Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 496/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 4, art. 5 ust. 3 pkt 4, art. 6 ust. 1, art. 18
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 77, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

P. B.(dalej też jako strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który po rozpatrzeniu jego odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej jako k.p.a., art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 18 ust. 5, art. 87 ust 4, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.)- dalej utd oraz Ip. 1.1, 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do utd.

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Podczas kontroli drogowej przeprowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2010 roku w W. na terenie Portu Lotniczego [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez P. B. Ustalono, że nie okazał on licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W toku postępowania organ I instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta W. (pismo z dnia [...] stycznia 2011 roku), iż stronie nie udzielono licencji na transport drogowy taksówką ani na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...].

Organ I instancji ustalił, iż strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny. Organ przyjął, iż za okazjonalnym charakterem przewozu przemawia fakt, iż pojazdem określonym mianem taksówki bagażowej nie przewożono bagaży ani większych ładunków, lecz pasażerów, co stwierdzono na podstawie obserwacji pojazdu.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, że o ile umieszczony na pojeździe baner z napisem TAXI mógłby sugerować odbiorcom, że pojazd jest taksówką, o tyle brak oznaczeń charakterystycznych dla taksówki osobowej w postaci herbu miasta i szachownicy oznacza, że pojazd nie wyglądał jak "licencjonowana taksówka osobowa". Organ I instancji powołał się przy tym na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym (definicja taksówki osobowej i bagażowej) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stwierdził, że w pojeździe zostało zamontowane urządzenie pomiarowe marki Cezar o nr fabrycznym [...], które jest zintegrowane, co umożliwia automatyczne naliczanie kwoty za przejazd. Ponadto na dachu pojazdu zostało zamontowane urządzenie techniczne, na którym umieszczono napisy: "[...] " oraz numer telefonu "[...] ". Dla celów dowodowych wykonano dokumentację fotograficzną i przesłuchano kierowcę w charakterze strony, przy czym odmówił on złożenia wyjaśnień i podpisania protokołu kontroli. W sprawie wszczęto postępowanie administracyjne.

Pismem z [...] grudnia 2010 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismem z dnia [...] stycznia 2011 roku.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego opisaną na wstępie decyzją z [...] września 2011 roku nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15000 złotych za:

• wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

• wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy,

• wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz

• wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Odnosząc się do stanowiska strony wskazał, że sam fakt spełnienia przez kontrolowany pojazd wymogów taksówki bagażowej nie przesądza o charakterze w jakim był wykonywany przewóz drogowy. Definicja taksówki zawarta została przez ustawodawcę w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.) i stanowi, że taksówką jest pojazd samochodowy (pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego) j odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą: osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa); ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa). Stwierdził, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia taksówkę osobową i bagażową. Przewóz osób lub bagażu taksówką ma charakter zarobkowy, bowiem odbywa się za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. Zgodnie z § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów -oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.) taksówka bagażowa powinna być wyposażona w co najmniej jedno miejsce dla pasażera. Z kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że pojazd spełnia wymogi taksówki, ale brak jest informacji, czy pojazd spełnia wymogi taksówki bagażowej. Zważając, że przedmiotowy pojazd jest według zapisów samochodem osobowym uznał, że pojazd spełnia wymogi taksówki osobowej.

W odwołaniu od decyzji strona wnosiła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła wydanie rozstrzygnięcia na dowolnej ocenie materiału dowodowego, a postępowanie przeprowadzono z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący twierdził, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem, a nie taksometrem. Wykonuje działalność jeżdżąc taksówką bagażową i nie stosuje się do niej ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy nie uwzględnił powyższej argumentacji skarżącego. Stwierdził, że nie może przychylić się do argumentów strony i uznać, iż wykonywał on transport drogowy taksówką bagażową, bowiem przedmiotem przewozu nie był bagaż. Zatrzymany pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednak taksówką nie był. Przewoźnik nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a co za tym idzie pojazd nie posiadał oznaczeń w postaci herbu miasta, stosownych oznaczeń graficznych oraz numeru bocznego. W związku z powyższym należało uznać, iż strona wykonywała okazjonalny transport drogowy osób, przy czym nie posiadała licencji na wykonywanie tego rodzaju transportu. Organ odwoławczy wskazał, iż dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 utd było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne potencjalnych klientów wprowadzać w błąd co do rodzaju przewozu. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI", stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie można rozpatrywać działalności strony jako wyłączonej spod reżimu ustawy o transporcie drogowym, gdyż przedmiotem przewozu nie był bagaż, nie ma więc znaczenia dla sprawy fakt, iż kontrolowany pojazd miał dmc poniżej 3,5 tony.

Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy organ II instancji wyjaśnił, iż nie chodzi o dosłowne utożsamianie nazwy z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. W omawianym przypadku kontrolowany pojazd wyposażony był w baner z napisem [...], natomiast na przedzie i po bokach pojazdu znajdował się napis [...]czym świadczy materiał zdjęciowy. W obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...] " nie pokrywa się z firmą przewoźnika. Interpretacja ta wynika także z tego, że w przepisach ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, która ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu cywilnego.

Odnosząc się z kolei do zakazu umieszczania numeru telefonu przedsiębiorcy podkreślił, iż numer ten nie musi być zarejestrowany na kontrolowanego przedsiębiorcę. Jak wynika z wyjaśnień strony umowa ze spółką "[...] " dotyczyła warunków współpracy w zakresie rezerwacji i świadczenia usług w zakresie transportu drogowego w systemie radio-taxi. Tak więc umieszczenie numeru telefonu [...] przysparzało stronie korzyści w postaci dostępu do dodatkowych zleceń przewozu.

Również, zdaniem organu, zasadnym było stwierdzenie naruszenia polegającego na zamontowaniu, wbrew zakazowi; w pojeździe taksometru lub urządzenia przypominającego taksometr. Powołał się na jednoznaczne stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt 911/08 stanowiące o tym, że nie znaczenia, czy w pojeździe zamontowany jest taksometr, czy drogomierz, bowiem "drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali".

Wskazał, że przepis Ip. 1.1 załącznika do utd karą pieniężną w wysokości 8000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, natomiast treść Ip. 2.9 pkt 1,2i3 załącznika do utd określa wysokość kar za: wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu:

i) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości (5000 złotych),

2) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości (5000 złotych),

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości (5000 złotych).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję strona zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego art. 4 ust. 11 utd przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób podczas, gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a skarżący wykonywał transport drogowy taksówką,

II. naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujący niewłaściwą oceną charakteru przewozu wykonywanego przez stronę w chwili kontroli.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W ocenie skarżącego zatrzymany do kontroli pojazd spełniał definicję taksówki określoną w art. 2 pkt 43 Prawo o ruchu drogowym. Żaden przepis prawa nie nakazuje stanowczego rozróżnienia taksówki osobowej od bagażowej. Oznacza to, że przedsiębiorca wykonujący działalność taksówką bagażową nie jest zobowiązany wyłącznie do prowadzenia działalności w postaci przewozu bagażu, lecz może wykonywać usługi taksówki osobowej, pod warunkiem, iż jego pojazd (taksówka) spełnia wymogi konstrukcyjne w postaci odpowiedniej liści miejsc dla pasażerów. Jego zdaniem, brak niektórych elementów wynikających z uchwały Rady Miasta Warszawy z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (np. syrenki) nie stanowi jeszcze, że przewóz nie był przewozem taksówką, jeżeli spełnione są pozostałe konstytutywne warunki takie jak oznaczenie TAXI, czy naliczanie opłaty na podstawie taksometru.

Wskazywał, że z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przewoźnikiem był S. B. prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem był transport drogowy taksówką(...). Jeżeli skarżący nie spełniał wymogu określonego art. 6 ust. 1 utd, a przewoził pasażerów, którzy wskazywali na okoliczność zamówienia przewozu taksówką, to ewentualna kara powinna być nałożona na podstawie Ip. 1.3 załącznika do utd w wysokości 3 000 zł tytułem naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego taksówka bez wymaganej licencji, czyli z naruszeniem art. 6 ust. 1 utd. Zatem organ błędnie zakwalifikował wykonywanie zarobkowego przewozu okazjonalnego.

Jednocześnie w załączeniu przedłożył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., którą uchylono decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł i nałożono karę pieniężną w wysokości 3.000 zł, a która to decyzja była wydana na podstawie stanu faktycznego tożsamego ze stanem faktycznym przedmiotowej sprawy. Karą jaka winna być na niego nałożona jest kara za świadczenie usług przewozu osób taksówką nie posiadając wymaganej licencji na taksówkę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty oraz wnioski zawarte w dotychczasowym stanowisku wyrażonym w decyzji poprzedzającej złożenie skargi i wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do załączonej kopii decyzji administracyjnej wskazał, iż przedmiotowy dokument dotyczy odmiennej sprawy administracyjnej oraz nie świadczy o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Fakt istnienia w pewnym zakresie rozbieżności w orzeczeniach organu nie może świadczyć o tym wadliwości podjętego rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu przejazd nie był wykonywany taksówką, gdyż brak było stosownego oznaczenia pojazdu. Niemniej, w ocenie organu "interpretacja skarżącego sprawiałaby, iż bezprawne oznaczenie pojazdu w sposób podobny do taksówki byłoby surowiej karane niż oznaczenie identyczne z taksówką".

