Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 1918/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1 pkt 3, art. 262, art. 253 oraz art. 254  par. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art. 122 oraz art. 187  par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Joanna Szklarska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2004r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w T. z dnia [...] Nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. rzecz skarżącej kwotę 1300 złotych (jeden tysiąc trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Z. W. dokonał w Oddziale Celnym we W. zgłoszenia celnego Nr [...] samochodu osobowego marki Seat Alhambra w imieniu i na rzecz Z. C. Do zgłoszenia celnego dołączył fakturę z dnia (...). nr [...] wystawioną na kwotę (...). Zadeklarowana w zgłoszeniu wartość towaru wzbudziła zastrzeżenia organu celnego, w związku z tym Dyrektor Urzędu Celnego w T. zwrócił się do belgijskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację wyżej wymienionej faktury. W odpowiedzi udzielonej za pośrednictwem Ministerstwa Finansów, strona belgijska nadesłała raport, do którego załączyła kserokopie faktury nr [...] z dnia (...) na kwotę 175.000 franków belgijskich i faktury nr [...] z dnia (...). na kwotę (...) oraz kserokopię karty nr 3 zgłoszenia celnego tranzytowego z dnia (...), w którym wpisano jako wartość towaru kwotę (...).

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego dla towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu, w kwocie wyższej niż zadeklarowana. Do obliczenia należnej kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną autonomiczną ze względu na brak prawidłowego dokumentu uprawniającego do zastosowania stawki celnej obniżonej dla towaru, którego wartość przekroczyła 6.000 EURO.

Od decyzji organu pierwszej instancji Z. C.. wniosła odwołanie zwracając się o stwierdzenie nieważności decyzji, zastosowanie stawki celnej obniżonej i określenie wysokości odsetek wyrównawczych na podstawie stawki celnej obniżonej. Podniosła również, że organ skierował błędnie decyzję do Z. C., która nie brała udziału w transakcji sprzedaży samochodu marki Seat Alhambra i nigdy nie była w Belgii. Ponadto, na dokumentach przewozowych i fakturach nie figuruje jej podpis, a o fakcie powstałego długu dowiedziała się w Urzędzie Celnym.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając jego argumentację. Odnośnie zarzutu, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną, wskazał na upoważnienie Z. W. przez Z. C. do dokonania czynności w jej imieniu przed Urzędem Celnym. Powołał się na przepis art 3 par. 1 pkt 23 Kodeksu celnego, zgodnie z którym zgłaszającym jest również osoba, w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego. W zakresie braku podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki organ wskazał, że wartość transakcyjna wyniosła 310.000 franków belgijskich, co przekracza 6.000 EURO, a zatem strona powinna przedłożyć dokument EUR 1 potwierdzający kraj pochodzenia towaru.

Na decyzję Izby Celnej w T. Z. C. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za błędną uznała ocenę organu, iż stroną w sprawie jest Z. C. Powtórzyła, że nie brała udziału w transakcji sprzedaży samochodu marki Seat Alhambra i nigdy nie była w Belgii. Na dokumentach przewozowych i fakturach nie figuruje jej podpis. O fakcie braku złożenia wszystkich niezbędnych dokumentów do przeprowadzenia odprawy celnej i powstałego w wyniku tego długu celnego dowiedziała się w Urzędzie Celnym w T. Podała, że jest osobą w podeszłym wieku, a jej dochód nie pozwala na poniesienie określonej przez organ kwoty bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Zarzuciła, że Urząd Celny w T. nie wykazał należytej staranności w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, bowiem uznał, że w rozpatrywanej sprawie stroną jest Z. C. Z dokumentów jasno natomiast wynika, że stroną dokonującą zgłoszenia celnego i nabywającą pojazd marki Seat Alhambra jest Z. W. To on dokonywał zapłaty ceny za pojazd i jego podpisy figurują na dokumentach przewozowych oraz w zgłoszeniu celnym. Za krzywdzącą i sprzeczną z zasadami współżycia społecznego uważa ocenę organów celnych, bowiem mimo braku podstawy prawnej do uznania Z. C za osobę będącą stroną w sprawie, wzywa się ją do zapłaty kwoty 9.160 zł. Błędne jest również określenie wysokości odsetek wyrównawczych na podstawie ogólnej stawki celnej, a nie stawki obniżonej. Z. W. spełnił wszystkie przesłanki z art 16 protokołu nr 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem z dnia 24 czerwca 1997r. Niesłuszne zatem jest zastosowanie tak wysokiej stawki celnej i na jej podstawie wyliczenie wysokości odsetek.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, czyli zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Stosownie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Zgodnie z art. 187 par. 1 powołanej ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Odnosząc powyższe zasady do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania i nie mogą pozostać w obrocie prawnym.

