Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 664/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 3 pkt 1, art. 47
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących J. P. i A. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga J. P. i A. P. na decyzję Wojewody z dnia 9 września 2016 r. nr [...] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 3 lipca 2012 r. skarżący złożyli w Urzędzie Miasta wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji: przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami wraz z przyłączami oraz wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą na terenie działki nr [..], [..] obręb O. w G.

W toku postępowania Prezydent Miasta postanowieniem z 3 sierpnia 2012 r. nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości.

W dniu 25 października 2012 r. inwestorzy uzupełnili w części wymienione w postanowieniu nieprawidłowości. W rezultacie decyzją z dnia 21 listopada 2012 r., Prezydent Miasta odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 8 marca 2013 r.

Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 353/13, uchylił wydane w sprawie decyzje wskazując, że nie podziela stanowiska orzekających w sprawie organów, jakoby projekt budowlany był niezgodny z planem zagospodarowania w części dotyczącej ustalonych w planie gabarytów tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku. Ponadto Sąd uznał za dopuszczalne przekroczenie tylnej linii zabudowy ustalonej w planie miejscowym dla zabudowy mieszkaniowej w zakresie części budynku przeznaczonej na cele usługowe i stwierdził, że plan miejscowy nie zawiera wyraźnego zakazu odprowadzenia wód opadowych do sieci miejskiej, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności projektu budowlanego z planem w zakresie odprowadzenia wód opadowych. Sąd uznał ponadto za prawidłowe rozwiązanie dotyczące odbioru odpadów, a także ustalenia organu II instancji dotyczące zgodności projektu budowlanego z § 12 rozporządzenia w zakresie dotyczącym usytuowania ściany w odległości mniejszej niż 4 m (montaż luksferów) oraz uznał za nieprawidłowe stanowisko organu I instancji, że w budynku przewidziano 2 lokale użytkowe i 2 lokale mieszkalne, a także wskazał, że organy nie rozważyły i nie wyjaśniły czy i jakie elementy projektu zagospodarowania terenu winny być obligatoryjne w okolicznościach przedmiotowej sprawy i których brak uniemożliwia zatwierdzenie projektu budowlanego.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji nie mogą przyjąć, że zamierzona budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddawanego wykładni w rozpoznawanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 8/14, zaakceptował zaś ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że projektowane w niniejszej sprawie zamierzenie budowlane jest zgodne z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego.

Prezydent Miasta ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. zobowiązał inwestorów do usunięcia, w terminie do dnia 14 marca 2016 r., stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym nieprawidłowości poprzez:

1. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., w zakresie: wykazania spełnienia zgodności z planem w zakresie przeznaczenia terenu, ze szczególnym wskazaniem, które elementy budynku zostały przyjęte do wyliczenia powierzchni całkowitej budynku oraz do powierzchni całkowitej usług, zgodnie z normą PN-ISO 9836; wykazania zgodności z zapisami planu w zakresie spełnienia wymogu wysokości zabudowy poprzez jednoznaczne wykazanie, że wysokość zabudowy nie ulega zmianie; wykazania spełnienia zgodności z zapisami planu w zakresie szerokości elewacji frontowej; odprowadzenia wód opadowych; powierzchni zabudowy; obowiązującej linii zabudowy; wykazania spełnienia warunku nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej; szczegółowego wykazania spełnienia zgodności z zapisami planu miejscowego w zakresie przyjętej powierzchni biologicznie czynnej, zgodnie z definicją zawartą w planie, uwzględniającego ostateczny zakres objęty projektem, eliminujący rozbieżności pomiędzy poszczególnymi branżami; przyjętego ogrodzenia zgodnie z § 6 planu miejscowego;

2. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz.U. z 2012. poz. 462 z późn. zm.) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zakresie: naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych (tj. m.in. projektowanych wjazdów, murów oporowych, istniejących elementów budynku do rozbiórki, istniejących elementów betonowych na działce itp.), charakterystycznych wymiarów budynku, długości miejsc postojowych, odległości miejsc postojowych od okien i drzwi budynku oraz ujednolicenie projektu zagospodarowania terenu, legendy z opisem technicznym w zakresie wszystkich elementów objętych inwestycją (dot. np. wjazdów, murów oporowych, istniejących dojść, chodników, placu betonowego, elementów przewidzianych do rozbiórki, elementów utwardzonych oraz wskazanie jednoznacznie zieleni przyjętej do obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wskazanie wejścia do budynku itp.), oraz naniesienia na planie zagospodarowania linii zabudowy, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; a także w zakresie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wjazdów i elementów z nim związanych; ujednolicenia załączonych projektów zagospodarowania - plansza zbiorcza sieci oraz czytelne oznaczenie istniejącego przyłącza wody, gazu, kanalizacji sanitarnej oraz wskazanie w legendzie lub jednoznaczne określenie projektowanych, likwidowanych, istniejących i przebudowywanych instalacji i przyłączy, wskazanych w projektach branżowych; dołączenia dodatkowych przekrojów murów oporowych ze wskazaniem granic sąsiednich działek, obrazujących w pełni wysokość murów na całej długości; rozróżnienia na rzutach elementów istniejących, objętych rozbiórką i projektowanych i w przypadku gdy zakres inwestycji obejmuje sąsiednie działki poprzez dołączenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 12 i § 272 ust. 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W postanowieniu wskazano jednocześnie, że w przypadku zmiany rodzaju inwestycji objętej wnioskiem należy zweryfikować wniosek i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dostosować projekt budowlany wraz z wszystkimi uzgodnieniami do wprowadzonych zmian.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 17 marca 2016 r., inwestorzy podnieśli, że w postanowieniu z dnia 11 lutego 2016 r. Prezydent Miasta nałożył na nich obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego i dokumentów w sprawie wskazując szereg wymagań, w tym te, które były już poddane ocenie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Prezydent Miasta, decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr [..], odmówił inwestorom wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 11 lutego 2016 r. w zakresie, który nie został podniesiony w wydanych w sprawie wyrokach, w których wskazano, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji nie mogą przyjąć, że zamierzona budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nałożony postanowieniem obowiązek uzupełnienia dokumentów nie został zaś w pełni wykonany.

Prezydent wskazał, że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia planu w zakresie przyjętej powierzchni zabudowy, która to kwestia nie była rozważana w wydanych w sprawie wyrokach. Jak wyjaśnił, projektowany budynek jest bowiem budynkiem jednorodzinnym z usługami, a zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy O. w G., rejon Drogi [..] - odcinek południowy, uchwalonego uchwałą nr XXXIV/764/09 Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2009 r., powierzchnia zabudowy przyjęta dla zabudowy bliźniaczej została określona: do 0,30 pow. działki budowlanej, ale nie więcej niż 150 m2. Z załączonych rysunków wynika zaś, że powierzchnia zabudowy przekracza 150 m2. Prezydent wskazał także, że przedłożony do rozpatrzenia projekt jest niespójny w zakresie wyliczenia powierzchni całkowitej budynku i powierzchni całkowitej usług, na co wskazywał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Prezydent ocenił także, że brak jest możliwości prawidłowej oceny przyjętej w projekcie powierzchni biologicznie czynnej w kontekście zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to ocena nie była poddana kontroli orzekających w sprawie sądów, gdyż: projekt zawiera rozbieżności pomiędzy projektem zagospodarowania terenu, rzutem parteru - zagospodarowanie działki, planszą zbiorczą sieci oraz projektem drogowym w zakresie przyjętych nawierzchni oraz elementów istniejących na działce, które nie są jednoznacznie określone czy podlegają rozbiórce; elementy zagospodarowania terenu takie jak chodnik i plac betonowy na projekcie zagospodarowania terenu nie zostały wskazane i oznaczone, jako do rozbiórki; na projekcie zagospodarowania terenu plansza zbiorcza sieci - zostały oznaczone krzyżykami, ale w legendzie nie znajdują się jako elementy do rozbiórki natomiast w projekcie drogowym zostają jako istniejące; zachodzi również rozbieżność pomiędzy przyjętymi nawierzchniami wskazanymi w projekcie zagospodarowania terenu a w projekcie drogowym.

Prezydent ocenił ponadto, że załączony rysunek ogrodzenia wskazuje, że jest ono niezgodne z planem. Projektowane ogrodzenie nie jest bowiem ogrodzeniem ażurowym, a plan nie określa procentu, na jakim można zastosować ogrodzenie pełne. Prezydent wskazał także, iż zgodnie z zaleceniem Sądu, w postanowieniu z dnia 11 lutego 2016 r., wskazał elementy, które należy nanieść na projekcie zagospodarowania terenu, a brak wskazanych wyżej wymiarów i odległości sprawia, że organ nie jest w stanie w pełni zweryfikować zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno – budowlanymi, natomiast wyszczególnione rozbieżności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu uniemożliwiają jego jednoznaczne odczytanie.

Prezydent zwrócił także uwagę na nieprzedłożenie przez inwestorów oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie realizacji zjazdów na działce gminnej i wskazał, że załączona do projektu decyzja Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 17 września 2012 r. nie zwalnia inwestorów z tego obowiązku. Wskazał, że w dalszym ciągu nie zostały ujednolicone załączone projekty zagospodarowania - plansza zbiorcza sieci (do projektu dołączono dwie mapy niespójne ze sobą) oraz nie zostały czytelnie oznaczone istniejące przyłącza wody, gazu, kanalizacji sanitarnej oraz wskazane w legendzie lub jednoznacznie określone projektowane, likwidowane, istniejące i przebudowywane instalacje i przyłącza, wskazane w projektach branżowych. Organ wskazał także, że załączone do projektu przekroje murów oporowych nie obrazują w pełni wysokości tych murów na całej długości, a załączona inwentaryzacja oraz legenda umieszczona na rzutach budynku nie odzwierciedla czytelnie, które elementy są istniejące, a które projektowane i objęte rozbiórką. Niejednolitość przyjętych rozwiązań Prezydent zauważył również w kwestii zaprojektowanych w projekcie okien.

Od decyzji Prezydenta Miasta odwołanie wnieśli J. P. i A. P., domagając się jej uchylenia i podnosząc, że Prezydent kieruje się pełną uznaniowością i nie honoruje wydanych w sprawie wyroków. W ich ocenie, zastosowana przez Prezydenta metoda powielania i mnożenia nakładanych na inwestorów obowiązków oraz odkrywania nowych, wcześniej nie podnoszonych w sprawie kwestii, w warunkach prawomocnych wyroków Sądów, które potwierdziłyby niezgodne z prawem działanie organów obu instancji, jest nie tylko naruszeniem zasad postępowania administracyjnego ale także stanowi przejaw urzędniczej patologii i nadużycia władzy.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, w piśmie z dnia 19 lipca 2016 r., Wojewoda wezwał inwestorów o uzupełnienie akt sprawy poprzez: przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [..] (numer archiwalny [..]) na roboty budowlane obejmujące wykonanie termoizolacji ściany zewnętrznej rozbudowywanego i przebudowywanego budynku lub remont istniejącej termoizolacji; oznaczenie na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego istniejących elementów termoizolacji, o których mowa w opisie technicznym (zróżnicowanie graficzne istniejącej i projektowanej termoizolacji); ujednolicenie zakresu opracowania (zakresu objętego inwestycją) na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz na planie sytuacyjnym projektu budowlanego dróg (str. 485); w przypadku objęcia planowaną inwestycją budowy zjazdów na działce drogowej poprzez przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [..] (numer archiwalny [..]), na budowę zjazdów; przedłożenie czterech egzemplarzy uzupełnionego projektu budowlanego.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r., skarżący wskazali, że wszystkie złożone przez nich dokumenty, w tym projekt budowlany, były analizowane przez organ I instancji i organ odwoławczy, a następnie przez sądy administracyjne obu instancji, które uznały zamierzenie za zgodne z przepisami prawa, w szczególności z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, mocą której utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 kwietnia 2016 r.

Uzasadniając zajęte stanowisko Wojewoda wskazał na wstępie, że wobec stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zajętego w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 353/13 i wobec stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 8/14, należy uznać za nieuprawnione wszelkie zarzuty podnoszone przez Prezydenta Miasta dotyczące niezgodności projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyrokach tych przesądzono bowiem, że nieuprawniona jest teza organów administracji, iż zamierzona inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też, w ocenie Wojewody, uznać należy za prawidłowe m.in. rozwiązanie dotyczące powierzchni zabudowy projektowanego budynku jak i rozwiązanie w zakresie zaprojektowanego ogrodzenia.

Jednakże, jak wskazał Wojewoda, wskazane w postępowaniu przed organem I instancji braki i nieprawidłowości dotyczyły również innych kwestii niż zgodność projektu z planem miejscowym. Inwestorzy, pomimo, że projekt przewiduje prowadzenie robót budowlanych, związanych czy to z budową czy z remontem termoizolacji, na działce sąsiedniej nr [..], nie przedstawili oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane.

Pomimo, że w projekcie występuje istotna rozbieżność polegająca na tym, że zakres inwestycji pokazany na rysunku projektu zagospodarowania terenu (str. 112 projektu) obejmuje jedynie należącą do inwestorów działkę nr [...], a projekt drogowy ma większy zakres, gdyż obejmuje również działkę drogową nr [..], inwestorzy nie ujednolicili zakresu opracowania, jak i nie przedłożyli odpowiedniego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przypadku objęcia inwestycją działki drogowej.

Pomimo wezwania ich również w postępowaniu odwoławczym do uzupełnienia w tym zakresie brakującej dokumentacji, nie wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku.

Z uwagi na powyższe, jak wskazał Wojewoda, nie można udzielić pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc, że zostały one wydane z naruszeniem:

- art. 153 i art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez nie zastosowanie się do wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r., wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 8/14 oraz do wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 353/13;

- art 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie złożyli oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działką sąsiadującą [..] i działką drogową nr [..];

- art 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez niewłaściwą ich wykładnię z uwagi na fakt, że przepisy przywołane powyżej nie znajdują zastosowania do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością skarżących (działką [..]), na której to nieruchomości sąsiadującej skarżący nie planują prowadzić żadnych robót budowlanych, ze względu na zastosowanie technologii robót umożliwiającej wykonanie planowanych robót malarskich elewacji bez ingerowania na teren działki sąsiadującej;

- art 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez niewłaściwą jego wykładnię i uznanie, że rysunek projektu zagospodarowania terenu jest niezgodny z projektem drogowym i tym samym nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie;

- art. 7 oraz art. 12 k.p.a. - poprzez brak wnikliwego zbadania projektu budowlanego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, a przez to sformułowanie błędnych wniosków co do zawartości projektu budowlanego (co do spójności i zgodności projektu), co doprowadziło do nie uwzględnienia słusznego interesu skarżących w sprawnym załatwieniu sprawy;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. - poprzez pozbawienie nie tylko podstaw prawnych, ale także logiki, manipulowanie linią zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej;

- zasad ogólnych określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. - poprzez nie rozpoznanie prze organ II instancji wszystkich kwestii zawartych w odwołaniu skarżących odnoszących się do zarzutów zawartych w decyzji organu I instancji i nie ustosunkowanie się do kwestii, które zostały przez skarżących wyjaśnione w złożonym odwołaniu;

- art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ przedstawienia dowodów na poparcie zarzutów stawianych skarżącym;

- art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału i uznanie, że rysunek projektu zagospodarowania terenu jest niezgodny z projektem drogowym i tym samym nie spełnia wymogów określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustaw Prawo budowlane oraz uznanie, że skarżący nie złożyli oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działką sąsiadującą [..] i działki drogową nr [.]).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta, odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami wraz z przyłączami oraz wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą na terenie działki nr [..], [..] obręb O. w G.

Na wstępie należy podkreślić, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, o czym świadczy treść ust. 4 przepisu art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Powyższe oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 5.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 i 3 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie wskazanym w pkt 1-4, a w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W przedmiotowej sprawie organy dwukrotnie dokonały sprawdzenia przedmiotowego projektu w powyższym trybie. Wynikiem pierwszego sprawdzenia była odmowa zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę zawarta w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 listopada 2012 r., a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 8 marca 2013 r.

Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 353/13, uchylił wydane w sprawie decyzje wskazując, że nie podziela stanowiska orzekających w sprawie organów, jakoby projekt budowlany był niezgodny z planem zagospodarowania. Powyższe stanowisko podzielił NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 8/14, oddalając skargę kasacyjną.

Z akt organu I instancji wynika, że w niniejszej sprawie organ ten - Prezydent Miasta, ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. zobowiązał inwestorów do usunięcia, w terminie do dnia 14 marca 2016 r., szeregu stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym nieprawidłowości. Odmowa ich usunięcia stała się podstawą do wydania przez ten organ decyzji z dnia 6 kwietnia 2016 r., którą odmówił inwestorom wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda rozpoznając sprawę wskutek odwołania inwestorów ograniczył liczbę przedmiotowych nieprawidłowości do czterech kwestii, zasadnie przyjmując, że pozostałe zastrzeżenia, wobec stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zajętego w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 353/13 i wobec stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 8/14, są nieuprawnione.

W rezultacie, utrzymując w mocy odmowę wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, zawartą w decyzji Prezydenta z dnia 6 kwietnia 2016 r., Wojewoda wskazał na:

1. nieprzedłożenie przez inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [..] (numer archiwalny [..]) na roboty budowlane obejmujące wykonanie termoizolacji ściany zewnętrznej rozbudowywanego i przebudowywanego budynku lub remont istniejącej termoizolacji;

2. oznaczenie na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego istniejących elementów termoizolacji, o których mowa w opisie technicznym (zróżnicowanie graficzne istniejącej i projektowanej termoizolacji);

3. ujednolicenie zakresu opracowania (zakresu objętego inwestycją) na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz na planie sytuacyjnym projektu budowlanego dróg (str. 485);

4. w przypadku objęcia planowaną inwestycją budowy zjazdów na działce drogowej poprzez przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [..] (numer archiwalny [..]), na budowę zjazdów.

W przekonaniu Sądu powyższe zarzuty są niezasadne.

W kolejności, odnosząc się do zarzutu nr. 1 należy wskazać, że brak podstaw do żądania od inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki sąsiedniej działki nr [..], w sytuacji gdy planowane roboty budowlane dotyczą wyłącznie naprawy i malowania istniejącej termoizolacji na ścianie, która z racji planowanej na tym terenie zabudowy bliźniaczej znajduje się na granicy obu działek. Jak wynika z wyjaśnień skarżących, termoizolacja kończy się nad wysokim cokołem, ponadto planowana technologia wykonania tych robót nie przewiduje wykonywania ich z działki sąsiedniej, a jedynie z wysięgnika.

Gdyby jednak w związku z planowanym robotami konieczne było czasowe zajęcie fragmentu sąsiedniej działki skarżący mogą, zgodnie z przepisem art. 47 Prawa budowlanego, uzyskać zgodę sąsiada (art. 47 ust. 1) lub wystąpić o decyzję właściwego organu (art. 47 ust. 2).

Bezzasadne jest także żądanie od inwestorów zróżnicowania graficznego w projekcie istniejącej i projektowanej termoizolacji, w sytuacji gdy planowana jest jedynie jej naprawa (uzupełnienie), we fragmentach, które takiej naprawy wymagają.

Bezzasadne jest także ponowne żądanie od inwestorów przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [..] (numer archiwalny [..]), na budowę zjazdów. Należy w tym miejscu zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się, dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie inwestorów z dnia 31 lipca 2012 r. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane także dla przedmiotowej działki drogowej. Jako tytuł uprawniający do złożenia oświadczenia wskazano wówczas zgodę Prezydenta Miasta z dnia 25 lipca 2012 r. na czasowe zajęcie gruntu gminnego. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się późniejsza decyzja Zarządu Dróg i Zieleni z 17 września 2012 r. zezwalająca na budowę dwóch zjazdów, która w pkt. 4 informuje, że zezwolenie zarządcy drogi wyrażone w niniejszej decyzji uprawnia inwestora do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę nr [..] na cele budowlane związane z ich realizacją. Ponieważ takie oświadczenie zostało już złożone, powyższa decyzja, w przekonaniu Sądu, jedynie uzupełnia oświadczenie inwestorów z dnia 31 lipca 2012 r. co do jego zasadności (prawdziwości), zatem żądanie złożenia takiego oświadczenia ponownie jest bezzasadne.

Także żądanie ujednolicenia zakresu objętego inwestycją na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz na planie sytuacyjnym projektu budowlanego dróg (str. 485) nie znajduje w okolicznościach przedmiotowej sprawy uzasadnienia. Projekt zjazdów z działki należącej do inwestorów znajduje się przy decyzji Zarządu Dróg i Zieleni z 17 września 2012 r., zezwalającej na ich budowę oraz na stronie 485 projektu budowlanego.

Zatem organ odwoławczy dokonał, w przekonaniu Sądu, nieprawidłowej oceny materiału dowodowego sprawy (art. 80 k.p.a.), co doprowadziło do utrzymania w mocy odmowy udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji uwzględni zawarte w uzasadnieniu wskazania.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.