Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1428/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania R. O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] odmawiającej udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w październiku 2013 r. w wysokości [...] zł. z przeznaczeniem na spłatę zadłużenia czynszowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym prawnym sprawy:

W dniu 16 września 2013 r. R. O. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na opłacenie zadłużenia w formie zasiłku celowego w miesiącu październiku 2013 r. w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na spłatę zadłużenia czynszowego.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2013r. Nr [...] odmówił udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w październiku 2013 r. w wysokości [...] zł., z przeznaczeniem na spłatę zadłużenia czynszowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na okres do 31 stycznia 2015 r. Jego dochód stanowi renta inwalidzka z ZUS w wysokości [...] zł (po potrąceniu alimentów na troje dzieci) oraz zasiłek stały z OPS [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Łączny jego dochód wynosi [...] zł i przekracza kryterium określone w ustawie z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. nr poz. 182 ze zm.) – dalej powołana jako u.p.s., które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł.

Organ zauważył, że we wrześniu R. O. otrzymał dodatkową pomoc w formie zasiłku celowego specjalnego w wysokości [...] zł na częściowe dofinansowanie do zakupu łęków oraz zasiłku celowego specjalnego w wysokości [...] zł na częściowe opłacenie rachunku za energię elektryczną, co łącznie stanowi kwotę [...] zł. Jednocześnie, wnioskodawca otrzymał skierowanie do [...] "[...] " Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. po odbiór żywności w ramach Programu PEAD.

Rozpoznając sprawę organ wskazał, iż ustawa o pomocy społecznej stwarza możliwość udzielenia pomocy finansowej, ale tym samym nie każdy podopieczny, w każdym czasie może otrzymać pomoc spełniającą jego oczekiwania. Sam fakt spełnienia ustawowych kryteriów nie oznacza obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Zgodnie art. 39 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Zasiłek powyższy jest jednak świadczeniem fakultatywnym, a decyzja wydana na podstawie powyższego artykułu ma charakter uznaniowy.

Następnie Prezydent wskazał, iż organ pomocy społecznej może także przyznać świadczenie przy przekroczeniu kryterium dochodowego w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na podstawie art. 41 pkt 1 Ustawy o pomocy społecznej. Takim przypadkiem jest sytuacja, w której konkretna osoba znajduje się w położeniu, gdzie zachodzi ryzyko braku zaspokojenia podstawowych potrzeb w stopniu zdecydowanie wyższym niż u innych klientów, a jednocześnie istnieją okoliczności faktycznie niezależne od tej osoby, które taką sytuację wywołały lub wywołują, np. nagła spodziewana choroba, wypadek, katastrofa o charakterze pożaru czy powodzi itp.

W ocenie organu, w tej konkretnej sprawie nie zaistniało żadne zdarzenie o charakterze nagłym i nieprzewidywalnym, a nadto wnioskodawca posiada własny stały dochód przekraczający kryterium dochodowe.

Prezydent podniósł również, iż w okresie od stycznia do maja 2013 r. Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] Filia Nr [...] nie dysponował żadnymi środkami finansowymi w budżecie na realizację świadczeń w formie zasiłków celowych oraz celowych specjalnych.

Natomiast w okresie od października do grudnia 2013 r. na wypłatę zasiłków celowych z przeznaczeniem na częściowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb bytowych mieszkańców Dzielnicy, Ośrodek dysponuje jedynie kwotą w wysokości [...] zł miesięcznie dla [...] rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, w których znajduje się [...] osoby.

Organ wskazał, iż ograniczone środki finansowe są podstawową przyczyną do wydania decyzji odmownej i jednocześnie okolicznością, na którą Ośrodek nie ma wpływu.

Od powyższej decyzji R. O. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniu odwołania skarżący opisał swoją trudną sytuację finansową, zdrowotną (związaną z chorobą) oraz rodzinną (konflikt z żoną).

