Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1500/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a( i c), art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 7, art. 16 § 1, art. 104, art. 105 § 1, art. 130 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 i 3, art. 140, art. 162 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. uchyla decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]; 3. uchyla decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]; 4. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. (dalej: "Dyrektor WUP" lub "organ I instancji") zawarł w dniu [...] maja 2013 r. z A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego.

Zgodnie z postanowieniem § 3 ust. 4 Umowy Spółka przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu zobowiązała się stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL.

W wyniku weryfikacji końcowego wniosku o płatność Instytucja Pośrednicząca stwierdziła wydatek niekwalifikowany w 5.000,00 zł, który uznała za nieracjonalny i nieefektywny, gdyż niezaplanowane w budżecie projektu wynagrodzenie zostało wypłacone z oszczędności wygospodarowanych w innych pozycjach budżetowych. Wobec spółki zastosowano też reguły proporcjonalności w stosunku do całości rozliczonych wydatków, w wyniku której wartość wydatków niekwalifikowalnych wyniosła 156.068,11 zł.

Na podstawie powyższych ustaleń [...] lipca 2015 r. wezwano spółkę do zwrotu kwoty 161.068,11 zł, a wobec braku zwrotu, Dyrektor WUP wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania ww. projektu.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], Dyrektor WUP określił skarżącej środki dofinansowania do zwrotu w łącznej kwocie 161.068.11 zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem zobowiązania do zwrotu środków jest kwestia nieprawidłowego ich wydatkowania oraz jedynie częściowa realizacja Projektu.

Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie do Ministra Rozwoju, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. i przekazał sprawę Dyrektorowi WUP do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia ministra wynikało, że głównym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było jej niedostateczne uzasadnienie, szczególnie w zakresie wyjaśnienia, dlaczego przy stosowaniu reguły proporcjonalności do rozliczenia poniesionych wydatków pominięto część wskaźników realizacji projektu.

Decyzja ministra z dnia [...] kwietnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi spółki złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącej w sprawie zaistniały przesłanki do wydania przez ministra decyzji uchylającej decyzję Dyrektora WUP i orzekającej co do istoty, albowiem zarzuty organu odwoławczego nie dotyczyły braków w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i zgromadzonym materiale dowodowym, a jedynie błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

Po rozpatrzeniu skargi WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt 1699/16 uchylił decyzję ministra z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd stwierdził że organ II instancji nie wykazał w zaskarżonym orzeczeniu ani okoliczności, które świadczyłyby o tym, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, ani okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że organ I instancji dopuścił się istotnego naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Organ zaniechał również wskazania, jakie braki zawiera zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w jakim zakresie w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dlaczego za niewystarczające uznał przeprowadzenie ewentualnego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1690 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a." Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyłączną przyczyną uchylenia były braki w uzasadnieniu decyzji w zakresie dokonanej przez Dyrektora WUP oceny materiału dowodowego sprawy i subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod hipotetyczny stan faktyczny zapisany w normie prawnej przepisu prawa materialnego, nie zaś braki w zgromadzonym materiale dowodowym wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wyrok WSA stał się prawomocny w dniu [...] maja 2017 r.

Jeszcze przed rozpoznaniem skargi przez sąd Dyrektor WUP, stosownie do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ministra z dnia [...] kwietnia 2016 r., rozpoznał niniejszą sprawę ponownie i wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzję nr [...], mocą której określił skarżącej środki dofinansowania przypadające do zwrotu w kwocie 191.742,07 zł, na którą składają się:

1) kwota 5 000,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania, tj. od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r., od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz od dnia następującego po dniu doręczenia tej decyzji administracyjnej do dnia obciążenia rachunku bankowego beneficjenta;

2) kwota 186 742,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania, tj. od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r., od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz od dnia następującego po dniu doręczenia tej decyzji administracyjnej do dnia obciążenia rachunku bankowego beneficjenta.

Spółka wniosła odwołanie do tej decyzji do Ministra Rozwoju i Finansów, który decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia minister stwierdził, że decyzja Dyrektora WUP z dnia [...] grudnia 2016 r. jest drugą decyzją wydaną przez ten organ w niniejszej sprawie, gdyż wcześniejsza decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. została uchylona decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. Równolegle do prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego prowadzone było postępowanie sądowe ze skargi A. S.A. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1699/16 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji ministra z dnia [...] kwietnia 2016 r. Z dniem [...] maja 2017 r. wyrok ten stał się prawomocny, zatem ww. decyzja ministra została wycofana z obrotu prawnego.

Z uwagi na opisane okoliczności, Minister Rozwoju i Finansów uznał postępowanie odwoławcze w sprawie za bezprzedmiotowe. Decyzja Dyrektora WUP z dnia [...] grudnia 2016 r. wydana została na podstawie decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r., którą prawomocnie uchylił WSA w Warszawie w dniu 7 marca 2017 r. Organ II instancji stwierdził, iż jeżeli bezprzedmiotowość zachodzi już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, to jej skutki rozciągają się wyłącznie na postępowanie odwoławcze, a to w takiej sytuacji organ odwoławczy powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. umorzyć postępowanie odwoławcze.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylającej decyzję Dyrektora WUP z dnia 14 grudnia 2016 r. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w zakresie obejmującym postępowanie prowadzone w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r.;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przedstawienia uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie;

3) art. 8, art. 11 oraz art. 12 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wadliwej, nie dość wnikliwej i niedostatecznie wyjaśniającej stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), a także o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność braku podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze i obowiązku wydania w stanie faktycznym sprawy decyzji opartej o treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine.

Zdaniem strony zaskarżone rozstrzygniecie doprowadziło do sytuacji, w której decyzja Dyrektora WUP z dnia [...] grudnia 2016 r. stała się decyzją ostateczną, choć nie powinna w ogóle funkcjonować w obrocie prawnym z uwagi na wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt 1699/16. Jak wynika bowiem z poglądów doktryny i orzecznictwa, skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawienie w obrocie prawnym decyzji objętej odwołaniem. Dopóki więc ww. decyzja Dyrektora WUP nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego przez właściwy organ w jednym z przewidzianych w k.p.a. trybów nadzwyczajnych bądź dopóki nie zostanie uchylona przez sąd zaskarżona decyzja ministra umarzająca postępowanie odwoławcze, decyzja organu I instancji pozostanie skuteczna i wiążąca pomimo tego, że odpadła podstawa do jej wydania. Działanie organu II instancji doprowadziło bowiem do sytuacji, w której w obrocie funkcjonują dwie decyzje organu I instancji wydane w tej samej sprawie, z których w dodatku to ta pierwsza jest decyzją nieostateczną. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała liczne publikacje doktryny i wyroki sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz.1066 j.t. ze zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego czy w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Natomiast według treści art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał zasadność skargi, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty i argumenty zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie sąd uzupełnił postępowanie dowodowe, w tym o decyzję o nr. [...] wydaną w niniejszej sprawie, w dniu [...] października 2017r., przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O., stwierdzającą wygaśnięcie decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2016r., o nr. [...], w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania.

Rozpoznając przedmiotową sprawę sąd miał również na uwadze okoliczność, że przed tutejszym sądem zawisły dwie skargi wniesione przez A. S.A., jedna – w niniejszej sprawie i druga w sprawie sądowej o sygn. akt VSA/Wa 2088/17 wniesiona na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] września 2017r. o nr. [...] rozpoznającą odwołanie od pierwszej decyzji organu I instancji, wydanej w tej sprawie w dniu [...] stycznia 2016r. Obie skargi były przedmiotem rozpoznania sądu w dniu [...] marca 2017r. Sąd w niniejszym składzie oraz obie strony postępowania uczestniczyły w obu rozprawach. Zatem wiedza sądu i stron jest wiedzą wynikająca z akt administracyjnych dołączonych do wymienionych spraw sądowych. Nie ulega wątpliwości, że sprawa administracyjna była jedna. Została wszczęta z urzędu, zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. W toku postępowania administracyjnego doszło do wydania dwóch decyzji pierwszoinstancyjnych, tj. z dnia [...] stycznia 2016r i [...] grudnia 2016r. Ten stan rzeczy zaistniał z uwagi na wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej z dnia [...] kwietnia 2016r., a która to decyzja została następnie uchylona wyrokiem sądu z dnia [...] marca 2017r. Obie decyzje pierwszoinstancyjne zostały zaskarżone przez spółkę środkiem zaskarżenia w postaci odwołania. Okoliczność istnienia dwóch decyzji pierwszoinstancyjnych i dwóch środków odwoławczych od obu decyzji nie zmieniała faktu, iż sprawa administracyjna była jedna. Dotyczyła jednego przedmiotu postępowania - zwrotu środków dofinansowania w ramach projektu [...] pn.: "[...]", a stroną, do której kierowano te decyzje, była tylko skarżąca spółka. Zatem po wyroku sądowym z dnia 7 marca 2017r. sprawa wróciła do rozstrzygania przez organ odwoławczy, przy czym organ ten miał do rozpoznania dwa środki odwoławcze od dwóch decyzji rozstrzygających jedną sprawę w tym samym przedmiocie. Skoro dotyczyło to jednego, tego samego przedmiotu, to należało rozpoznać oba środki odwoławcze łącznie i uchylić decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016r., wydaną jako drugą decyzję piewszoinstancyjną w sprawie i dalej orzekać merytorycznie w odniesieniu do decyzji pierwszej organu I instancji, tj. z dnia [...] stycznia 2016r.

Niestety organ odwoławczy nie wziął pod uwagę faktu, iż ma do czynienie z jedną sprawą administracyjną, a nietypowość sytuacji w postaci dwóch decyzji pierwszoinstancyjnych, nie może uprawniać do potraktowania ich jako odrębnych postępowań administracyjnych. Przepis art. 104 k.p.a. wyraźnie stanowi o rozstrzyganiu sprawy decyzją. Wydanie kilku decyzji przez organ tej samej instancji jest możliwe tylko wtedy gdy sprawę rozstrzyga się w częściach, a rozstrzygnięcia dotyczą oczywiście innych części. W przeciwnym razie naruszałoby to zasadę praworządności z art. 7 k.p.a. i zasadę legalności działania z art. 6 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie obie decyzje organu I instancji nie stanowiły o rozstrzyganiu częściowym sprawy tylko rozstrzygały istotę sprawy w całości.

Organ odwoławczy tak się skupił na treści art. 138 k.p.a., który nie przewiduje samego uchylenia decyzji organu I instancji bez dalszego orzekania odwoławczego, że zgubił istotę sprawy. Traktując odwołania od obu decyzji jako odrębne postępowania doprowadził do sytuacji, w której umarzając postępowanie odwoławcze od późniejszej decyzji organu I instancji ( z [...] grudnia 2016r.), pozostawił w obrocie prawnym tę decyzję, mając jednocześnie w obrocie prawnym nieostateczną decyzję z dnia [...] stycznia 2016r.

Prawidłowo skarżąca zarzuca organowi, że umorzenie postępowania odwoławczego powoduje uostatecznienie decyzji organu I instancji, co w tej sprawie oznacza pozostawienie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. Umorzenie postępowania odwoławczego odnosi się tylko postępowania wywołanego środkiem zaskarżenia, jak sama nazwa wskazuje. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 § 1 zdanie 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (a po umorzeniu postępowania odwoławczego nie ma już odwołania od decyzji I instancji), są ostateczne, czyli wykonalne w myśl art.130 § 1 k.p.a. a contrario.

W dacie rozstrzygania organu o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. istniały obie decyzje organu I instancji( z dnia [...] stycznia 2016r. i [...] grudnia 2016r.) jako decyzje nieostateczne. Zatem nie było powodu ani faktycznego, ani prawnego do tego aby uostatecznić decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016r., w sytuacji gdy to pierwsza decyzja z dnia [...] stycznia 2016r. była decyzją nieostateczną. W żadnym razie nie uprawniał do tego wyrok tutejszego sądu z dnia 7 marca 2017r. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego wyrok ten nie powodował bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016r. Odnosił się tylko do decyzji organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016r. uchylającej decyzję I instancji z dnia [...] stycznia 2016r. Uchylając zaskarżoną decyzję sąd przywrócił tym samym do obrotu prawnego decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016r., co powinno być przedmiotem szczególnej uwagi organu odwoławczego przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Całej sprawy. Wskazany wyrok nie uchylał decyzji z dnia [...] grudnia 2016r., czyli nie czynił bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego od niej. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zaistniałaby tylko wtedy, gdyby uchylono tę decyzję. Byłoby to możliwe gdyby obie strony postępowania (skarżąca i organ) dochowały należytej staranności w postępowaniu sądowym o sygn. akt VSA/Wa 1699/116, zakończonym wyrokiem z dnia 7 marca 2017r. i przedłożyły sądowi decyzję z dnia [...] grudnia 2016r., odwołanie od niej i zgodnie oświadczyły, iż odwołanie to nie zostało rozpoznane do daty orzekania sądu. Wówczas sąd mógłby zastosować art. 135 p.p.s.a i uchylić również decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016r. Dopiero przy takiej treści wyroku zaistniałaby bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego od decyzji z [...] grudnia 2016r. Niestety tak nie było. Zatem nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2017r. o umorzeniu ww. postępowania odwoławczego. Istniała zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2016r., jej przedmiot nie uległ przedawnieniu, rozstrzygnięcie poddawało się wykonaniu, a strona podtrzymywała wniesiony środek odwoławczy od niej.

Wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt.3 w zw. z art. 140 i w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Brakowało spełnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.

W stanie faktycznym sprawy zachodziła konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2016r., jako decyzji naruszającej zasadę praworządności z art. 7 k.p.a. i zasadę legalności działania organu z art. 6 k.p.a, a nie jej uostatecznienia i poszukiwania rozwiązań w postępowaniach nadzwyczajnych co do niej. Istniała druga, wydana jako pierwsza, nieostateczna decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016r. i odwołanie od niej, które dawało podstawę do łącznego rozstrzygnięcia sprawy i stosownego zastosowania art. 138 § 1 k.p.a

Sąd nie podziela natomiast zarzutu i argumentacji strony skarżącej, iż organ odwoławczy powinien uchylić decyzję z dnia [...] grudnia 2016r. i jednocześnie umorzyć postępowanie pierwszej instancji w zakresie obejmującym postępowanie prowadzone w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd podkreśla, że toczyło się jedno postępowanie w jednej sprawie administracyjnej. Umorzenie postępowania organu I instancji oznaczałoby umorzenie całego postepowania w tej sprawie. Nie było podstaw do stwierdzenia zaistnienia bezprzedmiotowości całego postępowania. Treść wyroku sądu z dnia 7 marca 2017r. nie uprawniała do takiego stwierdzenia. Przywracała jedynie sprawę do rozstrzygania przez organ odwoławczy.

Zatem niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszającą przepis art. 138 § 1 pkt.3 w zw. z art. 140 i w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Przy czy naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. miało charakter naruszenia prawa materialnego w sposób istotny wpływający na wynik sprawy, a pozostałych przepisów jako naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Jednocześnie sąd zastosował działania przewidziane art. 135 p.p.s.a, uprawniające go do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zastosowanie powyższego przepisu wynikało z faktu, iż zaskarżona decyzja, niezgodnie z prawem, uostateczniła decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016r. Dało to podstawę do wniosków skarżącej o jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W tym jeden z wniosków skarżącej doprowadził do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] października 2017r., nr. [...], o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji administracyjnej Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. nr. [...], z dnia [...] grudnia 2016r. w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania w kwocie 191742,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, ze względu na to, że stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji leży w interesie strony.

Powyższa decyzja z dnia [...] października 2017r. została dołączona do niniejszej sprawy jako dowód, w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a Z treści tej decyzji wynika, że została oparta na art. 162 § 1 pkt.1 i § 3 k.p.a. Jedną z koniecznych przesłanek materialnych do wygaszenia decyzji jest jej bezprzedmiotowość. Organ opisał w niej, ww. stan faktyczny, odnoszący się do wydania dwóch decyzji przez organ I instancji i ogólnikowo stwierdził, że poprzez wydanie wyroku z dnia 7 marca 2017r., sygn. akt VSA/Wa 1699/16, doszło do bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] grudnia 2016r.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego twierdzenia, o czym była mowa wyżej. Sąd uznaje, że organ I instancji, nie wykazał omawianej bezprzedmiotowości decyzji, przez co naruszył art. 162 § 1 pkt.1 k.p.a.

Tym samym sąd uznał, że stosując art. 135 p.p.s.a, należy wyprostować sytuację w sprawie od strony prawnej. Przez co sąd rozumie konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji naruszających prawo, zapadłych w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Z tych względów sąd uchylił jednocześnie decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2017r., nr. [...] i decyzję tegoż organu z dnia [...] grudnia 2017r., nr. [...].

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c oraz art. 135 p.p.s.a, orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2018r. poz. 265 j.t.). Przy czym koszty zastępstwa prawnego sąd określił na poziomie stawki minimalnej, nie dopatrując się stanu skomplikowania sprawy wymagającego dużych nakładów pracy, upoważniających do zastosowania żądanej dwukrotności stawki określonej w tym przepisie.