Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 590/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 2007 nr 286 poz 1
law: ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr  2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do kwalifikacji taryfowej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 19 sierpnia 2008 r. B Sp. z o.o. reprezentująca A Polska Sp. z o.o. z siedzibą w O. złożyła w Urzędzie Celnym zgłoszenie celne wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisany jako "elektryczne wózki i skutery inwalidzkie – 60 sztuk HP7R (L), P17R (L), PF7".

Stosowne zgłoszenie celne (z kodem w pozycji 33 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego 87139000 00) zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...].

Następnie postanowieniami z dnia 10 marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowania w sprawie kontroli w/w zgłoszenia oraz w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2008 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622), art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego Załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr 286) art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 39, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7 % p (Dz. U. z 2008 r., Nr 211, poz. 1329), ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 93, poz. 896 ze zm.) wydał decyzję znak [...], mocą której określił klasyfikację części importowanego towaru w postaci elektrycznych skuterów inwalidzkich do kodu Taric 8703 10 18 00 z kodem dodatkowym V038 i X049 – wprowadzenie pozycji 2 formularza SAD BIS z opisem towaru w polu 31 na "elektryczne skutery inwalidzkie – 20 szt; PF7; CT 20 karton; [...]" oraz zmiana stawki cła typ A00 z "0" na "10 %"), określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynoszącą 13.333 zł, orzekł o pobraniu odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne oraz określił kwotę podatku VAT z tytułu importu w wysokości 23.239 zł.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że w/w zgłoszeniem celnym objęto elektryczne wózki i skutery inwalidzkie deklarując kod 8713 90 00 00 ze stawką celną w wysokości 0 % i stawką podatku VAT wynoszącą 7 %. Nie mniej jednak po przyjęciu zgłoszenia pojawiły się wątpliwości dotyczące prawidłowości taryfikacji importowanego towaru, które musiały skutkować wszczęciem stosownych postępowań wyjaśniających.

Dalej organ wskazał, że w dniu 20 kwietnia 2010 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo importera, w świetle którego zmiana dokonanej klasyfikacji jest bezzasadna gdyż zadeklarowany przez importera kod jest stosowany w odniesieniu do wózków inwalidzkich typu skuter w urzędach celnych na terenie Unii Europejskiej. Nadto przedmiotowy towar jest specjalnie przystosowany dla osób niepełnosprawnych. Świadczą o tym certyfikaty zgodności z dyrektywą unijną nr 93/42/EEC oraz refundacja z programu PFRON "Pegaz 2003".

Odnosząc się do powyższych argumentów organ I instancji wskazał, że w świetle Wiążących Informacji Taryfowych znajdujących się w Bazie EBTI skutery o napędzie elektrycznym, rozwijające niewielkie prędkości i wyposażone w oddzielną, nastawną kolumnę kierownicy, które mogą służyć jako pomoc dla osób niepełnosprawnych klasyfikuje się do kodu Taric 8703 10 18 00. Co nadto istotne, certyfikat zgodności z dyrektywą unijną nr 93/42/EEC nie wpływa na klasyfikację taryfową towaru stanowiąc jedynie potwierdzenie, że produkt spełnia wymagania wspomnianej dyrektywy, tzn. jest wyrobem medycznym w jej rozumieniu. Ta okoliczność ma zaś znaczenie przy określaniu stawki opodatkowania podatkiem VAT, która to stawka dla takich towarów wynosi 7 %. Wyroby medyczne w zależności o d ich charakteru podlegają klasyfikacji do wielu kodów taryfy, natomiast samej taryfikacji dokonuje się w oparciu o brzmienie pozycji oraz uwagi i noty wyjaśniające do poszczególnych pozycji. Noty wyjaśniające do pozycji 8703 nie wyłączają z tej pozycji skuterów, które zostały przystosowane do pomocy osobom niepełnosprawnym. Nie mniej jednak pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, wyposażone w silnik dowolnego typu (z wyłączeniami). Przedmiotowa pozycja nie zawiera innych ograniczeń ze względu na parametry techniczne, w tym również ze względu na przystosowanie pojazdu dla osób niepełnosprawnych. Natomiast zgodnie z notami wyjaśniającymi do pozycji 8713 niniejsza pozycja obejmuje wózki, wózki inwalidzkie lub podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu niepełnosprawnych (osób chorych, sparaliżowanych, inwalidów itp.), nawet wyposażone w napęd elektryczny. Zgodnie z jednolitym stosowaniem nomenklatury scalonej pojazdy z napędem elektrycznym podobne do wózków inwalidzkich, które są przeznaczone wyłącznie do transportu osób niepełnosprawnych mogą posiadać sterowanie i inne regulatory (np. drążek sterowy), które są łatwe do manipulowania (montowane zwykle na jednym z podłokietników), jednakże regulatory takie nie występują nigdy jako oddzielna, nastawna kolumna kierownicy. Napędzane silnikiem skutery (mobility scooter) wyposażone w oddzielną, nastawną kolumnę kierownicy są wyłączone z tej pozycji i są klasyfikowane do pozycji 8703.

