Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 33/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 25 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 roku sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 33/06

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Ł., decyzją nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] nr [...] uznającą zgłoszenie celne samochodu ciężarowego używanego marki Ford Transit dokonane przez W. L., za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym rodzaju i taryfikacji oraz wartości celnej zgłoszonego towaru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że w dniu 30 grudnia 2002 r. W. L. dokonał zgłoszenia celnego towaru opisanego jako samochód ciężarowy używany marki "Ford Transit", rok produkcji 2001, wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono między innymi fakturę Nr [...] z dnia [...] określającą cenę sprzedaży w/w samochodu na kwotę 7.250,00 EUR, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], dokument identyfikacyjny pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...] z dnia 30 grudnia 2002 r. i świadectwo pochodzenia EUR 1 nr [...]. Zgłaszający zadeklarował wartość celną towaru w kwocie 7.330,00 EUR, doliczając do wartości transakcyjnej koszty transportu w wysokości 80 EUR oraz dokonał klasyfikacji auta do kodu PCN 870421999 właściwego dla pozostałych pojazdów samochodowych do transportu towarowego o masie całkowitej nie przekraczającej 5 ton, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym, o pojemności do 2500 cm3 włącznie.

Organ celny I instancji, w oparciu o przepis art. 70 § 1 kodeksu celnego dokonał czynności weryfikujących zgłoszenie w zakresie wysokości deklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości samochodu i jego klasyfikacji taryfowej i uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe. W wyniku dokonanej rewizji celnej stwierdzono: pojazd w nadwoziu typu furgon, posiadający 6 miejsc siedzących i stałą przegrodę.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. zaklasyfikował importowany towar wg kodu PCN 870332901, właściwego dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi /kombi/ oraz samochodami wyścigowymi, o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm3, lecz nie przekraczającej 2500 cm3, używanych, powyżej 4 lat. Określił również wartość celną przedmiotowego samochodu na podstawie art. 29 § 1 w związku z art. 23 § 7 kodeksu celnego na kwotę 41.421,00 PLN /10.362,74 EUR /.

Wobec złożonego przez stronę odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. odnosząc się do sporu dotyczącego klasyfikacji towaru do właściwego kodu PCN Taryfy celnej wskazał, iż organy celne stoją na stanowisku, że towar ten należy klasyfikować do kodu PCN 8703 32 90 1 Taryfy celnej. Podkreślił, że o wyborze właściwej pozycji PCN decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia. Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji 8704 służą do transportu towarowego, nie służą natomiast również do przewozu osób. Zaś pojazdy samochodowe z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, to znaczy, że podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób, ale można przewozić nimi towary bez konieczności zmiany konstrukcji pojazdu.

Ustosunkowując się do wartości celnej samochodu marki Ford Transit Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że o zakwestionowaniu ceny wynikającej z faktury zadecydował fakt, iż odbiegała ona znacznie od cen zawartych w katalogu notowań pojazdów samochodowych na rynku zagranicznym "Eurotax Schwacke Liste SPS-D" 12/2002 str. 135. Wartość celną samochodu organ celny I instancji ustalił na kwotę 10.362,74 EUR na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego stosując metodę tzw. "ostatniej szansy". Organ celny podniósł jednocześnie, że zastosowanie metod określonych w art. 25 i 26 Kodeksu celnego jest problematyczne, bowiem znalezienie samochodów o identycznym lub podobnym stopniu zużycia jest niemożliwe. Z kolei metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku importu towarów dla celów handlowych. Również metoda wartości kalkulowanej oparta na koszcie produkcji importowanych towarów opisana w art. 28 Kodeksu celnego nie może stanowić podstawy ustalenia wartości celnej używanych samochodów z uwagi na to, że samochody używane nie są produkowane jako takie. W tej sytuacji do ustalenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu zastosowano metodę wynikająca z art. 29 Kodeksu celnego tzw. metodę "ostatniej szansy". Odnosząc się do załączonej przez skarżącego wyceny nr [...] z dnia 24 stycznia 2003 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę techniki samochodowej podniósł, że przedmiotowy samochód został zwolniony z dozoru celnego w dniu 30 grudnia 2002 r., zatem stan auta określono w chwili gdy nie podlegało ono już dozorowi celnemu, a zgodnie z art. 85 kodeksu celnego, przy ustalaniu należności celnych istotny jest stan towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego tj. 30 grudnia 2002 r. Dlatego ta opinia, w ocenie organu, nie może stanowić przekonywującego dowodu w sprawie.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł W. L. i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania - art. 122, 123, 187 § 1, 191, 200 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i wnosił o jej uchylenie. Wskazał, że organ administracyjny przy ustalaniu wartości celnej towaru pominął szereg cech indywidualnych pojazdu. Nie odniósł się do kwestii niesprawnej technicznie pompy wtryskowej oraz wyposażenia dodatkowego. Podniósł, że dokonana przez organy celne klasyfikacja towaru stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci: wpisu w dowodzie rejestracyjnym, który jest następstwem określenia głównej funkcji pojazdu przez producenta weryfikowanej dodatkowo przez uprawnione organy w postaci określonej homologacji, opinii rzeczoznawcy, badania technicznego przesądzają – w ocenie skarżącego – iż główna funkcja pojazdu to przewóz towarów.

