Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1358/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3, § 7, § 9
journal: Dz.U. 2004 nr 187 poz 1929
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na  zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 106, art. 134, art. 141
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 § pkt 5, art. 151, art. 217
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 443/10 w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesianie gruntów rolnych po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 443/10, oddalił skargę M. Ś. na, wydaną po wznowieniu postępowania, decyzję Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie płatności na zalesianie gruntów rolnych.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania wnikało, że M. Ś. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2004 r. wystąpił o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 2,81 ha. W dniu [...] maja 2005 r. wnioskodawca przedłożył organowi administracji zaświadczenie z Nadleśnictwa O. stwierdzające, że działki rolne nr: [...] w obrębie ewidencyjnym D. na pow. 2,81 ha zostały zalesione wiosną 2005 r., zgodnie ze sporządzonym planem zalesiania.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. decyzją z dnia [...] września 2005 r. uwzględnił wniosek M. Ś. w sprawie płatności z tytułu wsparcia na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 2,81 ha i przyznał: płatność w kwocie [...] zł; premię pielęgnacyjną w wysokości [...] zł płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; premię zalesieniową w wysokości [...] zł płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesiania.

W dnia [...] maja 2009 r. przeprowadzono kontrolę zalesiania gruntów rolnych zadeklarowanych przez M. Ś. do płatności. W protokole kontroli wskazano, że powierzchnia zalesienia wynosi 1,99 ha: na działkach nr [...] obręb D. oraz na niezadeklarowanej działce nr [...]. Na działce nr [...] stwierdzono zaś, że występują na niej liczne wieloletnie drzewa i krzewy, które potwierdzają fakt, że na gruncie na dzień wykonania zalesienia nie była prowadzona działalność rolnicza. W południowo-wschodniej części działki (pow. 0,06 ha), stwierdzono wykonanie zalesienia, jednak powierzchnia ta nie spełnia minimalnego warunku powierzchni działki rolnej 0,10 ha i nie mogła być zaliczona do powierzchni kompleksu leśnego.

W związku z wynikiem kontroli, organ I instancji, jako powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych przyjął 1,99 ha, albowiem powierzchnia zalesienia na działce nr [...] wynosząca 0,06 ha nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej, w związku z czym nie została zaliczona do powierzchni kompleksu leśnego.

Kierownik Biura ARiMR postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych zakończone decyzją ostateczna z dnia [...] września 2005 r., w uzasadnieniu którego wskazał, że nową okolicznością jest zalesienie powierzchni mniejszej niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie. Następnie decyzją z [...] września 2009 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2005r.

Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O., rozpatrując odwołanie strony od tej decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił w całości decyzję z [...] września 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., ponownie uchylił decyzję z [...] września 2005 r. i odmówił przyznania płatności. W uzasadnieniu tej decyzji, organ I instancji podał, że przedeklarowanie przez wnioskodawcę powierzchni zalesienia o 41,21%, biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkowało uchyleniem decyzji z [...] września 2005 r. i odmową przyznania płatności. Skarżący nie wykazał ponadto, że nie jest winny stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a poczynione w sprawie ustalenia stanu faktycznego i prawnego są prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego, wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo opierał się na zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r., z którego wynikało, że do M. Ś. deklaruje do zalesienia działki nr [...] oraz nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że deklarowana przez skarżącego powierzchnia zalesienia wynosiła 2,81 ha natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2009 r. – 1,99 ha. Różnica powierzchni wynosiła 0,82 ha, stąd nastąpiło jej przedeklarowanie o 41,21%.

Przywołując art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., z którego wynika, iż jeśli różnica przekracza 20% obszaru stwierdzonego, nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, organ odwoławczy argumentował, że w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie należało odmówić wnioskodawcy przyznania płatności. Wyjaśniał ponadto, że działka nr [...] nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, co potwierdzono w trakcie przeprowadzonej kontroli. Działka ta nie powinna być więc w ogóle zgłoszona do wniosku o przyznanie płatności.

Organ odwoławczy podniósł również, że zgodnie z treścią części II pkt 5 pierwotnego planu zalesienia dołączonego do wniosku z dnia [...] grudnia 2004 r. obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni części działki spoczywa wyłącznie na właścicielu, który ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku o sporządzenie planu zalesienia informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. W związku z tym, to M. Ś. ponosi odpowiedzialność za zadeklarowanie w zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r. działki nr [...], która nie kwalifikowała się do zalesienia, co spowodowało powstanie różnicy między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym w trakcie kontroli. Odnośnie zaś podnoszonej przez stronę kwestii zasugerowania jej ponownego zadeklarowania działki nr [...] przez K. B., byłego pracownika O. Biura Powiatowego ARiMR, który zajmował się obsługą sprawy strony o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych organ odwoławczy wyjaśniał, że materiał dowodowy przeczy twierdzeniem strony.

Rozpatrując skargę na decyzję Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. z dnia [...] maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta nie jest zasadna.

Sąd I instancji stwierdził, że bezsporne jest w sprawie to, że wydając decyzję w dniu [...] września 2005 r., organ I instancji opierał się na zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym M. Ś. zadeklarował działki nr [...], gdyż dokument ten był ostatnim dokumentem w sprawie. Zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia zalesienia wynosiła 2,81 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2009r. – 1,99 ha. Różnica wynosiła 0,82 ha, a więc przedeklarowanie powierzchni nastąpiło o 41,21%. W protokole kontroli zalesienia gruntów rolnych z dnia [...] maja 2009 r. ustalono, że powierzchnia zalesienia wynosi 1,99 ha. Działka nr [...] nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych.

W związku z tym, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. skarżącemu nie może być przyznana pomoc, gdyż różnica powierzchni przekracza 20% obszaru stwierdzonego. W konsekwencji wniosek o przyznanie płatności nie powinien być uwzględniony. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie ma również możliwości zastosowania w sprawie art. 68 przywołanego rozporządzenia, zgodnie z którym obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. W tym względzie Sąd I instancji podnosił, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że to skarżący ponosi winę za zaistnienie rozbieżności pomiędzy stanem zadeklarowanym a stanem rzeczywistym. Obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni części działki spoczywał wyłącznie na właścicielu. Wnioskodawca ponosi więc pełną odpowiedzialność za skutki podania informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Stąd też to M. Ś. ponosi odpowiedzialność za zadeklarowanie w zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r. działki nr [...], która nie kwalifikowała się do zalesienia, co spowodowało powstanie różnicy między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym w trakcie kontroli.

Sąd I instancji podniósł również, że nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 89, art. 136 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a stan faktyczny został ustalony prawidłowo.

Sąd wyjaśnił również, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, zgodnie którą załatwianie spraw administracyjnych w formie pisemnej. Skarżący nie może więc domagać się wykazania na podstawie zeznań świadka, że postępowanie w sprawie przyznania płatności, miało odmienny przebieg, niż to wynika z postępowania utrwalonego w formie pisemnej. K. B. w swoim oświadczeniu nie potwierdził tezy skarżącego, że nakłonił go do złożenia wniosku, którego treść nie była zgodna z rzeczywistością. Sąd podkreślił w tej mierze, że skarżący odpowiadał za prawidłowe wypełnienie wniosku. To on odpowiadał za jego treść, gdyż to on wypełniał wniosek i prawdziwość danych potwierdził własnoręcznym podpisem.

M. Ś. wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. oraz o zwrot kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucił:

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ograniczenie zakresu badania sprawy tylko do zarzutów i wniosków skargi, i zaniechanie dokonania własnych ustaleń faktycznych oraz zaniechanie kontroli prawidłowości zastosowania w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego;

b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] września 2005 r.;

c) art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ zasadnie stwierdził istnienie podstaw do uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2005 r.;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. ustalenie, że powierzchnia zalesiona przez skarżącego wyniosła 1,99 ha oraz, że działka nr [...], obręb D., gmina O. nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, jak również poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich przez przyjęcie, że zaszły podstawy do odmowy przyznania Skarżącemu płatności na zalesienie, podczas gdy spełnił on wszystkie przewidziane w powołanym przepisie wymogi przyznania płatności;

b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 3 -5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników poprzez przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, tj. do przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych i że mogą stanowić podstawę odmowy przyznania płatności na zalesianie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła szeroką argumentację na poparcie stanowiska zaprezentowanego we wniesionym środku odwoławczym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna.

Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (2).

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają, zawarte w skardze kasacyjnej, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy na wstępie, że z normatywnej treści tego przepisu wynika, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania może być więc dokonywana przez pryzmat tych spośród przepisów p.p.s.a., które w kontekście istoty sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, determinowanej przepisem art. 1 p.u.s.a. w związku z art. 3 p.p.s.a., uzasadniałyby twierdzenie, że charakter i stopień ich naruszenia wyrażałby się w istnieniu potencjalnego istotnego wpływu na wynik sprawy, i przez które to naruszenie należałoby rozumieć tylko i wyłącznie taką sytuację, w której istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania (wpływu) tegoż naruszenia na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Odnosząc się do pierwszego spośród zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego, zdaniem strony skarżącej, na "ograniczeniu zakresu badania sprawy tylko do zarzutów i wniosków skargi i zaniechaniu dokonania własnych ustaleń faktycznych oraz zaniechaniu kontroli prawidłowości zastosowania w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego", stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przywołanego przepisu wynika, że determinuje on zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą w rozumieniu przywołanego przepisu, jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone zostają więc przez granice sprawy administracyjnej, której przedmiot jest zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia. Konsekwencje zaś, obowiązywania zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi wyrażają się również i w tym, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09).

Sposób, w jaki skonstruowany został zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. powoduje, że ocena jego zasadności nie może pomijać normatywnej treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 55 § 2 p.p.s.a.). Uzasadnia to twierdzenie, iż sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody uzupełniające z dokumentów. Konsekwencją obowiązywania przywołanej regulacji - wbrew stanowisku strony skarżącej – jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych.

Sąd administracyjny, orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek zaś wydania wyroku na podstawie akt sprawy – rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego I instancji - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał - pokreślenia przy tym wymaga, że nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie się tylko na części akt sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 22/09 wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09).

W konsekwencji powyższego, za naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a., będzie należało uznać sytuację polegającą na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadza do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym, przy jednoczesnym niekwestionowaniu tych ustaleń (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09).

Uwzględniając (komplementarnie), normatywną treść przywołanych przepisów p.p.s.a., konsekwencje ich obowiązywania oraz wskazany kierunek ich wykładni, brak jest podstaw, aby uznać, że Sąd I instancji zobowiązany był, operując w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, odnosić się do formułowanych w skardze i jej uzasadnieniu, kwestii nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, czy też do przeprowadzania własnych ustaleń faktycznych w sprawie. Ponadto, w kontekście art. 106 § 3 p.p.s.a., wyjaśnić na marginesie należy również, że cel regulacji zawartej w tym przepisie wyraża się w tym, iż przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, będzie dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; por. również A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "Państwo i Prawo" 2009 z. 2, s. 49 - 51). Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organów administracyjnych w ocenie materiału dowodowego oraz w przeprowadzaniu i uzupełnianiu postępowania dowodowego.

Uwzględniając materiał dowodowy znajdujących się w aktach administracyjnych, na podstawie którego, w granicach rozpoznawanej sprawy, orzekał Sąd I instancji, nie ma więc żadnych podstaw, aby uznać, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej przeprowadzona została z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a.

W konsekwencji powyższego, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Przywołany przepis określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W tej mierze wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). Wyjaśnić również należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia podważać bowiem można poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zaś ustalenia stanu faktycznego, poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 249/09). Przy tym, sama wadliwość koncepcji prawnej przedstawionej w uzasadnieniu wyroku nie stanowi naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., tylko naruszenie tych przepisów prawa, których błąd dotyczy (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn., akt I GSK 515/09).

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając określone art. 141 § 4 p.p.s.a, warunki, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego I instancji i konfrontując je z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie to nie spełnia wymogów konstrukcyjnej poprawności, a w konsekwencji, że nie realizuje funkcji perswazyjnej oraz funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji prawidłowo realizując obowiązek kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odniósł się do istotnych w sprawie kwestii dotyczących sfery faktów, zajmując wyraźne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania. W konsekwencji analizy znajdujących się w aktach sprawy dowodów, między innymi, w postaci: wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznanie płatności na zalesianie, w którym zadeklarował on do programu zalesieniowego działki o nr [...], o łącznej powierzchni 2, 81 ha; pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym wycofał z programu zalesieniowego działkę o nr [...] oraz pisma z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym ponownie działkę tę zgłosił do zalesienia; oświadczenia skarżącego z dnia [...] maja 2005 r. o wykonaniu zalesienia działek o nr [...]; protokołu z kontroli przeprowadzonej dniu [...] maja 2009 r. na działkach zadeklarowanych przez skarżącego do programu zalesieniowego, w wyniku której ustalono, że powierzchnia zalesienia na działkach nr [...] wynosi 1,99 ha, zaś na działce ewidencyjnej nr 18 nie była prowadzona działalność rolnicza, a wykonanie zobowiązania jej zalesienia zrealizowane zostało jedynie na powierzchni 0,06 ha. Sąd I instancji przyjął, że: 1) organ I instancji opierał się na zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym M Ś. zadeklarował działki nr [...], gdyż dokument ten był ostatnim w sprawie; 2) działka nr [...] nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, co potwierdzili kontrolerzy odnotowując zakrzaczenia oraz porost kilkunastoletniej olchy; 3) powierzchnia zadeklarowana do zalesienia wynosiła 2,81 ha, zaś powierzchnia stwierdzona (w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2009 r.), 1,99 ha, co oznacza, wobec różnicy o 0,82 ha, że nastąpiło jej przedeklarowanie o 41,21%.; 4) obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni działek spoczywał wyłącznie na ich właścicielu, tj. skarżącym; 5) składający wniosek ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, co oznacza, że to M. Ś. ponosi odpowiedzialność za zadeklarowanie w zmianie do wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r. działki nr [...], która nie kwalifikowała się do zalesienia, co skutkowało powstaniem różnicy między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym w trakcie kontroli.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę jej wydania - w tym również, w zakresie odnoszącym się do kontroli przeprowadzonych przez organy oceny dowodów stanowiących źródło tychże ustaleń - Sąd I instancji trafnie wywiódł, że nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość stanowiska organów administracji, że powierzchnia działek rolnych deklarowanych do zalesienia nie koresponduje z powierzchnią stwierdzoną, jak również, że odpowiedzialnym za ten stan rzeczy jest skarżący.

Nie ma więc żadnych podstaw, aby zasadnie wywodzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy też że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania przedstawiony został w sposób niezgodny (niekorespondujący) z rzeczywistym stanem rzeczy. Zwłaszcza, gdy podkreślić również, że Sąd I instancji opierał się, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., wyłącznie na aktach sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera również jednoznaczne stanowisko odnośnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (por. s. 6 – 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stawiany w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art.151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd I instancji zasadnie przyjął, że ustalenia stanu faktycznego sprawy uzasadniały wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2005 r., a w konsekwencji przeprowadzonego postępowania, uchylenie jej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art.151 § 1 pkt 2 k.p.a).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał. Z konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu operuje ustawodawca wynika, że w ramach określonej nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. W odniesieniu do przesłanki wznowienia, którą stanowi "nowy dowód", wyjaśnić również należy, że zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został wygenerowany w terminie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna, jako mogąca istnieć w dniu wydania "inkryminowanej" decyzji, może uzasadniać wznowienie postępowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów administracji, a mianowicie, że istotną, nową dla sprawy, a nie znaną organowi okolicznością istniejącą w dacie wydania "inkryminowanej" decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2005 r. i wynikającą z dowodu w postaci protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r., jest to, że skarżący zadeklarował do wniosku o płatności działki rolne nr [...], do powierzchni których (łącznie 2,81 ha), w okresach rozliczeniowych 2006, 2007 i 2008, na podstawie składanych wniosków i oświadczeń otrzymywał corocznie płatności podczas, gdy w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że stwierdzona powierzchnia zalesienia wynosi 1,99 ha i odnosi się do działek nr [...], a na działce nr [....] nie była prowadzona działalność rolnicza, a wykonanie zobowiązania jej zalesienia zrealizowane zostało jedynie na powierzchni 0,06 ha.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art.151 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być więc uznany za usprawiedliwiony. W kontekście argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oraz przywołanych okoliczności stanu faktycznego sprawy, podkreślić należy również, że strona skarżąca, pomija ten istotny element ustaleń faktycznych, z którego jednoznacznie wynika, że jakkolwiek skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r., wycofał z programu zalesieniowego działkę o nr [...], to jednak pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. ponownie działkę tę zgłosił do zalesienia. W konsekwencji, w dniu [...] maja 2005 r., złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia działek nr [...], o łącznej powierzchni 2,81 ha, do której to powierzchni, w kolejnych okresach rozliczeniowych otrzymywał płatności. Brak zaś zgodności powierzchni deklarowanej z powierzchnią stwierdzoną (rzeczywistą) ujawniony został dopiero w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. i odzwierciedlony w treści sporządzonego z niej protokołu. W tym też kontekście za pozbawioną podstaw uznać należy argumentację autora skargi kasacyjnej, a mianowicie, że o wadliwości przeprowadzonych ustaleń faktycznych świadczyć ma treść zaświadczenia z dnia [...] maja 2005 r., wydanego przez nadleśniczego Nadleśnictwa O., w trybie § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, i dołączonego do oświadczenia z dnia [...] maja 2005 r. o wykonaniu zalesienia. W tej mierze wyjaśnić należy, że z art. 217 § 1 k.p.a. wynika, iż zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Z przywołanego przepisu wynika więc, iż zaświadczenie ma wyłącznie walor dowodowy i że przemawia za nim domniemanie prawdziwości. Uzasadnia to jednocześnie twierdzenie, że wskazany walor zaświadczenia może być podważony przez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 44/08). Ponadto, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na wskazany jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się w związku z powyższym, że zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz z ich zmianą staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego. Wartość zaświadczenia oceniać więc należy w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość wykazując, że potwierdza ono fałsz. Nie może być ono jednocześnie - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06; wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09). W związku z powyższym zasadnie należy stwierdzić, że przywołany protokół z kontroli zalesienia zadeklarowanych do wniosku działek rolnych, jako przeciwdowód, skutecznie podważył walor dowodowy treści zawartej w zaświadczeniu, na które powołuje się strona skarżąca.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wyjaśnić należy, że w ramach podstawy kasacyjnej z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną oprzeć można na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1554/09).

Jakkolwiek w ramach podstawy kasacyjnej z pkt 1 art. 174 p.p.s.a, strona skarżąca zarzuca błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 3 – 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003, to jednak sposób sformułowania, jak i uzasadnienia wskazanych zarzutów uzasadnia twierdzenie, że naruszenia przywołanych przepisów upatruje ona w niewłaściwym ich zastosowaniu. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego świadczy o konieczności uprzedniego zweryfikowania stanu faktycznego sprawy, celem zbadania najpierw prawidłowości aktu subsumpcji, a następnie wykładni przepisu, gdyż to właśnie ustalenia faktyczne determinują podstawę rozstrzygnięcia. W związku z tym zaś, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, a cena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 22 października 2004 r., sygn. akt FSK 192/04) wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy, na podstawie którego orzekał Sąd I instancji.

Zarzut naruszenia § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich uznać należy za niezasadny.

Z przepisu § 7 przywołanego rozporządzenia wynika, że kierownik biura powiatowego Agencji weryfikuje wniosek o przyznanie płatności w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), co polega na ustaleniu: 1) łącznej powierzchni działek rolnych przewidzianych do zalesienia we wniosku oraz 2) spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w § 3 rozporządzenia (ust. 2). Negatywny wynik tej weryfikacji wyrażający się w ustaleniu, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 1 lub, że działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub 3, obliguje kierownika biura powiatowego Agencji, zgodnie z ust. 3 § 7 przywołanego rozporządzenia do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesianie. W przypadku zaś, pozytywnego zweryfikowania wniosku, kierownik biura powiatowego Agencji wydaje, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, postanowienie o spełnieniu warunków określonych w § 3 ust. 1, 2 i 3 przywołanego rozporządzenia.

Przepis naruszenie, którego zarzuca strona skarżąca określa więc, między innymi, warunki, wystąpienie których zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych.

Argumentując, że warunki te nie wystąpiły, a skarżący legitymuje się postanowieniem, o którym mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia, autor skargi kasacyjnej nie uwzględnia jednak tego, że: wskazane postanowienie zawiera pouczenie o warunkach dotyczących formy, sposobu oraz terminu poinformowania kierownika biura powiatowego Agencji o wykonanym zalesieniu (ust. 5); zgodnie z § 8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia zalesienie wykonuje się po otrzymaniu wskazanego postanowienia, w terminie określonym w planie zalesienia (...); producent rolny zobowiązany jest, w terminie 7 dni od dnia założenia uprawy leśnej, do poinformowania o tym nadleśniczego, właściwego ze względu na miejsce położenia działek rolnych, na których została założona ta uprawa, a następnie, w terminie 14 dni od dnia złożenia tejże informacji, do złożenia kierownikowi biura powiatowego Agencji oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, do którego dołącza stosowne zaświadczenie nadleśniczego (§ 9 ust. 1 i ust. 2 przywołanego rozporządzenia).

Z przywołanej regulacji wynika, że dopiero łączne spełnienie określonych nią warunków, w szczególności zaś, faktyczne dokonanie zalesienia na całej powierzchni deklarowanych do płatności gruntów rolnych oraz złożenie zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy oświadczenia potwierdzającego fakt dokonania zalesienia, zgodnie z § 10 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, stanowi podstawę przyznania płatności. Z tego więc punktu widzenia argument, że skarżący legitymuje się postanowieniem wydanym w trybie § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie może mieć decydującego znaczenia.

Zwłaszcza, gdy w tym względzie podkreślić również, że rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich wydane zostało na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Ustawa ta określa zadania oraz właściwość jednostek organizacyjnych i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, dotyczące między innymi zalesiania gruntów rolnych, które to zadania określone są przepisami Unii Europejskiej oraz postanowieniami Traktatu (art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy). Poza sporem jest, że aktem wtórnego prawa unijnego, do którego odsyła przywołany przepis ustawy jest rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), które uchyliło, pierwotnie obowiązujące w tym zakresie, rozporządzenie Komisji (WE) Nr 445/2002.

Jakkolwiek rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999, z dniem 1 stycznia 2007 r., zostało uchylone przez rozporządzenie Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), to jednak zgodnie z art. 90 ust. 1 tego rozporządzenia ma ono zastosowanie nadal do działań zatwierdzonych przez Komisję na mocy tegoż rozporządzenia przez dniem 1 stycznia 2007 r.

Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 jest wykonywane przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004. Z art. 70 tego rozporządzenia Komisji wynika, że do płatności obszarowych, jak również do wsparcia na zalesianie gruntów rolnych mają zastosowanie przepisy art. 30, art. 31 oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla określonych systemów pomocowych Wspólnoty ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 3502/92, zaś z art. 71 ust. 1 tego rozporządzenia, że do wsparcia udzielonego w ramach wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich ma zastosowanie art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3 % lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru, a jeśli różnica jest większa niż 20 % obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw. Przepis art. 44 tego rozporządzenia stanowi zaś, że obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny, jak również, że obniżki i wyłączenia te nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że nie został on powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ nie poinformował beneficjenta o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku.

Jakkolwiek rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 utraciło moc obowiązującą, to jednak zgodnie z art. 80 ust. 1 uchylającego je rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli, ma ono zastosowanie do wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2005 r.

Z przywołanej regulacji unijnej wynika więc jednoznacznie, że w okolicznościach stanu faktycznego sprawy - wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych dotyczył roku 2004 - ma zastosowanie art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, zgodnie z którym jeżeli obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony, a różnica jest większa niż 20 % obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw.

W związku z powyższym, za uzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 3 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Nie oznacza to jednak, że we wskazanym zakresie, zaskarżony wyrok Sądu I instancji formułujący błędne stanowisko odnośnie wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, nie odpowiada prawu. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 zawiera treść normatywną tożsamą z zawartą w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Ustalenie w rozpoznawanej sprawie, że powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego do zalesienia wynosiła 2,81 ha, zaś powierzchnia stwierdzona 1,99 ha, co wobec różnicy o 0,82 ha, oznacza przedeklarowanie powierzchni o 41,21% obszaru ustalonego, zasadnie skutkuje bowiem odmową przyznania płatności.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.