Wyrok NSA, sygn. akt III SA 795/97
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
article: art. 172
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: 1. Ulga podatkowa, o której mowa w art. 22 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, ma charakter wyjątkowy, a jej przyznanie zależy od uznania organu podatkowego. Jeżeli więc postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to samo wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy i w jakim stopniu rozłożyć na raty płatność należnych podatków, wobec braku dających się zobiektywizować kryteriów normatywnych, jest już zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

2. Zwłoka w rozpoznaniu odwołania stanowiąca niewątpliwie naruszenie procedury administracyjnej /art. 172 Kpa/ nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy i nie jest przesłanką uchylenia decyzji.

TEZY

1. Ulga podatkowa, o której mowa w art. 22 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, ma charakter wyjątkowy, a jej przyznanie zależy od uznania organu podatkowego. Jeżeli więc postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to samo wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy i w jakim stopniu rozłożyć na raty płatność należnych podatków, wobec braku dających się zobiektywizować kryteriów normatywnych, jest już zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

2. Zwłoka w rozpoznaniu odwołania stanowiąca niewątpliwie naruszenie procedury administracyjnej /art. 172 Kpa/ nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy i nie jest przesłanką uchylenia decyzji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Radosława Z. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 25 kwietnia 1997 r. (...) w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za rok 1994 -

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 lutego 1998 r. (...) Urząd Skarbowy W. - B. na podstawie art. 22 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ po rozpoznaniu wniosku Radosława Z. o rozłożenie na 15 rat zaległości podatkowych w podatku VAT za rok 1994, rozłożył kwotę 7.692,90 zł na 12 rat.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik domagał się również rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1993, powołując się na swoją trudną sytuację finansową, związaną z obciążeniami podatkowymi, a w dodatkowym piśmie rozłożenia VAT na większą ilość rat niż 12.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 1997 r. (...) Izba Skarbowa w W. na mocy art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 22 cytowanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że przepisy dotyczące ulg podatkowych winny mieć zastosowanie w sytuacjach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych. Urząd Skarbowy uwzględnił trudności finansowe podatnika rozkładając zaległości w podatku od towarów i usług na 12 rat. Pomimo tego nie wywiązuje się on ze swoich zobowiązań. Strona powinna się liczyć z koniecznością regulowania należności podatkowych oraz zapewnić niezbędne środki na ich pokrycie. Jej interes nie może być utożsamiany z dążeniem za wszelką cenę do uwolnienia się od obowiązków podatkowych.

W ramach postępowania odwoławczego nie może natomiast być rozpoznany wniosek strony o rozłożenie na raty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1993. W tym wypadku właściwy jest Urząd Skarbowy. W skardze do NSA skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, powołując się na swoją trudną sytuację finansową i pozostawanie bez pracy. Ponadto zarzucił przewlekłość postępowania odwoławczego, które trwało ponad rok.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że przewlekłość postępowania, wynikająca z nieprecyzyjnego sformułowania przez skarżącego zarzutów zawartych w odwołaniu, nie miała żadnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Ulga podatkowa, o której mowa w art. 22 ówcześnie obowiązującej ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jak wynika z treści tego przepisu, ma charakter wyjątkowy, a jej przyznanie zależy od uznania organu podatkowego. Jeżeli więc postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to samo wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy i w jakim stopniu rozłożyć na raty płatność należnych podatków, wobec braku dających się zobiektywizować kryteriów normatywnych, jest już zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli NSA, który zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje jedynie kontrolę legalności /por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 1984 r. SA/Wr 8/84 - Finanse 1987 nr 11-12 str. 74/.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zebrały wyczerpujący materiał dowodowy dotyczący sytuacji finansowej skarżącego i dokonując jego oceny uwzględniły słuszny interes strony, rozkładając zaległość podatkową na 12 rat. Dalej idące jego żądania uznały za niezasadne, zwłaszcza iż Radosław Z. nie wywiązywał się nadal ze swoich powinności na rzecz Skarbu Państwa. Tym samym nie można uznać, aby naruszyły one przepisy postępowania administracyjnego mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa. Natomiast zwłoka w rozpoznaniu odwołania, stanowiąca niewątpliwie naruszenie art. 172 Kpa, nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie zachodziła przesłanka uchylenia decyzji, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.