Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 732/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art 80 ust 2
journal: Dz.U. 2000 nr 109 poz 1157
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 23 lutego 2022 r., nr SKO/4113/9/2022 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt lub organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, polegającego na "kompostowaniu odpadów zielonych z jednoczesnym przekształceniem na bio-nawóz na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], w województwie [...], w powiecie [...], w gminie [...]".

Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej:

Decyzją z [...] grudnia 2021 r. organ I instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego wyżej przedsięwzięcia wobec niezgodności jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż planowania inwestycja zlokalizowana będzie w krajobrazie rolniczym. Teren planowanej inwestycji jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...] z dnia [...] stycznia 2021 r.; dalej: mpzp).

Działka ewidencyjna nr [...] położona jest w części na terenie leśnym oznaczonym symbolem ZL, a w części na rolniczym oznaczonym symbolem R. Według załączonej do wniosku mapy przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym. Dalej Wójt przytoczył unormowania ww. aktu prawa miejscowego, dotyczące jego regulacji w zakresie terenu oznaczonego symbolem ZL oraz R, który w myśl § 6 ust. 1 mpzp należy rozumieć jako wewnętrzną funkcję gospodarczą o dominującym kierunku hodowlano-pastwiskowo-zbożowym. Finalnie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się jako zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo zapisu dopuszczającego jako przeznaczenie uzupełniające dla terenów, o których mowa w ust. 1 (ustala się jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania) – inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcja rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych (§ 37 ust. 3 pkt 1 mpzm). Dodatkowo przedmiotowa inwestycja nie wpisuje się także w kanony zapisu mpzp: jako przeznaczenie podstawowe dla istniejących lasów (symbol ZL), terenów zalesianych (ZLZ) i terenów projektowanych zalesień (ZLP) ustala się uprawy leśne (art. 38 ust. 2 mpzp). Z kolei jako przeznaczenie uzupełniające dla ww. obszarów ustala się: działalność produkcyjną i usługową związaną z obsługą gospodarki leśnej, zabudowę mieszkaniową realizowaną dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych (§ 38 ust. 3 mpzp).

Na terenach o takim przeznaczeniu lokalizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest dopuszczalne, zatem brak takiej zgodności obligował do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. P., zarzucając jej:

1. naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a co za tym idzie wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszelkie ustawowe przesłanki do wydania decyzji pozytywnej;

2. naruszenie § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a co za tym idzie bezzasadne przyjęcie, iż budowy kompostowni odpadów zielonych nie można zakwalifikować do inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, w związku z czym inwestycja ta nie kwalifikuje się jako zgodna z mpzp, mimo zapisu dopuszczającego w § 37 ust. 3 pkt 1, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z załączoną do wniosku mapą przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym, a zgodnie z analizą zgodności lokalizacji inwestycji przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym dla terenów rolniczych, ustanowionym w § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp;

3. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, w związku z czym inwestycja ta nie kwalifikuje się jako zgodna z mpzp, mimo zapisu dopuszczającego w § 37 ust. 3 pkt 1, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z załączoną do wniosku mapą przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym, a zgodnie z analizą zgodności lokalizacji inwestycji przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym dla terenów rolniczych, ustanowionym w § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp;

4. naruszenie art. 80 w związku z art. 77 w związku z art. 75 i art. 76 kpa, poprzez dopuszczenie się przez organ I instancji błędnej i dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, która w rażący sposób wykracza poza zakres przyznanej organowi tym przepisem swobody, a tym samym nieuwzględnienie postanowienia Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia oraz określającego jego warunki oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2021 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia i określającego jego warunki.

Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o:

1. uchylenie decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania i wyrażenie zgody na realizację przedsięwzięcia;

2. przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci analizy zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego Pracowni Architektury i Krajobrazu [...];

3. przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r.;

4. przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zapytania skierowanego do Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., odnoszącego się do tego, czy w związku z możliwością zakupu działki o numerze ewidencyjnym [...] nie ma przeciwskazań do poprowadzenia inwestycji, która związana byłaby z produkcją polepszacza glebowego z jednoczesnym przekształceniem na bio-nawóz;

5. przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. odpowiedzi Wójta Gminy [...] na powyższe zapytanie z dnia 29 stycznia 2021 r.

W odpowiedzi na odwołanie organ I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany swojej decyzji.

Analizując stan faktyczny i prawny sprawy SKO ustaliło, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem K. P. z 8 czerwca 2021 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Do wniosku tego inwestor dołączył dokumenty wymagane w myśl art. 74 ust. 1 pkt 1, 3, 3a, 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który był uzupełniany w trakcie postępowania na skutek wezwania Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ I instancji jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zwrócił się do organów współdziałających, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Zarząd Zlewni w [...] – o uzgodnienie warunków inwestycji.

Organy współdziałające pozytywnie uzgodniły i zaopiniowały warunki przedsięwzięcia z pewnymi zastrzeżeniami i warunkami.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że dla terenu objętego inwestycją obowiązuje opisany wyżej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], w którym działka o numerze ewidencyjnym [...] ma przeznaczenie rolnicze o symbolu R (§ 7 pkt 5) i leśne o symbolu ZL (§ 7 pkt 15).

Powierzchnia terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji wynosi około 18.600 m2. Aktualnie teren ten jest niezabudowany i stanowi teren rolniczy graniczący z lasami. Wjazd na działkę odbywa się bezpośrednio z drogi gminnej. Inwestycja miałaby polegać na realizacji instalacji do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R3 wraz z zagospodarowaniem terenu. W ramach inwestycji miałyby zostać wykonane:

- budynek socjalno-biurowy o powierzchni około 64 m2;

- bioreaktor dwukomorowy o powierzchni około 1.202 m2;

- biofiltr o powierzchni około 60 m2;

- drogi, parkingi i chodniki o powierzchni 5.936,5 m2;

- plac przyjęcia biomasy o powierzchni około 768 m2;

- placu dojrzewania o powierzchni około 1.032 m2;

- waga samochodowa;

- sześć zbiorników bezodpływowych: dwa do magazynowania odcieków i wód opadowo-roztopowych z placu przyjęcia biomasy i placu dojrzewania kompostu o pojemności 15 m3 i 10 m3, dwa do magazynowania wód opadowo-roztopowych z dróg, parkingów i chodników o pojemności 60 m3 i 10 m3, dwa do magazynowania wód opadowo-roztopowych z dachu bioreaktorów oraz budynku biurowo-socjalnego;

- szczelny zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe o pojemności około 10 m3;

- ogrodzenie terenu inwestycji o wysokości około 2,3 m.

Procesom kompostowania miałaby być poddawana część odpadów z podgrup wymienionych w tabeli 3.2.1.3. raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaje odpadów przewidziane do przetwarzania w instalacji (str. 24-34 verte raportu) to:

1. odpady rolnictwa, ogrodnictwa, upraw hydroponicznych, rybołówstwa, leśnictwa, łowiectwa oraz przetwórstwa żywności (podgrupa 02);

2. odpady z przetwórstwa drewna oraz produkcji płyt i mebli, masy celulozowej, papieru i tektury (podgrupa (03);

3. odpady z przemysłu skórzanego, futrzarskiego i tekstylnego (podgrupa (04);

4. odpady z przeróbki ropy naftowej, oczyszczania gazu ziemnego oraz pirolitycznej przeróbki węgla (podgrupa 05);

5. odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania produktów przemysłu chemii nieorganicznej (podgrupa 06);

6. odpady z produkcji, przygotowania, obrotu i stosowania produktów przemysłu chemii organicznej (podgrupa 07);

7. odpady procesów termicznych (podgrupa 10);

8. odpady opakowaniowe, sorbenty, tkaniny do wycierania, materiały filtracyjne i ubrania ochronne nieujęte w innych grupach (podgrupa 16);

9. odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych (podgrupa 17);

10. odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych (podgrupa 19);

11. odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie (podgrupa 20).

Odpady te miałyby być dostarczane na teren zakładu transportem ciężarowym należących do zewnętrznych kontrahentów, a następnie poddawane na bieżąco procesom przetwarzania w ilości umożliwiającej ich bieżące zagospodarowanie. Najpierw odpady miałyby być poddawane ujednoliceniu, tj. mieleniu w rębaku młotkowym. Tak przygotowany materiał stanowiłby wsad kompostowy, który wprowadzany byłby do bioreaktorów z wykorzystaniem ładowarki czołowej. Przy objętości bioreaktora wynoszącej 5.400 m3 masa surowca do kompostowania (odpadów) wyniosłaby do 25.920 Mg/rok. Kompost niespełniający norm jakościowych, kierowany byłby ponownie do odzysku. Z kolei kompost o wymaganych parametrach jakościowych, wykorzystywany byłby jako nawóz lub nawóz zwiększający żyzność gleb. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, a także pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, inwestor planował wprowadzenie ww. kompostu na rynek. Produkt spełniający normy jakościowe sprzedawany byłby luzem (str. 22 raportu).

