Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1864/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku za rozłąkę oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją znak: [...] z dnia [...] lipca 2004 r., wydaną na podstawie art. 226 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) i art. 104 oraz art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa należności za podróże służbowe i przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby na terenie kraju (M.P. Nr 78, poz. 753), po rozpatrzeniu wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej dodatku za rozłąkę z rodziną - odmówił przyznania mu tego dodatku za czas pełnienia przez niego służby na stanowisku Dyrektora Biura Analiz i Koordynacji w Urzędzie Ochrony Państwa w W. W uzasadnieniu podał, że [...] P. S. wnioskiem z dnia 26 czerwca 2001 r. zwrócił się do Dyrektora Biura Kadr Urzędu Ochrony Państwa o naliczenie i wypłacenie mu dodatku za rozłąkę za okres od 24 września 1998 r. do dnia 29 października 2001 r., tj. za okres pełnienia służby poza miejscem zamieszkania i za podstawę powyższego świadczenia powołał zarządzenie Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom UOP należności za podróże służbowe i przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo dolegliwości do czasowego pełnienia służby na terenie kraju (M.P. Nr 78, poz. 753). [...] P. S. bowiem rozkazem personalnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa nr [...] z dnia [...] września 1998 r. został przeniesiony służbowo z Delegatury UOP w R. do Centrali UOP w W., gdzie powierzono mu pełnienie obowiązków na stanowisku Zastępcy Dyrektora Gabinetu Szefa UOP i na tym stanowisku pozostawał do 29 października 2001 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił przyznania [...] P. S. dodatku za rozłąkę, bowiem w myśl § 20 ust. 1 powołanego zarządzenia Szefa UOP w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom UOP należności za podróże służbowe i przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania do czasowego pełnienia służby na terenie kraju, warunkiem wypłacenia dodatku za rozłąkę z rodziną było przesiedlenie funkcjonariusza do nowego miejsca pełnienia służby wraz z rodziną, do czasu przydzielenia odpowiedniego (zgodnego z normami dla całej rodziny) lokalu mieszkalnego. [...] P. S. w okresie delegowania do Centrali UOP nie przesiedlił się wraz z żoną do W., a jedynie otrzymał w W. zastępcze mieszkanie, którego koszty eksploatacji w całości ponosił Urząd Ochrony Państwa. Za ten okres pobierał co miesiąc równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego do zamieszkania wraz z rodziną. [...] P. S. nie zamierzał zamieszkać wraz z rodziną w W., bowiem nie złożył wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. W R. posiada dom mieszkalny, w którym mieszka wraz z rodzin.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] P. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom UOP należności za podróże służbowe i przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasu pełnienia służby na terenie kraju (M.P. Nr 78, poz. 753) polegającą na odmowie przyznania dodatku za rozłąkę, mimo istnienia ustawowych przesłanek do jego przyznania. Zarzucił także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podnosił, że przeniesienie służbowe do W. miało charakter przymusowy i Urząd Ochrony Państwa miał obowiązek zapewnienia mu lokalu do zamieszkania wraz z rodziną, czego nie uczynił. Wobec niewywiązania się z tego obowiązku UOP, winien wypłacić mu dodatek za rozłąkę, zgodnie z powołanym przepisem § 20 ust. 1 zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując sprawę [...] P. S. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, podejmując zaskarżoną decyzję o odmowie wypłacenia skarżącemu dodatku za rozłąkę, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 226 powołanej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu postępowanie wszczęte i niezakończone przed Szefem Urzędu Ochrony Państwa dotyczące spraw, które przeszły do właściwości lub kompetencji Szefa ABW toczą się nadal, na podstawie dotychczasowych przepisów przed Szefem ABW.

Skoro więc wniosek o wypłacenie dodatku za rozłąkę [...] P. S. złożył w dniu 26 czerwca 2001 r., Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zasadnie przyjął, że sprawa niniejsza winna być rozpoznawana na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 51, poz. 526 z późn. zm.).

W myśl wydanego na podstawie art. 100 powołanej ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa - zarządzenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia 14 października 1997 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa należności za podróże służbowe i przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowanie do czasowego pełnienia służby na terenie kraju (M.P. Nr 78, poz. 753) - § 20 tego zarządzenia, warunkiem wypłacenia dodatku za rozłąkę z rodziną było przesiedlenie się zainteresowanego do nowego miejsca pełnienia służby wraz z rodziną. Skarżący nie przesiedlił się do W. wraz z żoną, a jedynie otrzymał zastępcze mieszkanie, którego koszty eksploatacji pokrywał w całości Urząd Ochrony Państwa. Otrzymywał ponadto równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego umożliwiającego zamieszkanie wraz z rodziną. Podnieść należy, że zgodnie z powołanym § 20 tego zarządzenia, dodatek za rozłąkę przysługuje funkcjonariuszowi przesiedlającemu się wraz z rodziną, natomiast P. S. nie podjął żadnych działań zmierzających do przeniesienia się do W. wraz z rodziną, do czego był zobowiązany w świetle postanowień art. 83 powołanej ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.