W toku postępowania odwoławczego Kolegium przeanalizowało przepisy ustawy o pomocy społecznej, a w szczególności art. 39 i 41 tej ustawy. Kolegium wskazało, iż przesłanką udzielenia pomocy społecznej jest przede wszystkim jednoznaczne ustalenie przez organ, iż osoba lub rodzina ubiegająca się o konkretną formę pomocy, znajdująca się w trudnej sytuacji życiowej, nie jest w stanie przezwyciężyć tej sytuacji przy wykorzystaniu własnych, posiadanych możliwości i środków, ponieważ jedynie w takim wypadku pomoc może zostać udzielona. Wskazało ponadto, iż zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy.

Instytucja pomocy społecznej służyć ma jako środek do celu, którym jest usamodzielnienie się osoby potrzebującej. Jest to zgodne z zasadą pomocniczości wyrażoną w preambule do Konstytucji, zakładającą że organy państwa interweniują dopiero wówczas, gdy jest to niezbędne, a więc gdy dana jednostka nie jest w stanie poradzić sobie sama. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych w wysokości dla nich optymalnej i pożądanej. Pomoc ta ma być zatem udzielana w wysokości umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowiek, a nie na poziomie uznanym przez wnioskodawcę za wystarczająco dobry.

Niezależnie od kryteriów wskazanych w art. 39 ustawy o pomocy społecznej ustawodawca przewidział także sytuacje wyjątkowe, których możliwe jest przyznanie świadczenia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego.

Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją przekroczenia kryterium pomocy dochodowego przez skarżącego, dlatego należy przeanalizować zaistnienie przesłanek art. 41 u.p.s. Na podstawie powołanego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie sytuacji gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zdaniem organu, użyty w powołanym przepisie zwrot "może być przyznany" powoduje, iż decyzja podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, co skutkuje tym, że spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania wnioskodawcy tego świadczenia, ponieważ organ może, ale nie musi to świadczenie przyznać. W ocenie organu, z powyższego wynika, iż przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, ponieważ beneficjenci nie muszą spełniać ogólnych kryteriów otrzymania pomocy.

Zdaniem Kolegium, sytuacja osób ubiegających się o te specjalne świadczenia jest zatem na tyle lepsza, że co do zasady powinni oni samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności. To wyłącznie wyjątkowość zaistniałych okoliczności może uczynić zasadnym ich wniosek (wyrok WSA z dnia 26 stycznia 2012 r.; LEX nr 1113971). W orzecznictwie przyjmuje się, że ten szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy, to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych a nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1083/11, LEX nr 1149108, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 401/11, LEX nr 1114175).

W ocenie Kolegium, niewątpliwie uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Nie ulega wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, iż oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem sformułowanych w odwołaniu zarzutów i obowiązujących przepisów, w tym zaistnienia przesłanek art. 41 ustawy o pomocy społecznej, to pomimo niewątpliwie trudnej sytuacji zdrowotnej i życiowej skarżącego organ I instancji nie przekroczył granic uznania tj. nie naruszył prawa w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia lub zmiany wydanego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...].

Na powyższą decyzję R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi wskazał on na postępowanie rozwodowe w Sądzie Okręgowym [...] w [...], I Wydział Cywilny, sygn. akt [...], zainicjowane przez żonę M. O. w dniu 10 listopada 2010 r. Podniósł, iż w ww. sprawie są niezbite dowody jego wszystkich wpłat gotówkowych dobrowolnie łożonych na rzecz trójki małoletnich dzieci oraz kosztów związanych z prowadzeniem gospodarstwa jednoosobowego w przewlekłej chorobie [...]. W związku z powyższym skarżący wniósł o dołączenie dowodów wpłat gotówkowych oraz poniesionych kosztów utrzymania z Sądu Okręgowego w [...] ww. sygn. akt [...].

