Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 3388/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie NSA Protokolant Mieczysław Górkiewicz Andrzej Jurkiewicz Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Kinga Kręc po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zarządu Miejskiego Polskiej Unii Gospodarczej w Bolesławcu na uchwałę Rady Miejskiej w Bolesławcu z dnia 27 marca 2001r. Nr XXXIV/293/01 w przedmiocie wprowadzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2001 r. Zarząd Miejski Polskiej Unii Gospodarczej w Bolesławcu złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bolesławcu z dnia 27 marca 2001 r., Nr XXXIV/293/01 w sprawie wprowadzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec. Strona skarżąca wnosząc ojej uchylenie jako niezgodnej z prawem, zarzuciła, że uchwała ta narusza art. art. 10 i 31 "a" ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 14 z 2001 r. poz. 124/. Przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w Bolesławcu pomija w swej treści nad wyraz istotne przepisy ww. zmiany ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności zaś zmianę art. 10 i 31 "a" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Została ona podjęta bez opracowania i dołączenia przez Zarząd Miasta Bolesławca do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prognozy skutków budowy obiektu handlowego na rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej a także zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów, jak i opinii zarządu powiatu, zarządu gmin sąsiednich i powiatowego /miejskiego/ rzecznika konsumentów, dotyczących tego obiektu. Nadto skarżąca podniosła, iż dnia 8.10.2001r. Zarząd Miejski Polskiej Unii Gospodarczej w Bolesławcu wystąpił z wnioskiem do Rady Miejskiej w Bolesławcu o zajęcie stanowiska:

* w sprawie zgodności z prawem uchwały nr XXXIV/293/01 Rady Miejskiej w Bolesławcu i

* w sprawie działań Zarządu Miasta Bolesławca w oparciu o ww. uchwałę przed jej wejściem w życie.

W odpowiedzi z dnia 9.10.2001 r., doręczonej dnia 15 listopada 2001 r., Rada Miasta Bolesławca poinformowała wnioskodawcę, że m.in. uchwała nr XXXIV/293/01 nie jest zgodna z prawem i nie została zakwestionowana przez Wydział Prawny i Nadzoru Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu.

Strona skarżąca stwierdziła także, iż w odpowiedzi na wniosek i wezwanie strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia 21.11.2001r., adresowane do Wojewody Dolnośląskiego, Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia 10.12.2001r. "nie znalazł podstaw do kwestionowania legalności przedmiotowej uchwały".

W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Bolesławiec wniosła o jej oddalenie lub odrzucenie.

Uzasadniając swe stanowisko, stwierdziła, iż Gmina Miejska Bolesławiec opracowała miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego w 1993r. i w tym samym roku Rada Miejska w Bolesławcu podjęła uchwałę Nr XXXII/236/93 z dnia 23 marca 1993r. w sprawie uchwalenia miejscowego

planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Jeleniogórskiego /Nr 13, poz. 89/.

W 1998r. Gmina Miejska Bolesławiec przystąpiła do zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec. Nastąpiło to w drodze stosownej uchwały Nr XLII/319/98 Rady Miejskiej w Bolesławcu z dnia 26 maja 1998 roku.

Po podjęciu powyższej uchwały Gmina Miejska Bolesławiec podjęła prace planistyczne celem zmiany istniejącego miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego polegającej na jego uaktualnieniu i uszczegółowieniu. Rozpoczęto procedurę planistyczną zgodnie z trybem ustalonym odpowiednimi zapisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./. Do projektu planu zgłosił zarzuty Pan A. H. Po rozpoznaniu zarzutów Rada Miejska w Bolesławcu odrzuciła je uchwałą Nr XIX/149/2000 r. z dnia 25 stycznia 2000r. Złożoną przez P. A. H. skargę z dnia 21 lutego 2000r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu odrzucił w dniu 21 lutego 2001 roku /wyrok z dnia 21 lutego 2001 r. - sygn. akt II SA/Wr 399/2000/.

W uzasadnieniu do wyroku Sąd podniósł, "...że kwestionowany projekt nie tyle zmienia przeznaczenie terenu... co jedynie uszczegółowia je..." Postępowanie sądowe zakończone wyrokiem znacznie opóźniło procedurę uchwalania zmiany planu. Dopiero w dniu 27 marca 2001 r. na sesji Rady Miejskiej w Bolesławcu radni podjęli jednogłośnie uchwałę Nr XXXIV/293/01 w sprawie wprowadzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 21 sierpnia 2001 roku /Nr 98, poz. 1309-1310/. Wojewoda Dolnośląski względem powyższej uchwały nie podejmował rozstrzygnięć nadzorczych w trybie art. 91 i nn ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591/.

Uzasadniając zaś wniosek o odrzucenie skargi, podkreślono, iż ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił Zarząd Miejski Polskiej Unii Gospodarczej w Bolesławcu będący w strukturze organizacyjnej partii politycznej Polskiej Unii Gospodarczej legitymującej się wpisem do ewidencji partii politycznych. Przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym postanawia, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Treść art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zmian./ postanawia

również, że "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób."

Jeśli pod pojęciem wyrazu "każdy" można rozumieć również organ partii politycznej, której celem zgodnie z zapisem statutu jest urzeczywistnianie poprzez efektywną gospodarkę idei wolności, równości i sprawiedliwości w życiu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, to należy stwierdzić, że wnoszący skargę nie umotywował interesu prawnego do wniesienia takiej skargi. W świetle wyżej powiedzianego Gmina stwierdziła, że partia polityczna nie jest podmiotem gospodarczym, ani nie wykazała w swojej skardze interesu prawnego w wystąpieniu z zawartym tam żądaniem, natomiast żadna z uchwał wymienionych w niniejszej odpowiedzi na skargę, a dotyczących zagospodarowania terenu objętego kwartałem ulic Asnyka - Łukasiewicza -K. Miarki i Bielskiej nie została zakwestionowana przez nadzór Wojewody Dolnośląskiego, któremu z mocy ustawy przysługuje prawo wszczynania i prowadzenia postępowania nadzorczego. Biorąc pod uwagę powyższe Gmina wniosła jak na wstępie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest także właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników /art.227 k.p.a./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosownie do art.l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

6) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym / Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm./, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Warunkiem zatem wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wezwanie rady do usunięcia naruszenia prawa dokonanego określoną uchwałą.

Istotnym jest przy tym również przepis art.53 § 2 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Podobna regulacja obowiązywała do 31 grudnia 2003 r. Obowiązujący wówczas przepis art.35 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm./ stanowił, iż skargę

wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi.

Istotne jest przy tym, że kwestia liczenia terminu do wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym, była przedmiotem rozpatrywania przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Siedmiu Sędziów na posiedzeniu w dniu 4 maja 1998 r. W konsekwencji tegoż podjęta została uchwała / sygn. akt FP 1/98; ONSA 1998/3. poz. 78/, zgodnie z którą: W sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art.101 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz. U. z 1996 r, Nr 13, poz.74 z póź. zm./ stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art.35 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm./, którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania.

Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że strona skarżąca spełniła warunek określony w cyt. wyżej art.101 ust. l, poprzez wezwanie Rady Miejskiej w Bolesławcu w dniu 8 października 2001r. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą Rady Miejskiej w Bolesławcu z dnia 27 marca 2001r., Nr XXXIV/293/01 w sprawie wprowadzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec.

Niesporne jest także w sprawie, że Rada Miejska w Bolesławcu w piśmie z dnia 9 października 2001 r. będącym odpowiedzią na w/w wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczonym stronie skarżącej 15 listopada 2001 r., nie podzieliła zarzutów skarżącej i stwierdziła, że proces legislacyjny związany z powyższą uchwałą został przeprowadzony zgodnie z obowiązującym prawem. Dowodem na to jest zdaniem Rady fakt, że uchwała została podjęta jednogłośnie, jak i to, że uchwała ta nie została zakwestionowana przez Wojewodę Dolnośląskiego.

Powyższą okoliczność, dotyczącą otrzymania w dniu 15 listopada 2001 r. odpowiedzi Rady Miejskiej w Bolesławcu na wezwanie strony skarżącej, potwierdza sama skarżąca tak w piśmie do Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 listopada 2001 r./k. 51 akt sądowych/, jak i we wniesionej do Sądu skardze na powyższą uchwałę.

Jak to już wyżej Sąd stwierdził, skarga zaś do Sądu na w/w uchwałę Rady Miejskiej w Bolesławcu z dnia 27 marca 2001 r., Nr XXXIV/293/01 w

sprawie wprowadzenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bolesławiec, wniesiona została dopiero w dniu 28 grudnia 2001 r., czyli uchybieniem terminu określonym w cyt. wyżej art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że skoro skarga została wniesienia do Sądu po upływie terminu określonego w cyt. wyżej art. 53 § 2 ustawy, to skargę tę należało odrzucić w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.