Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2252/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] cofającą A. G. – zwanemu dalej skarżącym pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2005 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...], w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec A. G. o czyn z art. 233 § 6 w zw. z § 1 kk w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 272 kk w zw. z art. 11 § 2 kk tj. o złożenie fałszywego oświadczenia w celu uzyskania wtórnika prawa jazdy kategorii ABCDE oraz usiłowanie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego.

W dniu [...] listopada 2005 r. Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] listopada 2005 r. do organu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Grodzki sygn. akt [...] uznający A. G. winnym popełnienia czynu z art. 178 a § 1 kk, tj. za kierowanie samochodem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości (badania na zawartość alkoholu we krwi wykazały 2 promile), za który Sąd wymierzył skarżącemu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych.

W konsekwencji powyższego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Komendant [...] Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komentując powyższy przepis organ uznał, iż uprawnienie osoby fizycznej do posiadania broni obliguje ją do takiego postępowania, które dowodzi, że jest ona w pełni wiarygodna ze względu na możliwości dysponowania bronią. W sytuacji świadomego łamania przepisów prawa przez skarżącego, zachowanie mu prawa do posiadania broni byłoby niezgodne z duchem ww. ustawy oraz interesem publicznym, dla którego ochrony nie jest obojętny fakt dysponowania bronią przez osobę dopuszczającą się przestępstw umyślnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji reprezentujący skarżącego, pełnomocnik adwokat M. Z. wniósł o rozważenie możliwości powtórnego przeanalizowania sprawy przez organ I instancji oraz wydania pozytywnej decyzji względem jego mocodawcy tj. odstąpienia od cofnięcia mu pozwolenia na broń. W wypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Zaskarżonej decyzji reprezentujący stronę pełnomocnik zarzucił obrazę przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie do jego mocodawcy, błędy w ustaleniach faktycznych skutkujące przyjęciem, że skarżący mimo dotychczasowej postawy i pełnionych funkcji w kołach łowieckich - nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej oraz błędną interpretację wyroków Sądu Rejonowego w [...] i Sądu Rejonowego w [...], w których orzekano co do czynów niemających związku ani z posiadaniem broni palnej, ani z czynami przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie wskazanych przez niego świadków na okoliczność dawania przez A. G. rękojmi posiadania pozwolenia na broń, jego odpowiedzialnych zachowań, przestrzegania porządku prawnego, należytego obchodzenia się z bronią, czynnego działania w zakresie szkolenia z prawidłowym obchodzeniem się z bronią oraz wskazania jego nienagannej postawy etyczno-moralnej dającej gwarancje przestrzegania zasad i prawa w tym zakresie.

Rozpoznając wyżej wskazane odwołanie Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów pełnomocnika strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i stwierdził jednoznacznie, iż w przypadku A. G. istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu skarżący pomimo wieloletniego zgodnego z prawem posiadania broni myśliwskiej, pełnienia funkcji łowczego i funkcji przewodniczącego komisji rewizyjnej w kołach łowieckich, których jest również wieloletnim członkiem, uzyskanych za działalność na rzecz łowiectwa wyróżnień i odznaczeń oraz pozytywnej opinii, jaką cieszy się w środowisku myśliwych i w miejscu zamieszkania (k. 225-226 oraz 222) naruszył przepisy prawa, czego dowodzi treść wyroków sądowych. Orzeczenia te są dla organów Policji wiążące i uzasadniają cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie organu okoliczność, iż jedno z postępowań karnych toczących się przeciwko stronie zostało warunkowo umorzone, nie zmienia faktu, że strona popełniła zarzucany jej czyn. Zarzuty zawarte w odwołaniu i dotyczące tych kwestii nie mogą w odczuciu organu wpłynąć na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem fakt popełnienia przez skarżącego umyślnych przestępstw oraz okoliczności, w jakich do nich doszło, świadczą o dużej nieodpowiedzialności skarżącego, a takie zachowanie zaprzecza nieskazitelnej postawie, jakiej wymaga się od posiadaczy pozwoleń na broń. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony organ odwoławczy stwierdził, że dla ustalenia przesłanek z art. 15 ust.1 pkt 6 w zw z art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA nie było niezbędne ustalanie kolejnych poza zebranymi już przez organ I instancji dowodów, a przeprowadzenie wnioskowanych przesłuchań nie mogłoby w aspekcie obligatoryjnego charakteru przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA wnieść nic istotnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi dokonanie błędnej interpretacji oraz zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA przyjmując, iż w przepisie tym ustawodawca określił jedynie przykładowo rodzaje przestępstw, których popełnienie pozwala uznać obawę za uzasadnioną. Zdaniem skarżacego oczywistym jest, że w ww. przepisie ustawodawca zakreślił krąg przestępstw tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyczerpująco a nie przykładowo i poza sporem pozostaje, iż w kręgu tych przestępstw nie mieszczą się jego sprawy. Skarżący podkreślił, iż jedna z prowadzonych przeciwko niemu spraw została warunkowo umorzona. W dalszej części skargi skarżący zarzucił organowi obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 75, 77, 78 i 80 k.p.a., co miało bardzo istotny wpływ na treść decyzji, i polegało w szczególności na niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz nieuwzględnieniu wniosków dowodowych strony o dokonanie przesłuchania wskazanych w postępowaniu świadków, którzy mieli wypowiedzieć się na okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że Pan G. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów w niej sformułowanych organ dodał, iż wbrew twierdzeniom strony zaskarżona decyzja nie jest decyzją dowolną a stanowisko Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta [...] Policji wynika ze swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, zastosowanie - jako podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na bron palną - przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) nie jest uzależnione od popełnienia przez posiadacza pozwolenia przestępstwa jedynie przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz możliwe jest to również w przypadku popełnienia przestępstw innych rodzajów, a nawet wtedy, gdy tylko toczy się postępowanie karne o ich popełnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem zebrany materiał dowodowy w pełni oddawał stan faktyczny sprawy i pozwalał na zastosowanie - bez żadnych wątpliwości - przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zdaniem organu nie uchybiono również przepisom art. 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a., bowiem do podjęcia rozstrzygnięcia, mieszczącego się w ramach określonych przez ogólne zasady procedury administracyjnej nie było konieczne zbieranie dodatkowych dowodów, a przeprowadzanie tych, o które wnioskował pełnomocnik skarżącego, spowodowałoby tylko niezasadne przedłużenie postępowania, nie wnosząc żadnych nowych okoliczności do sprawy (opinia, jaką posiadają o skarżącym wskazane jako potencjalni świadkowie osoby, była organowi już znana: k. 225 i 226 akt).

