Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 431/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 4 w zw. z art. 239b par. 2 oraz art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa S. (dalej: "skarżący" lub "Nadleśnictwo"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub organ odwoławczy") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy C. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2016 r. Przedmiotem tych postanowień było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta z [...] grudnia 2016 r. określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. Jako podstawę prawną organy wskazały między innymi art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "Op").

2. Stan faktyczny.

2.1. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło przebieg postępowania w sprawie i powołało się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wynika z nich, że Wójt [...] grudnia 2016 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji wymiarowej wydanej tego samego dnia przyjmując, że w sprawie została spełniona przesłanka wymieniona w treści art. 239b § 1 pkt 4 Op, tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego, który upływał w sprawie z dniem [...] grudnia 2016 r., był krótszy niż 3 miesiące. Prawdopodobne przy tym jest, że skarżący nie wykona zobowiązania wynikającego z decyzji wymiarowej, gdyż złożył niezgodną

ze stanem faktycznym deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na 2011 r.

2.2. W zażaleniu skarżący postawił zarzut naruszenia art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Op poprzez brak uprawdopodobnienia przez Wójta, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej tego organu nie zostanie przez skarżącego wykonane.

2.3. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie SKO powołało się na przepisy art. 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 Op. Zgodziło się z Wójtem co do tego, że należało nadać decyzji wymiarowej rygor wykonalności, gdyż okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego był krótszy niż 3 miesiące. Zdaniem SKO, Wójt uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z treści decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane. Świadczy o tym krótki okres do upływu terminu przedawnienia, a także złożenie przez Nadleśnictwo niezgodnej ze stanem faktycznym deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. i niewykonanie zobowiązania wynikającego z uprzedniej decyzji wymiarowej Wójta z 2014 r. Kolegium powołało się przy tym na poglądy prawne zaprezentowane w wyroku NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3616/14.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] kwietnia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie organu odwoławczego. Autor skargi, występując o uchylenie w całości zaskarżonego aktu lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO, postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 239b Op w związku z art. 210 § 1 pkt 8 Op poprzez uznanie przez SKO,

że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany projektowi pisma, tj. decyzji nieopatrzonej podpisem osoby upoważnionej, czyli Wójta Gminy C.;

- art. 2a Op, gdyż niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, rozstrzyga się na korzyść Strony;

- art. 187 § 1 Op poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- art. 191 Op poprzez dokonanie wybiórczej oceny dowodów;

- art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Op poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że przepis ten może być zastosowany w sytuacji, gdy upływ przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. okres krótszy niż 3 miesiące, jest spowodowany wyłącznie przez organ podatkowy, który nie może uprawdopodabniać niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego wadliwością swoich działań (niestarannością i przewlekłością postępowania prowadzonego przez Wójta).

3.2. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko

i wystąpił o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"). Zarzuty procesowe, a także zarzuty materialnoprawne skargi, Sąd uznał za chybione. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, które zostało uzasadnione w sposób zrozumiały i zdaniem Sądu odpowiada prawu.

4.2. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności wydania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej Wójta. Zdaniem organów podatkowych, w realiach rozpatrywanej sprawy zaistniała przesłanka, o której mowa w treści art. 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 Op, gdyż zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania skarżącej, zadeklarowanie na potrzeby podatku od nieruchomości danych niezgodnych z rzeczywistością oraz nieuiszczenie zobowiązania podatkowego wynikającego z uprzedniej decyzji Wójta wydanej w 2014 r. świadczą o tym, że istnieje prawdopodobieństwo, iż obowiązanie podatkowe wynikające z decyzji wymiarowej wydanej 28 grudnia 2016 r. także nie zostanie wykonane.

4.3. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Op, w świetle których decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące i jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Op). Ustawodawca pozostawił zatem uznaniu organu podatkowego możliwość nadania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli wystąpiła jedna z okoliczności wskazanych w wyżej wymienionych przepisach art. 239b § 1 Op, a organ podatkowy pierwszej instancji uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

5. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia nie naruszają powołanych wyżej przepisów. Organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Op. Ustaliły wszystkie okoliczności faktyczne, które pozwalają na wydanie rozstrzygnięcia opartego na tych przepisach. Oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonały w granicach art. 191 Op, zgodnie z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku). Organy podatkowe trafnie przyjęły, że została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Op. W aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy też dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Oczywiste bowiem jest, że nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji wymiarowej organu podatkowego pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż wygaśnie na skutek przedawnienia (por. m. in. wyroki NSA: z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3616/14; z 15 grudnia 2015 r., II FSK 2903/13; z 13 stycznia 2016 r., II FSK 2317/15; z 16 czerwca 2016 r., II FSK 519/16; wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie jako "CBOSA"). Istotne przy tym jest znaczenie pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. Skoro decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności dotyczy zobowiązania, które wygasałoby za niespełna trzy miesiące od wydania tej decyzji (podkreślić należy, że w realiach niniejszej sprawy do upływu terminu przedawnienia pozostało 3 dni) to sama ta okoliczność stwarza ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego. Oczywiste zatem jest, że przesłanka określona w § 2 art. 239b Op została wykazana przez organy.

6. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał zarzuty skargi. Oczywiste bowiem jest, że w sprawie spełniona została przesłanka, o której mowa

w art. 239b § 1 pkt 4 Op, wystarczająca do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zostało uprawdopodobnione, iż zobowiązanie podatkowe skarżącego nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 Op). Organy ustaliły zatem w sposób prawidłowy okoliczności faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo wskazały inne okoliczności, które również uprawdopodabniają, iż zobowiązanie Nadleśnictwa z tytułu podatku od nieruchomości wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie dobrowolnie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Oczywiście chybiony jest zarzut dotyczący braku podpisu Wójta na jego decyzji wymiarowej, gdyż

z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja wymiarowa została podpisana przez Wójta w sposób zgodny z art. 210 § 1 pkt 8 Op oraz została załączona do akt podatkowych jako dowód jej wydania. Sąd nie dostrzega w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania art. 2a Op. Długotrwałość postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej i postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności, nie ma zaś żadnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Istotne bowiem jest, że akty te zostały skarżącemu skutecznie doręczone 30 grudnia 2016 r. (okoliczność bezsporna), tj. przed upływem terminu przedawnienia, umożliwiając tym samym organom podatkowym dalsze procedowanie. Kwestia zgodności z prawem decyzji wymiarowej Wójta doręczonej Nadleśnictwu, czy też jej odpisu, nie podlega kontroli sądowej w ramach niniejszej sprawy, której przedmiotem jest wyłącznie kontrola legalności postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej, która została wydana i stosownie podpisana przez Wójta (okoliczność bezsporna).

7. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę, zgodnie z art. 151 uppsa.