Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2214/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Teresa Zyglewska, sędzia WSA Anita Wielopolska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdził wniesienie przez p. I. M. - obywatelkę [...] – odwołania od decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadniając orzeczenie, organ administracji przywołał następujące uwarunkowania prawne i faktyczne:

- 12 lutego 2016 r. pełnomocnik strony – p. L. D. złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia organu I. instancji (w jego siedzibie); wnoszono w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z wnioskiem lub - ewentualnie - o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

- zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.), w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie,

- art. 129 § 2 K.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie,

- zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

- stosownie do postanowień art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, m.in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne,

- Cudzoziemka, podczas postępowania przed organem I. instancji, działała za pośrednictwem pełnomocnika - p. V. G.; zgodnie z treścią art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania,

- jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, decyzja organu I. instancji została 28 stycznia 2016 r. prawidłowo doręczona pod adres, wskazany w pełnomocnictwie: ul. [...], [...],

- decyzja ta zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania za pośrednictwem Wojewody [...] w ciągu 14 dni od daty jej doręczenia,

- termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 11 lutym 2016 r. (czwartek), natomiast przedmiotowe odwołanie zostało złożone przez p. L. D. do Wojewody [...] 12 lutego 2016 r.; zatem po upływie terminu przewidzianego dla dokonania powyższej czynności,

- wobec faktu, że w aktach sprawy brak było pełnomocnictwa dla p. L. D. do złożenia odwołania i reprezentowania Cudzoziemki, pismem z 14 marca 2016 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. p. L. D. została wezwana do jego nadesłania z pouczeniem, że nieusunięcie tego uchybienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania; wezwanie zostało doręczone skutecznie 22 marca 2016 r.,

- 29 marca 2016 r. wpłynęło do organu pełnomocnictwo udzielone p. L. D. do reprezentowania Cudzoziemki, m.in. przed Szefem Urzędu ds. Cudzoziemców; ponadto ustanowiona Pełnomocnik zwróciła się z prośbą o umożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

- organ odwoławczy, pismem z 21 kwietnia 2016 r., poinformował Cudzoziemkę oraz jej pełnomocników o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; pismo to zawierało pouczenie o treści: "Zgodnie z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z uwagi na wyżej przedstawione regulacje prawne uprzejmie informuję, iż korespondencja w sprawie udzielenia Pani I. M. zezwolenia na pobyt czasowy będzie kierowana na adres Pani: L. D. W przypadku wskazania innego pełnomocnika właściwego w sprawie doręczeń, korespondencja będzie przesyłana na adres tego pełnomocnika"; zarówno strona jak i jej pełnomocnicy nie skorzystali z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz nie zgłosili żadnych wniosków.

W skardze Cudzoziemka sformułowała zarzuty naruszenia przepisów postępowania:

- art. 134, w zw. z art. 129 § 2 K.p.a., poprzez błędne uznanie przez organ, że w sprawie doszło do uchybienia terminu na złożenie odwołania, w sytuacji gdy decyzja organu I. instancji nigdy nie została doręczona pełnomocnikowi strony ani innej osobie, w trybie art. 43 K.p.a.; zatem bieg terminu na wniesienie odwołania od decyzji nie rozpoczął się,

- art. 40 § 2 w zw. z art 42 § 1 i art. 46 § 1 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że decyzja organu I. instancji została doręczona 28 stycznia 2016 r. pełnomocnikowi strony – p. V. G., w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest jego podpisu, potwierdzającego doręczenie mu decyzji organu I. instancji,

- art. 7 w zw. z art 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, a także sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia postanowienia, poprzez brak ustalenia kim była osoba, która poświadczyła odbiór decyzji organu I. instancji oraz czy odbiór tej decyzji przez tę osobę uprawnia organ do uznania, że została ona prawidłowo doręczona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Trafnie organ skonstatował, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co obligowało go do wydania postanowienia, w myśl art. 134 K.p.a.

Wbrew zarzutom Skargi w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru decyzji przez ówczesnego pełnomocnika strony – p. V. G. (teczka 2/2 akt adm., karta nienumerowana przed k. 40). Wobec złożenia odręcznego podpisu na stosownym dokumencie, potwierdzającym odbiór korespondencji, organ administracji nie był obowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii doręczenia korespondencji, w szczególności badania z urzędu, czy osoba sygnująca konkretny dokument (zwrotne potwierdzenie odbioru), posłużyła się własnym imieniem i nazwiskiem. Jeżeli w istocie doszło do nieprawidłowości w danym zakresie wykazanie tego faktu będzie rolą strony – organ był bowiem uprawniony domniemywać prawdziwość dokumentu, dostarczonego przez operatora pocztowego. Skoro Strona wniosła odwołanie zna z pewnością faktyczne okoliczności doręczania decyzji. W razie udowodnienia, w stosownym postępowaniu karnym, sfałszowania podpisu, może to stanowić podstawę wznowienia postępowania, zakończonego niniejszym postanowieniem (art. 145 §. 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a.). Wobec braku naruszenia reguł doręczania korespondencji (gdy ustanowiono pełnomocnika, na jego ręce – art. 40 § 2 zd. 1 K.p.a.), uprawnione było przyjęcie przez organ, że nastąpiło to 28 stycznia 2016 r. W takiej sytuacji odwołanie, złożone w urzędzie 12 lutego 2016 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Kwestionowane postanowienie nie narusza więc prawa.

W sprawie nie naruszono, powołanych w skardze reguł, dotyczących doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, ani też nie uchybiono obowiązkowi właściwego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji.