Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 422/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-07-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygnatura akt I SA/Kr 422/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2008 roku Nr [...] w przedmiocie podatku VAT za maj 2004 roku p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 roku tut. Sąd odrzucił skargę J. C. z uwagi na wniesienie jej po terminie.

Pismem z dnia [...] maja 2009 roku skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podając w uzasadnieniu, iż decyzja organu została w sposób nieprawidłowy doręczona pełnomocnikowi J. C., albowiem odebrała ją osoba nieupoważniona do odbioru korespondencji, która dodatkowo mylnie pozostawiła przesyłkę w pomieszczeniu innej firmy (mieszczącej się pod tym samym adresem co siedziba pełnomocnika skarżącego). W związku z czym pełnomocnik otrzymał ją dopiero w dniu [...] stycznia 2009 roku i od tego też dnia rozpoczął liczenia terminu do złożenia skargi do sądu. Dlatego w jego opinii wniesienie przedmiotowej skargi po terminie nastąpiło bez winy skarżącego i jego pełnomocnika. Ponadto mocodawca udzielił pełnomocnictwa obecnemu pełnomocnikowi dopiero w dniu [...] lutego 2009 roku (który zdaniem pełnomocnika był ostatnim dniem do wniesienia skargi). Wobec tego w tym dniu również sporządzono i nadano omawianą skargę.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2009 roku Dyrektor Izby Skarbowej, odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącego, zaznaczył, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej decyzji, na którym podpisała się J. S., istnieje dopisek "sekret.". Osoba ta znajdowała się w sekretariacie firmy pełnomocnika, dysponowała jej pieczątką i wskazywała, że działa jako sekretarka. Analiza korespondencji między firmą pełnomocnika a organem (w innej sprawie) dowodzi, iż J. S. wielokrotnie odbierała korespondencję, podając, że jest: sekretarką, kierownikiem kancelarii lub pracownikiem kancelarii. Dlatego zdaniem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niezasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej ppsa – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, które nie jest jednak dopuszczalne, wówczas, gdy uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Ponadto postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W świetle natomiast art. 87 § 1, § 2 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, uprawdopodabniającym okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Dodatkowo równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka wskazanej instytucji, dotycząca uchybienia terminowi bez swojej winy. Nietrafne są bowiem wywody, dotyczące skutecznego doręczenia decyzji organu dopiero w dniu [...] stycznia 2009 roku, a nie jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 2009 roku. Bezsporny pozostaje fakt, iż w tym ostatnim dniu przesyłkę z decyzją oraz pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego odebrała w siedzibie firmy pełnomocnika J. S., dysponująca pieczątką firmy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się natomiast dopisek "sekret." wraz z umieszczoną pieczątką firmy pełnomocnika skarżącego.

Zgodnie z treścią art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr poz. ) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy – w tym ostatnim również na ręce osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

Ponadto, tut. Sąd podziela tę linię, w świetle której domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią osobistą pracodawcy i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism (vide wyrok NSA z dnia 31 stycznia 1997 roku I SA/Lu 514/96 LexPolonica nr 340459, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2005 roku, VI SA/Wa 696/2005, LexPolonica nr 1138884, wyrok NSA z dnia 17 maja 2006 roku, FSK 890/05 LexPolonica nr 407752). Jakkolwiek bowiem doręczyciel dostarczając pismo do miejsca pracy winien upewnić się, iż osoba je odbierająca została do tego upoważniona, to jednak w sytuacji, kiedy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, podejmuje się odebrać pismo, wykazując, że jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo-administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń (tak NSA w wyroku .z dnia 17 maja 2006 roku I FSK 890/05 LEX nr 286044)

Z oceny okoliczności faktycznych w rozważanym przypadku niewątpliwe wynika, że J. S. odebrała decyzję organu, kwitując to własnym podpisem oraz pieczątką pełnomocnika skarżącego. Poza tym znajdowała się w jego miejscu pracy, a w dotychczasowej korespondencji z organem wskazywała, iż jest :sekretarką, pracownikiem kancelarii itp. Zaznaczyć także należy, że również późniejszą (tj. po doręczeniu spornej decyzji) korespondencję z sądem (vide k.36) odbierała również J. S. Dlatego Sąd nie dał wiary obecnym twierdzeniom oraz oświadczeniom pełnomocnika, iż wskazana osoba nie była upoważniona do odbioru jego korespondencji. Pozostają one bowiem w sprzeczności z wszystkimi innymi ustaleniami w omawianym stanie faktycznym. W związku z czym także osoba doręczająca omawianą decyzję nie miała podstaw sądzić, iż J. S. nie jest pracownikiem, upoważnionym do odbioru rozważanej przesyłki.

Wobec powyższego irrelewantny pozostaje dzień faktycznego zapoznania się pełnomocnika z treścią skarżonej decyzji i błędnie obliczony przez niego termin do wniesienia skargi. W opinii Sądu nie dochował on w tym zakresie należytej staranności, wadliwe organizując wewnętrzny obieg kierowanej do niego korespondencji. Zważyć bowiem należy, że "(...)w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, nr 12, poz. 148). Pełnomocnik odpowiada natomiast za winę osób, którymi się posługuje, w szczególności zaniedbanie przez personel administracyjny kancelarii adwokackiej czynności koniecznej do zachowania terminu procesowego zleconej przez adwokata będącego pełnomocnikiem strony nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (tak SA w Lublinie w postanowieniu z 25 lutego 1999 r., I ACa 17/99, Apel.-Lub. 1999, nr 2, poz. 5; Sąd Najwyższy w postanowieniach z 5 lutego 1999 r., III CKN 1052/98, LexPolonica nr 390726; z 10 stycznia 1956 r., 4 CO 58/55, OSN 1956, poz. 106; z 20 maja 1970 r., I CR 184/70, Biul. Inf. SN 1970, nr 11, poz. 20)" (H. Knysiak – Molczyk Komentarz LexPolonica do art. 86 ppsa) .

Bez znaczenia jest nadto fakt udzielenia pełnomocnikowi pełnomocnictwa dopiero w dniu [...] lutego 2009 roku, ponieważ nie została podana żadna okoliczność usprawiedliwiająca to opóźnienie.

Podsumowując, skoro uchybienie terminu nie nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącego, nie doszło więc do spełnienia przesłanki z art. 86 § 1 ppsa. Dlatego Sąd na podstawie wskazanej normie orzekł jak w sentencji.