Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 717/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi R. S. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz R. S. Sp. z o.o. kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych i (...) zł (...) tytułem zwrotu koszów zastępstwa procesowego


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...)r., Nr (...) Burmistrz J. na podstawie art. 8a ust. 3 w związku z art.9 ust. 1 c pkt 1 i 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. Nr 236, poz. 2008, dalej ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa) odmówił Przedsiębiorstwu R. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy Jarocin.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toczącym się postępowaniu badał wyłącznie niespełnienie przesłanek wymienionych w art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dalej organ stwierdził, iż za dzień rozpatrywania wniosku spółki wniosek ten nie zawierał informacji o posiadaniu punktu gromadzenia odpadów problemowych (lokalizacja, dni i godziny otwarcia oraz wykaz przyjmowanych odpadów problemowych), lub o wykonywaniu takiej usługi poprzez innego przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenia. Organ podniósł, iż dwukrotnie zwrócił się do spółki o uzupełnienie wniosku w tym zakresie, jednocześnie wskazując podstawę prawną. Spółka pismem z dnia (...) r. poinformowała, że przedmiotową usługę będzie wykonywało przedsiębiorstwo E. Organ wyjaśnił także, iż z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w/w przedsiębiorstwo do dnia dzisiejszego nie uzyskało stosownych dokumentów na prowadzenie takiego punktu. Brak tego wymogu spowodował niespełnienie warunku określonego w art. 9 ust. 1 c pkt 1 a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jest to wymóg konieczny określony w art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 1 pkt 1 lit. d uchwały Rady Miejskiej w J. Nr (...) z dnia (...) r. w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy J. należącej do Porozumienia Międzygminnego. Organ podkreślił, iż na terenie gminy J. funkcjonuje Punkt Zbiórki Odpadów Problemowych w W., z którego spółka postanowiła nie skorzystać. Odpady zebrane z terenu gminy Jarocin nie są kierowane do instalacji znajdujących się w obrębie objętym Porozumieniem. Jak wynika z przedłożonych dokumentów w sprawie miejsc odzysku i unieszkodliwiania, spółka część odpadów zebranych na terenie gminy J. transportuje poza teren Porozumienia. Ponadto w dniu (...) r. przeprowadzono kontrolę, w oddziale spółki w Kościanie i w jej siedzibie w P. Przedstawiciel spółki oświadczył, że zebrana makulatura i tworzywa sztuczne trafiają do P., na ul. K. na sortownię spółki, natomiast szkło zwożone jest do K., a następnie przewożone do sortowni w P. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego E-P Organizacja O. S.A. z siedzibą w W. nie posiada swoich punktów na terenie objętym Porozumieniem. Działanie to, jest niezgodne z obowiązującym na terenie gminy J. Międzygminnym Planem Gospodarki Odpadami, zatwierdzonym Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w J. z dnia (...) r., który nakazuje przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne do przekazywania ich do wskazanych instalacji odzysku i unieszkodliwiania zlokalizowanych w Zakładzie Zagospodarowania Odpadów lub na obszarze gmin Porozumienia.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o uchylenie decyzji I instancji i wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy J.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 12 § 1 Kpa, przez prowadzenie sprawy w sposób przewlekły naruszając podstawową zasadę postępowania administracyjnego zapewniającą szybie i wnikliwe załatwienie sprawy przez organ administracyjny oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez przyjęcie, iż przepisy uchwały rady miasta stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nałożenie na skarżącego spełnienia dodatkowych warunków, w szczególności do przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa w celu wydania pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie gminy J.

