Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 163/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 13 ust. 2 pkt 2 i pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu rzeczy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. w części dotyczącej ustalenia okresu ważności licencji; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej" "k.p.a."), a także art. 7, art. 13 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U z 2013 r., poz. 1414 - dalej także: "u.t.d."), art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, poz. 72 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez spółkę (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") - utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]o udzieleniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]i przeniesieniu w całości uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...]udzielonej C. na rzecz spółki C., w wyniku przekształcenia formy prowadzenia działalności gospodarczej, z jednoczesnym ustaleniem okresu ważności licencji wspólnotowej od dnia 31 lipca 2015 r. do dnia 30 lipca 2025 r.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 1 marca 2004 r., a więc przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą A. została udzielona - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.t.d. - licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] (blankiet licencji o numerze [...]), z okresem ważności do 09.09.2052 r. ("licencja pierwotna").

W dniu 20 lipca 2015 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jako właściwego organu licencyjnego, wpłynął wniosek skarżącego przedsiębiorcy - spółki C. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz o przeniesienie, w trybie art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...], w związku z przekształceniem działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą C. w spółkę handlową. Strona skarżąca wnioskowała również, aby w wyniku przeniesienia wspomnianych uprawnień na spółkę przekształconą udzielona licencja była ważna do dnia 9 września 2052 r.

W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 104 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. przeniósł w całości uprawnienia wynikające z w/w licencji na rzecz skarżącego przedsiębiorcy C. oraz udzielił tej spółce zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...], jednocześnie ustalając, iż licencja wydana w wyniku przeniesienia w/w uprawnień ważna będzie w okresie od dnia 31 lipca 2015 r. do dnia 30 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że skarżącemu przedsiębiorcy C. zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...], a tym samym strona spełniła wymóg z art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, konieczny do udzielenia licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy.

Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przeniesienie uprawnień z licencji na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym do 09.09.2052 r., organ wskazał, że brak jest podstaw prawnych do przeniesienia uprawnień w takim zakresie. Organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1072/2009, licencja wspólnotowa (odpowiadająca swoim zakresem licencji posiadanej przez stronę skarżącą) wydawana jest na okres nie dłuższy niż 10 lat. W tej sytuacji, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w niniejszej sprawie, z uwagi na powyższy przepis cyt. rozporządzenia WE nr 1072/2009, organ administracji publicznej państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie może wydać licencji na okres inny, niż dopuszczony przepisami wspólnotowymi, które obowiązują bezpośrednio, tj. bez implementowania do porządku prawnego danego kraju.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. spółka, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. w części odmawiającej ustalenia ważności licencji na okres do 9 września 2052 r.

Wnosząc o uchylenie ww. decyzji i ustalenie ważności licencji na wspomniany okres, strona zarzuciła organowi:

1) naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w razie przekształcenia przedsiębiorstwa osób fizycznych w spółkę kapitałową, organ przenosi jedynie część uprawnień z pierwotnej decyzji administracyjnej, a nie ich całość;

2) naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w zw. z art. 553 oraz 584(2) ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm. - dalej także: "k.s.h.") poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie istnieje tożsamość podmiotów pomiędzy przekształcanym przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną a powstałą w wyniku przekształcenia spółką kapitałową, a także przyjęcie, że w związku z powyższym nie doszło do naruszenia zasady praw nabytych;

3) naruszenie art. 4 ust 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, w wyniku ograniczenia nabytych przez wnioskodawcę praw,

4) naruszenie art. 32 Konstytucji RP - polegające na naruszeniu zasady równości obywateli wobec prawa, przejawiające się tym, że podmiot w wyniku przekształcenia formy prowadzenia działalności gospodarczej traci prawo do przeniesienia licencji na okres powyżej 10 lat, jak również naruszenie zasady praworządności zawartej w art. 6 k.p.a.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca podniosła, że w momencie przekształcenia spółki cywilnej w spółkę kapitałową doszło do pełnej sukcesji praw i obowiązków, w tym okresu ważności posiadanej licencji na przewóz rzeczy w transporcie międzynarodowym. Strona skarżąca, powołując się na stanowisko doktryny oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 692/14) wskazała, iż w przypadku przedmiotowej sprawy przekształcenie jest procesem w ramach jednego, tego samego podmiotu, a prawa i obowiązki nie są przenoszone na inny podmiot, w związku z czym zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych ma miejsce kontynuacja przez spółkę handlową wszelkich praw i obowiązków przedsiębiorcy przekształcanego.

Ponadto, skarżąca spółka stwierdziła, że żadne rozporządzenie wspólnotowe, ani przepisy krajowe nie mówią o tym, że podmioty przekształcające się nie mogą skorzystać z przeniesienia licencji na pełen okres jej ważności. Według strony skarżącej, jest wręcz przeciwnie i w związku z tym należy wywodzić, że w przypadku pełnej kontynuacji, czyli przekształcenia działalności gospodarczej w spółkę kapitałową, obowiązuje art. 4 pkt 2 akapit 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, który stanowi, że: "licencje wspólnotowe (...) wydane przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności".

W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że Główny Inspektor Transportu Drogowego winien przenieść ogół praw inkorporowanych w decyzji na następcę prawnego dotychczasowego beneficjenta w ich pełnym kształcie. Zdaniem skarżącej spółki, organ błędnie więc doszedł do przekonania, że przy przeniesieniu uprawnień z decyzji tylko prawo do wykonywania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym jest elementem licencji podlegającym automatycznemu przeniesieniu, zaś pozostałe jej elementy mogą ulec modyfikacji. Strona skarżąca stwierdziła, że wprowadzone przez ustawodawcę zmiany miały wspomóc przedsiębiorcę, zabezpieczyć przyszłość, a nie pogorszyć jego sytuację poprzez nałożenie na niego dodatkowych obowiązków oraz ograniczenie już posiadanych uprawnień.

Odnosząc się do kwestii związanych z zarzutem naruszenia art. 32 Konstytucji RP, strona skarżąca podniosła, iż wnioskodawca, otrzymując w 2004 r. licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zyskał uprawnienie do przewozu rzeczy w okresie od 2004 do 2052 roku. Następnie, zapewniony o bezpieczeństwie transformacji w spółkę kapitałową, z przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - przekształcił się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Zmiana ta, jak wskazała strona, miała znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo obrotu oraz dostosować formę prawną do oczekiwań rynku. Jednakże, zdaniem strony skarżącej, pomimo powyższych założeń ustawodawcy, w skutek przekształcenia zostały znacznie ograniczone prawa już nabyte przez wnioskodawcę, albowiem organ - wbrew konstytucyjnej zasadzie ochrony praw nabytych - przenosząc licencję ograniczył jej ważność z prawie 50 lat do 10 lat.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 7, art. 13 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. - decyzją z dnia 12 listopada 2015 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 30 lipca 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r., zaczęło obowiązywać w Polsce prawo unijne. Z tą chwilą Polska zobowiązała się do przyjęcia dorobku wspólnotowego, do którego należą przepisy prawa pierwotnego i pochodnego. Organ podkreślił jednocześnie, iż prawo unijne ma prymat nad krajowym porządkiem prawnym i jest bezpośrednio stosowane. Mając powyższe na względzie, organ zauważył, że w niniejszej sprawie organ licencyjny wydał uprawnienie na okres 10 lat, a zatem stosownie do maksymalnego przedziału okresowego, jaki przewidywany jest w obowiązującym rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia zasady praw nabytych poprzez przeniesienie uprawnień wynikające z licencji z jednoczesnym ograniczeniem jej ważność z prawie 50 lat na 10, Główny Inspektor Transportu Drogowego przede wszystkim podkreślił, iż nie w każdym przypadku przeniesienia uprawnień wynikających z licencji pierwotnej, treść tej licencji będzie tożsama z treścią licencji dotychczasowej, albowiem organ administracji publicznej jest zobligowany uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia. Organ wskazał, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidziały dla przypadku przekształcenia formy działalności gospodarczej uproszczoną formę uzyskania licencji przewozowej w trybie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na określonego innego przedsiębiorcę w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu, wynika z tego, że inny podmiot - przedsiębiorca przejmujący, z dniem wydania decyzji o przeniesieniu uzyskuje uprawnienia, które dają mu możliwość w pełnej mierze kontynuacji licencji dotychczasowej. Organ podkreślił jednak, że nie mógł wydać skarżącej spółce licencji na okres, który był wskazany w licencji udzielonej wcześniejszemu posiadaczowi, gdyż nie jest on dopuszczalny przez aktualnie obowiązujące przepisy unijne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że powyższe stanowisko organu podzielają również sądy administracyjne, czego przykładem jest wyrok z dnia 7 grudnia 2007 r., wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1781/07, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "przeniesienie uprawnień wynikających z takiej licencji, o którym mowa w art. 13 ust. 2 utd oznacza, że inny przedsiębiorca uzyskuje w drodze przeniesienia uprawnień, prawo do wykonywania przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym dla rodzaju przewozów w tej licencji określonych i tylko te elementy licencji podlegają niejako automatycznemu przeniesieniu, zaś inne dane licencji takie jak data udzielenia licencji (musi być to data decyzji przenoszącej licencję), organ wydający ją (właściwość organu może ulec zmianie), czas na jaki licencja zostaje udzielona (zmiana przepisów) mogą być inne od tych, które widniały na licencji podlegającej przeniesieniu. Przeniesienie uprawnień z licencji nie może być powieleniem treści licencji dotychczasowej przyznanej innemu podmiotowi, ponieważ właściwy organ administracji publicznej, wydając decyzję o przeniesieniu uprawnień, musi uwzględnić obowiązujący na datę przeniesienia stan prawny (podobnie: WSA w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 442/11).

Mając powyższe na względzie, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że nieuprawnione jest twierdzenie strony skarżącej, jakoby organ naruszył zasadę ochrony jej praw nabytych. Organ stwierdził, że wydał stronie skarżącej uprawnienie stosownie do złożonego przez nią wniosku w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Organ wskazał jednocześnie, że decyzja nie może dawać stronie wnioskującej uprawnień większych od przewidzianych przepisami prawa bezpośrednio obowiązującymi w momencie wydawania decyzji. Zdaniem organu, udzielenie uprawnienia licencyjnego dla przedsiębiorcy na okres 10 lat było wymuszone przez nadrzędne, w stosunku do prawa krajowego, przepisy wspólnotowe. W tej sytuacji, organ uznał, że podjęte rozstrzygnięcie nie naruszało więc zasady ochrony praw nabytych.

Ponadto, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że od dnia akcesji organ administracji publicznej państwa członkowskiego nie mógł wydawać licencji na okres inny, niż dopuszczony przepisami unijnymi, które obowiązują bezpośrednio, tj. bez implementowania do porządku prawnego danego kraju (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II GSK 901/09).

W ocenie organu, niesłuszny jest również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 32 Konstytucji RP, albowiem - w świetle zasady wyrażonej w przepisie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP - w sprawie niniejszej zasadne było zastosowanie prawa wspólnotowego przed ustawodawstwem krajowym.

Konkludując, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że sporna decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. o przeniesieniu uprawnień licencyjnych podjęta została zgodnie z prawem i brak jest podstaw do jej zmiany.

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję organu z dnia [...] listopada 2015 r.

Strona skarżąca zarzuciła organowi:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ w razie przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w spółkę kapitałową przenosi jedynie część uprawnień z pierwotnej decyzji administracyjnej, a nie ich całość;

2) naruszenie art. 13 ust. 2 u.t.d. w zw. z art. 553 § 1 i 2 k.s.h. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie istnieje tożsamość podmiotów pomiędzy przekształcanym przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną a powstałą w wyniku przekształcenia spółką kapitałową, a także przyjęcie, że w związku z powyższym nie doszło do naruszenia zasady praw nabytych;

3) naruszenie art. 4 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 - poprzez nieuwzględnienie art. 4 ust. 2 zdanie 2 tego rozporządzenia, który stanowi, iż licencje wspólnotowe wydane przed dniem stosowania przedmiotowego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności;

4) naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP - polegające na naruszeniu wyrażonych tymi przepisami zasad: praw słusznie nabytych, równości obywateli wobec prawa oraz sprawiedliwości społecznej, a przejawiające się tym, że podmiot w wyniku przekształcenia traci prawo do przeniesienia licencji na okres powyżej 10 lat;

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, polegające na odmowie przeniesienia licencji na pełny okres jej obowiązywania, podczas gdy strona skarżąca otrzymała najpierw licencję na 50 lat, a następnie została ona ograniczona do lat 10;

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez organ, podczas gdy organ winien, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję w części i orzec co do istoty sprawy przenosząc licencję na pełny okres, tj. na 50 lat.

Mając na względzie powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w zaskarżonej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a.,

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, według norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w momencie przekształcenia, tj. z dniem 22 czerwca 2015 r., C. w spółkę kapitałową C. doszło do pełnej sukcesji praw i obowiązków, zgodnie z hipotezą art. 553 § 1 k.s.h. Strona skarżąca, powołując się na stanowisko doktryny prawniczej, podkreśliła, że przekształcenie jest procesem w ramach jednego, tego samego podmiotu, a prawa i obowiązki nie są przenoszone na inny podmiot. Z tego też względu, jak wskazała skarżąca spółka, przyjęto zasadę wyrażoną w kodeksie spółek handlowych nazywać zasadą kontynuacji i ciągłości.

Skarżąca stanowczo podkreśliła również, iż żadne rozporządzenie wspólnotowe, jak również żadne przepisy polskie nie stanowią o tym, że podmioty przekształcające się nie mogą skorzystać z przeniesienia licencji na pełen okres jej ważności. Zdaniem strony, jest wręcz przeciwnie, albowiem należy wywodzić w przypadku pełnej kontynuacji, czyli przekształcenia działalności gospodarczej w spółkę kapitałową, że obowiązuje art. 4 ust. 2 zdaniem 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, który wyraźnie stanowi, iż "licencje wspólnotowe (...) wydane przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności".

Mając na względzie powyższe, strona skarżąca uznała, że organ winien przenieść ogół praw inkorporowanych w decyzji na następcę prawnego dotychczasowego beneficjenta w ich pełnym kształcie. Skarżąca spółka uznała bowiem, iż organ błędnie doszedł do przekonania, że przy przeniesieniu uprawnień z decyzji tylko prawo do wykonywania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym jest elementem licencji podlegającym automatycznemu przeniesieniu, zaś pozostałe jej elementy mogą ulec modyfikacji.

Strona skarżąca uznała, że przepis art. 4 ust 2 zdanie 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 jednoznacznie wskazuje, iż licencje wydane przed dniem stosowania tego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. Z uwagi na powyższe, strona stwierdził, że licencje przyznane przed dniem wejścia w życie cyt. rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 są ważne do czasu ich wygaśnięcia i pierwotny okres ich obowiązywania powinien również obejmować licencje udzielone spółce powstałej na skutek przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Zdaniem strony skarżącej, takie ograniczenie zastosowania ww. rozporządzenia miało na celu uszanowanie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pewności prawa i ochrony zaufania oraz zasady nieretroaktywności prawa wspólnotowego.

Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, wbrew konstytucyjnej zasadzie ochrony praw nabytych, przenosząc licencję - ograniczył jej ważność z prawie 50 lat do 10 lat. Według strony skarżącej, takie podejście organów do kwestii przekształcenia przedsiębiorcy nie zapewnia im bezpieczeństwa prawnego. Zdaniem skarżącej, sposób interpretacji przepisów przez organ uniemożliwia przedsiębiorcom racjonalne planowanie swoich zachowań w przyszłości, a ponadto, nie zachęca ich do podejmowania inicjatyw gospodarczych polegających na przekształceniach formy organizacyjnoprawnej.

Skarżąca spółka zarzuciła również, że organ administracji, wydając sporne decyzje, naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.) polegające na odmowie przeniesienia licencji na pełny okres jej obowiązywania. Skarżąca wskazała, że była pewna, iż podjęcie kroków mających na celu przekształcenie swojej działalności, nie spowoduje żadnych negatywnych konsekwencji. Strona podniosła, że występując w pełnym zaufaniu do organu administracji publicznej, była przekonany, że posiadane przez nią uprawnienia nie mogą zostać jej odebrane, zaś jej sytuacja prawna nie może ulec pogorszeniu. Strona skarżąca, powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 392/09, stwierdziła, że z obowiązujących przepisów jasno wynika, iż przeniesienie uprawnień w całości wynikających z licencji na wykonywanie transportu drogowego, jest możliwe w wypadku przekształcenia przedsiębiorcy, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zdaniem strony skarżącej, jeżeli nie istnieją przepisy dopuszczające przekształcenie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w osobę prawną, to tym samym wyłączone jest w takim wypadku przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym.

Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z zasadą kontynuacji, przekształcenie odbywa się w ramach jednego podmiotu, a więc organ - zamiast uchylić zaskarżoną decyzję w części i orzec co do istoty sprawy - utrzymał swoją decyzję z dnia [...] października 2013 r. w całości w mocy. W konsekwencji, skarżąca spółka podniosła, że organ w ten sposób naruszył przepisy postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej także: "p.p.s.a.").

Rozstrzygając niniejszą sprawę, należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności obu spornych decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego również pod kątem ich zgodności z przepisami europejskimi, w tym przede wszystkim regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, poz. 72 ze zm.), miał na względzie to, iż podstawową zasadą prawa Unii Europejskiej, ustaloną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: "TSUE" lub "Europejski Trybunał Sprawiedliwości"), jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.

Sąd zobowiązany był więc uwzględnić fakt, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej system prawny Unii stał się naszym własnym systemem, czyli porządek prawny Polski obejmuje od tamtego czasu nie tylko system prawa narodowego - krajowego, ale i całe acquis communautaire (dorobek wspólnotowy) i w tym systemie musi się poruszać polski sędzia (jak również organy administracji publicznej), dokując wykładni prawa zgodnie z jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowego - zasadą prowspólnotowej wykładni prawa krajowego.

Zasada prowspólnotowej wykładni prawa krajowego oznacza, że sąd krajowy, stosując prawo krajowe musi - w zakresie, jaki jest tylko możliwy - interpretować prawo krajowe tak, aby było zgodne z wymogami prawa wspólnotowego, jego treścią i celem. Należy zauważyć, że obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem europejskim był wyprowadzany już z przepisu art. 10 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (TWE), który stanowił wyraźnie, że państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie środki w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wypływających z Traktatu lub działań podejmowanych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej (Unii Europejskiej).

Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego oznacza z kolei, że w razie sprzeczności między normami prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej) a uregulowaniami prawa krajowego, organy stosujące prawo (sądy krajowe oraz organy administracji publicznej) są obowiązane podjąć rozstrzygnięcie na podstawie normy prawa europejskiego i tym samym obowiązane odmówić zastosowania normy prawa krajowego. Prowspólnotowa wykładnia pozwala na nadanie normom prawa krajowego takiego znaczenia, przy którym nie są one sprzeczne z normami prawa wspólnotowego; w takiej sytuacji nie ma potrzeby odwoływania się do pierwszeństwa prawa wspólnotowego. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zwraca się wyraźnie uwagę na to, że organy stosujące prawo powinny interpretować prawo krajowe zgodnie z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), a dopiero, jeżeli taka interpretacja okaże się niemożliwa, powinny odmówić stosowania prawa krajowego.

W tej sytuacji, podstawowym obowiązkiem sędziego krajowego jest nadanie regulacji prawa wewnętrznego (krajowego) takiego sensu normatywnego, który będzie pozostawał w zgodzie z porządkiem prawnym Unii Europejskiej. Dopiero niemożliwość osiągnięcia niesprzeczności uprawnia go do ewentualnej odmowy zastosowania przepisu krajowego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ulega wątpliwości, że wykładnia prawa krajowego musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś - zgodnie z doktryną effet utile (zasadą efektywności prawa wspólnotowego) - wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez prawodawcę unijnego. Należy przy tym pamiętać, że pojęcia występujące w prawie krajowym, które mają swoje odpowiedniki w prawie europejskim, muszą być używane w takim znaczeniu, jakie nadają im dyrektywy, czy też rozporządzenia. Dotyczy to zwłaszcza pojęć określonych w definicjach legalnych, zawartych w niektórych rozporządzeniach, czy też dyrektywach wspólnotowych. Dotyczy to również wykładni niektórych pojęć ogólnych, którym wiele uwagi poświęcono w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (vide: m. in. L. Florek /w:/ Wykładnia prawa pracy zgodna z prawem wspólnotowym /w:/ Teoria i praktyka wykładni prawa, pod red. P. Winczorka, Liber 2005, s. 345-353 i powołane tam orzecznictwo ETS).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 30 lipca 2015 r. - stwierdził, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 13 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 553 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, albowiem dokonał wadliwej wykładni tych unormowań polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że w razie przekształcenia przedsiębiorcy będącego spółką cywilną osób fizycznych w spółkę kapitałową nie istnieje tożsamość podmiotów pomiędzy przekształcanym przedsiębiorcą, będącym spółką cywilną, a powstałą w wyniku przekształcenia spółką kapitałową, a w konsekwencji tego - wadliwe stwierdzenie, że należy przenieść jedynie część uprawnień z pierwotnej decyzji administracyjnej, co ostatecznie doprowadziło do naruszenia zasady ochrony praw nabytych.

Jednocześnie, Sąd uznał, że dopuszczając się nieprawidłowej interpretacji wspomnianych wyżej unormowań krajowych, Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył również regulację zawartą w przepisie art. 4 ust. 2 rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, albowiem uchybił wyrażonej w tym przepisie zasadzie niedziałania prawa wstecz (art. 4 ust. 2 zdanie 2).

W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w wyniku wadliwej interpretacji wskazanych powyżej przepisów prawa wspólnotowego, jak i krajowych, organ doprowadził w stanie faktycznym niniejszej sprawy do nieprawidłowego ustalenia okresu ważności udzielonej stronie skarżącej licencji na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych - poprzez wskazanie, że licencja ta ważna będzie jedynie do dnia 30 lipca 2025 r., zamiast do dnia 9 września 2052 r.

Tym samym organ administracji publicznej, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia zarówno zasady praworządności zawartej w art. 6 k.p.a., jak i obrazy przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej i stanowionego przez nie prawa.

Naruszenie wspomnianych przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej miało - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. w części dotyczącej ustalenia okresu ważności wspomnianej licencji udzielonej stronie skarżącej.

Na wstępie należy zauważyć, iż podstawę materialnoprawną obu spornych decyzji administracyjnych wydanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowi przepis art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Z przepisu tego wynika, iż organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030), przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1 lub 2.

Niewątpliwie, przewidziane w art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym tzw. warunkowe przeniesienie uprawnień z licencji stanowi wyjątek od zasady nieprzenoszalności uprawnień wynikających z licencji, wyrażonej expressis verbis w przepisie art. 13 ust. 1 tej ustawy. Jedynym warunkiem przewidzianego przez ustawę o transporcie drogowym przeniesienia uprawnień z licencji jest spełnienie przez przejmującego uprawnienia licencyjne wymagań określonych do uzyskania licencji. Omawiana regulacja stanowi nawiązanie do wyrażonej w przepisach Kodeksu spółek handlowych zasady warunkowej kontynuacji uprawnień administracyjnoprawnych wynikających z decyzji administracyjnej w przypadku procesów transformacyjnych przedsiębiorcy.

Wydając w niniejszej sprawie oba sporne rozstrzygnięcia, Główny Inspektor Transportu Drogowego zobowiązany był jednocześnie uwzględnić fakt, iż z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r., zaczęło obowiązywać w Polsce prawo unijne. W konsekwencji, co już Sąd podkreślał powyżej, organ administracji publicznej zobowiązany był zważyć, iż prawo unijne ma prymat nad krajowym porządkiem prawnym i jest bezpośrednio stosowane.

W związku z powyższym, Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając jako właściwy w sprawie organ licencyjny, winien był - stosując przepisy krajowe - wziąć pod uwagę przede wszystkim unormowania zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, który to unijny akt prawny ma zastosowanie na terenie państw członkowskich od dnia 4 grudnia 2011 r. (vide: art. 19 cyt. rozporządzenia).

W tej sytuacji, organ licencyjny zobowiązany był do uwzględnienia postanowień wynikających z przepisu 4 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, który stanowi m.in., że licencja wspólnotowa wydawana jest przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby na okres nie dłuższy, niż dziesięć lat, z możliwością jego przedłużenia (art. 4 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia), a ponadto, który wyraźnie wskazuje jednocześnie, że licencje wspólnotowe i uwierzytelnione wypisy z licencji wspólnotowej wydane przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności (art. 4 ust. 2 zdanie 2 cyt. rozporządzenia).

W niniejszej sprawie, organ administracji publicznej, wydając sporną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. - uznał, że w świetle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania tego rozstrzygnięcia, nie mógł wydać licencji na okres, który był wskazany w licencji udzielonej wcześniejszemu posiadaczowi, gdyż nie jest on dopuszczalny przez przepisy unijne. W konsekwencji, organ licencyjny wydał uprawnienie na okres 10 lat, a zatem stosownie do maksymalnego przedziału okresowego, jaki przewidywany jest w obowiązującym art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r.

Z kolei strona skarżąca, nie zgadzając z powyższym stanowiskiem organu, zarzuciła, iż żadne przepisy europejskie, ani też unormowania prawa krajowego nie przesądzają o tym, że podmioty przekształcające się nie mogą skorzystać z przeniesienia licencji na pełen okres jej ważności. Strona skarżąca uznała wręcz, iż jest zupełnie przeciwnie, niż sugeruje organ, albowiem należy pamiętać, że w przypadku pełnej kontynuacji, czyli przekształcenia przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w spółkę kapitałową, obowiązuje art. 4 ust. 2 zdanie 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, zgodnie z którym licencje wspólnotowe, wydane przed dniem stosowania tego rozporządzenia, obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. W konsekwencji, strona skarżąca zarzuciła organowi, iż ten błędnie uznał, że przy przeniesieniu uprawnień z dotychczas udzielonej licencji tylko prawo do wykonywania przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym jest elementem tej licencji podlegającym automatycznemu przeniesieniu, zaś pozostałe jej elementy, w tym okres ważności, mogą ulec modyfikacji.

Zdaniem Sądu, istota problemu, która legła u podstaw dokonania przez organ wadliwej interpretacji norm prawnych wyrażonych w przepisach art. 13 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 553 § 1 i 2 k.s.h., a także art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r., polega na tym, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, jako organ licencyjny, błędnie przyjął, że w wyniku dokonanego przekształcenia prowadzonej przez przedsiębiorcę w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową, nie zachodzi tożsamość podmiotów pomiędzy przekształcanym przedsiębiorcą, a powstałą w wyniku przekształcenia spółką kapitałową.

W świetle poglądów doktryny, przyjmuje się, iż normatywna konstrukcja przekształcenia opiera się przede wszystkim na tzw. zasadzie kontynuacji i ciągłości, którą wyraża art. 553 k.s.h. Zasada ta odnosi się do sfery podmiotowej przekształcenia. Istota przekształcenia polega na tym, że spółka poddana procesowi transformacji pozostaje przez cały czas tym samym podmiotem, zmienia jedynie swoją "szatę zewnętrzną", w której funkcjonuje. Przekształcenie oznacza więc zmianę typu spółki, przy zachowaniu pełnej tożsamości podmiotowej w zakresie praw i obowiązków (tak m.in. M. Litwińska-Werner /w:/ S. Sołtysiński (red.), Prawo spółek kapitałowych. System Prawa Prywatnego, Tom 17B, Wydawnictwo C.H. Beck/INP PAN, Warszawa 2010 i cyt. tam literatura). Należy podkreślić, że w przypadku przekształcenia sensu stricto nie mamy do czynienia z sukcesją uniwersalną, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do podziału (a także łączenia). W ramach przekształcenia, mimo, że Kodeks spółek handlowych używa pojęcia "spółka przekształcana" i "spółka przekształcona" - nie dochodzi do następstwa prawnego, ponieważ w żadnym momencie transformacji nie mamy do czynienia z dwoma podmiotami. Jest to przez cały czas jedna spółka.

Wskazać należy, iż kwestią skutków przekształcenia spółki prawa cywilnego w spółkę prawa handlowego zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 14 stycznia 2009 r., (sygn. II GPS 6/08). Uchwała ta została przywołana przez NSA m.in. w wyroku w sprawie II GSK 71/09. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w wypadku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową nie dochodzi do przekształcenia podmiotu w podmiot, ale do przekształcenia stosunku zobowiązaniowego w podmiot. Skutki przekształcenia w zakresie stosunków pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej a handlową spółką przekształconą, niezależnie od jej typu, określone są w przepisach art. 26 § 5 zdanie 2 i 3 k.s.h. (...) Regulacja ta w pierwszej kolejności odnosi się do następstwa pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej a spółką jawną powstałą z przekształcenia.".

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył zatem, że w przypadku przekształcenia spółek, odmiennie niż ma to miejsce przy ich połączeniu lub podziale nie dochodzi do sukcesji administracyjnej. Przy przekształceniu spółki handlowej zostaje zachowana tożsamość podmiotowa, gdyż spółka przekształcona i spółka przekształcana to ten sam podmiot, który jedynie zmienił formę organizacyjną, w której działa. Wobec tego art. 553 § 2 k.s.h. ustanawia ograniczoną zasadę kontynuacji praw i obowiązków administracyjnoprawnych. Zasada ta ma warunkowy charakter czyli, że prawa i obowiązki o charakterze publicznym nie przysługują spółce przekształconej, jeśli ustawa lub decyzja o udzieleniu koncesji (zezwolenia, ulgi itp.) stanowią inaczej. Uprawnienia i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, w tym zezwolenia, z istoty swej nie mogą stanowić majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej. Jednakże celem ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 229, poz. 2276) było szerokie ujęcie zasady kontynuacji w wypadku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową, o czym świadczy odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów statuujących zasadę kontynuacji w wypadku przekształcania spółek handlowych. Wobec tego, mimo że spółka cywilna nie ma osobowości prawnej i nie jest przedsiębiorcą, to jednak odpowiednie stosowanie art. 553 § 2 i 3 k.s.h. dotyczy tych uprawnień i obowiązków, które nie stanowią majątku wspólnego wspólników.

Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w wypadku przekształcenia spółki cywilnej, w ramach której działalność jest prowadzona, a wspólnicy uzyskali określone prawa i obowiązki administracyjne dotyczące wspólnej działalności (np. zezwolenie na prowadzenie określonej działalności), wspomniane prawa i obowiązki powinny przejść na przejmującą tę działalność spółkę przekształconą.

Zgodnie z art. 551 § 2 k.s.h. spółka cywilna może być przekształcona w spółkę handlową, inną niż spółka jawna. Z kolei art. 553 § 2 przewiduje expressis verbis kontynuację praw i obowiązków publicznoprawnych wynikających z decyzji administracyjnych wydanych na rzecz przedsiębiorcy, znajdujących zastosowanie ex lege po dniu jego przekształcenia do spółki przekształconej. W przepisie tym ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia praw, których podmiotem pozostaje spółka przekształcona. Niepełne (przykładowe) ich wyliczenie nie oznacza wygaśnięcia wynikających z innych decyzji administracyjnych praw i obowiązków. Wymienione decyzje mogą mieć bowiem dla działalności spółki przekształconej podstawowe znaczenie, dlatego też spółka przekształcona pozostaje zasadniczo podmiotem także koncesji (licencji) na wykonywanie działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze, należy - zdaniem Sądu - zgodzić się ze stroną skarżącą i uznać, że przekształcenie o którym mowa w niniejszej sprawie, jest procesem w ramach jednego, tego samego podmiotu, a prawa i obowiązki nie są przenoszone na inny podmiot. Strona skarżąca zasadnie wywiodła ponadto, że istotą owej transformacji jest kontynuacja przez spółkę wszelkich praw i obowiązków przedsiębiorcy przekształcanego.

W ocenie Sądu, należy jednocześnie podzielić argumentacje strony skarżącej, iż zarówno przepisy prawa wspólnotowego, jak również przepisy prawa polskiego, w tym przede wszystkim unormowania ustawy o transporcie drogowym i ustawy - Kodeks spółek handlowych, nie stanowią o tym, że podmioty przekształcające się nie mogą skorzystać z przeniesienia licencji w międzynarodowym transporcie rzeczy na pełen okres jej ważności.

Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż organ ten nie mógł w niniejszej sprawie wydawać licencji na okres inny, niż dopuszczony przepisami wspólnotowymi, skoro w przypadku kontynuacji związanej z przekształceniem działalności gospodarczej w spółkę kapitałową, należy wziąć pod uwagę, że w świetle obowiązującego art. 4 ust. 2 zdanie 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, prawodawca europejski wyraźnie przewidział, iż "licencje wspólnotowe (...) wydane przed dniem stosowania niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności".

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego winien przenieść na skarżącą spółkę, jako spółkę przekształconą, ogół praw inkorporowanych w decyzji pierwotnej wydanej w dniu 1 marca 2004 r. w ich pełnym kształcie, a więc również w zakresie ustalenia okresu ważności licencji transportowej udzielonej w 2004 r. przedsiębiorcy przekształcanemu.

W tej sytuacji, strona skarżąca zasadnie przyjęła, że - wbrew stanowisku organu - licencje przyznane przed dniem wejścia w życie cyt. rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 są ważne do czasu ich wygaśnięcia i pierwotny okres ich obowiązywania powinien również obejmować licencje udzielone spółce powstałej na skutek przekształcenia spółki cywilnej w spółkę komandytową, spółkę z o.o.

Zdaniem Sądu, takie ograniczenie zastosowania ww. rozporządzenia, jakie przewidział prawodawca europejski w art. 4 ust. 2 zdanie 2, miało niewątpliwie na celu uszanowanie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pewności prawa i ochrony zaufania oraz zasady nieretroaktywności prawa wspólnotowego.

W tej sytuacji, należy uznać, że odmawiając ustalenia ważności licencji na okres do dnia 9 września 2052 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył wspomniane zasady prawa UE, służące zachowaniu pewności prawa i ochrony zaufania do organów stanowiących to prawo, gdyż wyszedł z błędnego założenia, że w przypadku przekształcenia podmiotu (i w związku z tym obowiązku przeniesienia licencji), licencja nadawana jest w rzeczywistości dla nowego podmiotu, ale na zasadach uproszczonych.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego zobowiązany będzie dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim szczegółowo odnieść się do przedłożonych przez skarżącą spółkę argumentów, rozstrzygając sprawę zgodnie z dokonaną przez Sąd wykładnią przepisów prawa materialnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.