Mając zaś na uwadze powyższe okoliczności jak i treść Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej organ uznał, że importowane skutery (spełniające wymagania dyrektywy nr 93/42/EEC) należy klasyfikować do kodu Taric 8703 10 18 00 z kodami dodatkowymi V038 i X049 ze stawką celną w wysokości 10 % i stawką podatku VAT w wysokości 7 %. Przedmiotowa zmiana stanowiła z kolei podstawę do określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych oraz należności podatkowych.

W odwołaniu od w/w decyzji A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia, uznanie w/w zgłoszenia celnego za prawidłowe i zwrot kwoty cła i podatku od towarów i usług w wysokości 17.055 zł.

Decyzji Naczelnika Urzędu Celnego spółka zarzuciła niezgodność z przepisami prawa i ich interpretacją.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała m.in., że Baza EBTI o której wspomniał organ w uzasadnieniu swojej decyzji zawiera również Wiążące Informacje Taryfowe potwierdzające klasyfikację wózków inwalidzkich typu skuter o napędzie elektrycznym do kodu Taric 8713 9000 00. Co równie ważne, w świetle ORINS (reguły 3 i 4) towar winien być klasyfikowany do pozycji (i podpozycji), która określa go w sposób najbardziej szczegółowy mając pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny, lub jeżeli niemożliwa jest taka klasyfikacja do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone. Pozycją Taric określającą importowany towar w sposób najbardziej szczegółowy jest niewątpliwie pozycja 8713 – wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie lub w inny sposób. W żadnym więc wypadku nie może mieć tutaj zastosowania pozycja 8703. Nadto za przyjęciem stanowiska spółki przemawia treść not wyjaśniających, w świetle których podpozycja 87139000 00 obejmuje pojazdy z napędem elektrycznym podobne do wózków inwalidzkich, które są przeznaczone wyłącznie do transportu osób niepełnosprawnych. Zdaniem spółki kluczowym elementem, który powinien decydować o klasyfikacji towaru w postaci skuterów inwalidzkich do pozycji 8713 jest jego przeznaczenie; wyłącznie do transportu osób niepełnosprawnych. Nadto wózki inwalidzkie typu skuter powinny być klasyfikowane do pozycji 8713 jako, że nie występują w katalogu pojazdów, których przedmiotowa pozycja nie obejmuje. Niewątpliwe zaś wózki te są pojazdami specjalnie skonstruowanymi i przeznaczonymi do przewozu osób niepełnosprawnych. Świadczą o tym niewątpliwie cechy szczególne wózków inwalidzkich typu skuter o kodzie produktu "PF7" tj. nisko zawieszona platforma podłogowa, ułatwiająca wsiadanie osobom niepełnosprawnym, podparcie stóp w celu stabilizacji nóg, specjalnie skonstruowany, komfortowy fotel, skrętny o 90 stopni, ułatwiający wsiadanie osobom niepełnosprawnym, fotel z regulowanym kątem oparcia i podłokietnikami umożliwiający zmianę pozycji ciała osoby niepełnosprawnej w trakcie długotrwałego przebywania w nim, socjalne zaczepy na laski i balkoniki inwalidzkie.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 30 września 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7 % (Dz. U. Nr 74, poz. 447) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do regulacji normatywnych dotyczących klasyfikacji taryfowej wskazał, że wykorzystanie spornych towarów (skuterów elektrycznych [...] model PF7) przez osoby z dysfunkcjami ruchu nie czyni z nich automatycznie wózków inwalidzkich z pozycji 8713 Taryfy celnej. Za taką klasyfikacją nie przemawia nadto posiadanie certyfikatu zgodności z dyrektywą nr 93/42/EEC oraz uznanie spornych towarów za wyroby medyczne. Czterokołowe pojazdy elektryczne typu skuter wbrew stanowisku strony nie posiadają żadnych elementów konstrukcyjnych świadczących, iż są to pojazdy specjalnie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdził bowiem, że w/w skutery posiadają stabilizatory nóg oraz zaczepy na laski i balkoniki. Tym samym klasyfikację spornego towaru do pozycji 8703 należy uznać za prawidłową.

