Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 223/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 3,  art. 51 par. 1,  art. 53 par. 1,  par. 3 i  par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłat i wpłat na zaległości w podatku od towarów i usług o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu zażalenia P.K. złożonego na postanowienia Naczelnika T. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. o nr od [...] do nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłat i wpłat związanych z realizacją zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 1994 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.

Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że organ I instancji ustalił, iż P. K. od roku 1992 prowadzi przedsiębiorstwo J. z siedzibą w S. przy ul. K. Przedmiotem działalności gospodarczej podatnika jest ślusarstwo, dziewiarstwo maszynowe, import i eksport towarów niewymagających koncesji, handel artykułami przemysłowymi pochodzenia krajowego i zagranicznego oraz pośrednictwo handlowe. W siedzibie przedsiębiorstwa w okresie 29 października 1996 r. do 18 grudnia 1996 r. przeprowadzona została przez inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. kontrola w zakresie podatku od towarów i usług, zakończona w dniu 18 grudnia 1996 r. wynikiem kontroli. Podatnik w dniu 29 grudnia 1996 r. skierował do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. pismo z żądaniem skierowania sprawy zobowiązań podatkowych na drogę postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy roku 1994. Pismo to, Urząd Kontroli Skarbowej w S. przesłał, zgodnie z właściwością, do T. Urzędu Skarbowego w S. Następnie, T. Urząd Skarbowy w S. decyzjami z dnia [...] r. o nr nr [...],[...], [...], . [...] określił podatnikowi zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, maj, sierpień i listopad 1994 r., a decyzjami o nr nr [...],[...], [...] , [...] określił nadpłatę w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 1994 r. Podatnik zgodził się z ustaleniami zawartymi w tych decyzjach; w dniu zaś 14 maja 1999 r., złożył korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 1994 r. i styczeń 1995 r. Ponadto, P.K., pismem z dnia 24 sierpnia 1999 r., wystąpił do organu podatkowego z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowych oraz częściowego umorzenia odsetek za zwłokę. W piśmie tym podatnik zobowiązał się do regulowania odsetek w wysokości [...] zł miesięcznie. Organ I instancji, po rozpatrzeniu tego wniosku, wydał decyzje rozkładające zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i listopad 1994 r. do zapłaty w ratach (decyzje z dnia [...] r. i [...] r.). Termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 31 sierpnia 2001 r. Odmawiając umorzenia odsetek za zwłokę organ podatkowy uznał, iż przyznaną ulgą jest rozłożenie na raty istniejących zaległości podatkowych. W wydanych decyzjach ratalnych, odsetki za zwłokę i opłatę prolongacyjną naliczono, do dnia wniesienia podania o rozłożenie na raty zaległości podatkowej, włącznie z tym dniem. W decyzjach tych zawarto pouczenie, iż – stosownie do przepisu art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej – w przypadku, gdy podatnik nie dotrzyma terminu płatności raty, organ podatkowy stwierdzi wygaśnięcie decyzji w części dotyczącej niezapłaconej raty. Następnie, na skutek złożonego przez podatnika w dniu 7 kwietnia 2003 r. wniosku o udzielenie szczegółowych informacji na temat księgowań na koncie, dotyczących wpłat i występujących nadpłat z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 1994r. do stycznia 1995 r. oraz żądania wszczęcia postępowania podatkowego w celu ustalenia oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług za ten sam okres, T. Urząd Skarbowy w S. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego oraz wydał postanowienia w sprawie zaliczenia wpłat i nadpłat na zaległości w podatku od towarów i usług (postanowienia z dnia [...] r., [...] r. i [...] r.). W tych postanowieniach, wpłaty uiszczone po upływie terminu płatności raty, zaliczono proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty należnych odsetek za zwłokę. Zaległe raty obciążono odsetkami za zwłokę odrębnie, w zależności od wysokości i niedotrzymanego terminu płatności każdej z nich. Odsetki zaś za zwłokę naliczono od pierwotnego terminu płatności zobowiązania. Podatnik, po raz kolejny nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego i wniósł zażalenia na te postanowienia do Dyrektora Izby Skarbowej w S. Organ odwoławczy postanowieniami z dnia [...] r. o nr nr [...] oraz z dnia [...] r. o nr nr [...],[...] uchylił w całości postanowienia organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie jako przedawnione, wskazując, że obecnie, ze względu na upływ 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa jest w przepisie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, brak jest podstaw prawnych do zgłaszania jakichkolwiek roszczeń do tego zobowiązania, czy kwestionowania jego prawidłowości jak i do wydania postanowień na okoliczność faktycznie dokonanych zaliczeń nadpłat i wpłat na poczet zaległych zobowiązań, bowiem są one przedawnione z upływem 1999 r. Wskazano ponadto na przepis art. 80 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i, wynikające z tego przepisu, 5-letnie przedawnienie prawa do żądania zwrotu nadpłaty. Jednak, w wyniku skargi złożonej przez podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 marca 2005 r. o sygn. akt I SA/Sz 65/04, uchylił zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. i nakazał, by organ odwoławczy merytoryczne rozpoznał zażalenia podatnika na postanowienia organu I instancji w sprawie zaliczenia nadpłat i wpłat na poczet zaległości podatkowych. Sąd w wyroku tym wyraził pogląd, że – na mocy przepisu art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., a po tej dacie, na podstawie przepisu art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej – orzeczone nadpłaty podlegały zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, przy czym konieczne było, zgodnie z przepisem art. 273, a od 1 stycznia 2003 r., zgodnie z przepisem art. 76a Ordynacji podatkowej, wydanie postanowień w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań, na które służyło podatnikowi zażalenie. Okoliczność, że organ podatkowy dokonał faktycznego zaliczenia (zaksięgowania) orzeczonych nadpłat na poczet zaległości podatkowych jest niewystarczająca, gdyż musiało być wydane w tej sprawie postanowienie umożliwiające instancyjną jak i sądową kontrolę prawidłowości tej czynności. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ograniczenia czasowego do wydania takiego postanowienia, nie ma zatem uzasadnienia prawnego odmienne stanowisko organu odwoławczego. Powołane zaś w uzasadnianych zaskarżonych postanowień przepisy art. 80 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, nie miały w sprawie zastosowania, bowiem nadpłata nie była i nie mogła być przedmiotem roszczeń podatnika, gdyż została orzeczona wcześniejszymi decyzjami ostatecznymi z dnia [...] r. , zaś przedmiotem postępowania były tylko czynności materialno-techniczne dotyczące prawidłowego zaliczenia tych nadpłat na poczet zaległości podatkowych, a ponadto, Sąd stwierdził, że przedmiotem roszczeń nie może być w tym przypadku oprocentowanie nadpłat, gdyż podlegały one zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, a nie do zwrotu i zostały one zarachowane według dat faktycznych wpłat kwot pieniężnych, stanowiąc równocześnie daty końcowe dla odsetek za zwłokę.

W wykonaniu ww. wyroku, Dyrektor Izby Skarbowej w S., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], uchylił w całości zaskarżone przez podatnika postanowienia i zobowiązał organ I instancji do dokonania wnikliwej i wyczerpującej analizy rozliczeń nadpłat i wpłat na poczet zaległości w podatku od towarów i usług, ze szczególnym zwróceniem uwagi na to, czy nie doszło do zaliczenia wpłat na przedawnione zobowiązanie. W następstwie tego zobowiązania, Naczelnik T. Urzędu Skarbowego w S. wydał w dniu [...] r. postanowienia o nr od [...] do nr [...], którymi dokonał zaliczenia istniejących nadpłat i wpłat na poczet należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 1994 r. W związku z tym, iż podatnik nie dotrzymywał ustalonych w decyzjach ratalnych terminów płatności, od wpłat uiszczonych po upływie terminu płatności raty, organ ten naliczył odsetki za zwłokę odrębnie od każdej wygasłej raty, przy czym terminem, od którego rozpoczął naliczanie odsetek, był pierwotny termin płatności zobowiązania. Podatnik, składając w dniu 31 października 2005 r. zażalenie na te postanowienia, zarzucił organowi I instancji:

1/ w odniesieniu do postanowień o zaliczeniu nadpłat (nr [...]), naliczenie i pobranie odsetek pomimo braku wyliczenia ich wysokości (kwotowo) w decyzjach wymiarowych z dnia [...]r. o nr nr [...], co stanowi – według podatnika – naruszenie przepisu art. 53a Ordynacji podatkowej, a w dacie wydania decyzji – art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej,

2/ w odniesieniu do postanowień o zaliczeniu wpłat (nr [...]), wydanie ich po upływu prawie 26 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (29.12.1996 r.) do dnia wystawienia decyzji po kontroli (26.02.1999 r.), co – zgodnie z przepisem art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej – nie uprawniało organu do naliczenia odsetek za zwłokę, zaś nieprawnie pobrane odsetki powinny zostać natychmiast zwrócone wraz z odsetkami od niesłusznie pobranych kwot.

Powołując się na ww. unormowania, podatnik stwierdził, że skoro Naczelnik T. Urzędu Skarbowego w S. w zaskarżonych postanowieniach powołał, jako podstawę prawną, tekst jednolity ustawy Ordynacja podatkowa z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., to w konsekwencji, powinien był także stosować do sposobu rozliczenia nadpłat i wpłat przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonych postanowień, a nie w dacie dokonania wpłat i powstania nadpłat.

