Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1569/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. N. i G.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania T. i G. N. (dalej: "skarżący" lub "podatnicy"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201; dalej: "Op" lub "Ordynacja podatkowa") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. W. z [...] sierpnia 2016 r. (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji")

w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 723 zł. W uzasadnieniu decyzji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej: "upol") oraz art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.

z 2015 r., poz. 520 ze zm.; dalej "upgik"). W uzasadnieniu powołało również uchwałę nr LXX/1830/2013 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 12260).

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2015 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą działkę ewid. nr [...]

w kwocie 723 zł. Do opodatkowania przyjęto: grunty pozostałe o powierzchni 783 m2 oraz budynki mieszkalne o pow. 370,84 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 11,41 m2. W toku postępowania podatkowego stwierdzono różnice w powierzchni gruntu spornej nieruchomości w zapisach zawartych w rejestrze gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Organ I instancji wskazał, iż skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego podatnicy złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której do opodatkowania wykazali 3 budynki mieszkalne o łącznej powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości 2,20 m – 370,84 m2, budynek niemieszkalny o pow. użytkowej pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m – 11,41 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 854 m2. Z Biura Geodezji i Katastru [...] W. uzyskano zaś informację, że działka o nr ewid. [...] o pow. 0,0783 ha została ujawniona w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z operatem

o stosownym numerze przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego [...] maja 1986 r, a rozbieżność powierzchni ujawnionej w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów i budynków nie została wyjaśniona. Organ I instancji powołując się na pismo Biura Geodezji i Katastru [...] W. dodał, że w świetle art. 21 ust. 1 upgik dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń oraz oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Wskazał także, iż zgodnie z treścią ww. przepisu stanowi on podstawę m.in. do wymiaru podatków. Z tego względu do opodatkowania należało przyjąć powierzchnię gruntu zapisaną w ewidencji gruntów i budynków, tj. 783 m2.

W odwołaniu od tej decyzji, skarżący podnieśli m.in., że w złożonej informacji

o nieruchomościach i obiektach budowlanych wykazali powierzchnię działki 854 m2, tj. zgodną zarówno z treścią aktu notarialnego, jak i odpisem księgi wieczystej. Wskazali, że od takiej też powierzchni uiszczali podatek za poprzednie lata podatkowe. Wystąpili zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie stanu faktycznego działki nr [...], która wynosi 854 m2.

Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany decyzji organu I instancji i utrzymało decyzję w mocy. Zauważyło na wstępie, że skarżący kwestionują przyjętą przez organ

I instancji do obliczenia podatku powierzchnię działki, która w ich ocenie jest niezgodna z zapisem w akcie notarialnym oraz księdze wieczystej. SKO uznało jednak, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano prawidłowo, tj. zgodnie z danymi

z ewidencji gruntów i budynków, które w świetle art. 21 ust. 1 upgik są dla organów podatkowych wiążące. Powołało się także na pismo Biura Geodezji i Katastru [...] W. z [...] sierpnia 2015 r., z którego treści wynika, że dz. ew. nr [...]

o powierzchni 0.0783 ha została ujawniona w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów i budynków, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego [...] maja 1986 r. Zgodnie z rozliczeniem powierzchni działek ewidencyjnych w nieruchomościach hipotecznych [...], będącego częścią ww. operatu, nieruchomość uregulowana w księdze wieczystej KW nr [...] o pow. 0,0854 ha wykazana jest w ewidencji gruntów i budynków jako dz. ew. nr 196 o pow. 0,0783 ha.

Zdaniem Kolegium, treść przepisów art. 2 ust. 1 upol w zw. z art. 21 upgik nie pozostawia wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z tej ewidencji, jeżeli znajdują się

w niej informacje istotne dla odtworzenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Zasada ta jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (np. w wyrokach: NSA z 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z 20 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2511/10 oraz w uchwale NSA z 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11).

Podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią zatem dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków, a organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatków niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zdaniem Kolegium, jeżeli skarżący kwestionują zawarte tam dane, to powinni najpierw wystąpić o ich korektę w trybie określonym

w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie w przypadku uwzględnienia ich zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji ewentualnie wystąpić

o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych

w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy nie miał podstaw do przyjęcia innej klasyfikacji gruntu niż wynikająca

z ewidencji gruntów, zgodnie z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

W świetle danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków należąca do skarżących działka została sklasyfikowana jako działka nr [...] ("tereny mieszkaniowe B"), o pow. 0,0783 ha. Z uwagi natomiast na brak w kartotece budynków informacji

o powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości, organ podatkowy powierzchnię tą przyjął zgodnie ze złożoną na wezwanie informacją podatników w sprawie podatku od nieruchomości. Dodał również, że zastosowane przez organ I instancji stawki podatkowe są zgodne z treścią uchwały

nr LXX/1830/2013 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014r., która obowiązywała również w roku 2015.

Reasumując, zdaniem Kolegium stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony prawidłowo i był wystarczający, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do przedmiotu opodatkowania do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi

i znajdującymi zastosowanie w sprawie powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (także jako "Sąd"), która ma charakter opisowy, skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest niezgodna ze złożonymi dokumentami, jak również z planem sytuacyjnym placu numer [...] z wydzielonego folwarku Z. położonego w powiecie i województwie W. z projektowanym podziałem z grudnia 1935 r. ([...]). Powołali się na odpis Księgi Wieczystej, zgodnie z którą działka ma 854m2 oraz akt notarialny, zgodnie z którym działka ta także ma 854m2 i na złożone oświadczenia, że użytkują działkę o pow. 854m2. Dodali, że poprzedni właściciele płacili podatek od 1935 r. za 854m2, zaś skarżący płacą podatek od takiej powierzchni od 1974 r., zgodnie ze stanem użytkowania działki. Wystąpili zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na niezgodność w powierzchni działki gruntu, gdyż właściwą jest 854 m2, nie zaś jak przyjęto w decyzji 783 m2 .

