Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 859/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie NSA: Arkadiusz Cudak, Piotr Kiss (spr.), Protokolant: asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 roku sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

I S.A./Łd 859/04

Uzasadnienie

Prezydent Miasta T., po uprzednim wznowieniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art.21par.1 pkt 2, art.245 par.1 pkt 1 w związku z art.240 par.1 pkt 5 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ oraz art. 2 - 6 ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9, poz.31 ze zm./, a także postanowienia wskazanej uchwały Rady Miejskiej w T. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości uchylił w całości własną decyzję z dn.[...] ustalającą dla B. T. z tytułu własności zabudowanej nieruchomości położonej w T. przy ul. A 42 wymiar podatku od nieruchomości za rok 2002 w kwocie 125,70 zł i ustalił powyższe zobowiązanie podatkowe w wysokości 3.278 zł .

W dość szerokim uzasadnieniu decyzji /decyzja liczy 7 stron/ organ podał, iż w grudniu 2003r. otrzymał z Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. informację o wynikach kontroli skarbowej działalności gospodarczej B. T., prowadzącej na nieruchomościach położonych w T. przy ul. A 38 i 42 działalność gospodarczą w ramach firmy "A", z której to informacji, a zwłaszcza protokołu oględzin nieruchomości wynika, że na nieruchomości przy ul. A 42 o ogólnej powierzchni 1.795 m2 znajduje się budynek magazynowy o powierzchni 156 m2 /w tym szatnia o powierzchni 32 m2/, natomiast podatniczka zgłosiła do opodatkowania za 2002r. jedynie grunty niezabudowane /1.795 m2/ wskazane jako "grunty pozostałe" w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 7 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ powołał się na dokonane w toku obecnego postępowania podatkowego ustalenia, zgodnie, z którymi podatniczka na podstawie notarialnej umowy kupna-sprzedaży z dn.[...] dokonała w ramach prowadzonej przez nią firmy "A" za fundusze stanowiące jej majątek odrębny zakupu zabudowanej nieruchomości o powierzchni 1.795 m2, na którym znajdował się murowany budynek magazynowy o wartości 11.761,59zł oraz ogrodzenie o wartości 850 zł i nabycie tej nieruchomości zostało ujęte w urządzeniach księgowych firmy, a podatniczka dokonywała przez cały okres odpowiednich odpisów amortyzacyjnych od przyjętej wartości początkowej budynków w wysokości wynikającej z aktu notarialnego oraz prawdopodobnie dokonała odliczenia podatku naliczonego VAT od powyższego zakupu. Powołano się również na ustalenia kontroli skarbowej, zgodnie z którymi przedmiotowa nieruchomość stanowiła całość gospodarczą wspólnie z już posiadaną przez podatniczkę sąsiadującą nieruchomością położoną przy ul. A 38 i nieruchomości te stanowiły siedzibę firmy podatniczki "A". Organ nie podzielił stanowiska strony, która w toku wznowionego postępowania w ramach korekty pierwotnej deklaracji zgłosiła do opodatkowania za rozpatrywany rok jako "grunty pozostałe" powierzchnię 1.795 m2, dodatkowo budynek o powierzchni 156m2, jednakże z zakwalifikowaniem go do grupy "budynki pozostałe" oraz budowlę o wartości 850 zł, przy czym strona uzasadniła swoje stanowisko brakiem faktycznego prowadzenia w budynku działalności gospodarczej z uwagi na jego zły stan techniczny, powodujący konieczność przeprowadzenia remontu, zakończonego dopiero w marcu 2003r.

Według organu orzekającego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niewątpliwy, iż znajdujący się na nieruchomości budynek w rozpatrywanym okresie podatkowym był związany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą. W odniesieniu się do argumentacji strony dotyczącej braku faktycznego wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej z uwagi na ich zły stan techniczny, powodujący konieczność przeprowadzenie remontu, organ powołując się szeroko na wskazane orzecznictwo sądowe, a w szczególności na uchwałę składu pięciu sędziów NSA z dn.28.12.1995r. sygn. akt VI S.A. 21/85 stwierdził, że również czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w określonym budynku będącym w posiadaniu podmiotu gospodarczego nie może uzasadniać stosowania do opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawki innej, niż przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Organ wyraził także pogląd, iż w świetle obowiązującej w latach 1999-2002 regulacji, zawartej w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zły stan techniczny budynku nie miał istotnego znaczenia dla określenia jego charakteru w zakresie związania z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą.

