Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1165/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. spraw ze skarg K.W. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. – nr [...], – nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1165/19

Uzasadnienie

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...] i nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) po rozpatrzeniu odwołań K. W. (dalej: skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NUCS) z dnia [...] września 2018r. nr [...] i nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kar pieniężnych w wysokości po 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach odpowiednio o nazwie APOLLO GAMES nr [...] i APEX nr [...], w lokalu G. K. W. w N., tj. poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 12 maja 2015r. w lokalu G. K. W. przy ul. P. [...] w N., w którym działalność gospodarczą prowadziła skarżąca, stwierdzono, że w lokalu tym urządzane były gry na automatach, w tym na automatach APOLLO GAMES nr [...] i APEX nr [...]. Automaty były włączone i gotowe do gry.

Ustalono, że automaty te zostały zainstalowane w lokalu skarżącej na podstawie umowy z dnia 7 marca 2015r. zawartej z M. P., serwisantem urządzeń, który z kolei wykorzystał dzierżawioną powierzchnię do zainstalowania i eksploatacji urządzeń należących do T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W wyniku oględzin przedmiotowych automatów i przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono, że są one automatami do gier w rozumieniu art.2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016r. poz. 471 - dalej: u.g.h.), zaś możliwość rozpoczęcia nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej, zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.

W związku z powyższymi ustaleniami, postanowieniami z dnia 14 czerwca 2018r. NUCS wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowania w sprawie wymierzenia kar pieniężnych w związku z urządzaniem gier na przedmiotowych automatach poza kasynem gry i następnie decyzjami z dnia [...] września 2018r. wymierzył skarżącej kary pieniężne w wysokości po 12.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na ww. automatach.

Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których, DIAS powołanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] sierpnia 2019r., utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Organ odwoławczy powołując się na przepisy art. 2 ust 3, art. 6 ust 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust 1, art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., wskazał, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach. Automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego, natomiast urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, wymierzanej w drodze decyzji przez naczelnika urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Organ II instancji podkreślił, że urządzenie, które oferuje grę o charakterze losowym i jednocześnie umożliwia uzyskanie wygranej, jest automatem do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że sporne urządzenia umożliwiały prowadzenie gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h., gdyż są to urządzenia elektroniczne, a urządzane na nich gry mają charakter losowy, przy czym grający mają możliwość uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej. Przebieg gier ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gry są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego.

W ocenie DIAS, hazardowy charakter spornych urządzeń potwierdza w pełni zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy, w tym przede wszystkim przeprowadzone eksperymenty procesowe oraz opinia – sprawozdanie z badań sporządzone przez Laboratorium Celne Izby Celnej, które pozwala w sposób jednoznaczny na uznanie, że gry na spornym automacie są grami hazardowymi, w rozumieniu u.g.h.

W kwestii przesłanki urządzania gier na automatach, posiłkując się definicją ze Słownika Języka Polskiego, z której wynika, że urządzanie oznacza zapewnienie, stworzenie, zorganizowanie komuś dobrych, odpowiednich, niezbędnych warunków do czegoś, biorąc pod uwagę kontekst ustawowy, organ II instancji uznał, że urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca wypełniła swym zachowaniem znamiona pojęcia urządzania gier na automatach. Z łączącej skarżącą z M. P. (Instalującym) umowy o zainstalowanie automatów z dnia 7 marca 2015r. wynikało wprost, że jej przedmiotem jest ustalenie zasad współpracy pomiędzy stronami w zakresie zainstalowania urządzeń do gier w lokalu skarżącej. Wyraziła ona zgodę na zainstalowanie automatów i zobowiązała się do sprawowania nadzoru nad urządzeniami, w zamian za comiesięczne wynagrodzenie w wysokości 500zł, zobowiązała się też do niezwłocznego powiadamiania Instalującego o wszystkich stwierdzonych w automatach usterkach, uszkodzeniach i zobowiązała się traktować jako poufne i nie przekazywać w jakiejkolwiek formie osobom trzecim danych o przychodach z działalności punktu gier na automatach pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej oraz zapewniła, że w okresie obowiązywania umowy nie wyrazi zgody na zainstalowanie i uruchomienie automatów do gier na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną w zakresie gier. Instalujący mógł rozwiązać umowę z zachowaniem 14-dniowego terminu wypowiedzenia, w szczególności gdy eksploatacja urządzeń była wg niego nierentowna.

Zdaniem DIAS, skarżąca nie była jedynie podmiotem udostępniającym lokal, lecz wypełniała znamiona pojęcia urządzającego grę i jest adresatem normy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Aktywnie uczestniczyła w urządzaniu gier przez udostępnianie automatów do gier w publicznego korzystania i decydowanie o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu. Skarżącej zależało na tym, aby urządzenia były aktywne przynosiły zyski, gdyż od tego zależało dalsze obowiązywanie umowy i wynagrodzenie skarżącej. Skarżąca nie upewniła się co do charakteru gier urządzanych na przedmiotowych urządzeniach, przyjmując na siebie ryzyko związane z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry.

W ocenie DIAS, powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że skarżącą należy uznać za podmiot urządzający gry w przedmiotowym lokalu, tj. poza kasynem i bez zezwolenia, a więc wbrew przepisom u.g.h.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku możliwości zastosowania wobec skarżącej przepisów u.g.h., w szczególności art.14 ust.1, art.2 ust.3 i art.6 ust.1 u.g.h., współtworzących "regulację techniczną", organ II instancji przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016r. (sygn. akt II GPS 1/16), w której stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.204 z 21.07.1998r., str. 37, ze zm. - dalej: Dyrektywa 98/34/WE), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

W konkluzji organ II instancji stwierdził, że w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa unijnego, ani krajowego.

Na decyzje organu odwoławczego K. W. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o zmianę zaskarżonych decyzji przez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

W skargach zarzucono:

1. Naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 oraz art. 2 ust. 3 u.g.h. przez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez zastosowanie ustawy, która nie została uprzednio notyfikowana przez Komisję Europejską, przez co narusza przepisy prawa europejskiego, Konstytucji RP i umów międzynarodowych, a przy tym oparcie rozstrzygnięcia na przepisach, które nie powinny być stosowane w świetle Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. i w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

2.Naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h., przez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie ww przepisów.

3. Naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącej do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu jej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonania ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności skarżącej, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz.2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018r., poz.1302 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skargi są niezasadne.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość wymierzenia skarżącej kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach w lokalu G. w N., tj. poza kasynem gry.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.)., dalej: u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5). Ustawa nie przewiduje obecnie odrębnej kategorii automatów do gier o niskich wygranych. Każdy automat do gier losowych, niezależnie od tego, na jakie stawki i wygrane został zaprogramowany, jest automatem w rozumieniu ustawy i podlega jej rygorom. Zgodnie bowiem z art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zatem przepisów ustawy o grach hazardowych, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry.

Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12 000 zł od każdego automatu. Karze administracyjnej określonej w ww. przepisach może więc podlegać jedynie podmiot, który urządza gry poza kasynem.

Skarżąca kwestionuje uznanie jej za podmiot urządzający gry na spornych automatach w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz prawidłowość podstawy prawnej wydanej decyzji, twierdząc, że kary pieniężne zostały wymierzone na podstawie u.g.h., które mają charakter przepisów technicznych i powinny podlegać procedurze notyfikacji Komisji Europejskiej.

Odnosząc się do pierwszej ze spornych kwestii, Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, że skarżąca wypełniła swym zachowaniem znamiona pojęcia urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Należy wskazać, że warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w ww. przepisie, jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier.

Odwołać się w tym miejscu należy do stanowiska tutejszego Sądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 24 maja 2016r. w sprawie II SA/Rz 1335/15, że działalność polegająca na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych może przyjmować różne formy i stopnie intensywności. Współudział w procesie urządzania gier może zatem przyjąć nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (np. zakup urządzenia, zapewnienia odpowiedniego oprogramowania, obsługi technicznej lub konserwacji), lecz także może objąć czynności, które stanowią dalsze elementy warunkujące jego bieżącą ("marketingową") realizację. W tym ostatnim wypadku chodzi o wykorzystanie przez podmiot niebędący właścicielem automatu w prowadzonej działalności (np. w zakresie usług gastronomicznych lub rozrywkowych) w celach zapewnienia powodzenia działalności w zakresie organizowania gier hazardowych. Warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie przez organy, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności, nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

Ustawowy termin "urządzać" stanowi synonim takich pojęć, jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić", co oznacza, że normatywne określenie "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania, utrzymania, nadzorowania i zapewniania ciągłości funkcjonowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., poza kasynem gry.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: z dnia 21 czerwca 2016r., II SA/Rz 1495/15; z dnia 31 maja 2016 roku, II SA/Rz 1094/15; z dnia 25 maja 2016 r., II SA/Rz 1416/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 24 lutego 2016r., III SA/Kr 1004/15 i z dnia 8 marca 2016r., III SA/Kr 1011/15, dost. CBOIS), trafnie przyjmuje się, że urządzanie gier na automatach obejmuje zachowania aktywne podmiotów zaangażowanych w ten proces, polegające przede wszystkim na organizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu, ewentualnie jego szkolenie.

W przypadku wielości podmiotów urządzających oraz istnienia współuczestnictwa w tym zakresie konieczne jest, aby organy orzekające o odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów opierały swoje orzeczenia na niewątpliwych ustaleniach faktycznych, które świadczą o istnieniu pomiędzy podmiotami współurządzającymi pisemnego lub ustnego porozumienia w zakresie podziału zadań i funkcji w procesie urządzania gier.

W niniejszej sprawie źródła owego porozumienia należy poszukiwać w umowie o zainstalowanie automatów zawartej w dniu 7 marca 2015r. pomiędzy skarżącą, a M. P. (EMPE), a także umowie zawartej przez M. P. ze spółką T. S. Sp. z o.o.. W ocenie Sądu, z treści tych umów wynika, iż jej strony podjęły się wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, polegającego na połączeniu składników majątkowych, które wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla klientów.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, jej rola nie ograniczała się jedynie do wynajęcia powierzchni lokalu innemu podmiotowi. Zgodnie z § 1 umowy, jej przedmiotem jest ustalenie zasad współpracy pomiędzy stronami w zakresie zainstalowania urządzeń do gier. Umowa ze skarżącą jest częścią wspólnego przedsięwzięcia z udziałem nie tylko M. P. (Instalujący), ale też T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., z którą to spółką M. P. w dniu 7 marca 2015r. zawarł umowę dzierżawy części lokalu należącego do skarżącej. To właśnie spółka T. S. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) miała w lokalu skarżącej prowadzić działalność gospodarczą.

Na podstawie wspomnianej umowy skarżąca nie tylko zgodziła się na zainstalowanie automatów do gry w swoim lokalu, ale też zobowiązała się do sprawowania nadzoru nad urządzeniami, ochrony przed dewastacją i zniszczeniem lub uszkodzeniem, a otrzymane wynagrodzenie było powiązane z faktem uruchomienia automatów. Czas trwania umowy był uzależniony od rentowności przedsięwzięcia oraz od terminu obowiązywania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier przez Spółkę, a wynagrodzenie skarżącej miała wypłacać Spółka.

Działania te należy zdaniem Sądu odczytywać jako współdziałanie z M. P. (Instalującym) oraz ze Spółką (właścicielem automatów prowadzącym działalność gospodarczą), przy urządzaniu gier na automatach, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., motywowane wspólnym zamiarem urządzania tych gier w celu osiągnięcia przez wszystkie podmioty korzyści ekonomicznych płynących z ich urządzania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że bez zaangażowania skarżącej, urządzanie gier na automatach zainstalowanych w jej lokalu, w ogóle nie miałoby miejsca. Skarżąca zapewniała możliwość podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej, udostępnienia automatów do używania klientom lokalu, sprawowania stałej pieczy nad ustawionymi w lokalu automatami. Dopełnieniem powyższego są zobowiązania skarżącej dotyczące działalności konkurencyjnej względem Spółki i poufności (§ 6 i § 7 umowy).

Zdaniem Sądu, ustalony w postępowaniu zakres zaangażowania skarżącej w proces organizowania gier na automatach świadczy o tym, że słusznie uznano ją za "urządzającego" gry na automatach, dlatego brak podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi opisanego w pkt 3.

Odnosząc się natomiast do zarzutu wymierzenia kar pieniężnych na podstawie przepisów technicznych u.g.h., należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016r. w sprawie o sygn. II GPS 1/16, w sposób wiążący stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Ponadto Sąd ten sformułował wiążący pogląd, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 P.p.s.a. o tyle wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, że można od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia powołanych w pkt. 1 skargi przepisów u.g.h. na skutek braku ich notyfikacji, są bezpodstawne.

Pogląd jakoby niedopełnienie procedury notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej uniemożliwiało stosowanie jakichkolwiek przepisów zawartych w tym akcie prawnym, czy też że wszystkie przepisy zawarte w tym akcie mają charakter "techniczny", nie znajduje uzasadnienia choćby w świetle wyroku TSUE z dnia 13 października 2016r. w sprawie C-303/15, który przesądził, że badany w sprawie art. 6 ust 1 u.g.h. nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 2 skargi, tj. naruszenia art. 89 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, wyjaśnić należy, że art. 89 u.g.h nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów, które mogłyby uzyskać koncesję, całkowicie czyniąc bezkarnymi pozostałe podmioty, które urządzałyby nielegalnie gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem gry. Karze pieniężnej podlega urządzający gry bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r. sygn. II GPS 1/16, w pełni został podtrzymany wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r. sygn. P 32/12, wniosek, że "urządzającym grę hazardową" jest każdy podmiot, który taką grę organizuje, bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prowadzenia działalności regulowanej.

Wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.