Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 153/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A" w K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do rozpoznania wniosku "A" w K. z dnia [...] w zakresie pkt 3, 4 i 5 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w S. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie oddala skargę, IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz "A" w K. kwotę [...] [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...], dalej "[...]", zwróciła się mejlem w dniu 30 października 2018 r. do [...] w S. o udzielenie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", związanej z pismem z dnia 15 maja 2017 r., l. dz. [...] skierowanym do [...] w S., w którym w sposób kategoryczny stwierdzono, że "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)" dotyczącego zdarzenia interwencji wobec kierującego pojazdem [...] w dniu 12 stycznia 2015 r.

Fundacja wniosła o:

1. wskazanie podstawy prawnej potwierdzenia okoliczności o której mowa wyżej, tj. "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)".

2. wskazanie podstawy faktycznej potwierdzenia okoliczności o której mowa wyżej, tj. "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)".

3. protokół/protokoły z przeprowadzenia czynności dowodowych, które naprowadziły na stwierdzenie "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)".

4. sygnatura akt/znak postępowania przeprowadzonego przez organ, na podstawie którego ustalono, że "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)".

5. metryka wskazanego w pkt 4 postępowania.

Komendant Policji w piśmie z dnia 13 listopada 2018 r. udzielił [...] odpowiedzi, że żądane informacje nie mogą zostać udostępnione w trybie i na zasadach określonych w przedmiotowej ustawie. Informacja, której udostępnienia żąda [...] dotyczy konkretnej indywidualnej sprawy o charakterze prywatnym, w tym przypadku czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie. Organ wskazał, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawami publicznymi, co do których tryb udostępniania informacji reguluje wskazana wyżej ustawa nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa art. 4 ust 1 cyt. ustawy (wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02). Dodatkowo tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa i nie może służyć dokonywaniu przez organy wykładni prawa.

Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej i wniosła o:

- zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z moim wnioskiem z dnia 30 października 2018 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;

- zasądzenia od organu kosztów postępowania.

Zdaniem [...], organ nie rozpoznał jej wniosku w ustawowym terminie i nie udzielił żądanej informacji. Na poparcie swoich twierdzeń [...] wskazała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Do skargi [...] dołączyła odpis wyroku Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia 4 lipca 2016 r. sygn. akt V Ka 369/16 dotyczący uniewinnienia A. P. (prezesa fundacji-dopisek Sądu) od popełnienia wykroczenia z art. [...] kw, polegającego na tym, że w dniu 12 stycznia 2015 r. na drodze powiatowej pomiędzy miejscowościami [...] powiat [...] jechał jako kierujący samochodem osobowym marki [...] i przekroczył dopuszczalna prędkość o 46 km/h.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, gdyż informacje dotyczą one konkretnej, indywidualnej sprawy o charakterze prywatnym, tj. czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie, a zatem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Organ wskazał, że przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa. Przedmiotem regulacji art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, natomiast wyjaśnianie podstaw prawnych działania organów nie należy do sfery faktów, nie podlega zatem udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Zdaniem organu, A. P. domagał się od organu udostępnienia informacji ze sfery podejmowanych przezeń działań w sprawie konkretnej i indywidualnej dotyczącej możliwości ewentualnej penalizacji zachowań jednostki. Nie są to zatem informacje odnoszące się do interesu państwa, ale mające wpływ na korzyść konkretnego podmiotu. Tym samym nie mogły zostać uznane za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p.

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w sytuacji, organ wskazał, że nie sposób stwierdzić, iż ewentualna bezczynność mogłaby mieć miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Na wstępie odnieść się wypada do wniosku skarżącej o wyznaczenie rozprawy. Należy w tym miejscu wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 11302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też mimo, że [...] w skardze wniosła o przeprowadzenie rozprawy, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (por. B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527). Sąd wobec tego rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy.

Wskazać należy, że kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103).

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Na gruncie przepisów u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Na mocy art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 3 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym.

Kwestią zasadniczą jest ustalenie czy żądane informacje stanowią informację publiczną.

W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne, a także wytworzoną przez inne podmioty wykonujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX nr 146742). Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Należy wskazać, że [...] od chwili wpisu do rejestru KRS posiada osobowość prawną zgodnie z art. 7 z dnia 6 kwietnia 1984 r. o [...] (Dz. U. z 2018 r. poz. 1491) i jest podmiotem uprawnionym do uzyskania informacji publicznej. [...] jest podmiotem odrębnym od jej prezesa zarządu-osoby fizycznej. Nieuprawnione było więc twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że to A. P. jako osoba fizyczna domagał się informacji w swojej prywatnej sprawie. Z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej jak i ze skargą do Sądu wystąpiła [...]. Zatem to wniosek [...] winien być przeanalizowany przez organ zgodnie z przepisami u.d.i.p.

W ocenie Sądu, z powyższych przepisów wynika, że prawidłowe było stanowisko organu, iż żądane informacje z pkt 1 i 2 wniosku nie stanowiły informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie [...] domagała się informacji o przepisach prawa i udzielenia przez organ stosownych wyjaśnień w zakresie motywacji ich zastosowania, a informacja o przepisach prawa i ich wykładni informacją publiczną nie jest. Sąd podzielił pogląd prezentowany zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie, wedle którego tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa lub informacji o przepisach prawa zastosowanych w indywidualnej sprawie. W kategorii informacji publicznej nie mieści się także ubieganie się o wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych. W takim przypadku adresat wniosku udziela odpowiedzi pismem zawiadamiającym o tym fakcie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka -Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wydanie 3, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016r., s. 137; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1064/15 i z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 344/16; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/13).

Wobec powyższych rozważań, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi w tym zakresie.

Rozstrzygając w dalszej kolejności kwestię pozostawania organu w bezczynności co do udzielenia żądanej informacji wskazać należy, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, a nadto dana informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W konsekwencji w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. udzielić, w formie czynności materialno – technicznej, informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.; por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 1401/13), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3. odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

4. odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Jak wynika z powyższych regulacji, ustawa przewiduje wydanie decyzji jedynie wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy gdy mamy do czynienia z informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu owej ustawy, to jedyną dopuszczalną formą odniesienia się podmiotu, do którego wniosek został złożony, jest zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji bądź żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscy wyjaśnić, że w sytuacji, w której podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części) i informuje wnioskodawcę o tym fakcie, z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – to taką odpowiedź adresata wniosku trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko może nie satysfakcjonować zainteresowanego. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB 196/16, z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Również w sytuacji, gdy adresat wniosku stwierdzi, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to prawidłowa reakcja na wniosek powinna polegać na wystosowaniu do wnioskodawcy pisemnej informacji wskazującej na taką właśnie kwalifikację jego żądania. Dokonanie tej czynności usuwa stan bezczynności adresata wniosku w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosiła strona (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 26/17).

Zdaniem Sądu, informacją publiczną są orzeczenia sądów karnych, a co za tym idzie informacja taką są także dokumenty na podstawie, których wydane zostało konkretne orzeczenie. Wniosek [...] nie dotyczył dostępu do akt sprawy o wykrocznie, jako instytucji procesowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2018 r. poz. 475), dalej "K.w.p.", lecz informacji publicznej na podstawie u.d.i.p.

Zdaniem Sądu, czym innym jest dostęp do akt postępowania o wykrocznie lub ich części, jako zbioru dokumentów, a czym innym udostępnienie konkretnej informacji publicznej, nawet jeżeli znajduje się ona w zbiorze takich dokumentów. Intencją uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (ONSAiWSA 2014 Nr 3 poz. 37) było rozróżnienie tych materii. Analiza uzasadnienia przedmiotowej uchwały prowadzi do wniosku, że intencją składu podejmującego nie było wyłączanie wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach jakichkolwiek spraw – administracyjnych czy sądowych – spod dostępu do informacji publicznej, lecz wskazanie, że dostęp do tych akt, jako zbioru, odbywa się w drodze stosowania ustaw procesowych. Wykładnia dokonana w tej uchwale nie pozbawia m.in. prawa żądania udostępnienia na podstawie u.d.i.p. wskazanych przez wnioskodawcę informacji, w tym przewidzianego w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dostępu do dokumentów urzędowych. Stąd nadal w trybie u.d.i.p udostępnia się m.in. orzeczenia sądowe. Uwzględniając przedmiotową uchwałę sądy administracyjne stwierdzały, że żądanie udostępnienia akt sprawy nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 91/13, z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 903/13), nie oznacza to jednak, że zawarte w nich informacje publiczne nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p. Warunkiem udostępnienia jest skonkretyzowanie wniosku (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 779/14). Pogląd taki wyraził też NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2057/14 dotyczącym dostępu do informacji publicznej zawartej w aktach postępowania dyscyplinarnego w stosunku do prokuratora.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że jeżeli we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną wskazane konkretne informacje publiczne, zawarte w określonych dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach zakończonego postępowania karnego, wówczas informacje takie winny być udostępnione przez podmiot zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt VIII SAB/Wa 72/13).

W niniejszej sprawie skoro [...] domagała się udostępnienia dokumentów z zakończonego postępowania o wykroczenie to uznać należało, że organ winien rozpoznać wniosek o udzielenie informacji publicznej w trybie u.d.i.p, a nie o udostepnienie akt postępowania (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2677/17). Wskazać należy, że [...] nie żądała dostępu do całych akt postępowania o wykrocznie, lecz konkretnych dokumentów.

Okolicznością bezsporną było, że chodziło o postępowanie o wykroczenie związane z interwencją wobec kierującego pojazdem [...] w dniu 12 stycznia 2015 r., co wynikało wprost ze złożonego przez [...] wniosku, jak i wyroku załączonego do skargi.

W ocenie Sądu, organ dopuścił się zatem bezczynności w zakresie pkt 3, 4 i 5 ww. wniosku.