Co istotne, wiążące informacje taryfowe na które powołała się strona odnoszą się do innych rodzajowo towarów, tj. wózków inwalidzkich z podparciem stóp oraz drążkiem sterowym oraz mechanicznych wózków inwalidzkich. Nadto organy celne są zobligowane do stosowania klasyfikacji taryfowej określonej w wiążącej informacji taryfowej wobec podmiotu, na który informacja została wystawiona.

W reasumpcji Dyrektor Izby Celnej uznał, że dokonana przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa jak i ocena materiału dowodowego były prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że organ I instancji nieprawidłowo powołał w podstawie prawnej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7 % gdyż w dacie dokonania zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie z dnia 30 kwietnia 2008 r. Nie mniej jednak Naczelnik Urzędu Celnego zastosował prawidłową tj. 7 – procentową stawkę podatku od towarów i usług i określił w sposób poprawny kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Rozstrzygnięciom tym skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego, tj. sekcji XVII załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 – art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 zmieniającego przedmiotowy załącznik, polegające na niezasadnej klasyfikacji wózków inwalidzkich elektrycznych typu skuter model [...] PF7 do kodu 8703 10 18 00;

- naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne poprzez usankcjonowanie niezgodnego z prawem orzeczenia o poborze odsetek przez organ I instancji;

- naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 120, art. 121 § 1, art. 187 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie dowodów potwierdzających specjalne, zgodne z przeznaczeniem, przystosowanie spornych skuterów dla osób niepełnosprawnych;

- naruszenie art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa, polegające na niepodjęciu wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że kwestią decydującą o klasyfikacji spornych towarów jest posiadanie elementów konstrukcyjnych świadczących o tym, iż są to pojazdy specjalnie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Dokumentacja potwierdzająca przedmiotową argumentację została przez skarżącą przedstawiona. Nie mniej jednak Dyrektor Izby Celnej wskazał, że brak stabilizatorów nóg oraz specjalnych zaczepów na laski i balkoniki inwalidzkie nie potwierdza słuszności tej argumentacji. W ocenie skarżącej z uwagi na wątpliwości, które pojawiły się w sprawie organ winien był powołać biegłego nie poprzestając na opinii własnej.

Nadto organ nie miał możliwości badania zasadności poboru odsetek od nieziszczonego cła gdyż nie jest to element decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Organ ma bowiem jedynie możliwość wypowiedzenia się w tej materii w odrębnym rozstrzygnięciu a zaskarżenie tego rozstrzygniecie stworzy możliwość weryfikacji jego prawidłowości. W związku z tym należy uznać, że organ I instancji nieprawidłowo orzekł o poborze odsetek od długu celnego co usankcjonował organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie było potrzeby powołania biegłego i dopuszczenia dowodu z jego opinii. Dowody zgromadzone w postępowaniu pozwalały bowiem na dokonanie rozstrzygnięcia w zakresie klasyfikacji spornego towaru.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne organ odwoławczy wskazał, że w wydanej decyzji organ I instancji nie dokonał wymiaru odsetek a jedynie orzekł o ich poborze. Brak zawarcia w wydanym rozstrzygnięciu orzeczenia w sprawie poboru odsetek stanowiłoby bowiem naruszenie art. 210 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej istotą postępowania jest ustalenie, czy importowany przez skarżącą Spółkę towar w postaci "pojazdów elektrycznych typu skuter, model [...] PF7" ma być klasyfikowany do kodu pozycji 8713 (kod Taric 8713 90 00 00) czy do pozycji 8703 (kod Taric 8703 10 18 00).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden kod Taryfy celnej, co oznacza, że dany towar jest klasyfikowany do tylko jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Obowiązującą Wspólną Taryfę Celną wprowadzono rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Unia Europejska stosuje w Taryfie celnej Nomenklaturę Scaloną (CN), która została zamieszczona wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi, dodatkowymi jednostkami statystycznymi oraz innymi koniecznymi informacjami w załączniku I do tegoż rozporządzenia. Załącznik ten jest co roku zmieniany rozporządzeniem Komisji Europejskiej, obowiązującym od dnia 1 stycznia następnego roku po wydaniu rozporządzenia.

Z uwagi na datę dokonania przedmiotowego zgłoszenia celnego (19 sierpnia 2008 r. ) zastosowanie w sprawie niniejszej mają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE, L. 286 ).

Strona skarżąca – A Spółka z o.o. w O. uważa, że przedmiotowy towar należy zakwalifikować do kodu Taric 8713 90 00 00, a organy celne – iż do kodu 8703 10 18 00. Oba w/w kody CN znajdują się w Sekcji XVII – Pojazdy, statki powietrzne, jednostki pływające oraz współdziałające urządzenia transportowe, dziale 87 "pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria" Taryfy celnej.

Kod 8703 obejmuje "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi", zaś kod 8713 – "wózki dla osób niepełnosprawnych, nawet z silnikiem lub napędzane mechanicznie w inny sposób".

Co oczywiste, klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu Taryfy celnej dokonuje się mając na uwadze stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Przedmiotem importu w niniejszej sprawie były, obok wózków elektrycznych, skutery elektryczne ("Power Scooter"), model [...] PF7, co wynika z dokumentów dołączonych do SAD.

Z instrukcji obsługi skuterów elektrycznych, przedstawionej w toku postępowania przez skarżącą Spółkę wynika, że są to czterokołowe pojazdy z silnikiem elektrycznym zasilanym dwoma 12 V akumulatorami, mające poziomą platformę łączącą część przednią i tylną, małe koła z oponami, obracane siedzenie (fotel) z możliwością regulowania kąta obrotu i położenia fotela, kolumnę kierownicy, która jest regulowana i pochylana. Na konsoli sterowniczej (panelu sterowania skutera) zgromadzone są kontrolki i przełączniki do kierowania skuterem – m.in. regulator prędkości, dźwignia napędowa, stacyjka, włączniki kierunkowskazu, sygnału dźwiękowego, świateł, hamulca. Prędkość maksymalna wynosi do 18 km/h, zasięg - 50 km. Skuter rozkłada się na części (zgodnie ze schematem montażowym).

Sąd podziela stanowisko organów celnych, iż przedmiotowe pojazdy należy klasyfikować do kodu 8703, przy czym w ocenie Sądu wynika to z brzmienia samych pozycji – 8703 i 8713.

Przede wszystkim przypomnieć należy, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji.

Zaklasyfikowanie przedmiotowego towar do kodu CN 8713 byłoby możliwe jedynie w przypadku uznania, że towar ten jest tylko i wyłącznie wózkiem dla osób niepełnosprawnych. Tymczasem z danych dotyczących przedmiotowego towaru nie wynika, by był on przeznaczony tylko i wyłącznie dla osób niepełnosprawnych. Nie chodzi przy tym o sposób sformułowania instrukcji obsługi (użytkowania), która kierowana jest do takich osób, lecz o dane obiektywnie decydujące o klasyfikacji towaru.

