Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 660/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104,art. 105
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 90, art. 23, art. 25
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]

w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

Jak wynika z uzasadnienie zaskarżonej decyzji A. K. w dniu 18.09.2010r. nabył w Niemczech samochód ISUZU TROOPER za kwotę 1.400 EUR. W dniu 4.10.2010r. złożył deklarację uproszczoną wewnątrzwspólnotowego nabycia, w której wykazał: samochód osobowy, rok produkcji 1988, pojemność silnika 2752 cm3, symbol CN 8703, podstawa obliczenia podatku 5.541 zł, stawka 18,6%, kwota podatku 1.031 zł i kwotę tę uiścił. Pojazd został zarejestrowany w dniu 7.10.2010 r., a w dniu 2.11.2010 r. skarżący złożył wniosek o zwrot niesłusznie pobranego podatku wraz z korektą deklaracji AKC-U.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję organu I instancji, uzasadniając, że w rozważanym stanie faktycznym nie jest możliwe orzekanie przez organ w sprawie nadpłaty z pominięciem określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości.

Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 13.04.2011 r. (doręczonym stronie dnia 19.04.2011r.) wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego i decyzją z dnia [...] określił zobowiązanie w tym podatku na kwotę 1.031 zł

Organ podatkowy, kwestionując zadeklarowaną w złożonej korekcie deklaracji kwotę podatku (O zł), oparł się na dokumentach złożonych przez skarżącego do Urzędu Celnego wraz z deklaracją AKC-U (m.in. fakturze zakupu, zagranicznym dowodzie rejestracyjnym), jak również na danych wynikających z deklaracji. W trakcie prowadzonego postępowania wystąpił również do Starostwa Powiatowego Wydziału Komunikacji w J. o przesłanie m.in. tłumaczenia zagranicznej faktury zakupu przedmiotowego samochodu oraz zagranicznego dowodu rejestracyjnego. W oparciu o powyższe ustalił, że nabyty przez skarżącego samochód to samochód osobowy i ocenił, że w świetle regulacji ustawy z dnia 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym ( t.j. Dz.U.z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej "ustawa" ), jej art. 1 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 105, art. 106 ust. 2 i 3 oraz art. 104 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 podlega on opodatkowaniu akcyzą, według stawki 18,6% przy podstawie obliczenia 5.541 zł.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa oraz wyrażonej w art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE – Dz.U. z 2004, Nr 90, poz. 864/2) ) zasady unikania podwójnego opodatkowania. Zarzucił dyskryminację w odniesieniu do samochodów przywożonych z innych państw członkowskich i tym samym ochronę podobnych produktów znajdujących się na rynku krajowym. Uzasadniał, że dokonując zakupu powyższego samochodu zapłacił za niego cenę rynkową wraz z zawartą opłatą akcyzową, która ma przecież charakter jednorazowy.

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutów odwołania i wniosków w nim zawartych.

W pierwszej kolejności odwołał się do instytucji nadpłaty i uzasadniał, że, kiedy organ podatkowy kwestionuje samoobliczenie zobowiązania w podatku akcyzowym przez podatnika, wynikające z korekty deklaracji złożonej z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, powinien określić prawidłową wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym.

Uzasadniał, że świetle okoliczności stanu faktycznego, który nie budzi wątpliwości, kwestią sporną pozostaje ocena, czy nabyty przez skarżącego samochód, w kontekście regulacji prawa wspólnotowego podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, na podstawie ustawy krajowej.

Argumentował, że ustawa o podatku akcyzowym w art. 2 pkt 9 definiuje nabycie wewnątrzwspólnotowe jako przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju tj. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie jest więc sporne, że skoro skarżący nabył przedmiotowy samochód w Niemczech, to przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (co nie jest też sporne), a obowiązek podatkowy w wyniku dokonania tej czynności powstał z dniem przemieszczenia samochodu osobowego, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 100 ust. 1 pkt 2 i art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy ).

Uzasadniał, że podatnikami akcyzy od samochodów są podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego, od których nie została zapłacona akcyza, a podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy (art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy). Stawka akcyzy na samochody osobowe o pojemności silnika powyżej 2000 cm3 wynosi 18,6% (art. 105 pkt 1 ustawy).

Tym samym – w ocenie organu odwoławczego - zapłacony przez skarżącego podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego m-ki ISUZU TROOPER o pojemności silnika 2.752 cm3 i zadeklarowanej wartości 5.541 zł, wynoszący 1.031 zł był należny w świetle przepisów ustawy krajowej, której regulacje nie są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

W kontekście zarzutu strony, co do naruszenia prawa wspólnotowego organ odwołał się do wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 i uzasadniał, że powyższe orzeczenie ETS zapadło wprawdzie na gruncie poprzedniej ustawy o podatku akcyzowym z 23.01.2004 r., jednakże z uwagi na fakt, iż obecna ustawa zawiera zapisy identyczne do poprzedniej regulacji, to wyrok ma pełne zastosowanie również i w tej sprawie.

Zważył, że zgodnie z tym wyrokiem:

• podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23.01.2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE,

• artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa łata, nabyte w państwie członkowskim inne niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek,

• artykuł 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23.01. 2004 r. o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 23.01.1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W ocenie organu odwoławczego, w świetle powyższego rozstrzygnięcia, pobieranie podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych oraz nałożony obowiązek składania deklaracji nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił również, że wskazane przez ETS naruszenie regulacji art. 90 TWE, w sytuacji, gdy z porównania wyników dokonanych wyliczeń wysokości podatku należnego i rezydualnego, które wyliczone były wg różnych stawek, wynikłaby rozbieżność wskazująca na nadmierne opodatkowanie samochodów nabytych wewnątrzwspólnotowo w obecnym stanie prawnym nie może mieć miejsca, gdyż ustawa o podatku akcyzowym z 2008 r., w przeciwieństwie do przepisów obowiązujących w dniu złożenia skargi do ETS, nie różnicuje stawki podatku ze względu na wiek pojazdu.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ I instancji przeprowadził postępowanie, zgodnie z wymogami art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "op"), podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i poddał je ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot pobranego podatku.

Zarzucił, że w świetle obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego, przepisów op, jak też określonych w konstytucji praw i wolności podatek akcyzowy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego nie obciąża w ten sam sposób sprzedaży przywożonych używanych samochodów osobowych, jak i sprzedaży używanych samochodów osobowych już zarejestrowanych w Polsce, pomimo, iż obie kategorie pojazdów stanowią produkty podobne w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy TWE, zaś kupującymi w obu wypadkach są obywatele polscy .

Odwołując się do orzecznictwa ETS uzasadniał, że w jego ocenie z dokonanej przez Trybunał interpretacji polskich przepisów akcyzowych w kontekście przepisów Traktatu wynika, że każde obciążenie o charakterze pieniężnym, niezależnie od jego nazwy i sposobu stosowania, które zostaje nałożone jednostronnie na towary w związku z przekroczeniem przez nie granicy, a które nie jest cłem sensu stricte, stanowi opłatę o skutku równoważnym w rozumieniu art. 23 TWE i 25 TWE.

Uzasadniał, że ETS wypowiedział się już wielokrotnie, iż wprowadzany podatek akcyzowy nie ogranicza swobody każdego z państw członkowskich w ustanawianiu systemu opłat zróżnicowanych dla różnych produktów, nawet jeśli są one podobne w rozumieniu art. 90 akapit pierwszy TWE, w oparciu o kryteria obiektywne, takie jak rodzaj wykorzystanych surowców czy zastosowanych metod produkcji. Jednakże, to różnicowanie jest zgodne z prawem wspólnotowym jedynie wtedy, gdy umożliwia uniknięcie wszelkich form dyskryminacji, bezpośredniej

i pośredniej, w odniesieniu do przywozu z innych państw członkowskich i wszelkiego rodzaju ochrony konkurencyjnych produktów krajowych.

Wywodził, że przyznanie państwu polskiemu prawa do nałożenia opłaty akcyzowej prowadzi do faktycznego podwójnego opodatkowania podatkiem akcyzowym, gdyż nabywając w dniu 18.09.2010 r. samochód na terenie Niemiec zapłacił już podatek akcyzowy zawarty w wartości rynkowej pojazdu, który był tam zarejestrowany. Dlatego też, taki stan rzeczy stawia w pozycji uprzywilejowanej nabywców samochodów znajdujących się na terenie Rzeczpospolitej, i w efekcie przesądza o nierówności obywateli tego samego państwa względem obowiązującego prawa.

W ocenie skarżącego, powołany przez organ wyrok ETS odnosi się do kwestii związanej z wysokością opłaty akcyzowej która była w przeszłości uzależniona od wieku pojazdu, został wydany na bazie poprzedniej ustawy o podatku akcyzowym i nie może mieć w sprawie zastosowania.

Podkreślił, że istota skargi, wbrew stanowisku organu, nie sprowadza się do oceny, czy zakupiony samochód to samochód osobowy i czy obowiązujące prawo pozwala Rzeczpospolitej na pobieranie tak wysokiej akcyzy ale to, czy funkcjonowanie takiego prawa w obrocie jest zgodne z zasadami formułowania prawa wyrażonymi w Konstytucji RP i czy nie jest dyskryminujące. Zarzucił, że organ przemilczał stosunek omawianej ustawy do konstytucyjnej zasady równości

i podnoszonych rozbieżności w traktowaniu obywatela w zależności od miejsca zakupu używanego samochodu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów procedury podatkowej.

Jak wynika z zarzutów i argumentacji skargi, skarżący nie kwestionuje, że w świetle regulacji prawa krajowego dokonana przez niego czynność wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Nie kwestionuje przedmiotu, jak i podmiotu opodatkowania, a także przyjętej przez organ podatkowy stawki. Istota sporu, jak wyartykułował w skardze sprowadza w gruncie rzeczy do tego, że zdaniem skarżącego, taka regulacja pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnym prawem równego traktowania obywateli i zakazem podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy należny podatek został już raz uiszczony w cenie nabytego samochodu. W konsekwencji, jego zdaniem, pozostaje z sprzeczności z zakazem dyskryminacji produktów podobnych, samochodów używanych nabytych wewnątrzspólnotowo a zakupionych w kraju, a to wbrew regulacji art. 90 TWE.

W ocenie Sądu, ten zarzut skargi nie jest trafny.

Bez wątpienia od dnia 1.05.2004 r. prawo wspólnotowe stało się częścią porządku prawnego obowiązującego w Polsce i jako kraj członkowski jesteśmy obowiązani je respektować.

Zgodnie z art. 90 TWE, żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto (akapit drugi art. 90 TWE), żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty.

Sąd aprobuje pogląd wyrażony w skardze, a ugruntowany w orzecznictwie ETS, że art. 90 TWE, w swoim całokształcie ma na celu zapewnienie swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi w zwykłych warunkach konkurencji poprzez wyeliminowanie wszelkich form ochrony mogących wynikać ze stosowania dyskryminujących podatków wewnętrznych wobec towarów pochodzących z innych państw członkowskich.

Wypada w tym miejscu zauważyć, że w sytuacji, gdy przepisy prawa wspólnotowego nie określają wprost charakteru prawnego relacji między prawem wspólnotowym a prawem krajowym oraz kompetencji sądów państw członkowskich w zakresie rozpoznawania i rozstrzygania spraw wspólnotowych, lukę tę wypełniają zasady w kształcie nadanym im przez orzecznictwo ETS w tym: zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego w państwach członkowskich, zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa państw członkowskich oraz zasada efektywności prawa wspólnotowego (zasada ekwiwalentności). Niezależnie od zasad ogólnych prawa wspólnotowego, gwarancję prawidłowego zastosowania prawa wspólnotowego, stanowią więc orzeczenia ETS odpowiadające na pytania prawne sądów krajowych w przedmiocie interpretacji pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego oraz ważności prawa wtórnego.

Nie bez znaczenia więc pozostaje, że organ podatkowy odwołał się do wyroku ETS (obecnie Trybunału Sprawiedliwości UE) w sprawie C-313/05, rozstrzygającego kwestię zgodności krajowych przepisów o podatku akcyzowym z przepisami TWE w związku z nabyciem wewnątrzpólnotowym samochodu.

Dlatego też, w ocenie Sądu, zgodnie z dokonaną przez ETS wykładnią przyjąć należy po pierwsze, że podatek akcyzowy nie może być postrzegany jako cło bądź opłata o skutku równoważnym w rozumieniu art. 23 i 25 TWE, gdyż nie jest pobierany w związku z przekroczeniem granicy państwa członkowskiego, które go wprowadziło, a jest pobierany od wszystkich pojazdów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w Polsce.

Po drugie uznać należy, że art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony, gdy podatek nakładany na produkty przywożone z zagranicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami - co prowadzi choćby tylko w niektórych przypadkach - do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego zza granicy. W celu zatem zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym a podobnymi samochodami przywożonymi z państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska, należy, porównać, skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem przy pierwszej ich rejestracji.

W dziedzinie opodatkowania używanych samochodów przywożonych zza granicy art. 90 TWE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy produktami znajdującymi się już na rynku krajowym a produktami przywożonymi z zagranicy. Zgodnie z tym postanowieniem podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe.

Z naruszeniem prawa wspólnotowego (art. 90 TWE) będzie więc można mieć do czynienia w sytuacji, gdy pobrana kwota podatku od tego nabycia jest wyższa od rezydualnej kwoty tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów nabytych w Polsce. W istocie dane opodatkowanie można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków.

Jak wynika z regulacji art. 100 ust. 1 ustawy, w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1) import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;

2) nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;

3) pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym:

a) wyprodukowanego na terytorium kraju,

b) od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1 albo 2.

Tym samym o nałożeniu podatku akcyzowego na skutek powyższych czynności decyduje kryterium obiektywne (rejestracja), uniezależniona od pochodzenia towaru, przekroczenia granicy państwa członkowskiego, czy też jego uprzedniego opodatkowania w innym państwie członkowskim. To kryterium obowiązywało również na tle ustawy o podatku akcyzowym z 23.01.2004 r. (art. 80 i art. 81), dlatego orzeczenie ETS w sprawie C 313/05 i dokonana przez Trybunał wykładnia "starej" ustawy o podatku akcyzowym jest jak najbardziej adekwatna.

Jak wynika z powyższego, podatek akcyzowy jest nakładany tylko raz na wszystkie pojazdy przeznaczone do zarejestrowania w Polsce, zarówno nowe, jak i używane, niezależnie od tego, czy zostały wyprodukowane na terytorium kraju, czy przywiezione z innych państw członkowskich.

Z art. 105 ustawy, który określa stawkę akcyzy na samochody osobowe wynika natomiast, że wysokość stawki uzależniona jest jedynie od pojemności silnika: 18,6% powyżej 2000 cm3 oraz 3,1% dla pozostałych samochodów. Oznacza, to, że w przypadku nabywania w kraju zarejestrowanego samochodu, którego sprzedaż została już opodatkowana akcyzą przed jego pierwszą rejestracją, zawarta w cenie tego pojazdu kwota podatku akcyzowego będzie tak sama jak kwota podatku akcyzowego należnego od nabycia wewnątrzwspólnotowego podobnego samochodu osobowego.

Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o dyskryminacji produktów pochodzących z krajów UE.

W ocenie Sądu nie można również uznać zasadności zarzutu strony, co do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Zasada równości wobec prawa, gwarantowana w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych) charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowani równo, a więc bez żadnych zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Zatem chcąc ocenić zasadność zarzutów wskazujących na naruszenie przez zaskarżony przepis zasady równości należy najpierw zbadać, czy istnieje jakaś cecha wspólna, uzasadniająca podobne traktowanie adresatów wskazanej normy prawnej. Najogólniej więc mówiąc wynikająca z art. 32 ust 1 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa.

Nie można zatem, jak tego chce skarżący, upatrywać naruszenia tej zasady w stosunku do nabywców samochodów używanych, zakupionych w Polsce i za granicą, a więc porównywać podmiotów o różnym statusie prawnym dokonujących czynności w odmiennych okolicznościach faktycznych .

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.