Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 155/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1 i 4,
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włoszczowie na uchwałę Rady Gminy Krasocin z dnia 25 czerwca 2020 r. nr XXII/195/20 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: § 3 ust. 1 - w zakresie słów "niezwłocznie po opadach i w miarę potrzeby" oraz § 9; II. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

W dniu 25 czerwca 2020 r. Rada Gminy Krasocin podjęła uchwałę nr XXII/195/20 w sprawie regulaminu utrzymania porządku i czystości na terenie Gminy Krasocin (dalej też jako "Regulamin"). W § 3 ust. 1 tej uchwały postanowiono, że właściciele nieruchomości są zobowiązani do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego, niezwłocznie po opadach i w miarę potrzeby. Stosownie zaś do § 9 Regulaminu, właściciel nieruchomości utrzymuje pojemniki na odpady w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, aby korzystanie z nich mogło odbywać się bez przeszkód i nie powodowało zagrożenia dla zdrowia użytkowników.

Skargę na powyższą uchwałę wywiódł Prokurator Rejonowy we Włoszczowie. Prokurator zarzucił, że w części dotyczącej § 3 ust. 1 i § 9 uchwała narusza istotnie prawo, tj. art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w związku z § 115, § 135, § 118, § 137 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - polegające na zawarciu w regulaminie regulacji z przekroczeniem delacji ustawowej przy określeniu obowiązków właścicieli nieruchomości, obowiązujących ich zakazów i nakazów oraz nieuprawnione powtórzenie i modyfikację zapisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw, poprzez:

1. przekroczenie upoważnienia ustawowego w § 3 ust. 1 Regulaminu i zobowiązanie właścicieli nieruchomości do uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego niezwłocznie po opadach i w miarę potrzeby;

2. przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 9 Regulaminu obowiązku utrzymania pojemników na odpady w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, aby korzystanie z nich mogło odbywać się bez przeszkód i nie powodowało zagrożenia dla zdrowia użytkowników.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Rada Gminy w § 3 ust. 1 Regulaminu przekroczyła delegację zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, zgodnie z którym była uprawniona jedynie do określenia wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zdaniem Prokuratora, w oparciu o taką delegację nie można uchwałą określić właścicielom nieruchomości terminu wykonania tego obowiązku jako "niezwłoczny". Określenie częstotliwości wykonywania obowiązków nie zostało przewidziane w obowiązkach uregulowanych w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, który ogranicza się jedynie do określenia obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zatem regulamin może jedynie określać obowiązek uprzątnięcia wskazanych zanieczyszczeń, brak jest natomiast upoważnienia do określania czasookresu jego wykonania. Gdyby bowiem ustawodawca uznał za niezbędne przekazanie uprawnienia także w tym zakresie radzie gminy, to wprost zapisano by takie uprawnienie w upoważnieniu ustawowych, jak ma to miejsce w pkt 3 tego ustępu w odniesieniu do obowiązku określenia częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego.

W ocenie skarżącego, brak jest podstaw do wprowadzenia zapisu w § 9 Regulaminu. Przepis ten powtarza bowiem treść art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te w całości lub w części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący podniósł, że skoro ustawodawca uregulował ten obowiązek, to lokalny prawodawca nie może go powtarzać.

Mając na uwadze powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Krasocin w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

Organ podniósł, że termin "niezwłocznie" pojawia się m.in. w art. 455 Kodeksu cywilnego, zaś z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że terminu tego nie należy utożsamiać z terminem natychmiastowym, termin "niezwłocznie" oznacza bowiem termin realny, mający na względzie okoliczności miejsca i czasu, a także regulacje zawarte w art. 354 i art. 355 k.c.

Zdaniem organu, art. 4 ust. 2 zd. 1 ustawy stanowi uszczegółowienie ogólnych zapisów zawartych w art. 4 tej ustawy, które upoważniają gminę w poszczególnych zakresach do uregulowania wskazanych zasad, obowiązkiem zatem Rady było urzeczywistnienie ogólnych przepisów ustawowych, z którego to obowiązku Rada się wywiązała, dokonując koniecznego rozwinięcia obowiązków ustawowych.

Nadto organ podniósł, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić jedynie, gdy uchwała pozostaje w wyraźniej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co bezpośrednio wynika z treści tego przepisu. Organ stwierdził, że w skardze nie wykazano, aby zaskarżona uchwała istotnie naruszała prawo. Użycie słowa "niezwłocznie" nie czyni żadnej szkody dla bytu tej uchwały. Zbyt formalistyczne podejście do zapisów Regulaminu czyni go niezrozumiałym dla zwykłego obywatela, który niekoniecznie musi być specjalistą w zakresie języka prawnego.

W ocenie organu, również nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 9 Regulaminu obowiązku utrzymania pojemników na odpady w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, aby korzystanie z nich mogło odbywać się bez przeszkód i nie powodowało zagrożenia dla zdrowia użytkowników ma charakter nieistotny i nie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w tej części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm. – brzmienie na datę podjęcia uchwały) wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, zob. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący.