W toku postępowania sądowego, skarżący do akt sprawy załączyli decyzje podatkowe za poprzednie lata podatkowe (2007 – 2014), w których do podstawy wymiaru podatku organy podatkowe przyjęły powierzchnię działki 854 m2.

Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w wydanym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa."). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma

w niniejszej sprawie zastosowania.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji organów podatkowych z obrotu prawnego.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organy podatkowe ustaliły podatek od nieruchomości zlokalizowanej w W. przy ulicy [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...], co do której do opodatkowania przyjęto powierzchnię działki 783 m2 (jako grunty pozostałe) oraz budynki mieszkalne o pow. 370,84 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 11,41 m2. Wymiaru podatku co do powierzchni działki dokonano przy tym na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Spór w sprawie dotyczy powierzchni działki przyjętej do opodatkowania. Skoncentrował się on bowiem wokół ujawnionych różnic w powierzchni działki nr [...], która w świetle danych zawartych w ww. ewidencji ma powierzchnię 783 m2. Skarżący tymczasem wskazują, iż powierzchnia ich działki wynosi 854 m2, o czym świadczą m.in. zapisy aktu notarialnego i księgi wieczystej, jak również dotychczas wydane decyzje wymiarowe za poprzednie lata podatkowe.

Organy podatkowe uznały natomiast, że na podstawie art. 21 ust. 1 upgik były zobowiązane do przyjęcia danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, które są dla organów wiążące. Dodały, że w ramach postępowania wymiarowego nie można kwestionować tych danych, a zatem dopóki ewidencja, o której mowa w powołanym wyżej przepisie nie zostanie zmieniona, dopóty organy podatkowe nie mogą przyjąć innych danych do wymiaru podatku aniżeli wynikające z tego rejestru.

Zdaniem Sądu, w tak zarysowanym sporze rację przyznać należy organom podatkowym, gdyż postępowanie podatkowe w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi przewidzianymi w Op, zaś zebrany w sposób kompletny (art. 122, art. 187 § 1 Op) materiał dowodowy i jego ocena zgodna w ocenie Sądu

z treścią art. 191 Op były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia

w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zaś dyspozycji art. 210 § 4 Op. Organy podatkowe przeprowadziły bowiem postępowanie wyjaśniające związane

z ujawnioną różnicą w powierzchni działki skarżących i ostatecznie ustaliły, m.in. na podstawie pisma wyjaśniającego z Biura Geodezji i Katastru [...] W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., że sporna powierzchnia działki 0,0783 ha została ujawniona w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów i budynków zgodnie z operatem ewidencyjnym KEM [...], przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego w dniu [...] maja 1986 r. Powierzchnia działki ujawniona w treści tego pisma jest zgodna ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów, stanowiącym podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. W świetle danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków należąca do skarżących działka została sklasyfikowana jako działka nr [...] ("tereny mieszkaniowe B"), o pow. 0,0783 ha. Pozostałe dane organy przyjęły zgodnie ze złożoną przez skarżących informacją

o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożoną w dniu [...] sierpnia 2015 r.

i okoliczności te nie są sporne.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Podstawę opodatkowania stanowi zaś, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upol dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

W świetle natomiast art. 5 ust. 1 upol rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Z art. 21 ust. 1 upgik wynika zaś, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te, w świetle poglądów prawnych prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, mają decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych i mają walor dokumentu urzędowego. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy (por. np. wyrok. WSA w Warszawie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14, NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3109/12 oraz WSA w Gdańsku z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 166/14; dostępne na stronie internetowej pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy dla celów podatkowych został ustalony prawidłowo. Prawidłowo także orzekające w sprawie organy zastosowały przepisy prawa materialnego. W rejestrze gruntów, którego dane przyjęto za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r., działka podlegająca opodatkowaniu

w niniejszej sprawie, położona w W. przy ul. [...], stanowiąca działkę o nr ewid. [...], została wykazana jako działka o powierzchni 783 m2 i taka powierzchnia została przyjęta do opodatkowania. W świetle art. 21 ust. 1 upgik powierzchnia gruntu ujawniona w ewidencji gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążąca. Sąd stwierdził nadto, że w sprawie zastosowano prawidłowe stawki podatku przewidziane w uchwale nr LXX/1830/2013 Rady m. st. Warszawy

z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 12260). Tym samym nie wystąpiły przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do weryfikowania powierzchni działki wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. W przypadku wątpliwości co do prawidłowości powierzchni działki wykazanej w ewidencji, na którą wskazują skarżący, weryfikowanie tych zapisów możliwe jest w trybie ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.; także jako: "upgik"). Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym takich uprawnień nie posiadają. Tym samym też zarówno przez te organy, jak i przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona argumentacja skarżących co do wadliwości zapisów ewidencji

w zakresie powierzchni działki mimo, iż skarżący powołują się na takie dokumenty jak księga wieczysta, projekt podziału działki, czy decyzje podatkowe za poprzednie lata. Według ewidencji gruntów i budynków powierzchnia działki nr [...], o której mowa

w zaskarżonej decyzji, aktualna w 2015 r. została określona na 783 m2 i taka prawidłowo została przyjęta przez orzekające w sprawie organy do opodatkowania.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.