Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2632/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 a
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta N. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 11a ust. 1, 3 i 4, art. 11c, art. 11f ust. 1, art. 11g ust. 1 pkt 1, art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) zw. dalej specustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2013, poz. 267), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora Burmistrza Miasta N. z dnia 6 czerwca 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji polegającej na: budowie drogi gminnej (ul. M.) w N. wraz z oświetleniem, budową chodników, budową elementów odwodnienia powierzchniowego – ścieki podchodnikowe oraz realizacją elementów eksploatacyjnych dróg, na działkach obręb ewidencyjny [...] N.

Inwestycja przewidziana jest do realizacji na wskazanych w decyzji działkach, będących w posiadaniu samoistnym Gminy Miasta N. oraz na działkach powstałych wskutek podziału, w tym działki nr ew. [...]. Dotychczasowa działka nr [...] stanowiąca współwłasność (po ½) H. R. i B. W., na podstawie ww. decyzji została podzielona na trzy działki: nr [...] (pow. 0,0182 ha), która została objęta inwestycją i przeznaczona do wykupu oraz działki nr [...] (pow. 0,0304 ha) i nr [...] (pow. 0,0549 ha).

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłano wnioskodawcy oraz właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń, odpowiednio w Starostwie Powiatowym, a także w urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi - tj. Gminie Miasto N., na stronach internetowych ww. urzędów i w prasie lokalnej. W zawiadomieniach organ I instancji wskazał miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski.

Organ I instancji wskazał, że we wskazanym terminie nie wpłynęły wnioski i uwagi w zakresie przebiegu planowanej inwestycji z tego względu po przeanalizowaniu dokumentacji wydał ww. decyzję.

Odwołania od decyzji organu I instancji złożyli H. R. oraz B. W. i L. P.

Wojewoda M. po rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzją z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687), art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty N.

W uzasadnieniu wskazał, że po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej, Starosta N, zgodnie z art. 11d ust. 5, 6 i 7 specustawy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji.

Decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Starosty N. ustala wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, tj. stwierdza, że na odcinku podlegającym inwestycji ul. M. nie łączy się z drogami należącymi do kategorii dróg wojewódzkich, natomiast powiązana jest z innymi drogami gminnymi (opinia Starosty N. z dnia 16 listopada 2011 r.). Ponadto zaskarżona decyzja ustala linie rozgraniczające teren niezbędny dla realizacji inwestycji, oraz ustala wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz przed zanieczyszczeniami powietrza wody i gleby. Decyzja stanowi, że obiekty i urządzenia w pasie drogowym, przeznaczone dla uczestników ruchu, powinny zapewniać bezpieczeństwo ich użytkowania, w tym również przez osoby niepełnosprawne oraz wskazuje, że należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego Prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy.

W decyzji wskazano, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wg rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości, oznacza nieruchomości, które stają się własnością Gminy Miasta N. oraz ustala warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych.

W świetle powyższego i po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest prawidłowa, bowiem spełnia warunki ustalone przepisami specustawy i brak jest podstaw do jej uchylenia.

Postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jest prowadzone z wniosku zarządcy drogi (art. 11a ust. 1 specustawy) i do wnioskodawcy należy ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji drogowej. Inwestor składając wniosek wskazał w projekcie budowlanym na jej niezbędność z uwagi na funkcje społeczne, jakim ma służyć projektowana inwestycja tj. konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego i pieszego.

Jak wskazano wyżej inwestorem jest zarządca drogi i do niego należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą jedynie, w toku postępowania administracyjnego, dokonać sprawdzenia czy wniosek spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny ze specustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej.

Organy administracji budowlanej nie mogą zmieniać wniosku zarządcy drogi, jak również korygować przebiegu projektowanej inwestycji, a tym samym nie mają takiego prawa strony postępowania.

Ponadto organ odniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. złożył H. R.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;

2) naruszenie art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało skutecznie doręczone skarżącemu;

3) naruszenie art. 11d ust. 5 specustawy, oraz art. 11c ustawy w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak skutecznego zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie, nie wskazania skarżącemu terminu i miejsca zapoznania się z aktami sprawy i pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie,

4) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy budowa drogi przy budynku mieszkalnym, stanowiącym współwłasność skarżącego grozi katastrofą budowlaną i stanowi realne zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców nieruchomości, a nadto w sytuacji, gdy inwestycja ta nie jest konieczna i celowa dla interesu publicznego;

5) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej;

6) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

7) naruszenie art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu z oględzin nieruchomości, oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa;

8) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji.

Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie § 1 ust. 3 pkt 1c) i 1d) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez pominięcie przez organ II instancji okoliczności, iż decyzja organu I instancji zatwierdza projekt drogi gminnej, który zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości o nr ewid. [...], oraz grozi katastrofą budowlaną ww. budynku mieszkalnego;

2) naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4) specustawy poprzez nie dostrzeżenie przez organ II instancji, iż organ I instancji w treści decyzji z dn. [...] sierpnia 2013 r. pominął wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, dotyczących użytkowania budynku mieszkalnego, posadowionego na nieruchomości o nr ewid. [...], w sytuacji, gdy realizacja inwestycji drogowej grozi katastrofą budowlaną dla tego budynku i zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców ww. budynku mieszkalnego;

3) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 i 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i ust. 1 specustawy poprzez pominięcie przez organ II instancji okoliczności, iż decyzja Starosty N. z dn. [...] sierpnia 2013 r. narusza podstawowe zasady prawidłowej budowy obiektu budowlanego (inwestycji drogowej) w zakresie bezpieczeństwa osób znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, oraz ochrony ludności przed katastrofą budowlaną;

4) naruszenie art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie istoty prawa własności skarżącego i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku celu publicznego, związanego z realizacją inwestycji budowy drogi gminnej ul. M., wobec istnienia nieograniczonego dostępu do drogi publicznej dla wszystkich nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością o nr ewid. [...], na której ma być realizowana inwestycja drogowa.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji;

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.

Skarga kwestionuje decyzję Wojewody M. z dnia [...] września

2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty N. z dnia [...] sierpnia 2013 r. zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej (ul. M.) w N. wraz ze wskazanymi urządzeniami. Rozstrzygnięcia te wydane zostały w szczególnym trybie przewidzianym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, (specustawa), której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygania o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność i zatwierdzanie projektu budowlanego oznaczające jednocześnie udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja zezwalająca na realizację określonej inwestycji drogowej wydawana jest na wniosek właściwego zarządcy drogi, spełniający warunki szczegółowo i enumeratywnie wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-9 ustawy, w tym zawierający m.in. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi i istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz opinie właściwych organów.

Postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Przepisy specustawy nie upoważniają organów do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organ nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji ani do dokonywania zmian w przedstawionym przez inwestora projekcie przebiegu drogi. Przepisy specustawy nakładają na organ jedynie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem przedstawionego projektu budowlanego.

Nie może on dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego taki wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo.

Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności:

1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2) określenie linii rozgraniczających teren;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa;

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1;

6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego;

7) zatwierdzenie projektu budowlanego;

8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące:

a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,

b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych,

c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych,

d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie,

e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu,

f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii,

g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f,

h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f.

Analiza akt niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, że dołączona do wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie dokumentacja, stanowiąca podstawę wydania zaskarżonej decyzji, spełnia wskazane wyżej wymogi. Inwestor przedłożył bowiem projekt budowlany (cztery egzemplarze projektu budowlanego) sporządzony przez uprawnione do tego podmioty wraz z mapą w skali co najmniej 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (na odcinku podlegającym inwestycji ul. M. nie łączy się z drogami należącymi do kategorii dróg wojewódzkich, natomiast powiązana jest z innymi drogami gminnymi – załączona opinia Starosty N. z dnia 16 listopada 2011 r.).

Zaskarżona decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości, oznacza nieruchomości, które stają się własnością Gminy Miasta N. oraz ustala warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określa zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ustala linie rozgraniczające teren niezbędny dla realizacji inwestycji, oraz ustala wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz przed zanieczyszczeniami powietrza wody i gleby. Decyzja stanowi, że obiekty i urządzenia w pasie drogowym, przeznaczone dla uczestników ruchu, powinny zapewniać bezpieczeństwo ich użytkowania, w tym również przez osoby niepełnosprawne oraz wskazuje, że należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego Prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy. Zawiera w sobie także zatwierdzenie podziału nieruchomości.

Organy administracji przed zatwierdzeniem projektu budowlanego sprawdziły jego zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wykonanie

i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane

i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania i sprawdzenia projektu - zaświadczeniami.

Sąd podziela ponadto stanowisko, że w toku postępowania wyjaśniono stan faktyczny mając na uwadze słuszny interes społeczny. Zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę.

W decyzji prawidłowo wskazano, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wg rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Sąd z tych względów uznał, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 11f ust. 1 specustawy. Powyższe ustalenia wskazują także, że decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję I instancji odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia § 1 ust. 3 pkt 1c) i 1d) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, należy wskazać, że skarżący stawiając zarzut zatwierdzenia projektu drogi gminnej, który zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości o nr ewid. [...], oraz grozi katastrofą budowlaną tego budynku, nie wskazał w czym upatruje naruszenie tych przepisów, w szczególności na czym polega zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości poprzez inwestycję. Wskazać także należy, że ww. przepisy są przepisami określającymi zakres regulacji rozporządzenia. Rozporządzenie to określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Warunki te, przy zachowaniu przepisów Prawa budowlanego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów odrębnych, a także ustaleń Polskich Norm mają zapewnić w szczególności bezpieczeństwo z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, ochronę środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb. Skarżący wskazał jedynie, że usytuowanie drogi może wpłynąć na naruszenie podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa ze względu na możliwość wystąpienia miejscowego zagrożenia (uszkodzenie budynku mieszkalnego, naruszenia jego konstrukcji i stabilności czy nawet zawalenia). Stwierdzenia te jednak są gołosłowne.

Należy również wskazać, że z mapy załączonej do projektu budowlanego wynika że budynek skarżącego będzie znajdował się ponad 10 m. od drogi. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi gminnej - co najmniej 6 m w terenie zabudowy a poza terenem zabudowy 15 m.. Wymóg ww. przepisu został zatem zachowany. Przedmiotowa droga gminna przebiega przez teren zabudowany.

Organ wprawdzie nie wskazał ile wynosi odległość drogi od ww. domu, jednakże jak wyżej zaznaczono, z mapy o skali 1:500 wynika, że odległość ta wynosi nieco ponad 10 m. Skarżący nie wskazał w jaki sposób wyłożenie ulicy kostką brukową czy budowa chodników lub wykonanie oświetlenia zagrozi życiu lub zdrowiu odwołującego, zwłaszcza, że położony na planowanej działce nr ew. [...] budynek usytuowany jest w znacznej odległości od ulicy M. Powyższe oznacza, że w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 i 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i ust. 1 specustawy

Dalej odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. – teza z wyroku NSA z 7 sierpnia 2013 r. II OSK 1754/13

Odnośnie naruszenia art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu z oględzin nieruchomości, oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa wskazać należy, że organ nie miał obowiązku powołania biegłego z zakresu budownictwa pomimo postawienia takiego wniosku przez skarżącego. Przypomnieć należy, że powołanie biegłego z danej dziedziny wiedzy służyć ma pozyskaniu wiadomości specjalnych, których strony lub organ nie posiadają lub nie mogą samodzielnie uzyskać. W niniejszej sprawie konieczność taka nie zaistniała. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, który wniosek uznał za bezzasadny i ma na celu przedłużenie postępowania.

Wskazać także należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ wysłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania. W aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru z którego wynika, że skarżący odebrał zawiadomienie Starosty N. z dnia 11 lipca 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w dniu 15 lipca 2013 r. W zawiadomieniu tym skarżący został poinformowany o terminie i miejscu, w którym mógł się zapoznać z aktami sprawy (w Starostwie Powiatowym w N.- do dnia wydania decyzji, wskazano także przewidywany termin wydania decyzji - nie wcześniej niż po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia o wszczęciu postępowania). Tym samym zaznaczyć należy, że nastąpiło skuteczne wszczęcie postępowania, a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 42 § 1 i 43 k.p.a. oraz art. 11d ust. 5 i 11c specustawy.

Ponadto Sąd zauważa, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

Odnosząc się do naruszenia art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, zdaniem skarżącego polegającego na naruszeniu istoty prawa własności skarżącego i wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo braku celu publicznego, związanego z realizacją inwestycji budowy drogi gminnej, wobec istnienia nieograniczonego dostępu do drogi publicznej dla wszystkich nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością o nr ewid. [...], na której ma być realizowana inwestycja drogowa, należy wskazać na kilka przepisów zawartych w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej odnoszących się do ochrony własności. Zgodnie z zapisami polskiej Konstytucji, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia (art. 21 ust. 1). Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2). Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3). Ponadto zgodnie z art. 64 ust. 3 własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, są zatem dopuszczalne w ramach obowiązującego porządku prawnego. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi są ustawy regulujące proces inwestycyjny, tj. kwestie ochrony środowiska, planowania i zagospodarowaniu przestrzennym oraz prawa budowlanego, upoważniające organy władzy publicznej do ustalania dla konkretnego planowanego przedsięwzięcia: wymogów ochrony środowiska, przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji tego procesu może dojść do ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności lub wręcz pozbawienia właściciela tego prawa, poprzez różne formy wywłaszczenia. Ten skomplikowany proces każdorazowo wymaga właśnie oceny z punktu widzenia ochrony interesów inwestora i osób trzecich, w tym przysługującego ww. podmiotom prawa własności, a co za tym idzie uzyskaniem swoistego konsensusu na wprowadzenie ograniczeń w tym zakresie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że rozpoznawana w sprawie decyzja wiąże się z celem publicznym jakim jest budowa inwestycji drogowej – drogi gminnej i ta okoliczność uzasadnia zastosowanie przepisów ograniczających prawo własności. Posiłkowo można w tym miejscu wskazać, że definicja celu publicznego została przytoczona w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Przepis art. 6 pkt 1 stanowi, że celami publicznymi jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Z powyższego omówienia wynika także, że w sprawie nie doszło do naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 i 15 k.p.a., 107 § 1 i § 3 k.p.a. (decyzje są kompletne, a ich uzasadnienia zawierają wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną, należało oddalić.