntach należących do dwóch gmin, na podstawie wydanej dla obu tych gmin decyzji o pozwoleniu na budowę, a wybudowany obiekt będzie stanowił współwłasność (w równych częściach) skarżącej i gminy "B" i wspólnie zostanie oddany do używania na podstawie umowy. Obie gminy zatem wspólnie będą wykonywać zadanie publiczne polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ich wspólnot w zakresie dostępu do urządzeń sportowych.

Do opisanego układu stosunków prawnych pomiędzy skarżącą a gminą "B" nie przystają więc powołane w skardze przepisy art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 46 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539 ze zm.). Przepisy te mówią o powierzeniu, na podstawie porozumienia międzygminnego, jednej gminie wykonywania określonych w porozumieniu zadań publicznych, należących do zakresu działania pozostałych gmin. Gmina, której powierza się te zadania, przejmuje związane z nimi prawa i obowiązki pozostałych gmin; te ostatnie mają jednak obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania poprzez przekazywanie dotacji celowych. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia ze wspólnym wykonywaniem zadania publicznego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym przez obie gminy, na bazie ich wspólnego majątku. Skarżąca nie będzie wykonywać sama zadań publicznych należących do innej gminy; samodzielnie występuje jedynie "na zewnątrz" w stosunkach związanych z budową hali i pozyskiwaniem finansowania.

Przesłanką uprawniającą do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa"), bądź zwrotu podatku na zasadzie art. 87 ustawy – i zarazem kwalifikującą skarżącą jako podatnika podatku VAT mimo statusu organu władzy publicznej realizującego zadania nałożone odrębnymi przepisami (art. 15 ust. 6 in fine ustawy; § 8 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) – jest planowane przez obie gminy oddanie wybudowanej hali do używania na podstawie cywilnoprawnej umowy najmu, dzierżawy lub podobnej, a więc wykonanie czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Czynności tej skarżąca nie wykona jednak sama, lecz wspólnie z gminą "B"; obie gminy wystąpią tu w imieniu własnym jako współwłaściciele obiektu, obie też będą wystawiać faktury VAT (po 50% czynszu).

W sytuacji, gdy jako nabywca opodatkowanych usług związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia występuje tylko skarżąca, fundamentalna dla podatku od towaru i usług zasada neutralności tego podatku w opisanym układzie stosunków prawnych może być respektowana jedynie poprzez tzw. refakturowanie połowy kosztów usług budowlanych przez skarżącą na gminę "B" (jako współwłaściciela i późniejszego współoddającego wybudowany obiekt do używania). W przeciwnym razie nie byłoby możliwe odliczenie (bądź zwrot) całości podatku naliczonego przy nabywaniu usług budowlanych przez skarżącą, w sytuacji gdy faktycznym odbiorcą części tych usług jest inny podmiot (gmina "B"). Jak już wspomniano, skarżąca występuje przy nabywaniu usług budowlanych w imieniu własnym, ale również – do połowy wartości realizowanego przedsięwzięcia – na rzecz gminy "B". W przepisach polskiej ustawy sytuacja taka nie została wprost uregulowana, należy zatem odwołać się do istoty podatku od towarów i usług oraz do odnośnych regulacji wspólnotowych, mianowicie do art. 28 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1; poprzednio art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz. Urz. WE L 145 z 13.6.1977, s. 1 ze zm.), nakazującego traktować podatnika biorącego udział w świadczeniu usług, działającego we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej – jako zarazem otrzymującego i wyświadczającego te usługi. Kwoty otrzymywane przez skarżącą od gminy "B" w ramach współfinansowania budowy hali podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jako takie powinny być dokumentowane przez skarżącą fakturami VAT (tzw. refakturami).

Powyższa kwestia była wyjaśniana przez organ podatkowy w odrębnej interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek skarżącej (z dnia 17 kwietnia 2008 r., [...]), która nie została wprawdzie zaskarżona do sądu administracyjnego, jednakże w istocie jest kontestowana w niniejszej sprawie, skarżąca bowiem nie podnosi argumentów podważających dopuszczalność odliczania przez nią (zwrotu na jej rzecz) całości podatku naliczonego w związku z budową hali, lecz właśnie uzależnienie takiego odliczenia (zwrotu) od refakturowania odpowiedniej części usług budowlanych na gminę "B". Kwestie te pozostają ze sobą w ścisłym związku i konieczne było ich łączne rozważenie w niniejszej sprawie.

Ze wskazanych wyżej przyczyn Sąd podzielił poglądy organu podatkowego zawarte w zaskarżonej interpretacji, rozwinięte we wspomnianej wyżej odrębnej interpretacji. W przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym będzie ona uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego przy nabywaniu usług związanych z realizacją wspólnego z gminą "B" przedsięwzięcia będącego zadaniem publicznym (bądź do jej zwrotu), o ile wybudowana hala sportowo-widowiskowa będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, a odpowiednia część kosztów zostanie refakturowana na gminę "B".

Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.