W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowe postępowanie w celu wydania spółce zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy Jarocin trwa dwa i pół roku. Dalej skarżąca wskazała, iż Burmistrz zarzucił spółce, że odpady zebrane z terenu gminy Jarocin nie są kierowane do instalacji znajdujących się w obrębie objętym Porozumieniem. Tym samym Burmistrz wskazał, iż wniosek jest niezgodny z gminnym panem gospodarki odpadami. W przedmiotowej sprawie takim planem jest zatwierdzony przez uchwałę Rady Miejskiej w J. Międzygminny Plan Gospodarki Odpadami. Tymczasem sam plan stanowi, iż "do czasu uruchomienia ZUiUOK odpady komunalne z terenu gminy winny być deponowane na składowiskach wskazanych przez organ wydający zezwolenie". Użycie takiego mało kategorycznego sformułowania nie może być poczytywane jako bezwzględny nakaz dostarczenia jakichś bliżej niesprecyzowanych dokumentów. Jest to szczególnie istotne w kontekście założeń całego planu, który przewiduje budowę specjalistycznego zakładu w P. N., który docelowo będzie miejscem deponowania odpadów. Ponadto plan nie wskazuje, że odpady mają być bezwzględnie deponowane na terenie gmin związanych porozumieniem, a jedynie nakazuje, aby przedsiębiorca wykazał, iż faktycznie odpady będzie mógł zdeponować. W ocenie odwołującego interpretacja Burmistrza jest niezgodna z celem wprowadzenia planu, który nie ma przecież utrudniać podejmowania przedsiębiorcom działalności w zakresie przewozu odpadów poprzez tworzenie nieracjonalnych ograniczeń. Zdaniem Spółki w przypadku wskazania miejsc deponowania odpadów poza terenem gmin tworzących Porozumienie, nie może być mowy o niezgodności wniosku z gminnym planem gospodarki odpadami, a jedynie niezgodności z postanowieniami uchwały rady miasta wskazującymi na wymagania formalne jakie powinna spełnić spółka. Skarżący podniósł, iż Burmistrz wydając skarżoną decyzję naruszył również normę zawartą w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2007, nr 155, poz. 1095 ze zm.). Zgodnie z przytoczonym przepisem właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa. Przepisy prawa jednoznacznie wskazują, że jedynie w momencie niespełnienia przesłanek zawartych w art. 9 ust. 1 c ustawy o zachowaniu czystości i porządku w gminach organ odmawia wydania zezwolenia.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z dyspozycją zawartą w art.7 ust.3 ustawy o zachowaniu czystości i porządku w gminach Rada Miejska w J. podjęła w dniu (...) r. uchwałę i zgodnie z jej § 1 pkt 2 lit.d przedsiębiorca winien przedłożyć do wniosku informację o posiadaniu punktu gromadzenia odpadów problemowych lub o wykonywaniu takiej usługi poprzez innego przedsiębiorę posiadającego stosowne zezwolenie. Odwołująca spółka wskazała, że usługę tę będzie wykonywało przedsiębiorstwo E. jednak przedsiębiorstwo to ten nie posiadało zezwolenia na prowadzenie takiego punktu, a spółka na wezwanie nie przedstawiła innego punktu świadczącego tego typu usługi. Stosownie do brzmienia § 6 pkt 3 uchwały odpady zebrane na terenie Porozumienia powinny być kierowane do instalacji znajdujących się w jego obrębie, a docelowo do Zakładu Zagospodarowania Odpadów w W.. Zapis ten jest odzwierciedleniem wymogu zawartego w planie gospodarki odpadami na lata (...) z perspektywą na lata (...) oraz wspólnym planie gospodarki odpadami dla 17 gmin - członków zawartego Porozumienia - pkt 7.1 - przedsiębiorcy odpowiedzialni będą za: transport odpadów do wskazanych instalacji odzysku i unieszkodliwiania zlokalizowanych w ZZO lub na obszarze Gmin Porozumienia. Organ podniósł, iż z przedłożonych dokumentów wynika, że spółka część zbieranych odpadów przekazuje na składowiska poza terenem Porozumienia, co sprzeczne jest z planem gospodarki odpadami, warunkami określonymi w uchwale. Brzmienie powołanych wyżej zapisów uchwały i planu gospodarki odpadami świadczy jednoznacznie o tym, że przedsiębiorca ubiegający się o przedmiotowe zezwolenie winien dostarczać odpady wyłącznie do instalacji usytuowanych na obszarze gmin tworzących Porozumienie. Uchwała Rady Miejskiej w J. stanowi prawo miejscowe, a zatem jej unormowania wiążą tak organ jak i wszystkie podmioty ubiegające się o udzielenie zezwolenia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka R. S. P. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez uznanie, iż PGO na lata (...) z perspektywą na lata (...) dla 17 gmin - członków zawartego Porozumienia, nakłada na skarżącego przy ubieganiu się o wydanie zezwolenia na odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości z terenu gminy J. bezwzględny obowiązek dostarczenia dokumentu wskazującego, iż skarżący będzie kierował odpady do instalacji znajdujących się na terenie gmin będących stronami Porozumienia w sytuacji, gdy skarżący złożył stosowne dokumenty i oświadczenia, iż będzie postępował zgodnie z postanowieniami PGO i przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż zgodnie z § 6 porozumienia międzygminnego z dnia (...) r. "Z chwilą wybudowania Centrum i oddania do eksploatacji, strony Porozumienia zobowiązują się kierować ze swojego obszaru strumień odpadów do Zakładu Zagospodarowania Odpadów J. z siedzibą w W., z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, a gmina J. zobowiązuje się te odpady przyjmować". Postanowienie to jednoznacznie nakłada na strony porozumienia zobowiązanie, aby w przyszłości (po wybudowaniu i oddaniu) kierowały one strumień odpadów do Zakładu Zagospodarowania Odpadami w W.. W ocenie skarżącej w tak sformułowanym postanowieniu trudno dopatrywać się kategorycznego nakazu kierowania odpadów przed uruchomieniem Zakładu Zagospodarowania Odpadami w W. tylko do instalacji na terenie gmin będących stronami porozumienia. W takim samym kontekście należy odczytywać postanowienia PGO na lata (...) z perspektywą na lata (...) dla 17 gmin - członków zawartego Porozumienia. PGO stanowi, iż: "Przedsiębiorcy odpowiedzialni będą za zbieranie komunalnych odpadów zmieszanych oraz innych odpadów komunalnych gromadzonych selektywnie, a w szczególności odpadów ulegających biodegradacji, odpadów wielkogabarytowych, budowlanych i niebezpiecznych; transport odpadów do wskazanych instalacji odzysku i unieszkodliwiania zlokalizowanych w Zakładzie Zagospodarowania Odpadami lub na obszarze Gmin Porozumienia." Skarżąca wskazała, iż użycie słowa "będą" sugeruje (w połączeniu z cytowanym § 6 porozumienia), iż dotyczy to momentu usytuowanego w przyszłości, a dokładnie po wybudowaniu i oddaniu Zakładu Zagospodarowania Odpadami w W. Dopiero od momentu oddania do użytkowania wspomnianej instalacji można mówić o istnieniu obowiązku. Skarżący zwrócił również uwagę, iż PGO nie formułuje kategorycznych nakazów, a jest jedynie projektem przyszłych posunięć w materii gospodarowania odpadami. Nie można na jego podstawie formułować tak dalece posuniętych wniosków o obowiązku kierowania odpadów przez przedsiębiorców tylko do instalacji znajdujących się na terenie gmin będących stronami Porozumienia. Taka interpretacja PGO, w ocenie skarżącej, jest nieracjonalna skoro Spółka zapewniła w trakcie postępowania, iż sposób gospodarowania odpadami będzie zgodny z przepisami prawa. Skarżąca podkreśliła, iż plan nie formułuje żadnych obowiązków związanych z udzielaniem zezwolenia na odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości z terenu gminy J. Ponadto w ślad za odwołaniem skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6 ust. 2 o swobodzie działalności gospodarczej oraz naruszenie art.12 § 1Kpa z uwagi na przewlekłość postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, ponieważ wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 979/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność Uchwały z dnia (...)r. w zakresie § 1 pkt 2 lit. d. oraz § 6 pkt 3 oraz podkreślił, iż w powyższym zakresie Uchwała nie może być wykonana.

