Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1259/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 5, 6,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 86 par. 1, 2, art. 87 par. 1,2,3,5, art. 88,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 98 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1868
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku zarządu Powiatu w Myśliborzu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 sierpnia 2017 r. nr P-1.4131.309.2017.KN w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Zarząd Powiatu w Myśliborzu działający przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 26 września 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 sierpnia 2017 r., nr P-1.4131.309.2017.KN stwierdzające nieważność uchwały Zarządu Powiatu w Myśliborzu z dnia 12 kwietnia 2017 r., nr 171/563/2017 w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Centrum Usług Wspólnych Powiatu Myśliborskiego.

W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z uzasadnienia wniosku wynika, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało przesłane przez organ pocztą elektroniczną, platformą e-PUAP w piątek 25 sierpnia 2017 r. o godz. 14:49 w czasie, gdy Starostwo Powiatowe w Myśliborzu już nie pracowało (zgodnie z regulaminem pracy w piątek urząd jest czynny do godz. 14:00). Powyższe spowodowało, że pracownik odpowiedzialny za odbiór korespondencji mógł zalogować się na platformie i pobrać rozstrzygnięcie z systemu, które opatrzone pieczęcią wpływu z dnia 28 sierpnia 2017 r. wprowadzono do obiegu w Starostwie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1259/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu błąd pracownika polegający na wadliwym przyporządkowaniu daty wpływu korespondencji świadczy o niedołożeniu należytej staranności, stanowiąc błąd za który winę ponosi pracodawca, a tym samym strona. Sąd podkreślił, że sposób odbioru korespondencji za pomocą systemu e-PUAP uregulowany został w przepisach prawa, i w przypadku korzystania z niego pracodawca jest obowiązany do należytego przeszkolenia pracowników w zakresie prawidłowego odbioru i oznaczania korespondencji.

W zażaleniu na opisane postanowienie Zarząd Powiatu w Myśliborzu wywiódł, że z uwagi na fakt, iż doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę nie nastąpiło w rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, a jedynie nieopatrzoną podpisem elektronicznym kopią tego rozstrzygnięcia w postaci pliku PDF, który nie stanowi dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji, to tym samym nie doszło do uchybienia terminu. W konsekwencji złożony w tym przedmiocie wniosek winien zostać – jako niedopuszczalny – odrzucony.

Na skutek ww. zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1638/17, uznając, że ocena winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi dokonana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu była przedwczesna, uchylił zaskarżone postanowienie.

Przytaczając przepisy regulujące doręczanie dokumentów elektronicznych zawarte w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r . w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostepnienia formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 971 ze zm.) NSA wywiódł, że właściwym dokumentem potwierdzającym doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego może być urzędowe poświadczenie doręczenia (UPD), a nie jak błędnie przyjął Sąd urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), które potwierdza wyłącznie wpłynięcie pisma (dokumentu) na skrzynkę podawczą adresata będącego podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy o informatyzacji, przy założeniu, że jest to podmiot, który ma rozstrzygnąć w ramach swoich kompetencji określoną sprawę administracyjną zgodnie z żądaniem nadawcy pisma. NSA zaznaczył, że w niniejszej sprawie organ powiatu jest wprawdzie podmiotem publicznym ale występuje jako strona postępowania nadzorczego i potencjalny skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dlatego musi dojść do doręczenia dokumentu przesłanego drogą elektroniczną, a nie tylko jego przedłożenia w systemie teleinformatycznym podmiotu publicznego podmiotu publicznego będącego jednocześnie strona postępowania nadzorczego. Dopiero po potwierdzeniu odebrania dokumentu elektronicznego przez potwierdzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym (§ 15 rozporządzenia) dokument ten udostępnia się adresatowi, co oznacza, że za datę doręczenia dokumentu elektronicznego należało uznać datę opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, a w przypadku jego braku zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy art. 46 § 5 i 6 K.p.a.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji pozbawiony był możliwości oceny, czy skarga została wniesiona po terminie, ponieważ doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego w formie elektronicznej potwierdzone zostało jedynie wygenerowanym przez system poświadczeniem przedłożenia z dnia 25 sierpnia 2017 r., brak jest natomiast poświadczenia doręczenia opatrzonego podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób przewidziany w art. 20a ust. 1 i 2 ustawy o informatyzacji. Wskazana na dokumencie UPP data doręczenia jest wyłącznie datą doręczenia tego poświadczenia nadawcy, nie jest natomiast datą doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego.

