Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1209/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komendanta Powiatowego Policji w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SO/Sz 5/19 w sprawie z wniosku E. G. o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji w S. grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.), wymierzył Komendantowi Powiatowemu w S. (dalej: organ) grzywnę w wysokości 100 złotych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie 15 dni zakreślonym przez art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Skarga E. G. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła do organu w dniu 6 marca 2019 r. Dopiero w dniu 3 kwietnia 2019 r., a więc z 13-dniową zwłoką, skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana do Sądu. Określając wysokość grzywny, Sąd I instancji wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, że okres zwłoki w przekazaniu skargi do Sądu nie był długi.

W zażaleniu na ww. postanowienie organ podniósł, że nieprzekazanie skargi w terminie miało charakter niezawiniony albowiem termin ten został omyłkowo źle obliczony przez Zespół Prawny KWP w S. Nadto zwłoka w przekazaniu skargi była nieznaczna a wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny wpłynął tego samego dnia, w którym skarga wraz z odpowiedzią i aktami sprawy została nadana do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. organ zobligowany jest przekazać skargę wniesioną za jego pośrednictwem do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Jednakże w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest sprawa z zakresu dostępu do informacji publicznej, termin ten wynosi 15 dni, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. obowiązek terminowego przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Środek prawny określony w art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi zabezpieczenie prawa strony do rozpoznania przez sąd administracyjny jej sprawy bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie, co należy podkreślić, grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami ma nie tylko charakter dyscyplinujący, ale również represyjny oraz prewencyjny. Oznacza to, że możliwość jej wymierzenia istnieje również wówczas, gdy skarga została przekazana sądowi już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny, a nawet po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie. W tym wymiarze mieści się represyjność i prewencyjność wskazanego środka prawnego, służąca także zapobieżeniu powtarzaniu się podobnych uchybień w przyszłości. Powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Wymierzając natomiast grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.

W niniejszej sprawie skarga nie została przekazana do Sądu w terminie wskazanym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Termin do wykonania tego obowiązku upływał w dniu 21 marca 2019 r., zaś skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecienie w dniu 3 kwietnia 2019 r., a zatem opóźnienie organu wyniosło 13 dni. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Organ nie wypełnił ustawowego obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w przewidzianym do tego terminie. Z nadesłanej przez organ odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny nie wynika zaś, aby opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było nadzwyczajnymi okolicznościami. Sąd I instancji nakładając na organ grzywnę w wysokości 100 zł wziął pod uwagę okoliczności sprawy. Wskazać należy, że ustalenie kwoty grzywny następuje w ramach powierzonej sądowi dyskrecjonalnej władzy. Zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a. maksymalny wymiar grzywny wynosi równowartość dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zatem grzywna w wysokości 100 zł nie jest bardzo dolegliwa, jest natomiast adekwatna do okoliczności, które spowodowały opóźnienie w przekazaniu sądowi skargi, jak też długości tego opóźnienia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.