Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1044/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skarg Spółdzielni [...]w [...]oraz [...]sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2004 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]maja 2004 r. znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].05.2004 r. uzupełnionego w dniu [...].05.2004 r. [...]Sp. z o.o. od decyzji nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. wydanej z up. Prezydenta [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na budowę zespołu biurowo-apartamentowego-muzealnego na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]z obrębu [...]położonej przy ul. [...]w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w/w decyzję nr [...]z dnia [...] maja 2004 r. wydaną z up. Prezydenta [...] oraz działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę zespołu biurowo-apartamentowego-muzealnego na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...]położonej przy ul. [...]w [...], z zachowaniem warunków określonych w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz następujących warunków:

1. wykonania prac zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowiącym integralną część decyzji, z zastosowaniem się do uwag i zaleceń zawartych w uzyskanych opiniach i uzgodnieniach;

2. prowadzenia robót zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami p.poż. i b.h.p., pod nadzorem osoby uprawnionej do kierowani robotami budowlanymi i nadzorem autorskim projektanta;

3. zawiadomienia o zakończeniu robót.

W decyzji wskazano, że inwestor winien uzyskać pozwolenie na użytkowanie w/w budynku, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji, uznając, że inwestor nie spełnił wymogów postanowienia tego organu nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Nakładało ono na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Zdaniem organu I instancji projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań decyzji nr [...]z dnia [...]maja 2000 r. wydanej z up. Burmistrza Gminy [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na to, że:

1) nadwieszenia, wejścia schody, wiaty, drogi oznaczone w projekcie wykraczają poza teren oznaczony na załączniku graficznym do w/w decyzji nr [...]

2) projekt przewiduje wycinkę ok. 45 drzew nie zapewniając miejsca na ich przesadzenie, przewidziano jedynie 15% powierzchni biologicznie czynnej

3) projekt nie przewiduje wyeksponowania historycznej panoramy miasta a także powiązania z historycznymi zabytkowymi obiektami.

4) należy ograniczyć wysokość budynku do 24m projekt przewiduje 24,55 oraz nadbudowę o wys. 3,5m przeznaczoną na pomieszczenia techniczne, które należy traktować jako dodatkowe piętro

5) usytuowanie narusza art. 5 ust. 1 pkt 1e pkt 6-9 Prawa budowlanego, tj. przepisów dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami, ochroną ludności cywilnej zgodnie z wymogami obrony cywilnej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji jest wadliwa. Zdaniem Wojewody [...]inwestycja jest zgodna z opisaną wyżej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a wniosek o pozwolenie na budowę inwestor złożył w terminie jej obowiązywania, tj. [...]maja 2002 r.

Zdaniem organu II instancji nie ma niezgodności między projektem zagospodarowania terenu, a załącznikiem graficznym do wyżej opisanej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnośnie podnoszonych niezgodności dotyczących projektowanych nadwieszeń, wejść, schodów, wiat, dojść dróg organ stwierdził, że takie nie zachodzą, skoro inwestor przedstawił zgody Zarządu Dróg Miejskich – opinia nr [...] z dnia [...]grudnia 2002 r., pozytywnie opiniującą rozwiązania drogowe, opinia komunikacyjna nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. pozytywnie opiniująca zamienne rozwiązania drogowe, opinia komunikacyjna nr [...] z dnia [...]lutego 2004 r. pozytywnie opiniująca nadwieszenia, kładki w pasie drogowym [...], opinia komunikacyjna z dnia [...] marca 2004 r. pozytywnie opiniująca projektowany szpaler drzew wzdłuż [...]oraz opinia z dnia [...]marca 2004 r. pozytywnie opiniująca projekt zieleni wokół projektowanego obiektu oraz trzecie wejście od [...].

W ocenie organu II instancji, gdy zważyć na to, że inwestor przedstawił pozytywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu [...]z dnia [...]marca 2004 r. dotyczącą gospodarki zielenią, pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co do projektu gospodarki drzewostanem – zarzuty organu I instancji w tym zakresie są bezzasadne.

Organ II instancji wskazał też, że inwestor przedłożył dokumenty, które czynią bezzasadnym zarzut organu I instancji o tym, że brak wyeksponowania historycznej panoramy miasta i powiązania inwestycji z istniejącymi zabytkowymi obiektami. Wojewoda [...]przywołał tu decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającą pod względem konserwatorskim na budowę przedmiotowej inwestycji, akceptację Muzeum [...]i [...]z dnia [...]stycznia 2004 r., Wydziału Zarządzania Kryzysowego [...], który pismem z dnia [...]kwietnia 2004 r. nie wniósł uwag odnośnie omawianej inwestycji.

Zdaniem Wojewody [...]z uwagi na fakt, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. zastosowanie ma to rozporządzenie, gdy zważyć na dyspozycję § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zatem wysokość budynku jest liczona od poziomu terenu najniżej położonego wejścia do budynku do górnej płaszczyzny stropu nad najwyższą kondygnacją użytkową. Zdaniem organu tak liczona wysokość projektowanego budynku (zgodnie z dyspozycją § 7 w/w rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r.) nie przekracza 24m.

Wojewoda [...]uznał za zasadny argument inwestora, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] nie przewidywało uzyskania opinii w sprawie drgań i hałasu. Inwestor przedstawił zaś uzgodnienia p.poż., sanitarne i b.h.p.

Wojewoda [...]podniósł, że w świetle powyższej argumentacji brak podstaw do odmowy wydania decyzji pozwolenia na budowę.

Skargi na wyżej opisaną decyzję Wojewody [...]wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: (w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1045/04) [...]Sp. z o.o., następcą prawnym tej spółki jest [...]sp. z o.o. oraz (w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1044/04) Spółdzielnia [...] w zasobach której pozostaje budynek [...]w [...]. Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i jako taka podlega uchyleniu. Zdaniem [...] Sp. z o.o. wzajemne zbyt bliskie usytuowanie obiektów w części nadziemnej spowoduje zacienienie pomieszczeń usytuowanych przy elewacji północno-wschodniej budynku [...] oraz elewacji południowo-zachodniej w projektowanym budynku [...], co jest niezgodnie z § 13 pkt 1 i 4 warunków technicznych dla budynków. Skarżąca, powołując się na dołączone do skargi wyliczenia wskazała, że południowo-zachodnia elewacja budynku projektowanego powinna zostać odsunięta o 3,5m dalej niż to obecnie przedstawia projekt budowlany. Ponadto wzajemne zbyt bliskie usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe nie spełnia wymogów § 274 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem skarżącej Spółki także wysokość budynku przekracza, określoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wysokość 24m. Dodatkowo uwagę zwraca także to, że w obecnej wersji dokumentacji budowlanej przedstawionej do wydania zaskarżonej decyzji zostało dorysowane dodatkowe piętro w formie niedatowanej zmiany do projektu i tak rzędna dachu ma de facto 31,62m. Inwestor do najwyższej części budynku określił wysokość od strony ul. [...], choć najniżej położone wejście do niego znajduje się od strony ul. [...] i od niego powinna być liczona wysokość budynku.

Skarżąca Spółdzielnia [...] podniosła podobnie jak w/w skarżąca Spółka, że budynek przekracza maksymalną dopuszczalną wysokość wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy. Spółdzielnia wskazała, ze w projekcie z 2000 r. budynek miał 9 kondygnacji naziemnych, w 2003 r. projektant obniżył go o jedną kondygnację, jednak w dokumentacji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją dorysowano czerwonym długopisem zmiany i wprowadzono kondygnację, co spowodowało przekroczenie w/w nakazu co do wysokości budynku.

Zdaniem skarżącej Spółdzielni inwestor nie przedstawił wpływu głębokich na 8,5m wykopów na sąsiadujący już istniejący budynek Spółdzielni oddalony tylko o 8,4m. Skarżąca wskazała też, że projektowana inwestycja pozbawia dopływu światła słonecznego do lokali budynku [...]. Zdaniem Spółdzielni zaskarżona decyzja narusza uzasadnione interesy osób trzecich.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Dodatkowo na rozprawie:

- pełnomocnik Spółdzielni podkreślił, że mimo zgłoszenia kwestii zacienienia budynku [...] przed organem I instancji, nie przeprowadzono w toku postępowania administracyjnego badań zmierzających do ustalenia "linijki słońca";

- pełnomocnik [...]Sp. z o.o. cofnął argumentację co do zagrożenia pożarowego nowej inwestycji dla budynku [...];

- pełnomocnik inwestora złożył do akt "analizę przesłaniania budynku [...]" z dnia [...] września 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola aktów administracji (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisów art. 7 i 77 kpa. Organ dopuścił się uchybienia polegającego na braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisu art. 35 Prawa budowlanego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35.1.1).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ bezzasadnie uznał, że "inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Tymczasem przeczy temu proste porównanie mapy stanowiącej integralną część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]maja 2002 r. wyżej opisanej z planem zagospodarowania działki, który stanowi element projektu budowlanego objętego przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na budowie na terenie, którego linie rozgraniczające oznaczono na mapie stanowiącej załącznik do tej decyzji.

Przedmiotowa inwestycja wykracza poza wyżej opisany teren. Projekt przewiduje bowiem na terenach nie objętych wyżej opisaną decyzją łączniki między nowoprojektowanymi budynkami a już istniejącymi, zadaszenie i wjazd do garażu oraz wejście do budynku wraz z dojściem a ponadto nadwieszenia.

Zdaniem Sądu, projektowane nadwieszenia i kładki wykraczają poza teren określony w wyżej opisanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wbrew twierdzeniom organu stopnia wojewódzkiego nie ma znaczenia dla tego faktu zgoda zarządu Dróg Miejskich opinie pozytywne co do rozwiązań drogowych, opinie komunikacyjne, pozytywne opinie nadwieszenia i kładki w pasie drogowym.

Wskazać należy, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera poprawki naniesione ręcznie czerwonym kolorem bez oznaczenia daty z jakiej pochodzą. Zdaniem Sądu, nie pozwala to na ocenę czy objęty przedmiotową decyzją projekt przewiduje budynki o maksymalnej wysokości 24m (przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu).

Organ nie przedstawił szczegółowej analizy tego skąd wywodzi wysokość budynku, w szczególności od jakiego punktu liczy tę wysokość, które wejście do budynku jest najniżej położonym. Brak tej argumentacji uniemożliwia sądową kontrolę tezy organu, że wysokość budynku nie przekracza 24m.

W ocenie Sądu, organ z naruszeniem przepisu art. 5.1.9 Prawa budowlanego nie rozpoznał czy objęta projektem inwestycja zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Organ nie odniósł się do sygnalizowanych przez sąsiadów przedmiotowej inwestycji, już na etapie postępowania przed organem I instancji, kwestii zacienienia sąsiednich nieruchomości, usytuowania wjazdu do dwupoziomowego garażu w odległości 9m od budynku mieszkalnego już istniejącego. Organ w ogóle nie rozważył kwestii obszaru oddziaływania inwestycji mimo, że taki obowiązek wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. 03.120.1127) w sprawie wzorów m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd podziela pogląd organu stopnia wojewódzkiego, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia określone są w nim warunki, które zapewniają między innymi ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

Rozpoznając sprawę ponownie organ stopnia wojewódzkiego będzie miał na uwadze powyższe rozważania Sądu.

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).