Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 372/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a i d
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2129
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 967/18 w sprawie ze skargi V. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 967/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę V. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

V. K. wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2017 r. zwróciła się do Starosty Piaseczyńskiego o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków poprzez zmianę użytku na działce nr [...] oraz działce nr [...] z obrębu [...], gmina Lesznowola, z użytku "Ls - lasy" na użytek "Bp - tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane)", wskazując, że ww. działki nie są ani nigdy nie były przeznaczone do produkcji leśnej w planie zagospodarowania przestrzennego oraz, że grunt ten nie spełnia definicji lasu w rozumieniu ustawy o lasach. Skarżąca wskazała także na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla działki nr [...] określił przeznaczenie w 82,83% - "MNE - zabudowa mieszkaniowa ekstensywna", w pozostałym zakresie: KDL - drogi lokalne, KDD - komunikacja publiczna - drogi dojazdowe, KDG/KDZ - komunikacja - drogi główne, docelowo zbiorcze; zaś dla działki nr [...] w 85,17% - "MNE - zabudowa mieszkaniowa ekstensywna", w pozostałym zaś zakresie: KDL - drogi lokalne, KDD - komunikacja publiczna - drogi dojazdowe, KDG/KDZ - komunikacja - drogi główne, docelowo zbiorcze. Powyższe, w ocenie skarżącej, wskazuje, że działki te nie stanowią lasu, a zatem opis użytku wskazany w ewidencji gruntów jest nieprawidłowy.

Starosta Piaseczyński wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie operatu geodezyjnego, zawierającego wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczący użytku na powyższych działkach, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Organ wyjaśnił także stronie jakie kryteria muszą spełniać zurbanizowane tereny zabudowane lub w trakcie zabudowy.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawczyni zmieniła wniosek i zażądała od organu dokonania zmian w ewidencji z urzędu, na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a i d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podtrzymała swoje stanowisko wskazując, że dane zawarte w operacie ewidencyjnym działek nr [...] i [...], dotyczące użytku są błędne i nie odpowiadają stanowi faktycznemu i prawnemu.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Starosta Piaseczyński odmówił wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji użytków na działkach nr [...], nr [...] z obrębu [...], gmina Lesznowola.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na działce nr [...] o pow. [...]ha jak również na działce nr [...] o pow. [...]ha, występuje użytek "LsV". Na przedmiotowym terenie przeprowadzona została modernizacja ewidencji gruntów, w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych oraz modyfikacji istniejących danych. W operacie modernizacji ewidencji gruntów dla powyższego obrębu, który został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...], nie wykazano zasadności wprowadzenia zmian na ww. działkach w odniesieniu do użytku "Ls" las. Z uwagi jednak na treść wniosku, Starosta zwrócił się do wykonawcy modernizacji o udzielenie informacji, dlaczego nie wprowadził zmian użytku podczas podejmowanych prac (pismo z dnia 27 lipca 2017 r.).

W odpowiedzi na powyższe wykonawca potwierdził fakt, że na wskazanych działkach znajduje się las, nie stwierdził natomiast aby miało miejsce jakiekolwiek zdarzenie jak np. rozpoczęcie inwestycji budowlanej, jak również nie miał żadnej wiedzy (nie otrzymał) aby została wydana decyzja o wyłączeniu przedmiotowego gruntu z produkcji leśnej. Niezależnie Starosta wskazał, że przedmiotowe działki objęte są uproszczonym planem urządzania lasu, sporządzonym na okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. W dokumencie tym wskazano rodzaj drzewostanu występujący na ww. działkach, jak również zadania przewidziane do wykonania w zakresie gospodarki leśnej. Z powyższego wywiódł, że tym bardziej brak było podstaw do zmiany przedmiotowego użytku na nieleśny.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia V. K., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, zgodnie z treścią żądania zawartego w zmienionym przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie postępowania o zmianę użytku na ww. działkach z urzędu, w oparciu o art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a i d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101). Organ I instancji prawidłowo ustalił brak podstaw do zmiany użytku, albowiem na ww. działkach znajduje się las a jednocześnie brak jest dokumentów uzasadniających zmianę użytku leśnego na nieleśny, tj. np. decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej, czy dokumentów (jak dziennik budowy), który potwierdzałyby rozpoczęcie prac inwestycyjnych na tym terenie. Jednocześnie Starosta Piaseczyński poddał analizie dokumenty geodezyjne będące w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i nie stwierdził ich niezgodności z zapisami w operacie ewidencyjnym przedmiotowych działek.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że wbrew stanowisku skarżącej, na podstawie zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zmienia się zapisów w ewidencji gruntów i budynków a wręcz odwrotnie, gdyż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę planowania przestrzennego. A nadto co istotne, przedmiotowe działki objęte są uproszczonym planem urządzenia lasu dla obrębu [...] w gminie Lesznowola na okres 1 stycznia 2011 r. – 31 grudnia 2020 r. Powyższe okoliczności uniemożliwiają zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła V. K., zarzucając naruszenie art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w szczególności pominięcie, że działki skarżącej nie są przeznaczone do produkcji leśnej, a wskutek powyższego błędne ustalenie, że oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowych działek jako klaso-użytek "LsV" (las) jest prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że analiza materiału dowodowego w sprawie, w oparciu o art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a i d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie dała podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Informacje zgromadzone w operacie ewidencyjnym są prawidłowe (zgodne z materiałami zasobu), stąd nie było podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu celem podjęcia działań zmierzających do usunięcia błędnych danych w drodze postępowania administracyjnego.

Sąd podkreślił, że dane zgromadzone w operacie ewidencyjnym powinny wynikać z dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 ww. ustawy, a także z wiarygodnej dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W obrębie [...] była wykonywana modernizacja ewidencji gruntów i budynków, która obejmowała również sprawdzenie użytku gruntowego na działce nr [...] oraz [...]. Organ ustalił, że wykonawca modernizacji nie zmienił użytku ponieważ na działce znajduje się las i nie ma dokumentów uzasadniających zmianę użytku leśnego, tj. decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej, dziennika budowy, który potwierdzałby rozpoczęcie prac inwestycyjnych na tym terenie. Starosta Piaseczyński zbadał zatem dokumenty geodezyjne będące w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i nie stwierdził ich niezgodności z zapisami w operacie ewidencyjnym przedmiotowych działek.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mają wpływu na treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Poza tym organ ustalił, że działki objęte są uproszczonym planem urządzenia lasu dla obrębu [...] w gminie Lesznowola na okres 1 stycznia 2011 - 31 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Jednocześnie, w myśl art. 20 ust. 3a ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. W ocenie Sądu, wszystkie dane dotyczące przedmiotowych działek gruntu, a zawarte w ewidencji są prawidłowo wprowadzone, nie ma zatem żadnych podstaw do ich zmiany.

Sąd wskazał ponadto, że szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Rozporządzenie to posługuje się kategorią aktualizacji operatu ewidencyjnego, która następuje z urzędu lub na wniosek, poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych - niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów, z których wynikają zmiany. Dokumenty, które mogą być podstawą zmienionego wpisu, określa par. 12 i 46 powołanego rozporządzenia. Są to m.in. akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, prawomocne orzeczenia sądowe, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjne i kartograficzne. Procedura aktualizacji ma zatem charakter rejestrowy. Zdaniem Sądu oznacza to, że wprowadzane w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Jest to zatem procedura sformalizowana w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. Mając na uwadze sformalizowany charakter procedury aktualizacji danych ewidencyjnych, obejmuje ona dwie sytuacje. Przede wszystkim jest to wymiana (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegająca na wprowadzeniu nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych.

W ocenie WSA w pojęciu aktualizacji mieścić się będzie również usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych, ale tylko takich, które mają charakter oczywistych - w świetle złożonych dokumentów. Powyższe zatem oznacza, że przedstawione rozumienie pojęcia aktualizacji oraz techniczno-deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków wyklucza dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność. Nie można bowiem na organy ewidencyjne, które jedynie rejestrują zmiany będące wynikiem innej procedury, przerzucać kompetencji innych organów czy sądów.

Sąd podkreślił przy tym, że skarżąca, pomimo wezwania organu, nie przedstawiła żadnych dokumentów, o których mowa w § 46 ust. 2 rozporządzenia, ograniczając się do zmiany wniosku o przeprowadzenie postępowania z urzędu, bezpodstawnie przerzucając ciężar dowodu na organ administracyjny. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowanie z własnej inicjatywy, przy czym musi wykazać, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zasadność swojego stanowiska poprzez złożenie odpowiednich dokumentów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła V. K., zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, a to:

a) art. 24 ust. 2a pkt. 1 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w związku z bezpodstawnym przyjęciem, że "zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mają wpływu na treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków", co było wynikiem pominięcia, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Lesznowola jest aktem prawa miejscowego, tj. aktem normatywnym, a tym samym stanowi podstawę do dokonania przez organ z urzędu zmiany w operacie ewidencyjnym, gdyż konieczność dokonania z urzędu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków wynika z przepisu prawa (z aktu normatywnego);

b) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego Sąd pominął, że skoro dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę planowania przestrzennego są sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym samym nie mogą stanowić podstawy do planowania przestrzennego, a w związku z tym wymagają aktualizacji z urzędu;

c) art. 3 ustawy o lasach poprzez jego niezastosowanie, w szczególności pominięcie, że działki skarżącej nr [...], [...] z obrębu [...], gmina Lesznowola, nie są przeznaczone do produkcji leśnej, a wskutek powyższego błędne ustalenie, że oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowych działek jako klasoużytek LsV (las) jest prawidłowe;

d) art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie w związku z błędnym przyjęciem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek "wykrycia błędnych informacji".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych

Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Podkreślić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy skargi kasacyjnej w świetle art. 174 p.p.s.a. mogą stanowić: "1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga natomiast prawidłowego określenia zarzutów w treści samej kasacji i oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 46 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie. Wskazano również na naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnie i niezastosowanie, tj. pominięcie przez Sąd, że skoro dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę planowania przestrzennego są sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym samym nie mogą stanowić podstawy do planowania przestrzennego, a także art. 3 ustawy o lasach poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że działki skarżącej nie są przeznaczone do produkcji leśnej, a wskutek tego błędne ustalenie użytku gruntowego jako LsV (las), a także naruszenie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek wykrycia błędnych informacji. W skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to oznacza, że stan faktyczny sprawy nie został podważony.

W sprawie bezsporne jest, że w ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr [...] o pow. [...]ha i działki nr [...] o pow. [...]ha wpisany jest użytek gruntowy LsV. W czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, która objęła przedmiotowe działki, a która była przeprowadzona w 2015 r. potwierdzono, że istniejący wpis dotyczący użytku gruntowego, tj. LsV jest prawidłowy, a tym samym nie zachodziła konieczność wprowadzenia zmiany w zakresie określenia użytku gruntowego. Nie kwestionowane jest również, że przedmiotowe działki są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu sporządzonym na okres 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2020 r. W dokumencie tym między innymi wskazano rodzaj drzewostanu występujący na działkach nr [...] i [...], jak również wskazano zadania przewidziane do wykonania w zakresie gospodarki leśnej. Bezsporne jest również, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki przeznaczone zostały na zabudowę mieszkaniową ekstensywną, drogi lokalne, komunikacje publiczną – drogi dojazdowe, komunikację – drogi główne, docelowo zbiorcze.

W takich okolicznościach faktycznych i prawnych skarżąca kasacyjnie zażądała wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany w ewidencji gruntów w zakresie określenia użytku gruntowego wskazując, że zmiana użytku nastąpiła z mocy prawa, tj. na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, a to powoduje, że ewidencja gruntów zawiera błędne informacje.

Powyższe stanowisko skarżącej kasacyjnie jest błędne, albowiem nie doszło do zmiany rodzaju użytku gruntowego z mocy prawa, w konsekwencji ewidencja gruntów i budynków nie zawiera błędnej informacji, a to oznacza brak podstaw prawnych do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego i w którym przeznaczono dotychczasowe grunty leśne na cele nieleśne nie wywołuje skutku prawnego w postaci utraty przez grunt charakteru leśnego. Problematyka dotycząca możliwości zmiany charakteru dotychczasowych gruntów rolnych i gruntów leśnych na grunty o charakterze nierolnym i nieleśnym uregulowana jest w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa ta reguluje zasady i tryb postępowania zgodnie z którymi można doprowadzić do zmiany dotychczasowego gruntu leśnego na inny nie mający charakteru leśnego grunt. Ta procedura zmiany charakteru gruntu leśnego na inny nieleśny przebiega w dwóch etapach. Pierwszy etap to zmiana przeznaczenia dotychczasowego gruntu leśnego na cele nieleśne, który zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntu leśnego na cele nieleśne nie powoduje jeszcze utraty przez ten grunt charakteru leśnego, a tylko umożliwia przejście do drugiego etapu procedury. Ten drugi etap to wyłączenie gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne, który zgodnie z art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Dopiero wyłączenie gruntów leśnych na podstawie decyzji o wyłączeniu, a wydanie takiej decyzji jest możliwe wówczas gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego doszło do zmiany przeznaczenia danego gruntu leśnego, powoduje utratę charakteru prawnego gruntu leśnego, umożliwia podjęcie czynności faktycznych dotyczących wyłączenia gruntu leśnego, a w konsekwencji zmianę w ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym oznaczenia użytku gruntowego. To, czy ten drugi etap postępowania, tj. wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych nastąpi zależy od inicjatywy właściciela tych gruntów. Tak więc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, a w którym przeznaczono grunt leśny na cele nieleśne nie powoduje utraty leśnego charakteru tego gruntu, ale stanowi podstawę prawną do wydania decyzji zezwalającej na takie wyłączenie (podkreślić należy, że w niniejszej sprawie taka decyzja nie została wydana). Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a, lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 46 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są oczywiście niezasadne.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ustawy o lasach, który to przepis zawiera definicję lasu. Skarżąca podnosi, że przedmiotowe działki nie są przeznaczone do produkcji leśnej, a wskutek tego błędne było ustalenie użytku gruntowego jako LsV (las). Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać na dwa argumenty; po pierwsze nie można poprzez zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego kwestionować okoliczności faktycznych, jeżeli nie zostały sformułowane stosowne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a po drugie bezspornym i niekwestionowanym jest fakt, że przedmiotowe działki są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu sporządzonym na okres 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2020 r. Tym samym, to właściwe organy zgodnie z ustawą o lasach obejmując przedmiotowe działki uproszczonym planem urządzenia lasu dokonały oceny, że działki te stanowią las. Zgodnie zaś z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów należy uwzględniać ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów. Przypomnieć jeszcze należy, że w czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, która objęła przedmiotowe działki, a która była przeprowadzona w 2015 r. potwierdzono, że istniejący wpis dotyczący użytku gruntowego, tj. LsV jest prawidłowy. W takich okolicznościach zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ustawy o lasach jest bezprzedmiotowy.

Mając powyższe na uwadze, że w czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, która objęła przedmiotowe działki, a która była przeprowadzona w 2015 r. potwierdzono, że istniejący wpis dotyczący użytku gruntowego, tj. LsV jest prawidłowy zasadnie organ odmówił wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wprowadzenia zamiany w ewidencji gruntów i budynków polegającej na zmianie dotychczasowego użytku gruntowego LsV, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował zaskarżone postanowienie.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej były niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.