Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 609/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Moskała, Anna Siedlecka, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją – działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.); art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1,3 i 7, ust. pkt 1b i pkt 5, art.20 ust.1ai 2, art. art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; przywoływanej dalej w skrócie także jako: "ustawa";"u.t.d.") oraz lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania K C (dalej jako: "strona", "skarżący") od decyzji D W I T D z dnia (...) r. (nr ...) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł – G I T D utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przytoczono, że podstawę faktyczną decyzji stanowiło naruszenie polegające na: wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W dniu (...) r. w Ś przy ul. K przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) , którym kierował Z B . Kierowca wykonywał regularny przewóz osób na podstawie zezwolenia nr (...), realizując kurs na linii S - Ś w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – strony prowadzącego działalność gospodarczą. Podczas kontroli ustalono, że kierowca zmienił trasę przejazdu i jechał drogą wojewódzką nr (...) do S. Następnie w Ś jechał ul. (...) i ul. (...) Kierowca nie okazał aktualnej zgody S Ś na wykonywanie przez przewoźnika przejazdu tą trasą. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr (...) z dnia (...) r.

Pismem z dnia (...) roku D W I T D jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez D W ITD decyzji z dnia (...) roku nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości (...) zł.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 i art. 77 § 1 kpa oraz prawa materialnego, poprzez błędnie ustalonego stanu faktycznego, a także uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Wskazała, że zgodę na odstąpienie od warunków zezwolenia udzielono jej do dnia (...) r. Jednak remont drogi nie zakończył się w terminie, a S P i Urząd Miejski nie poinformowały strony o przedłużeniu remontu. Podniosła, że kolejną decyzję wyrażającą zgodę na odstąpienie od warunków posiadanego zezwolenia uzyskał w dniu (...) r., gdy nie upłynął jeszcze okres 14 dniu ustawowych od ustania pierwszej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgłoszenia zmiany danych, o których mowa w art. 22 tej ustawy, przewoźnik jest obowiązany dokonać w ciągu 14 dni od dnia ich powstania.

Po rozpoznaniu odwołania, G I T D wydał zaskarżaną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi transami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 1173 ze zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Natomiast według art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, przy wykonywaniu przewozu regularnego w krajowym transporcie drogowym wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy oraz zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Z kolei w myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Zgodnie z art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

- rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych,

- wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy,

- zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Według art. 18b ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w zezwoleniu określa się w szczególności:

1) warunki wykonywania przewozów;

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

Zgodnie z art. 20a ust. 1 i 2 ww. ustawy, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

Natomiast, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Z kolei na mocy postanowień lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy - wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym, dotyczących: ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Podniesiono, w tym kontekście w uzasadnieniu, że z materiału dowodowego w sprawie wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr (...) oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli kierowca realizując o godzinie (...) przewóz osób na linii S - Ś zmienił trasę przejazdu i jechał drogą wojewódzką nr (...) do S . Następnie w Ś jechał ul. (...) i ul.(...). Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że tą trasą jeździ codziennie od początku sierpnia. Kierowca zeznał również, że nie wiedział o upływie terminu decyzji zezwalającej na odstąpienie od warunków zezwolenia. Nie wiedział również, że przewoźnik nie posiada decyzji wyrażającej zgodę na odstąpienie od warunków zezwolenia w listopadzie. Przejazd zmienioną trasa potwierdził także świadek M R, który podróżował tym autobusem ze S do Ś. Kierowca okazał do kontroli tylko decyzję Starosty Powiatowego w Ś z dnia (...) r. nr (...), którą strona uzyskała zgodę na odstąpienie od warunków ww. zezwolenia na czas określony, tj. do dnia (...) r. Zgodnie z tą decyzją skarżący uzyskał zgodę na zmianę trasy pomiędzy przystankami Ś ul. D d.a. i S J oraz możliwość korzystania z przystanków zastępczych usytuowanych w Ś, tj. z przystanków: Ś ul. L Z- L, Ś ul. L Z - U S, Ś ul. L Z - S, Ś ul. L Z - przychodnia i Ś ul. O O - A. Rezygnując z realizacji części linii na odcinku z miejscowości Ś do M naruszył warunki zezwolenia udzielonego przewoźnikowi, (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadków, kserokopia zezwolenia nr (...) i rozkładu jazdy, kserokopia decyzji nr (...) - w aktach sprawy).

Wskazano w uzasadnieniu, że art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym daje przewoźnikowi możliwość odstąpienia od warunków zezwolenia, ale dotyczy to sytuacji uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Przepis wymienia tylko przykładowe sytuacje, w których przewoźnik może zmienić trasę przewozu osób i jedną z takich sytuacji są roboty drogowe. Jednak w przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów trwają dłużej niż 14 dni, przewoźnik nie może wykonywać przewozów niezgodnie z zezwoleniem, jeżeli nie uzyska zgody organu właściwego w sprawach zezwoleń na odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu, co jednoznacznie wynika z art. 20a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Wskazana decyzja wydawana jest na wniosek przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie skarżący uzyskał zgodę na odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu nr (...) udzieloną decyzją Starosty Powiatowego w Ś z dnia (...) r. (nr ale była to zgoda udzielona na czas określony, tj. do dnia (...) r. Ponieważ taka decyzja jest wydawana na wniosek przedsiębiorcy, to obowiązkiem skarżącego było ustalić czy roboty drogowe zakończyły się i czy nie powinien uzyskać kolejnej decyzji uprawniającej go do odstąpienia od warunków ww. zezwolenia. Skarżący takich ustaleń nie poczynił i w dniu kontroli wykonywał przewóz osób trasą inną, niż określona w zezwoleniu nr (...).

Uwzględniając powyższe, zdaniem organu, nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2.3 załącznika nr 3 wymienionej ustawy jest zasadne.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że art. 22b ust. 1 u.t.d. dotyczy zgłaszania zmian nowopowstałych. W niniejszej sprawie nie była to zmiana nowa, lecz istniejąca już od kilku miesięcy, ponieważ roboty drogowe wykonywane na trasie przejazdu skarżącego trwały od kilku miesięcy i termin ich zakończenia została zaplanowany na dzień (...) r., co wynika z zaświadczenia U M w Ś z dnia (...) r. Zatem skarżący był zobowiązany dowiedzieć się czy remont drogi został zakończony, bowiem to on jako przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za realizację przewozów zgodnie z warunkami określonymi w posiadanych zezwoleniach.

Poniesiono w uzasadnieniu, że również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych są niezasadne. Strona skarżąca nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu. Bowiem pismem z dnia (...) r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Została również pouczona o możliwości składania wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń dotyczących naruszeń ujawnionych w dniu kontroli. Strona z przysługujących jej praw skorzystała, składając wyjaśnienia w piśmie z dnia (...) r. i przedkładając własne dowody. Skarżący został także zawiadomiony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego pismem z dnia (...) r. i pouczony o prawie wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie, z którego strona skorzystała w piśmie z dnia (...) r. Zatem w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył art. 10 § 1 kpa. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 kpa. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i zgodnie z art. 80 kpa dokonał oceny zebranego materiału dowodowego oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 kpa.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć łub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Wskazano w tym zakresie, że z zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do naruszenia doszło na skutek zaniedbania swoich spraw przez skarżącego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił organu odwoławczego wydanie decyzji z naruszeniem:

1) art. 156 § 1 kpa, bowiem wydano decyzje bez wszczęcia postępowania w sprawie a organ odwoławczy tych wad prawnych nie skorygował i pozostawił taką decyzję w obrocie prawnym;

2) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego, poprzez przyjęcie, że to przedsiębiorca swoim zaniedbaniem naruszył przepis sankcjonowany z Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

3) prawa materialnego, poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, skutkującą dokonaniem niewłaściwej oceny stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), poprzez niewyjaśnienie zgłaszanych okoliczności i oddalenie wniosków o przesłuchanie przedsiębiorcy;

4) norm kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

5) art. 77 i art. 78 § 1 kpa, poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, decydujących o statusie kontrolowanego przedsiębiorcy, wykonującego regularny przewóz osób, powodów, dla których zmienił trasę przejazdu i nie okazał aktualnej decyzji S Ś o zmianie przebiegu trasy;

6) art. 7 kpa i art. 77 kpa, bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została zbadana wadliwie a odmowa zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym zawiera wątpliwe i niewystarczające przesłanki.

Mając powyższe na względzie, wniósł: o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej; uchylenie w całości decyzji G I T D w W oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji; zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że podstawą postępowania administracyjnego były wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu (...) r. dwóch autobusów. Sporządzono dwa protokoły kontroli: nr(...) , w którym stwierdzono naruszenie przepisów , oraz protokół nr (...) w którym nie stwierdzono naruszeń.

Zawiadomieniem z dnia (...) r. organ wszczął postępowanie administracyjne sygnowane pismem nr (...) w oparciu o wyniki kontroli opisane w protokole nr (...) . W sprawie protokołu kontroli nr (...) z dnia (...) r. postępowanie nie zostało wszczęte. Skoro postępowanie nie zostało wszczęte, należało znać, że wydana decyzja (...) z dnia(...) jest nieważna.

Wskazano w uzasadnieniu, że na dzień (...) strona posiadał i okazała zaświadczenie U M Ś o udostępnieniu przystanków na czas przebudowy ulicy S w Ś oraz, że w S P sporządzana jest kolejna decyzja dotycząca zmiany tras przebiegu linii regularnej. Taką decyzja została odebrana w dniu (...) r i niezwłocznie dostarczona organowi.

Skarżący podniósł, że poprzednio posiadał decyzję zezwalającą na odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu ważną do (...) r., jednak Urząd Miasta Ś nie poinformował go w odpowiednim terminie o przedłużeniu remontów drogi.

Wskazał, ze zgodnie z art. 22b ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany nie później niż 14 dni od ich powstania. Nową decyzje zezwalająca na odstępstwa, wydano z dniem (...) a więc po 10 dniach. Podniósł okoliczność, że fakt przedłużenia budowy drogi nie mógł być powodem do zaprzestania wykonywania przewozów, gdyż zgodnie z art. 18. ust. 1 z dnia 15.11.1984 r. - Prawo przewozowe przewoźnik jest zobowiązany do zapewnienia podróżnym przewóz do pracy i do szkoły w ramach biletów miesięcznych.

Podniósł, że ponadto organ I instancji nie sprawdził czy w stanie faktycznym w dniu kontroli nie zaistniały przesłanki z art. 92 c ust 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie odniósł się do tych kwestii oraz do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności nie sprawdził czy decyzja wydana przez organ I instancji jest legalną i całkowicie je pominął, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

W odpowiedzi na skargę G I T D wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja G IT D, jak również utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa procesowego ani materialnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zaznaczyć należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego, stosownie do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm., dalej: ustawa; u.t.d.) mają charakter szczególny, gdyż są wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w u.t.d., innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Przechodząc zatem do oceny legalności spornej decyzji wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Wskazać należy, że stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów tej ustawy. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do cytowanej ustawy (art. 92a ust. 6). Według Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy - wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym, dotyczących: ustalonej trasy lub wyznaczonych przystanków skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Z lektury akt administracyjnych wynika, że organy transportu drogowego uznały wykonywany w dniu (...) r. kontrolowanym autobusem w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz regularny z naruszeniem warunków stosownego zezwolenia o którym mowa w art. 18 ust.1 u.t.d.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w kontrolowanym postępowaniu stanowią wskazane przez organ odwoławczy przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z treści art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 tej ustawy wynika, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości, w których znajdują się przystanki. Zasady wykonywania przewozów regularnych zostały określone w art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepis te w punkcie 7 nakazuje przewoźnikom stosowanie się do warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu. Z kolei w art. 18b ust. 2 pkt 5 zawarto wyraźny zakaz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu.

Na tle obowiązującego stanu prawnego obowiązkiem organów rozstrzygających w sprawie było ustalenie, czy wykonywany przez skarżącego przewóz spełniał warunki wykonywania przewóz regularny określone w zezwoleniu dotyczące: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W rozpoznawanej sprawie organ zebrał dowody w postaci protokołu kontroli, z zeznań kierowcy, zeznań świadków.

Wynika z tych ustaleń, że w dniu (...) r. w Ś przy ul. K przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu skarżącego. Kierowca wykonywał regularny przewóz osób na podstawie zezwolenia nr(...) , udzielonego decyzją z dnia (...) r., realizując kurs na linii S - Ś w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – strony. Podczas kontroli ustalono, że kierowca zmienił trasę przejazdu i jechał drogą wojewódzką nr (...) do S . Następnie w Ś jechał ul. Z i ul. O O . Rezygnując z realizacji części linii na odcinku z miejscowości Ś do M naruszył warunki zezwolenia udzielonego przewoźnikowi. Kierowca nie okazał aktualnej zgody S Ś na wykonywanie przez przewoźnika przejazdu tą trasą.

Kierowca zeznał, że tą trasą jeździ codziennie od początku sierpnia, nie wiedział, że przewoźnik nie posiada decyzji wyrażającej zgodę na odstąpienie od warunków zezwolenia także w listopadzie. Przejazd zmienioną trasa potwierdził także świadek, który podróżował tym autobusem ze S do Ś . Kierowca okazał do kontroli tylko decyzję Starosty Powiatowego w Ś z dnia (...) r. (nr....), którą strona uzyskała zgodę na odstąpienie od warunków ww. zezwolenia na czas określony, tj. do dnia (...) r.

W świetle powyższych ustaleń organy miały zatem wystarczające podstawy do uznania, iż dokonywany w dniu kontroli przewóz wykonywany był z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr (...) na przewozy regularne. Zasadnie zatem organy przyjęły, że doszło do odstępstwa od warunków zezwolenia

Takiego stanu nie neguje skarżący, podnosi jedynie, że wystąpiły powody uzasadniające odstępstwo od ustalonej trasy przejazdu - przedłużający się remont drogi, że wystąpiła sytuacja wyłączająca możliwość zastosowania kary w sprawie.

Zgodnie z art. 20a ust. 1 i 2 u.t.d., warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

W niniejszej sprawie, z uwagi na to, że przeszkody w przewozie trwały dłużej niż 14 dni, skarżący uzyskał zgodę na odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu nr (...) udzielonym decyzją S P w Ś z dnia (...) r., ale była to zgoda udzielona na czas określony, tj. do dnia (...) r. Kontrola stwierdzająca naruszenie warunków zezwolenia miała miejsce w dniu (...) r., po upływie czasu określonego w decyzji zezwalającej na odstąpienie od warunków zezwolenia nr (...).

Decyzja zezwalająca na odstąpienie od warunków zezwolenia jest, o której mowa w art.20a u.t.d., wydawana na wniosek przedsiębiorcy, to obowiązkiem skarżącego było ustalić czy roboty drogowe zakończyły się i czy nie powinien uzyskać kolejnej decyzji zezwalającej na odstąpienie od warunków ww. zezwolenia.

W świetle tej regulacji należy przyjąć, że w związku z przedłużającym się remontem drogi – a niewątpliwie strona wiedziała o tym fakcie wykonując codziennie przewozy na tej trasie po (...) r. - skarżący winien był złożyć wniosek o odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu w związku z niemożliwością wykonywania przewozów zgodnie z obowiązującym i określonym w zezwoleniu przebiegiem linii komunikacyjnej. Zatem skarżący, jako przedsiębiorca przewozowy, nie dochował odpowiedniej staranności, wykonując codzienne przewozy regularne osób na przedmiotowej linii komunikacyjnej, nie podjął odpowiednich działań w reakcji na zauważoną przedłużający się remont drogi. Od upływu ważności posiadanej zgody, do dnia kontroli minęło dziewięć dni. Nie można w tym stanie powoływać się na okoliczność, że stosowne organy nie powiadomiły strony o przedłużeniu remontu.

Dlatego też Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, że skarżący w dniu (...) r. realizował przewozy regularne osób z naruszeniem warunków zezwolenia nie posiadając decyzji o odstępstwie od warunków udzielonego zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. W rozpatrywanym przypadku okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, stosownie do zezwolenia, trwają dłużej niż 14 dni. Nie można więc mówić, jak chce skarżący, o naruszeniu w sprawie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że okoliczności dotyczące przewidywanego czasu wydania zgody na odstępstwie pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożonej kary, Z akt wynika, ze skarżący złożył bowiem kolejny wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie zgody na odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu w dniu (...) r. i go uzyskał w następnym dniu.

Podzielić należy stanowisko organu, że w sprawie nie ma zastosowania art. 22b ust. ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania.

Niewątpliwie to zgłoszenie dotyczy zmian nowopowstałych, w znaczeniu zaistnienia po raz pierwszy i utrudniających przestrzeganie warunków zezwolenia z tych samym przyczyn – w sprawie zmiany trasy przejazdu z uwagi na remont drogi. Jak wynika z akt, w sprawie zmiana trasy przejazdu nie była nową, lecz istniejącą już od kilku miesięcy okolicznością. Roboty drogowe wykonywane na trasie przejazdu skarżącego trwały od kilku miesięcy i termin ich zakończenia została zaplanowany na dzień (...) r., co wynika z zaświadczenia U M w Ś z dnia (...) r. W tym stanie skarżący, jako odpowiedzialny za przestrzeganie warunków zezwolenia, winień dowiedzieć się czy remont drogi zostanie zakończony w terminie i wrócić na poprzednią trasę przejazdu. Jeżeli nie, wystąpić o stosowną zgodę na odstępstwo od warunków zezwolenia Natomiast w sprawie skarżący realizował nadal przewóz (po utracie ważności posiadanej zgody na odstępstwo), po zmienionej trasie przejazdu. Wiedział więc, że remont nie został zakończony, a mimo to nie wystąpił o uzyskanie stosownej zgody na odstępstwo od warunków zezwolenia.

Okoliczności sprawy wskazują, że w stosunku do skarżącego nie miał zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Wskazać należy, że ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Skarżący nie wykazał takich okoliczności. Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do naruszenia doszło na skutek zaniedbania swoich spraw przez skarżącego. O stosowną zgodę skarżący wystąpił bowiem dopiero w dniu (....) r., chociaż poprzednia utraciło ważność (...) r.

Zdaniem Sądu organy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym działały zgodnie z wymogami z art. 7, art. 8 art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a wszystkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności zostały prawidłowo ustalone. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 kpa, gdyż pozwala na zapoznanie się z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi oraz przepisami prawa, które organ zastosował przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast z przedstawionej wyżej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że organy właściwie interpretowały te przepisy, a więc zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów prawa materialnego.

Nie można uznać w sprawie o naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia (...) r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Została również pouczona o możliwości składania wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń dotyczących naruszeń ujawnionych w dniu kontroli. Strona z przysługujących jej praw skorzystała składając wyjaśnienia w piśmie z dnia (...) r. i przedkładając własne dowody. Skarżący został także zawiadomiony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego pismem z dnia (...) r. i pouczony o prawie wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie, z którego strona skorzystała w piśmie z dnia (...) r. Nie uwzględnienie przez organ rozstrzygający, zgłaszanych przez skarżącego okoliczności, nie oznacza naruszenia art. 10 kpa.

Odnośnie wszczęcia postepowania w sprawie, wskazać należy, że wprawdzie w zawiadomieniu z dnia (...) roku o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie odesłano do protokołu kontroli nr (...) z dnia (...) roku, niemniej wskazano, że postepowanie to dotyczy kary za naruszenie warunków i zasad wykonywania przewozów drogowych, a więc opisanych w protokole nr (...) Natomiast już w decyzji organu I instancji odwołano się do protokołu o numerze nr (...) z dnia(...) , wskazującego na rodzaj naruszeń objętych przedmiotową sprawą. Podobnie w decyzji organu odwoławczego jest odesłanie do protokołu nr (...) z dnia (...) roku.

Wskazać należy, że w piśmie z dnia (...) roku, będącym odpowiedzią na zawiadomieniu o wszczęciu postepowania, strona powołuje się na protokół kontroli nr(...) , polemizując z jego ustaleniami. Podnieść należy, że skarżący nie kwestionuje zaistnienia naruszeń stwierdzonych w przedmiotowej sprawie. W tym stanie uznać należy, że sprawie doszło do omyłki pisarskiej w zawiadamianiu o wszczęciu postepowania, która nie miała znaczenia dla wszczętego postepowania. Zarówno organ jak i strona nie miały wątpliwości odnośnie przedmiotu wszczętego postepowania. O czym świadczą podejmowane w sprawie działania i czynności. W tym stanie, nie sposób uznać, że przedmiotowe postępowanie nie została wszczęte, a tym samym wystąpiła przesłanka nieważności postepowania.

W przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.

Stwierdzając brak naruszeń prawa procesowego lub materialnego Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.