Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 312/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej Z. P. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. P. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 stycznia 2022 r. M. P. (dalej: skarżąca), działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki Z. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (dalej: "PPIS") z dnia 17 lutego 2021 r. w przedmiocie skierowania na obowiązkowa kwarantannę od dnia 18 lutego 2021 r,. do dnia 26 lutego 2021 r. małoletniej Z. P. w związku z potwierdzonym przypadkiem Covid-19 u pracownika grupy III w Przedszkolu Samorządowym w K., ul. [...], obecnym w dniu 16 lutego 2021 roku w placówce.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności naruszenie:

- art. 7, 31 ust.3, art. 41 zd. 2 oraz art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji poprzez nałożenia na Skarżącą obowiązku poddania się kwarantannie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 ( Dz.U. z 2020 r. poz. 325 ze zm.) oraz z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U. z 2020 r., poz. 607 ze zm.) w sytuacji, gdy wynikające z zaskarżonej czynności ograniczenie wolności i praw osobistych skarżącej bezwzględnie powinno mieć swoje źródło w ustawie,

- art. 33 ust. 1 w zw. z art.5 ust. 1 lit. f) oraz art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzez nałożenie na Skarżącą obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie w sytuacji niewykazania narażenia Skarżącej na chorobę zakaźną COVID-19 ani styczności osoby zakażonej ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego SARS-Cov-2, a także bez ujawnienia przyczyny braku zastosowania przez organ nadzoru epidemiologicznego zamiast kwarantanny,

- naruszenia zasady proporcjonalności poprzez nałożenie po raz trzeci obowiązku kwarantanny ma skarżącą w sytuacji, gdy ustawa przewiduje możliwość zastosowania mniej dotkliwego dla jednostki środka zapobiegawczego w postaci nadzoru epidemiologicznego,

- art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zaniechanie oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności zaniechania wyjaśnienia dlaczego trzyletnia skarżąca uczęszczająca do gr. l w przedszkolu samorządowym została skierowana na kwarantannę dedykowaną dzieciom gr. III, skoro zgodnie z wytycznymi GIS oraz zapewnieniem dyrektora placówki o ich stosowaniu dzieci w przedszkolu przebywają jedynie w ramach przypisanych grup.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła, o stwierdzenie dokonania czynności PPIS w Krakowie z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że o objęciu małoletniej kwarantanną od 18 do 26 lutego 2021 r. dowiedziała się pocztą elektroniczną w dniu 17 lutego 2021 roku od dyrekcji przedszkola, do którego uczęszcza córka. Kwarantanna została uzasadniona stycznością małoletniej z zakażonym wirusem SARS-Cov-2 pracownikiem przedszkola. Zdaniem Skarżącej nałożona w okresie od października 2020 do lutego 2021 już trzecia kwarantanna stanowi nadużycie organu, którego skutkiem jest ingerencja w prawidłowy rozwój dziecka, które ponad 30 dni w ciągu pięciu miesięcy przebywało w zamkniętym pomieszczeniu, bez możliwości korzystania z ruchu na świeżym powietrzu i kontaktowania się z otoczeniem. Zdaniem skarżącej, organ w żadnym zakresie nie wyjaśnił dlaczego córkę skierował na kolejną kwarantanną a nie objął ją nadzorem epidemiologicznym stosownie do art. 34 ust. 2 ustawy. Skarżąca zarzuciła również, że organ nakładając obowiązek kwarantanny nie wskazał, którą z podstaw faktycznych wymienionych w przepisach przyjął za ustawową przesłankę rozstrzygnięcia, co czyni decyzję obarczoną kolejną wadą procesową.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że w związku z uzyskaniem przez PPIS w Krakowie informacji (zgłoszenie z dnia 17 lutego 2021 r.) o pozytywnym wyniku badania diagnostycznego w kierunku obecności wirusa SARS-CoV-2 u nauczyciela III grupy przedszkolnej w Przedszkolu Samorządowym w K., 17 lutego 2021 r. PPIS w Krakowie wezwał Dyrektora przedszkola do przekazania danych wszystkich osób, które miały styczność z zakażonym pracownikiem na terenie przedszkola, w tym danych dzieci oraz personelu.

Dyrektor przedszkola dokonała, drogą poczty elektronicznej, zgłoszenia danych osób, które miały bezpośredni kontakt z osobą zakażoną wirusem SARS-Cov-2 do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, w tym 12 dzieci przedszkolnych oraz jeden nauczyciel.

Działając na podstawie art. 32 i art. 32a ustawy o zapobieganiu, organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne, w toku którego zgromadził informacje o osobach, które miały styczność z osobą zakażoną i były w związku z tym narażone na zakażenie wirusem SARS-CoV-2.

W związku z powyższym PPIS w Krakowie przesłał do Dyrektora Przedszkola Samorządowego pismo informacyjne, które należało skierować do personelu oraz rodziców dzieci zobowiązanych do poddania się kwarantannie z podaniem podstaw prawnych oraz daty odbywania kwarantanny w okresie od 18 do 26 lutego 2021 r. Dyrektor przedszkola podjęła współpracę w zakresie powiadomienia pracowników przedszkola oraz rodziców dzieci, które miały kontakt z chorym pracownikiem przedszkola o nałożeniu kwarantanny. Organ wyjaśnił również, że przyjęto model postępowania, w którym krąg osób objętych kwarantanną ustala organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jednakże informacja ta przekazywana jest rodzicom dzieci za pośrednictwem kierującego szkołą bądź przedszkolem. Taki tryb postępowania związany jest m.in. ze stanowiskami organów prowadzących szkoły i przedszkola, w świetle których podmioty te nie miały podstaw do przetwarzania danych osobowych rodziców dzieci uczęszczających do tych placówek poprzez przekazywanie ich danych kontaktowych organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W konsekwencji informacje o nałożeniu kwarantanny na dziecko przekazywane są przez szkołę bądź przedszkole pocztą elektroniczną lub za pośrednictwem innego systemu porozumiewania się z rodzicami, co i w tym przypadku uczyniono. PPIS w Krakowie przesłał dyrektorowi przedszkola szczegółową informację o zasadach objęcia personelu oraz dzieci uczęszczających do przedszkola kwarantanną w celu przekazania zobowiązanym. W informacji przywołane zostały podstawy prawne działań przeciwepidemicznych.

Organ powołując się na § 5 ust. 3 rozporządzenia z 6 kwietnia 2020 r. podał, że z uwagi, iż datą ostatniej styczności skarżącej z osobą zakażoną wg informacji dyrektora szkoły był dzień 16 lutego 2021 r. została ona zobowiązana do poddania się kwarantannie od dnia 18 do 26 lutego 2021 r. Sytuacja epidemiczna w przedszkolu była na tyle poważna, że również 17 lutego 2021 r. Dyrektor przedszkola zwróciła się do PPIS w Krakowie o wydanie opinii w sprawie zamknięcia przedszkola.

Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. W dniu 17 lutego 2021 r. Dyrektor przedszkola, do którego uczęszcza małoletnia Skarżąca, powiadomiła rodziców dzieci o objęciu kwarantanną.

Zdaniem organu, podjęte działania miały oparcie w art. 32 i 32 a ustawy o zapobieganiu. Ponadto art. 46a ustawy o zapobieganiu wprowadził delegację dla Rady Ministrów, która w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, mogła określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b ustawy, w tym obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b ustawy o zapobieganiu). Organ wskazał, że obowiązek odbycia kwarantanny przeciwko COVID-19 wynikał z art. 32 ust. 2 ustawy o zapobieganiu w związku z § 5 rozporządzenia z 6 maja 2021 r. Organ zaznaczył też, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., w przypadku objęcia osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 informację o tym umieszczano w systemie EWP.

Organ podał też, że nie był uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją RP. Nie mógł również odmówić zastosowania rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej czynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2021 r. w przedmiocie skierowania na obowiązkową kwarantannę od 18 lutego do 26 lutego 2021 r. małoletniej Z. P., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawa o zapobieganiu".

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Powodem objęcia małoletniej skarżącej kwarantanną był kontakt skarżącej z nauczycielem III grupy przedszkolnej w Przedszkolu Samorządowym w K., u którego na podstawie badań diagnostycznych przeprowadzonych 17 lutego 2021r. stwierdzono obecności wirusa SARS-CoV-2. Dyrektora przedszkola, do którego uczęszczała skarżąca, dokonała zgłoszenia osób (w tym skarżącej) mających kontakt z zarażoną osobą. Organ po uzyskaniu powyższej informacji uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i nałożył na skarżącą kwarantannę, informując o tym fakcie elektronicznie dyrektora przedszkola. Z kolei dyrektor przedszkola przesłała za pośrednictwem e-maila informację o nałożeniu kwarantanny przez PPIS w Krakowie do matki małoletniej skarżącej.

Z uwagi na podnoszony w skardze zarzut naruszenia Konstytucji RP należy wskazać, że obowiązek kwarantanny, o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, wynika wprost z tego przepisu. Tym samym nie zostają ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, tzn. w rozporządzeniach. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowiska wyrażone w wyrokach: wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, wyrok WSA w Krakowie z 7.06.2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755.

Należy przy tym podkreślić, że w momencie podejmowania decyzji o kwarantannie obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2316 z późn. zm.). Zgodnie z jego § 5 ust. 1 w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Z kolei ust. 2 przewidywał, iż informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Dopuszczalne więc było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności, w tym przypadku wiadomości za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącej nie jest przez nią kwestionowany.

Wskazane wyżej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów - rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie. Nie ma więc wątpliwości, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, iż rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Nie ma wątpliwości, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21).

W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny dla osób mających kontakt z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy o zapobieganiu, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego.

Nie budzi również wątpliwości konstytucyjna wartość chroniona poprzez ograniczenie wolności, jaka występuje z uwagi na objęcie danej osoby kwarantanną. Tą wartością jest zdrowie publiczne. Nie można bowiem dopuścić do rozpowszechniania się choroby zakaźnej, w sytuacji gdy istnieje poważne ryzyko, że izolowana osoba może być chora. Prawodawca miał więc prawo do wprowadzenia takich ograniczeń w przemieszczaniu się, które skutecznie eliminowałyby ryzyko rozprzestrzenienia się wirusa SARS-CoV-2.

Zdaniem Sądu orzekającego takie rozwiązanie było również konieczne w demokratycznym państwie. 10 dniowa kwarantanna jest bowiem proporcjonalnym środkiem biorąc z jednej strony pod uwagę zakres naruszonego prawa do przemieszczania się oraz zdrowie społeczeństwa, którego liczni członkowie ponieśli już śmierć na skutek wirusa SARS-CoV-2. Można wręcz uznać, że jest to niewielka cena, biorąc pod uwagę fakt, ile potencjalnie taka decyzja mogła uratować istnień ludzkich.

Należy również wskazać, że prawidłowo został określony czas trwania kwarantanny w niniejszej sprawie na 10 dni. Zgodnie bowiem z §5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. poz. 607 z późn. zm.) okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie SARS-CoV-2 u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID-19, albo styczności ze źródłem zakażenia, ulega zakończeniu po 10 dniach licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny.

Obecnie kształtują się dwie odrębne linie orzecznicze sądów administracyjnych dotyczące kwestii, skierowania osoby na kwarantannę. W jednej z nich (podzielanej przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd) przyjmuje się, że zasadniczo organy sanitarno-epidemiologiczne nie mają obowiązku nałożenia kwarantanny w drodze odrębnej decyzji administracyjnej ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie stronom (tu: przedstawicielowi ustawowemu małoletniej) informacji o tym fakcie. Przykładem tego typu poglądów są wyroki: WSA w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21; WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2022 r., II SA/Bd 152/22 oraz wyroku WSA w Lublinie z 5 maja 2022 r., III SAB/Lu 3/22, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, WSA w Krakowie z 7.06.2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755.

