Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1260/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie krzewu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 sierpnia 2017 r., znak: [...] uchyliło decyzję Burmistrza B. z dnia 5 lipca 2017 r. znak: [...] i wymierzyło Spółdzielni Mieszkaniowej w B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia krzewu jałowca płożącego z terenu działki ewidencyjnej nr [...] położonej w B..

Pismem z dnia 5 września 2017 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. – dalej skarżąca, wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W niniejszej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci pogorszenia płynności finansowej skarżącej. W ocenie skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym oraz nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu.

Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej ( por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK 983/08, CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca nie przedstawiła argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzenie, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie ona trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci pogorszenia płynności finansowej. Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, ani możliwości płatniczych, które to dane mogłyby mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazała także żadnych innych okoliczności, które potencjalnie mogłyby stanowić podstawę do rozważań zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

W ocenie Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).

Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej strony skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.

W rezultacie Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.