Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 718/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na A. Sp. z o.o. w K. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 9 września 2009 r. A. Sp. z o.o. w K. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji pn. budowa zespołu mieszkaniowego z usługami komercyjnymi, z garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach nr [...] i [...] obręb [...]przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z dz. nr [...] , [...] , obręb [...];.Pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. pełnomocnik inwestora skorygował zakres wniosku ograniczając zakres zamierzenia inwestycyjnego do dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą, na terenie działek nr [...] ,[...] obręb [...] przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z działki nr [...[ , [...] obręb [...] , a także nadbudowy kominów w budynku mieszkalnym nr [...] na działce nr [...[ przy ul[...] . Określono, iż jest to I etap inwestycji.

W dniu 18 lutego 2010 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę A. Sp. z o.o. w K. zamierzenia budowlanego pn. budowa zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą, na terenie działek nr [...] ,[...] obręb [...] przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z działki nr [...] i [...] obręb[...] , a także nadbudowy kominów w budynku mieszkalnym nr [...] na działce nr [...] przy ul. [...] jako etap I inwestycji pn. budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, z garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z dz. nr [...] i [...] obręb [...] .

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I. instancji określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jako teren obejmujący nieruchomości tj.: działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] [...] obręb[...] . Decyzja ta była objęta postępowaniem odwoławczym, w wyniku którego uchylono ją decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] oraz sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II. instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał następujące uchybienia, wymagające wyjaśnienia: sposób dokonania poprawek i zmian w projekcie zagospodarowania, jak i na rysunkach projektu budowlanego, jest nieprawidłowy i budzi wątpliwość, czy nadal aktualne jest uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, oraz analiza przesłaniania i nasłonecznienia jest nieczytelna, zawiera błędy rachunkowe i zbyt ogólne wnioski końcowe.

Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę dla A. Sp. z o.o. w K. zamierzenia budowlanego pn. budowa zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą, na terenie działek nr [...] ,[...] obręb [...] przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z działki nr [...] i [...] obręb [...] , a także nadbudowy kominów w budynku mieszkalnym nr [...] na działce nr [...] przy ul. [...] jako etap I. inwestycji pn. budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami komercyjnymi, z garażami podziemnymi wielostanowiskowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, centralnej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną oświetlenia terenu, infrastrukturą komunikacyjną, zagospodarowaniem terenu i małą architekturą na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w K. , oraz dwoma wjazdami z dz. nr [...] i [...] obręb [...] .

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w okresie ważności ostatecznej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z dnia 29 grudnia 2008 r. znak[...] . Do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i należące do właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzone zaświadczeniem.

Podano, że postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] wezwał inwestora do uzupełnienia projektu w zakresie stwierdzonych uchybień.

Inwestor w dniu 31 maja 2010 r. uzupełnił powyższe braki.

Po ponownej analizie akt sprawy i uwzględnieniu uwag stron ustalono, że do pisma Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]", J.G. (z upoważnienia córki E.G. oraz S.P. z dnia 21 czerwca 2010 r., załączone zostały dwa projekty zagospodarowania terenu: z datą 23 stycznia 2006 r., na którym budynek C ma szerokość ok. 14,0 m i odległość między budynkami B i C ok. 10,0 m, oraz z datą lipiec 2009 r., na którym budynek C ma szerokość ok. 17.0 m i odległość między budynkami B i C ok. 8,0 m.

Do przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 9 września 2009 r. został załączony projekt budowlany, w którym budynek C miał szerokość 17,27 m, a odległość budynków B i C wynosiła 8.0 m. Tut. Organ sprawdza zgodność projektów budowlanych z przepisami prawa, w stosunku do projektów złożonych razem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, zatem projekty, tzw. koncepcyjne, sporządzone przed datą 9 września 2009 r. nie są przedmiotem toczącego się postępowania. Mieszkanie A w budynku nr [...]przy ul. [...]nie będzie przesłaniane przez projektowane budynki. Odległość od osi okna mieszkania A do budynku C1 wynosi 16,7 m, a nie 15,0 m (mierzona dla ramion kąta o wartości 60°, którego wierzchołek znajduje się w osi okna). Projektant wykazał, że dla mieszkania A, między ramionami kąta 101° (a więc większego niż 60°), usytuowanego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (dla budynku C1 wynosi ona 16,7 m, dla budynku B2 - 11,4 m), a tym samym wykazał zgodność z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Projektant wykazał również, że mieszkanie A nasłoneczniane jest w godzinach od 1310 do 1615 (ponad 3 godziny), a tym samym wykazał zgodność z § 60 ww. rozporządzenia. Zarzut nadmiernego zagęszczenia zabudowy i zwiększenie zacienienia na istniejące budynki, przy wysokości projektowanego budynku, aż 18,5 m, oraz ilości miejsc parkingowych (podziemnych i naziemnych), przy minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, nie znajdują uzasadnienia z uwagi na wykazaną przez projektanta zgodność projektu z zapisami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy, wysokości budynków oraz powierzchni biologicznie czynnej.

W odniesieniu do uwagi, dotyczącej braku ochrony stuletniego drzewa na granicy inwestycji od ul. [...] wyjaśniono, że ściana podziemnej części budynku usytuowana jest w odległości 4 metrów od jego pnia, zatem nie występuje kolizja drzewa z przedmiotową inwestycją. Zastrzeżenia zawarte w piśmie [...] z dnia 14 września 2004 r. dotyczyły postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Zarzuty R.S. dotyczące braku uzgodnienia projektu przez Zarządu Dróg i Transportu w K. oraz [...] Zarząd Komunalny (przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę) i wykonania przez inwestora projektu zjazdu przeciwpożarowego oraz wybudowania dodatkowego pasa ruchu w ul. [...]dla lewoskrętu, z kierunku [...], na odcinku wzdłuż działki inwestora, jako warunek pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji, nie znajdują uzasadnienia, gdyż przedmiotowy projekt został uzgodniony zarówno przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, jak i Zarząd Infrastruktury i Transportu w K. (powstały z dawnego Zarządu Dróg i Transportu w K. oraz [...] Zarządu Komunalnego) oraz jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 29 grudnia 2008 r., znak [...] .

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli. SP. , J.G Spółdzielnia Mieszkaniowa "". W odwołaniach podniesiono zarzuty dotyczące braku spełnienia wymagań w zakresie dopływu światła i nasłonecznienia pomieszczeń budynku przy ul. [...]zastrzeżenia dotyczące kwestii ochrony zieleni oraz dokonanych zmian w projekcie budowlanym (poszerzenie budynku, obniżenie segmentu budynku, zmniejszenie odległości).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 104 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania.

Podano, że do postępowania odwoławczego załączone zostało przez odwołujących opracowanie nazwane "Analiza nasłonecznienia" i "Analiza przesłaniania". Z opracowania tego wynika, że dla pokoi mieszkalnych w budynku nr [...] przy ul. [...] nie zostały spełnione warunki przepisu § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W aktach sprawy organu I. instancji znajduje się opracowanie (załącznik dot. projektu budowlanego) nazwane "Analiza zacieniania i nasłonecznienia", wykonane przez projektanta projektu budowlanego w lipcu 2009 r. Z tego opracowania wynikało, że warunki określone w § 13 ww. rozporządzenia są spełnione, gdyż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (mieszkania odwołujących ozn. "A" w bud. nr [...]przy ul. [...] nie znajduje się obiekt przesłaniający - odległość projektowanego budynku umożliwi naturalne oświetlenie ww. pomieszczeń. Wynikało ponadto, że spełnione zostały wymagania § 60 ww. rozporządzenia. Wg powyższej analizy mieszkanie "A" nasłonecznione jest w godzinach od 1310 do 1615 (ponad 3 godziny).

Ponieważ analiza dotycząca spełnienia ww. przepisów przeprowadzona przez projektanta (autora projektu budowlanego), nie była czytelnie opracowana, stwierdzono brak bezspornego dowodu czy przepisy § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są spełnione.

Z porównania załączonej do akt organu I instancji analizy nasłonecznienia (sporządzonej w lipcu 2009 r. przez projektanta projektu budowlanego) w części dot. przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że analiza ta nie wykazała jednoznacznie, że projektowany budynek nie zmniejszy wymaganego (co najmniej 3 godziny) czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Przedstawiony wykres (kierunek padania promienia słońca o godzinie 1310, który nie wpada do pokoju mieszkalnego - dotyka ściany wewnętrznego otworu okiennego) nie dowodzi, że od tej godziny słońce dociera do pokoi mieszkalnych przy ul.[...], natomiast (wg tego samego rysunku) po godzinie 1615 słońce już do tych pokoi nie dociera.

Z analizy "Analizy nasłonecznienia", przedłożonej przez odwołujących, opracowanej przez osobę posiadającą uprawnienia wynika, że obecny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynku przy ul. [...] wynosi 3 godziny i 20 min. Ponadto wg tego opracowania pierwszy promień słońca dociera do pokoi mieszkalnych o godzinie 13. Zdaniem autora tego opracowania, w wyniku ograniczenia nasłonecznienia, przez projektowany budynek nr C, o godzinie 1540 słońce już nie będzie docierać do pokoi mieszkalnych (nastąpiłoby ograniczenie nasłonecznienia do 2 godzin).

W ocenie Wojewody wyniki powyższej analizy są bardziej prawdopodobne niż wyniki analizy przedstawione do akt organu I. instancji przez projektanta projektu, budowlanego, w szczególności w odniesieniu do podnoszonego argumentu niespełnienia wymogów określonych w § 60 ww. rozporządzenia. Porównanie obu analiz pozwoliło na ustalenie, że pierwszy promień światła dociera do pokoi mieszkalnych od godziny 1340, zdaniem organu odwoławczego ustalenie tej godziny przedstawione w analizie złożonej do odwołania jest bardziej prawidłowe, bowiem na rysunku przedstawiającym kierunek padania promienia światła jest wykazane, że ten promień światła wpada do pomieszczenia. Natomiast powyższa analiza nie wykazała, że cień rzucany przez projektowany budynek o godzinie 1540 ograniczy nasłonecznienie, gdyż cień ten dociera dopiero do ściany budynku.

W toku postępowania odwoławczego inwestor przedstawił dwie dodatkowe analizy nasłonecznienia i przesłaniania (sporządzone przez projektanta proj. bud. w grudniu 2010 i w styczniu 2011 r.), dotyczące mieszkania "A". Każda z przedstawionych analiz ma inne wyniki i w żadnej z nich nie padło stwierdzenie, czy kolejna analiza anuluje poprzednio opracowaną. Kolejno przedstawione do akt analizy potwierdzają fakt, że dowód jakim jest załączona do akt organu I instancji "Analiza zacieniania i nasłonecznienia z lipca 2009 r.", jest dowodem nieprawdziwym, a dodatkowe nowe opracowania (z grudnia 2010 r. oraz ze stycznia 201 1 r.) są nowymi dowodami w sprawie. W efekcie w aktach sprawy znajdują się trzy opracowania pn: "Analiza zacieniania i nasłonecznienia", z których każde zawiera inne ustalenia i inne wyniki. Żadne z opracowań nie zostało przez projektanta anulowane.

Wojewoda wskazał, że z analizy z grudnia 2010 r. wynika, że mieszkanie nasłonecznione jest od godziny 1327, a projektowany obiekt ograniczy nasłonecznienie po godzinie 1627 (czyli, że zapewniony jest wymagany czas nasłonecznienia - 3h). Wg analizy ze stycznia 2011 r. mieszkanie "A" jest obecnie nasłonecznione od godziny 1340 i projektowany obiekt ograniczy nasłonecznienie po godzinie 15 50. Z tej kolejnej analizy załączonej do sprawy wynika, że zapewniony byłby czas nasłonecznienia 2 godziny i 10 minut.

Założenie, że kolejne opracowania zostały wykonane bardziej dokładnie oraz stanowią zmianę stanowiska projektanta w kwestii zacieniania budynków sąsiednich, prowadzi do wniosku, że organ I. instancji wydając decyzję opierał się na nieprawdziwym opracowaniu. Z powyższego można zdaniem Wojewody wysnuć wniosek, że obecnie ujawnione zostały nowe okoliczności, o których nie wiedział organ I instancji (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Zatem dowody, na których oparł się organ I. instancji, nie potwierdzałyby stanu prawdziwego i oparcie się na nich przy rozstrzyganiu sprawy mogło prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia. Wojewoda podniósł, że w zaistniałej sytuacji organ I. instancji musi ocenić cały materiał dowodowy i przesądzić, którym dowodom daje wiarę i dlaczego.

Inwestor przedłożył do akt postępowania odwoławczego pismo Urzędu Miasta K. z [...] lutego 2011 r. znak: [...], które, na wniosek A. Sp. z o.o. w K. w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów określonych w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) dopuszczeniem ograniczenia (do 2h 10 min) oświetlenia lokalu, położonego w parterze budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w K. , zawiera stwierdzenie, że "planowana inwestycja znajduje się w obszarze funkcjonalnego śródmieścia" oraz odpowiedź na wniosek inwestora, że "(...) nie ma możliwości procesowania sprawy przy jednoczesnym spełnieniu parametrów, które zgodnie z § 60 ust. 2 są wymagane dla zabudowy śródmiejskiej". Stwierdzenie zawarte w tym piśmie jest niezgodne z wcześniej wyrażonym stanowiskiem organu I. instancji, który swoją decyzję o pozwoleniu na budowę oparł na stwierdzeniu spełnienia warunków 3 godzin nasłonecznienia.

Organ odwoławczy, celem wyjaśnienia kwestii związanych ze stanem prawnym określonym w piśmie Urzędu Miasta K. z 21 lutego 2011 r. znak: [...] wezwał organ I. instancji na podstawie art. 136 K.p.a. do złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotowego pisma oraz co do ustaleń organu dokonanych w zakresie analizy urbanistycznej sporządzonej do decyzji Nr [...]Prezydenta Miasta K. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z toku postępowania organu I. instancji w przedmiotowej sprawie nie wynikało czy inwestycja objęta wnioskiem znajduje się w obszarze śródmiejskiej zabudowy, również w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy brak jest zapisów wskazujących że obszar, w którym inwestycja jest lokalizowana stanowi zabudowę śródmiejską, ponadto organ I. instancji posiadał wyniki analizy (sporządzonej przez projektanta projektu budowlanego w lipcu 2009 r.) dot. spełnienia warunków § 60 rozporządzenia, z których wynikało zapewnienie 3 godzin nasłonecznienia mieszkania "A". W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji również znajduje się stwierdzenie, że spełnione są wymagania, o których mowa w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że zapewnione będzie 3 godziny nasłonecznienia pokoju mieszkalnego skarżących. W przedmiotowej sprawie nie została przeprowadzana analiza możliwości ograniczenia czasu nasłonecznienia, o którym mowa w § 60 ust. 2 ww. przepisu, a w toku postępowania przed organem I. instancji brak było ustaleń dotyczących obszaru w jakim znajdują się planowane obiekty. Dla terenu działek objętych inwestycją (działki nr[...] i [...]) brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określony byłby rodzaj zabudowy (faktyczny lub planowany).

Wojewoda wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyniki ustaleń w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech zabudowy, intensywności i wskaźnika zabudowy danego obszaru, stanowią podstawę do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenia te dokonywane są wyłącznie na podstawie analizy urbanistycznej (ocena faktycznego zagospodarowania przestrzennego wybranego obszaru miasta) sporządzanej na etapie ustalania warunków zabudowy.

W odpowiedzi na wezwanie organu II. instancji załączono pismo Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z 15 marca 2011 r. wraz z wypisem i wyrysem ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. dla działek nr [...] i [...] obręb[...] , zawierające informację, że wg wskazań Studium ww. działki położone są w wyodrębnionym w strukturze przestrzennej obszarze śródmiejskim. Informacja o położeniu ww. działek w obszarze śródmiejskim nie jest równoznaczna z zakwalifikowaniem terenu inwestycji do zabudowy śródmiejskiej (zgodnie z definicją zawartą w § 3 ust. 1 ww. przepisu) W obszarze śródmiejskim zlokalizowane są również tereny bez zabudowy takie jak tereny zielone, parki czy też tereny zabudowy o innym charakterze niż śródmiejski. Dla dokonania ustalenia faktycznego charakteru zagospodarowania danego obszaru, nie jest wystarczającym stwierdzenie, że lokalizacja inwestycji znajduje się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, a musi zostać zbadany charakter zabudowy, potwierdzający jednoznacznie że obszar ten w związku z istnieniem "zgrupowania intensywnej zabudowy" ma charakter zabudowy śródmiejskiej.

Wojewoda podał, że na potrzeby postępowania odwoławczego uzyskano opinie prawne dotyczące powyższych kwestii, z których wynika, że w sytuacji, kiedy decyzja o warunkach zabudowy nie wskazuje, iż dana zabudowa jest zabudową śródmiejską - nie stanowi to podstawy do wzruszenia takiej decyzji, w szczególności w trybach nadzwyczajnych. (...) brak zdefiniowania powyższego na etapie decyzji o warunkach zabudowy nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę od obowiązku dokonania samodzielnej oceny tej okoliczności".

Wojewoda podniósł, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I. instancji nie uwzględnił w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, że działki objęte inwestycją znajdują w strukturze przestrzennej obszarze śródmiejskim, nie przeanalizował także czy znajdująca się w tym obszarze zabudowa jest śródmiejska (rozumiana jako zgrupowanie intensywnej zabudowy), a zatem ta kwestia wymaga wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Dokonane przez organ odwoławczy ustalenia w związku ze złożonymi analizami i opiniami zawierającymi nowe, odmienne dowody niż te, na podstawie których organ I instancji dokonał analizy w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Nr [...] z [...] lipca 2010 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, stanowią okoliczności, o których mowa w art. 145 K.p.a. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, jeżeli w toku postępowania odwoławczego ujawnią się nowe okoliczności stanowiące przesłankę "wznowienia", zaskarżona decyzja winna podlegać uchyleniu a sprawa przekazana winna być do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 878/07).

Zatem zarówno ustalenia dotyczące dopuszczalności ograniczenia wymagania określonego w przepisie § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i dokonanie ustalenia czy planowana inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej, winny nastąpić z udziałem stron postępowania przed wydaniem decyzji. Ponieważ ustalenia powyższego organ I. instancji nie dokonał przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. dlatego organ II. instancji uznał, że sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w znacznymi zakresie.

W dniu 3 czerwca 2011 r. A. sp. z o.o. w K. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...]. Zakwestionowanej decyzji zarzucono, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to art. 138 § 2 w zw. z art. 136 oraz art. 145 K.p.a., gdyż zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...], pomimo że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa winien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości.

W skardze wskazano, iż zgromadzenie w postępowaniu odwoławczym dodatkowego, uzupełniającego materiału dowodowego potwierdzającego dotychczasowe twierdzenia odwołujących i dowody przez nich wcześniej przedkładane (okres nasłonecznienia pomieszczenia mieszkalnego ponad 2 godziny) oraz dowodów wskazujących, iż zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej nie może być rozumiane jako wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi wydającemu decyzję. W ocenie skarżącej spółki dokonanie oceny, że projektowana zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej lub śródmiejskiej uzupełniającej nie wymaga w ogóle przeprowadzenia postępowania dowodowego (tym bardziej w znacznym zakresie), gdyż ustalenie takie winno być dokonane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Kwestia zakwalifikowania projektowanej zabudowy do kategorii zabudowy śródmiejskiej lub nie jest wyłącznie kwestią wykładni przepisów ww. rozporządzenia oraz zakwalifikowania projektowanej zabudowy w jej istniejącym kontekście urbanistycznym (subsumpcji pod odpowiedni przepis rozporządzenia), przy czym wszelkie okoliczności i cechy zabudowy niezbędne do dokonania takiej kwalifikacji wynikają z materiału zgromadzonego już w sprawie w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy obu instancji, a co więcej z materiału tego wynika, że organ I. instancji stoi na stanowisku, że projektowana zabudowa ma charakter uzasadniający zastosowanie obniżonych norm okresu nasłonecznienia wynikających z § 60 ust. 2 rozporządzenia (minimalny okres nasłonecznienia 1,5 godziny).

Podniesiono, że kwestia nasłonecznienia (przesłaniania) stanowi wąski aspekt podlegający rozpoznaniu w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, podczas którego rozstrzyga się przede wszystkim zgodność z obowiązującymi przepisami i kompletność przedstawionej przez inwestora dokumentacji projektowej zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego. W tym kontekście za całkowicie bezzasadne uznano stanowisko organu II. instancji, że kwestia rzekomo niewystarczającego nasłonecznienia jednego lokalu mieszkalnego w budynku sąsiadującym z planowaną inwestycja miałaby wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie.

Zdaniem skarżącej spółki zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 138 § 2 w zw. z art. 136 oraz art. 145 K.p.a. Wydanie decyzji kasatoryjnej zamiast merytorycznego rozpoznania sprawy w sytuacji, gdy w toku postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy i wyjaśniono wszelkie wątpliwości podnoszone przez strony.

Nadmieniono, że wskazywane w zaskarżonej decyzji przyczyny rzekomo uzasadniające jej uchylenie były już wskazywane przez organ II. instancji w poprzedniej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. uchylającej decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...]. Czyni to twierdzenie o rzekomym ujawnieniu nowych okoliczności całkowicie absurdalnym.

W piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r. skarżąca spółka uzupełniła skargę z dnia 3 czerwca 2011 r. na decyzję Wojewody w K. z [..] kwietnia 2011 r. znak [...] podtrzymując zarzuty skargi, ich uzasadnienie oraz wnioski skargi. Ponadto zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji kasacyjnej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na zastosowaniu art. 138 § 2 K.p.a. o treści nieobowiązującej już w dacie wydania decyzji, co zdaniem skarżącej stanowiło rażące naruszenie prawa i winno skutkować stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd że nie zachodzą przesłanki stwierdzenia

nieważności zaskarżonej decyzji, w uzupełnieniu zarzutów sformułowanych przez skarżącą w skardze, zarzucono dodatkowo naruszenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, a to

naruszenie:

1) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji kasacyjnej zamiast merytorycznej w wyniku zastosowania przepisu art. 138 § 2 K.p.a. o treści nieobowiązującej już w dacie wydania decyzji;

2) art. 145 K.p.a. - poprzez jego nieuprawnione zastosowanie per analogiam do postępowania odwoławczego i wydanie na podstawie tego przepisu decyzji kasacyjnej, ewentualnie (jeśliby przyjąć, iż przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zaistniała w toku postępowania i uzasadnia ona jednak wydanie decyzji przez organ II instancji decyzji kasacyjnej):

- art. 145 § 1 pkt 5 Kpa - poprzez uznanie, iż przedstawienie przez stronę w postępowaniu w II. instancji nowych dowodów (dodatkowych opracowań w zakresie analiz czasu nasłonecznienia) oznacza wyjście na jaw "nowych okoliczności, o których nie wiedział organ I instancji" lub ewentualnie nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, a które nie były mu znane,

- art. 146 § 2 K.p.a. - poprzez wydanie decyzji kasacyjnej, pomimo, że w związku ze śródmiejskim charakterem zabudowy, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, mogłaby zostać wydana jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej;

3) art. 6 K.p.a. w zw. z § 3 pkt 1, § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez pominięcie przez organ II. instancji ww. przepisów, chociaż ze zgromadzonych w sprawie materiałów wskazujących

na śródmiejski charakter projektowanej zabudowy wynikało, iż winny mieć one zastosowanie,

4) art. 54 w związku z art. 61 ust. 1-5 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 26 sierpnia 2003 r. - poprzez przyjęcie, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia co śródmiejskiego charakteru zabudowy w rozumieniu § 3 pkt 1, § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może być dokonywane wyłączenie na podstawie analizy urbanistycznej sporządzanej na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy brak podstaw prawnych do dokonywania tego typu ustaleń w analizie urbanistycznej lub w decyzji o warunkach zabudowy;

5) art. 80 K.p.a. - poprzez dokonanie przez organ II instancji oceny dowodów przedstawionych przez strony w postępowaniu (analiz czasu nasłonecznienia) w sposób wskazujący na brak jednoznacznej oceny mocy dowodowej (wiarygodności) poszczególnych dowodów;

6) art. 7 i 77, art. 84 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. i art. 136 K.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ II. instancji podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, załatwienia sprawy, zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:

- dokonania wykładni pojęć użytych w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- zaniechanie samodzielnego ustalenia, że projektowana zabudowa ma charakter zabudowy, o której mowa w § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- zaniechanie ewentualnego powołania biegłego, który zweryfikowałby analizy czasu nasłonecznienia przedstawiane przez strony;

7) art. 9 i 10 § 1 K.p.a. - poprzez niepoinformowanie skarżącej, że brak wyjaśnienia przez nią, czy fakt złożenia kolejnej analizy czasu nasłonecznienia oznacza "anulowanie" poprzednio złożonej analizy skutkować może uchyleniem decyzji organu I. instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, w wyniku czego uniemożliwiono skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji przez organ II. instancji.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu wydającego zaskarżoną decyzję na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda i wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i podniesione w niej zarzuty należy uznać za trafne.

Z opisanego przebiegu postępowania administracyjnego wynika, że organ odwoławczy uznał za podstawę do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. dwie okoliczności. Po pierwsze, ujawnienie w toku postępowania odwoławczego nowych dowodów w sprawie, które dotyczyły ustalenia zakresu przesłaniania projektowanej inwestycji na mieszkania w budynku przy ul. [...] (mieszkania oznaczone na rysunkach jako "A" i "B") oraz brak ustalenia, które z dołączonych do akt sprawy analiz należy uznać za wiarygodne. Po drugie organ odwoławczy uznał, że nie wyjaśniono ponad wszelką wątpliwość, czy projektowana zabudowa znajduje się w terenie zabudowy śródmiejskiej, a ta okoliczność winna wynikać z decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Obie powołane przesłanki w ocenie Sądu w okolicznościach tej sprawy nie pozwalają na wydanie decyzji kasatoryjnej.

Zgodnie z art. 138 § 2 w wersji obowiązującej od 11 kwietnia 2011 r. (decyzję organ wydał 19 kwietnia 2011 r.) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Tym samym dopuszczalność zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. uzależniona jest od wykazania, jakie przepisy postępowania naruszył organ I. instancji oraz wskazania, w jakim zakresie jest konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy i to zakres mający istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, które wymaga przeprowadzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, a nie jest możliwie ustalenie stanu faktycznego sprawy w trybie art. 136 K.p.a. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2056/10, opub. w LEX nr 1113062 z tezą: "1. Uchylenie decyzji organu I instancji pomimo istnienia możliwości przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a. narusza art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy powinien zatem w sposób jednoznaczny wskazać nie tylko wadliwości postępowania przed organem I instancji, ale i powody, dla których nie jest możliwe w danej sprawie zastosowanie art. 136 k.p.a.(...)").

Żadna z wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanek nie zachodzi w tej sprawie, a tym samym to obowiązkiem organu odwoławczego było merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Skoro w aktach administracyjnych znajduje się kilka opracowań dotyczących linii przesłaniania (i nasłonecznienia) mieszkań przy ul. [...]przez projektowany budynek, to nic nie stało na przeszkodzie, aby to organ odwoławczy ustalił, które z tych analiz są prawidłowe i którym należy przyznać wartość dowodową na podstawie których ustalono stan faktyczny. Okoliczność gromadzenia przez organ odwoławczy dodatkowych dokumentów nie może być traktowana jako podstawa do uchylenia decyzji organu I. instancji. W szczególności błędny jest pogląd organu odwoławczego, że skoro dopiero w postępowaniu odwoławczym dołączono do akt sprawy kolejne analizy, to są to nowe dowody lub nowe okoliczności nieznane organowi I. instancji, które pozwalają na przyjęcie spełnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Otóż art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zawiera przesłankę wznowieniową, polegająca na wyjściu na jaw istotnych dla konkretnej sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dacie wydania decyzji, ale które nie były znane organowi wydającemu decyzję. W okolicznościach tej sprawy oznaczałoby to, że Wojewoda ustalił ujawnienie istotnych dla tej sprawy nowych okoliczności faktycznych (lub nowych dowodów), które istniały w dacie 14 lipca 2010 r. (data wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. ) ale nie były znane Prezydentowi.

Takimi nowymi i to nieznanymi organowi I. instancji dowodami lub okolicznościami nie mogą być w tej sprawie analizy nasłonecznia i przesłaniania oraz analizy przedłożone przez odwołujących dołączone do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego. Są to bowiem dodatkowe dowody potwierdzające zakres (obszar) nasłonecznienia i przesłaniania. Gdyby bowiem organ I. instancji w ogóle nie brał pod uwagę - z powodu braku o nich wiedzy - okoliczności związanych z nasłonecznieniem (przesłanianiem) mieszkań nr "A" i "B" na działce sąsiedniej, to wówczas zasadnym byłby pogląd, że to są istotne okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji organu I. instancji, ale tych okoliczności organ ten nie znał. W tej sprawie tak jednak nie jest. Organ I. instancji okoliczności związane z nasłonecznieniem (przesłanianiem) ustalał i z pewnością były one temu organowi znane.

Tym samym w tym zakresie jedyną okolicznością było uzupełnienie materiału dowodowego, a takie uzupełnienie polega na przedkładaniu nowych dowodów w sprawie. Z oczywistych powodów każdy dowód po raz pierwszy przedłożony w sprawie na etapie postępowania odwoławczego będzie nowych dowodem i dowodem, którego nie znał organ I. instancji a to dlatego, że został dołączony do akt sprawy nie na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, tylko odwoławczego. Sama ta okoliczność nie jest jeszcze spełnieniem przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Gdyby uznać za zasadny pogląd organu odwoławczego, to postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym byłoby bezcelowe, skoro organ odwoławczy ograniczyłby się do stwierdzenia, że do akt dołączono nowe dowodowy, a więc należy uchylić decyzję organu I. instancji i pozwolić najpierw organowi I. instancji na ocenę stanu faktycznego sprawy.

Sam organ odwoławczy nie jest konsekwentny w swoim poglądzie w zakresie uchylenia decyzji I. instancyjnej z powodu ujawnienia nowych dowodów. Mimo, że to – jak twierdzi organ odwoławczy – są nowe dowody, to jednak dokonuje ich oceny i uznaje, że niektóre z nich są wiarygodne, a innym odmawia oceny wiarygodności. To powinno prowadzić Wojewodę do ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Okoliczność, że inwestor w toku całego postępowania przedłożył trzy analizy przesłaniania i nasłonecznienia nie oznacza, że nie można ich ocenić. Wręcz przeciwnie, to organ odwoławczy powinien dokonać merytorycznej oceny, które z tych analiz są prawidłowe, a które nie i wykazać to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznano za wiarygodne takie analizy, a dlaczego odmówiono wiarygodności innym analizom. Sąd w tym zakresie nie zastępuje organów administracji i nie orzeka zamiast tych organów o prawidłowości poszczególnych dowodów. To powinien przeprowadzić organ odwoławczy. Sąd może tylko zasugerować, że skoro są różnice w zakresie analiz, to należałoby zastanowić się nad przeprowadzeniem np. rozprawy administracyjnej zgodnie z art. 89 K.p.a. Mogłoby to przyczynić się do uproszczenia i przyspieszenia postępowania oraz wyjaśnienia z udziałem wszystkich stron niezbędnych okoliczności. Nie ma też przeszkód, aby organ odwoławczy, jeżeli uzna taką konieczność, zasięgnął dowodu w postaci opinii biegłego.

Jeszcze ważniejsze znaczenie ma druga okoliczność podniesiona przez organ odwoławczy jako uzasadniająca uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy uznał, że nie zostało wykazane, aby planowana inwestycja znajdowała się w zabudowie śródmiejskiej i tą okoliczność winien najpierw ustalić organ I. instancji. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody. Przede wszystkim należy stwierdzić, że nietrafny jest pogląd, jakoby to tylko analiza urbanistyczna sporządzona na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy mogła jedynie określić, czy dany rodzaj zabudowy to zabudowa śródmiejska czy inna. Ani obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 770 z późn. zm.), ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) nie pozwalają na ustalanie zabudowy śródmiejskiej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ustala, że na danym obszarze jest zabudowa śródmiejska. Przykładowo można wskazać na § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), zgodnie z którym ustalono następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w zakresie rodzaju zabudowy jako: a) zabudowa mieszkaniowa, w tym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, b) zabudowa usługowa, c) zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, d) zabudowa produkcyjna, e) cmentarze, f) drogi publiczne, g) drogi wewnętrzne, h) obiekty infrastruktury technicznej.

