Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 361/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 5 – 6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) przyznał J. L. (Skarżącej) płatności za rok 2019:

- jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł,

- za zazielenienie w wysokości [...] zł,

- redystrubucyjną w wysokości [...] zł,

- do bydła w wysokości [...] zł,

- do krów w wysokości [...] zł.

W przypadku jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana przez Skarżącą we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 wynosiła 7,17 ha. Taka też powierzchnia tj. 7,17 ha została zatwierdzona do płatności.

Organ przyznał ww. płatności mnożąc obowiązujące stawki płatności do 1 ha przez wyżej wskazaną liczbę hektarów (7,17 ha).

Odnośnie płatności do bydła oraz wskazał, że Skarżąca zadeklarowała 5 sztuk bydła. Do płatności zakwalifikowano 5 sztuk bydła. Odnośnie płatności do krów Skarżąca zadeklarowała 4 krowy. Do płatności zakwalifikowano 4 krowy. Organ przyznał płatność do bydła i płatność do krów mnożąc obowiązujące stawki płatności do 1 zwierzęcia przez ilość ww. sztuk bydła (krów).

Organ powołując się na art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz rozporządzenie wykonawcze do tego rozporządzenia stwierdził, że łączna kwota przyznanych płatności przekracza równowartość 2000 euro, przeliczona według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, wobec czego płatność ulega zmniejszeniu w części przekraczającej równowartość 2000 euro w wyniku zastosowania współczynnika korygującego (1,432635 %). Organ przy określeniu płatności dokonał wskazanego zmniejszenia.

W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła, że dopłaty zostały zaniżone, miały bowiem być o 25 % większe niż w poprzednich latach. Odwołująca podniosła, że co innego podaje się w publicznej telewizji i [...], a co innego jest w rzeczywistości.

Ponadto Skarżąca wskazała na brak rozstrzygnięcia odnośnie płatności ONW oraz brak uwzględniania strat wynikłych z suszy w roku 2019.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przytoczył na treść art. 16 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określających zasady obliczania płatności oraz wskazał na wydane na podstawie art. 20 tej ustawy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2019 r. określające stawki dla poszczególnych płatności. Organ odwoławczy stwierdził, że płatności zostały przyznane Skarżącej stosownie do powierzchni gruntów oraz do liczby zwierząt zadeklarowanych we wniosku.

Organ odwoławczy wskazał, że przyznane płatności zostały pomniejszone wyłącznie z tytułu zastosowania współczynnika korygującego. Łączna kwota pomniejszenia z tego tytułu wyniosła [...] zł i została proporcjonalnie rozłożona pomiędzy wszystkie przyznane płatności.

Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącą braku rozstrzygnięcia odnośnie pomocy ONW organ wskazał, że przyznanie pomocy finansowej w tym zakresie jest rozstrzygane w odrębnym postępowaniu. W sprawie ONW wszczętej z wniosku Skarżącej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. w dniu [...] grudnia 2019 r. wydał decyzję Nr [...], na mocy której przyznał Skarżącej pomoc ONW do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Decyzja, jako spełniająca w całości żądanie strony, nie podlegała doręczeniu, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia [...] lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów Wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627 z pózn. zm.).

Odnośnie podnoszonych przez stronę okoliczności suszy panującej w roku 2019 organ odwoławczy wskazał, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ podkreślił, że w zakresie suszy (i innych klęsk żywiołowych) przewidziane zostały odrębne programy pomocowe, w ramach których producenci rolni mogą ubiegać się o dodatkowe środki pomocowe na podstawie odrębnych wniosków.

W skardze do sądu administracyjnego J. L. zarzuciła naruszenia art. 138 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a."). Skarżąca podniosła, że organ dokonał błędnego ustalenia powierzchni jej gospodarstwa, która wynosi 7,22 ha a nie 7,17 ha. Ponadto zdaniem Skarżącej nieprawidłowo rozstrzygnięto kwestię pomocy ONW.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Rozpatrując zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego tj. ustalenia powierzchni gruntów Skarżącej, do których mają być przyznane płatności należy przede wszystkim podkreślić, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności, nastąpiło odejście od ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a. w zakresie inicjatywy dowodowej i obowiązku dostarczenia dowodów. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (zwanej dalej "ustawą o płatnościach") z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach zostały zawarte unormowania proceduralne szczególne w stosunku do przewidzianych w k.p.a., odnoszące się do naczelnych zasad postępowania, tj. prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), informowania (art. 9 k.p.a.) oraz czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), a także wyłączone zostało zastosowanie art. 79a i art. 81 k.p.a. Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, obowiązek organu określony w art. 7 k.p.a., polegający na podejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także będący jego wyrazem obowiązek z art. 77 § 1 k.p.a, polegający na wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, ograniczone zostały jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Jednocześnie, na mocy art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, ciężar udowodnienia danego faktu przeniesiony został na osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Tak więc w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Powyższe oznacza, że jeżeli Skarżąca twierdzi, że organ błędnie ustalił powierzchnię jej gospodarstwa (tj. 7,17 ha zamiast 7,22 ha), stanowiącą podstawę przyznania płatności – to powinna przedstawić dowody na poparcie tego twierdzenia (np. dokumenty zawierające pomiary powierzchni gruntów). Skarżąca w przedmiotowej sprawie nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Trzeba ponadto zwrócić uwagę, że w toku postępowania Skarżąca w ogóle nie podnosiła zarzutu błędnego ustalenia powierzchni gruntów. Zarzut ten po raz pierwszy został podniesiony w skardze do sądu. Jak wynika natomiast z akt sprawy w wydanej decyzji organ przyznał Skarżącej płatności do dokładnie takiej powierzchni gruntów, jaką sama Skarżąca wskazała we wniosku o przyznanie płatności.

Zarzut odnośnie powierzchni gruntów należało zatem uznać za niezasadny.

Niezasadny jest także zarzut Skarżącej dotyczący przyznania płatności ONW. W aktach sprawy znajduje się decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z [...] grudnia 2019 r. nr [...] przyznająca Skarżącej płatność ONW za rok 2019 w wysokości [...] zł. Przyznanie Skarżącej płatności ONW w odrębnej decyzji ma ten skutek, że Skarżąca może kwestionować prawidłowość przyznania płatności ONW poprzez złożenie odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...] grudnia 2019r. nr [...], a następnie ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego na ewentualną decyzję organu odwoławczego dotyczącą płatności ONW. Wobec odrębności postępowań nie jest natomiast dopuszczalne kwestionowanie decyzji dotyczącej płatności ONW w ramach kwestionowania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z [...] stycznia 2020 r. nr [...], która nie rozstrzygała o przysługujących Skarżącej płatnościach ONW.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd oddalił skargę.