Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1311/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2012 r. wniosku J. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla J. O. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W..


UZASADNIENIE

J. O. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie adwokata.

We wniosku PPF skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z bezrobotną żoną bez prawa do zasiłku oraz z dwiema córkami nieosiągającymi dochodu, nie posiada majątku, w tym żadnych oszczędności. Skarżący podał, że do końca sierpnia 2012 r. ma zasiłek chorobowy w wysokości 2.400 zł brutto miesięcznie, a potem będzie bez środków do życia.

W późniejszym piśmie skarżący podał, iż mieszka w jedynym pokoju w domu teściowej oraz wymienił niektóre wydatki ponoszone na konieczne utrzymanie.

Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy.

Wnioskodawca wniósł sprzeciw od wyżej wskazanego postanowienia wskazując, że żyje wraz z rodziną bardzo skromnie, zaś na pożywienie często służą zbierane owoce i grzyby. Podniósł, iż nie jest w stanie przedstawić danych dotyczących statusu zatrudnienia żony, gdyż te informacje udzielane są jedynie na wniosek uprawnionych podmiotów (zainteresowany, sąd lub prokuratura), zaś sam wnioskodawca szuka pracy bez rejestrowania się w urzędzie pracy jako bezrobotny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p. p. s. a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p. p. s. a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Analizując sytuację finansową wnioskodawcy uwidocznioną we wniosku oraz w późniejszym piśmie procesowym należy stwierdzić, że wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 p. p. s. a.

Wnioskodawca jest osobą bezrobotną, niezarejestrowaną w urzędzie pracy jako bezrobotny, obecnie nie uzyskującą stałych dochodów. Okolicznością potwierdzającą trudną sytuację finansową skarżącego jest również fakt, iż skarżący nie posiada majątku, w tym żadnych oszczędności.

Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy, który nie osiąga stałych dochodów, a podstawowe potrzeby życiowe swoje i rodziny zaspokaja dzięki wparciu innych osób, a przy tym nie posiada nieruchomości, wartościowych przedmiotów ani jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nie może poczynić żadnych oszczędności.

Tak ukształtowana sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 p. p. s. a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 p. p. s. a.