W obszernym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, pełnomocnik podatniczki wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego w postaci art.5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz szeregu wskazanych przepisów prawa procesowego, m.in. art. 139 par.1, art. 187 par.1, art. 191 oraz art. 245 w związku z art. 240 par.1 Ordynacji podatkowej.

Odnośnie podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego strona stwierdziła, że wynikające z zaskarżonej decyzji stanowisko organu pierwszej instancji, iż wszystkie budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, niezależnie od ich stanu technicznego stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie znajduje wystarczającego uzasadnienia w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także w świetle orzecznictwa sądowego dotyczącego tego rodzaju spraw. Podniesiono, że z analizy przepisów art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż jedynie dla opodatkowania gruntu związanego z działalnością gospodarczą do zastosowania wyższych stawek podatkowych wystarcza fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, natomiast w przypadku budynków, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odwołaniu zostało przytoczone wiele tez, wynikających z orzecznictwa sądowego oraz poglądów doktryny prawa, potwierdzających zdaniem strony jej stanowisko, iż sam fakt posiadania przez podmiot gospodarczy budynków nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania ich związania z prowadzoną działalnością, o którym to związaniu świadczy dopiero stwierdzony sposób ich faktycznego wykorzystania do tej działalności.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego powołano się w szczególności na przedłożoną w toku postępowania opinię rzeczoznawcy, z której zdaniem strony wynika, że jakiekolwiek wykorzystanie budynku było niemożliwe, gdyż jego stan zagrażał bezpieczeństwu ludzi i nadawał się on do remontu, który został faktycznie przez podatniczkę przeprowadzony w okresie do końca marca 2003r., na dowód czego załączono do akt sprawy znaczną ilość różnego rodzaju rachunków. Zarzucono, że organ orzekający nie ustosunkował się w sposób wystarczający do powyższej opinii rzeczoznawcy. Podniesiono także, iż stronie nie doręczono postanowienia organu w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, a ponadto w treści zaskarżonej decyzji nie wskazano istnienia przesłanek do wznowienia, określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej. Pozostałe zarzuty procesowe dotyczą braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego oraz przewlekłości postępowania podatkowego w sprawie.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a dokonany wymiar podatku od nieruchomości jest zgodny z wskazanymi przepisami ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. W motywach swojego orzeczenia organ podał, że zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przedmiotowa nieruchomość została zakupiona przez B. T. i jak wynika z treści aktu notarialnego z dn. [...] nabycie przedmiotowej nieruchomości przez podatniczkę nastąpiło z jej funduszy odrębnych w ramach prowadzonej przez nią od wielu lat działalności gospodarczej pod firmą "A".

Podniesiono także, że z dokonanych ustaleń, iż bezpośrednio po zakupie podatniczka wprowadziła nabyty budynek do ewidencji środków trwałych, jako przyjęty do używania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz dokonywała od wartości tego środka trwałego odpowiednich odpisów amortyzacyjnych.

Według organu powołane przez stronę kwestie dotyczące braku faktycznego wykorzystywania budynków w związku z ich stanem technicznym nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania do opodatkowania stawki podatkowej innej niż to wynika z art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w okresie lat 1999- 2002, albowiem klauzula o niemożności wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej "ze względów technicznych" została wprowadzona do art. 1a ust.1 pkt 3 wymienionej ustawy dopiero od dn.01.01.2003r. W powyższym zakresie organ stwierdził również, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzenie strony, jakoby stan techniczny budynku uniemożliwiał jego faktyczne użytkowanie nie znajduje dostatecznego potwierdzenia, w tym także w przedłożonej przez stronę opinii rzeczoznawcy. Powołując się na wskazane orzecznictwo sądowe organ stwierdził, iż konieczność remontu oraz prowadzenie remontu budynku związanego z działalnością gospodarczą nie zwalnia podatnika od obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości według stawki podatkowej właściwej dla tego rodzaju budynków.

W odniesieniu się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego organ stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie doręczenia stronie w dn.03.01.2004r. postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego, zawierającego wskazaną podstawę prawną i faktyczną do wznowienia postępowania, a również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji zostały podane przesłanki uzasadniające wznowienie. Podniesiono także, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ orzekający rozważył cały materiał dowodowy sprawy, w tym również załączoną przez stronę opinię rzeczoznawcy. Odnośnie zarzutu przewlekłości postępowania stwierdzono, że naruszenie terminu załatwienia sprawy, określonego w art. 139 par.1 Ordynacji podatkowej było spowodowane koniecznością należytego wyjaśnienia sprawy, a ponadto organ pierwszej instancji zgodnie z art.140 par.1 Ordynacji podatkowej zawiadomił stronę o okolicznościach powodujących przedłużenie terminu załatwienia sprawy oraz wskazał nowy termin jej załatwienia.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji powtórzyła swoje wcześniejsze zarzuty podniesione w odwołaniu oraz dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 5 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez uznanie, iż definicja "gruntu związanego z działalnością gospodarczą", zawarta w tym przepisie odnosi się także do "budynku związanego z działalnością gospodarczą", o którym mowa w art. 5 ust 1 pkt 2 cyt. ustawy, a także zarzuciła naruszenie art.1a ust.1 pkt 3 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dn.01.01.2003r. poprzez jego nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu sporu prawnego – w myśl dynamicznej wykładni prawa. Strona skarżąca podniosła, że organy podatkowe obu instancji bezpodstawnie przyjęły, iż samo posiadanie przez podatnika budynku przesądza o jego związku z działalnością gospodarczą, bez konieczności badania istnienia takiego związku. Zdaniem strony organy orzekające przeniosły definicję "gruntu związanego z działalnością gospodarczą" na definicję "budynku związanego z działalnością gospodarczą", co stanowi niedopuszczalną interpretacje rozszerzającą przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzucono, że organy podatkowe nie dokonały właściwej analizy przedłożonej przez stronę opinii technicznej rzeczoznawcy, z której wynika, iż przedmiotowe budynki znajdowały się w stanie uniemożliwiającym jakiekolwiek ich wykorzystanie. Odnośnie zarzutu naruszenia art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dn.01.01.2003r. strona skarżąca podniosła, że organy podatkowe, orzekając w tej sprawie po dacie 01.01.2003r. winny w myśl dynamicznej wykładni prawa brać pod uwagę treść wymienionego przepisu, stanowiącego, iż m.in. przez budynki związane z działalnością gospodarczą należy rozumieć budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy /z wyjątkiem budynków mieszkalnych/, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego /naruszenia art. 187 par.1, 188, 191 oraz art.125 i 139 par.1 Ordynacji podatkowej/ strona skarżąca podniosła w szczególności, iż organy podatkowe pominęły przedstawiony dowód z opinii rzeczoznawcy, a postępowanie podatkowe prowadzone przez organ pierwszej instancji było przewlekłe, gdyż było kilkakrotnie przedłużane i trwało ogółem cztery miesiące.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie, na podstawie analizy i oceny całości przedstawionego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, iż organ orzekający pierwszej instancji miał wystarczające i uzasadnione podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w tej sprawie i czynności organu w powyższym zakresie nie budzą zastrzeżeń. W złożonej do organu podatkowego pierwotnej deklaracji dotyczącej nieruchomości położonej w T. ul. A 42 skarżąca wykazała do opodatkowania za 2000 rok jedynie grunty niezabudowane o powierzchni 1.795m2 kwalifikując je jako "grunty pozostałe", podczas gdy zgodnie z aktem notarialnym z dn. [...] przedmiotowa nieruchomość, nabyta przez skarżącą w ramach prowadzonej firmy "A" składała się z gruntu o powierzchni 1.795 m2, na którym znajdował się budynek magazynowy o powierzchni 156 m2 oraz budowla w postaci ogrodzenia o wartości 850 zł.

Informację o powyższych okolicznościach, dotyczących nabytej przez skarżącą nieruchomości organ podatkowy otrzymał w grudniu 2003r. od Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i okoliczności te potwierdzone otrzymaną do wiadomości notarialną umową kupna-sprzedaży stanowiły zgodnie z art.240 par.1 pkt 5 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ uzasadnioną podstawę do wydania w dn.29.12.2003r. postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego. W związku z zarzutem strony skarżącej podniesionym w odwołaniu dotyczącym braku otrzymania postanowienia o wznowieniu postępowania należy stwierdzić, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przez skarżącą w dn.03.01.2004r. powyższego postanowienia /a także odrębnych postanowień o wznowieniu postępowań za pozostałe lata za okres do końca 2003r./.

W zakresie głównej kwestii spornej dotyczącej zastosowania w rozpatrywanym okresie podatkowym do powierzchni posiadanego przez skarżącą gruntu niezabudowanego i budynku stawki podatku od nieruchomości, przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, należy podzielić stanowisko organów podatkowych, iż w niniejszej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do wyłączenia przedmiotowego gruntu i budynku od opodatkowania według stawek przewidzianych w art. 5 ust.1 pkt 2 oraz pkt 6 ustawy z dn. 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9, poz.31 ze zm./.

Przyjęcie powyższego stanowiska znajduje uzasadnienie w szeregu ustalonych i niekwestionowanych okolicznościach sprawy. Przede wszystkim, jak wynika z notarialnego aktu nabycia przedmiotowej nieruchomości z dn. [...] skarżąca w ramach prowadzonej firmy "A" nabyła od P. B. prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 1.795 m2 oraz prawo własności znajdującego się na gruncie murowanego budynku, określonego jako magazynowy, a także ogrodzenia za łączną kwotę 35.725,63 zł. Zgodnie z umową kupna-sprzedaży wartość będących przedmiotem umowy składników majątkowych w postaci prawa wieczystego użytkowania gruntu, prawa własności budynku oraz ogrodzenia /a także podatku należnego VAT od sprzedaży budynków/ została ustalona odrębnie i wartość przedmiotowego budynku wynosiła kwotę 11.761,69 zł, a wartość ogrodzenia wynosiła kwotę 850 zł. Należy podkreślić, co wynika jednoznacznie z treści wymienionego wyżej aktu, że nabycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło przez skarżącą za fundusze stanowiące jej majątek odrębny, w ramach prowadzonej przez nią od wielu lat działalności gospodarczej pod firmą "A" w T. /działalność w zakresie wykonywania usług budowlanych i instalacyjnych w dość znacznych rozmiarach/. Bezpośrednio po dokonaniu zakupu nieruchomości skarżąca ujęła nabyty budynek w prowadzonej w firmie "A" ewidencji środków trwałych i od jego wartości dokonywała odpowiednich odpisów amortyzacyjnych, zaliczanych przez nią do kosztów uzyskania przychodów, pomniejszających jej dochód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto należy także zauważyć, że powyższa nieruchomość, stanowiąca wspólnie z nabytą przez skarżącą wcześniej w dn.31.12.1996r. sąsiadującą nieruchomością położoną przy ul. A 38 jedną całość gospodarczą /w okresie kontroli w 2003r. obie nieruchomości posiadały wspólne jedno ogrodzenie/ została wskazana przez skarżącą jako siedziba jej firmy.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, iż wystąpiły dostateczne przesłanki do uznania, iż cała nabyta przez skarżącą nieruchomość /zarówno grunty jak i budynek oraz ogrodzenie/ była związana z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

Podniesiona przez stronę skarżącą okoliczność, iż przedmiotowy budynek nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na jego stan techniczny nie znajduje według oceny Sadu wystarczającego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym sprawy. Należy zauważyć, iż skarżąca od początku wszczętego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania podatkowego brała w nim czynny udział i była reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika. Na potwierdzenie swojego stanowiska o braku możliwości jakiegokolwiek wykorzystania budynku do celów prowadzonej działalności gospodarczej strona skarżąca powołuje się w zasadzie wyłącznie na załączoną do akt sprawy opinię o stanie technicznym budynku, znajdującego się na nieruchomości przy ul. A 42, sporządzoną na zlecenie skarżącej w marcu 2003r. przez rzeczoznawcę mgr inż. A. K. Z analizy powyższej opinii wynika co najwyżej jedynie, że przedmiotowy budynek mający charakter gospodarczy z uwagi na stan techniczny poszczególnych elementów wymagał remontu, który faktycznie został przeprowadzony. Również powołana przez skarżącą okoliczność przeprowadzenia w przedmiotowych budynkach robót remontowych i adaptacyjnych, udokumentowana złożeniem znacznej ilości różnych faktur nie może powodować uznania, iż budynek ten /jak również budynki znajdujące się na sąsiedniej nieruchomości przy ul. A nr 38/ nie był związany z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą w ramach firmy "A". Według oceny Sądu również powyższe faktury VAT dotyczące robót remontowo-adaptacyjnych prowadzonych przez skarżącą w przedmiotowych budynkach dodatkowo przemawiają za uznaniem związania tych budynków z działalnością gospodarczą skarżącej, albowiem faktury te były przez nią uwzględniane w odpowiednich rozliczeniach w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

W związku z występującą w sprawie główną kwestią sporną należy stwierdzić, iż w stanie prawnym obowiązującym do końca 2002r. brak było w orzecznictwie sądowym pełnej zgodności poglądów, co do warunków niezbędnych do uznania budynków posiadanych przez podatnika za związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Sad orzekający nie podzielając kategorycznego poglądu, iż sam fakt własności budynków przez podmiot gospodarczy stanowi wystarczającą przesłankę do uznania ich związania z działalnością gospodarczą zajmuje jednak stanowisko, że posiadane przez podmiot gospodarczy budynki użytkowe, zwłaszcza jeżeli zostały nabyte i przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej /tak jak w rozpoznawanej sprawie/ spełniają przesłanki do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych również wtedy, gdy w roku podatkowym nie były faktycznie wykorzystane /w całości lub w części/ do prowadzenie takiej działalności, np. z uwagi na konieczność przeprowadzenia remontu czy adaptacji.

Należy nadmienić, że podobne stanowisko dotyczące rozumienia pojęcia "budynków i ich części związanych z działalnością gospodarczą", o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2002r. było wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie sądowym /por. uchwałę składu 5 sędziów NSA z dn.28.12.1995r. sygn. akt VI S.A. 21/95,opubl. w ONSA z 1996r. nr 1, poz.9, lub wcześniejsza uchwała SN z dn.18.12. 1992r. sygn. akt III AZP 25/92, opubl. W OSP 1994r. nr 1, poz.14, a także wyrok NSA z dn.19.10.1990r. sygn. akt III S.A. 643/90,opubl. w ONSA z 1990r. nr 2-3, poz.60 /.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest to, że skarżąca zakupiła przedmiotową zabudowaną nieruchomość jako podmiot gospodarczy i z przeznaczeniem nabytej nieruchomości na cele prowadzonej działalności oraz traktowała całość nieruchomości w zakresie rozliczenia innych zobowiązań podatkowych jako bezpośrednio związanych z prowadzoną działalności gospodarczą, w związku z czym według oceny Sądu do opodatkowania tej nieruchomości /całości gruntów i budynków/ winny mieć zastosowanie stawki podatku od nieruchomości przewidziane dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze wyrażone wyżej stanowisko oraz ocenę zebranego w sprawie materiału Sąd nie podziela postawionych w skardze zarzutów naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego zawartych w art. 5 ust.1 pkt 2 oraz ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art.1a ust.1 pkt 3 wymienionej ustawy w brzmieniu po nowelizacji obowiązującej od dn.01.01.2003r. Ponadto należy zauważyć pewną niekonsekwencję stanowiska skarżącej, która w złożonej w styczniu 2004r. korekcie deklaracji w zakresie podatku od nieruchomości, dotyczącej przedmiotowej nieruchomości wykazała zarówno grunty jak i budynek jako "pozostałe", nie związane z prowadzona działalnością gospodarczą, mimo, iż okolicznością niekwestionowaną przez stronę skarżącą jest fakt zakupu tej nieruchomości dla potrzeb działalności firmy "A" i ujęcia nabytych składników majątkowych w ewidencjach księgowo-podatkowych powyższej firmy.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych przepisów postępowania, a w szczególności poglądu, iż mogły one mieć istotny wpływu na wynik sprawy.

Należy zauważyć, iż wbrew stanowisku strony skarżącej organy podatkowe /a zwłaszcza organ drugiej instancji/ w uzasadnieniach swoich decyzji ustosunkowały się w również do załączonej przez stronę do akt opinii rzeczoznawcy o stanie technicznym budynku. Zresztą, jak podniesiono wyżej powołana ocena techniczna budynku nie potwierdza w pełni stanowiska strony skarżącej o braku możliwości jakiegokolwiek wykorzystania budynków dla celów działalności gospodarczej, a co najwyżej wynika z niej potrzeba przeprowadzenia określonych robót remontowych. Odnośnie naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady szybkości postępowania i terminowego załatwiania sprawy należy zauważyć, iż strona była w odpowiednim trybie zawiadomiona przez organ o niemożności załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 139 par.1 Ordynacji podatkowej oraz o przyczynach niedotrzymania terminu i o nowym terminie załatwienia sprawy. W zakresie powyższego przedłużenia okresu prowadzenia postępowania podatkowego /trwającego ogółem 4 miesiące/ należy zauważyć, że w znacznym stopniu wynikało ono z konieczności prowadzenia przez organ w sumie dziesięciu spraw dotyczących dwu nieruchomości skarżącej za okresy lat 1999-2003, w których to sprawach złożone przez skarżącą pierwotne deklaracje podatkowe były nieprawidłowe.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów podatkowych nie naruszają prawa w stopniu mogącym powodować ich uchylenie, należało na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzec, jak w sentencji.