Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1227/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a  par.1, art. 14h, art. 14b par. 1, 3, 5b i 5c, art. 119a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. H. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływana jako skarżąca Spółka, Wnioskodawca) złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zastosowania 15 % stawki podatku dochodowego.

We wniosku skarżąca Spółka wskazała, że jest polskim rezydentem podatkowym, której przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej jest działalność zaklasyfikowana pod pozycją PKD 55.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania. Wnioskodawcę wiążą powiązania osobowe i kapitałowe z innymi podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą na terytorium Polski. Grupa kapitałowa, w ramach której działa Wnioskodawca, nie stanowi podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca spełnia określone w przepisie art. 4a pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych warunki do uznania go za małego podatnika.

Wnioskodawca został zawiązany w lipcu 2011 roku i zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego we wrześniu 2011 r. W umowie spółki Wnioskodawcy ustalono, że rok obrotowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Pierwszy rok obrotowy i podatkowy Wnioskodawcy zakończył się 31 grudnia 2012 r.

W październiku 2016 roku została podjęta uchwała nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników skarżącej Spółki, w przedmiocie zmiany brzmienia firmy, pod którą działał Wnioskodawca, zmieniony został również przedmiot przeważającej działalności gospodarczej Wnioskodawcy (wcześniejsza działalność przeważająca była zaklasyfikowana pod pozycją PKD 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi). Zmiany w powyższym zakresie zostały zarejestrowane w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w listopadzie 2016 r. Ponadto w listopadzie 2016 r. nastąpiło podwyższenie kapitału zakładowego Spółki będącej Wnioskodawcą. Udziały w podwyższonym kapitale zakładowym spółki objął jeden z jej dotychczasowych wspólników, które to udziały pokrył aportem w postaci zorganizowanej części prowadzonego przez siebie dotychczas przedsiębiorstwa, o wartości powyżej 16 milionów złotych. Zmiany w zakresie podwyższenia kapitału zakładowego zostały zarejestrowane w rejestrze przedsiębiorców KRS [...] stycznia 2017 r. Zorganizowana część przedsiębiorstwa została przeniesiona na Spółkę będącą Wnioskodawcą w listopadzie 2016 r. W związku z aportem spółka nabyła przedsiębiorstwo i podjęła świadczenie usług hotelarskich. Również w listopadzie 2016 r. została podjęta uchwała nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki w przedmiocie zmiany umowy Spółki w zakresie dotyczącym obowiązującego w Spółce roku obrotowego, zgodnie z którą określono, że rokiem podatkowym Spółki jest rok obrotowy, zaś rok obrotowy Spółki trwa od 1 czerwca do 31 maja roku następującego. Przedmiotowa zmiana umowy spółki została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców KRS w dniu [...] stycznia 2017 r.

W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego sformułowano następujące pytania:

1) Czy od 1 stycznia 2017 r. Wnioskodawca może stosować 15% stawkę podatku dochodowego od osób prawnych, o której mowa w przepisie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

2) Począwszy od którego roku - w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie numer 1 - Wnioskodawca będzie mógł stosować 15 % stawkę podatku dochodowego od osób prawnych, o ile w dalszym ciągu będzie spełniał warunki do uznania go za małego podatnika w rozumieniu przepisu art. 4a pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na otrzymaną od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinię, zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. z której wynika, że w zakresie elementów stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej powoływana jako o.p.).

W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżąca Spółka wskazała, że organ w sposób zupełnie nieuprawniony przyjął, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej rodzi uzasadnione przypuszczenie, że może być on przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Zdaniem Spółki, organ w sposób zupełnie niezasadny uznał, że opisane w stanie faktycznym czynności mogą służyć przekazaniu majątku zgromadzonego przez jednego ze wspólników (w postaci aportu ZCP o wartości powyżej 16 mln zł) do Wnioskodawcy, w której ten wspólnik nadal pozostaje udziałowcem i w związku z tym powstaniem korzyści podatkowej w postaci możliwości skorzystania z 15 % obniżonej stawki podatku, co będzie skutkować w efekcie obniżeniem opodatkowania ewentualnego dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę.

Zdaniem Spółki, organ błędnie przyjął, że w zakresie opisywanego stanu faktycznego korzyścią podatkową jest możliwość stosowania 15% stawki podatku. Tymczasem w okolicznościach sprawy - mając na uwadze fakt, że wspólnikiem wnoszącym aport była osoba fizyczna, zaś zorganizowana część przedsiębiorstwa wykorzystywana była (przed wniesieniem aportu) w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej - czynności związane z wniesieniem aportu nie przyniosły korzyści w podatku dochodowym. W przypadku bowiem, gdyby do wniesienia aportu nie doszło, wspólnik (osoba fizyczna) zobowiązany byłby do jednokrotnego opodatkowania dochodów wypracowanych w związku z działalnością prowadzoną przy użyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (podatek dochodowy od osób fizycznych). Natomiast po wniesieniu aportu w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa dochód ten opodatkowany jest podwójnie - raz na poziomie spółki będącej Wnioskodawcą (podatek dochodowy od osób prawnych) i ponownie - przy wypłacie zysku (dywidendy) wspólnikowi (podatek dochodowy od osób fizycznych). Nie można więc mówić o osiągnięciu korzyści podatkowej w postaci możliwości korzystania przez Wnioskodawcę z 15 % stawki podatku dochodowego, w sytuacji gdy globalnie transakcja wniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa spowodowała wzrost wpływów podatkowych do budżetu państwa, związanych z prowadzeniem działalności przy użyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, będącej przedmiotem aportu. Z kolei Wnioskodawca, będąc małym podatnikiem, mógłby korzystać z preferencyjnej – 15 % - stawki podatku, niezależnie od przeprowadzonej transakcji aportu.

Powyższych okoliczności - w wyniku braku wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez sprecyzowanie opisu stanu faktycznego i wskazanie czy wspólnik, który dokonał aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa do spółki będącej Wnioskodawcą, był osobą fizyczną, czy prawną - organ nie wziął pod uwagę, a w konsekwencji w sposób zupełnie nieuprawniony przyjął, że w stosunku do elementów stanu faktycznego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że może być on przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ wskazał, że stosownie do art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p., organ upoważniony do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli: (-) wniosek o wydanie interpretacji, o którym mowa w art. 14b § 1 został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym, lub (-) z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte. Niewątpliwie taką inną przyczyną jest wystąpienie okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że określone elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepis art. 14b § 5c o.p. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1marca 2017 r.) stanowi natomiast, że organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b.

W przedmiotowej sprawie, przy piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r., Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyraził opinię, według której w zakresie elementów stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Według Szefa KAS w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. W odniesieniu do tych elementów opisanego zaistniałego stanu faktycznego istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostaną dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej.

W ocenie organu, opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności (zespół czynności) mogą służyć przekazaniu majątku zgromadzonego przez jednego ze wspólników (w postaci aportu ZCP o wartości powyżej 16 min zł) do Spółki (Wnioskodawcy), w której ten wspólnik nadal pozostaje udziałowcem i w związku z tym powstaniem korzyści podatkowej w postaci możliwości skorzystania z 15% obniżonej stawki podatku, co będzie skutkować w efekcie obniżeniem opodatkowania ewentualnego dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę. Uzyskana w ten sposób korzyść podatkowa byłaby sprzeczna z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Celem regulacji art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1888, ze zm.) było umożliwienie skorzystania z 15 % obniżonej stawki podatku dochodowego od osób prawnych przez "małych podatników" w związku z zamiarem wsparcia rozwoju tej grupy przedsiębiorstw. Ponadto celem przepisów art. 19 ust. 1a i ust. 1b ww. ustawy oraz art. 7 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. poz. 1550) było zapobieżenie możliwości dokonywania przez podatników restrukturyzacji gospodarczych, które miałyby na celu - poprzez zmianę formuły działalności lub sztuczne dostosowywanie jej rozmiarów - skorzystanie ze stawki 15 %. Sprzeczne zatem z intencją ustawodawcy jest więc kreowanie takich sytuacji, w której Wnioskodawca, w związku z ewentualnym brakiem możliwości skorzystania z 15 % stawki podatku (w tym też co do określonej wartości majątkowej obejmującej ZCP o wartości powyżej 16 min zł), dokonuje sztucznych reorganizacji gospodarczych, aby ww. prawo przysługiwało Spółce (Wnioskodawcy). Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania zabraniają dokonywania sztucznych działań restrukturyzacyjnych mających na celu przede wszystkim osiągnięcie korzyści podatkowej (np. obniżenie zobowiązania podatkowego poprzez skorzystanie z obniżonej stawki podatku).

Organ podkreślił, że preferencyjna stawka przewidziana jest dla małych podatników, czyli takich, u których wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 1 200 000 euro wyrażonej w złotych. Stawka podatku w wysokości 15% nie ma zastosowania w przypadku utworzenia podatnika w okoliczności działań restrukturyzacyjnych określonych w art. 19a ust. 1a u.p.d.o.p. Obniżona stawka podatku nie będzie mogła być stosowana także w przypadku podatkowych grup kapitałowych (art. 19 ust. 1b ww. ustawy). Ponadto w przepisie art. 7 ww. ustawy zmieniającej wprowadzono rozwiązania mające na celu wprowadzenie ograniczenia w stosowaniu regulacji dotyczącej obniżonej 15% stawki podatku przez podatników utworzonych w okresie od dnia 28 września 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Wskazanie przez ustawodawcę w powyższych regulacjach katalogu określającego rodzaje działań restrukturyzacyjnych, których dokonanie uniemożliwia zastosowanie obniżonej 15 % stawki podatku dochodowego od osób prawnych nie oznacza przy tym, że wszelkie inne działania o charakterze reorganizacyjnym podejmowane przez podatników (umożliwiające zastosowanie takiej stawki podatku), są dozwolone oraz zgodne z przepisem ustawy oraz intencją ustawodawcy. Co więcej, zgodnie z przepisami ogólnymi klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, nie jest dozwolone dokonywanie takich działań w zakresie reorganizacji gospodarczych nakierowanych przede wszystkim na osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznych z przedmiotem i celem ustawy podatkowej, oraz mających jednocześnie cechy sztuczności.

Zdaniem organu, wskazane we wniosku okoliczności mogą wskazywać, że głównym zamierzeniem skarżącej Spółki jest uzyskanie możliwości skorzystania z opodatkowania obniżoną 15 % stawką dla prowadzonej działalności gospodarczej (wraz z wartością majątkową obejmującą ZCP o wartości powyżej 16 mln zł) poprzez wprowadzenie schematu optymalizacyjnego. Pozwala to również sądzić, że Wnioskodawca nie jest w istocie zainteresowany dokonaniem opisanych we wniosku czynności (zespołu czynności) jako transakcji mającej na celu stworzenie określonej struktury gospodarczej i następnie funkcjonowania w jej warunkach w obrocie rynkowym. Tym samym, istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Nie przesądza to jednak - co podkreślono w kwestionowanym postanowieniu - że w zakresie elementów tego stanu faktycznego zostałaby na pewno wydana decyzja klauzulowa. Ustalanie, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania może być dokonane tylko w toku procedury dotyczącej wydawania opinii zabezpieczających lub postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIa Ordynacji podatkowej.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, pełnomocnik skarżącej Spółki w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze zarzucił naruszenie:

– art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r., w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły wszystkie przesłanki obligujące organ podatkowy do wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie wniosku złożonego przez Skarżącego;

– art. 14b § 5b o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego zastosowanie w wyniku nieuprawnionego przyjęcia, że w stosunku do stanu faktycznego opisanego we wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że może być on przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. w sytuacji, gdy zdarzenia opisane w stanie faktycznym nie zostały dokonane niezgodnie z przedmiotem i celem ustawy podatkowej;

– art. 14b § 5c w zw. art. 14b § 5b w zw. z art. 14h w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej z uwagi na uznanie, że w sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że przedstawione we wniosku elementy stanu faktycznego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p., podczas gdy ocena w tym zakresie została dokonana w sposób dowolny, zaś opinia wydana w sprawie przez Szefa Krajowej Informacji Skarbowej została wydana w oparciu o niepełny stan faktyczny, nieuwzględniający wszystkich elementów mających istotny wpływ na ocenę, czy w sprawie może zachodzić takie uzasadnione przypuszczenie;

– art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 219 w zw. z art. 14h o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia polegające na braku odniesienia się do opisanej przez Skarżącego kwestii związanej z uzupełnieniem stanu faktycznego wniosku w zakresie tego, że wspólnik dokonujący aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa był osobą fizyczną i konsekwencji tej okoliczności dla możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 119a o.p.;

– art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, które przejawiło się m.in. w pominięciu w działaniach organu okoliczności uzupełnienia stanu faktycznego sprawy o elementy, które wyłączają możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 119a o.p., jak też w tendencyjnym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, będącym wynikiem pobieżnej analizy sprawy - w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał m.in., że: Wnioskodawca nie jest w istocie zainteresowany dokonaniem opisanych we wniosku czynności (zespołu czynności) jako transakcji mającej na celu stworzenie określonej struktury gospodarczej i następnie funkcjonowania w jej warunkach w obrocie rynkowym zupełnie pomijając, że działania opisane we wniosku nie stanowiły potencjalnego zdarzenia przyszłego, a zostały już dokonane na przełomie października i listopada 2016 r. (a więc przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, którą została wprowadzona możliwość stosowania przez małych podatników 15% stawki podatku dochodowego), zaś Skarżący w żadnej mierze nie uzależniał podjęcia tych działań od oceny dokonanej przez organ podatkowy.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor KIS, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

W myśl art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepis ten, na mocy art. 14h o.p., stosuje się odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki postępowania, którego celem jest wydanie interpretacji w indywidualnej sprawie.

Istota problemu, w sprawie dotyczy uznania czy w stosunku do elementów stanu faktycznego przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p.

Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2017 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 tej ustawy).

Na podstawie art. 14b § 5b o.p., obowiązującego od dnia 15 lipca 2016 r., nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zgodnie zaś z art. 14b § 5c o.p., organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wystąpił do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 o.p., stanie faktycznym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. wyraził opinię, że w zakresie elementów stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą Spółkę we wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Według Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie zaistniałego stanu faktycznego istnieją obiektywne podstawy do domniemania, że spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostaną dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej.

W tym miejscu należy wskazać, że ujemną przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej jest wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Powyższe ma miejsce w przypadku, gdy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a ustawy. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności) została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowe i została dokonana w sposób sztuczny.

Aby stwierdzić wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, iż w sprawie może być wydana decyzja na podstawie art. 119a o.p., nie jest konieczne, zatem spełnienie wszystkich z przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczającą podstawą do takiej konkluzji jest wskazanie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści podatkowej (która w przedstawionych okolicznościach może być niezgodna z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej).

W tej sytuacji Sąd uznał, że istniały w sprawie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącą Spółkę co do braku sprzeczności działania Spółki z celem i przedmiotem ustawy oraz brak powstania korzyści podatkowej należy wskazać, że w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego istniały obiektywne podstawy do domniemania, że potencjalnie spełniają ustawowe kryteria unikania opodatkowania, tj.: zostały dokonane w sposób sztuczny, w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z celem i przedmiotem przepisu ustawy podatkowej, co szczegółowo zostało opisane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Opisany bowiem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sposób wniesienia aportu przez jednego ze wspólników w postaci przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej 16 mln zł, w powiązaniu ze zmianą nazwy firmy i przeważającym zakresem prowadzonej działalności gospodarczej oraz zmianą roku obrotowego, może potencjalnie zmierzać do uniknięcia opodatkowania podstawową stawką podatkową w wysokości 19 % i skorzystania ze stawki preferencyjnej w wysokości 15%, wprowadzoną do podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie ustawy z dnia 5 września 2016 r., o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1550).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że skarżąca Spółka od października 2016 r. podjęła szereg działań zmierzających do restrukturyzacji, zmiany nazwy, zakresu podstawowej działalności gospodarczej, wniesienia aporem do skarżącej Spółki przedsiębiorstwa oraz zmiany roku obrotowego. Powyższe czynności zostały podjęte już po uchwaleniu i opublikowaniu ww. ustawy zmieniającej z dnia 5 września 2016 r. (Dziennik Ustaw z dnia 27 września 2016 r.), choć przed dniem jej wejścia w życie, które nastąpiło 1 stycznia 2017 r. Niewątpliwie założyć zatem można, że skarżąca Spółka posiadała wiedzę na temat przepisów, które zaczną obowiązywać niewiele ponad 3 miesiące od ich opublikowania. Tym samym, zgodzić się należało z organem, że podjęte przez skarżącą Spółkę działania o charakterze reorganizacyjnym mogły mieć na celu wyłącznie uzyskania korzyści podatkowych. Tymczasem z brzmienia art. 119 a o.p., regulującego klauzule przeciwko unikaniu opodatkowania wynika wprost, że nie są dozwolone takie działania, które są nakierowane przede wszystkim na osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem ustawy podatkowej oraz mających charakter sztuczny.

Zgodzić się należało z organem, że opisane we wniosku działania skarżącej Spółki mogą służyć przekazaniu majątku zgromadzonego przez jednego ze wspólników (aportu w postaci przedsiębiorstwa o wartości ponad 16 mln zł) do skarżącej Spółki, w której tenże wspólnik nadal będzie udziałowcem. Istnieje zatem potencjalna możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej w wysokości 15%, co stanowić będzie obniżeniem opodatkowania ewentualnego dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę.

Podkreślić przy tym należy, że sformułowanie "uzasadnione przypuszczenie" nie zawiera w sobie kategorycznej i definitywnej oceny prawnopodatkowej zdarzenia, tylko potencjalną możliwość jej zaistnienia. Zatem uznać należy, że argumenty strony odnoszące się merytorycznie do sporu, jak i stanowisko organu w tej kwestii nie dyskwalifikują zaskarżonego postanowienia.

Ze wskazanych wyżej względów, utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji organ odwoławczy, nie naruszył art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14b § 5b i 5c o.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 o.p. stwierdzić należy, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia postanowienia powinno wynikać, iż wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Taka sytuacja istnieje w przedmiotowej sprawie. Okoliczność, iż skarżący nie został przekonany co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wnioskodawca ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jego zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Podkreślić należy, że cytowany w skardze fragment zaskarżonego postanowienia (str. 8 uzasadnienia) wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, nie odnosi się do błędnego przyjęcia przez organ, że wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczył zdarzenia przyszłego a nie jak było w rzeczywistości, stanu faktycznego. Właściwa interpretacja użytych przez organ sformułowań w całym akapicie uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że organ analizował stan faktyczny opisany we wniosku, zaś tryb przyszły był użyty jedynie w zakresie woli i celów, dla których skarżąca Spółka dokonała określonych czynności prawnych. Tym samym, w powyższym zakresie nie może być mowy o naruszeniu art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p.

W ocenie Sądu, nie można również podzielić zarzutu skargi niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Zawiera ono zarówno uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne, które - poza przytoczeniem przepisów prawa - zawiera również wykładnię tych przepisów odniesioną do stanu faktycznego sprawy, ze wskazaniem jego znamion istotnych dla zakresu stosowania przepisów prawa. Podkreślić należy, że podnoszona przez skarżącą Spółkę okoliczność, że wspólnikiem wnoszącym aport w postaci przedsiębiorstwa była osoba fizyczna a nie prawna (w zażaleniu na postanowienie wydane przez organ I instancji), wyjaśnić należy, że po pierwsze okoliczność ta nie wynikała z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego a zatem nie mogła być przedmiotem opinii Szefa KAS, po drugie zaś pozostawała bez wpływu na możliwość stwierdzenia uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego mogą być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a o.p. Wbrew twierdzeniom skargi, organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się do zarzutów zażalenia, podejmując polemikę ze stanowiskiem skarżącej Spółki i uzasadniając własne stanowisko w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając w trybie uproszczonym, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.