Wskazał, że jego żona M. O. wyprowadziła się z wspólnie zamieszkałego lokalu. Tym samym doprowadziła do rozerwania więzi małżeńskich i rodzicielskich jego jako ojca i członka rodziny. Skarżący podkreślił, że wielokrotnie próbował ratować związek małżeński w trosce o faktyczne dobro dzieci wywiązując się rzetelnie z obowiązku małżeńskiego i rodzicielskiego. Obecnie żona wraz z dziećmi zamieszkuje w domu [...], którego koszty utrzymania pokrywa wyłącznie i w całości Ośrodek Pomocy Społecznej [...], a ten sam Ośrodek odmawia mu pomocy w minimalnym ułamku kwoty jaką pokrywa na pozostałą część jego rodziny pogarszając i narażając skarżącego na utratę zdrowia i życia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że skarżący nie podał w treści skargi żadnych nowych okoliczności sprawy, mogących mieć wpływ na zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. dotyczącą odmowy udzielenia R. O. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w miesiącu październiku 2013 r. w wysokości [...] zł. z przeznaczeniem na spłatę zadłużenia czynszowego (pkt 1 orzeczenia) oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 2 orzeczenia).

Na wstępie wskazać trzeba, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 tej ustawy z pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Zaś z treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego jest jednak uzależnione od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną.

Jak wynika z akt sprawy, organy prawidłowo ustaliły, że R. O. przekroczył kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem wynosi ono 542 zł dla osoby samotnie gospodarującej. Jednocześnie, odliczeniu od dochodu (w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej) podlegają jedynie:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).

W konsekwencji, kwota alimentów potrącana z renty skarżącego została prawidłowo odliczona, a dochód w jego jednoosobowym gospodarstwie domowym wraz z zasiłkiem stałym wynosi [...] zł. Z tytułu renty skarżący uzyskiwał bowiem dochód w wysokości [...] zł, a po odliczeniu zajęcia komorniczego na rzecz małoletnich dzieci, do jego dyspozycji pozostaje kwota [...] zł miesięcznie. Ponadto, R. O. otrzymuje zasiłek stały w wysokości [...] zł. Dochód ww. osoby przekracza zatem powołane wyżej ustawowe kryterium warunkujące możliwość przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo rozpoznały wniosek skarżącego w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

W myśl powołanego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Zauważyć trzeba, iż użyty przez ustawodawcę zwrot "szczególne uzasadniony przypadek" jest pojęciem nieostrym, którego stosowanie ma charakter ocenny i stanowi o uznaniu administracyjnym organów orzekających na jego podstawie. Przepis ten traktuje zatem o zdarzeniach występujących zupełnie okazjonalnie, wymagających wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń oraz wykraczających poza możliwości przewidzenia i przeciwdziałania. Wykładnia językowa tej regulacji oraz ratio legis specjalnego zasiłku celowego wskazują na to, że świadczenie to ma charakter wyjątkowy. Wynika to z tego, iż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód wnioskodawcy, a sytuacja życiowa, w której ów wnioskodawca się znalazł (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 965/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem orzeczenie podejmowane przez organ administracji, na podstawie powołanej regulacji, zależy od uznania administracyjnego, to uznać trzeba, iż organ nie ma obowiązku automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia - zwłaszcza w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Udzielając świadczeń organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ musi także uwzględnić to, iż udzielana pomoc ma służyć przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, w której znalazł się beneficjent tej pomocy.

Kontrolując zatem taką decyzję Sąd ustala następujące przesłanki: (i) czy dopuszczalne było jej wydanie, (ii) czy organ przy wydaniu tej decyzji nie przekroczył granic uznania a także, (iii) czy właściwie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Przy czym, uzasadnienie orzeczenia w sposób szczegółowy powinno wyjaśniać dlaczego, w ramach przysługującego organowi prawa uznania, podjął on taką, a nie inną decyzję.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że "szczególnie uzasadniony przypadek" o jakim mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na spłatę zadłużenia czynszowego – w niniejszej sprawie nie wystąpił.

W ocenie Sądu, zgłoszona przez skarżącego potrzeba nie może zostać uznana za posiadającą charakter nadzwyczajny, ani okazjonalny, a tym bardziej nie jest konsekwencją wielu niefortunnych zbiegów okoliczności i wydarzeń, wykraczających poza możliwości przewidzenia i przeciwdziałania. Zadłużenie czynszowe, w spłacie którego R. O. potrzebuje pomocy, jest efektem zaległości w terminowym regulowaniu tej należności, co wyklucza nadzwyczajny, wyjątkowy i nieprzewidywalny charakter zgłoszonej potrzeby.

Sąd pragnie przy tym podkreślić, że organy pomocy społecznej udzielają skarżącemu wsparcia – jako że jest to osoba samotna i w stopniu umiarkowanym niepełnosprawna, której potrącane są alimenty na dzieci. Ponadto, skarżący otrzymuje zasiłek stały oraz, jak wynika z akt sprawy, uzyskał dodatkową pomoc w formie skierowania do [...] "[...]" Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w W. po odbiór żywności w ramach Programu PEAD. Ponadto, we wrześniu 2013 r. osobie tej przyznano wsparcie w formie zasiłków celowych specjalnych na łączną kwotę [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków oraz częściowe opłacenie rachunku za energię elektryczną.

Ponownie należy podnieść, że trudno uznać, iż spłata zadłużenia czynszowego, jest zdarzeniem nadzwyczajnym, którego skarżący nie mógł przewidzieć. Skarżący musi współdziałać w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, gdyż pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i udzielona jest w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. Skarżący jest osobą, która nie jest całkowicie niezdolna do pracy, a jego schorzenie powoduje tylko częściową i okresową niezdolność do pracy, co wynika z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2013 r. W tej sytuacji także sam wspierany powinien podjąć działania, które pozwalałyby mu przezwyciężyć jego sytuację dochodową. Tymczasem, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego pozostaje on bierny zawodowo. Przy czym, przejawiając taką właśnie postawę skarżący musi liczyć się z konsekwencjami swoich działań.

Ponadto – na co wskazano powyżej – skarżący otrzymał w miesiącu wrześniu 2013 r. pomoc w formie zasiłków celowych specjalnych na łączną kwotę [...] zł, w tym kwotę [...] złotych z przeznaczeniem na częściowe dofinansowanie zakupu leków oraz kwotę [...] zł z przeznaczeniem na częściowe opłacenie rachunku za energię elektryczną.

Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", wskazany w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Celem pomocy społecznej nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy stałego wsparcia finansowego w wysokości przez niego oczekiwanej, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Sytuacja bytowa skarżącego musi bowiem podlegać również zestawieniu z możliwościami budżetowymi organu przyznającego przedmiotowy zasiłek. Pamiętać należy, że nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Organ I instancji wskazał, że kierował się własnymi możliwościami finansowymi. W okresie od stycznia do maja 2013 r. nie dysponował bowiem żadnymi środkami finansowymi w budżecie na realizację świadczeń w formie zasiłków celowych oraz celowych specjalnych. Natomiast od października do grudnia 2013 r. na wypłatę zasiłków celowych posiadał kwotę [...] zł miesięcznie dla [...] rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, w których znajduje się [...] osób.

Ponadto, Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku skarżącego o dołączenie dowodów wpłat gotówkowych oraz poniesionych kosztów utrzymania z Sądu Okręgowego w [...] ww. sygn. akt [...] uznając, iż przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że błędne jest nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, skoro decyzją tą odmówiono przyznania pomocy finansowej. Decyzja odmowna nie posiada bowiem waloru wykonalności i nie nadaje się do wykonania. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia odnośnie wniosku skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 wyżej powołanej ustawy (pkt 2 sentencji wyroku).