Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2604/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.22 ust.1, art. 11 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2008 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło zeznanie roczne PIT-36 za 2007 r., w którym Skarżący - W.W. - wykazał podatek należny w wysokości 34.170 zł. W dniu 11 marca 2013 r. Skarżący złożył korektę zeznania PIT-36 za 2007 r. wyjaśniając, że jest ona związana z pomyłkowym wpisaniem w zeznaniu pierwotnym przychodu z innych źródeł w kwocie 105.488.63 zł. Kwota ta stanowi odsetki od spłaconego kredytu, od naliczania i żądania których Bank odstąpił w zamian za spłatę całej części kredytu. Zdaniem Skarżącego kwota odsetek nie powinna być ujawniona w deklaracji PIT-8C albowiem jest błędna co do wysokości oraz nie tyle została umorzona, co Bank odstąpił od jej naliczania.

W toku czynności sprawdzających ustalono, że w korekcie zeznania występują błędy w związku z czym Strona została wezwana do ponownego skorygowania zeznania podatkowego za 2007 r. oraz o przedłożenie dokumentów, na podstawie których dokonano rozliczenia. W dniu 26 kwietnia 2013 r. Skarżący złożył dokumenty, a w dniu 30 kwietnia 2013 r. wpłynęła kolejna korekta zeznania podatkowego PIT-36 za 2007 r. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

W ww. korekcie zeznania Skarżący nie wykazał dochodu z innych źródeł w wysokości 105.488,63 zł. Z uwagi na odmienne stanowisko dotyczące opodatkowania dochodu z innych źródeł, tj. umorzonych odsetek od kredytu zaciągniętego przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej "NUS"), postanowieniem z dnia [...]czerwca 2013 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2007 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego NUS wydał w dniu [...] listopada 2013 r. decyzję, którą określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 36.229 zł.

Organ I instancji stwierdził nieprawidłowości dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w wysokości 5.125,18 zł. W odniesieniu do przychodów organ I instancji stwierdził, że kwota 105.488,62 zł odpowiadająca wartości umorzonych przez Bank[...], a wynikająca z wystawionej przez Bank informacji o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych PIT-8C za 2007 r., stanowi przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r.nr 14, poz. 176 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.f.".

Skarżący pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. złożył odwołanie od ww. decyzji, po rozparzeniu, którego Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia [...]lipca 2014 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. organ I instancji nie uzasadnił wyczerpująco swojego stanowiska i nie przedstawił wszystkich dowodów dotyczących tej kwestii. Nie dokonał też pełnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do przywołanej normy prawnej art. 9a ust.3 u.p.d.o.f. W szczególności NUS nie wskazał:

- czy Skarżący był zatrudniony w PPH B. Sp. z o.o. także w roku 2006, tj. w roku poprzedzającym rok podatkowy.

- jakie przychody i w jakim okresie uzyskiwał w ramach prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej od spółki PPH B., czy były to przychody ze świadczenia usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy odpowiadające czynnościom, które podatnik wykonywał w ramach stosunku pracy.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy NUS, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., określił Skarżącemu wysokość z dochodu, niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego, za 2007 r. z działalności gospodarczej, opodatkowanego na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w kwocie 4.946,54 zł oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i innych źródeł, opodatkowanych na zasadach wskazanych w art. 27 ww. ustawy w kwocie 26.147 zł.

Organ I instancji nie uznał następujących kosztów uzyskania przychodu w łącznej kwocie 3.880,10 zł: 2.222,50 zł - nieudokumentowane koszty używania samochodu stanowiącego własność podatnika; 18,60 zł - prenumerata kwartalna; 1.000 zł - konsultacja prawna; 639 zł - zakup znaków opłaty sądowej.

Ponadto NUS uznał, że umorzona kwota odsetek od kredytu w części przypadającej Skarżącemu w kwocie 105,488,62 zł (tj. 2 10.977,25 zł: 2) stanowi dochód podlegający opodatkowaniu.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący, pismem z dnia 19 marca 2016 r., złożył odwołanie i wniósł o uchylenie decyzji NUS, zmianę jej poprzez zaliczenie w koszty działalności gospodarczej:

1. wydatku udokumentowanego fakturą VAT nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawioną przez Kancelarię Radcy Prawnego Z. B. na kwotę 1000 zł (netto) za konsultację prawną,

2. wydatek udokumentowany dowodem wewnętrznym nr 5 z dnia 22 lutego 2007 r. w kwocie 639 zł - zakup znaczków sądowych, pozwany P.L. (sygn. akt [...]Sąd Rej. Dla W.), oraz uznanie informacji PIT-8C za 2007 rok wystawionej przez Bank [...]na Skarżącego i identycznej na jego żonę, za nierzetelną i nieprawdziwą co do wysokości osiągniętego przychodu z tytułu umorzonych odsetek od kredytu Własny Kąt nr umowy [...]i w związku z tym niemogącej być podstawą do wyliczenia przychodu i dalej podatku od uzyskanych przychodów za rok 2007.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., uchylił decyzję organu I instancji w części określającej wysokość dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego za 2007 r. z działalności gospodarczej opodatkowanego na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w kwocie 4.946,54 zł i w tej części określił wysokość dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego za 2007 r. z działalności gospodarczej opodatkowanego na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 3.946,54 zł, zaś w pozostałej części tj. w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i innych źródeł, opodatkowanych na zasadach wskazanych w art. 27 u.p.d.o.f., w kwocie 26.147 zł utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności zbadał kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego twierdząc, że w świetle regulacji zawartej w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jt. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p." - zobowiązanie Strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 nie uległo przedawnieniu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Skarżący został zawiadomiony. Od dnia 13 listopada 2014 r. bieg terminu przedawnienia, zgodnie z art.70 § 4 O.p., rozpoczął swój bieg na nowo. Termin przedawnienia upływa zatem z dniem 13 listopada 2019 r.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że Skarżący w 2007 r. prowadził jednoosobowo działalność gospodarczą m.in. w zakresie usług budowlanych. W styczniu 2007 r. wykonał usługi na rzecz PPH B. Sp. z o.o. w zakresie wykonania izolacji powłokowych fundamentów (faktura z dnia [...] stycznia 2007 r. nr[...]) i na rzecz Przedsiębiorstwa Remontowo- Budowlanego [...]B. K. w zakresie nadzoru i koordynacji prac budowlanych (faktura z dnia [...] stycznia 2007 r. nr[...]). Był jednocześnie udziałowcem w PPH B. Sp. z o. o., w której posiadał 50% udziałów. Przedmiotem działalności Spółki było między innymi budownictwo, działalność w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego, technologicznego, badania i analizy techniczne. Od 1 kwietnia 2007 r. Skarżący był zatrudniony w PPH B. Sp. z o. o. na podstawie umowy o pracę, natomiast w okresie od 1 grudnia 2007 r., do 31 grudnia 2007 r. w Przedsiębiorstwie Remontowo - Budowlanym [...]B. K. na podstawie umowy zlecenia. W dniu 5 stycznia 2007 r. Skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w P. oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2007 dla osób osiągających przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych według stawki 19% podatek liniowy.

Organ podatkowy stwierdził, że Skarżący był uprawniony do opodatkowania 19% podatkiem liniowym, gdyż nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 9a ust. 3 u.p.d.o.f.

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 22 ust.1 u.p.d.o.f. wskazał, że zakwestionowane przez NUS koszty konsultacji prawnej zostały udokumentowane ww. fakturą wystawioną na firmę Skarżącego. W jej treści nie zostało wskazane jaka konkretnie konsultacja prawna została Skarżącemu udzielona. Kancelaria Radcy Prawnego Pana Z. B., mimo ponawianych zapytań organu I instancji, nie udzieliła odpowiedzi jakiej sprawy ona dotyczyła. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, że Pan Z.B. w tamtym czasie oprócz ogólnie rozumianej pomocy prawnej był pełnomocnikiem w trzech sprawach sądowych. W sprawie[...], w sprawie prowadzonej przeciwko firmie L. P. o zapłatę za dzierżawę zaplecza kontenerowego budowy sygn. akt [...]oraz przeciwko W. i K. S. oraz C. i D. R. o zapłatę za prace budowlane sygn. akt[...]. Do protokołu przesłuchania Strony, sporządzonego w dniu 16 września 2015 r. Skarżący zeznał, że: "Pan B. obsługiwał moją firmę w tym czasie w sprawach przed Sądem Gospodarczym. Reprezentował w sprawie z innym podmiotem, któremu dzierżawiłem kontenery biurowe i nie otrzymałem zapłaty. To jest wynagrodzenie (kwota widniejąca na fakturze Nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r.) za poradę dotyczącą którejś ze spraw dotyczących mojej działalności, szczegółów nie pamiętam". W opinii organu odwoławczego organ I instancji nie uzasadnił powodów dla których nie dał wiary zeznaniom i wyjaśnieniom Strony. Logika i doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, iż w przypadku Skarżącego - osoby, która jak wynika z materiału dowodowego, prowadziła w swojej działalności gospodarczej spory sądowe z innymi podmiotami wydatek za konsultację prawną w wysokości 1000 zł (netto) był prawdopodobny. Ponadto w materiale dowodowym brak jest dowodu, że zakwestionowany wydatek nie był związany z działalnością gospodarczą Skarżącego, lecz np. z jego sprawami prywatnymi.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł powodów by nie dać wiary zeznaniom Skarżącego. Wyjaśnił, że fakt, iż Kancelaria Radcy Prawnego Z.B. nie udzieliła informacji na temat ww. faktury nie może pozbawiać Strony prawa do zaliczenia ww. wydatku do kosztu uzyskania przychodu. W ocenie organu II instancji wydatek udokumentowany fakturą nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawioną na firmę Skarżącego przez Kancelarię Radcy Prawnego Z.B. na kwotę 1.000 zł (netto) za konsultację prawną należy zaliczyć do kosztu uzyskania przychodu.

W kwestii wydatku w wysokości 639 zł organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania go za koszt uzyskania przychodu. Organ odwoławczy wskazał, że wydatek ten został udokumentowany dowodem wewnętrznym nr 5 z dnia 22 lutego 2007 r. - zakup znaczków sądowych, pozwany P.L.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Skarżący nie przedstawił dokumentów, potwierdzających związek tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd Okręgowy w W. Wydział [...]Gospodarczy w piśmie z dnia 27 października 2015 r. poinformował, że w aktach sprawy [...]brak jest potwierdzenia wpłaty w wysokości 639 zł znakami opłaty skarbowej. Strona w odwołaniu podniosła, iż zakup znaczków sądowych na kwotę 639 zł był dokonany do sprawy przeciwko firmie L.P. o zapłatę za dzierżawę zaplecza kontenerowego budowy sygn.. akt[...], a nie zaś w sprawie o sygnaturze[...]. Dyrektor Izby Skarbowej w W., pismem z dnia 10 maja 2016 r., zwrócił się do Sądu o udzielenie informacji w zakresie ww. wydatku. W odpowiedzi [...]Wydział Gospodarczy Sądu Rejonowego dla [...]W. w W. pismem z dnia 19 maja 2016 r. wskazał, iż sprawa o sygn. [...]z powództwa Skarżącego była rozpatrywana jako sprawa gospodarcza i zakończyła się zawarciem przez Strony ugody sądowej w dniu 29 stycznia 2008 r. Na mocy ugody powód Skarżący nie był zobligowany do zapłaty jakiekolwiek kwoty, w tym kwoty 639 zł. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary zeznaniom Skarżącego z dnia 16 września 2015 r.

Organ odwoławczy nie zgodził się również ze Skarżącym w kwestii umorzonych przez Bank odsetek od kredytu mieszkaniowego. Wyjaśnił, że umorzenie przez bank należnych mu z tytułu zawartej z kredytobiorcą umowy, odsetek stanowi dla tego kredytobiorcy nieodpłatne świadczenie banku na jego rzecz. Umorzenie odsetek jest czynnością prawną wierzyciela i właśnie z chwilą jej dokonania dłużnik uzyskuje przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., bowiem przychód to nie tylko aktywa zwiększające majątek podatnika, ale również zmniejszenie jego pasywów. Aktywnym działaniem wierzyciela w stanie faktycznym sprawy jest właśnie stanowiące czynność prawną umorzenie odsetek. Ze zgromadzonego materiału wynika, iż Skarżący wraz z żoną w dniu 25 listopada 2002 r. zawarli z Powszechną Kasą Oszczędności [...]z siedzibą w W. umowę kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT na sfinansowanie kosztów zakupu od firmy deweloperskiej [...]M. O. z siedzibą w W. nowo wybudowanego lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. [...]z przeznaczeniem na wynajem w kwocie 300.000 zł. Z powodu zaległości w spłacie w dniu 8 września 2004 r. [...]wypowiedział Skarżącemu umowę kredytu w części dotyczącej warunków spłaty kredytu. Następnie pismem z dnia 28 maja 2007 r. PKO[...]. Oddział zawiadomił Skarżącego (kredytobiorców), o przygotowanym specjalnym programie pod nazwą "[...]" przewidującym szczególne warunki restrukturyzacji wybranych wierzytelności trudnych. Z treści ww. pisma wynikało, iż w wariancie podstawowym, dotyczącym wszystkich wierzytelności objętych programem "[...]", Bank zredukuje (umorzy) całość kwoty odsetek, pod warunkiem jednorazowej spłaty przez kredytobiorców całości kwoty kapitału i kosztów w terminie 30 dni od dnia zawarcia porozumienia. W dniu 27 września 2007 r. Skarżący złożył "oświadczenie o przyjęciu warunków spłaty zadłużenia", które stanowiło porozumieniem z Bankiem. W dokumencie tym Skarżący wskazał fakt posiadania niespłaconej wierzytelności wobec PKO[...]. z tytułu kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT z dnia 25 listopada 2002 r. Z dokumentu tego wynika, iż wierzytelność wg stanu na dzień złożenia oświadczenia stanowiła kwotę 499.288,91 zł, na którą składały się: kapitał 288.240,49 zł, odsetki 210.977,25 zł, koszty 71.17 zł. W treści wspomnianego oświadczenia Skarżący uznał swój dług w całości i jednocześnie zobowiązał się spłacić go jednorazowo w kwocie 288.311.66 zł w terminie 30 dni od dnia 27 września 2007 r. W myśl porozumienia zawartego z bankiem PKO spłata należności głównej spowodowała umorzenie naliczonych odsetek. Ponadto w treści podpisanego przez Skarżącego oświadczenia istnieje zapis, iż zredukowana kwota stanowić będzie mój/nasz przychód do podatkowania. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że umorzona kwota odsetek od kredytu w części przypadającej Skarżącemu w kwocie 105.488,62 zł tj. połowa umorzonej przez bank kwoty odsetek (210,977,25 zł: 2) stanowi jako nieodpłatne świadczenie przychód podlegający opodatkowaniu.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i innych źródeł, opodatkowanych na zasadach wskazanych w art. 27 ww. ustawy, w kwocie 26.147 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał za koszty uzyskania przychodu, związane z prowadzoną przez Skarżącego pozarolniczą działalnością gospodarczą, koszty w łącznej wysokości 6.138,30 zł, na które składają się m. in.: 2.455,01 zł udokumentowane koszty używania samochodu stanowiącego własność podatnika; 245,08 zł - zakup kuchenki mikrofalowej; 833 zł - wpis sygn. akt[...]; 1.000 zł - opłata sądowa do apelacji; 1000 zł - koszt za konsultację prawną.

Natomiast stwierdził brak podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu (prócz kosztu wcześniej omówionego w wysokości 639 zł.) wydatków:

- dwukrotnie zaliczonej w ciężar kosztów uzyskania przychodu opłaty za prenumeratę kwartalną miesięcznika PC World Komputer z DVD - 3 kolejne wydania od nr 1/2007, którą zaksięgowano na podstawie faktury pro forma (poz. [...]styczeń) oraz na podstawie faktury [...]z dnia [...].03.2007 r. w kwocie 18,60 zł (poz. 2/3 marzec).

- nieudokumentowanych kosztów używania samochodu stanowiącego własność podatnika w kwocie 2.222,50 zł.

Strona w toku postępowania przed organem I instancji przedłożyła ewidencję przebiegu pojazdu: VOLVO [...]za okres od stycznia do marca 2007 r. w której wykazano: w styczniu kwotę 1.659,35 zł, w lutym kwotę 1.467,05 zł, w marcu kwotę 1.551,15 zł. Kwota wynikająca z tej ewidencji to limit wydatków, które Strona mogłaby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów o ile byłaby ona potwierdzona faktycznymi wydatkami. Dla udokumentowania wydatków ponoszonych w związku z eksploatacją samochodu osobowego nieujętego w ewidencji środków trwałych, podatnik powinien prowadzić nie tylko ewidencję przebiegu pojazdu, ale też powinien posiadać dokumentację źródłową, tj. faktury VAT, rachunki oraz dowody zapłat czy polis. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w ciężar kosztów uzyskania przychodu należy zaliczyć wydatki poniesione na zakup paliwa w kwocie 2.455.01 zł, tj. w wysokości wynikającej z faktur dokumentujących poniesione wydatki.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że faktura z dnia [...] marca 2007 r. Nr[...], wystawiona przez [...]R. G. na kwotę 57 zł, nie dokumentuje zakupu paliwa dokonanego przez Skarżącego, gdyż została wystawiona na rzecz PPH B. Sp. z o. o.

Z uwagi na niezaliczenie do kosztu uzyskania przychodu udokumentowany fakturą nr [...[z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawioną przez Kancelarię Radcy Prawnego Z.B. na kwotę 1.000 zł (netto) przez organ I instancji Dyrektor Izba Skarbowa w W. określił dochód niepowodujący powstania zobowiązania podatkowego, za 2007 r. z działalności gospodarczej, opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w kwocie 3.946,54 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej mając na uwadze wcześniej przedstawione argumenty utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i innych źródeł, opodatkowanych na zasadach wskazanych w art. 27 u.p.d.o.f., w kwocie 26.147 zł.

Skarżący pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na powyższą decyzję w części:

- niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup znaków sądowych w kwocie 639 zł do jednej ze spraw gospodarczych prowadzonych przez firmę o zapłatę za wykonane usługi,

- określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów z wynagrodzeń ze stosunku pracy, działalności wykonywanej osobiście i innych źródeł, opodatkowanych na zasadach wskazanych w art. 27 u.p.d.o.f., w kwocie 26.147 zł.

W opinii Skarżącego organ nie miał żadnych podstaw, aby nie dać wiary oświadczeniu Strony, zgodnie z którym zakup znaków sądowych dotyczył jednej ze spraw gospodarczych jakie prowadziła firma Skarżącego, zaś wadliwe wskazanie jednego z prawdopodobnych przeciwników sądowych nie może skutkować nie daniem wiary temu oświadczeniu.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zawarł oświadczenie, że znaki Sądowe w kwocie 639 zł były zakupione do jednej z wielu spraw gospodarczych jakie w tamtym czasie prowadziła firma Strony.