Wykładnia ta prowadziłaby również do skutków wprost sprzecznych z celem przepisu (ochroną konkurencji oraz konsumentów). Zdaniem organu, przepis Ip. 1.3 nie może dotyczyć stanu faktycznego niniejszej sprawy. Przepis załącznika Ip. 1.3 dopełnia system kar administracyjnych nakładanych na przedsiębiorców wykonujących przewozy osób w ustawie o transporcie drogowym, za czym przemawia wysokość kary pieniężnej oraz ogólne sformułowanie przepisu (mając na względzie szczególny - podmiotowy oraz przedmiotowy charakter licencji taksówkowej). W konsekwencji kara pieniężna powinna być nałożona zgodnie z przepisem bardziej szczegółowym oraz oddającym istotę naruszenia popełnionego przez skarżącego. Ponadto, organ wskazuje, iż wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.td. zawsze jest wykonywaniem przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji (uznanie przewozu za okazjonalny jest konsekwencją braku licencji taksówkowej).

Ponadto stwierdził, że w sprawie niniejszej bez wątpienia ustalono, iż kierowca nie przewoził bagażu, lecz wyłącznie pasażerów. W konsekwencji bez znaczenia pozostaje fakt, iż skarżący miał według swoich twierdzeń wykonywać przewozy taksówką bagażową. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10.06.2008 r., sygn. akt II GSK 163/08: " W przypadku kontroli drogowej pojazdu wykonującego konkretny przewóz osób, ocena co do tego jaki jego rodzaj realizowany jest przez przedsiębiorcę w dacie kontroli, zależy (...) od rzeczywistego, realnie wykonywanego przewozu znajdującego potwierdzenie w zebranych w sprawie dowodach. Powyższe ustalone zostaje w wyniku postępowania kontrolnego, a następnie prowadzonego z udziałem strony postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie decydujące dla uznania przewozu za okazjonalny było niezakwestionowane przez stronę stwierdzenie niezastosowania zasady odpłatności za przejazd wyliczonej według taksometru, a także nieoznaczenie pojazdu jako taksówki. W sytuacji braku przesłanek charakteryzujących przewóz osób taksówką, ustalono wykonywanie przewozu okazjonalnego ti. przewozu, który nie jest ani przewozem regularnym, regularnym specjalnym czy wahadłowym (ań. 4 pkt 11 vid.). Ponadto stwierdził, że wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d. zawsze jest wykonywaniem przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji (uznanie przewozu za okazjonalny jest konsekwencją braku licencji taksówkowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne badają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej też jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę w tej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy pierwszoinstancyjna decyzja organu z [...] listopada 2009 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Po pierwsze, przewoźnikiem w niniejszej sprawie nie był S.B. (k.5 skargi), a P.B.

Zagadnieniem stanowiącym istotę sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, jaki rodzaj przewozu wykonywał w stanie faktycznym niniejszej sprawy P.B., który nie posiadał jakiejkolwiek licencji. Zatem Oran powinien ustalić, czy wykonywał przewóz okazjonalny - "podszywając" się niejako pod taksówkę poprzez widoczne oznaczenia TAXI na dachu pojazdu, z boku na karoserii, czy posiadanie taksometru. Czy też wykonywał przewóz osób taksówką, mimo nie posiadania dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (np. syrenki, szachownicy) oznaczenia.

Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że skarżący wykonywał bez licencji przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a - c utd.

Poza sporem są ustalenia, że przedmiotowy przewóz dotyczył dwóch pasażerów, a nie bagażu. Organ prawidłowo ocenił, że zatrzymany pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, ale taksówką nie był. Przewoźnik nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ale ponadto pojazd nie posiadał oznaczeń, które posiadać musi taksówka: w postaci herbu miasta, oznaczeń graficznych oraz numeru bocznego, co oznacza jedynie "podszywanie się" pod taksówkę osoby wykonującej przewóz okazjonalny z uwagi na możliwość oznaczeń reklamujących ten rodzaj działalności.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

Ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W świetle art. 6 ust. 1 ww. ustawy, wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy).