Nie wiadomo po co inwestor musiałby po raz kolejny występować o ustalanie warunków zabudowy, skoro takie warunki posiada.

Tym samym to organy prowadzące postępowanie w tej sprawie winny ustalić, czy dana zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej i nie ma żadnych przeszkód, aby jako dowód uznać czy to opinie architektoniczne (urbanistyczne), czy też inne opracowania sporządzone np. przez biegłego. Nie można było pominąć także stanowiska zawartego w piśmie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z dnia 21 lutego 2011 r. (akta administracyjne, karta nr [..] . Również pismo tego urzędu z dnia 28 grudnia 2010 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] .) stwierdza, że teren inwestycji obejmuje obszar zabudowy śródmiejskiej. Te wszystkie pisma stwierdzają, że jest to teren zabudowy śródmiejskiej.

Co ważne, nawet w decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 29 grudnia 2008 r. wskazano, że projektowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację zabudowy na terenie sąsiednim w zakresie wskaźników zabudowy i ma wkomponowywać się (wpisywać) w istniejącą zabudowę. Tym samym stanowić będzie kontynuację takiej zabudowy, jaka jest na terenie sąsiednim. Nietrafny jest w związku z tym stanowisko organu odwoławczego, że samo lokalizowanie inwestycji w strukturze przestrzennej zabudowy śródmiejskiej nie kwalifikuje jej do zabudowy śródmiejskiej. Jeżeli uznać, że zabudowa sąsiednia to zabudowa śródmiejska, a projektowana zabudowa ma stanowić jej kontynuację - będzie to uzupełnienie zabudowy śródmiejskiej.

Bardzo interesująco przedstawia się stanowisko inwestora (akta administracyjne sprawy, karty [...]) zawarte w jego piśmie z dnia 1 kwietnia 2011 r. co do znaczenia pojęcia zabudowa śródmiejska i stosowania tego pojęcia dla wykładni § 60 ust. 2 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ odwoławczy w ogóle do tej wykładni prawa nie odniósł się.

Ustalenie charakteru tejże zabudowy nie przekraczało możliwości organu odwoławczego i nie oznaczało naruszenia zasady uzupełniającego gromadzenia materiału dowodowego. Ustalenie natomiast charakteru projektowanej zabudowy pozwala na wykazanie, czy warunki przesłaniania i nasłonecznie są spełnione. Gdyby bowiem organ ustalił, że projektowana inwestycja znajduje się w "śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej", o której stanowi § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to wówczas dopuszczalnym jest ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny dla mieszkania wielopokojowego, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Norma 1,5 godziny nasłonecznienia została spełniona we wszystkich przedłożonych opracowaniach i nikt spełnienia takiej normy nie kwestionuje.

Dodatkowo organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska inwestora sprowadzającego się do korekty projekty budowlanego w zakresie cofnięcia elewacji części budynku "C" tak, aby ograniczyć zakres przesłaniania (akta administracyjne, karty nr [...]. Ta okoliczność miała istotne znaczenie w tej sprawie i powinna uzasadniać dokonanie przez organ odwoławczy ustalenia, czy takie obniżenie fragmentu projektowanego budynku nie powoduje zachowanie zasad zacienienia. Mogłoby to prowadzić do ustalenia, że przesłanki z § 60 § 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostałyby zachowane ponad wszelką wątpliwość.

Dodatkowo Sąd stwierdza, że wprawdzie odwołania J.G i Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]zostały wniesione w terminie, to jednak istniała wątpliwość, czy także w terminie odwołanie wniósł .P. . Skoro ten skarżący otrzymał decyzję organu I. instancji w dniu 29 lipca 2011 r. a organ przyjął, że odwołanie zostało wniesione 16 sierpnia 2010 r., to nie można mówić o zachowaniu terminu do jego wniesienia. Rozpoznanie zaś odwołania którejkolwiek ze stron po terminie do jego wniesienia stanowi naruszenie przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Wykazane bowiem naruszenia prawa mają charakter naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sad uchylił decyzję.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy powinien ustalić, czy wszyscy odwołujący w terminie wnieśli odwołania i w razie ustalenia przekroczenia tego terminu wydać stosowny akt administracyjny, następnie w stosunku do odwołujących, którzy terminie wnieśli odwołania - merytorycznie rozpoznać sprawę i, o ile nie ujawnią się nowe nieznane sądowi okoliczności sprawy, orzec merytorycznie w sprawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.