Wyrokiem z dnia 12 października 2004r. w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...] w Uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż organy celne dokonując klasyfikacji spornego samochodu z pominięciem złożonych przez stronę dowodów z dokumentów i nie popartą żadnymi innymi dowodami naruszyły przepisy postępowania - art. 191, 122 i 187 Ordynacji podatkowej - które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona w toku postępowania celnego złożyła zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wydane w oparciu o zagraniczną homologację auta, stwierdzające, że sprowadzony pojazd jest samochodem ciężarowym. Potwierdził to organ celny w wyniku przeprowadzonej rewizji pojazdu. Zgodnie z wynikiem rewizji celnej wypełniono formularz zgłoszenia celnego, wskazując na rodzaj zgłaszanego do odprawy celnej pojazdu jako ciężarowy. Wynik badania technicznego pojazdu nie był więc kwestionowany przez organy celne. Nie przeprowadzono przy tym żadnych dowodów przeciwko treści i prawdziwości danych zawartych w tym dokumencie dokonując własnej dowolnej jego oceny i ustalając stan faktyczny odmienny od stwierdzonego dokumentami. Tym samym, w ocenie Sądu, organy celne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny obowiązany będzie uwzględnić jako dowód informacje w tych dokumentach zawarte, zgodnie z przepisem art. 194 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie przeprowadzi dowodów przeciwko prawdziwości danych tam zawartych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy celne klasyfikując sporny samochód do pozycji taryfy celnej 8703 22 19 0 bez dostatecznego ustalenia, że jest to samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób niewłaściwie zastosowały ten przepis prawa (kod taryfy celnej 8703 22 19 0) zawarty w załączniku do wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej. Sąd podzielił przy tym argumentację przedstawioną przez organy celne w zakresie określenia wartości celnej sprowadzonego samochodu. Wskazał, iż organ celny przy ustaleniu wartości celnej importowanego towaru prawidłowo powołał i zastosował obowiązujące przepisy. Złożona przez skarżącego wycena z dnia 24 stycznia 2003 r., sporządzona przez rzeczoznawcę techniki samochodowej nie mogła, zdaniem Sądu, stanowić podstawy ustalenia należności celnych – gdyż jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy - zgodnie z art. 85 Kodeksu celnego przy ustalaniu należności celnych istotny jest stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego tj. w niniejszej sprawie w dniu 30 grudnia 2002r. Sąd podniósł jednakże, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny zobowiązany będzie zbadać, czy ewentualna zmiana klasyfikacji taryfowej importowanego samochodu ma wpływ na prawidłowość tak ustalonej wartości celnej tego towaru.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, iż Naczelnik Urzędu Celnego zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004r.

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wydał decyzję Nr [...], w której orzekł o uznaniu zgłoszenia celnego W. L. z dnia 30 grudnia 2002r. za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym rodzaju i taryfikacji oraz wartości celnej zgłoszonego towaru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż mając na względzie wynik przeprowadzonej rewizji celnej, analizę załączonych przez stronę do zgłoszenia celnego oraz w późniejszym postępowaniu dokumentów, należy uznać, że towar w postaci samochodu używanego marki Ford Transit, rok produkcji 2001, o pojemności silnika 2000 cm³ i numerze nadwozia [...] należy zaklasyfikować do kodu 8703 32 90 1, obejmującego zgodnie z brzmieniem pozycji pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi (...) pozostałe pojazdy wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym (wysokoprężne, średnioprężne) (...) o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm³, ale nie przekraczającej 2500 cm³ (...) używane (...) do czterech lat. Organ podniósł, iż w świetle Wyjaśnień do Taryfy Celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r., o wyborze właściwej pozycji PCN decyduje głównie funkcja pojazdu, która wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia. Różnica pomiędzy przeznaczeniem samochodów klasyfikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 polega na tym, iż pojazdy z pozycji 8704 służą jedynie do transportu towarowego i nie ma mowy o tym, że służą także do przewozu osób, natomiast pojazdy objęte pozycją 8703 służą do przewozu osób, ale można nimi przewozić także towary.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik W. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż organy naruszyły: 1/ art. 180 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie przedłożonych przez stronę dokumentów w postaci świadectwa homologacji oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, 2/ art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie danych i wyliczeń dotyczących warunków uznania samochodu za ciężarowy, 3/ art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała w niniejszej sprawie cechy oceny dowolnej, 4/ art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych oraz brak jakiejkolwiek dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy, 5/ art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu sądu, które wiążą organ w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802) § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż rewizja celna wykazała, że sprowadzony pojazd to samochód marki Ford Transit z nadwoziem typu furgon, posiadający 6 miejsc siedzących oraz stałą przegrodę oddzielającą część pasażerską od towarowej, natomiast z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...] z dnia 30.12.2002r. wynika, że pojazd posiada 6 miejsc do siedzenia oraz jest przeznaczony do przewozu osób i towarów. Organ wskazał, iż zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej tom IV, samochody osobowo-bagażowe definiuje się jako przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcyjnych do przewozu zarówno osób jak i towarów. Zatem, zdaniem organu, pojazd samochodowy o charakterze osobowo-towarowym (typ "van") posiadający pojedyncze zintegrowane nadwozie z dodatkowymi miejscami do siedzenia, znajdującymi się za siedzeniami przednimi, pozwalające na przewóz od 5 do 7 osób klasyfikuje się w pozycji 8703. Dyrektor Izby Celnej podał, iż zastosowana przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa spornego towaru zgodna jest z: 1/ art. 85 § 1 Kodeksu celnego, który stanowi, iż należności celne są wymagalne według stanu towaru w dniu odprawy celnej, 2/ regułą 1 ORINS taryfy celnej, która stanowi, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów w pierwszym rzędzie należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji i uwag, 3/ brzmieniem pozycji 8703, 4/ wyjaśnieniami do Taryfy celnej tom IV i V. Organ wskazał ponadto, iż z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że złączone przez stronę Świadectwo homologacji nr [...] nie dotyczy sprowadzonego samochodu, gdyż z zapisów w nim zawartych dotyczy samochodów Ford Transit Furgon [...], Ford Transit Furgon 280S, Ford Transit Furgon 300S. Natomiast samochód sprowadzony przez skarżącego to Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo van [...]. Również z odpowiedzi udzielonej przez Ministerstwo Transportu wynika, iż wydane przez odpowiedni resort tego ministerstwa Świadectwo Homologacji [...] z dnia [...] w swoim opisie technicznym nie zawiera określenia "Regular Cargo Van [...]". Organ dodał, iż zwracał się również o udzielenie informacji do dealera Forda – firmy "Gonera & Company", który w piśmie z dnia 21 września 2005r. wyjaśnił, iż nie dysponuje wiedzą pozwalającą na stwierdzenie, że samochód o nazwie Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo van [...] i Ford Transit Furgon [...] to ten sam samochód.

Odnosząc się do załączonego przez stronę dowodu rejestracyjnego pojazdu, organ wskazał, iż z ustawy Prawo o ruchu drogowym z art. 2 pkt 42 wynika, że określenie samochód osobowy obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą, natomiast taryfa celna klasyfikuje samochody osobowo-towarowe w pozycji obejmującej samochody osobowe.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania i dlatego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy,

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniósł pełnomocnik W. L. i zażądał uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. c, art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r w sprawie ustanowienia taryfy celnej i w konsekwencji bezzasadne uznanie zgłoszenia celnego z dnia 30 grudnia 2002r. jako nieprawidłowego w zakresie wartości celnej i klasyfikacji taryfowej używanego samochodu marki Ford Transit oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej organ naruszył: 1/ art. 180 § 1 w związku z art. 188 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w procesie podejmowania zaskarżonej decyzji złożonych przez stronę dokumentów, 2/ art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zebrał pełnego materiału dowodowego, 3/ art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie w konsekwencji oceny dowolnej, 4/ art. 121 Ordynacji podatkowej polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów celnych, 5/ art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez uchylenie się od respektowania oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.

Punktem wyjścia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] Nr [...] muszą być rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dnia 12 października 2004r. w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Łd 902/03. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sad oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast, art. 170 powołanej wyżej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku z dnia 12 października 2004r. Sąd stwierdził, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego dokonanego przez W. L. w dniu 30 grudnia 2002r., wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy celne naruszyły granice swobodnej oceny dowodów, gdyż nie uwzględniły w toku postępowania dowodowego informacji zawartych w dokumentach przedłożonych przez stronę postępowania w postaci dowodu rejestracyjnego i świadectwa homologacji, które potwierdzały rodzaj i przeznaczenie zgłoszonego pojazdu jako ciężarowy. Sąd stwierdził, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny obowiązany będzie uwzględnić jako dowód informacje zawarte w tych dokumentach, zgodnie z art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli nie przeprowadzi dowodów przeciwko prawdziwości danych tam zawartych. Zdaniem Sądu, organy celne, klasyfikując sporny samochód do pozycji taryfy celnej PCN 8703 32 90 1 bez dostatecznego ustalenia, że jest to samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób niewłaściwie zastosowały przepis prawny odnoszący się do klasyfikacji tego towaru, co stanowiło naruszenie przepisów prawa materialnego. Jednocześnie Sąd uznał za zasadną argumentację organów celnych w zakresie wartości celnej importowanego towaru, podnosząc, iż organy te prawidłowo powołały i zastosowały obowiązujące przepisy prawne. Zdaniem Sądu, obliczenie wartości celnej z wykorzystaniem katalogu EUROTAX zostało dokonane prawidłowo, z uwzględnieniem stanu pojazdu i wszystkich elementów wpływających na jego wartość. Sąd wskazał jednocześnie, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ celny zobowiązany będzie zbadać, czy zmiana klasyfikacji taryfowej importowanego samochodu ma wpływ na prawidłowość tak ustalonej wartości celnej tego towaru.

W ocenie Sądu rozpatrującego obecnie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], decyzja ta wydana została zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w powołanym wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2004r. Badając ponownie okoliczności faktyczne sprawy, organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy przedłożone w toku postępowania przez stronę Świadectwo homologacji [...] z dnia [...] odnosi się do samochodu sprowadzonego przez skarżącego, tj. samochodu Ford Transit Regular Cargo Van [...]. W wyniku tych działań, w sierpniu 2005r. uzyskano informację z Instytutu Transportu Samochodowego przy Ministerstwie Infrastruktury (k. 105 akt administracyjnych), iż określenie "Regular Cargo Van [...]" nie występuje w opisie technicznym załączonym do świadectw homologacji nr [...]. Jednocześnie firma Gonera & Company, w odpowiedzi na pytanie organów, udzieliła informacji, iż nie posiada wiedzy pozwalającej na stwierdzenie, czy samochód Ford Transit z nadwoziem Regular Cargo Van [...] i Ford Transit Furgon [...] to ten sam pojazd, gdyż nie orientuje się, co do szczegółów wyposażenia samochodu sprowadzonego z zagranicy. Słusznie zatem, w ocenie Sądu, organy uznały, iż załączone przez stronę świadectwo homologacji nie dotyczy samochodu będącego przedmiotem postępowania.

Odnosząc się do przedłożonego przez stronę dowodu rejestracyjnego, organ zasadnie podniósł, iż podstawą prawną decyzji wydawanych przez organy celne są wyłącznie przepisy prawa celnego i one definiują pojęcia, którymi posługują się te organy. Zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 Taryfy celnej (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r., opublikowane w Dzienniku Ustaw Nr 75, poz. 802), klasyfikuje się tu pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Znajduje to również potwierdzenie w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej ( Dz. U. z 1999r. Nr 74, poz. 830), gdzie w tomie IV na str. 1980 znajduje się zapis, iż pozycja 8703 obejmuje również samochody osobowo-towarowe. W rozumieniu pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-bagażowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Bezspornym jest, iż przedmiotem importu w rozpoznawanej sprawie jest samochód Ford Transit z nadwoziem typu furgon, posiadający sześć miejsc siedzących oraz stałą przegrodę oddzielającą część pasażerską od towarowej. Również z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą nr [...] z dnia 30 grudnia 2002r. wynika że pojazd posiada 6 miejsc do siedzenia oraz jest przeznaczony do przewozu osób i towarów. Słusznie zatem organy celne uznały, iż wnętrze przedmiotowego samochodu może być wykorzystywane zgodnie z przewidzianym przez producenta przeznaczeniem i zachowuje status samochodu osobowo-towarowego klasyfikowanego do pozycji 8703. Należy tu zaznaczyć, iż przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997r. Nr 98, poz. 602), w art. 2 pkt 42 wskazują, iż określenie samochód ciężarowy, obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą, czyli jest to definicja odmienna od tej zawartej w taryfie celnej, która klasyfikuje samochody osobowo-towarowe w pozycji obejmującej samochody osobowe. Powyższe uzasadnia stanowisko, iż samochód zarejestrowany jako ciężarowy dla potrzeb taryfikacji celnej może być traktowany jako osobowy.

Wobec tego, iż Sąd podzielił stanowisko organów w przedmiocie taryfikacji spornego samochodu, uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów strony skarżącej w przedmiocie nieprawidłowego ustalenia wartości celnej importowanego samochodu. Kwestia ta została już bowiem przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2004r., który wyraźnie stwierdził, iż obliczenie wartości celnej z wykorzystaniem katalogu EUROTAX zostało dokonane prawidłowo, z uwzględnieniem stanu pojazdu i wszystkich elementów wpływających na jego wartość. Zgodnie z zaleceniem Sądu, organ miał rozstrzygnąć, czy ewentualna zmiana klasyfikacji spornego samochodu nie spowoduje konieczności ponownego ustalenia jego wartości celnej. Skoro jednak organ nie zmienił tej klasyfikacji ponowne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było bezcelowe.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej w przedmiocie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. art. 180 w związku z art. 188 i 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 121, 191 i 187 w związku z art. 122 tej ustawy. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i wyczerpująco wyjaśnił, dlaczego przedłożone przez stronę Świadectwo homologacji [...] z dnia [...] oraz dowód rejestracyjny nie mogą uzasadniać klasyfikacji sprowadzonego samochodu do pozycji 8704 Taryfy celnej. Sąd nie dopatrzył się również, aby postępowanie prowadzone było przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w sposób nie budzący zaufania do organów celnych.

Zdaniem Sądu, organ nie naruszył również art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające, zgodne z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wynikającymi z wyroku z dnia 12 października 2004r.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.