Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 654/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt 6 lita, 53 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez N. C. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013r (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan faktyczny sprawy jest następujący :

N.C. (obywatel [...]) złożył w dniu [...] stycznia 2013r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Oświadczył, że posiada zezwolenie na zamieszkanie w Polsce oraz zezwolenie na pracę w Polsce do dnia [...] marca 2013r., jest zatrudniony w Spółce H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na czas określony do dnia [...] marca 2013r. i w związku z tym posiada stabilne i regularne źródło dochodów.

Wnioskodawca w rubryce VII formularza wniosku o udzielenie zezwolenia ("czy był Pan(i) karany(a) sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?") podał że wyrokiem z dnia [...] lutego 2009r. został uznany za winnego spowodowania wykroczenia w ruchu drogowym a wyrok został wykonany. W rubryce VIII oświadczył natomiast, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne lub postępowanie w sprawach o wykroczenia na terytorium Polski lub za granicą.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013r., wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 oraz pkt 6 lit a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ pierwszej instancji oparł swoją decyzję na trzech przesłankach:

1) uznał, że skarżący w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek zawierający fałszywe informacje (art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach), ponieważ we wniosku nie ujawnił, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2012r. (sygn. akt. [...]) został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) i za to orzeczono wobec niego karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; organ ustalił, że wyrok uprawomocnił się dnia [...] stycznia 2013r. i nie został przez skarżącego dotychczas wykonany (w części dotyczącej grzywny);

2) przyjął, że cudzoziemiec nie posiada zezwolenia na pracę w Polsce na okres przypadający w czasie obowiązywania zezwolenia którego się domaga tj. po dniu [...] marca 2013r. (art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy), ponieważ w toku postępowania, mimo dwukrotnego wezwania (z dnia [...] lutego 2013r. i z dnia [...] kwietnia 2013r.) nie przedstawił zezwolenia na pracę w Polsce na następny okres pobytu bądź dokumentu, który zwalniałby z obowiązku jego posiadania (w aktach sprawy znajdują się tylko decyzje Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010r. : o przedłużeniu do dnia [...] marca 2013r. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz H. Spółka z o.o. z siedzibą w W. oraz zezwolenie na pracę skarżącego w Polsce na rzecz V. z siedzibą w W., ważne do dnia [...] lutego 2013r.); nie ma też aktualnej umowy o pracę; w związku z tym nie posiada stałego i regularnego źródła dochodów;

3) stwierdził, że wnioskodawca nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa (art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy), ponieważ nie przedstawił zaświadczenia z urzędu skarbowego potwierdzającego wywiązywanie się z zobowiązań podatkowych.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji w zakresie zaistnienia negatywnych przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie (art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach). Podkreślił, że w we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce cudzoziemiec twierdził, że jednokrotnie został uznany za winnego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Skarżący nie ujawnił, że został zatrzymany przez organy ściągania w dniu [...] grudnia 2012r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości mimo że jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] kwietnia 2013r., który prowadził postępowanie w tej sprawie, został poinformowany o toczącym się postępowaniu. W dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce ([...] stycznia 2013r.) istniał w obrocie prawnym wyrok Sądu Rejonowego w O. z [...] grudnia 2012r. o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k. i wymierzeniu skarżącemu kary grzywny w kwocie 2200 zł oraz orzeczeniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Skarżący tę okoliczność pominął we wniosku. Następnie, podczas przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2013r. wnioskodawca potwierdził, że został zatrzymany w 2012r. i że przedstawiono mu zarzuty. Jednocześnie podał, że nie wiedział, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd ("nie wiedziałem że to sąd, ja myślałem że tylko mandat") i stwierdził, że wyroku z dnia [...] grudnia 2013r. nie otrzymał.

Zdaniem organu, przyjmując nawet, że cudzoziemiec nie wiedział o wydanym w dniu [...] grudnia 2012r. wyroku, to i tak powinien w części E punkt VII wniosku poinformować, że toczy się wobec niego postępowanie karne o którym wiedział, a co wynika z informacji Sądu z [...] kwietnia 2013r. oraz z jego zeznań z dnia [...] kwietnia 2013r.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał również za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że skarżący nie wykazał, że obecnie jest zatrudniony w Polsce oraz że posiada stałe i regularne źródło dochodu; nie dostarczył bowiem aktualnych dokumentów dotyczących zatrudnienia i ubezpieczenia w Polsce. Zezwolenie na pracę, przedstawione przez stronę, zostało wydane na rzecz V. z siedzibą w W. i obowiązywało do dnia [...] lutego 2013r., natomiast znajdująca się w aktach sprawy umowa o pracę ze skarżącym dotyczy poprzedniego miejsca zatrudnienia cudzoziemca (H. Spółka z o.o.).

Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska Wojewody co do istnienia przesłanki uzasadniającej odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego nieprzedłożenie przez stronę zaświadczenia z urzędu skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych, nie może automatycznie oznaczać, że takie zobowiązania istnieją.

N.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tę ostateczną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Organowi administracji zarzucił naruszenie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem strony skarżącej, określona w tym przepisie, negatywna przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w sprawie nie zaistniała. Ponadto według strony, przepis ten nie ma zastosowania, gdy wnioskodawca we wniosku o udzielenie zezwolenia nieumyślnie podał fałszywe informacje. W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w tej sprawie. Z uzasadnienia skargi nie wynika także, aby strona kwestionowała rozstrzygniecie o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na podstawie przepisu art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona.

Trzeba przypomnieć, że skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, posiadał już takie zezwolenie, udzielone mu przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2011r. na okres dwóch lat, w związku z zatrudnieniem w H. Spółka z o.o. W niniejszym postępowaniu cudzoziemiec domagał się udzielenia mu kolejnego zezwolenia na zamieszkanie w Polsce powołując się na to, że nadal pracuje w Polsce i w związku z tym posiada stałe i regularne źródło dochodów.

Organ drugiej instancji oparł decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski na dwóch przesłankach, określonych w : 1) art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach - przyjął, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemiec podał nieprawdziwe informacje dotyczące uprzedniej karalności; 2) art. 53 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - stwierdził, że cudzoziemiec nie posiada pisemnego zezwolenia na pracę albo pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

Sąd podkreśla, że każda z określonych wyżej przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Zatem ustalenie przez organ, że cudzoziemiec w postępowaniu o udzielenie zezwolenia złożył wniosek zawierający fałszywe informacje, powoduje, że organ nie jest zobowiązany do badania czy zachodzą inne jeszcze, określone w ustawie o cudzoziemcach, przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Zaistnienie jednej negatywnej przesłanki udzielenia zezwolenia stanowi dostateczną podstawę do wydania odmownej decyzji w takiej sprawie.

Sąd uznaje za zasadne przyjęcie przez organ za podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie okoliczności wymienionej w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 i lit a ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Sąd podkreśla, że przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on generalne wymaganie "prawdomówności" wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia może być, zdaniem Sądu, podanie tylko takich fałszywych informacji, albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy. W sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy (por. np. NSA z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 488/06, z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 636/08, z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt II OSK 399/07, z dnia 12 marca 2008r., sygn. akt II OSK 125/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2270/11).

Zatem w przypadku wnioskowania o udzielenie zezwolenia na podstawie przepisu art. 53 ust. ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, istotnymi okolicznościami dla sprawy są : fakt posiadania zezwolenia na pracę albo pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Ponadto znaczenie mają takie informacje, które dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy. Taką okolicznością jest np. przestrzeganie przez cudzoziemca porządku prawnego. Według art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych określonych w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach upatrywać należy w zamiarze ustawodawcy, by przyczynami odmowy przyznania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce uczynić nie tylko pewne zdarzenia o charakterze obiektywnym, ale również określone zachowania wnioskodawcy mogące wskazywać na jego negatywny stosunek do porządku prawnego i społecznego kraju, w którym zamierza zamieszkiwać (np. świadczyć może o tym ukrywanie pewnych informacji dotyczących jego dotychczasowego zachowania, por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 636/08, z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 716/08, z dnia 26 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 1271/09).

Trzeba przypomnieć, że organy zarzuciły wnioskodawcy, że ten we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie podał nieprawdziwe informacje dotyczące jego uprzedniej karalności.

W świetle tego co wyżej powiedziano, okoliczności te mają istotne znaczenie dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, a stanowisko organu co do tego, że nieujawnienie przez skarżącego jego uprzedniej karalności uzasadniało odmowne rozpatrzenie wniosku o zezwolenie na zamieszkanie w Polsce, jest prawidłowe.

Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2012r. (sygn. akt. [...]) uznał cudzoziemca winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) i wymierzył mu za to przestępstwo karę grzywny oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wynika z tego, że N.C. jest "karany sądownie" a zatem posiada tę "właściwość" (cechę),do której odnosi się pytanie zawarte w pkt VII część E formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce ([...] stycznia 2013r.) nie wiedział o wyroku z [...] grudnia 2012r. (np. nie został mu doręczony), zobowiązany był w rubryce E. VIII formularza wniosku ("czy toczy się przeciwko Pani (Panu) postępowanie karne albo postępowanie w sprawach o wykroczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą") zaznaczyć odpowiedź "tak" i podać jego przedmiot.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu błędną wykładnię art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach. W ocenie skarżącego, przepis art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a tej ustawy nie ma zastosowania, jeżeli wnioskodawca nie miał świadomości składania oświadczeń niezgodnie z rzeczywistością.

Zarzut ten jest całkowicie niezasadny, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie wskazują, że nie może być mowy o nieświadomości wnioskodawcy zarówno co do czynu karalnego, którego się dopuścił oraz jego prawnych konsekwencji, jak i co do wymagania ujawnienia faktu jego popełnienia we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce.

W formularzu wniosku, pod pytaniem o karalność cudzoziemca, zamieszczone zostały uwagi doprecyzowujące treść pytania (kiedy doszło do ukarania, za jaki czyn, jaki zapadł wyrok i czy został wykonany). Treść pytania została określona za pomocą wyrażeń funkcjonujących w języku potocznym. Jeżeli nawet wnioskodawca miał wątpliwości co do ich rozumienia, powinien kierując się własnym interesem zwrócić się do kogokolwiek o wyjaśnienia. Nie sposób więc przyjąć, że skarżący nie rozumiał, nie miał świadomości znaczenia pytania.

Sąd nie uwzględnił również wyjaśnień skarżącego, że ten nie miał świadomości konsekwencji jego zatrzymania w dniu [...] października 2012r. w związku z popełnieniem wykroczenia drogowego (nie wspomniał o tym fakcie we wniosku o udzielenie zezwolenia). Sądził bowiem, że grozi mu z tego tytułu mandat karny, a nie postępowanie sądowe. Jako kierowca poruszający się po polskich drogach był obowiązany znać zakaz prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz prawne konsekwencje jego naruszenia. W dodatku podczas zatrzymania do kontroli drogowej i stwierdzenia, że prowadzi pojazd w stanie nietrzeźwości musiał być poinformowany o procedurze obowiązującej w razie popełnienia takiego wykroczenia. Podnoszenie więc, że do dnia złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia skarżący nie otrzymał żadnej oficjalnej (urzędowej) informacji, w tym wyroku w sprawie o popełnienie tego wykroczenia nie ma żadnego znaczenia. Nie może być bowiem uznane za dowód nieświadomości tego, czego się dopuścił prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości, a co ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności jego wniosku o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie.

Skarżący nie zakwestionował decyzji w części, w której stwierdzono brak pozytywnej przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce, określonej w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Wojewódzki Sad Administracyjny, rozstrzygając w granicach sprawy i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) stwierdza, że stanowisko organu jest w tym zakresie prawidłowe.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, określona w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Przepis ten stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy; jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy, cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie, jest zobowiązany dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce.

Jest bezsporne, że skarżący nie udokumentował posiadania wymaganego zezwolenia na pracę. Jednocześnie nie zachodzi wobec niego żadna z wymienionych w art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity : Dz. U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz w § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców, bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. nr 155, poz.919) przesłanek, wyłączających obowiązek posiadania takiego zezwolenia. Już choćby z tego tylko powodu, odmowa wydania skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie w Polsce jest uzasadniona. Zaistnienie tej negatywnej przesłanki, co należy jeszcze raz podkreślić, stanowi dostateczną podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie.

Sąd stwierdza, że organ nie naruszył podanych w skardze przepisów prawa, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.