Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 715/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Par. 4 ust. 1  pkt 1  i ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1061
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lutego 2022 r., znak SKO.ŚR/4111/1628/2021 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Dobry start" uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 21 lutego 2022 r. (znak SKO.ŚR/4111/1628/2021) po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej "skarżący") od decyzji Wójta Gminy C. z 14 października 2021 r. (znak: [...]) o odmowie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia "Dobry start" na córkę - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wójt Gminy C. decyzją z 14.10.2021 r. (znak: [...]) odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia "Dobry start" na córkę. Akta sprawy wskazują, że wniosek o ustalenie prawa do wskazanego wyżej świadczenia skarżący złożył w dniu 1.09.2020 r. Do wniosku załączone zostały dokumenty, z których wynikało, iż władza rodzicielska nad córką skarżącego, przysługuje matce dziecka. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone w dniu 29.10.2020 r. (k. 15 a.a.) z uwagi na fakt, że przed sądem powszechnym wszczęta została sprawa dotycząca zmiany orzeczenia o władzy rodzicielskiej nad córką, poprzez przyznanie tej władzy skarżącemu. Z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia (wydanie postanowienia we wskazanym przedmiocie), postępowanie to zostało podjęte w dniu 2.09.2021 r. (k. 21 a.a.).

Uzasadniając wydaną w sprawie decyzję z 14.10.2021 r. Wójt zwrócił uwagę na datę wniosku inicjującego postępowanie w tej sprawie (1.09.2020 r.) oraz wskazał, że 25.02.2021 r. skarżący załączył do akt sprawy postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w K. II Wydział Rodzinny i Nieletnich z 11.02.2021 r. (sygn. akt [...]), którym zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w L. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 17.04.2018 r. (sygn. akt [...]) w ten sposób, że wykonywanie władzy rodzicielskiej nad córką, uprzednio powierzone matce dziecka, powierzono skarżącemu. Postanowieniem tym ustalono także, iż miejscem pobytu małoletniej córki będzie każdorazowo miejsce zamieszkania skarżącego. Organ I instancji podał, że wskazane wyżej orzeczenie Sądu Rejonowego dla [...] z 11.02.2021 r., w dacie jego złożenia do akt administracyjnych, nie było jeszcze prawomocne. Przymiot taki uzyskało dopiero z dniem 3.03.2021 r., zaś dokument tego postanowienia, wraz z klauzulą jego prawomocności, złożony został do organu – dopiero 13.10.2021 r. W tym stanie rzeczy Wójt przyjął, że skarżącemu nie przysługiwało, wnioskowane na małoletnią córkę, prawo do świadczenia Dobry Start, gdyż prawomocność i wykonalność postanowienia o powierzeniu skarżącemu władzy rodzicielskiej nastąpiła po upływie okresu rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do żądanego świadczenia w związku z rozpoczęciem roku szkolnego 2020/2021 r.

W odwołaniu od opisanej decyzji skarżący akcentował m.in., że sprawuje faktyczną opiekę nad małoletnią córką już od października 2019 r. W jego ocenie, organ nie uwzględnił wyjaśnień złożonych w sprawie oraz treści postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. z 11.02.2021 r. (sygn. akt [...]), z którego wynikać ma, iż w październiku 2019 r. matka małoletniej oddała skarżącemu faktyczną opiekę nad ich córką. Od tamtego czasu, skarżący stale z córką zamieszkuje i sprawuje nad nią faktyczną opiekę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 21.02.2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu opisało tło historyczne sprawy wskazując na datę (1.09.2020 r.) złożenia przez skarżącego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia Dobry Start na córkę. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że władza rodzicielska nad córką skarżącego była kształtowana kolejnymi orzeczeniami sądowymi. Najpierw władzę tę powierzono skarżącemu (wyrok rozwodowy z 2013 r.), następnie matce dziecka (postanowienie SR w L. z 2018 r.), a później, znów skarżącemu (postanowienie SR dla [...] w K. z 2021 r.). W takim stanie rzeczy SKO w Krakowie uznało, że podnoszony przez skarżącego fakt, iż od października 2019 r. wychowuje on faktycznie małoletnią córkę i ponosi koszty jej utrzymania, w tym także koszty edukacji – nie mógł zmienić przyjętej przez organ I instancji oceny tej sprawy. Pełnia władzy rodzicielskiej między rozwiedzionymi rodzicami nad małoletnią córką była, na przestrzeni lat, kształtowana orzeczeniami sądowymi (wskazanymi wyżej), a w okresie, kiedy władza rodzicielska nad córką przysługiwała matce dziecka, to ona miała prawo do pobrania świadczenia Dobry Start. Tak też, w ocenie Kolegium Odwoławczego, było do 28.02.2021 r. Organ ten zwrócił uwagę, że sytuacja, w sensie prawnym, uległa zmianie dopiero z dniem 3.03.2021 r., kiedy to uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w K. II Wydział Rodzinny i Nieletnich z 11.02.2021 r. (sygn. akt [...]). Tym orzeczeniem zmieniono wcześniejsze postanowienie kształtujące władzę rodzicielską skarżącego nad córką, tj. postanowienie Sądu Rejonowego w L. z 17.04.2018 r. (sygn. akt [...]). Wprowadzona zmiana przewidywała, iż wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzone zostało skarżącemu, w miejsce matki dziecka. Jednocześnie orzeczeniem tym sąd ustalił, że miejscem pobytu małoletniej córki skarżącego – będzie miejsce zamieszkania ojca. Zatem, w ocenie SKO w Krakowie, przed 3.03.2021 r. (data uprawomocnienia się postanowienia SR dla [...] w K. z 11.02.2021 r.), prawo do świadczenia Dobry Start, skarżącemu nie przysługiwało. Wg organu odwoławczego, porozumienia byłych małżonków w tym zakresie (tj. w zakresie pieczy nad dzieckiem) także nie mają znaczenia, bo nie mogą zmieniać obowiązujących przepisów. Podstaw prawnych dla takiego stanu rzeczy, w ocenie organu II instancji, należy poszukiwać w par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15.06.2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu Dobry Start. Przepis ten stanowi, że świadczenie przysługuje m.in. rodzicom.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję SKO w Krakowie z 21.02.2022 r. skarżący zarzucił m.in. uchybienie zasadzie prawdy materialnej, co upatrywał w błędnym uznaniu, że nie sprawował on faktycznej opieki nad córką w okresie od 1.01.2020 r. do 28.02.2021 r., w sytuacji, gdy opiekę tę piastuje od października 2019 r. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, w tym jego wyjaśnień złożonych w tej sprawie oraz treści postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. z 11.02.2021 r. (sygn. akt [...]), z którego ma wynikać, iż w październiku 2019 r., dotychczas sprawująca władzę rodzicielską nad córką - matka dziecka, oddała skarżącemu opiekę nad ich małoletnią córką i od tamtego czasu, skarżący wspólnie z dzieckiem zamieszkuje. Skarga zarzucała brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków mających istotną wiedzę w tej sprawie, wnioskując o przesłuchanie przez sąd administracyjny wskazanych osób. W oparciu o zaprezentowane zarzuty, skarga domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonych decyzji wykazała, że akty te naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu, nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Skarga podlegała zatem uwzględnieniu, w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.).

Treść decyzji organu II instancji pozwala stwierdzić, że zasadniczy problem (spór) w kontrolowanej sprawie sprowadzał się do tego, czy rodzic dziecka, który w dacie orzekania przez organy administracji w przedmiocie prawa do świadczenia Dobry Start - nie dysponował pełnią władzy rodzicielskiej, podejmując zarazem jeszcze przed wszczęciem tego postępowania starania (kroki prawne) o odzyskanie tej władzy, przy jednoczesnym sprawowaniu rzeczywistej (faktycznej) pieczy nad swoim dzieckiem i mieszkający z tym dzieckiem – może być uprawniony do uzyskania wskazanego wyżej świadczenia. W ocenie sądu, zaprezentowane przez orzekające organy stanowisko, wykluczające uprawnienie skarżącego do przedmiotowego świadczenia wyłącznie z uwagi na brak władzy rodzicielskiej nad córką w dacie składania wniosku o świadczenie, w realiach ocenianego przypadku, nie mogło zostać uznane za trafne.

Na wstępie należy jednak zauważyć, iż niepoprawnie wskazał organ odwoławczy - jako materialnoprawną podstawę wydanej decyzji – rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. 2021 r., poz. 1092). Treść bowiem wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie oraz data jego złożenia (1.09.2020 r.) wskazują, że wniosek ten dotyczył przyznania przedmiotowego świadczenia na rok szkolny 2020/2021 r. Jak wynika natomiast z par. 34 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, przepisy tego aktu, stosuje się po raz pierwszy do wniosków o ustalenie prawa do świadczenia Dobry Start z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2021/2022, składanych od dnia 1 lipca 2021 r. Z kolei, ustęp 2 tego przepisu stanowi, że w sprawach dotyczących świadczenia Dobry Start z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021, stosuje się przepisy dotychczasowe. Chodzi więc o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. 2018 r., poz. 1061) i to ten akt stanowić winien materialnoprawną podstawę rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie powyższego wsparcia.

Z par. 4 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 1 tego ostatnio powołanego rozporządzenia wynika, że świadczenie Dobry Start przysługuje m.in. rodzicom w związku z rozpoczęciem przez dziecko roku szkolnego, do ukończenia przez to dziecko lub osobę uczącą się 20. roku życia. Uchwała nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start" (M.P. 2018 r., poz. 514) wskazuje, że celem tego rządowego programu jest wsparcie rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. W ocenie Sądu, to właśnie poprzez wskazany wyżej cel, na jaki przyznawane są środki świadczenia Dobry Start, dokonywać należy wykładni par. 4 ust. 1 rozporządzenia, określającego krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. Trzeba bowiem stwierdzić, że w realiach tej sprawy (por. niżej) rodzic, który opiekuje się dzieckiem, mieszka z nim, a przez to ponosi także wydatki związane z rozpoczęciem przez to dziecko edukacji szkolnej, a więc realizuje cel przyznania pomocy ze wskazanego rządowego programu - nie powinien zostać pominięty przy ustalaniu prawa do tegoż wsparcia. Konstatacja ta jest wynikiem koniecznej troski o dobro dziecka, w tym realizacji przyjętej przez Państwo pomocy w partycypacji w wydatkach związanych z wychowaniem dzieci, w tym wynikających z rozpoczęcia roku szkolonego. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że w modelowej sytuacji, w której władza rodzicielska nad niepełnoletnim dzieckiem przysługuje obojgu rodzicom (art. 93 ust. 1 k.r.o.), każde z nich, jest zarówno uprawnione, jak i zobowiązane do wykonywania tej władzy (art. 97 par. 1 k.r.o.). W konsekwencji powyższego, to na obojgu rodzicach spoczywa troska o fizyczny i duchowy rozwój dziecka (art. 96 par. 1 k.r.o.), co przejawia się m.in. w zaspokajaniu wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. W takiej sytuacji, każdy z rodziców ma prawo złożyć wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia (par. 10 ust. 1 rozporządzenia). Ustawodawca przewidział także, iż w sytuacji, gdy opieka nad dzieckiem jest realizowana równocześnie przez oboje rodziców, to świadczenie Dobry Start wypłaca się temu z rodziców, który pierwszy złożył wniosek (§ 30 ust. 2 rozporządzenia). Rozwiązanie to jest pochodną cytowanych wyżej przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ta modelowa sytuacja, komplikuje się jednak w przypadku, gdy rodzic, któremu wyłącznie powierzona została władza rodzicielska, nie wypełnia należycie (lub wcale) ciążącego na nim obowiązku zaspokajania potrzeb życiowych dziecka (w tym partycypacji w kosztach jego utrzymania obejmujących rozpoczęcie edukacji szkolnej), nie zamieszkuje z dzieckiem, zaś drugi z rodziców, choć pozbawiony władzy rodzicielskiej, potrzeby te realnie zapewnia. W takiej sytuacji, pozbawienie rodzica mieszkającego z dzieckiem, opiekującego się nim i zaspokajającego jego potrzeby życiowe, w tym dotyczące jego edukacji, jawi się jako pozbawione związku z celem, na który przyznawane jest świadczenie Dobry Start ("wsparcia rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego"). Orzekające organy administracji, odmawiając skarżącemu prawa do żądanego wsparcia argumentowały, że w dacie składania wniosku o przedmiotowe świadczenie, nie dysponował on władzą rodzicielską nad córką. Skoro bowiem w dacie składania tego wniosku władza ta przysługiwała matce dziecka to – w ocenie tych organów – wyłącznie matka, mogła ubiegać się o takie świadczenie. Wg Sądu, stanowisko to nie uwzględnia jednak realiów i specyfiki kontrolowanego przypadku. W stanie sprawy dostrzec bowiem należy, iż władza rodzicielska nad małoletnią córką skarżącego, na przestrzeni lat, była kształtowana kilkoma orzeczeniami sądowymi. Pierwotnie, wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 25.06.2013 r., władza ta powierzona została skarżącemu. Następnie, postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z 17.04.2018 r. wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzono matce dziecka, aby finalnie, postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w K. z 11.02.2021 r., władzę tę znów oddać skarżącemu. Jednocześnie dostrzec trzeba, że wniosek o zmianę wskazanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego w L. z 17.04.2018 r. – skarżący złożył już w dniu 20.02.2020 r. (prezentata sądu, k. 9 a.a.), zaś prawomocne zakończenie tegoż postępowania, w którym uwzględnione zostało żądanie skarżącego i przyznana mu została władza rodzicielska nad córką, nastąpiło dopiero 3.03.2022 r. W takich okolicznościach stwierdzić więc należy, iż jeszcze przed wszczęciem kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego (co nastąpiło 1.09.2020 r.), skarżący podjął kroki prawne, mające na celu odzyskanie władzy rodzicielskiej nad córką (zainicjował postępowanie o zmianę orzeczenia o władzy rodzicielskiej), które finalnie okazały się skuteczne (postanowienie SR dla [...] w K. z 11.02.2021 r.). Jak natomiast wynika z przedstawionej wyżej sekwencji dat, ta sprawa sądowa zakończyła się prawomocnie dopiero po ponad dwóch latach od momentu złożenia przez skarżącego wniosku. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, długotrwałość procedur sądowych związanych z prawnym uregulowaniem władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, nie powinna skutkować pozbawieniem skarżącego uprawnienia do przedmiotowego świadczenia. Gdyby bowiem nie wspomniana długotrwałość tego postępowania sądowego, to odzyskanie władzy rodzicielskiej przez skarżącego nad córką nastąpiłoby wcześniej, a to skutkowałoby tym, że nie zaktualizowałaby się, przyjęta przez organy administracji w tej sprawie, przesłanka odmowy przyznania skarżącemu świadczenia Dobry Start. Fakt bowiem, iż sprawa sądowa o odzyskanie władzy rodzicielskiej nad córką trwała ponad 2 lata od złożenia wniosku, w istocie miał decydujące znaczenie dla przyjętego przez organ administracji, negatywnego dla skarżącego, kierunku rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Uznanie zaś przez organy, iż dopiero z momentem prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. z 11.02.2021 r., tj. dopiero z dniem 3.03.2021 r. – skarżący mógł skutecznie wystąpić o przyznanie świadczenia Dobry Start, a wcześniej przysługiwało ono matce dziecka, pozostaje w oczywistej opozycji, do akcentowanego wyżej celu, na jaki przyznawane jest to świadczenie. W sprawie niniejszej dostrzec bowiem trzeba, że nie było przedmiotem sporu to, że w okresie składania przez skarżącego wniosku o sporne świadczenie na córkę, władzą rodzicielską dysponowała matka tego dziecka. Osoba ta natomiast, w toku sprawy o pozbawienie jej tej władzy, była nieznana z miejsca pobytu (por. pismo k. 9). Nadto, wg niezakwestionowanych przez organy administracji twierdzeń skarżącego, matka nie zamieszkiwała z dzieckiem, co najmniej od października 2019 r., a skarżący, przejął na siebie całość troski o dziecko, tj. zaspokajał wszelkie, bieżące jego potrzeby życiowe, w tym materialne i związane z rozpoczęciem edukacji szkolnej. Zatem, tak w okresie poprzedzającym złożenie wniosku w tej sprawie, jak i w dacie orzekania przez organy administracji, skarżący miał zamieszkiwać z córką, której dotyczy sporne świadczenie, jak też, miał sprawować faktyczną (realną) pieczę nad własnym dzieckiem i ponosił tego koszty, mimo formalnego niedysponowania władzą rodzicielską, inicjując zarazem postępowanie sądowe o odzyskanie tej władzy. W takim stanie sprawy stwierdzić należy, że gdyby podzielić pogląd orzekających organów, iż wyłącznie miarodajny dla