Skarżący nie zgodził się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości 26147 zł, które to wynikało z dochodu uzyskanego w wyniku umorzenia przez Bank [...]odsetek od kredytu.

Skarżący podtrzymał w dalszym ciągu zarzut nieważności informacji podatkowej PIT-8C przekazanej do Urzędu Skarbowego i wykazującej jego zdaniem nieprawdziwy przychód z tytułu umorzonych odsetek. Skarżący podniósł, iż bank niezgodnie z obowiązującym prawem i przez to błędnie naliczył odsetki wielokrotnie je zawyżając.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem Sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w części dotyczącej niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup znaków sądowych w wysokości 639 zł oraz w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 26147 zł, które wynikało z dochodu uzyskanego w wyniku umorzenia przez Bank [...]odsetek od kredytu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii umorzonych przez Bank [...]odsetek od kredytu mieszkaniowego wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy Państwo W. w dniu 27 września 2007 r. złożyli "oświadczenie o przyjęciu warunków spłaty zadłużenia", które stanowiło porozumieniem z Bankiem. W dokumencie tym Państwo W. wskazali fakt posiadania niespłaconej wierzytelności wobec [...]z tytułu kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT umowa Nr [...]z dnia [...] listopada 2002 r. Z dokumentu tego wynika, iż wierzytelność wg stanu na dzień złożenia oświadczenia stanowiła kwotę 499.288.91 zł, na którą składały się: kapitał 288.240,49 zł, odsetki 210.977,25 zł, koszty 71,17 zł. W treści wspomnianego oświadczenia Państwo W. uznali swój dług w całości i jednocześnie zobowiązali się spłacić go jednorazowo w kwocie 288.311,66 zł w terminie 30 dni od dnia 27 września 2007 r. W myśl porozumienia zawartego z Bankiem[...], spłata należności głównej spowodowała umorzenie naliczonych odsetek. Ponadto w treści podpisanego przez Państwa W. oświadczenia istnieje zapis, iż zredukowana kwota stanowić będzie przychód do opodatkowania.

Skarżący w skardze wskazywał na niewłaściwe wyliczenie wysokości odsetek od kredytu podlagających umorzeniu, które Bank wykazał w informacji PIT -8C za 2007 r. w kwocie 105.488,62 zł. Skarżący podnosił, że kwota ta jest niewłaściwa i błędnie przeliczona przez Bank, w związku z czym nie mogła być wymagalna.

Zdaniem Sądu powyższa argumentacja nie może stanowić o uchyleniu zaskarżonej decyzji bowiem jak wynika z akt sprawy, kwestia prawidłowego ustalenia wysokości odsetek była przedmiotem sporu sądowego jednak Skarżący wycofał powództwo, gdyż było to warunkiem podpisania porozumienia z Bankiem. Dodatkowo podkreślić należy, że w oświadczeniu o przyjęciu warunków spłaty zadłużenia z dnia 27 września 2007 r. Państwo W. uznali w całości swój dług w kwocie 499.288,91 zł, w tym odsetki 210.977,25 zł i jednocześnie zobowiązali się spłacić należność główną jednorazowo w kwocie 288.311,66 zł. W oświadczeniu tym znajduje się również informacja, że zredukowana kwota stanowić będzie przychód do opodatkowania. Strony umowy zaakceptowały powyższe ustalenia poprzez złożenie podpisów. Byli więc świadomi faktu, że w związku z przyjęciem warunków spłaty zadłużenia, będą musieli opodatkować przychód, które stanowią umorzone odsetki od kredytu. Tym samym powoływanie się na obecnym etapie postępowania na nierzetelność informacji PIT -8C za 2007 r., w sytuacji gdy Skarżący zrezygnował z ustalenia wysokości spornych odsetek w postępowaniu sądowym, a następnie uznał kwotę ww. odsetek, podpisując oświadczenie z dnia 27 września 2007 r., nie może przynieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji.

Co do zasady, na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych, o nieodpłatnym świadczeniu mówi art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.

Trzeba wyjaśnić, że ustawodawca podatkowy w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. ustanowił zasadę powszechności opodatkowania wszelkich dochodów, co podkreślone zostało w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Przepis ten wprowadza kategorię przychodów z innych źródeł. Ich przykładową listę zawiera z kolei art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Stanowi on, że należą do nich m.in. inne nieodpłatne świadczenia. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w omawianej ustawie podatkowej. Przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. mówi ogólnie, że w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń przychodem jest ich wartość. Pojęcie nieodpłatnego świadczenie jest natomiast jednolicie rozumiane w orzecznictwie sądowym. Konsekwentnie przyjmuje się w nim, że pojęcie to ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwały sygn.: II FPS 7/10, II FPS 1/06, FPS 9/02). Z nieodpłatnym świadczeniem będziemy zatem mieli do czynienia w tych przypadkach, w których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości (por. wyroki w sprawach sygn.: II FSK 2633/10, II FSK 1672/09 czy II FSK 1096/07, II FSK 1184/07, II FSK 2116/09, II FSK 1388/10).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko prawne wyrażone w powołanym orzecznictwie. Nie stwierdza żadnych uzasadnionych powodów, aby od niego odstąpić w realiach analizowanej sprawy. Tym samym zgadza się z zapatrywaniem organu, że umorzenie Skarżącemu przez Bank odsetek od kredytu, a więc rezygnacja banku z należnej mu konkretnej kwoty, stanowi dla kredytobiorcy nieodpłatne świadczenie banku na rzecz dłużnika. Wystąpiło bowiem źródło przychodu, z którego dochód podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nieodpłatne świadczenie, o czym była już mowa wyżej, polega bowiem na tym, że jego adresat zostaje majątkowo przysporzony, w sposób definitywny i bez żadnego ekwiwalentu. Przysporzenie takie będzie miało miejsce nie tylko w przypadku zwiększenia aktywów, ale również w sytuacji zmniejszenia pasywów poprzez zwolnienie od obowiązku zapłaty umorzonej należności bez jakiejkolwiek postaci wynagrodzenia w zamian dla umarzającego.

Określony w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia powstaje nie tylko w następstwie otrzymania konkretnego świadczenia powodującego wzrost aktywów, ale również w wyniku takich zachowań, które polegają na rezygnacji przez wierzyciela z dochodzenia roszczeń, a więc na zmniejszeniu pasywów strony zobowiązanej (por. sprawy sygn.: SA/Kr 1239/93 czy SA/Wr 1101/03). Istota odsetek od kredytu bądź pożyczki została uregulowana w art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe (Dz.U.2012.1376 ze zm. dla roku 2014 r.), w myśl którego za korzystanie z kredytu (pożyczki) kredytobiorca zobowiązany jest do zapłaty odsetek kapitałowych. Powyższy obowiązek wynika z faktu, że bank jest podmiotem gospodarczym, a pobieranie zysków stanowi naturalną konsekwencję komercyjnego charakteru jego działalności. Z odpłatnego charakteru umowy kredytu wynika, że bank uprawniony jest do pobierania prowizji i odsetek. Jest rzeczą oczywistą, że umorzenie przez bank odsetek od kredytu, a więc rezygnacja banku z należnej mu konkretnej kwoty, stanowi dla kredytobiorcy nieodpłatne świadczenie banku na rzecz dłużnika. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. II FSK 1523/11 wyjaśnił m.in., że to właśnie z chwilą umorzenia odsetek od kredytu dłużnik uzyskuje przychód, w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., ze źródła objętego regulacją art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy (por. szerzej również orzeczenia sygn.: II FSK 1923/11, II FSK 803/12, II FSK 2605/10, II FSK 3416/14, II FSK 2116/09, II FSK 1096/07, II FSK 1111/12, II FSK 1523/11, II FSK 1153/09 czy II FSK 1216/09 oraz powołane w nich orzecznictwo).

Sąd przyznał wobec powyższego rację organowi, że umorzona kwota odsetek od kredytu w części przypadającej Skarżącemu w kwocie 105.488,62 zł tj. połowa umorzonej przez Bank kwoty odsetek stanowi dochód podlegający opodatkowaniu.

Odnosząc się zaś do kwestii niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup znaków sądowych w wysokości 639 zł wskazać należy, iż z zebranego materiał dowodowego, uzupełnionego także w postępowaniu odwoławczym, brak było dowodów do uznania go za koszt uzyskania przychodu. Podkreślić należy, że wbrew temu co twierdzi Skarżący, samo oświadczenie Skarżącego, iż ww. wydatek dotyczył jednej ze spraw gospodarczych jakie prowadziła firma Skarżącego nie jest wystarczającym dowodem na zaliczenie zakupu znaczków sądowych (udokumentowanych tytko dokumentem wewnętrznym) do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wynika z akt sprawy wydatek ten został udokumentowany dowodem wewnętrznym nr 5 z dnia 22 lutego 2007 r. - zakup znaczków sądowych, pozwany P.L. Do protokołu przesłuchania Strony, sporządzonego w dniu 16 września 2015 r. w odpowiedzi na pytanie z jakiego tytułu poniesiono koszty sądowe w dniu 22 lutego 2007 r. w kwocie 639 zł Strona zeznała: Opłata dotyczy chyba sprawy związanej z dzierżawą kontenerów, którą to sprawę prowadził Pan B. Treść zeznań wskazuje, iż Skarżący sam nie jest pewien jakiej sprawy dotyczył ww. zakup.

Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział [...]Gospodarczy w piśmie z dnia 27 października 2015 r. poinformował, że w aktach sprawy [...]brak jest potwierdzenia wpłaty w wysokości 639 zł znakami opłaty skarbowej. Strona w odwołaniu podniosła, iż zakup znaczków sądowych na kwotę 639 zł był dokonany do sprawy przeciwko firmie L.P. o zapłatę za dzierżawę zaplecza kontenerowego budowy sygn. akt[...], a nie zaś w sprawie o sygnaturze[...].

Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 10 maja 2016 r., nr [...]zwrócił się do Sądu o udzielenie informacji w zakresie ww. wydatku. W odpowiedzi [...]Wydział Gospodarczy Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie pismem z dnia 19 maja 2016 r. wskazał, iż sprawa o sygn. [...]z powództwa Skarżącego była rozpatrywana jako sprawa gospodarcza i zakończyła się zawarciem przez Strony ugody sądowej w dniu 29 stycznia 2008 r. Na mocy ugody powód Skarżący nie był zobligowany do zapłaty jakiekolwiek kwoty, w tym kwoty 639 zł.

Zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, - musi być należycie udokumentowany.

W niniejszej sprawie z uwagi na brak skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie mógł zostać uwzględniony zarzut błędnej wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżący nie podważył bowiem ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. W tej sytuacji w ocenie Sądu, prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary zeznaniom Strony z dnia 16 września 2015 r. i słusznie nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup znaków opłaty sądowej z uwagi na brak dowodów w tej kwestii.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, jest kompletny i zgromadzony został z zachowaniem reguł postępowania wynikających z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Organy nie przekroczyły także granic swobodnej oceny dowodów, bowiem ich ustalenia nie są dowolne, a także dokonane zostały z odniesieniem do zebranego materiału dowodowego oraz przy zachowaniu zasad logicznego rozumowania.

Dokonując analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd doszedł do przekonania, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.