Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 401/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gospodarstwa E. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego na rok 2011 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2018 r., wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego na rok 2011, pełnomocnik skarżącego wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Według pełnomocnika Spółka nie jest w stanie ponieść nałożonej do zapłaty kwoty 562.196,57 zł bez utraty płynności finansowej i zaburzenia działalności. Aktualny stan konta wynosi 139,52 zł, a zobowiązania Spółki na rzecz innych wierzycieli – 127.748,88 zł. Do akt sprawy Spółka dołączyła informacje z rachunków bankowych, wezwanie do zapłaty czynszu dzierżawnego, sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2017 r., rachunek zysków i strat za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).

Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w powyższym rozumieniu.

Z przedstawionego sprawozdania finansowego za rok 2017 wynika, że Spółka w 2017 r. osiągnęła stratę w wysokości 419.055.45 zł, zaś w 2016 r. stratę 317.816,07 zł. Według bilansu Spółki jej kapitał podstawowy wynosi 5.000 zł, z kolei kapitał zapasowy na koniec 2017 r. wynosił 1.509.717,05 zł. Zobowiązania Spółki to głównie zobowiązania krótkoterminowe wobec pozostałych jednostek z tytułu dostawy towarów i usług o okresie wymagalności do 12 miesięcy (658.226,12 zł). Wykazane aktywa Spółki to aktywa obrotowe o wartości 1.754.543,41 zł, z których gros to inne należności krótkoterminowe od pozostałych jednostek (1.407.315,99 zł). Poza tym aktywa Spółki to inwestycje krótkoterminowe – udzielone pożyczki (338.232,91 zł) oraz środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych (8.873,49 zł). Z dodatkowych informacji i objaśnień wynika, że Spółka używa nieamortyzowane środki trwałe na podstawie umów najmu, dzierżawy, leasingu. Z kapitału zapasowego została pokryta strata. Na majątku Spółki nie dokonano żadnych zabezpieczeń. Spółka nie zatrudnia pracowników. Nie wystąpiły zobowiązania długoterminowe. Dołączony zaś do akt rachunek zysków i strat za okres od

1 kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. wskazuje, że w okresie tym Spółka poniosła stratę w wysokości 84.708,38 zł, przy przychodzie netto ze sprzedaży produktów rzędu 241.848,75 zł.

Zdaniem Sądu, w przypadku Spółki nie zostało wykazane, aby mogły wystąpić skutki, przed którymi ma chronić instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. przed utratą płynności finansowej i zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej. Do oceny, czy możliwie jest wystąpienie tego rodzaju skutków nie jest wystarczająca jedynie wysokość kwot do zapłaty wynikających

z zaskarżonej decyzji administracyjnej. Z akt wynika, że dotychczas Spółka nie zaprzestała prowadzenia swojej działalności. Przedłożona dokumentacja księgowa wskazuje wprawdzie, że Spółka sukcesywnie wykazuje stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, podkreślić jednak należy, że strata w zakresie prowadzonej działalności jest wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, co skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania. Nie musi natomiast oznaczać braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza zatem samo

w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że Spółka nadal prowadzi swoją działalność, uzyskując corocznie przychody w podobnej wysokości, a jej przychód za trzy miesiące 2018 r. (kwiecień-czerwiec) osiągnął zbliżone wartości do tego osiągniętego w całym w 2017 r. i przekroczył przychód wykazany za cały 2016 r. Już z tych danych nie wynika, aby Spółka miała problemy wskazujące na możliwość utraty płynności finansowej. Ponadto, kapitał zapasowy Spółki ponad dwukrotnie przekracza wysokość kwoty do zapłaty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Aktywa obrotowe Spółki: należności krótkoterminowe i inwestycje krótkoterminowe stanowią ponad trzykrotność kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonych kwestionowaną decyzją. Spółka nie wykazuje przy tym majątku (środków trwałych), których egzekucja mogłaby prowadzić do skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z dokumentów przedstawionych Sądowi wynika, że Spółka używa jedynie nieamortyzowane środki trwałe na podstawie umów najmu, dzierżawy, leasingu. Posiadanie przez Spółkę innych zobowiązań nie może przy tym prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Poza tym istnienie tych zobowiązań (na koniec 2017 r. w wysokości 658.881,81 zł) nie zakłóciło jak dotychczas działalności prowadzonej przez Spółkę.

Wobec powyższego, strona skarżąca nie wykazała w ocenie Sądu, że realizacja zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji stwarza realne zagrożenie w postaci utraty płynności finansowej, czy też likwidacji prowadzonej działalności.

Dodać przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych

w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. II FZ 274/18 i powołane tam orzecznictwo). Skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.