Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 547/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, , , po rozpoznaniu w dniu 05 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg D. R., M. Z., S. Z., A. P., G. M. na działanie Burmistrza Miasta S. polegające na zatwierdzeniu podziału geodezyjnego nieruchomości komunalnej p o s t a n a w i ł : odrzucić skargi D. R., M. Z., S. Z., A. P., G. M.


UZASADNIENIE

W dniu 20 maja 2004 roku D. R., M. Z., S. Z., A. P., G. M. wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na działania Burmistrza Miasta S. polegające na " zatwierdzeniu podziału geodezyjnego nieruchomości komunalnej oznaczonej jako działka nr 222/2 , położonej w obrębie 4 miasta S. Mapa powyższego podziału została zatwierdzona decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia [...], znak [...] i zaewidencjonowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej w P. za nr [...].

Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2004 roku doręczonym w dniu 5 lipca 2004 roku skarżący wezwani zostali do usunięcia niezrachowanych warunków formalnych skargi poprzez wskazanie, jakiej konkretnie czynności Burmistrza Miasta S. dotyczy skarga ze wskazaniem daty czynności bądź daty i numeru decyzji, oraz uiszczenia przez każdego ze skarżących wpisu od skargi w kwocie po 200,00 złotych - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W dniu 13 lipca 2004 roku skarżący powołując się na pismo Burmistrza Miasta S. z dnia 1 lipca 2004 roku, znak [...] wycofali skargę podnosząc, iż dokonany podział nieruchomości uwzględniający potrzebę wydzielenia drogi dojazdowej do nieruchomości skarżących czyni zadość ich interesom.

W dniu 12 lipca 2004 roku skarżącym upłynął bezskutecznie termin zakreślony do uzupełnienia niezachowanych warunków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż skarga wnoszona do sądu powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc winna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, imię i nazwisko lub nazwę stron ( ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników ), oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony wnoszącej pismo ( jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika ), oraz wymieniać załączniki, a nadto winna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania bądź bezczynności skarga dotyczy oraz określać naruszone prawo bądź interes prawny. Jeżeli skarga jest pierwszym pismem w sprawie dodatkowo powinna zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adres do doręczeń lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników ( art.46 par.1 i 2 w związku z art.57 par.1 p.s.a. ). Ponadto do pism strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych ( art.47 ust.1 p.s.a.).

Dodatkowo warunkiem formalnym skargi jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty ( art.220 par.1 p.s.a. ).

Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość wszystkim wymaganiom, skarżący zostali wezwani do ich usunięcia, tak aby skardze mógł zostać nadany dalszy bieg.

Bezskuteczny upływ terminu zakreślonego do usunięcia braków skargi prowadzi do jej odrzucenia i to zarówno z tej przyczyny, iż nie uzupełniono braków formalnych ( art..58 par.1 pkt 3 p.s.a.), jak i dlatego, iż nie uiszczono należnego wpisu ( art.220 par.3 p.s.a.).

Mając na uwadze, iż nie zostały uzupełnione braki formalne i fiskalne skargi uznać wypada, iż nie została ona skutecznie wniesiona, a tym samym niemożliwe było rozważenie kwestii skuteczności jej cofnięcia.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.