Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 399/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 4,5,6, art. 3  pkt 11 ustawa z 7.07.1994 r.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011r. sprawy ze skargi J.N. i J.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]2010 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego z wewnętrzną instalacją gazową w budynku; wewnętrzną kablową linią oświetlenia terenu wraz ze słupami oświetleniowymi, wewnętrzna energetyczna linia zasilającą wlz, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej; utwardzeniem terenu i miejscami parkingowymi; przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacyjnym (kanalizacji sanitarnej i deszczowej), pylonu reklamowego z elektroenergetyczną linia zasilającą na terenie działek nr [...] oraz zjazdu publicznego z ul. [...] na działkę nr [...] i demontażem nieczynnych fragmentów sieci kanalizacji sanitarnej i gazowej w miejscowości [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i J. N. zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118; z późn. zm.), a także z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 77 1 k.p.a. W odwołaniu podkreślono, iż należące do inwestora i skarżących działki objęte są jednolitym uregulowaniem planistycznym, jako obszar oznaczony symbolem [...]. Zgodnie z treścią 10 ust. 1 oraz 10 ust. 3 pkt 1 i 5 części opisowej uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...]2008 r. nr [...] zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania terenu w omawianym obszarze dopuszcza się lokalizację jednego wolnostojącego budynku o przeznaczeniu wnioskowanym przez inwestora. Oznacza to, że uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę pozbawia skarżących możliwości jakiegokolwiek gospodarczo efektywnego wykorzystania należących do nich nieruchomości. Uprawomocnienie się decyzji o pozwoleniu na budowę automatycznie doprowadzi do nałożenia na skarżących obowiązku rozbiórki obiektów istniejących na ich działkach. Zdaniem skarżących organ pierwszej instancji ograniczając się jedynie do oceny zapewnienia przez inwestora dostępu do drogi publicznej dla działek sąsiednich rażąco naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Skarżący wywiedli również, iż złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane, nie jest prawidłowe. Należy mieć bowiem na uwadze, iż uprawnienie do lokalizacji jednego obiektu handlowego o powierzchni powyżej [...] m² jest uprawnieniem przysługującym łącznie wszystkim właścicielom lub użytkownikom wieczystych działek wchodzących w skład obszaru oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako [...].

Decyzją z dnia [...]2011 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż z przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie można wywodzić obowiązku wykazania prawa do dysponowania wszystkimi działkami (nawet tym, na których nie będzie realizowana inwestycja), dla których plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego ustalił jako przeznaczenie terenu rozmieszczenie obiektu wielkopowierzchniowego. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja spełnia również wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja planowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "[...]" – teren rozmieszczenia obiektu handlowego wielkopowierzchniowego, a zatem zgodnie z przeznaczeniem terenu. Lokalizację planowanego budynku pawilonu zaprojektowano zachowując granice maksymalnych nieprzekraczalnych linii zabudowy, wyznaczonych w planie, uwzględniając zakaz lokalizacji obiektów na granicy działek. Spełnione też zostały wskaźniki i parametry kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zaprojektowano bowiem dopuszczalna powierzchnię sprzedaży powyżej [...] m² (projektowana to [...] m²), zachowano maksymalna wysokość budynku [...] m (projektowana to [...]m), maksymalną powierzchnie zabudowy [...] m² (projektowana to [...] m²) oraz wymagany udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący min. [...]% (projektowany to [...]%). Projekt jest również zgodny z ustalonymi w planie zasadami modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W szczególności spełniony został wymóg obsługi komunikacyjnej terenu projektowanymi zjazdami z drogi zbiorczej [...] na warunkach ich zarządcy, jak też przewidziano miejsca postojowe w granicach terenu w ilości [...] miejsc. Organ II instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami w tym techniczno- budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690; z późn. zm.). Zachowane zostały normy techniczne dotyczące odległości obiektu handlowego od granicy z działkami sąsiednimi. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b omawianej ustawy, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy. Projekt został również sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda podniósł, iż skarżący nie wskazali na żadne negatywne oddziaływanie inwestycji na należące do skarżących nieruchomości, które wskazywałoby na naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, z których skarżący wywodzą swój interes prawny. Nie wskazano również na konkretne ograniczenie w swobodnym korzystaniu z tych nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a przewidziane przez konkretną normę prawa materialnego. Powołane zaś w odwołaniu okoliczności, iż uzyskanie zaskarżonego pozwolenia na budowę przez inwestora pozbawia skarżących możliwości jakiegokolwiek gospodarczo efektywnego wykorzystania należących do nich nieruchomości, nie stanowi, zdaniem organu, o naruszeniu ich prawnie chronionych interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Interes w wykorzystaniu gospodarczo efektywnym działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym. Wojewoda dodał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał nakazu konkretnej lokalizacji na terenie oznaczonym symbolem "[...]" budynku handlowo-usługowego o powierzchni powyżej [...] m². Oznacza to zdaniem organu, iż nie można ograniczyć inwestora w swobodzie kształtowania linii zabudowy w ten sposób, że planowany obiekt handlowy miałby być zaprojektowany na całym terenie o symbolu "[...]", w maksymalnych liniach zabudowy wyznaczonych planem, a więc również na działkach będących w użytkowaniu wieczystym odwołujących się. Obiekt tej wielkości z pewnością nie odpowiadałby ustalonemu w planie wskaźnikowi maksymalnej powierzchni zabudowy [...] m².

Wojewoda uznał również za niezrozumiałe i nieuzasadnione twierdzenie skarżących, iż uzyskanie przedmiotowego pozwolenia na budowę automatycznie nałoży na odwołujących obowiązek rozbiórki obiektów istniejących na ich działkach (działka nr [...]). Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje swoim zakresem jakiejkolwiek rozbiórki obiektów należących do odwołujących. Nadto pozostaje ona bez związku z określonymi planem miejscowym parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu na działce oznaczonej symbolem "[...]", w tym zapisem dotyczących obiektów przeznaczonych do rozbiórki (§ 10 pkt 3 ppkt 5 planu). Określenia zawarte w planie nie stanowią bowiem bezpośredniego źródła prawa, a do rozbiórki obiektów należących do odwołujących się konieczne byłoby wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również by przy wydawaniu kwestionowanej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję J. i J. N. ponowili zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący wywiedli, jak w odwołaniu, że uzyskanie pozwolenia na budowę przez Inwestora pozbawi ich możliwości w zakresie gospodarczo efektywnego wykorzystanie nieruchomości oraz doprowadzi do automatycznej rozbiórki obiektów znajdujących się na należących do nich działkach. Powtórzyli również, iż ich zdaniem złożone przez inwestora oświadczenie o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane nie jest prawidłowe. Skarżący wskazali również, iż już w odwołaniu wyraźnie podawali, że naruszenie ich interesów polegało na istotnym ograniczeniu możliwości korzystania z nieruchomość zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Realizacja inwestycji na podstawie kwestionowanego pozwolenia na budowę spowoduje, iż nieruchomość skarżących utraci jakikolwiek walor gospodarczy, albowiem nie będzie mogła być zabudowana żadnym budynkiem. W tej sytuacji jako materialnoprawną podstawę swoich uzasadnionych interesów skarżący wskazali art. 140 k.c.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do wskazane przez skarżących materialnoprawnej podstawy uzasadnionych interesów, Wojewoda podniósł, iż planowana inwestycja nie ingeruje w sferę uprawnień wymienionych w przywołanym przez skarżących art. 140 k.c i nie narusza tych uprawnień. Organ odwoławczy wywiódł również, iż ewentualne ograniczenie korzystania z należących do skarżących nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jako działek budowlanych zostało wprowadzone miejscowym planem zagospodarowania, nie zaś kwestionowaną decyzją. Organ dodał również, iż ustalenia planu nie zakazują na objętym nim terenem zabudowy w ogóle, lecz zakazują bądź ograniczają zabudowę konkretnie określonego rodzaju. Nie wydaje się zatem, aby nieruchomości skarżących utraciły walor gospodarczy i aby nie mogli z nich efektywnie korzystać w inny sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego. Przeprowadzona przez Sąd, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona przepisom prawa. Wydana została po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, w którym organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy i poczynił prawidłowe rozważania prawne.

Powstała w niniejszej sprawie kwestia sporna, dotyczyła przede wszystkim rozstrzygnięcia zagadnienia czy złożone przez inwestora oświadczenie o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane, jest prawidłowe, jak ustaliły to organy, czy też jest wadliwe, jak wywodzili skarżący. Z przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Treścią powyższego oświadczenia jest deklaracja o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 11 prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Wzór oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi załącznik do wydanego na podstawie art. 32 ust. 5 i 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23.6.2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.).

Złożone przez pełnomocnika inwestora oświadczenie z [...]2010 r., o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w ocenie Sądu jest prawidłowe i skuteczne. Pełnomocnik inwestora powołał się w złożonym oświadczeniu na służący inwestorowi tytuł prawny w postaci prawa własności do nieruchomości, objętych zamierzeniami inwestycyjnymi zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę pawilonu handlowego, przy czym wymienił wszystkie działki o nr: [...] na których będzie realizowana inwestycja i poza których obrębem nie będzie ona prowadzona. Powołany tytuł prawny odpowiada wymogowi cytowanemu wyżej przepisowi art. 3 pkt 11 prawa budowlanego. Ponadto omawiane oświadczenie zostało złożone w wymaganej formie, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie skarżących skutecznym oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane byłoby jedynie oświadczenie pochodzące od wszystkich właścicieli lub użytkowników wieczystych działek wchodzących w skład obszaru oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako [...], na którym to, plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację jednego obiektu wielkopowierzchniowego o powierzchni powyżej [...] m². Stanowisko to należy uznać za wadliwe.

Z przytoczonego przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. art. 3 pkt 11 prawa budowlanego, wynika, że omawiane oświadczenie winno dotyczyć jedynie tych nieruchomości, na których inwestor zamierza prowadzić roboty budowlane, skutkiem czego stara się o uzyskanie pozwolenia na budowę. Teren nie objęty zamierzeniem inwestycyjnym, a w konsekwencji pozwoleniem na budowę, nie stanowi nieruchomości, która winna być objęta oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pozostałe argumenty skargi, skarżący wiążą ze zrealizowaniem inwestycji. Ich zarzuty dotyczące braku możliwości jakiegokolwiek, efektywnego gospodarczo wykorzystania ich nieruchomości, jak też potencjalnej konieczności dokonywania rozbiórki obiektów istniejących na działkach sąsiednich (po uprawomocnieniu się zaskarżonej decyzji).

Pomijając już okoliczność, że część zarzutów skarżących nie dotyczy ich interesów, lecz interesów osób, które nie wniosły skargi, to odnoszą się one w istocie do naruszenia ich interesów faktycznych.

Należy w pełni zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, że skarżący nie wskazali na żadne negatywne oddziaływanie inwestycji na ich nieruchomość, które naruszałoby konkretne normy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.