Aby można było mówić o tym że pojazdy przeznaczone są dla osób niepełnosprawnych, musiałyby mieć one specjalne elementy, świadczące o tym, że są dla takich osób przeznaczone. Tymczasem przedmiotowe pojazdy takich elementów nie posiadają. Skarżąca w toku postępowania stała na stanowisku, że takimi elementami są np. nisko zawieszona platforma podłogowa, specjalny, regulowany fotel czy regulowane podłokietniki. Co istotne, z instrukcji obsługi pojazdu nie wynika, by miał on uchwyt na kule inwalidzkie czy inne akcesoria niezbędne w codziennym życiu osoby niepełnosprawnej. Przedmiotowy pojazd nie ma także stabilizatorów nóg, ma natomiast poziomą platformę. W istocie rzeczy są to elementy świadczące o zapewnieniu komfortu każdemu użytkownikowi. Innymi słowy, chodzi o możliwość indywidualnego przystosowania konkretnego pojazdu do każdego użytkownika, nie zaś o elementy świadczące o przeznaczeniu towaru wyłącznie dla potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Podkreślenia przy tym wymaga, że istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej klasyfikacji towaru ma jego stan w dniu dokonania zgłoszenia celnego i w sytuacji, gdy objęte zgłoszeniem skutery nie posiadały elementów konstrukcyjnych wskazujących na ich specjalne przeznaczenie, ewentualne późniejsze zamontowanie takich elementów nie może wpłynąć na zmianę ich klasyfikacji.

Wszystko to przemawia za twierdzeniem, iż skuter elektryczny model [...] ale PF7 nie jest "wózkiem dla osób niepełnosprawnych" i że należy klasyfikować go do pozycji "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", czyli w pozycji 8703, jak słusznie uczyniły to organy celne.

Należy również wskazać, że istnieje różnica pomiędzy "przeznaczeniem" a "wykorzystaniem" danego towaru. W przypadku spornego towaru jego nazwa w absolutny sposób nie determinuje jego przeznaczenia. Oczywistym jest również, że przedmiotowe pojazdy nie są w powszechnym użyciu. Okoliczność ta wynika w ocenie Sądu jedynie z okoliczności obiektywnych, choćby ze stopnia zamożności społeczeństwa, a nie z faktu, że pojazdy te są przeznaczone tylko dla osób niepełnosprawnych. Jedynie zaś w tym ostatnim przypadku prawidłowa byłaby klasyfikacja do kodu 8713.

Co równie ważne, w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, których polska wersja językowa została opublikowana w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880 ze zm.) przy pozycji 8703 wskazano, że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu, przeznaczone do przewozu osób, zaś przy pozycji 8713 - że pozycja ta obejmuje wózki, wózki inwalidzkie lub podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu niepełnosprawnych. Tak więc i z treści Not Wyjaśniających wynika, że do kodu CN 8713 może być jedynie klasyfikowany towar przeznaczony tylko i wyłącznie dla osób niepełnosprawnych.

Jeżeli zaś chodzi o Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. C. z 2008 r.,133.1), to zgodnie z nimi pojazdy z silnikiem

specjalnie przeznaczone dla osób niepełnoprawnych mają maksymalną prędkość 10 km na godzinę, maksymalną muszą mieć równocześnie specjalne elementy zmniejszające uciążliwość niepełnosprawności (na przykład podparcie stóp w celu stabilizacji nóg). Specjalne elementy mają zatem zmniejszać uciążliwość niepełnosprawności, a ten ostatni warunek, jak wcześniej wskazano, w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony.

Z kolei fakt, iż przedmiotowy towar został zakwalifikowany jako wyrób medyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych, nie ma wpływu na jego klasyfikację taryfową, która polega na przypisaniu towarowi odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej.

Sąd - z przyczyn wskazanych powyżej - nie podziela więc zarzutu skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego przez niezasadne przyjęcie, że przedmiotowy towar winien być klasyfikowany do kodu Taric 8703 10 18 00.

Należy również uzupełniająco wskazać na dwie kwestie.