Dalej, Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że, w wyniku rozpoznania zażaleń podatnika, wydał ww. postanowienie z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłat i wpłat związanych z realizacją zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 1994 r., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, w sposób przewidziany w przepisie art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku postępowania podatkowego, przeprowadzonego na wniosek podatnika, organ podatkowy wydał decyzje, w których określił prawidłową wysokość zobowiązania i zaległości w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 1994 r. Zaległość podatkowa nie powstała jednak w momencie wydania i doręczenia tych decyzji, lecz w momencie, gdy podatnik - zgodnie z obowiązującym w 1994 r. przepisem art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – winien najpóźniej prawidłowo, bez wezwania organu, obliczyć i wpłacić na rachunek urzędu skarbowego podatek. Wprawdzie organ I instancji nie określił wysokości należnych odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji, ani nie wydał oddzielnych decyzji określających wysokość tych odsetek, wskazał jednak kwotę zaległości i datę, od której są naliczane. To nie zwalniało podatnika z obowiązku zapłaty tychże odsetek. Odsetki za zwłokę powstają bowiem z mocy prawa i zarzut, iż brak decyzji określającej wysokość należnych odsetek od zaległości podatkowych powinien skutkować brakiem podstaw do ich naliczania i pobrania, jest nieuprawniony. Podatek od towarów i usług rozliczany jest w okresach miesięcznych i do niego nie ma zastosowania przepis art. 53a Ordynacji podatkowej obowiązujący dopiero od dnia 1 stycznia 2003 r. i zobowiązujący organ podatkowy do wydawania decyzji odsetkowych od zobowiązań rozliczanych po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego, po stwierdzeniu przez organ, że wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub, że zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części. W tej sprawie, obliczenie odsetek przez organ I instancji skonkretyzowane zostało przy dokonaniu zaliczenia nadpłat na zaległy podatek oraz rozliczenia wpłat dokonanych po terminie płatności niepokrywających kwoty zaległości i kwoty odsetek, co potwierdzone zostało w wydanych postanowieniach. W postanowieniach o zaliczeniu wpłat i nadpłat, jako podstawę prawną, wskazano wprawdzie tekst jednolity ustawy Ordynacja podatkowa, ogłoszony w Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., tj. tekst obowiązujący w dacie wydania postanowień, lecz zaskarżone postanowienia dokumentują sposób zarachowania wpłat i nadpłat na zaległości podatkowe, do których to czynności stosuje się przepisy obowiązujące w dniu ich faktycznego wykonania. Postanowienie wydane w tej kwestii ma zapewnić stronie wypowiedzenie się, co do sposobu rozliczenia wpłaty, przy czym przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ograniczenia czasowego do wydania takiego postanowienia.

Odnosząc się natomiast do żądania podatnika dotyczącego oprocentowania, organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 marca 2005 r. o sygn. akt I SA/Sz 65/04 uznał jednoznacznie, iż przedmiotem roszczeń nie może być w tym przypadku oprocentowanie nadpłat, gdyż podlegały one zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, a nie do zwrotu, a ponadto, zostały one zarachowane według dat faktycznych wpłat kwot pieniężnych, stanowiąc równocześnie daty końcowe do liczenia odsetek za zwłokę.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu podatkowym zastosowanie mają przepisy prawa materialnego, czyli przepisy prawa obowiązujące w dniu zaistnienia zdarzenia, a w związku z tym, iż przywołany przez podatnika przepis art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w dniu wydania decyzji wymiarowych nie istniał, to żądanie jest nieuzasadnione, gdyż brak jest podstaw do zwrotu naliczonych i pobranych przez organ podatkowy odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w S., P.K. wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ponawiając zarzuty i argumentację przedstawioną w zażaleniu na postanowienia organu podatkowego I instancji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie podzielił zasadności zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem występującego w sprawie sporu jest możliwość zaliczenia przez organ podatkowy na zaległości podatkowe wynikające z decyzji wymiarowych wydanych w stosunku do skarżącego w 1999 r. w podatku od towarów i usług za niektóre okresy rozliczeniowe 1994 r., nadpłat oraz, objętych następnie układem ratalnym, wpłat, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie określił w decyzjach wymiarowych, ani też w osobnych decyzjach odsetkowych, wysokości tych odsetek, co – według skarżącego – uniemożliwia organowi podatkowemu zaliczenie powstałych nadpłat i dokonanych wpłat na istniejące zaległości podatkowe. Ponadto, skarżący, kwestionując możliwość takiego zaliczenia, w konsekwencji, stoi także na stanowisku, że przysługuje jemu oprocentowanie od nienależnie zaliczonych na zaległości podatkowe nadpłat i wpłat dokonanych w podatku od towarów i usług.

Poza sporem pozostaje natomiast kwestia istnienia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za niektóre okresy rozliczeniowe 1994 r., wynikających z ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych w 1999 r., objętych następnie układem ratalnym.