Opierając się na informacjach dotyczących planowanego przedsięwzięcia przedstawionych w raporcie oddziaływania na środowisko oraz mając na uwadze położenie działki o numerze ewidencyjnym [...] głównie na terenie rolnym (symbol R) i w niewielkiej części na terenie leśnym (symbol ZL), organ uznał, że bezspornym i oczywistym w sprawie było, że inwestycji nie można zakwalifikować jako uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania (§ 37 ust. 1-2 mpzp), jako uprawy leśne (§ 38 ust. 1-2 mpzp) oraz jako przeznaczenie uzupełniające dla obszaru uprawy leśne – działalność produkcyjną i usługową związaną z obsługą gospodarki leśnej (§ 38 ust. 3 pkt 1 mpzp).

Natomiast zagadaniem spornym było ewentualne zakwalifikowanie inwestycji jako przeznaczenie uzupełniające dla terenów rolnych, tj. inwestycji oraz urządzenia związanego bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych (§ 37 ust. 3 pkt 1 mpzp). Organ miał na uwadze, że w mpzp ustalono w § 6 wiodące funkcje na obszarze objętym planem, gdzie w pkt 1 rolnicza, jako wewnętrzna funkcja gospodarcza o dominującym kierunku hodowlano-pastwiskowym i zbożowym. Natomiast jeśli w przepisach uchwały jest mowa o przeznaczeniu podstawowym, należy przez to rozumieć przeznaczenie terenu wynikające z funkcji dominującej na określonym obszarze, a o przeznaczeniu uzupełaniającym, należy przez to rozumieć dopuszczalne na określonym obszarze funkcje o znaczeniu drugorzędnym, będące uzupełnieniem przeznaczenia podstawowego (§ 5 pkt 5 mpzm).

Dla terenów rolniczych (R) ustalono jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania, a jako przeznaczenie uzupełniające inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych (§ 37 ust. 2 i 3 pkt 1 mpzp).

Przedsięwzięcie miałoby polegać na przetwarzaniu różnych rodzajów odpadów wymienionych szczegółowo w raporcie oddziaływania na środowisko w tabeli na str. 24-34 verte, a główną technologią w trakcie eksploatacji inwestycji byłoby kompostowanie odpadów zielonych. Proces kompostowania to przetwarzanie odpadów w kompost, który ma być docelowo wykorzystywany jako nawóz lub środek zwiększający żyzność gleb. Inwestor zamierzał wprowadzić ten kompost jako produkt do sprzedaży rynkowej. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w załączniku nr 1 – przeznaczenie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinno być oznaczone symbolem O – teren gospodarowania odpadami. Z kolei przekształcenie w bionawóz jest produkcją bionawozu i winno być oznaczone symbolem P, a przeznaczenie terenu brzmieć "teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów". Dlatego też budowa przedsięwzięcia doprowadziłaby do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu funkcji z upraw rolnych na funkcję przemysłową, co wyklucza jego zakwalifikowanie jako inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych (§ 37 ust. 3 pkt 1 mpzp).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy inwestor niewątpliwie prowadziłby działalność wytwórczą, tj. bionawozu z różnych rodzajów odpadów (przez proces kompostowania), a ostateczny produkt miałby być wprowadzony do sprzedaży rynkowej. Charakter przedsięwzięcia ma więc charakter przemysłowy, a nie rolny, jak wywodzi inwestor, kwalifikując je do § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp, jako urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych.

SKO wskazało, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Dlatego też w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są uzgodnienia dokonane z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...], z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], więc też nie podlegają one analizie.

Organ podkreślił, że każdy z ww. organów wypowiada się w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań w ramach swoich kompetencji, tj. ochrony środowiska, gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowania i ochrony zasobów wodnych, korzystania z wód oraz zarządzania zasobami wodnymi, czy też ochrony zdrowia publicznego. Natomiast ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony – przypisana została organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli w niniejszej sprawie Wójtowi Gminy [...] (zob. art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy ooś). Tym samym organ I instancji nie dopuścił się obrazy zarzucanych przepisów art. 80, art. 77, art. 75 i art. 76 kpa, poprzez nieuwzględnienie postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ponieważ orzekał w sprawie na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy ooś. Dlatego też art. 80 ust. 1 ustawy ooś wskazujący, iż jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (...) nie mógł mieć w sprawie zastosowania, z uwagi na stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp w myśl art. 80 ust. 2 ustawy ooś.

