Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 699/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w S. z dnia 23 [...] 2017 r. znak: [...], przedłużające [...] spółce z o.o. z siedzibą w S. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2016 r. do dnia 31 lipca 2017 r.

Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 25.01.2016 r. [...] spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Strona" bądź "Spółka" bądź "Skarżąca") złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w S. deklarację podatkową dla podatku od towarów i usług [...]

za grudzień 2016 r., w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego

nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, tj. do dnia 27.03.2017 r. w wysokości [...] zł

Mając na uwadze wysokość zadeklarowanych przez Spółkę nabyć towarów

i usług, a w konsekwencji wykazaną nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, wynikającą z wyżej wymienionej deklaracji podatkowej, organ podatkowy I instancji uznał za niezbędne sprawdzenie jej zasadności.

W trakcie czynności sprawdzających organ podatkowy ustalił, że Strona została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego z dniem 19 czerwca 2013 r. Jako przeważający rodzaj działalności gospodarczej zgłoszono transport drogowy towarów. Jedynym wspólnikiem i członkiem Zarządu spółki jest E. M. P.. Spółka jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług

od dnia 14 lipca 2015 r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem

z dnia 23 [...] 2017 r., znak: [...] przedłużył Stronie termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji [...] za grudzień 2016 r. do dnia 31 lipca 2017 r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w niniejszej sprawie wystąpiły wątpliwości

co do rzetelności transakcji, a Spółka nie przedłożyła dokumentów niezbędnych

do oceny prawidłowości rozliczenia podatku dokonanego w deklaracji [...]

za grudzień 2016 r.

Spółka w toku czynności sprawdzających przedłożyła dokumenty źródłowe,

w części dotyczącej dostaw, natomiast w zakresie nabyć nie przedłożyła dokumentów takich jak Międzynarodowe Listy Przewozowe (CMR) i listy przewozowe dotyczące krajowych dostaw. Organ podatkowy I instancji stwierdził, na podstawie przedłożonych dokumentów, że listy przewozowe CMR przedłożone wraz z fakturami VAT dokumentującymi sprzedaż usług transportowych, ujętych w rejestrach

za grudzień 2016 r. w szeregu przypadków nie zawierają informacji w zakresie daty przyjęcia towaru do przewozu. Ponadto, Spółka w badanym okresie zawierała transakcje z podmiotem powiązanym – [...] Sp. z o.o., w której funkcję prezesa zarządu pełnił ojciec Strony – M. P.. Powyższe (braki danych na CMR

i transakcje z podmiotem powiązanym) wzbudziło uzasadnione wątpliwości

co do przebiegu transakcji usług transportowych.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Spółka złożyła zażalenie

na ww. postanowienie organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 274b w związku z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 [...] 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.", poprzez przedłużenie terminu zwrotu podatku pomimo braku ku temu przesłanek;

2) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p."), poprzez działanie w sposób podważający zaufanie do organów Państwa;

3) art. 210 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 219 O.p., poprzez niewskazanie

w uzasadnieniu postanowienia wątpliwości dotyczących zasadności wykazanego zwrotu podatku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...],

po zapoznaniu się z materiałem dowodowym i rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy postanowienie organu [...] instancji uznając, że skoro organ [...] instancji nie zakończył weryfikacji zwrotu podatku (w ramach czynności sprawdzających),

to nie jest możliwe stwierdzenie zasadności tego zwrotu, a w związku z tym występuje konieczność przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu. Zdaniem organu odwoławczego, zasadność stanowiska organu I instancji w S. potwierdza okoliczność, że wobec Spółki została wszczęta kontrola celno-skarbowa m.in. za grudzień 2016 r.

W skardze do tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2017 r., Strona wniosła

o uchylenie w całości ww. postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w S. wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji

oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca, analogicznie jak w zażaleniu, zarzuciła naruszenie:

1) art. 121 § 1 Op. w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez utrzymanie

w mocy postanowienia organu podatkowego I instancji w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu za grudzień 2016 r. sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane przez organ podatkowy I instancji mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia;

2) art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2 O.p. poprzez utrzymanie

w mocy postanowienia organu podatkowego I instancji, mimo,

że uzasadnienie faktyczne i prawne tego postanowienia nie wskazuje

na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu, co jednocześnie oznacza, że zostało ono wydanie na zasadzie dowolności.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przywołała wyroki dotyczące

m.in. zwrotu nadwyżki podatku VAT w rozsądnym terminie i nieutrudniania zwrotu oraz nadużycia instytucji przedłużania terminu zwrotu, które jej zdaniem potwierdzają

w jej przypadku naruszenie przez organ podatkowy zasad postępowania

oraz niewystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie przedmiotowego postanowienia.

