Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 593/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi [...] w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, § 3 ust. 1-5 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] listopada 2009 r. wniesionego przez – skarżącą - [...] w [...] Sp. z o.o od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Ustalono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Fakt ten został ujawniony w dniu [...] październiku 2009 r. podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] o masie całkowitej powyżej 12 t w [...], którym wykonywano przejazd na trasie [...] - [...] (częściowo na odcinku z [...] do [...] po drodze krajowej nr [...]). Kierowcą kontrolowanego pojazdów był J. C..

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. podpisanym przez kierowcę bez uwag.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2009 r. strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu strona przyznaje, iż podczas rutynowej kontroli pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] kierowca Pan J. C. okazał do kontroli kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych, nr [...], której winieta nie została naklejona na szybę pojazdu, a na odcinku kontrolnym nie wpisano nr rejestracyjnego pojazdu. Kierowca autobusu oświadczył, iż nie nakleił winiety gdyż najpierw chciał zdjąć stare, a numeru nie wpisał, gdyż zapomniał. Natomiast okazana karta opłaty drogowej jest ważna przez okres od dnia [...] października 2009 r. do [...] października 2010 r. Podnosi, iż kontrolerzy podczas wszczętego postępowania administracyjnego nie uwzględnili oświadczenia złożonego przez kierowcę i uznali, że przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności, aby opłata za przejazd po drogach karowych została wniesiona skutecznie nakładając na odwołującego się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Strona nie zgadza się z twierdzeniem organu I instancji, że dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny, przedziurkowana winieta samoprzylepna o tym samym nr i serii, umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, natomiast nie stanowi dowodu takiego odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona na trwale w sposób wyżej przedstawiony. Wskazuje, iż kierowca podczas kontroli okazał posiadaną kartę opłat za przejazd po drogach krajowych z okresem jej ważności oraz wyjaśnił brak naklejenia winiety na szybie. Tym samym potwierdził fakt nabycia przez przedsiębiorstwo karty rocznej opłaty drogowej. W związku z powyższym nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3000 zł przez organ I instancji. Skarżąca pismem z dnia [...] października 2009 r. poinformowała, iż opłata za przejazdy po drogach krajowych była dokonana w dniu [...] października 2009 r. na okres jednego roku, natomiast kierowca nie dopełnił obowiązku naklejenia winiety na szybę i wypełnienia odcinka kontrolnego.

Organ II instancji stwierdził, że bezspornym jest, iż podczas przeprowadzonej kontroli drogowej kierowca okazał do kontroli kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych nr [...], której winieta nie została naklejona na szybę pojazdu, a na odcinku kontrolnym nie wpisano nr rejestracyjnego pojazdu. Kierowca oświadczył, iż nie nakleił winiety, gdyż najpierw chciał zdjąć stare, a numeru rejestracyjnego nie wpisał, gdyż zapomniał. Okazana podczas kontroli karta opłat była ważna na okres od dnia [...] października 2009 r. do [...] października 2010 r. Stwierdził, iż przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności aby opłata za przejazd po drogach krajowych została wniesiona skutecznie. Winieta powinna być przedziurkowana i naklejona na szybę w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, a na odcinku kontrolnym należało wpisać nr rejestracyjny pojazdu, dla którego została nabyta. Tylko spełnienie wszystkich tych warunków jednocześnie można uznać za jej uiszczenie. Okazanej do kontroli karty opłat w żaden sposób nie można było jednoznacznie przypisać do pojazdu, a sytuacja taka oznacza, że transport był wykonywany bez uiszczenia wymaganej opłaty. Odnosząc się do argumentu skarżącej nie zgodził się z twierdzeniem, że tylko dowodem uiszczenia opłaty jest łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny, przedziurkowana winieta samoprzylepna o tym samym nr i serii, umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu natomiast nie stanowi dowodu takiego odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób wyżej przedstawiony. Wskazał, iż okazana przez kierowcę karta opłaty drogowej mogła być wykorzystywana również w innych pojazdach. Fakt niewypełnienia rubryki "numer rejestracyjny" na odcinku kontrolnym karty opłaty drogowej stwarza możliwość wykorzystania danej karty także w innych pojazdach, przynajmniej przez okres ważności tejże karty, a ponadto nie identyfikuje dokumentu z konkretnym, kontrolowanym pojazdem.

Wskazano, że nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieumieszczona trwale wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Stanowisko to zdaniem organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 541/08) stwierdził, iż przepisy nie dają możliwości dokonania wykładni rozszerzającej i twierdzenia, że faktura jest dowodem uiszczenia opłaty drogowej. Stanowi ona bowiem tylko dowód zakupu karty opłaty drogowej i możliwości zwrotu niewykorzystanej opłaty, w sytuacji dołączenia tej faktury do wniosku o zwrot, stosownie do regulacji ujętej w § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Zdaniem organu jedynie wypełnienie odcinka i naklejenie winiety daje pewność, że karta opłaty drogowej będzie wykorzystywana w tym konkretnym pojeździe.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wniosła skarżąca - [...] w [...] Sp. z o.o. zarzucając naruszenie przepisów:

- ustawy zasadniczej, to jest art. 2 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako "konstytucja");

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie: treści art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej jako "ustawa"); treści Lp. 4.1., załącznika do ustawy o transporcie drogowym (dalej jako "załącznik do ustawy"), a także § 3 i ust. 1-5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych z dnia 5 czerwca 2009 r. (dalej jako "rozporządzenie");

- prawa procesowego poprzez wydanie decyzji w oparciu o dokonanie dowolnej i niepełnej oceny stanu faktycznego i prawnego, to jest naruszenie art. 7, 8 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Zważywszy na powyższe, wnoszono o:

* uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...];

* zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej, Główny Inspektor nie uwzględnił wielu okoliczności faktycznych i prawnych, potwierdzonych również obowiązującym orzecznictwem, które mają istotne znaczenie przy ocenie zarzucanego skarżącej naruszenia. Skarżąca stwierdza, że podczas rutynowej kontroli pojazdu marki [...] nr rej.: [...] wykonywanej w dniu [...] października 2009 r., kierowca okazał do kontroli kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych nr: [...], ważną od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] października 2010 r., której winieta nie została umieszczona trwale na szybie pojazdu, a na odcinku kontrolnym nie został wpisany numer rejestracyjny kontrolowanego pojazdu. Kierowca oświadczył, iż nie nakleił winiety, gdyż najpierw chciał zdjąć starą, a numeru rejestracyjnego nie wpisał, gdyż zapomniał, co zostało zapisane w protokole kontroli nr: [...]. We wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym nie wzięto pod uwagę możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy, dyspozytora ruchu, czy pracowników administracyjnych skarżącej. Doprowadziłoby to do wyjaśnienia, iż opłata faktycznie została wniesiona na potrzeby kontrolowanego pojazdu skarżącej, gdyż w tym okresie tylko dla tego pojazdu dotychczasowa opłata straciła ważność. Na odwrocie "dowodu wniesienia i opłaty drogowej" za kartę nr: [...] widnieje notatka o treści: "Zakup karty drogowej rocznej dla autobusu [...]" sporządzona przez specjalistę do spraw technicznych pana Z. D. datowana na dzień [...] października 2009 r. oraz pokwitowanie Pana A. S. z podaniem nr rej.: [...] z dnia [...] października 2009 r. Nie wydaje się, zatem być zasadnym argument, iż skarżąca mogłaby nabyć kartę w celu używania jej również w innych pojazdach do niej należących, gdyż wszystkie one na dzień kontroli posiadały udokumentowane ważne opłaty.

Podważano pogląd podnoszony przez inspektorów obu instancji, że jedyne potwierdzenie skutecznego wniesienia opłaty stanowiły łącznie: przedziurkowany odcinek kontrolny z wpisanym numerem rejestracyjnym pojazdu, przedziurkowana winieta samoprzylepna o tym samym numerze i serii, umieszczona w sposób trały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym roku przedniej szyby pojazdu. Powołano na ten temat orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku sygn. akt: II GSK 095/08 wydanego 28 kwietnia 2009 r. stwierdził, że "...zawarte w lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym określenie stwierdzonego przez organ naruszenia jako wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, zagrożone karą 3000 zł, zostało przez ustawodawcę uzupełnione o stwierdzenie, że karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. Z powyższego a contrario wyprowadzono wniosek, że karta roczna stanowi dowód uiszczenia opłaty, ponieważ z lp. 4.1. załącznika wynika, że jedynie karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty, jak również inna karta, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. (...). Zwrócono uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Ustawodawca w lp. 4.1. załącznika doprecyzował jedynie, w jakich przypadkach nie ma możliwości wykazania uiszczenia opłaty. (...) Wobec tego użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych sformułowanie "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty" (winieta samoprzylepna nieumieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu) nie może być odczytywane inaczej jak podstawa uznania, że w opisanych okolicznościach dowód uiszczenia opłaty nie odpowiada wzorowi określonemu w omawianym rozporządzeniu. Nie stanowi natomiast przesłanki wyłączającej możność przyjęcia, że opłata w rzeczywistości została uiszczona. (...) Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że nakładanie na obywatela sankcji za naruszenie prawa musi znajdować oparcie w wyraźnie sformułowanym przepisie rangi ustawowej, tymczasem z przepisów prawa nie wynika podstawa nakładania kar pieniężnych w przypadku nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, przy stwierdzeniu, że opłata została uiszczona. Brak takiego przepisu nie może być zastępowany sięganiem do przepisów regulujących podobne sytuacje, w tym przypadku wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych."

Jeśli uiszczono opłatę (...), to nie można w takim przypadku nałożyć kary pieniężnej na przedsiębiorcę. Skoro tak, to organ nie może również skutecznie argumentować, że dowodem uiszczenia opłaty jest tylko formalny dowód, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1098 ze zm.), to jest karta opłaty składająca się z dwóch części - winiety samoprzylepnej (umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu) oraz odcinka kontrolnego (przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty) i twierdzić, iż skutek prawny uiszczenia opłaty następuje nie przez sam fakt wykupienia karty, ale dopiero przez jej wypełnienie i używanie w sposób przewidziany prawem."

Wynika z tego twierdzenia konkluzja, iż jakiekolwiek sankcje nakładane na obywatela (przedsiębiorcę) muszą znajdować oparcie w wyraźnie sformułowanym przepisie rangi ustawowej. Zasadę taką wyraża art. 22 Konstytucji RP. Tymczasem w przepisie uznanym za podstawę nałożenia kary za popełnione przez skarżącą naruszenie nie jest uregulowana kara za "wykonywanie przewozu drogowego z odcinkiem kontrolnym niewypełnionym, czy winietą nieumieszczoną trwale wewnątrz pojazdu", ale za "wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych". Niedopuszczalne jest, w obowiązującym stanie prawnym, dokonywanie wykładni rozszerzającej i uznanie, iż naruszenie mniejszej wagi, jakim jest z pewnością występujące w tej sprawie niedopełnienie formalności w celu prawidłowego udokumentowania uiszczenia opłaty, jest tym samym, co naruszenie większej wagi, jakim jest z pewnością wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty.

Zdaniem skarżącej trudno jest obronić twierdzenie, iż celem racjonalnego ustawodawcy było postawienie w tej samej sytuacji prawnej zarówno podmiot wykonujący przewóz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, jak i podmiot, który ten przewóz wykonywał po dokonaniu ww. opłaty, a nie dopełnił jedynie formalności wymaganych do prawidłowego udowodnienia tego faktu. Stanowiłoby to podważenie konstytucyjnych zasad, a mianowicie wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego, które urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...].

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, (...), z wyłączeniem:

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

pojazdów transportu kombinowanego;

pojazdów realizujących komunikację miejską;

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne;

pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 t.

Zgodnie z § 3 ust. 1, ust. 3-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, obowiązującego od dnia 10 czerwca 2009 r., uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "Jednostką". Karta opłaty składa się z dwóch części:

winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty:

odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1;

uszkodzona winieta lub odcinek kontrolny w sposób uniemożliwiający odczytanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego lub daty ważności karty;

odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej;

odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w stanie uniemożliwiającym sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń.

Kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu.

Wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym.

Kartą nieprawidłowo wypełnioną jest karta:

wypełniona niezgodnie z ust. 2;

wskazująca na ingerencje w pola podlegające wypełnieniu.

Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi kartę opłaty drogowej.

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika lp. 4.1. do poniższej ustawy, a także § 3 ust. 1-5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych nie znajduje uzasadnienia.

Bezspornie kierowca nie umieścił winiety w sposób trwały na szybie pojazdu oraz nie wpisał numeru rejestracyjnego pojazdu na odcinku kontrolnym.

Na poparcie swojej argumentacji skarżąca przytacza treści wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych a także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenie to odnosi się jednak do innego stanu faktycznego, w którym kontrolowany wyłącznie nie umieścił winiety w sposób prawidłowy, jednakże posiadał prawidłowo wypełniony odcinek kontrolny. Obecnie karta drogowa składa się z dwóch części: winiety samoprzylepnej oraz odcinka kontrolnego. Brak wpisu w karcie opłaty drogowej odnoszącego się do numeru rejestracyjnego pojazdu stanowi dowód na nieuiszczenie opłaty za wykonywanie transportu drogowego pojazdem poddanym kontroli. Nie wystarczy więc nabycie karty opłaty, ale niezbędne jest jej wypełnienie i to w sposób wskazany w rozporządzeniu. Tylko karta wypełniona we właściwy sposób, który pozwala jej na identyfikowanie z konkretnym pojazdem stanowi dowód uiszczenia opłaty drogowej. Uznanie za taki dowód karty opłaty drogowej nie zawierającej wpisu dotyczącego numeru rejestracyjnego pojazdu, pozwalałoby na wykorzystywanie tej karty do wykonywania transportu drogowego także innymi pojazdami w okresie objętym ważnością karty. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, iż dla ustalenia czy opłata za konkretny przejazd została przez stronę rzeczywiście wniesiona, czy też to nie nastąpiło, niezbędne jest ustalenie czy karta opłaty została skasowana w sposób uniemożliwiający jej ponowne użycie dla innego pojazdu ( wyroki NSA: z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 134/08, z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1927/06). Niewątpliwe nienaklejenie winiety samoprzylepnej na szybę pojazdu oraz niewpisanie na odcinku kontrolnym numeru rejestracyjnego pojazdu umożliwiało w tym wypadku powtórne wykorzystanie okazanej podczas kontroli karty opłaty drogowej.

Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, wskazującej na naruszenie art. 22 Konstytucji RP. Kontrolowany został ukarany, na podstawie przepisu rangi ustawowej tj. ustawy o transporcie drogowym i załącznika do niej. Zdaniem Sądu organy administracyjne prawidłowo uznały, iż strona wykonywała przewóz drogowy bez wymaganej opłaty.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.