Po pierwsze, Komisja (WE) uprawniona jest do wydania rozporządzeń w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, co wynika z dyspozycji art. 9 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. W oparciu o w/w regulację wydane zostało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 718/2009 z dnia 4 sierpnia 2009 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. U. UE. L 205) , które służyć ma zapewnieniu jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej. Przedmiotowe rozporządzenie Nr 718/2009 weszło w życie w dniu 27 sierpnia 2009 r. a więc już po dokonaniu przedmiotowego zgłoszenia. Zgodnie z jego treścią towar podobny do towaru będącego przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie ma być klasyfikowany do kodu CN 8703 10 18, czyli do takiego kodu, do jakiego towar został zaklasyfikowały przez organy. Klasyfikacja dokonana przez organy jest zatem zbieżna z klasyfikacją, która powinna być dokonywana obecnie z uwagi na treść w/w rozporządzenia.

Po drugie, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. (sygn. C-12/10) uznał, że pozycję 8703 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że w jej zakres wchodzą trzy – lub czterokołowe pojazdy przeznaczone do przewozu jednej osoby, niekoniecznie niepełnosprawnej o akumulatorowym napędzie elektrycznym, osiągające prędkość maksymalna od 6 do 15 km/h, wyposażone w oddzielną i nastawną kolumnę kierownicy, zwana "wózkami elektrycznymi".

Potwierdzono tym samym, że pojazdy podobne do tych wokół, których koncentruje się niniejszy spór winny być traktowane jako środki służące do przewozu osób a nie jako pojazdy dla osób niepełnosprawnych w rozumieniu pozycji 8713 CN.

W reasumpcji należy zatem uznać, że naruszenie prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.

Przechodząc z kolei do oceny zasadności zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego w pierwszej kolejności należało podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd takiej zależności nie stwierdził.

Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, nie sposób bowiem zarzucić organom, że działały w sprawie nie mając oparcia w przepisach prawa, jak również, że działanie to naruszało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Z kolei ze sformułowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Dążąc zaś do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap, to przeprowadzenie tych dowodów z urzędu oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania, w ocenie Sądu nie można uznać, że organy nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że prawidłowo i zgodnie z normą wynikającą z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie można przy tym zarzucić organom, że nie uwzględniły dowodów potwierdzających – zdaniem skarżącej - specjalne przystosowanie skuterów dla osób niepełnosprawnych, co podniesiono w skardze. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organy dokonały oceny przedstawionych przez skarżącą dowodów, jak również odniosły się do zawartych w pismach procesowych argumentów.

Należy również wskazać, że w sprawie nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego gdyż charakter spornego towaru na potrzeby klasyfikacji taryfowej mógł zostać ustalony w oparciu o zgromadzone w aktach dokumenty. Innymi słowy, brak jest racjonalnych podstaw ku temu, aby zawsze w sytuacji gdy występuje rozbieżność co do klasyfikacji importowanych towarów między organem administracji publicznej prowadzącym postępowanie a stroną, dopuszczać dowód z opinii biegłego. W sytuacji kiedy znana jest budowa oraz skład towarów podlegających klasyfikacji, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, organy celne winny dokonywać stosownych czynności samodzielnie bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego o wiadomości specjalne. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce i działaniu organów nie można z tego tytułu czynić skutecznego zarzutu.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, to należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie doszło do ustalenia wymiaru odsetek. Organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy wykazał to w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazał przy tym na podstawę prawną poboru odsetek oraz sposób ich obliczania i uiszczania. Z kolei powołanie się na art. 65 ust. 5 Prawa celnego w sentencji i uzasadnieniu decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzja organu odwoławczego, oznacza, że organy te nie stwierdziły istnienia w sprawie wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwalających organom celnym na odstąpienie od poboru odsetek. Takie stanowisko organów jest w ocenie Sądu słuszne i znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy. Skarżąca w toku postępowania nie wykazała bowiem, by podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania zgłaszającego. Ogólne powołanie się przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. na brak zaniedbania po jej stronie w związku z dokonanym zgłoszeniem, nie mogło mieć wpływu na ocenę stanowiska organów w tej kwestii.

Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Konstatacja ta skutkować musiała oddaleniem wniesionej skargi, o czym Sąd orzekł na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.