W ocenie Strony zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego mogącego stanowić podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.

Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ podatkowy I instancji był w posiadaniu wszystkich dokumentów niezbędnych do weryfikacji prawidłowości jej rozliczenia

za grudzień 2017 r. Skarżąca stwierdziła, że nie mają znaczenia braki informacji

w listach przewozowych CMR. Te drobne braki, zdaniem Strony, nie mogły zrodzić

u organu podatkowego wątpliwości uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty

oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę

na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zarzuty Spółki podniesione w skardze okazały się niezasadne, zaś wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obydwu instancji odpowiadają prawu.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było wydane, w związku

z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi, postanowienie organu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym

za miesiąc grudzień 2016 r.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku,

z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę

na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej

lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (art. 247b O.p.). Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu,

o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z przytoczonego przepisu wynika, że termin na dokonanie zwrotu podatku

co do zasady wynosi 60 dni, jeśli we wniosku o zwrot podatnik nie wskaże innego terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach ustawy. Termin ten liczy

się od dnia wpływu do organu deklaracji, w której zadeklarowano zwrot różnicy podatku.

W rozpatrywanej sprawie doszło do przedłużenia terminu zwrotu podatku

od towarów i usług w ramach czynności sprawdzających, stąd obok wskazanych powyżej przepisów u.p.t.u., zastosowanie znalazł przepis art. 274b § 1 O.p., który stanowi, że jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających.

Zdaniem Sądu, znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia ma uchwała NSA z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 (dostępna na stronie [...]) oraz stanowisko zajęte

w jej uzasadnieniu, którym Sąd jest związany, na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a.

Nie bez znaczenia będzie przypomnienie na wstępie, że zasadniczym przyczynkiem podjęcia ww. uchwały były problemy w orzecznictwie, jakie rodziły

się na tle wątpliwości dotyczących zarówno zidentyfikowania procedury, w jakiej następuje przedłużenie terminu zwrotu podatku, jak i formy prawnej działania organu. Na tym tle w uchwale przyjęto stanowisko, że rozstrzygnięcie organu przybiera formę zaskarżalnego postanowienia, wyrażając jednocześnie pogląd, iż przyjętą formę prawną przedłużania terminu zwrotu w związku z prowadzeniem weryfikacji

w ramach czynności sprawdzających, należy odnosić również do wszystkich pozostałych możliwych trybów weryfikacyjnych, uznanych w danej sprawie

za właściwe dla dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, które czasowo mogą stać się powodem przesunięcia terminu realizacji owego zwrotu. W ten sposób, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, następuje rozszerzenie stosowania art. 274b O.p. na inne sprawy dotyczące zwrotu podatku niż wprost

w nim wskazane. W przypadku podatku od towarów i usług, rozszerzenie trybu orzekania wskazanego dla czynności sprawdzających następuje na pozostałe tryby weryfikacji wymienione w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., tj. w ramach czynności sprawdzających, postępowania podatkowego i postępowania kontrolnego,

jako mogących towarzyszyć badaniu zasadności zwrotu. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu podatkowego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku – jak wyżej wskazano - nastąpiło w związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi.

W omawianej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na unijny wymóg dokonywania zwrotu w tzw. rozsądnym terminie podkreślił również,

że akceptowane w pewnej grupie orzeczeń przez sądy administracyjne było przedłużanie terminu zwrotu "do zakończenia procedury weryfikacyjnej" (analogicznie: do zakończenia kontroli), a nie - jak powinno być prawidłowo

- do określonej, konkretnej daty. W efekcie powodowało to, że tak sformułowane rozstrzygnięcie w praktyce organów było postrzegane jako stale aktualne.

Nie zgadzając się z takim podejściem, krytycznie oceniono pogląd zakładający możliwość poprzestania na wydaniu jednego, zawsze aktualnego postanowienia

o przedłużeniu terminu zwrotu, jak i wydawania kolejnych postanowień

bez wskazania konkretnej daty, do której następuje przedłużenie.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko przedłużenie terminu zwrotu "według dat" daje możliwość zachowania i respektowania unijnego wymogu dokonywania zwrotu w tzw. rozsądnym terminie oraz reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał

na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Biorąc pod uwagę, że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne,

czyli wprost wskazywać na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku

do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony).

Zdaniem Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie

oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji spełniają kryteria wskazane

w ww. uchwale. W niniejszej sprawie deklaracja [...] za grudzień 2016 r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w dniu 25 stycznia 2017 r. Termin 60 dni upływał zatem

w dniu 27 marca 2017 r., zaś przedłużenie nastąpiło w dniu 23 marca 2017 r. Przedłużenie nastąpiło na mocy zaskarżalnego postanowienia, a w jego treści termin zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika został wskazany w sposób konkretny, tj. do dnia 31 lipca 2017 r.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że z treści art. 274b § 1 O.p. i art. 87 ust. 2 zd.2 u.p.t.u. nie wynika, że do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług konieczne jest udowodnienie, iż zwrot podatku od towarów i usług jest bezzasadny. Przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu. Wystarczy zatem powzięta przez naczelnika urzędu skarbowego wątpliwość co do zasadności zwrotu różnicy podatku, by przedłużenia terminu tego zwrotu dokonać. Na straży interesów podatnika stoi bowiem zdanie trzecie wyżej cytowanego przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u., które brzmi: "Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty." Ponadto na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu bądź

jej braku. Nie można zatem wymagać od organu podatkowego, który wydał takie postanowienie, by już w tym momencie wykazał się konkretnymi ustaleniami

co do faktów podważających zasadność zwrotu, wystarczy, że zachodzi uprawdopodobniona konieczność weryfikacji zwrotu różnicy podatku.

Sąd zauważa, iż jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

w wyroku z dnia 17.05.2017 r., sygn. akt I SAB/Łd 4/17 "...ustawodawca - przyznając organowi znaczne uprawnienia w zakresie kontroli zwrotu podatku, w tzw. otwartym terminie weryfikacji, stwarza jednocześnie podatnikowi gwarancję zabezpieczenia jego sytuacji finansowej, stanowiąc w art. 87 ust. 2 VAT, że jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami. Gwarancją ochrony interesów podatnika jest też art. 87 ust. 2a u.p.t.u., w którym przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu..." Jak zatem wynika z powyższego, na co słusznie i zasadnie wskazuje również organ, organ podatkowy posiada ustawowe uprawnienie przedłużenia terminu zwrotu podatku do czasu dodatkowego zbadania zasadności zwrotu podatku. Organ powinien swoje postanowienie odpowiednio uzasadnić, wskazując w szczególności, jakie okoliczności skłoniły

go do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Uzasadnienie takie powinno co najmniej nawiązywać do przesłanki wątpliwości organu co do zasadności zwrotu, wyrażającej się w sformułowaniu "jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Organ powinien zatem wyjaśnić dlaczego powziął wątpliwości co do zasadności zwrotu.

W nawiązaniu do powyższego w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, w ocenie Sądu, prawidłowo wskazały okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do wydania postanowienia

w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług była konieczność zweryfikowania prawidłowości dotyczących sprzedaży usług transportowych w grudniu 2016 r., co do których Skarżąca nie przedłożyła pełnej dokumentacji źródłowej, pomimo wystosowanego w trakcie czynności sprawdzających wezwania. Jak stwierdził bowiem organ podatkowy, przedłożone wraz z fakturami VAT, dokumentującymi dostawy usług Międzynarodowe Listy przewozowe (CMR) i listy przewozowe w zakresie dostaw krajowych, nie były prawidłowo wypełnione, gdyż nie zawierały informacji w zakresie daty przyjęcia towaru do przewozu. Wątpliwości organu podatkowego co do transakcji, mających miejsce w grudniu 2016 r. wynikały również z faktu, że transakcje te obywały

się ze spółką, w której ojciec Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki pełnił funkcję prezesa zarządu –czyli pomiędzy podmiotami powiązanymi w ww. sposób.

Sam fakt przeświadczenia Skarżącej o prawidłowości i kompletności przedłożonej na wezwanie organu dokumentacji nie przesądza o braku podstawy

do powzięcia przez organ wątpliwości w zakresie prawidłowości rozliczeń podatkowych dokonanych przez Skarżącą na jej podstawie.

W ocenie Sądu w sprawie zatem, wbrew twierdzeniom Skarżącej, co wynika

z akt sprawy, wystąpiły okoliczności, które uzasadniały potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu, a tym samym przedłużenie terminu na jego dokonanie. Okoliczności te to brak pełnej dokumentacji źródłowej – listów CMR

i listów przewozowych oraz zawieranie transakcji z podmiotem powiązanym. Dodatkowo wskazać należy, że jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu wobec Spółki została wszczęta kontrola celno-skarbowa za okres od listopada 2016 r.

do lutego 2017 r.

Zdaniem Sądu, wskazane przez organy okoliczności pozwalają na podjęcie wątpliwości, co do rzeczywistego przebiegu, charakteru i celu dokonywanych transakcji. Gramatyczna wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wskazuje, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT wystarczą wątpliwości organu. W zaskarżonym postanowieniu przekonująco wskazano

na te wątpliwości i konieczność podjęcia dalszych działań zmierzających

do wyjaśnienia rzeczywistego celu przeprowadzonych przez Skarżącą transakcji

i ustalenia, czy z tymi transakcjami nie są związane nieprawidłowości – tym samym czy zasadny jej zwrot na rzecz Skarżącej podatku VAT wskazanego w deklaracji podatkowej za grudzień 2016 r.

Ponadto jak słusznie wskazał organ podatkowy, a co istotne w rozpoznawanej sprawie, na tym etapie nie chodzi o wykazanie, że zwrot podatku w kwocie [...]zł jest nienależny, ale o wykazanie, że istnieją okoliczności, które przemawiają

za potrzebą weryfikacji zasadności tego zwrotu. W niniejszej sprawie wystarczające było ograniczenie się jedynie do sprawdzenia kompletności i formalnej poprawności przedłożonej przez Stronę dokumentacji dotyczącej jej rozliczeń podatkowych.

W sytuacji stwierdzenia wadliwego wypełnienia listów przewozowych

oraz przeprowadzania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi, organ podatkowy zasadnie uznał, że koniecznym okazało się sprawdzenie,

czy dokumentacja ta odzwierciedla faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych. Postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazać zasadność tego zwrotu. Organ ma jedynie dysponować okolicznościami przemawiającymi

za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało

w przedmiotowej sprawie spełnione.

W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie doszło

do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

Za niezasadną Sąd też uznał argumentację skargi, odwołującą

się do orzecznictwa krajowego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

w kontekście wspólnotowej zasady neutralności podatku VAT. Możliwość kontroli przestrzegania prawidłowych zasad rozliczania tego podatku i instytucja przedłużania terminu zwrotu, znajdują pełne uzasadnienie w ustawodawstwie krajowym i unijnym. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów podatkowych naruszania tych zasad

i utrudniania dokonania zwrotu, czy też nadużywania prawa w tym zakresie.

Nie można kwestionować prawa organu do weryfikacji zwrotu u podatnika. Jest

to prawo organu wynikające m.in. z ww. przepisów i w sytuacji, gdy dotyczy

to wysokich kwot zwrotu lub podatku wynikającego z transakcji obarczonych znacznym ryzykiem, organ ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek zweryfikować zasadność zwrotu.

Na uwzględnienie nie zasługują zatem również zarzuty dotyczące naruszenia art. 120 i 121 § 1 O.p., gdyż postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług zostało wydane zgodnie z normami prawnymi. Sąd

nie stwierdza również naruszenia art. 217 § 2 O.p., bowiem zaskarżone postanowienie zawiera należyte uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne.

Przedmiotowe postanowienie nie narusza zatem przepisów wskazanych

w skardze.

Zarówno bowiem zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu

I instancji zawierają uzasadnienie faktyczne wskazujące, jakie okoliczności stanowiły podstawę do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Wskazano jakie wątpliwości powziął organ co do zasadności zwrotu. Organ wyjaśnił, jakie okoliczności wpłynęły na konieczność przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd postanowił

jak w sentencji.