Z materiału dowodowego wynika, że Z. W. działający w imieniu i na rzecz Z. C. załączył do zgłoszenia celnego fakturę z dnia (...) wystawioną na kwotę (...). Strona belgijska nadesłała natomiast polskim organom celnym kopie dwóch faktur, z których każda ma potwierdzać sprzedaż samochodu marki Seat Alhambra na rzecz Z. C. Organy celne skumulowały kwoty wynikające z dwóch otrzymanych faktur przyjmując, że suma ich jest ceną transakcyjną. W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby automatycznie przyjmować, że skoro wystawiono dwie faktury potwierdzające sprzedaż wymienionego samochodu, to ceną za którą Skarżąca go nabyła jest kwota wynikająca z tych faktur. Strona twierdzi, że nabyła pojazd za kwotę (...). Uczestnik postępowania Z. W. sugeruje, że jedna z faktur potwierdza zaliczkę przekazaną na poczet ceny.

Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie ceny transakcyjnej przy nabyciu przez Z. C. samochodu Seat (...). W aktach sprawy brak tłumaczenia na język polski przekazanych przez organ belgijski faktur z (...). Znajdujący się w materiale dowodowym przetłumaczony raport nie potwierdza, że cena transakcyjna wynosiła (...). W związku z tym, nie można jednoznacznie stwierdzić za jaką cenę Skarżąca nabyła wymieniony pojazd.

Na marginesie Sąd zauważa, że na etapie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej podjął działania mające na celu uzupełnienie weryfikacji faktur z dnia (...) tym samym wskazując, że materiał dowodowy nie jest wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Z przyczyn jednak niezależnych od organu odwoławczego sprawie nie nadano dalszego biegu i nie wyjaśniono wszystkich okoliczności nabycia samochodu.

Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą, że decyzje organów celnych zostały skierowane do osoby nie będącej stroną postępowania. Podkreślić należy, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienie z dnia (...) w którym Z. C. upoważniła Z. W. do zakupu, sprowadzenia i remontu samochodu marki Seat oraz do dokonania czynności celno-skarbowych w Urzędzie Celnym i w Urzędzie Skarbowym we W. Własnoręczność podpisu złożonego na tym dokumencie przez Z. C. potwierdził notariusz. Słusznie zatem organy celne przyjęły, że Z. W. działał w imieniu i na rzecz Z. C., występując jako jej przedstawiciel bezpośredni. Nie ma żadnego znaczenia fakt, że Z. C. bezpośrednio nie brała udziału w transakcji, nie była w Belgii, nie składała dokumentów, w tym zgłoszenia celnego. Przepisy art. 253 kodeksu celnego dopuszczają instytucję przedstawicielstwa. Zgodnie z art. 254 par. 4 kodeksu celnego czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która ustanowiła przedstawiciela. Skoro zatem Z. C. upoważniła Z. W. do sprowadzenia pojazdu i dokonania czynności z tym związanych przed organami administracji publicznej, to tym samym jest ona dłużnikiem w rozumieniu art. 3 par. 1 kt 3 kodeksu celnego zobowiązanym do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzeczono, jak w sentencji.

O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).