Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1813/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Joanna Gieleta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Pani A. Z. została obciążona karą pieniężną w wysokości 6 360 złotych za przejazd w dniu 1 października 2001 roku pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr 1. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o ustalenia dokonanej kontroli pojazdu zawarte w protokole stanowiącym integralną część decyzji. W w/w protokole stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków II, III i IV osi pojazdu na drogę, co w świetle powołanych w decyzji art. 13 ust. 2a i 2b, lp. tabeli 5 pkt 1 lit. b, pkt 3 lit. c, d, art. 18 ust. 9 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2000 Nr 71 poz. 838 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) oraz § 4, § 5 ust. 4, § 5 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44 poz. 432) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – k.p.a. stanowiło podstawę do nałożenia na Panią A. Z. kary pieniężnej w wysokości 6 360 złotych.

W związku z powyższą decyzją Pani A. Z. złożyła do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła, iż nakładanie kary za przekroczenie nacisku osi pojazdu jest niezasadne, albowiem w miejscu załadunku towaru nie ma wag, którymi ten nacisk można zmierzyć. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 roku.

Decyzją z dnia [...] września 2002 roku, wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 roku została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że z protokołu kontroli pojazdu z dnia 1 października 2001 roku wynika, iż został przekroczony dopuszczalny nacisk II osi pojazdu na drogę, bowiem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia na drodze, po której poruszał się pojazd, dopuszczalny nacisk osi pojedynczej nie może przekraczać 100 kN (a taką jest oś II). Stwierdzono, że został także przekroczony dopuszczalny nacisk III i IV osi pojazdu na drogę albowiem zgodnie z w/w rozporządzeniem na drodze, po której poruszał się pojazd dopuszczalny nacisk osi składowej (o rozstawie zastosowanym w skontrolowanym zespole) nie może przekraczać 65 kN (a taką jest oś III i IV). Przeprowadzony pomiar wykazał, że nacisk na oś po odliczeniu tolerancji wyniósł: II oś – 110,55, a więc nastąpiło przekroczenie o 10,55 kN, III oś – 85,08 a więc jego dopuszczana wartość została przekroczona o 20,08 kN, IV oś – 79,31 a więc jego dopuszczalna wartość została przekroczona o 14,31 kN. Za te przekroczenie strona została obciążona karą pieniężną, zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) i załącznika do ustawy. W świetle art. 61 ust. 11 tej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98, poz. 602 z późn. zm.) przejazd takiego pojazdu nienormatywnego jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Za prawidłowe rozmieszczenie ładunku na samochodzie odpowiada przewoźnik. Organ administracyjny uznał, iż zarzuty podniesione przez A. Z. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 sierpnia 2002 roku nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem w świetle stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnych nacisków wymierzenie kary pieniężnej było zasadne.

Od ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2002 roku Pani A. Z. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a., art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła ten sam argument, co we wniosku z dnia 12 sierpnia 2002 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy tj., że nie może ona ponosić odpowiedzialności za okoliczność niemożliwą do sprawdzenia w momencie załadunku (nacisk na osie), albowiem punkty załadunkowe samochodów nie dysponują wagami samochodowymi, które wskazywałyby prawidłowy nacisk na poszczególne osie samochodu ciężarowego, poza tym samochodem skarżącej przewożony był materiał sypki (piasek), który w trakcie jazdy może ulec przemieszczeniu np. w czasie hamowania czy gwałtownego skręcania samochodu.

Zdaniem skarżącej, ustanawiając przepisy o karach pieniężnych za nieprawidłowy nacisk ładunku na poszczególne osie samochodu ustawodawca jednocześnie powinien wprowadzić obowiązek używania na punktach załadunku towarów wag wskazujących obciążenie ładunku na poszczególne osie samochodu i karać właścicieli punktów za brak takiej wagi. Brak takiego uregulowania prowadzi do nienormalnej sytuacji, kiedy to sprawca nieprawidłowo rozmieszczonego ładunku nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zły załadunek samochodu, natomiast właściciel nieprawidłowo załadowanego samochodu, choć nie ma możliwości sprawdzenia czy ładunek został prawidłowo rozmieszczony, ponosi z tego tytułu wysoką karę.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Ustosunkowując się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 7 i 8 k.p.a organ podniósł, że strona została prawidłowo poinformowana o wszczętym postępowaniu o obciążenie jej karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia wraz z odpowiednim pouczeniem, a w toku postępowania udzielono jej dokładnych informacji na temat okoliczności prawnych zaistniałego zdarzenia.

Zgodnie z art. 6 k.p.a. organ administracji działa na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Odnośnie przejazdów pojazdami nienormatywnymi, organ administracji może jedynie stwierdzić przekroczenia dopuszczalnych norm i w razie przejazdu bez wymaganego zezwolenia – wymierzyć karę pieniężną.

Obciążenie strony karą pieniężną odbyło się zgodnie z art. 13 pkt 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 ze zm.)

Cytowany przepis nakłada na organ administracji obowiązek obciążenia przewoźnika karą pieniężną w przypadku stwierdzenia przekroczenia przewidzianych norm i wbrew twierdzeniom strony nie pozostawia kwestii obciążenia strony karą uznaniu organu.

Przedsiębiorca jako profesjonalista powinien wypracować takie metody postępowania, w tym ważenia, aby spełniać ustawowe wymogi. Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym na przewoźniku spoczywa obowiązek prawidłowego rozmieszczenia ładunku na samochodzie, tak aby nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga Pani A. Z. nie jest zasadna. Skarżąca nie wykazała bowiem, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2002 roku wydana została z naruszeniem prawa materialnego bądź też z uchybieniami natury proceduralnej. W skardze skarżąca nie kwestionuje poczynionych przez organ ustaleń w zakresie przekroczenia przez jej pojazd dopuszczalnych nacisków osi na drogę oraz wysokości wymierzonej kary pieniężnej, zmierza natomiast do wykazania, iż ustawodawca nałożył na nią obowiązek odpowiedniego rozmieszczenia ładunku na pojeździe, tak aby nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na jezdnię, z którego nie jest ona w stanie się wywiązać z powodu braku odpowiednich uregulowań prawnych np. braku obowiązku używania wag do mierzenia nacisku w miejscu załadunku towarów.

Postuluje również, aby karami obciążać właścicieli punktów załadunku towarów po uprzednim wprowadzeniu obowiązku posiadania przez nich specjalnych wag i sprawdzenia czy nie przekroczone zostały dopuszczalne naciski osi na jezdnię przed wyruszeniem w trasę.

Te argumenty skarżącej nie mogą być uwzględnione, albowiem w danej sytuacji faktycznej i prawnej przy stwierdzeniu przekroczenia dopuszczalnych nacisków organ administracji, zgodnie z art. 6 k.p.a był zobowiązany zastosować obowiązujące przepisy prawne i zgodnie ze wskazanymi w decyzjach przepisami nałożyć na skarżącą jako na przewoźnika karę pieniężną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroluje zgodność zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem zaś w niniejszej sprawie działanie organu administracji na gruncie obowiązującego prawa było całkowicie prawidłowe. Z tych względów Sąd na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, Nr 240 poz. 2052), art. 3 § 1, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. NR 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.