Sąd nie podziela zaprezentowanej przez skarżącego interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA i stwierdza, że wykładnia tego przepisu dokonana przez stronę jest wadliwa. Strona przyjmuje, że w ww. przepisie ustawodawca zakreślił krąg przestępstw tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyczerpująco a nie przykładowo i poza sporem pozostaje, iż w kręgu tych przestępstw nie mieszczą się jego sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że przestępstwa, jakich dopuścił się skarżący nie należą do kategorii wprost wymienionych w tym przepisie. Jednakże art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty, na co wskazuje użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym ...", co przeczy argumentacji przedstawionej w skardze. Zaakcentowania również wymaga, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA nakazująca organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń, w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy nie uzależnia rozstrzygnięcia sprawy od samoistnej przesłanki karalności lub niekaralności osoby ubiegającej się o prawo posiadania broni lub je posiadającej, ale jako przesłankę cofnięcia pozwolenia wskazuje okoliczności istnienia uzasadnionej obawy, iż osoba posiadająca broń może ją użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (przecież nawet w przypadku wyroku uniewinniającego, nie można a priori wykluczyć istnienia obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego). Zdaniem Sądu, przyjęcie wystąpienia omawianej przesłanki powinno być poprzedzone i uzasadnione wykładnią pojęcia "obawy" na gruncie regulacji ustawowej oraz oceną stanu faktycznego sprawy. Skarżący podkreślił, iż jedna z prowadzonych przeciwko niemu spraw została warunkowo umorzona. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne orzeczony wobec skarżącego w dniu [...] kwietnia 2005 r. sygn akt [...] nie jest wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wyrok ten, nie będący wyrokiem skazującym nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, o której mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.; podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1869/06). W tym miejscu wypada zauważyć, iż w swoim dotychczasowym orzecznictwie sądy administracyjnie prezentowały również stanowisko dalej idące, a mianowicie, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, gdyż w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 III SA 2258/02 oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1134/06; podobnie: NSA /w:/ wyroku z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02).

Zdaniem Sądu, organy Policji są uprawnione do dokonania oceny okoliczności czynu przestępczego jakiego dopuściła się osoba posiadająca pozwolenie na broń (ewentualnie ubiegająca się o wydanie takowego) w kontekście oceny tej osoby w świetle przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Przechodząc do motywów jakie legły u podstaw wydania wyroku eliminującego z obrotu prawnego decyzję organu odwoławczego należy przywołać stanowisko organu zawarte w ww. decyzji odnoszące się do zawnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego dowodów z przesłuchania świadków: J. K., M. P. i T. G. na okoliczność dawania przez A. G. rękojmi posiadania pozwolenia na broń. Innymi słowy świadkowie mieli wypowiedzieć się na okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ mianowicie stwierdził, że dla ustalenia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA nie było niezbędne ustalanie kolejnych poza zebranymi już przez organ I instancji dowodów, a przeprowadzenie wnioskowanych przesłuchań nie mogłoby w aspekcie obligatoryjnego charakteru przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA wnieść nic istotnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie Sądu, przytoczona argumentacja wskazuje na naruszenie art. 78 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględnienie bowiem żądania przeprowadzenia dowodu, jest co prawda dopuszczalne ale tylko wtedy, gdy dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, za wyjątkiem sytuacji, że dowody te mają znaczenie dla sprawy. Zdaniem Sądu, z taką właśnie wyjątkową sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Trudno bowiem uznać, że okoliczności na które mieli zeznawać wnioskowani przez odwołującego się świadkowie nie mają znaczenia dla sprawy skoro ocenie organu podlega postawa skarżącego, jego cechy charakteru etc.

W tym stanie rzeczy za uzasadniony należy uznać zarzut strony, że organ uchybił przepisom proceduralnym tj. art. 7, 75, 77, 78 i 80 k.p.a.

Uwzględniając powyższe, należało uchylić decyzję organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania, Sąd nie wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.