W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 770/19, lex nr 2748084 i powołane tam orzecznictwo, m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2114/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy wniosek wynika zarówno z istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283, dalej jako "rozporządzenie"), określającym sposób tworzenia i redagowania aktów normatywnych. Zgodne z § 143 załącznika do rozporządzenia, do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem

§ 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych – również w dziale I rozdział 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z regulacji zawartych w § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego i są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., II OSK 2498/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. – na datę podjęcia zaskarżonej uchwały – Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.), dalej jako "u.c.p.g".

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego.

Regulamin, stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie: uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Nadto regulamin określa w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g., szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków.

Równocześnie w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez: wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te w całości lub w części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku również przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych (art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.).

W świetle powołanych regulacji, Sąd uznał skargę za zasadną w zakresie dotyczącym § 3 ust. 1 w części i § 9 Regulaminu.

Przepis § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały przede wszystkim zawiera regulację wprowadzającą w Regulaminie obowiązek uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego. Takiego obowiązku właścicieli nieruchomości nie normuje art. 5 u.c.p.g., który dotyczy uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. Zatem organ stanowiący gminy - w ramach delegacji ustawowej wynikającej z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g., upoważniającej ten organ do określenia wymagań w zakresie uprzątania zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego - wprowadzając obowiązek, że właściciele nieruchomości są zobowiązani do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionych do użytku publicznego, nie przekroczył granic upoważnienia ustawowego. Taki obowiązek wynikać będzie wyłącznie z tego Regulaminu, bo z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach on nie wynika, tyle tylko, że nie będzie obarczony dodatkowymi wymaganiami. Z tych powodów Sąd uznał, że § 3 ust.1 Regulaminu w powyższej części nie narusza prawa w stopniu istotnym wymagającym stwierdzenia nieważności.

Jednakże należy zgodzić się z Prokuratorem, że delegacja z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. nie upoważnia rady gminy do określania częstotliwości uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Wskazanie, że ma to następować niezwłocznie po opadach stanowi rozszerzenie ustawowego obowiązku, natomiast pojęcie "w miarę potrzeby" jest zbyt ocenne i niewymierne ustawowo (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2866/15 w wyroku WSA w Kielcach z dnia 5 października 2021 r., sygn.. akt II SA/Ke 600/21, lex nr 3267247). W tej części Sąd uznał § 3 ust. 1 zaskarżonego Regulaminu jako sprzeczny z prawem. Podjęcie uchwały z nieprawidłowym wykonaniem delegacji ustawowej stanowi istotne naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, a także zasady praworządności i legalności wynikających z art. 7 Konstytucji RP oraz zasad poprawnej legislacji. Z tych przyczyn Sąd stwierdził nieważność § 3 ust. 1 Regulaminu w zakresie słów: "niezwłocznie po opadach i w miarę potrzeby.

Odnośnie § 9 Regulaminu, w ocenie Sądu, przepis ten również w stopniu istotnym narusza prawo oraz wskazane wyżej zasady techniki prawodawczej.

Rada gminy, czego nie dostrzega skarżący, może określić wymagania w zakresie utrzymania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach (lit. a) i liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków (lit. b). Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. nakłada na właścicieli nieruchomości tylko obowiązek utrzymania pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, natomiast rada gminy może określić szczegółowe wymagania odnośnie sposobu wykonania tego obowiązku. Niemniej czynić to może w celu należytego wykonania delegacji ustawowej, z poszanowaniem jej zakresu oraz reguł prawidłowej legislacji.

Upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. dotyczy możliwości określenia wymagań w zakresie utrzymania czystości pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, a nie wszystkich rodzajów odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm. – brzmienie obowiązujące na datę podjęcia uchwały), odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Tymczasem § 9 zaskarżonej uchwały dotyczy utrzymywania w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym pojemników na odpady, nie zaś tylko pojemników przeznaczonych na odpady komunalne. W sposób nieuprawniony lokalny uchwałodawca wykroczył więc poza zakres delegacji ustawowej i nałożył na właścicieli nieruchomości wymagania w zakresie utrzymywania w czystości także pojemników na odpady inne niż komunalne.

Ponadto rada gminy w analizowanym przepisie uchwały posługuje się niedookreślonymi zwrotami: "mogło odbywać się bez przeszkód" i "nie powodowało zagrożenia dla zdrowia użytkowników". Zadaniem organu gminy przy uchwaleniu regulaminu utrzymania czystości na terenie gminy jest określenie konkretnych wymagań w zakresach, o których stanowi art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Unormowanie tych wymagań poprzez użycie zwrotów niejednoznacznych, bo rodzących możliwość różnej ich interpretacji, nie stanowi o prawidłowym wypełnieniu ww. delegacji ustawowej. Należy w tym miejscu odwołać się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, w którym zwrócono uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na ustawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 62/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych powodów Sąd stwierdził, że § 9 zaskarżonej uchwały narusza w stopniu istotnym prawo, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności tego przepisu w całości.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 ust. 1 w zakresie słów "niezwłocznie po opadach i w miarę potrzeby"

i § 9 zaskarżonej uchwały (pkt I wyroku). Natomiast w pozostałej części skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt II wyroku).