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2011 r. podjęto zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszym kolejności wskazać należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Jarocina odmawiającą udzielenia skarżącej Spółce Remondis Sanitech Poznań zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych. Podstawę prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), która określa zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku, a także warunki udzielania zezwoleń podmiotom świadczącym usługi w zakresie objętym regulacją ustawy.

Zgodnie z art. 7 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie:

1) odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

2) opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych,

3) ochrony przed bezdomnymi zwierzętami,

4) prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części

- wymagane jest uzyskanie zezwolenia.

Zezwolenia udziela w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług. Natomiast w myśl art. 7 ust 3 a ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa i podaje do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając:

1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań;

2) w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane.

Treść wniosku określa art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie winien udokumentować gotowość przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi, mógłby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub jest niezgodny z gminnym planem gospodarki odpadami. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W celu realizacji tegoż obowiązku gmina winna podejmować wszelkie działania prawne i organizacyjne oraz czuwać nad prawidłowym wykonywaniem powierzonych zadań w tym zakresie. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o odpadach, dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz realizacji zasad, o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki odpadami.

W przedmiotowej sprawie wydaną odmowę udzielenia zezwolenia oparto na przepisie art. 9 ust. 1c pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z powołaniem się na niezgodność gospodarowania odpadami z przyjętym Planem gospodarowania odpadami.

Organ wskazał, iż Rada Miejska w Jarocinie w dniu (...) r. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie gminy J. należącej do Porozumienia Międzygminnego. Zgodnie z jej § 1 pkt 2 lit.d przedsiębiorca winien przedłożyć do wniosku informację o posiadaniu punktu gromadzenia odpadów problemowych lub o wykonywaniu takiej usługi poprzez innego przedsiębiorę posiadającego stosowne zezwolenie. Organ podniósł, iż spółka wskazała, że usługę tę będzie wykonywało przedsiębiorstwo E. jednak przedsiębiorstwo to ten nie posiadało zezwolenia na prowadzenie takiego punktu, a spółka na wezwanie nie przedstawiła innego punktu świadczącego tego typu usługi. Stosownie do brzmienia § 6 pkt 3 uchwały powołanej wyżej odpady zebrane na terenie Porozumienia powinny być kierowane do instalacji znajdujących się w jego obrębie, a docelowo do Zakładu Zagospodarowania Odpadów w W. Organ wskazał, iż z przedłożonych dokumentów wynika, że spółka część zbieranych odpadów przekazuje na składowiska poza terenem Porozumienia, co sprzeczne jest z planem gospodarki odpadami.

W tym miejscu wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 979/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały z dnia (...) r. nr (...) w zakresie § 1 pkt 2 lit. d oraz § 6 pkt 3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 738/11 oddalił skargę kasacyjną Rady Miejskiej w J.

Ponadto zgodnie z art. 147 § 2 Ppsa rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w J. nastąpiło na podstawie przepisu art. 147 § 1 Ppsa, a decyzja o odmowie wydania zezwolenia jest rozstrzygnięciem podjętym w sprawie indywidualnej w oparciu o uchwałę o jakiej mowa w § 1 art. 147 Ppsa .

Odnośnie możliwości wzruszania rozstrzygnięć indywidualnych podjętych na podstawie uchwał, których nieważność została stwierdzona wyrokiem sądu wskazać należy, iż w orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, że podstawę wznowienia postępowania w sytuacji stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu, który był podstawą rozstrzygnięcia indywidualnego ( decyzji ) stanowić może zarówno przepis art. 145 § 1 pkt 5 jak i pkt 8 Kpa ( vide: wyroki WSA w Łodzi w sprawach III SA/Łd 1054/07, II SA/Łd 362/11, II SA/Łd 255/08, oraz WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 670/10, wyrok WSA w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 507/08).

W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, iż wobec stwierdzenia nieważności § 1 pkt 2 lit. d oraz § 6 pkt 3 uchwały, które to przepisy stanowiły podstawę odmowy wydania zezwolenia, zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wszczętego w przedmiocie jej zmiany. Tym samym ziściła się hipoteza przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Ppsa, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącej uwzględniając fakt, iż przepisy uchwały z dnia (...) r., które stanowiły podstawę odmowy wydania zezwolenia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2011r., sygn. akt IV SA/Po 979/10.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. O wykonalności orzeczenia nie orzeczono z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia.