Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1094/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 18 maja 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia 22 marca 2018 r.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono przy tym, że organ niezasadnie zastosował najdalej idącą sankcję prawną znaną ustawie Prawo budowlane, powodującą nieodwracalne skutki, tj. nakazanie rozbiórki samowoli budowlanej. W ocenie skarżącej, brak było bowiem w przedmiotowej sprawie interesu społecznego, dla którego należałoby uznać, że sprawa jest niecierpiąca zwłoki (np. z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, niepowetowaną szkodę materialną, ochronę terenów wartościowych przyrodniczo, archeologicznie itd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.

Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest bowiem zapobieżenie wyrządzeniu stronie skarżącej znacznej szkody (majątkowej bądź niemajątkowej) lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie ona poddana kontroli sądu administracyjnego pod względem jej legalności. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą – jak zostało to zasygnalizowane powyżej – być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tym samym wykonaniu mogą podlegać jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.

Analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzi do konstatacji, iż rozpoznawany wniosek M. M. zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że pomimo, iż skarżąca w treści skargi jedynie lakonicznie odniosła się do nieodwracalnych skutków wiążących się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, to jednak z uwagi na przedmiot sprawy (nakaz rozbiórki) oraz charakter obiektu budowlanego, którego dotyczyć ma przedmiotowa rozbiórka (budynek hali produkcyjno-magazynowej o całkowitych wymiarach w obrysie zewnętrznym 24,00 x 12,00 m oraz wysokości ok. 5,50 m) nie może budzić wątpliwości, iż wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki prowadzić będzie do powstania takich zmian w rzeczywistości, których skutki będą co najmniej trudne do odwrócenia, przyczyniając się tym samym do wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy zatem podzielić ugruntowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nakazanie rozbiórki przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 641/18, LEX nr 2516847 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II OZ 864/18, LEX nr 2555355). Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja nakazująca rozbiórkę jest aktem prawnym nadającym się do wykonania i wymagającym wykonania.

Wobec powyższego za celowe uznać należało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez skarżącą zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji – jak zostało to już powyżej zaznaczone – stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.