Zdaniem Sądu, informacje, których udostępnienia żądała [...] w pkt 3, 4 i 5 wniosku stanowiły informację publiczną i organ winien rozpoznać jej wniosek zgodnie z przepisami u.d.i.p. Organ zobowiązany jest rozpoznać wniosek ściśle w zakresie opisu żądanych informacji, gdyż nie jest upoważniony do badania intencji [...], jaka przyświecała jej przy jego złożeniu.

[...] chciała otrzymać protokół/protokoły z przeprowadzenia czynności dowodowych, które naprowadziły na stwierdzenie "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)". Oznacza to, że udostępnienie informacji publicznej ze zbioru akt zakończonego postępowania o wykrocznie. Takimi dokumentami będą, o ile zostały sporządzone przez organ w toku czynności wyjaśniających, dokumenty w postaci np. protokołu z użyciu urządzenia do pomiaru prędkości, protokołu przesłuchania świadka, opinia biegłego. Są to w istocie dokumenty dołączone przez oskarżyciela publicznego do wniosku o ukaranie na podstawie art. 57 § 2 pkt 3 oraz § 4 K.w.p. Udostępnienie tych dokumentów wymaga ich uprzedniej anonimizacji. Należy pamiętać, że chodzi o te dokumenty, które powstały w czasie trwania postępowania wyjaśniającego przed organem, a nie podczas postępowania prowadzonego już przed sądem karnym.

Podkreślić raz jeszcze należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 (publ.: OTK-A-2013/8/122), w którym stwierdzono, iż w doktrynie i orzecznictwie pojęcie informacji publicznej i pojęcie sprawy publicznej jest rozumiane szeroko. Jednakże jak stwierdził Trybunał "z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej". Analogiczny pogląd znalazł również odzwierciedlenie w piśmiennictwie, gdzie podkreśla się, że "nie są informacją publiczną i nie podlegają udostępnieniu dokumenty wewnętrzne, które służą wprawdzie realizacji zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu w konkretnej sprawie. Służą gromadzeniu i wymianie informacji, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, nie są jednak wiążące dla organu (...). Do dokumentów wewnętrznych należą tzw. dokumenty robocze, takie jak notatki, projekty orzeczeń czy stanowisk. Dotyczą one wprawdzie konkretnej sprawy, ale jeżeli dokumentują sferę faktów, to są pozbawione jakiegokolwiek waloru oficjalności (np. notatki urzędnika prowadzącego konkretną sprawę), jeżeli z kolei projektują określony sposób działania czy rozstrzygnięcia, to poza wskazaną wcześniej cechą dotyczącą zamierzeń, a nie faktów" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, s. 58-59).

[...] domagała się wskazania sygnatury akt/znaku postępowania przeprowadzonego przez organ, na podstawie którego ustalono, że "kierowca poruszał się z prędkością (...) z całą pewnością wyższą od prędkości dopuszczalnej na tym odcinku drogi (90 km/h)". Oznacza to w istocie udzielenie informacji publicznej dotyczącej wskazania numeru sprawy zakończonego postępowania o wykroczenie (sygnatura akt objętych wnioskiem o ukaranie). Czynności dowodowe są częścią akt postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie i nie mają osobnej sygnatury od akt postępowania wyjaśniającego w sprawie o wykroczenie.

[...] domagała się także udostępnienia metryki czynności dowodowych. W ocenie Sądu, dokument ten ma charakter informacji publicznej, ponieważ odzwierciedla zawartość zgromadzonej dokumentacji oraz przeprowadzonych czynności. W sytuacji gdy, w ocenie organu, niezbędna jest anonimizacja tego dokumentu, z uwagi na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to należy takiej anonimizacji dokonać i udostępnić wnioskowany dokument już zanonimizowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 427/17).

Byłby to zatem spis dokonanych czynności dowodowych w postępowaniu o wykroczenie zawarty w aktach postępowania wyjaśniającego dołączonych do wniosku o ukaranie, które są częścią akt sądowych, o ile spis ten został sporządzony przez organ.

Podkreślić należy, że rozpoznanie wniosku przez organ winno być poprzedzone ustaleniem czy organ był oskarżycielem publicznym w ww. sprawie o wykroczenie i czy posiada dokumenty, które stanowią informację publiczną żądaną przez [...], a w przypadku gdy nie był oskarżycielem publicznym w tej sprawie to czy w jego dyspozycji pozostają ww. dokumenty, bądź też czy z urzędu znana mu jest, jako organowi nadrzędnemu nad organem, który prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie o wykroczenie informacja publiczna o sygnaturze sprawy.

Po dokonaniu ww. ustaleń organ winien rozpoznać wniosek [...] zgodnie z przepisami u.d.i.p., kierując się ww. wskazaniami Sądu.

W ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniały przesłanki do uznania, że organ dopuścił się bezczynności w sposób rażący. Organ udzielił w terminie, wynikającym z przepisów u.d.i.p. odpowiedzi na złożony przez [...] wniosek, choć błędnie uznał, iż wszystkie żądane przez skarżącą informacje nie stanowiły informacji publicznej.

Wskazać należy, że wszystkie przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w tym zakresie i orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu poniesione koszty postępowania sądowego w postaci [...] zł wpisu sądowego.