Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 813/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.61 § 1 i 3, 194 § 3, art.184w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2555/10 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2555/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. N. wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r. wskazała, iż decyzja ta nie została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie nie weszła do obrotu prawnego, co skutkować może stwierdzeniem jej nieważności.

Przytaczając treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd I instancji wskazał, ze warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy jest właściwe uzasadnienie go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca wskazała jedynie na wady decyzji z dnia 6 lipca 2010 r., nie wykazując w konsekwencji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła uczestniczka postępowania H. M., reprezentowana przez radcę prawnego B. K.

Orzeczenie zaskarżono w całości, zarzucając:

"I. na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a nieważność postępowania poprzez uniemożliwienie Skarżącej obronę swych praw w postaci uznania, iż skarżącej została doręczona decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w dniu 12 lipca 2010 r. zamiast przyjęcia daty rzeczywistego doręczenia, które miało miejsce w dniu 16 lipca 2010 r. co uniemożliwiło skarżącej wniesienie skutecznego odwołania od ww. decyzji, a także doręczenie powyższej decyzji osobom niebędących stronami w przedmiotowej sprawie;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez:

a) naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 40 k.p.a. przez uchybienie obowiązkowi dokonania kontroli działalności administracji publicznej w zakresie odpowiedniego doręczenia skarżącej decyzji Prezydenta oraz osobom nie będących stronami w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do nieskutecznego wniesienia przez Skarżącą środka odwoławczego oraz niezastosowaniu odpowiednich środków prawnych w celu usunięcia naruszenia prawa;

b) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie,

c) naruszenie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie pogłębiania zaufania do organu Państwa, przez akceptowanie i podejmowanie nieobiektywnego, wybiórczego i zupełnie dowolnego stosowania przepisów prawa, jego wykładni i zasad prowadzenia postępowania,

d) naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego

zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

e) naruszenie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. skutkujące nieuwzględnieniem ciążącego na organie administracji obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

f) naruszenie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie przez organ z urzędu wykonania decyzji skutkujące brakiem uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zaskrżonej decyzji, który to obowiązek ciąży na organie administracji;

g) naruszenie art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie przez sąd wykonania decyzji skutkujące brakiem uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zaskarżonej decyzji, który to obowiązek ciąży na organie administracji oraz nieuzględnieniu przez sąd wniosku o wstrzymanie decyzji przez co stronie groziło wyrządzenie szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków co wydaje się w związku z wejściem w życie decyzji".

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik uczestniczki postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; ewentualnie przy zaistnieniu przestanek z art. 188 p.p.s.a. wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.

Ponadto wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszego zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik uczestniczki podniosła, że nie widzi uzasadnienia, dla którego skarżąca miałaby wskazywać przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, która została jej nieprawidłowo doręczona, a co za tym idzie - takiej, która w ogóle nie weszła do obrotu prawnego i z mocy prawa jest decyzją nieważną i nie może wywoływać żadnych negatywnych konsekwencji dla strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 p.p.s.a., gdyż ten przepis dotyczy udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.

Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r. nie przedstawiła żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki.

Sąd I instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu.

Należy zauważyć, że pełnomocnik uczestniczki postępowania zdaje się nie rozróżniać istoty środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym, jakimi są zażalenie i skarga kasacyjna. We wniesionym zażaleniu pełnomocnik zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które można by podnieść dopiero w skardze kasacyjnej od wyroku kończącego postępowanie, gdyż jak już wyżej wskazano, Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie bada zasadności samej skargi.

Podkreślić należy, że radca prawny jako profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. A zatem, na profesjonalnym pełnomocniku wnoszącym zażalenie ciąży obowiązek dochowania wymogów formalnych zażalenia jako pisma sądowego, określonych w art. 194 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniesione zażalenie tych wymogów nie spełnia, bowiem zarzuty w nim podniesione oraz ich uzasadnienie nie odnoszą się do treści zaskarżonego postanowienia, tylko do zasadności wniesionej skargi.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie