Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1781/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 127 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącego E. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Minister Sportu i Turystyki umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie:

1. z wniosku E. K. z dnia 1 lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Sportu z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz Z. (Z.) oraz wyznaczenia kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z.;

2. z wniosku E. K. z dnia 14 lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Sportu z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie częściowego wygaśnięcia - w zakresie osoby kuratora - ww. decyzji Ministra Sportu z dnia [...] stycznia 2007 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Minister Sportu zawiesił w czynnościach władze Z. (pkt 1), jednocześnie wyznaczając na czas do wyboru nowych władz Z. kuratora w osobie A. R. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 3). Podstawą prawną działania Ministra w powyższym przedmiocie był art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Sportu stwierdził wygaśnięcie wyżej opisanej decyzji w pkt 2 z uwagi na jej bezprzedmiotowość (pkt 1), wyznaczając na czas do wyboru nowych władz Z. kuratora w osobie M. W. (pkt 2). Decyzji tej również został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 3).

E. K. (dalej: skarżący) został dopuszczony do udziału w postępowaniu administracyjnym o zawieszenie władz Z. jako jego uczestnik na mocy postanowienia Ministra Sportu z dnia [...] października 2006 r. z uwagi na to, iż był on wówczas członkiem Zarządu Z.

W dniu 2 lutego 2007 r. do Kancelarii Ministerstwa Sportu wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. (wniosek z dnia 1 lutego 2007 r.).

W dniu 14 lutego 2007 r. wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. (wniosek z dnia 14 lutego 2007 r.).

Minister Sportu postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. wstrzymał natychmiastowe wykonanie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. (pkt 1) oraz z dnia [...] lutego 2007 r. (pkt 2).

E. K. w dniu 14 listopada 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki (poprzednio: Ministra Sportu) polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. (wniosek z dnia 1 lutego 2007 r.) oraz sprawy objętej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. (wniosek z dnia 14 lutego 2007 r.).

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2008 r. sprawa ze skargi E. K. na bezczynność organu w przedmiocie nie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. (wniosek z dnia 1 lutego 2007 r.) została oznaczona sygn. akt: VI SAB/Wa 112/08, natomiast sprawa ze skargi E. K. na bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. (wniosek z dnia 14 lutego 2007 r.) została oznaczona sygn. akt: VI SAB/Wa 113/08.

W sprawie o sygn. akt: VI SAB/Wa 112/08, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki - następcy Ministra Sportu - w przedmiocie zawieszenia władz Z. i wyznaczenia kuratora dla Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., zobowiązał Ministra Sportu i Turystyki do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku E. K. z dnia [...] lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W sprawie o sygn. akt: VI SAB/WA 113/08, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki - następcy Ministra Sportu - w przedmiocie częściowego wygaśnięcia decyzji z [...] stycznia 2007 r. i wyznaczenia kuratora, zobowiązał Ministra do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku E. K. z dnia 14 lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

WSA w ramach wyżej opisanych spraw sądowych, wyraził następujące poglądy prawne.

Podstawą prawną rozstrzygnięć podjętych przez Ministra Sportu był nieobowiązujący obecnie przepis kompetencyjny: art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym (Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.; Dz. U. z dnia 17 sierpnia 2005 r. Nr 155, poz. 1298; dalej jako "usk"). Ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 20 września 2007 r. Nr 171, poz. 1208; dalej jako "ustawa o zmianie usk) na mocy art. 1 ust. 6 nadała nowe brzmienie art. 23 usk, a nadto wprowadziła nowy przepis: art. 23a. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, "trybunał, o którym mowa w art. 42 ust. 1, na wniosek organu sprawującego nadzór może, w drodze postanowienia, zawiesić w czynnościach poszczególnych członków władz polskiego związku sportowego albo władze polskiego związku sportowego. Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, o którym mowa w powyższym przepisie, jest to stały sąd polubowny działający przy Polskim Komitecie Olimpijskim (art. 42 ust. 1 usk). Od orzeczenia Trybunału m.in. w przedmiocie zawieszenia władz polskiego związku sportowego przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego (art. 44 ust. 1 usk). Zgodnie z art. 9 ustawy o zmianie usk zmiana kompetencji wprowadzona powyższą ustawą weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 5 października 2007 r. Brak było przepisów intertemporalnych, wskazujących na sposób postępowania w przypadku postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie nowelizacji.