Wskazać należy na wstępie, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., mającym zastosowanie w sprawie, na podstawie przepisów art. 21 § 3 oraz art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy w przypadku określenia w decyzji wymiarowej zaległości podatkowej był zobligowany do określenia również odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji, w samej decyzji wymiarowej lub w osobnej decyzji odsetkowej. Zaniechanie określenia wysokości odsetek w decyzji wymiarowej lub decyzji odsetkowej nie skutkowało – wbrew stanowisku skarżącego – brakiem podstawy prawnej do naliczania odsetek od zaległości podatkowej. Z przepisów bowiem art. 53 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej nie da się wyprowadzić wniosku, że obowiązek zapłaty odsetek od zaległości podatkowej, której wysokość określona została decyzją właściwego organu, wynika z odpowiedniej decyzji tego organu naliczającej te odsetki. Stanowiąc bowiem w przepisie art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej o obowiązku naliczania odsetek od zaległości, ustawodawca używa wprawdzie określenia mogącego wskazywać wyłącznie na czynność o charakterze rachunkowym ("naliczane są"), nie może jednak nasuwać wątpliwości teza, iż czynność ta (naliczanie) jest konkretyzacją obowiązku zapłaty odsetek, która to zapłata winna nastąpić, jak wymaga tego przepis art. 55 Ordynacji podatkowej, bez oczekiwania na aktywność organu podatkowego. Powinność zapłaty odsetek wynika z samego prawa, a nie z decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 17-01-2006 r., sygn. akt II FSK208/05).

Ponadto, z unormowania zamieszczonego w przepisie art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., a od 1 stycznia 2003 r. w art. 76 § 1), wynika że nadpłaty podlegały zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, zaś dokonane wpłaty, na mocy unormowania określonego w przepisie art. 62 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., a od 1 stycznia 2003 r. w art. 62 § 1 i § 3) podlegały zaliczeniu na poczet pokrycia podatku, zaliczki, raty lub zaległości podatkowej, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności (chyba, że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty), a w przypadku, gdy podatnik nie dochował terminu płatności raty, wynikającego z układu ratalnego, to na mocy unormowania ujętego w przepisie art. 49 § 2 Ordynacji podatkowej, terminem płatności tej raty, był termin określony w art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, tj. ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. A wobec tego, że zobowiązania skarżącego dotyczyły podatku od towarów i usług, tym dniem był dzień wskazany w przepisie art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Ponadto, zgodnie z unormowaniem przepisu art. 273 § 1 pkt 2 lit. a i b, (a od 1 stycznia 2003 r. – art. 76a Ordynacji podatkowej), organ podatkowy zobowiązany jest do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty i wpłaty na poczet zaległych zobowiązań, na które służy podatnikowi zażalenie. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ograniczenia czasowego do wydania takiego postanowienia.

Mając na uwadze wskazane wyżej unormowania i podniesione okoliczności, za uzasadnione należało uznać stanowisko organów podatkowych, że istniały podstawy prawne do wydania postanowień w sprawie zaliczenia dokonanych przez skarżącego nadpłat i wpłat na poczet istniejących zaległości podatkowych. Także sposób zarachowania tych wpłat nie naruszał wskazanych wyżej unormowań.

Wbrew stanowisku skarżącego, fakt powołania przez organ podatkowy

I instancji w podstawie prawnej wydanych postanowień przepisów Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tych postanowień, tj. tekst jednolity z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., nie rodził skutku w postaci obowiązku zastosowania przez ten organ także przepisów prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania tych postanowień, do oceny zasadności i sposobu naliczania odsetek od zaległości podatkowej. Do takiej oceny należało bowiem zastosować przepisy materialno-prawne obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia, albowiem zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług powstają – zgodnie z przepisem art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tak więc, wskazywane przez skarżącego przepisy art. 53a oraz art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej nie mogły zostać zastosowane w sprawie, gdyż te unormowania wprowadzono do tego aktu prawnego w wyniku nowelizacji Ordynacji podatkowej zawartej w ustawie z dnia z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r., a w przepisach intertemporalnych, wprowadzających w życie ten akt prawny, ustawodawca nie zamieścił takiej normy prawnej, zgodnie z którą do zdarzeń zaistniałych przed jej wejściem w życie należy stosować nowe unormowania.

W tej sytuacji, nieuzasadnione są zarzuty podnoszone w skardze, gdyż mimo niewydania przez właściwy organ podatkowy decyzji w sprawie określenia (kwotowo) wysokości należnych odsetek od zaległości podatkowej, naliczenie tych odsetek było uzasadnione, a w konsekwencji także – brak było podstaw do naliczenia skarżącemu oprocentowania od nadpłat i wpłat przez niego dokonanych, gdyż nie można ich uznać – jak chciałby tego skarżący – za nienależne.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.

/-/K.Sobocińska /-/M.Dożynkiewicz /-/A.Polańska