Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1534/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 i art. 59 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po zapoznaniu się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, postanowieniem z [...] marca 2021 r. nr [...] odmówiło T. M. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2021 r. została skutecznie doręczona stronie [...] lutego 2021 r. Ostatnim zatem dniem do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji był [...] lutego 2021 r. Odwołanie T. M. opatrzone datą [...] lutego 2021 r. wpłynęło do MOPS w [...] [...] lutego 2021 r. Powyższe oznacza, że odwołanie zostało złożone po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa.

Dalej Kolegium wskazało, że w odwołaniu została zawarta prośba skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu. We wniosku o przywrócenie terminu strona wskazała, że od [...] lutego 2021 r. choruje, a jej stan zdrowia był tak ciężki, że nie była w stanie udać się na pocztę lub do urzędu, aby dostarczyć odwołanie. Oświadczyła, że gdy tylko jej zdrowie uległo poprawie, uczyniła to załączając zaświadczenie lekarskie. Lekarz wskazał w ocenie stanu zdrowia z [...] lutego 2021 r. "...ostre zakażenie górnych dróg oddechowych o umiejscowieniu mnogim nieokreślonym...", a jako cel wydania zaświadczenia podał, że "...Ze względu na pogorszenie stanu zdrowia oraz wdrożonym leczeniem od dnia [...] lutego 2021 r. w/w nie mogła wykonać poleceń związanych ze sprawą roszczeniową zleconą przez MOPS".

Kolegium uznało, że składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania [...] lutego 2021 r. strona zachowała termin na wniesienie wniosku przewidziany w art. 58 § 2 kpa.

Pismem z [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało stronę do dostarczenia dowodów potwierdzających leczenie w okresie od [...] lutego 2021 r. albowiem z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wydanego [...] lutego 2021 r. wynika, że od [...] lutego 2021 r. wnioskodawczyni miała wdrożone leczenie, ze względu na pogorszenie stanu zdrowia. W odpowiedzi strona przedłożyła dwie recepty na leki z [...] lutego 2021 r. (m.in. ﬂegamina) oraz wydruk elektroniczny z porady lekarskiej z [...] lutego 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 kpa).

Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie podkreśla się, że to na stronie, a nie na organie, ciąży obowiązek wykazania, że przesłanki z art. 58 § 1 i 2 kpa zostały spełnione (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 933/10). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy marny natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

Według art. 58 kpa dla przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy; 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; 3) dochowanie siedmiodniowego (nieprzywracalnego) terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia); 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

W ocenie Kolegium skarżąca, składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie spełniła pierwszej z wymienionych przesłanek.

Zdaniem organu odwoławczego uprawdopodobnienie braku winy przez osobę zainteresowaną przywróceniem terminu do dokonania czynności polega na uwiarygodnieniu stosowną argumentacją swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądowego, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że terminowe dokonanie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką przeszkodę można przykładowo uznać: przerwę w komunikacji, nagłą ciężką chorobę niepozwalającą na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (np. postanowienie NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 354/08). Przeszkoda ta, jak wyżej podkreślono, musi przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej.

Oceniając pod tym kątem argumenty skarżącej potwierdzone zaświadczeniem lekarskim z [...] lutego 2021 r. Kolegium stwierdziło, że leczenie skarżącej zostało wdrożone [...] lutego 2021 r., doręczenie stronie decyzji organu I instancji było skuteczne [...] lutego 2021 r., zaś termin do wniesienia odwołania kończył się [...] lutego 2021 r. (ostatni dzień 14-dniowego terminu).

Zatem przeszkoda nie istniała przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu albowiem nie występowała żadna przeszkoda uniemożliwiająca jej złożenie odwołania w terminie, tj. w okresie od daty doręczenia decyzji ([...] lutego 2021 r.) do [...] lutego 2021 r. co oznacza, że strona mogła w tym czasie sporządzić odwołanie i skorzystać z usług operatora pocztowego chociażby poprzez wrzucenie listu zawierającego odwołanie do skrzynki pocztowej.

Kolegium zauważyło, że w treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała ciężką chorobę. Dalej podała, że od [...] lutego 2021 r. chorowała, a jej stan zdrowia był tak ciężki, że nie była w stanie udać się na pocztę lub do urzędu, aby dostarczyć odwołanie. Następnie oświadczyła, że gdy tylko jej zdrowie uległo poprawie, uczyniła to załączając zaświadczenie lekarskie.

Według organu odwoławczego dokument ten jednak nie potwierdza twierdzeń strony dotyczących ciężkiego stanu zdrowia. Z dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego z [...] lutego 2021 r. z rozpoznaniem choroby: "ostre zakażenie górnych dróg oddechowych o umiejscowieniu mnogim nieokreślonym" nie wynika, że stan zdrowia skarżącej był ciężki i nie wynika, że charakter choroby uniemożliwiał jej podjęcie świadomych działań polegających na sporządzeniu odwołania i nie pozwalał na wyręczenie się inną osobą do złożenia odwołania od decyzji w ustawowym terminie.

Kolegium stanęło na stanowisku, że jeśli skarżąca nie mogła osobiście złożyć odwołania od decyzji, powinna była zadbać o należyte wykonanie tej czynności przez inne osoby. Skarżąca nie jest osobą nieporadną. Wręcz przeciwnie, jest osobą wyjątkowo zaradną, która samodzielnie uczestniczy w szeregu postępowań w organach administracji publicznej.

Z przedłożonych na wezwanie Kolegium recept datowanych na 16 lutego 2021 r. wynika, że przepisane zostały leki stosowane w zakażeniach dróg oddechowych.

W ocenie organu odwoławczego nie każda choroba, czy gorsza sprawność zdrowotna stanowi wystarczający powód złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Aby choroba uzasadniała przywrócenie terminu musi to być taki stan chorobowy, który wyłącza całkowicie pacjenta z jakiejkolwiek możliwości świadomego podejmowania decyzji.

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, to znaczy takiej, której nie można było pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe.

Kierując się tak rozumianym pojęciem braku winy w uchybieniu terminu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że powoływane przez skarżącą okoliczności nie stanowiły przeszkody nie do przezwyciężenia i tym samym nie determinowały zasadności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Podmiot zainteresowany w sprawie powinien dołożyć wszelkich starań, aby należycie zadbać i reprezentować własne interesy w danym postępowaniu.

T. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2021 r. W skardze zarzuciła Kolegium oparcie postanowienia na błędnie ustalonym stanie faktycznym i prawnym, sprzeczność zaskarżonego postanowienia z prawem (wskazanymi w postanowieniu przepisami kpa) i stanem faktycznym przez nieuprawnione przyjęcie, że wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła dostatecznie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, w sytuacji gdy szczegółowo opisała, że z powodu ciężkich objawów choroby wskazującej na zarażenie koronawirusem nie mogła (z uwagi na zagrożenie epidemiczne jakie mogła stwarzać) i nie była w stanie wyjść z domu, aby udać się na pocztę lub do MOPS w [...] w celu złożenia tam odwołania, w sytuacji, gdy skarżąca nie ma w Polsce nikogo - wbrew sugestii SKO zawartej w zaskarżonym postanowieniu - kto mógłby takie dokumenty lub listy je zawierające dostarczyć do ww. podmiotów. Skarżąca oświadczyła, że uczyniła to osobiście, gdy tylko poczuła się na tyle dobrze na zdrowiu, że mogła wyjść z domu, aby dostarczyć odwołanie do adresata oraz gdy okazało się, że nie jest chora na COVID-19 i nie stanowi zagrożenia i nie narusza przepisów sanitarnych wychodząc z domu, aby dostarczyć odwołania do organu. Wobec tego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści tego przepisu wynika, że w piśmie tym należy jedynie uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie uprawdopodabniające okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (braku winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 1977/00). W piśmiennictwie uprawdopodobnienie określa się jako ułatwione postępowanie dowodowe, postępowanie zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń, surogat, namiastkę dowodu bądź środek zastępczy dowodu niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (M. Iżykowski, Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym, Nowe Prawo 1980, nr 3, s. 75). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania organu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, podniesione przez T. M. okoliczności dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania zawarte w odwołaniu i skardze oraz przedłożone na etapie postępowania odwoławczego dowody (dokument z porady lekarskiej, zaświadczenie lekarskie, recepty) w sposób dostateczny uprawdapadabniały brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Z załączonych do akt administracyjnych dowodów wynika, że w toku biegu terminu do wniesienia odwołania (okres pomiędzy [...] lutego 2021 r., a [...] lutego 2021 r.), tj. od [...] lutego 2021 r. skarżąca odczuwała objawy, które mogły świadczyć o zakażeniu wirusem SARS-CoV-2 (katar, kaszel, bóle mięśniowe). [...] lutego 2021 r. w trybie teleporady lekarskiej nastąpiło rozpoznanie choroby, wg ICD-10: symbol choroby J06 – ostre zakażenie górnych dróg oddechowych o umiejscowieniu mnogim nieokreślonym. Z zaświadczenia lekarskiego wystawionego [...] lutego 2021 r. wynika ponadto, że skarżąca, ze względu na pogorszenie stanu zdrowia, nie mogła od [...] lutego 2021 r. wykonać poleceń związanych ze sprawą zleconą przez MOPS. Z recepty z [...] lutego 2021 r. wynika, że lekarz zaordynował skarżącej antybiotyk zawierający doksycyklinę – lek przeciwko zakażeniom o podłożu bakteryjnym. Poza tym wiadomym jest z urzędu, że od [...] marca 2020 r. trwa w Polsce stan epidemii z powodu zakażenia wirusem SARS-CoV-2. A więc od [...] lutego 2021 r. do [...] lutego 2021 r. skarżąca miała prawo sądzić, że zakaziła się koronawirusem i wobec tego ograniczyła swą aktywność do działań związanych z leczeniem choroby.

Z powyższych okoliczności wynika zatem, że stan zdrowia T. M. był na tyle nadszarpnięty (wg lekarza medycyny: zakażenie górnych dróg oddechowych o przebiegu ostrym i mnogim, brak możliwości wykonywania przez skarżącą od [...] lutego 2021 r. poleceń MOPS), że uniemożliwiał skarżącej osobiste załatwianie spraw urzędowych i pocztowych, gdzie wymagane jest niekiedy dłuższe wyczekiwanie na możliwość załatwienia swojej sprawy, często stojąc w kolejce.

Wobec tego, bez przeprowadzenia stosownego przeciwdowodu, organ nie mógł zakwestionować opinii lekarskiej twierdząc, że choroba skarżącej nie miała ciężkiego przebiegu i umożliwiała skarżącej załatwianie spraw urzędowych poza miejscem jej stałego pobytu. Choroba skarżącej nie została sklasyfikowana przez lekarza medycyny wg ICD-10 jako ostre zapalenie nosa i gardła o symbolu J00 (przeziębienie).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] winno zatem przyjąć, że przedłożona dokumentacja lekarska uprawdapadabniała brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Sąd nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że skarżąca mogła wnieść odwołanie przed rozpoczęciem choroby, tj. w okresie od [...] lutego 2021 r. do [...] lutego 2021 r. Trudno bowiem przewidzieć nadejście choroby, jak to miało miejsce w sytuacji skarżącej. Z natury rzeczy osoba nie ma przecież żadnego wpływu na moment, w którym nastąpi zachorowanie, utrudniające normalne funkcjonowanie w jej życiowych sprawach. Twierdzenie zatem, że T. M. mogła sporządzić i wnieść odwołanie w odcinku czasowym pomiędzy otrzymaniem decyzji organu I instancji, a zachorowaniem na ostre zapalenie górnych dróg oddechowych o umiejscowieniu mnogim nie mogło być uznane za okoliczność wskazującą na jej winę w uchybieniu terminu. Z przepisów kpa dotyczących terminów dokonywania czynności procesowych, w szczególności art. 57 i art. 58 oraz art. 129 § 2 kpa wynika, że strona ma prawo do złożenia odwołania nawet w ostatnim dniu biegu terminu. W ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania może również nastąpić zdarzenie uniemożliwiające stronie dokonanie tej czynności w terminie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że o braku winy zainteresowanego podmiotu można mówić wówczas, gdy osoba ta działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA z 8 lipca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 727/97).

W ocenie Sądu skarżąca wykazała, że działała z najwyższą starannością w interesie córki, natomiast w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania przeszkodziła jej choroba zakaźna. Zatem należało uznać, że wystarczająco uprawdopodobniła brak winy w złożeniu odwołania po terminie. Okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu może być bowiem nagła choroba strony, a więc taka której nie mogła przewidzieć. Do tego typu chorób zalicza się choroby zakaźne górnych dróg oddechowych.

Sąd nie zgodził się z Kolegium co do tego, że tylko ciężka choroba, która całkowicie wyłącza człowieka z jakiejkolwiek możliwości świadomego podejmowania decyzji i całkowicie uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek czynności procesowej uzasadnia zastosowanie instytucji przywrócenia terminu. Organ odwoławczy pomija to, że T. M. trapiła choroba zakaźna. Zatem z założenia tego rodzaju osoba winna pozostać w miejscu stałego pobytu, aby nie zakażać innych osób. Nabiera to szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy trwa stan epidemii wywołany inną chorobą zakaźną. Skarżąca wykazała więc uzasadnioną ostrożność pozostając w trakcie choroby w miejscu swego pobytu przez kilka dni, aby nie narażać innych osób na możliwość zakażenia. Koniec terminu do wniesienia odwołania ([...] luty 2021 r.) przypadał na piątek. Skarżąca w nieodległym terminie (jak wskazała w skardze, gdy lepiej się poczuła) już [...] lutego 2021 r. (wtorek) złożyła odwołanie. Zachowanie skarżącej w warunkach trwającego stanu epidemii było zatem racjonalne. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynikało z nieprzewidzianych okoliczności (nagła choroba cudzoziemca, brak pełnoletnich osób bliskich pomocnych w złożeniu odwołania) i trwało możliwie krótko (2 dni robocze).

Poza tym należało wziąć pod uwagę, że T. M. zamieszkuje tylko wraz z córką

K. P., która w dacie biegu terminu do wniesienia odwołania nie miała ukończonych

13 lat, a więc nie miała nawet ograniczonej zdolności do czynności prawnych (art. 12 Kodeksu cywilnego). Wątpliwe było zatem, aby skarżąca mogła posłużyć się córką w nadaniu w placówce pocztowej korespondencji zawierającej odwołanie. Wskazywana przez Kolegium możliwość "wrzucenia" korespondencji do skrzynki pocztowej pozbawiłaby skarżącą jakiegokolwiek dowodu nadania przesyłki drogą listową, co mogłoby być odczytane (gdyby przesyłka nie doszła do adresata) jako lekkomyślność i nienależyte dbanie o własne interesy. Kolegium nie wskazało zaś jaką inną osobą (poza córką) mogłaby się posłużyć T. M. w złożeniu odwołania. Trzeba mieć na uwadze, że skarżąca (obywatelka [...]) przebywa w obcym kraju. W skardze podała, że nie ma w Polsce znajomych. Nie utrzymuje kontaktów z sąsiadami i ich nie zna. Z akt sprawy nie wynika, aby ktokolwiek z pełnoletnich członków jej rodziny zamieszkiwali w [...]. Kolegium pominęło to, że powierzenie przesyłki listowej zawierającej korespondencję, która zawiera dane osobowe i rodzi skutki prawne (środek odwoławczy) osobie trzeciej – osobie obcej z reguły następuje, gdy nadawca przesyłki ma zaufanie do doręczyciela. Kolegium nie wskazało żadnej osoby obcej, która byłaby na tyle osobą zaufaną skarżącej, aby bez uszczerbku dla jej interesów podjęła się złożenia odwołania, czy to w organie I instancji, czy w placówce pocztowej. Nie została zatem wykazana przez organ odwoławczy możliwość posłużenia się przez T. M. inną osobą w dopełnieniu czynności wniesienia odwołania poprzez osobiste stawienie się w siedzibie organu I instancji, lub w placówce operatora pocztowego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie SKO w [...] odmawiając T. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania naruszyło art. 58 § 1 i art. 59 § 1 kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium rozpozna wniosek T. M. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania mając na uwadze zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł, jak w sentencji.