Zgodnie z doktryną prawa oraz orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w braku przepisów intertemporalnych w sytuacji, w której w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a rozpatrzeniem odwołania, uchylone zostały przepisy, które stanowiły podstawę prawną decyzji, organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

Konkludując Sąd stwierdził, iż w sytuacji zmiany przepisów powodującej utratę kompetencji Ministra Sportu do wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia w czynnościach poszczególnych członków władz polskiego związku sportowego albo władze polskiego związku sportowego po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak przed wydaniem decyzji w trybie art. 123 par. 3 k.p.a. - sprawa wymagała zakończenia poprzez uchylenie decyzji i umorzenie postępowania (w całości).

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2009 r., podstawą rozstrzygnięcia o umorzeniu spraw toczących się z dwóch wniosków skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy było stwierdzenia bezprzedmiotowości tego etapu postępowania (w trybie art. 138 § 1 ust. 3 k.p.a).

W ocenie organu decyzje Ministra Sportu: z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach władz Z. oraz wyznaczenia kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z. oraz z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie częściowego wygaśnięcia - w zakresie osoby kuratora - ww. decyzji Ministra Sportu z dnia [...] stycznia 2007 r. - wydane były prawidłowo, a zarzuty zawarte we wnioskach nie znajdują uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Wskazując natomiast na zmianę przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym, w wyniku której środek nadzoru w postaci "zawieszenia w czynnościach poszczególnych członków władz polskiego związku sportowego albo władz polskiego związku sportowego" może zastosować Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim, a nie Minister Sportu, organ stwierdził bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania z wniosków E. K.

Jako kolejny argument świadczący o braku sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania i w konsekwencji o bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania w zakresie wyznaczenia kuratora do czasu wyboru władz Z. organ wskazał okoliczność wyznaczenia kuratora dla Z. do czasu wyboru nowych władz Z., co nastąpiło w dniu [...] października 2008 r.

Mając na uwadze powyższe, Minister Sportu i Turystyki, następca prawny Ministra Sportu, stwierdził, że prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie z wniosków E. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest obecnie bezprzedmiotowe i tym samym winno zakończyć się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.

Organ wyjaśnił równocześnie, że wnioski E. K. dotyczyły decyzji zapadłych w trakcie jednego, tego samego postępowania prowadzonego w sprawie zawieszenia w czynnościach władz Z. (Z.) oraz wyznaczenia kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z. Umarzając jedną decyzją postępowanie w sprawach z dwóch wniosków tego samego skarżącego, składanych odnośnie decyzji zapadłych w tym samym postępowaniu, organ kieruje się zasadą wyrażoną w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ powinien działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale również szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

E. K. złożył od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub też stwierdzenie jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszenia prawa.

Decyzji Ministra Sportu i Turystyki zarzucił:

• naruszenie art. 153 p.p.s.a. polegające na wydaniu rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., podczas, gdy rozstrzygnięcie organu odwoławczego w niniejszej sprawie powinno opierać się na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy k.p.a. i polegać na uchyleniu pierwotnego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i umorzeniu całości postępowania przed Ministrem Sportu i Turystyki;

• naruszenie art. 268 a) k.p.a. polegające na podpisaniu decyzji przez sekretarza stanu, czyli nie przez organ ani osobę reprezentującą ten organ z jego upoważnienia;

• zamieszczenie w zaskarżonej decyzji błędnego pouczenia o przysługującym prawie do wniesienia środka zaskarżenia w trybie art. 127 § 3 k.p.a.;

• rozstrzygnięcie sprawy jedną decyzją, w sytuacji, gdy wydane były dwie decyzje Ministra Sportu i od każdej z nich odrębnie przysługuje prawo odwołania łącznie ze skarga do WSA;

• pominięcie pozostałych stron postępowania administracyjnego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego podniósł, co następuje.

W opinii organu, zarzut i twierdzenia ze skargi nie są zasadne. Organ nie naruszył postanowień powołanego art. 153 p.p.s.a. Przywołując poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt. II OSK 1605/06 oraz z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt: II GSK 134/05 Minister podkreślił, iż wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność oznacza wyłącznie zobowiązanie organu odwoławczego do wydania decyzji. Wyrok taki nie oznacza jednak nakazania organowi odwoławczemu wydania decyzji o określonej treści, albowiem orzeczenie sądu administracyjnego nie może prowadzić do ograniczenia kompetencji organu, wynikających z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednocześnie organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji Ministra Sportu z dnia [...] stycznia 2007 r. czy decyzji Ministra Sportu z dnia [...] lutego 2007 r. Nadto wskazał, iż przedmiotowe decyzje nie miały charakteru decyzji indywidualnej kierowanej jedynie do skarżącego. E. K. był jednym z wielu uczestników postępowania o zawieszenie w czynnościach władz Z. oraz wyznaczenie kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z.

Zdaniem organu bezprzedmiotowość sprawy w rozumieniu art. 105 k.p.a. wynika z faktu, iż decyzje Ministra Sportu, od których wnioski uczestnika postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały wniesione, miały za przedmiot postępowania: zawieszenie w czynnościach władz Z. oraz wyznaczenie kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z. Wybory nowych władz Z. odbyły się w dniu [...] października 2008 r. Upływu terminu obowiązywania tych decyzji ma w ocenie organu decydujące znaczenie dla stwierdzenia bezprzedmiotowości sprawy.

Organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r. sygn. akt: IV SA/Wa 1857/06; LEX nr 302527, zawierający pogląd, zgodnie z którym: "Bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. jest orzekanie przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji, która ze względu na upływ określonego w niej czasu obowiązywania nie pozostaje już w obrocie prawnym".

Odnosząc się do zarzutu podpisania decyzji Ministra Sportu i Turystyki przez nieuprawnioną osobę organ wskazał, iż decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2009 r. została podpisana przez sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki - osobę uprawnioną do podpisywania decyzji w zastępstwie Ministra. Powyższe upoważnienie wynika z Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Zarządzenia nr 37 z dnia 17 grudnia 2008 r. Ministra Sportu i Turystyki w sprawie z zakresu czynności sekretarza stanu i podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki oraz Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Odnosząc się do zarzutu rozstrzygnięcia sprawy jedną decyzją organ stwierdził, iż wnioski E. K. dotyczyły decyzji zapadłych w trakcie jednego, tego samego postępowania prowadzonego w sprawie zawieszenia w czynnościach władz Z. (Z.) oraz wyznaczenia kuratora tego Z. na czas do wyboru nowych władz Z. Decyzja Ministra Sportu z dnia z dnia [...] lutego 2007 r. dotyczyła jedynie zmiany osoby kuratora Z. Rozstrzygając jedną decyzją postępowanie w sprawach z dwóch wniosków tego samego skarżącego, składanych odnośnie decyzji zapadłych w tym samym postępowaniu, organ kierował się zasadą, zgodnie z którą organ powinien działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale również szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia pozostałych stron postępowania organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest wniosków innych osób, które nie zostałyby rozpatrzone i wobec których organ pozostawałby w bezczynności. Organ został zobowiązany przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku E. K. z dnia [...] lutego 2007 r. oraz z dnia [...] lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygnięcia sądu nie dotyczą wniosków innych, niż E. K. osób.

Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. skarżący podniósł dodatkowo, iż odpowiedź na skargę została sporządzona przez radcę prawnego nieupoważnionego przez Ministra do wykonania tej czynności procesowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż skarga E. K. jest zasadna.

Najistotniejszym zagadnieniem prawnym w niniejszej sprawie jest zmiana przepisów kompetencyjnych, która nastąpiła przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie zawieszenia władz Z. Należy jednoznacznie stwierdzić, iż od dnia 5 października 2007 r. po wydaniu pierwszych nieprawomocnych decyzji nastąpiła utrata kompetencji Ministra do prowadzenia sprawy, której przedmiotem było zawieszenie władz bądź poszczególnych członków władz Z. W przypadku braku przepisów intertemporalnych zastosowanie mają zasady ogólne postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi regułą jest jednoczesne z utratą kompetencji "starego" organu przejęcie jej przez organ "nowy". Pogląd powyższy znajduje oparcie tak w doktrynie prawa, jak w utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych (vide: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1983 r. sygn. akt: II SA 163/82 Lex Polonica nr 328987; Andrzej Wróbel w : "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Przypisy do art. 138 k.p.a.

Odmienny pogląd, prezentowany w niniejszej sprawie przez organ, polega na stwierdzeniu, iż utrata kompetencji Ministra po wydaniu decyzji "pierwszoinstancyjnych" powoduje taki skutek, że umorzeniu jako bezprzedmiotowe podlega z mocy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jedynie postępowanie odwoławcze. W obrocie prawnym pozostałyby wówczas – jako ostateczne – decyzje Ministra Sportu z [...] stycznia 2007 r. rozstrzygająca merytorycznie sprawę zawieszenia w czynnościach władz Z. oraz z 2 lutego 2007 r. w przedmiocie wyznaczenia nowej osoby kuratora Z. Takie rozstrzygnięcie jest zdaniem Sądu niedopuszczalne. Prowadzi bowiem do efektu w postaci uprawomocnienia decyzji, których przedmiotem jest zawieszenie władz Z. już pod rządami prawa nie przewidującego kompetencji Ministra w tym przedmiocie. Inna sytuacja byłaby wówczas, gdyby decyzje Ministra Sportu z [...] stycznia 2007 r. oraz z [...] lutego 2007 r. nie zostały w ogóle zaskarżone, lub, gdyby rozstrzygnięcie w trybie art. 127 § 3 zostało wydane jeszcze pod rządami dotychczasowych przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym. Wówczas decyzja ostateczna pozostawałaby w zgodzie z ogólną zasadą stosowania przepisów obowiązujących w dacie jej podjęcia. Podkreślenia wymaga, iż zarzut braku kompetencji organu do orzekania w danym zakresie przedmiotowym jest najdalej idący. Oznacza to, że organ nie był również władny dokonania oceny decyzji w zakresie jej "czasowego" charakteru, gdyż również i ta okoliczność pozostaje poza sferą jego kognicji.

Sąd uznał za nietrafny zarzut podpisania decyzji Ministra Sportu i Turystyki przez

nieuprawnioną osobę. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2009 r. została podpisana przez sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki jako osobę uprawnioną do podpisywania decyzji w zastępstwie Ministra. Powyższe upoważnienie wynika z Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Zarządzenia nr 37 z dnia 17 grudnia 2008 r. Ministra Sportu i Turystyki w sprawie z zakresu czynności sekretarza stanu i podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki oraz Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystyki. Przepis art. 37 ust. 5 Ustawy o Radzie Ministrów (ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. Dz. U. z 2003 r. Nr 24 poz. 199 ze zm.) przewiduje iż "Ministra zastępuje sekretarz stanu w zakresie przez niego ustalonym", natomiast z § 3 ust. 1 Regulaminu organizacyjnego MSiT (załącznik do Zarządzenia Nr 11 MSiT z 11 kwietnia 2008 r.) oraz z § 2 zarządzenia nr 37 MSiT z 17 grudnia 2008 r. w sprawie zakresów czynności sekretarza stanu i podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki oraz Dyrektora Generalnego Ministerstwa Sportu i Turystyki – sekretarz stanu ma prawo zastępować ministra pod jego nieobecność, w tym – podpisywać pisma zastrzeżone do jego wyłącznej kompetencji.

Zdaniem Sądu powyższe akty prawne stanowią dostateczną podstawę upoważniającą sekretarza stanu do podpisywania decyzji "w zastępstwie" ministra, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wydanie jednej decyzji umarzającej postępowanie w dwóch sprawach toczących się z wniosków E. K. o ponowne rozpatrzenie spraw nie miało w ocenie Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wobec uznania za zasadny zarzut skarżącego wiążący się z konsekwencjami prawnymi utraty kompetencji Ministra do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu czyni to również niezasadnym dalszą ocenę decyzji Ministra Sportu, nie tylko pod względem merytorycznym, ale i formalnym. Dlatego też Sąd nie odnosi się co do zasadności i zgodności z obowiązującym prawem obydwu decyzji "pierwszoinstancyjnych" podjętych w tej samej sprawie administracyjnej. Przedmiotem kognicji Sądu w istniejącym stanie prawnym jest wyłącznie ustalenie prawidłowego od strony formalnej sposobu zakończenia sprawy, w której Minister Sportu utracił kompetencję.

Zasadny jest natomiast zarzut nie skierowania decyzji do wszystkich stron postępowania administracyjnego. Poza E. K. są nimi wszystkie inne osoby posiadające interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. a więc w szczególności znajdujące się w analogicznej sytuacji do skarżącego (zawieszony członek ówczesnego Zarządu Z.).

Ustalenie właściwego kręgu osób zainteresowanych jest jednym z podstawowych obowiązków organu administracyjnego, z którego organ nie wywiązał się w sposób dostateczny.

Sąd uznał za nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia uchybienie polegające na podpisaniu odpowiedzi na skargę przez nieupoważnionego radcę prawnego. Pełnomocnictwo w niniejszej sprawie zostało bowiem udzielone w terminie późniejszym, co zdaniem Sądu niweluje skutki powyższego uchybienia formalnego.

Z uwagi na fakt prawidłowego zaskarżenia kwestionowanej decyzji do WSA – również traci na znaczeniu fakt błędnego pouczenia strony o przysługującym prawie złożenia wniosku o poziomie rozpatrzenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek niniejszego wyroku organ będzie obowiązany – po prawidłowym ustaleniu stron postępowania – rozstrzygnąć sprawę w sposób odpowiadający obowiązującemu prawu, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a.