Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 391/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1,3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2,  art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. zs. w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta D. z 21 kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. sp z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: strona, skarżący, spółka) jest interpretacja indywidulana Burmistrza Miasta Duszniki-Zdrój (dalej: Burmistrz, organ) z 21 kwietnia 2022 r. znak RF.w.3120.24.2021.03 w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Postępowanie przed organem.

Pismem z 23 grudnia 2021 r., uzupełnionym na wezwania organu pismami z 22 lutego 2022 r. i z 18 marca 2022 r., strona wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170, ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Spółka wskazała, że opisany stan faktyczny dotyczy zdarzenia przyszłego (dalej: stan sprawy), tj. podatku od nieruchomości od kolei linowej KL TATRALIFT typ SLF 4p, która to kolej linowa została posadowiona na ternie gminy Duszniki-Zdrój, w miejscowości Zieleniec, na działce o nr 21/6 i w stosunku do której powstanie obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości od stycznia 2022 r.

Opisując stan sprawy spółka wyjaśniła, że jest właścicielem urządzeń technicznych stanowiących elementy kolei linowej, które to urządzenia na podstawie umowy leasingowej użytkuje leasingobiorca. Leasingowane urządzenia techniczne zostały zamontowane na elementach budowlanych stanowiących własność leasingobiorcy. Urządzenia techniczne to: stacja górna napędowa, stacja dolna przewojowa, 6 szt. podpór transportowych stalowych, baterie krążkowe (12 szt.), krzesła 4-osobowe (76 szt.), lina nośno-napędowa.

Wymienione powyżej urządzenia techniczne, stanowią, zdaniem wnioskodawcy, odrębną kategorię części kolei linowej. Części te są częściami czysto mechanicznymi i ruchomymi. Jako urządzenia techniczne są one w całości możliwe do demontażu. Urządzenia te bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej kolei, która pozostaje ta sama. Urządzenia te nie powstały w wyniku robót budowlanych, jak również podlegają innemu reżimowi prawnemu, tj. przepisom o dozorze technicznym.

Spółka w związku z przedstawionym stanem sprawy zadała pytania:

1. Czy jako właściciel wymienionych urządzeń technicznych, które wraz z elementami budowlanymi będącymi własnością leasingobiorcy, stanowią kolej linową, spółka jest zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości?

2. Czy wszystkie wskazane urządzenia winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania jako budowle na podstawie przepisów u.p.o.l. w związku z przepisami prawa budowlanego?

W ocenie spółki, podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie będzie stanowić całość obiektu, jakim jest wyciąg narciarski. Budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mogą być bowiem wyłącznie fundamenty i podpory oraz części budowlane stacji narciarskiej. Natomiast nie stanowią budowli i nie podlegają opodatkowaniu: osprzęt oraz pozostałe urządzenia techniczne mające zastosowanie w wyciągu. Strona wskazała, że swoje stanowisko opiera na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17.

W skarżonej interpretacji z 21 kwietnia 2022 r. Burmistrz uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika w zakresie obydwu zadanych pytań.

Organ po przywołaniu opisanego przez stronę stanu sprawy oraz przytaczając przepisy prawa wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają całe wyciągi narciarskie (z wyłączeniem elementów stanowiących budynki) jako budowle, tj. razem z ich częściami technicznymi. Organ wyjaśnił, że na jego ocenę nie ma wpływu nowelizacja przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2021 r., poz. 2351, ze zm.: dalej u.p.b.) dokonana w 2015 r.

Organ wyjaśnił, że wnioskodawca jako leasingodawca, czyli właściciel kolei linowej KL TATRALIFT typ SLF4p, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Organ wskazał, że z tytułu wykorzystywania przez spółkę w ramach jej działalności gospodarczej poszczególnych obiektów infrastruktury narciarskiej, jest ona zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości w całości (z wyłączeniem obiektów wchodzących w skład tej infrastruktury stanowiących budynki) od obiektów stanowiących budowlę w postaci budowli sportowej, tj. kolei linowej KL TATRALIFT typ SLF4p. Organ ocenił, że obiekt ten winien wchodzić w skład podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle w rozumieniu u.p.o.l. Burmistrz uznał, że nie można w ogóle analizować sztucznego podziału na część budowlaną i techniczną przedmiotowych obiektów, skoro stanowią one w całości obiekt budowlany (z wyłączeniem elementów stanowiących budynki - odrębne obiekty budowlane), w związku z czym stwierdził, że kolej linowa w całości jest budowlą w postaci budowli sportowych dla potrzeb u.p.o.l. i u.p.b.

Postępowanie przed Sądem.

Od powyższej interpretacji indywidualnej spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie:

– przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że urządzenia techniczne, których właścicielem jest skarżąca, wykorzystywane przez korzystającego (leasingobiorcę) w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowią budowlę i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nie ruchomości,

– przepisów prawa materialnego polegającą na niewłaściwej ocenie zastosowania przepisów art. 4 pkt 1) lit. b), art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy z 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. z 2021, poz. 272, ze zm.; dalej: u.o.d.t.) w zw. z § 1 pkt 14) i 15) rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2012 r. w sprawie urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012 r. poz. 1468) w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1), pkt 3) lit. a) i c), § 2 pkt 26), 27) 35), 38 ), § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 1 czerwca 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji oraz naprawy i modernizacji urządzeń transportu linowego (Dz.U. Nr 106, poz. 717) - polegającą na uznaniu, że przepisy te nie mają kluczowego zastosowania w sprawie ustalenia podstawy opodatkowania budowli tworzących infrastrukturę ośrodka narciarskiego na tle podatku od nieruchomości, co w efekcie skutkowało błędnemu uznaniu, że urządzenia techniczne składające się na obiekty wskazane we wniosku podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tak jak budowle,

– przepisów prawa procesowego poprzez uchybienie art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.; dalej: o.p.) polegające na stosowaniu argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowania zasady zaufania do organów, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów prawa materialnego skutkujących obciążeniem fiskalnym podatnika.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Burmistrz wskazał, że konsekwentnie podtrzymuje swoje stanowisko zgodnie z którym wyciąg narciarski (kolej linowa) jest z mocy prawa rodzajem budowli sportowej (zarówno dla potrzeb podatku od nieruchomości w oparciu o u.p.o.l. jak i na gruncie u.p.b.). Organ podkreślił, że całość uregulowań u.p.b. przesądza w jego ocenie, że obiektem budowlanym - dla potrzeb podatkowych - z mocy prawa jest cały wyciąg narciarski (wyłączając budynki i obiekty małej architektury, które potencjalnie mogłyby wchodzić w jego skład), a nie jego poszczególne elementy (np. części budowlane). Jak zauważył organ, budowlami dla potrzeb podatku od nieruchomości są także instalacje zapewniające możliwość użytkowania wyciągu narciarskiego zgodnie z przeznaczeniem (jako immanentny element całego obiektu budowlanego) oraz urządzenia zapewniające możliwość użytkowania wyciągu narciarskiego zgodnie z przeznaczeniem (jako urządzenia budowlane dla potrzeb u.p.b.). Odmienna interpretacja, tj. zakładająca iż wyciąg narciarski czy kolejka linowa stanowią budowle tylko w części byłaby wykładnią contra legem, bowiem żaden przepis u.p.o.l. czy u.p.b. nie pozwala na wydzielenie z tych obiektów np. części budowlanych i niebudowlanych (technicznych). Tym samym, w ramach analizowanego stanu sprawy (w oparciu o pytanie prawne postawione we wniosku) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać powinny całe wyciągi narciarskie (z wyłączeniem elementów stanowiących budynki) jako budowle, tj. razem z ich częściami technicznymi.

Organ podatkowy wskazał, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., I SA/Wr 107/21 podzielił stanowisko Burmistrza w tożsamej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, z uwagi na wniosek organu i niezłożenie żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącą.

Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spór między skarżącą, a organem dotyczy tego, czy w opisanym we wniosku stanie sprawy, wskazane przez wnioskodawcę elementy kolei linowej powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako całość, czy też opodatkowanie obejmuje wyłącznie elementy budowalne.

W ocenie strony opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powinny podlegać jedynie elementy budowalne, wzniesione z użyciem wyrobów budowalnych. Urządzenia techniczne składające się na kolej linową stanowią odrębną kategorię niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu kolej linowa (wyciąg narciarski) jest z rodzajem budowli sportowej, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przywołując ramy prawne sprawy - mając na uwadze zakreślony wnioskiem przedmiot postępowania, tj. zdarzenie przyszłe (uwzględniwszy datę wystąpienia) jakim jest powstanie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości od stycznia 2022 r. – wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Powołana wyżej definicja budowli odsyła do pojęć uregulowanych w prawie budowlanym. W myśl przepisów u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 u.p.b.).

Jak stanowi ustawa z 16 kwietnia 2002 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1213) przez wyrób budowlany należy przez to rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Nr 305/2011. W myśl powołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U.UE.L.2011.88.5 z dnia 2011.04.04) "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych (art. 2 pkt 1).

Natomiast budowlę zdefiniowano w art. 3 pkt 3 u.p.b. jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

W myśl art. 3 pkt 9 u.p.b. urządzenia budowlane to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Dla dalszego wywodu wyjaśnić również należy, że w załączniku do u.p.b. (stanowiącego integralną część ustawy) w do kategorii V obiektów budowlanych zaliczone zostały obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie.

Zaznaczyć należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., P 33/09, powołując się na standardy konstytucyjne TK wywiódł, że przy kwalifikacji danego obiektu jako budowli należy przede wszystkim ustalić czy jest on wymieniony wprost w katalogu budowli zawartym w przepisie art. 3 pkt 3, innych przepisach ustawy lub załączniku do niej. Rekapitulując, za budowle stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości można w ocenie TK uznać obiekt odpowiadający ustawowej definicji budowli oraz wprost wymieniony w u.p.b.

Odkodowując powołane wyżej przepisy w świetle stanu sprawy zauważyć należy, że budowlą (na potrzeby u.p.o.l.) jest obiekt budowalny w rozumieniu prawa budowlanego. Obiektem budowlanym jest budowla, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych. Podkreślić przy tym należy, że warunek "wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych" odnosi się w ocenie Sądu do budowli (w pełnym brzmieniu definicji również do budynku i obiektu małej architektury), nie ma zaś zastosowania do wymienionych w przepisie instalacji. Sama budowla również ma być wzniesiona z "z użyciem" wyrobów budowlanych, a nie wzniesiona wyłącznie z nich.

Podsumowując tą część wywodu, bez wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji elementów nie jest możliwe użytkowanie kolei linowej (wyciągu narciarskiego) zgodnie z jego przeznaczeniem, bowiem stanowią jej integralną część. W oddzieleniu od siebie elementy budowlane i instalacje, tj. urządzenia objęte wnioskiem o udzielenie interpretacji, nie mogą służyć do wykonywania przeznaczonej im funkcji. Wskazane we wniosku elementy kolei linowej (tj. instalacje) są niezbędne dla zapewnienia użytkowania pozostałych obiektów (tj. stanowiących budowlę) zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego (jako całości).

Konkludując, w ocenie Sądu objęte wnioskiem o udzielenie interpretacji elementy kolei linowej wraz z pozostałymi elementami infrastruktury składające się na kolej linową (wyciąg narciarski) odpowiadają definicji obiektu budowlanego zawartej w u.p.b.

Jak już wyżej wskazano, w otwartym katalogu budowli (art. 3 pkt 3) wprost wskazano budowle sportowe, natomiast w załączniku do ustawy do kategorii V obiektów budowlanych zaliczone zostały obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie.

Podsumowując, w kontekście opisanych wyżej wytycznych TK, ww. obiekty odpowiadają definicji budowli oraz zostały wprost wymienione w u.p.b. jako obiekty budowlane.

W świetle powyższego w ocenie Sądu słusznie Burmistrz ocenił w skarżonej interpretacji, że objęte wnioskiem o udzielenie interpretacji obiekty wraz z pozostałymi elementami infrastruktury składające się na kolej linową (wyciąg narciarski) jako obiekty budowlane zdefiniowane w u.p.b. odpowiadają (jako całość) definicji budowli, o jakiej stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i jako budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie skarżącej o niedopuszczalności zakwalifikowania objętych wnioskiem o interpretacje obiektów jako obiektów budowalnych przesądza zmiana przepisów u.p.b. dokonana przepisami ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowalne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443). Zmiana weszła w życie 28 czerwca 2015 r. W opinii skarżącej, zmiana zasadniczo wpływa na sposób rozumienia pojęcia budowli na gruncie prawa podatkowego. Jak wynika z argumentacji skarżącej, zmiana spowodowała zawężenie zakresu definicji, co w konsekwencji wpłynęło na ograniczenie przedmiotowe obiektów wypełniających definicję budowli w rozumieniu u.p.o.l.. i nie ma po jej wprowadzeniu podstaw, aby objąć opodatkowaniem całość obiektu jakim jest wyciąg narciarski.

Odmienny pogląd w tym zakresie wyraził organ podatkowy, w jego opinii zmiana nie ma znaczenia dla zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury ośrodka narciarskiego.

Wyjaśnić należy, że powołana przez skarżącą zmiana przepisów u.p.b. zmieniła brzmienie definicji obiektu budowalnego. W zakresie odnoszącym się do budowli odstąpiono od zapisu, że budowla wraz z instalacjami i urządzeniami ma stanowić całość techniczno–użytkową.

W ocenie Sądu stanowisko organu odpowiada prawu. W świetle tego co zostało wywiedzione wyżej, objęte wnioskiem o udzielenie interpretacji elementy kolei linowej wraz z pozostałymi elementami infrastruktury odpowiadają definicji obiektu budowlanego w zmienionym brzmieniu przepisu, tj. mającym zastosowanie w sprawie. Skoro więc na mocy obowiązujących po zmianie przepisów, jak wywiedziono wyżej, w sprawie znajduje zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. to stwierdzić należy, że ww. zmiana nie miała wpływu wydaną interpretację indywidualną.

Pogląd o braku wpływu przywołanej wyżej zmiany na opodatkowanie kolei linowych i wyciągów narciarskich podatkiem od nieruchomości jest również prezentowany w literaturze przedmiotu (B. Pahl, Spór o opodatkowanie kolei linowych i wyciągów narciarskich. Uwagi na tle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17, Studia Prawnicze KUL 3 (87) 2021; L. Etel i. R. Dowgier glosa do wyroku NSA z 9 lipca 2019 r., II FSK 2693/17, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych nr 4 z 2020 r.).

Skarżąca zarzuciła, że wydaną interpretacją indywidualną Burmistrz naruszył wskazane w skardze przepisy ustawy i rozporządzeń o dozorze technicznym. Swój wywód wyprowadziła na podstawie tezy zawartej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2021 r., P 33/09. Trybunał odniósł się w nim do poglądu, zgodnie z którym odwołanie się w u.p.o.l. do definicji zawartych w u.p.b. powoduje, że przy ustalaniu znaczenia lub zakresu pewnych wyrażeń, nie jest dopuszczalne branie pod uwagę innych przepisów u.p.b., a tym bardziej przepisów innych aktów normatywnych. W ocenie Trybunału, twierdzenie to zdaje się ignorować kilka bezspornych reguł wykładni, które w celu poprawnego odtworzenia normy prawnej z tekstu prawnego nakazują: 1) interpretować przepisy prawne w kontekście normatywnym, obejmującym nie tylko przepisy sąsiadujące czy przepisy zawarte w tej samej jednostce systematyzacyjnej, lecz także treść całego aktu normatywnego, 2) uwzględniać wszelkie przepisy modyfikujące regulację podstawową, niezależnie od tego, w jakim miejscu danego aktu normatywnego czy też w jakim akcie normatywnym takie modyfikatory zostały zamieszczone, 3) przeprowadzać interpretację przepisów prawnych w taki sposób, by uniknąć niespójności i luk, co z założenia wymaga wzięcia pod uwagę pozostałych uregulowań danego aktu normatywnego oraz uregulowań aktów normatywnych odnoszących się do identycznej lub podobnej materii. Oznacza to, w ocenie Trybunału, że nie tylko możliwe, lecz wręcz konieczne okazuje się rozważenie, czy inne przepisy u.p.b. oraz inne akty normatywne, nie współkształtują wskazanych definicji u.p.b., a przynajmniej nie wpływają na sposób kwalifikowania na ich podstawie poszczególnych obiektów, co jest tym bardziej uzasadnione, że - jak wykazano - definicje te budzą bardzo wiele wątpliwości.

W świetle ww. poglądu TK skarżąca postawiła własną tezę, że skoro obiekty których dotyczy wniosek o udzielenie interpretacji nie mieszczą się w zakresie regulacji u.p.b., to stanowi to istotną wskazówkę interpretacyjną, bowiem przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za budowle nakazuje uznać obiekty budowlane i urządzenia budowlane "w rozumieniu prawa budowlanego". Dalej wyprowadziła dla wsparcia swojej argumentacji wywody dotyczące przepisów o dozorze technicznym.

Sąd przyjmuje słuszność poglądu zaprezentowanego przez TK w powołanym wyroku. Wskazać jednak należy, że swoją argumentację strona opiera na przedstawionej wyżej tezie, że "obiekty, których dotyczy wniosek o udzielenie interpretacji nie mieszczą się w zakresie regulacji u.p.b." i dlatego za konieczne uważa odwołanie się do przepisów o dozorze technicznym. Tymczasem, co prawidłowo wykazał w skarżonej interpretacji indywidualnej Burmistrz, kolej linowa (wyciąg narciarski) jako budowla jest objęta zakresem regulacji u.p.b. oraz mają do niej zastosowanie intepretowane przepisy u.p.o.l. Tak więc postawiona przez skarżącą teza, która stanowi dla niej kluczowy argument dla jej dalszego wywodu nie jest prawdziwa. Przy czym nie jest kwestionowane przez Sąd, że wskazywane przez skarżącą przepisy o dozorze technicznym odnoszą się do kolei linowych. Inny jest jednak zakres przedmiotowy powołanej regulacji, która sprowadza się do zasad, zakresu i form wykonywania dozoru technicznego oraz jednostek właściwych do jego wykonania. Powołane przez skarżącą przepisy nie "współkształtują" więc definicji u.p.b., a tym bardziej nie wyłączają stosowania przepisów u.p.b. - pozostają obojętne dla odkodowania znaczenia podlegających ocenie w skarżonym akcie administracyjnym przepisów u.p.o.l i u.p.b. A skoro tak, to uznając w skarżonej interpretacji stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ nie naruszył wskazanych przepisów o dozorze technicznym przez niewłaściwą ocenę ich zastosowania.

W świetle tego co zostało wyżej wywiedzione również podniesiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h o.p. - polegający w ocenie skarżącej na stosowaniu argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowania zasady zaufania do organów, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów prawa materialnego skutkujących obciążeniem fiskalnym podatnika – Sąd uznał za niezasadny.

Konkludując, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej interpretacji wskazanych w zarzutach skargi przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.