Odmienna linię orzeczniczą prezentują sądy administracyjne w wyrokach: WSA w Gliwicach z 27 listopada 2020 r., III SA/GI 467/20 oraz z 5 grudnia 2020 r., III SA/GI 514/20. jak również wyroki: WSA w Poznaniu z 24 marca 2022 r., IV SA/Po 53/22; WSA w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 54/22 oraz II SA/Ol 1051/21 oraz z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 175/22 WSA w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., II SA/Bd 1/22.

W niniejszej sprawie Sąd rozpatrywał skargę na czynność, gdyż wcześniejsza skarga na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który podzielił pogląd organu, że skierowanie małoletniej skarżącej na kwarantannę nie nastąpiło na podstawie decyzji, ale czynności materialno-technicznej. Zdanie Sądu orzekającego powyższe stanowisko jest trafne. Poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny. Należy podzielić stanowisko sądów administracyjnych, że art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu zawierający regulację o charakterze materialnoprawnym nakłada na określone podmioty, w sytuacjach opisanych w tym przepisie, obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku zbadania przez organ prawdopodobieństwa zarażenia należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o zapobieganiu istotą kwarantanny jest właśnie to, że nakłada się ją na osobę zdrową, przy czym polega ona na odosobnieniu takiej osoby, która była narażona na zarażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Osoby, u których stwierdzono chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o chorobę zakaźną poddaje się natomiast izolacji (art. 2 pkt 11 ustawy o zapobieganiu), względnie izolacji w warunkach domowych (art. 2 pkt 11a ustawy o zapobieganiu).

Sąd doszedł do wniosku, że przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej nie uprawdopodobnił braku kontaktu małoletniej córki z zakażonym nauczycielem. Wprawdzie małoletnia skarżąca uczęszczała do grupy I, a nauczyciel, który zachorował był z grupy III, tym niemniej skoro dyrektor szkoły dokonywał zgłoszenia to z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, można przyjąć, że zgłoszenie zostało oparte na rzetelnych informacjach o kontakcie małoletniej skarżącej z tymże nauczycielem. Zdaniem Sądu dyrektor przedszkola jest osobą, która doskonale wie z kim zarażony nauczyciel miał styczność, w przeciwieństwie do przedstawiciela małoletniej skarżącej, który nie przebywał w tym konkretnym dniu 16 lutego 2021r. w przedszkolu. Stąd nie budzi wątpliwości, że małoletni skarżąca była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego w dniu 16 lutego 2021r. Z kolei przedstawiciel małoletniej skarżącej nie uprawdopodobnił braku kontaktu córki z osobą zarażoną wirusem SARS-CoV-2. Nie sposób z kolei zakładać, że dyrektor przedszkola działał w złej wierze. Mogło się więc zdarzyć, że nauczyciel grupy III miał kontakt z małoletnią skarżącą, który mógł być przelotny. Skoro wskazała małoletnią skarżącą jako osobę, która miała kontakt z zarażonym nauczycielem, to należy stwierdzić, że faktycznie tak było, a konsekwencję tego było jej wysłanie na kwarantannę.

Odnośnie do kwestii zarzutu naruszenia art. 77 §1 i 80 k.p.a. należy wskazać, że w czasie epidemii organy administracyjne musza szybko podejmować decyzje. W tym przypadku nie ma możliwości przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, gdyż po prostu czas na to nie pozwala. Stąd Sąd nie ma wątpliwości, że zastosowana w niniejszej sprawie procedura odzwierciedla potrzebę szybkiego reagowania na potencjalne niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania wirusa SARS-CoV-2 i dlatego nie dopatrzył się naruszenia art. 77 §1 i 80 k.p.a.

Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.