W ocenie Sądu, pojazd nie spełniał definicji taksówki określonej w art. 2 pkt 43 Prawo o ruchu drogowym w związku z aktem prawa miejscowego: uchwałą NR XXXIX/1199/2008 RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (poprzednia, nr XIV/181/2003 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2003 r. Nr 204, poz. 5227 i Nr 266, poz. 6998).).

Uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601). Wynika z niej obowiązek stosowania na pojazdach zarejestrowanych w m. st. Warszawie, użytkowanych jako taksówki osobowe, dodatkowych oznaczeń określonych w załączniku do uchwały. Przepis § 1 wprowadza obowiązek stosowania w taksówkach oznaczeń zawierających:

1. Pas zewnętrzny żółto-czerwony o szerokości 6 cm trwale naklejony wzdłuż samochodu, bezpośrednio pod szybami przednich prawych i lewych drzwi - na całej długości szyb;

2. Numer boczny (czarne cyfry na białym tle) naklejony trwale na pasach

żółto- czerwonych, w środkowej ich części. Pomiędzy poszczególnymi cyframi

(biały prostokąt z czarną cyfrą) tworzącymi numer boczny, nie mogą

występować przerwy;

3. Herb [...] w formacie obowiązującym, trwale naklejony

(symetrycznie - pod nr bocznym) w środkowej części przednich prawych i

lewych drzwi pojazdu;

§ 2. Na przednich prawych i lewych drzwiach pojazdu nie mogą być umieszczone inne znaki graficzne (słowne, cyfrowe itp.) - od określonych w przepisach niniejszej uchwały.

§ 3.1.Wprowadza się tabliczkę informacyjną z hologramem o wymiarach 10 x 6 cm zawierająca: numer licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową oraz numer rejestracyjny pojazdu.

2. Tabliczka winna być naklejona trwale na przedniej szybie pojazdu od wewnątrz pojazdu, w górnym prawym rogu.

3. W przypadku znajdującego się na przedniej szybie przyciemnionego pasa przeciwsłonecznego - tabliczkę należy nakleić trwale bezpośrednio pod przyciemnionym pasem od wewnątrz pojazdu, w górnym prawym rogu.

§ 4. Wprowadza się dwustronną tabliczkę o wymiarach 14x8 cm -informującą o taryfie opłat, naklejoną trwale na przedniej szybie od wewnątrz pojazdu, w dolnym prawym rogu. Tło tabliczki białe, napisy w kolorze czarnym.

§ 5. 1. Wprowadza się dwustronną tabliczkę o wymiarach 16 x 8 cm -informującą o opłacie za 1 km na taryfie 1, naklejoną trwale od wewnątrz pojazdu, w lewym górnym rogu szyby, tylnych prawych drzwi.

Tło tabliczki białe, napisy w kolorze czarnym.

§ 6. Wprowadza się tabliczkę znamionową (identyfikator) umieszczoną wewnątrz pojazdu, na desce rozdzielczej - w miejscu widocznym, zapewniającym pasażerowi możliwość odczytania zawartych w niej informacji obejmujących:

1) zdjęcie kierowcy,

2) imię i nazwisko kierowcy,

3) numer licencji taxi i okres jej ważności,

4) numer boczny taksówki,

5) numer świadectwa kwalifikacji i okres jego ważności lub ważność badania lekarskiego i psychologicznego,

6) nazwę organu wydającego licencję taxi.

§ 7. 1. Wprowadza się kartonową tabliczkę o wymiarach 7 x 9,5 cm -zawierającą informację o numerze bocznym taksówki oraz o możliwości kierowania skarg, wniosków i uwag dotyczących prowadzonej działalności do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m. [...] ul. [...].

Powyższe oznacza, że kontrolowany pojazd nie miał powyżej wskazanych oznaczeń, których wzory także są określone zapisami uchwały. Co istotne, oznaczenia na pojeździe pozostawały w sprzeczności z § 2, który jednoznacznie stanowi, że "na przednich prawych i lewych drzwiach pojazdu nie mogą być umieszczone inne znaki graficzne (słowne, cyfrowe itp.) - od określonych w przepisach niniejszej uchwały", a napisy "[...] " na przedniej klapie i po bokach pojazdu - automatycznie wykluczają uznanie wykonywania przewozu osób taksówką.

Ponadto zakres niezbędnego wyposażenia i oznaczenia taksówki został szczegółowo określony w § 24 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262). Zgodnie z tym rozporządzeniem taksówkę wyposaża się w co najmniej dwa miejsca dla pasażerów, a taksówkę bagażową - w co najmniej jedno miejsce dla pasażera. Nadto na dachu taksówki powinien znajdować się baner z napisem TAXI. Zgodnie z punktem 3 § 24 rozporządzenia dopuszcza się stosowanie lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd. stwierdza, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozi; wahadłowego. Art. 18 ust. 4a utd sianowi, źe podjęcie i wykonanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W myśl art. 18 ust. 4a przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu osób łącznie z kierowcą. Art. 18 ust. 5 lit. a-c stanowi, pizy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez czas określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

W art. 5 ust. 1 ustawy ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Żeby ją uzyskać przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki - inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 ustawy). W konsekwencji tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji na przewozy okazjonalne w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b tej ustawy, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 a - c u.t.d. zawsze jest wykonywaniem przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Fakty te bowiem ustalone zostały w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w ww. protokole kontroli z [...] grudnia 2010 r. Co prawda kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił złożenia podpisu pod protokołem, jednakże należy zauważyć, iż organ ustalił stan faktyczny na wykonanych w trakcie kontroli zdjęciach. Dodatkowo kierowca, bedacy wszak stroną, odmówił zeznań.

Przepis art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. ma na celu zakazanie prób identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń.

Innymi słowy, celem omawianego unormowania jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywania transportu drogowego tak, jak taksówką. Temu celowi odpowiada też zakaz umieszczania i używania w pojeździe do przewozów okazjonalnych taksometru -art. 18 ust. 5 lit. a. Taksometr służy do obliczania należności za przebytą długość drogi. Fakt zainstalowania taksometru, wbrew twierdzeniu skarżącej, wynika jednoznacznie z zebranego materiału dowodowego w sprawie (świadectwo legalizacji). Z kolei odnosząc się do zarzutu, iż zainstalowane w kontrolowanym

pojeździe urządzenie nie było połączone z zasilaniem elektrycznym zauważyć należy, iż dla wywołania wrażenia podobieństwa pojazdu wykonującego przewóz okazjonalny do taksówki w zakresie opisanym normą zawartą w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wystarczy umieszczenie urządzenia na dachu pojazdu wykonującego przewóz okazjonalny, niezależnie od tego czy jest ono podłączone do instalacji elektrycznej, lit. a i c . Jednocześnie, nie ma także znaczenia, w jakim celu urządzenie to zostało zainstalowane, bowiem art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. zakazuje prób identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń (poza pojazdami specjalnymi) - por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 467/09.

Odpierając zarzut dotyczący naruszenia art. 18 ust. 5 utd. Należy wskazać, że celem wprowadzenia zakazów o których mowa w tym przepisie było ograniczenie procederu polegającego na tym, że upodobniając pojazd do taksówki przedsiębiorca mógł ominąć wyjątkowo restrykcyjne przepisy dotyczące uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a w istocie wykonywać ten rodzaj transportu. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu okazjonalnego oraz obowiązku różnego oznaczenia pojazdów przeznaczonych dla obu typów przewozów powodować ma na celu zminimalizowanie możliwości wprowadzania w błąd potencjalnych klientów, którzy sądzą, że odbywają podróż licencjonowaną taksówką tzn. pojazdem spełniającym określone standardy w zakresie m.in. kwalifikacji kierowcy, wyposażenia auta oraz cennika za usługę. Wskazane w cytowanym przepisie zakazy należy rozumieć jako zakazy umieszczania na pojeździe oznaczeń i urządzeń mogących wprowadzać potencjalnego klienta w błąd, co do faktycznego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej przez osobę dysponującą takim pojazdem.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby stronie skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie.

Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a i c ustawy, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Poza sporem pozostaje bowiem, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz i stroną postępowania w tej sprawie, jest skarżący. W myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należało dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc także m.in. zdjęcia fotograficzne, jeżeli tak jak miało to miejsce w tej sprawie, mogły przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazów zawartych w przepisach art. 18 ust. 5 lit. a-c u.t.d.

Nie ma znaczenia przedłożona decyzja wydana w innym postępowaniu, nawet jeśli wynikający z niej stan faktyczny przypomina stan z niniejszej sprawy. Sprawa administracyjna jest sprawą indywidualną, rozstrzygana w warunkach określonego stanu faktycznego, zatem rozstrzygnięcie w jednej sprawie nie wiąże organu w innej sprawie.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.