W oparciu o powyższe NSA zobowiązał WSA w Szczecinie do ustalenia, czy i kiedy doszło do prawidłowego doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego, a następnie, czy skarga została wniesiona po terminie.

Będąc związanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zobowiązano pełnomocnika Zarządu Powiatu w Myśliborzu oraz Wojewodę Zachodniopomorskiego do nadesłania urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 sierpnia 2017 r. – w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że urzędowe poświadczenie doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zostało wygenerowane.

W odpowiedzi Wojewoda Zachodniopomorskie oświadczył, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wprowadzone do platformy e-PUAP, a następnie przekazane – przy piśmie opatrzonym przez osobę uprawnioną podpisem elektronicznym kwalifikowanym – na elektroniczną skrzynkę podawczą Powiatu Myśliborskiego i dostarczone w dniu 25 sierpnia 2017 r., o godz. 14.49 o czym świadczy UPP, natomiast UPD nie zostało wygenerowane. Do wykorzystania takiego sposobu doręczenia jako właściwego i prawidłowego organ uprawniony był na podstawie przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Natomiast Zarząd Powiatu w Myśliborzu podał, że kopia rozstrzygnięcia nadzorczego wysłana została przez Wojewodę przy wykorzystaniu platformy e-PUAP bez zachowania warunków technicznych, skutkiem czego strona nie posiada i nie jest w stanie wygenerować UPD rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. ze zm. dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 1 i § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 88 P.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przywołanego przepisu art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Niedopuszczalny jest w sytuacji, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 P.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 P.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 P.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480).

W przedmiotowej sprawie Wojewoda Zachodniopomorski w dniu 25 sierpnia 2017 r. (piątek) przesłał do Zarządu Powiatu w Myśliborzu drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 16 sierpnia 2017 r. Wpływ rzeczonego aktu został odnotowany przez adresata w dniu 28 sierpnia 2017 r. (poniedziałek).

W oparciu o mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępnienia formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 971 ze zm.)., NSA stanął na stanowisku, że właściwym dokumentem potwierdzającym doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego jest urzędowe poświadczenia doręczenia, a nie jak przyjęto w sprawie urzędowe poświadczenie przedłożenia.

Zobowiązany do nadesłania urzędowego poświadczenia doręczenia kwestionowanego rozstrzygnięcia, Wojewoda Zachodniopomorski oświadczył, że nie zostało ono wygenerowane.

Mając na uwadze regulacje przywołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. oraz stanowisko NSA zaprezentowane w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1638/17 nie ulega wątpliwości, ze Wojewoda Zachodniopomorski, przesyłając rozstrzygnięcie bezpośrednio za pomocą platformy ePUAP w trybie urzędowego poświadczenia przedłożenia nie dochował należytej formy doręczenia.

Tym nie mniej, mając na uwadze fakt, że strona zapoznała się z treścią rozstrzygnięcia nadzorczego, zakwestionowała zaprezentowane w nim stanowisko, to w ocenie Sądu należy uznać je za doręczone w dniu 28 sierpnia 2017 r. (data pobrania z systemu).

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. – o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.), rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 77b, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia.

Tym samym skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. została złożona z dochowaniem ustawowego terminu, a wniosek o przywrócenie terminu złożony przez stronę skarżącą jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, na mocy art. 88 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.