możliwości przyznania świadczenia Dobry Start byłby formalny stan władzy rodzicielskiej w dacie złożenia wniosku o to świadczenie, wówczas rodzic pozbawiony takiej władzy, jednakże pokrywający wydatki związane z wychowaniem dziecka, byłby pozbawiony prawa do przedmiotowego świadczenia, którego celem jest przecież uzyskanie środków na pokrycie wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. W ocenie Sądu, pogląd ten nie uwzględnia zarysowanej wyżej specyfiki analizowanego przypadku. Stąd też, w realiach zaprezentowanych wyżej, brak było podstaw do podzielenia stanowiska orzekających organów administracji. W ocenie Sądu, organy te niesłusznie skoncentrowały swoją uwagę jedynie na dacie prawomocności (3.03.2021 r.) postanowienia SR dla [...] w K. z 11.02.2021 r. wywodząc z tej daty negatywną przesłankę przyznania skarżącemu świadczenia i wskazując, że mógł on skutecznie wystąpić o oceniane wsparcie dopiero po tejże dacie, a wcześniej przysługiwało ono matce dziecka. Pogląd ten, w istocie wyklucza całkowicie możliwość przyznania prawa do świadczenia Dobry Start na córkę skarżącego, skoro w sprawie nie ulegało wątpliwości, że matka tego dziecka, której przysługiwała w okresie objętym wnioskiem władza rodzicielska, była nieznana z miejsca pobytu i nie przyczynia się do pokrywania kosztów utrzymania córki. Nadto, organy pominęły to, że jeszcze przed wszczęciem ocenianego postępowania (tj. w dniu 20.02.2020; k. 9 a.a.) skarżący wystąpił o zmianę orzeczenia o władzy rodzicielskiej i finalnie orzeczenie takie uzyskał, a jednie akcentowana wyżej długotrwałość procedur sądowych (sprawa toczyła się ponad 2 lata) wpłynęła na odmowę przyznania żądanego świadczenia. Nie sposób przy tym obarczać skarżącego konsekwencjami długiego czasu oczekiwania na wynik sprawy sądowej o odzyskanie władzy rodzicielskiej nad córką. Stanowisko analogiczne do wyżej zaprezentowanego, zostało już wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11.03.2021 r., sygn. akt II SA/Gl 27/21). Nadto, pewną wskazówkę interpretacyjną dla oceny tego kto może być uprawniony do przedmiotowego świadczenia odnaleźć można w par. 30 ust. 1 cytowanego wcześniej rozporządzenia. Choć przepis ten reguluje przypadek zbiegu prawa rodziców do świadczenia Dobry Start, co w sprawie tej nie miało miejsca, to jednak wskazuje on, że w takim spornym przypadku, zbiegu prawa do świadczenia, wsparcie to wypłaca się temu z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Normę tę, w ocenie sądu, traktować można jako podpowiedź ustawodawcy w kwestii tego, komu w sytuacji spornej (konfliktowej) należy to świadczenie wypłacać. Wskazanie przez prawodawcę na tego z rodziców, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem, więc realnie zaspokaja jego potrzeby, jest niewątpliwie wyrazem realizacji zasady troski o dobro rodziny i dobro dziecka, która to zasada ma walor konstytucyjny (por. art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 Konstytucji RP). W tej natomiast sprawie nie była kwestionowana okoliczność, iż to skarżący faktycznie sprawuje opiekę nad swoją córką.

Z przedstawionych wyżej względów, sąd uznał, że zaskarżone w tej sprawie akty naruszały prawo materialne – tj. par. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. 2018 r., poz. 1061).

W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organów administracji będzie uwzględnienie przedstawionych wyżej ocen i zapatrywań. Organy będą przy tym miały także na uwadze treść cytowanego już wyżej par. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. 2021 r., poz. 1092), który stanowi, że w sprawach dotyczących świadczenia dobry start z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2020/2021 stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. 2018 r., poz. 1061).

Jednocześnie, zajmując stanowisko względem zawartego w skardze wniosku o przesłuchanie przez sąd administracyjny zgłoszonych świadków, przypomnieć należy, iż w określonych w art. 106 par. 3 p.p.s.a. sytuacjach, sąd administracyjny może przeprowadzić uzupełniający dowód, lecz wyłącznie z dokumentów.

Mając powyższe na uwadze, sąd stwierdzając naruszenie prawa materialnego (par. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia) i stosując art. 135 p.p.s.a w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił obie kontrolowane decyzje.