W odwołaniu wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci analizy zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego Pracowni Architektury i Krajobrazu [...], jednocześnie nie załączając tego dokumentu. Do odwołania załączono jedynie pełnomocnictwo oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od niego. Brak dołączenia tego dokumentu potwierdzono podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Gminy w [...] (notatka urzędowa z 9 lutego 2022 r.). Niemniej organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy, by wydać rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, tudzież raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Organ zaznaczył, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisów o dokumencie prywatnym. Przyjąć należy, że dokument taki stanowi w postępowaniu administracyjnym (podobnie w postępowaniu cywilnym) dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokumenty prywatne stanowią zatem jedynie zupełny dowód na to, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Dlatego też wydanie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu nie było uzależnione od przeprowadzenia dowodu z ww. dokumentu prywatnego.

Natomiast powoływane w odwołaniu dokumenty w postaci zapytania skierowanego do Wójta Gminy [...] z 22 stycznia 2020 r., odnoszącego się do tego czy w związku z możliwością zakupu działki o numerze ewidencyjnym [...] nie ma przeciwwskazań do poprowadzenia inwestycji, która związana byłaby z produkcją polepszacza glebowego z jednoczesnym przekształceniem na bio-nawóz oraz odpowiedzi Wójta na powyższe zapytanie, w której przytoczył on treść § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp nie jest wiążące w niniejszym postępowaniu. Na marginesie organ wskazał, że jeżeli pisma kierowane w odpowiedzi na wezwania i zapytania nie są ani wypisami, ani wyrysami z operatu, nie są zaświadczeniami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie są decyzjami lub postanowieniami, to pisma te stanowią jedynie korespondencję między organami (analogicznie między obywatelem, a organem administracji) i zupełnie bezpodstawne jest przypisywanie im wagi dokumentów urzędowych.

W tym stanie rzeczy SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję K. P., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył ją w całości, zarzucając jej:

1. naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy ooś, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a co za tym idzie wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszelkie ustawowe przesłanki do wydania decyzji pozytywnej;

2. naruszenie § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a co za tym idzie bezzasadne przyjęcie, iż budowy kompostowni odpadów zielonych nie można zakwalifikować do inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, w związku z czym inwestycja ta nie kwalifikuje się jako zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo zapisu dopuszczającego w § 37 ust. 3 pkt 1, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z załączoną do wniosku mapą przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym, a zgodnie z analizą zgodności lokalizacji inwestycji przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym dla terenów rolniczych, ustanowionym w § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp;

3. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż przedmiotowego przedsięwzięcia, polegającego na budowie kompostowni odpadów zielonych, nie można zakwalifikować do inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, w związku z czym inwestycja ta nie kwalifikuje się jako zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo zapisu dopuszczającego w § 37 ust. 3 pkt 1, podczas gdy w rzeczywistości zgodnie z załączoną do wniosku mapą przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym, a zgodnie z analizą zgodności lokalizacji inwestycji przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym dla terenów rolniczych, ustanowionym w § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp;

4. naruszenie art. 80 w związku z art. 77 w związku z art. 75 oraz art. 76 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dopuszczenie się przez organ I instancji błędnej i dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, która w rażący sposób wykracza poza zakres przyznanej organowi tym przepisem swobody, a tym samym nieuwzględnienie postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia oraz określającego jego warunki oraz postanowienia Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2021 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia i określającego jego warunki;

5. naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodu z dokumentu prywatnego w postaci analizy zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego Pracowni Architektury i Krajobrazu [...], dowodu z dokumentu w postaci opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2020 r., dowodu z dokumentu w postaci zapytania z 22 stycznia 2020 r., dowodu z dokumentu w postaci odpowiedzi z 29 stycznia 2021 r., pomimo zgłoszenia takiego wniosku przez odwołującego oraz poprzez brak wezwania organu do uzupełnienia przedmiotowego braku formalnego, czym niewątpliwie naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego – czynnego udziału strony w postępowaniu, a także zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów prowadzących postępowanie, albowiem jeśli wskazane dowody nie zostały przedstawione SKO, zasadnym i koniecznym było zwrócenie się do strony postępowania zgłaszającej wniosek o przedstawienie dokumentów, z których przeprowadzenia dowodu strona się domagała, czego SKO nie uczyniło;

6. naruszenie art. 138 § 2 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w sytuacji, gdy organ winien był uchylić przedmiotową decyzję i ustalić środowiskowe uwarunkowania dla wskazanej inwestycji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: prywatnego w postaci analizy zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego Pracowni Architektury i Krajobrazu [...], opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. oraz zapytania z 22 stycznia 2020 r. i odpowiedzi z 29 stycznia 2021 r. – w celu wykazania zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: ppsa), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zgłoszonego w skardze wniosku dowodowego. Dotyczy on czterech dokumentów, z których organ II instancji dysponował dwoma (zapytaniem z dnia 22 stycznia 2021 r. – skierowanym przez stronę do Wójta i odpowiedzią na nie z dnia 29 stycznia 2021 r.) i były one przedmiotem jego rozważań, więc wniosek w tej mierze był zupełnie bezprzedmiotowy, gdyż organ przeprowadził z nich dowód.

Na marginesie Sąd zauważa, że skarżący opacznie interpretuje powołaną odpowiedź Wójta, gdyż nie wynika z niej, że organ ten potwierdził stanowisko strony o braku przeciwwskazań do prowadzenia inwestycji w zakresie kompostowania odpadów zielonych, w tym produkcji polepszacza glebowego z jednoczesnym przekształceniem na bio-nawóz, który powoduje wzbogacenie jakości gleb i gruntów rolnych pod uprawy na działce ewidencyjnej nr [...], a jedynie to, że Wójt poinformował go o treści § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp.

Kolejny z powołanych przez skarżącego dokumentów, tj. opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., znajduje się w aktach administracyjnych organu I instancji, więc był mu znany, lecz nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ten dowód był więc bezprzedmiotowy.

Ostatni z wnioskowanych dokumentów (analiza zgodności lokalizacji inwestycji z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego Pracowni Architektury i Krajobrazu [...]), wbrew treści odwołania nie został do niego dołączony i dlatego organ nie mógł przeprowadzić z niego dowodu. Wbrew jednak stanowisku skarżącego, w takiej sytuacji nie miał zastosowania art. 64 § 2 kpa. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2022 r., II GSK 2240/21, LEX nr 3325419). Za taki brak nie można uznać niezałączenia przez stronę do odwołania powoływanego dokumentu. Wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. SKO nie było więc uprawnione do wzywania do złożenia ww. analizy pod rygorem wynikającym z powołanego przepisu, ponieważ niedołączenie tej analizy nie stanowiło braku formalnego odwołania.

Ponadto, wskazana analiza jest dokumentem prywatnym, który w postępowaniu administracyjnym stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie w nim zawarte. Dokumenty prywatne stanowią zatem tylko zupełny dowód na to, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 532/19, LEX 3010163). Dlatego też wydanie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu nie było uzależnione od przeprowadzenia dowodu z dokumentu prywatnego, jakim jest powołana analiza.

Na wstępie rozważań co do meritum zaznaczyć trzeba, że zarzuty wyartykułowane w skardze sprowadzają się do powtórzenia zarzutów podniesionych już w odwołaniu i w istocie sprowadzają się one do błędnego, w ocenie skarżącego – przyjęcia, że planowana inwestycja nie może być kwalifikowana jako związana z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych w rozumieniu § 37 ust. 3 pkt 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Dodatkowo w skardze zarzucono organowi nieprzeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów oraz naruszenie art. 138 § 2 pkt 1 kpa.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd w całości podzielił ustalenia organów obydwu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną okoliczności sprawy.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.; dalej: ustawa ooś).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy ooś, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 2 ustawy ooś). Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy ooś):

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy ooś.

W myśl art. 60 ustawy ooś, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, Rada Ministrów określiła w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839: dalej: rozporządzenie RM), przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ I instancji jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach – odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25.000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, ze zm.).

Z kolei kwestie uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy ooś wskazując, że jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

- uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego (pkt 1);

- zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa m.in. w art. 72 ust. 1 pkt 21, tj. zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (pkt 2);

- uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, chyba że – w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pkt 4).

Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy ooś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Niemniej w myśl art. 80 ust. 2 ustawy ooś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Ten ostatni z cytowanych przepisów miał zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a to w świetle zapisów mpzp.

Jak ustaliły organy i co jest okolicznością bezsporną, teren inwestycji, tj. działka ewidencyjna nr [...] – położona jest w części na terenie leśnym oznaczonym symbolem ZL, a w części na rolniczym oznaczonym symbolem R, przy czym przedmiotowe przedsięwzięcie planowano zlokalizować na terenie rolniczym.

W tym miejscu przytoczyć należy stosowne regulacje mpzp, którego § 37 stanowi, że:

1. Wyznacza się tereny rolnicze, oznaczone na rysunku symbolem R.

2. Dla terenów o których mowa w ust. 1 ustala się jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania.

3. Jako przeznaczenie uzupełniające dla terenów o których mowa w ust. 1 ustala się:

1) inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych;

2) zabudowę zagrodową na terenie będącym własnością inwestora;

3) usługi związane z rekreacją, sportem i wypoczynkiem;

4) lokalizację sieci infrastruktury oraz inwestycji liniowych;

5) dokonywanie zalesienia gruntów rolnych zgodnie z przepisami szczególnymi.

4. Warunkiem zlokalizowania inwestycji, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 jest:

1) zapewnienie możliwości dostępu do drogi publicznej;

2) zapewnienie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej;

3) rozwiązanie przez inwestora gospodarki wodno-ściekowej.

5. Istniejąca zabudowa zagrodowa może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie pod warunkiem utrzymania przeznaczenia dopuszczalnego.

6. Usytuowanie budynków mieszkalnych, gospodarczych oraz garaży według przepisów szczególnych – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

7. Ustala się zakaz:

1) lokalizacji obiektów powodujących degradację środowiska, a także urządzeń wodochłonnych – jeśli ich zapotrzebowanie na wodę mogłoby naruszyć równowagę lokalnych zasobów wodnych;

2) zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej własności oraz takiego kształtowania działki, które spowoduje odprowadzenie wód opadowych bezpośrednio do wód powierzchniowych.

Z kolei zgodnie z § 38 mpzp:

1. Wyznacza się tereny upraw leśnych, oznaczone na rysunku:

a) istniejące lasy – symbol ZL,

b) tereny zalesione – symbol ZLZ,

c) tereny projektowanych zalesień – symbol ZLP.

2. Jako przeznaczenie podstawowe dla obszaru o którym mowa w ust. 1 ustala się uprawy leśne.

3. Jako przeznaczenie uzupełniające dla obszaru o którym mowa w ust. 1 ustala się:

1) działalność produkcyjną i usługową, związaną z obsługą gospodarki leśnej;

2) zabudowę mieszkaniową, realizowaną dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej;

3) lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych.

4. Warunkiem zlokalizowania inwestycji o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 jest:

1) zapewnienie możliwości przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej;

2) rozwiązanie przez inwestora gospodarki wodno-ściekowej.

5. Podejmowanie działalności gospodarczej wiążącej się z wprowadzaniem substancji zanieczyszczających powietrze jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu decyzji o dopuszczalnej emisji, zgodnie z przepisami szczególnymi.

6. Ustala się zakaz lokalizacji obiektów powodujących degradację środowiska, a także urządzeń wodochłonnych – jeśli ich zapotrzebowanie na wodę mogłoby naruszyć równowagę lokalnych zasobów wodnych.

Przechodząc do dalszych rozważań zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia toczy się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane, zaś dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy ooś), organy mają ograniczony zakres materiału dowodowego, opierając się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie chodzi o raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to on musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń mpzp (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r., III OSK 163/21, LEX nr 3153126, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 632/20, LEX nr 3185141).

Także w piśmiennictwie podkreśla się, że z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy ooś wynika niezbicie, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. Krzysztof Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; art. 80, t. 3; wyd. III, LEX/el. 2020).

Przekładając powyższe wywody na okoliczności niniejszej sprawy Sąd zgodził się z organami, że planowana przez skarżącego inwestycja nie może być zrealizowana na wskazanej we wniosku działce, gdyż wprost nie pozwala na to obowiązujący mpzp.

Wbrew twierdzeniom skarżącego niemożliwe jest też zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji jako przeznaczenia uzupełniającego dla terenów rolnych, tj. inwestycji oraz urządzenia związanego bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, zgodnie z § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp. W planie tym ustalono w § 6 wiodące funkcje na obszarze objętym planem, gdzie w punkcie 1 wskazana jest funkcja rolnicza, jako wewnętrzna funkcja gospodarcza o dominującym kierunku hodowlano-pastwiskowym i zbożowym. Natomiast z § 5 pkt 5 mpzp wynika, że jeśli w przepisach uchwały jest mowa o przeznaczeniu podstawowym, należy przez to rozumieć przeznaczenie terenu wynikające z funkcji dominującej na określonym obszarze, a przeznaczeniu uzupełaniającym – należy przez to rozumieć dopuszczalne na określonym obszarze funkcje o znaczeniu drugorzędnym, będące uzupełnieniem przeznaczenia podstawowego. Dla terenów rolniczych (R) ustalono jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne, stanowiące dotychczasowy sposób użytkowania, a jako przeznaczenie uzupełniające – inwestycje oraz urządzenia związane bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych (§ 37 ust. 2 i 3 pkt 1 mpzp). Z kolei planowana inwestycja ma polegać na przetwarzaniu różnych rodzajów odpadów wymienionych szczegółowo w raporcie oddziaływania na środowisko, a główną technologią w trakcie eksploatacji inwestycji jest kompostowanie odpadów zielonych. Proces kompostowania to przetwarzanie odpadów w kompost, który ma być docelowo wykorzystywany jako nawóz lub środek zwiększający żyzność gleb. Zgodnie zaś z załącznikiem nr 1 do obowiązującego do 23 grudnia 2021 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587) – dla takiej inwestycji przeznaczenie terenu w obowiązującym mpzp powinno być oznaczone symbolem O – teren gospodarowania odpadami. Natomiast przekształcanie w bio-nawóz jest jego produkcją i winno być oznaczone symbolem P, a przeznaczenie terenu powinno brzmieć: teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Dlatego też realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia doprowadziłaby do faktycznej zmiany przeznaczenia funkcji terenu z upraw rolnych na funkcję przemysłową, co wyklucza jego zakwalifikowanie jako inwestycji, czy urządzeń związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych w myśl § 37 ust. 3 pkt 1 mpzp.

Przechodząc dalej Sąd zauważa, iż w judykaturze wskazuje się, że po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia (art. 47 ustawy), czy też uzgodnień z art. 48 ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Ponadto, skoro z treści art. 80 ust. 2 ustawy ooś wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r., II OSK 1093/17, LEX nr 2646621).

Dlatego też w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp bez znaczenia dla rozstrzygnięcia były dokonane uzgodnienia z organami współdziałającymi, tj. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] (postanowienie z [...] października 2021 r., nr [...]), z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (postanowienie z [...] listopada 2021 r., nr [...]) oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Zasadnie więc organy nie poddały tych dokumentów analizie.

Konkludując powyższy wątek, dokonane w sprawie uzgodnienia i pozytywna opinia pozostają bez praktycznego waloru dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie mogły być wzięte pod uwagę, wobec zasadniczej przeszkody w ustaleniu środowiskowych uwarunkowań wynikającej z art. 80 ust. 2 ustawy ooś, którego nie niweczy § 37 ust. 1 pkt 3 mpzp, gdyż planowana inwestycja przedmiotowo nie mieści się w przeznaczeniu uzupełniającym dla terenu rolniczego (oznaczonego symbolem R), tj. nie jest inwestycją, ani urządzeniem związanym bezpośrednio z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych. Można dopatrywać się pewnego związku tej inwestycji z produkcją rolną oraz jej obsługą i przetwórstwem płodów rolnych, skoro jej efektem (produktem) jest kompost wykorzystywany jako nawóz lub nawóz zwiększający żyzność gleb, ale nie jest to związek, co trzeba podkreślić – bezpośredni.

Zważywszy na powyższe, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie doszło do naruszenie zasad wynikających z art. 7 kpa (prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 kpa (wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego) lub art. 80 kpa (swobodnej oceny dowodów), czy w ogóle przepisów odnoszących się do postępowania dowodowego: art. 75 kpa (dotyczącego dowodów w postępowaniu administracyjnym) lub art. 76 kpa (dotyczącego dokumentów urzędowych). Nie doszło też do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), ani zasady zaufania do władzy publicznej.

W sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy, by wydać rozstrzygnięcie, materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, a w rezultacie właściwie zastosowano prawo materialne, co znalazło wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. W konsekwencji organ odwoławczy słusznie oparł swoją decyzję na art. 138 § 2 pkt 1 kpa, utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji.

Na zakończenie podkreślić trzeba, że poza zarzuconymi w skardze Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jak też w całym przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tych decyzji z obrotu.

Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.