Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 760/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski, Tomasz Zbrojewski, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2004r. sygn. akt II SA/Wa 933/04 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt II SA /Wa 933/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego .

Wyrok ten wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy :

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta R. orzekł o odmowie przyznania J. Z. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ wskazał w uzasadnieniu takiego stanowiska, iż strona nie spełnia przesłanek z art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż legitymuje się jedynie stażem pracy w wysokości 34 lata i 3 dni.

W wyniku odwołania J. Z., Wojewoda Mazowiecki rozpatrując niniejszą sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał wspomnianą wyżej decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznając, iż Starosta R. w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił dla skarżącego okres uprawniający do emerytury tj. 34 lata i 3 dni, w szczególności słusznie w zaskarżonej decyzji odmówiono uwzględnienia okresu pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym. Dodatkowo podniósł, iż co prawda z zeznań świadków wynika, że skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym gospodarstwie, niemniej te okoliczności nie

zostały potwierdzone stosownym zaświadczeniem Urzędu Gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. wnosił o uchylenie powyższej decyzji , zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wyliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz. U. z 1990 r., nr 54 , poz. 310 ) poprzez niezastosowanie tych przepisów , co miało wpływ na wynik sprawy oraz zarzucając naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58 , poz. 514) przez jego niezastosowanie . Zdaniem skarżącego organ wadliwie wyliczył jego okres pracy , pomijając okres pracy , świadczonej po ukończeniu przez niego 16 lat , w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa od dnia 12 stycznia 1964 r. do dnia 31 lipca 1967 r., który to okres pracy został potwierdzony stosownym zaświadczeniem Urzędu Gminy w J.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska przyznał, że nie zaliczenie powyższego okresu stanowiło jedyną przesłankę skutkującą o odmowie przyznania świadczenia przez oba organy. Jednakże odmowa ta jest uzasadniona . W ocenie organu pracownik Urzędu Gminy J. nie powinien wydać zaświadczenia znak: [...], na które powołuje się skarżący pomimo potwierdzenia w zeznaniach świadków, iż J. Z. pracował w tym gospodarstwie od dnia 12 stycznia 1964 r. do dnia 31 lipca 1967 r. Zeznania świadków, a zatem i treść opartego na nich zaświadczenia pozostają w rozbieżności z treścią poświadczenia zameldowania z dnia 11 lutego 2004 r. nr [...] wydanym przez Zastępcę Kierownika USC w J., które stwierdza zamieszkanie przez skarżącego w okresie od 29 kwietnia 1955 r. od dnia 22 czerwca 1968 r. w J., przy ul. [...] wraz z rodzicami F. i M. Z. Rozbieżny z treścią zaświadczenia i zeznaniami świadków o pracy skarżącego w gospodarstwie i rolnym babci i wujostwa pozostaje także protokół z dnia 12 lutego 1975 roku oraz Akt Własności Ziemi z dnia 18 lutego 1975 r., które potwierdzają pracę J. Z. w tym gospodarstwie, ale dopiero od 1967 roku . Nadto zaświadczenie znak: [...], na które powołuje się skarżący zostało wydane dopiero 10 maja 2004 r. na podstawie zeznań świadków z dnia 11 lutego 2004 r .

Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, w oparciu o tak zgromadzone dowody, praca J. Z. w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa przed 1967 rokiem nie jest wiarygodna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wskazał , iż nie jest ona zasadna , zaś oba organy administracji prawidłowo rozpatrzyły sprawę .

Wyjaśniono , że zgodnie z treścią art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 ze zm.) świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat dla kobiet i 63 lat dla mężczyzn i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 dla mężczyzn, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1 poz. 1 ze zm.) ,

5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury, spełnia warunki określone w pkt. 1, 3 lub 4.

J. Z. urodził się [...]. W dniu 13 lutego 2004 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]. Od dnia 21 lutego 2004 r. przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych , zaś w dniu 16 lutego skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego . Zatem na dzień rejestracji ukończył 56 lat i legitymował się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym łącznie 34 lata i 3 dni . Ostatni stosunek pracy został z nim rozwiązany z dniem 31 stycznia 2004 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy , ale nie z powodu niewypłacalności pracodawcy .

Z powyższego zdaniem Sądu wynika , że J. Z. ze względu na wiek oraz okres zatrudnienia nie spełniał przesłanek wymienionych w pkt 1, 2 i 3 cytowanego wyżej przepisu , a ponieważ do rozwiązania ostatniego stosunku pracy nie doszło z powodu niewypłacalności pracodawcy , jak też nie nastąpiło zakończenie subsydiowanej formy zatrudnienia (art. 19 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), nie zachodzą tu także przesłanki określone w pkt. 4 i 5.

Skarżący kwestionuje wskazany wyżej okres pracy 34 lat i 3 dni , wskazując , że po ukończeniu 16 lat pracował u wujostwa od dnia 12 stycznia 1964 r. do dnia 31 lipca 1967 r. w rodzinnym gospodarstwie swojej babci i wujostwa (stanowiącym własność rodziców matki) w A[...] gmina J., na którą to okoliczność do skargi załączył zaświadczenie Urzędu Gminy z dnia 10 maja 2004 r., wydanym na podstawie zeznań świadków z dnia 11 lutego 2004 r . Sąd zaznaczył , że zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym skarżący uzyskał dopiero w dniu 10 maja 2004 r., a więc po rozpatrzeniu sprawy przez Wojewodę Mazowieckiego .

Fakt tej pracy był kwestionowany przez organy w obu instancjach, a samo zaświadczenie zostało zakwestionowane przez Wojewodę Mazowieckiego w odpowiedzi na skargę . Następnie Sąd I instancji wyjaśnił , że z zaświadczenia Starostwa Powiatowego w [...] nr [...] z dnia 11 lutego 2004 r. wynika, że w latach 1964 - 1968 w rejestrach ewidencji gruntów założonych dla obrębu A., gm. J. figurują dwa gospodarstwa . Pierwsze pod nr 26 o powierzchni 2 ,03 ha składające się z działek o nr 120, 237, 238, 251 zapisane na M. S. córkę J. i drugie pod nr 27 o powierzchni 5,92 ha składające się z działek o nr 34, 68, 122, 204, 205 zapisane na W. G. syna J. i K.

Z zeznań świadków z dnia 11 lutego 2004 r. wynika , że właśnie w tych gospodarstwach w A. w okresie od dnia 12 stycznia 1964 r. do dnia 31 lipca 1967 r. pracował skarżący , nadto tam też przebywał pomimo zameldowania w J.. Na podstawie tych zeznań Urząd Gminy J. wydał w dniu 10 maja 2004 r. zaświadczenie znak: [...], na które powołuje się skarżący .

Z poświadczeń zameldowania wydanych przez Urząd gminy J. w dniu 11 lutego 2004 r. Nr [...] wynika, że J. Z. w okresie od dnia 29 kwietnia 1956 r. zamieszkiwał w J. przy ul. [...], zaś dopiero od 22 czerwca 1968 r. do chwili wydania zaświadczenia zamieszkiwał w A. gm. J. w domu nr [...].

Z danych dotyczących postępowania administracyjnego toczącego się w 1975 r. w ramach ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250) wynika , że jak zeznali świadkowie w dniu 12 lutego 1975 r. J. Z. użytkował grunty M. S. od 1967 r. i na podstawie tych zeznań w dniu 18 lutego 1975 r. otrzymał Akt Własności Ziemi nr [...] we wsi A. (działki nr 120, 237, 238, 251).

Analizując powyższe dokumenty, Sąd podkreślił, że organy administracji słusznie nie ograniczyły się jedynie do danych przedstawianych przez skarżącego, ale same także gromadziły w niniejszej sprawie dowody. Zgromadzona w ten sposób dokumentacja jest w miarę wszechstronna i pozwala na przeprowadzenie obiektywnych ustaleń stanów faktycznych . Takie działanie organu jest zgodne z dyspozycją przepisów rozdziału 4 - "Dowody"- KPA, które nakazują dopuszczenie wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75), a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77). W szczególności gdy dokumenty urzędowe budzą wątpliwości możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści takich dokumentów (art.76 par. 1 -3).

Skoro na organie administracyjnym spoczywa także obowiązek oceny zebranego materiału dowodowego i określenie jakim dowodom dał wiarę , a jakim odmówił wiarygodności . W uzasadnieniach obu instancji jak konkludował Sąd organy uzasadniły dlaczego odmówiły wiary twierdzeniom J. Z. o pracy w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa od dnia 12 stycznia 1964 r. do dnia 31 lipca 1967 r. , świadczonej po ukończeniu przez niego 16 lat . Z tych samych względów organ zakwestionował w odpowiedzi na skargę złożone przez J. Z. zaświadczenie wydane przez Urząd Gminy J. z dnia 10 maja 2004 r .

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji ma prawo, a nawet obowiązek ustosunkowywać się do oceny dowodów w danej sprawie kierując się w tej materii własnym doświadczeniem i wiedzą . Tak podjęta decyzja jest uznaniowa , jednakże uznanie to znajduje swoje podstawy w motywach obu decyzji opierających się na innych obiektywnych faktach . Są to przede wszystkim niezwiązane z bytem przedmiotowej sprawy zeznania świadków z postępowania administracyjnego toczącego się w 1975 r. w ramach ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych , wydany wówczas Akt Własności Ziemi i poświadczenia o zameldowaniu skarżącego . Konkludując Sąd wskazał , że nie dopatrzył się w niniejszej sprawie żadnych uchybień .

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik J. Z. zaskarżając go w całości .

Opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów postępowania tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt.2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wyrokowi temu zarzucono :

1. niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne tj. przepis art. 37 k ust. l pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. nr 58 poz.514) oraz przepisy art. l ust. l pkt 2 oraz art.3 ust.3 ustawy z dnia 20 lipca 1990r. o wliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz. U. z 1990r. nr 54, poz.310 ) , w wyniku czego zostały naruszone przepisy art. l45 § 1 pkt l lit. a w związku z art. l41 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr l53 , poz. l270 ze zm. ) co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

2. nieuwzględnieniu skargi , pomimo naruszenia przepisów art.7 kpa. przez oba organy administracji wydające decyzje w niniejszej sprawie, w wyniku czego zostały naruszone przepisy art. 145§1 pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz.1270 ze zm.) , co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy .

Powołując się na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania .

Na poparcie skargi wskazano , iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając w tej sprawie skargę uznał , że oba organy administracji prawidłowo rozpatrzyły sprawę , w szczególności prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy a następnie dokonały właściwej jego oceny , w sposób rzeczowy i uzasadniony odmówiły wiarygodności twierdzeniom skarżącego odnośnie jego pracy w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa po ukończeniu 16 roku życia tj. od dnia 12 stycznia 1964r. do dnia 31 lipca 1967r. Nie zgadzając się jednak z takim stanowiskiem wyjaśniono , iż faktem jest , że skarżący uzyskał zaświadczenie z Urzędu Gminy J. o pracy w gospodarstwie rolnym rodzinnym w okresie od dnia 12 stycznia 1964r. do dnia 31 lipca 1967r. w dniu 10 maja 2004r. , które to zaświadczenie załączył dopiero do skargi . Jednakże należy wziąć pod uwagę , iż powyższe zaświadczenie potwierdza stan faktyczny wynikający zeznań świadków . W ocenie skarżącego Sąd bezpodstawnie pominął ten dowód , kwestionując również bezpodstawnie wiarygodność zeznań świadków .

Sąd analizując złożone w sprawie dokumenty pominął przepisy art. l ust. l pkt.2 oraz art.3 ust.3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz. U. z 1990r. nr 54, poz.310) . Zdaniem skarżącego Sąd Wojewódzki nie wziął również pod uwagę okoliczności , iż organy administracyjne obu instancji również zignorowały przepisy w/w ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Zgodnie bowiem z przepisami tej ustawy, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują wliczanie do stażu pracy , od którego zależą uprawnienia pracownicze wynikające ze stosunku pracy do tego stażu wlicza się m.in. okres pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia . Jednakże organy administracyjne obu instancji uznały, że potwierdzeniem pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym nie mogą być zeznania świadków . W ocenie skarżącego Sąd nie uwzględniając skargi a tym samym podzielając w/w stanowisko organów administracji naruszył przede wszystkim przepisy art. l45 § l pkt 1 lit. a w związku art. l41 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Konsekwencją bowiem naruszenia w/w przepisów postępowania było naruszenie w/w art.3 ust.3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. a z kolei to naruszenie było konsekwencją naruszenia art.37 k ust. l pkt.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Zauważono również , iż wskutek błędnych ustaleń Sądu Wojewódzkiego doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punktach 1 i 2. skargi kasacyjnej w tym naruszenia art. 7 kpa , tj. zasady dochodzenia prawdy obiektywnej . Powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało z kolei naruszeniem w/w przepisów prawa materialnego tj. art.37 k ust. l pkt.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z naruszeniem art. l i art.3 ustawy o wliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2)naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to ,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie sporządzona została zgodnie z wyżej wskazanymi regułami przez pełnomocnika skarżącego J. Z. lecz nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw .

Okolicznością niesporna w przedmiotowej sprawie jest to , iż J. Z. w chwili rejestracji w organie zatrudnienia legitymował się okresem pracy wynoszącym 34 lata i 3 dni . Ubiegając się o przyznania świadczenia przedemerytalnego zgodnie z przepisem 37k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 58 z 2003 r. poz. 514 ze zm. ) skarżący aby spełnić wymagane tym przepisem przesłanki do jego otrzymania winien również osiągać okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat . W tym celu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz. U. Nr 54, poz. 310 ) przedstawił dowody swojej pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym babci M. S. i wujostwa H. i W. G. w A. gm. J. od dnia 12 stycznia 1964 r do 31 lipca 1967 r. , które zarówno przez organy administracji orzekające w sprawie jak i przez Sąd I instancji nie zostały uwzględnione a w konsekwencji odmówiono stronie przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego .

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w zaskarżonym wyroku oddalające skargę w niniejszej sprawie jest trafne co do samego rozstrzygnięcia aczkolwiek motywy przyjęte na jego poparcie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego winny być odmienne od tych w nim zaprezentowanych .

Zauważyć należy , iż skarżący w ramach prowadzonego postępowania przed organami zatrudnienia , wywodził , że do pracowniczego stażu powinien mieć zaliczony okres pracy w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy . Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi , iż ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczenie do stażu pracy , od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy , okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy , do stażu tego wlicza się także :

1. okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie prowadzonym przez współmałżonka ,

2. przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów , poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem ,

3. przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin .

W ustępie 2 tego artykułu wskazano , że przepisu ust 1 nie stosuje się , jeżeli w myśl danego przepisu lub postanowienia do stażu pracy wlicza się tylko okresy zatrudnienia w danym zakładzie pracy , w określonej branży albo okresy pracy na określonych stanowiskach lub pracy wykonywanej w szczególnych warunkach .

Mając na uwadze wskazane wyżej uregulowania przyjąć należy , iż postanowienia art. 1 ust. 1 pkt. 1 – 3 cytowanej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie mają zastosowania do sytuacji skarżącego J. Z.. Przede wszystkim powyższa ustawa o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy , nie stanowi podstawy do uwzględnienia okresów pracy w gospodarstwie rolnym do okresu pracy warunkującego nabycie prawa do innych świadczeń czy uprawnień , nie będącymi świadczeniami czy uprawnieniami wynikającymi ze stosunku pracy . W związku z powyższym , okres pracy w gospodarstwie rolnym nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego . Okresy pracy lub innej działalności uprawniającej do tego świadczenia zostały precyzyjnie wymienione enumeratywnie w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 58 z 2003 r. poz. 514 ) a tym samym okresy wykonywania innego rodzaju pracy nie mogą być zaliczane do stażu pracy w sprawie przed organami zatrudnienia . Tożsame stanowisko wyrażone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lipca 2001 r. sygn. akt IISA 671/01 publikowanym zbiór LEX nr 54539 .

Skoro zaliczeniem okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym objęte są w myśl omawianej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. jedynie uprawnienia pracowników wynikające ze stosunku pracy , to niewątpliwie uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych czy też świadczenia przedemerytalnego nie wynika ze stosunku pracy . Prawo do takiego zasiłku czy też świadczenia przedemerytalnego powstaje dopiero po ustaniu zatrudnienia a uprawnienie to jest realizowane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu , która była podstawą prawną działań organów zatrudnienia w tej sprawie .

Dlatego też wobec przedstawienia przez Naczelnego Sądu Administracyjnego odmiennej oceny prawnej niż Sąd I instancji , która jednak pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuty skargi kasacyjnej w całości jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie .

Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) ale wyraża inna ocenę prawną niż Sąd I instancji , to ocena ta jest wiążąca dla organów administracji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tak jak ocena prawna , o której mowa w art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm. ) – porównaj wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 207/04 publikowany OSP zeszyt 2 z lutego2005 r. poz. 18 .

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji albowiem zgodnie z treścią w/w przepisu Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną , jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu .