Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 221/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130a ust. 1-5, ust. 10 lit d, i, h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 stycznia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania A. N., od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Starachowickiego z dnia 1 września 2014r., orzekającej o ustaleniu i nałożeniu obowiązku zapłaty przez A. N. kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego w wysokości 14676,30 zł - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Starosta decyzją z dnia 1 września 2014r. orzekł o nałożeniu na A. N. obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, którego był właścicielem - od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego, w wysokości 14.676,30zł. Na koszty w tej wysokości złożyły się:

koszty związane z usuwaniem pojazdu (dojazd S.- L. 10 km x 3,00 zł, holowanie L.- S. 10 km x 3,50 zł, załadunek i rozładunek 40,00 zł), opłata za holowanie 105,00 zł netto, tj. ogółem 129,15 zł brutto;

koszty związane z przechowywaniem za okres od dnia 15 czerwca 2007r. do dnia 15 grudnia 2007r. (3,00 zł/doba) i od 5 września 2010r. do 21 sierpnia 2011r. (3,00 zł/doba) oraz od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. (20,00 zł/doba), tj. ogółem 14.397,15 zł brutto oraz

koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego w wysokości 150,00 zł.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 20112r., poz. 1137 ze zm.) postanowienie Sądu Rejonowego.

Ustalając te koszty, organ I instancji wskazał, że z uwagi na art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu za okres od 16 grudnia 2007r. (powstałe po upływie 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi, co miało miejsce w dniu 15 czerwca 2007r.) do dnia 4 września 2010r. (tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010r.) ponosi Skarb Państwa.

Rozpoznając odwołanie A. N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. Wskazało, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 j.t. ze zm.) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (art. 130 a ust. 2 pkt. 1 a tej ustawy). W myśl natomiast ust. 10h tego przepisu koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Koszty nałożone na A.N. związane były z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, którego był on właścicielem, ponieważ kierowała nim osoba, która nie okazała dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, a także znajdowała się ona w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.

Dyspozycję usunięcia tego pojazdu wydał funkcjonariusz KPP w Starachowicach w dniu 15 czerwca 2007r. i od tego dnia została naliczona opłata związana z jego usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem. Z zaświadczenia z dnia 8 stycznia 2013r. wynika natomiast, że przedmiotowy pojazd został poddany demontażowi.

Pismem z dnia 30 stycznia 2008r., doręczonym A. N. dnia 6 lutego 2008r., Komendant Komisariatu Policji zawiadomił go o usunięciu z drogi pojazdu marki Volkswagen Transporter, w trybie określonym w art. 130a ust. 1 - 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i zabezpieczeniu go na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Zakład Usługowy [...]. Mimo pouczenia, że pojazd usunięty z drogi na koszt właściciela i nieodebrany przez uprawnioną osobę w ciągu 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony, A. N. nie odebrał jednak przedmiotowego pojazdu z parkingu.

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] na wniosek Powiatu Starachowickiego orzekł przepadek na rzecz Powiatu pojazdu marki Volkswagen Transporter, stanowiącego własność A. N., usuniętego dnia 15 czerwca 2007r. w L. i zabezpieczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Zakład Usługowy [...]. Postanowieniem z dnia [...], Sąd Okręgowy oddalił apelację A. N. od postanowienia sądu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał także, że przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym w podanym wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 4 września 2010r. - na mocy art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.). Do dnia 3 września 2010r. problematykę usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów regulował kompleksowo art. 130a ust. 1-11 Prawa o ruchu drogowym, niezawierający ustępów 10a – 10l. Natomiast w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010r. znajdowała się norma dotycząca utraty własności pojazdu, zgodnie z którą pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (przepadek ex lege). O przejściu tytułu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał decyzją deklaratoryjną naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008r. w sprawie P 4/06 (Dz.U. 2008r. Nr 100, poz. 649) stwierdził niekonstytucyjność art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Powyższy wyrok był przyczyną zmiany art. 130a Prawa o ruchu drogowym poprzez dodanie (wskazaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010r.) ust. 10a – 10l. W konsekwencji, na skutek nowelizacji, od dnia 4 września 2010r. w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 lub 2 Prawa o ruchu drogowym - starosta występuje do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie powinno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 4/06 został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2008r. Nr 100, poz. 649 w dniu 11 czerwca 2008 r. Zgodnie z punktem II wyroku przepis art. 130a ust. 10 - w zakresie uznanym za niekonstytucyjny przez Trybunał (przepadku z mocy ustawy) - utracił moc z upływem roku od ogłoszenia wyroku TK w Dzienniku Ustaw, tj. z dniem 11 czerwca 2009r. Powstała zatem sytuacja, w której po dniu wyeliminowania z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. regulującego przepadek ex lege (tj. po dniu 11 czerwca 2009r.), a do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, w której jednoznacznie wskazano na obowiązek orzekania przepadku przez sąd w przypadku usunięcia pojazdu, tj. do dnia 4 września 2010r. - istniała swoista luka w prawie. Nie obowiązywał przepis zezwalający na przepadek z mocy ustawy (art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym uznano go za niekonstytucyjny), a nie wprowadzono jeszcze ustawowej regulacji orzekania przepadku przez sąd w sytuacji nieodebrania pojazdu usuniętego z uwagi np. na powodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu. Nie istniała również jednoznaczna regulacja wskazująca, kto ponosi koszty przechowywania pojazdu w tym okresie (od dnia 11 czerwca 2009r. do dnia 4 września 2010r.). Zdaniem sądów administracyjnych, powyższą lukę w zakresie regulacji o ponoszeniu kosztów przechowywania pojazdu wypełnił art. 13 ustawy nowelizującej - obciążając tymi kosztami Skarb Państwa.

Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009r. do dnia wejścia w życie w/w ustawy z 22 lipca 2010r.

W przepisie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. nie uregulowano sytuacji kto ponosi koszty przechowywania pojazdu, gdy okres 6-miesięczny upłynął przed 11 czerwca 2009r., co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z tym w orzecznictwie sądów administracyjnych co do interpretacji art. 13 ukształtowało się stanowisko, że Skarb Państwa ponosi także koszty przechowywania pojazdu, gdy okres 6-miesięczny od dnia jego usunięcia upłynął przed dniem 11 czerwca 2009r. W ocenie sądów, skoro Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdu, gdy okres 6 miesięcy od dnia jego usunięcia upłynął między 11 czerwca 2009r. a 4 września 2010r., to tym bardziej ponosi on te koszty, gdy okres 6-miesięczny upłynął przed 11 czerwca 2009r. Skoro z art. 13 ustawy nowelizującej wynika obciążenie Skarbu Państwa kosztami przechowywania pojazdu w okresie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. w jego poprzednim brzmieniu i do dnia wejścia w życie regulacji art. 130a ust. 10h p.r.d., to tym bardziej właściciel usuniętego pojazdu nie może ponosić kosztów jego przechowywania w okresie przypadającym po upływie sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, gdy ten okres minął w trakcie obowiązywania przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. tj. do dnia 11 czerwca 2009 r. (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 października 2013r. sygn. akt. I SA/ Bk 444/13).

W rezultacie organ uznał, że przepis art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. znajdował zastosowanie w sprawie. W oparciu o tę regulację organ I instancji nie obciążył skarżącego kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu za okres powstały po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia, tj. od 16 grudnia 2007r., gdyż koszty te (do czasu wejścia w życie w/w ustawy z dnia 22 lipca 2010r.) ponosi Skarb Państwa. Organ I instancji zastosował w sprawie przepis art. 13, mimo, że 6-miesięczny termin od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął 15 grudnia 2007r., nie zaś w okresie od dnia 11 czerwca 2009r. do dnia 4 września 2010r.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że ustawa z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. 4 września 2010r. Zatem A. N. powinien zostać obciążony kosztami od dnia 4 września 2010r., a nie jak uczynił to organ I instancji od 5 września 2010r. Jednak rozstrzygnięcie w tym zakresie jest korzystne dla odwołującego, stąd Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

Podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od 15 czerwca 2007r. do dnia 15 grudnia 2007r. stanowiła uchwała Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów. Zgodnie z załącznikiem do uchwały z dnia 5 lipca 2003r. (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) stawka za parkowanie pojazdu wynosiła 3,00 zł / 1 doba + VAT/.

Co do obciążenia kosztami związanymi z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia 5 września 2010r. do dnia 21 sierpnia 2011r. Kolegium wskazało, że podstawę ustalenia kosztów w tym okresie stanowiła uchwała Rady Powiatu. Zgodnie z załącznikiem do tej uchwały (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) w przypadku pojazdów do 3,5 t, stawka za parkowanie wynosiła 3,00 zł za dobę.

Łączna wysokość kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od 15 czerwca 2007r. do 15 grudnia 2007r. (tj. za okres ogółem 184 dni w wysokości 3,00 zł za dobę) ustalono na kwotę 552,00 zł netto, tj. 678, 96 zł brutto oraz za okres od 5 września 2010r. do 21 sierpnia 2011r. (tj. za okres ogółem 351 dni w wysokości 3,00 zł za dobę) na kwotę 1.053,00 zł netto, tj. 1.295,19 zł brutto- zgodnie z fakturą korygującą VAT.

Organ wyjaśnił, że stawka za parkowanie pojazdów do 3,5 ton wynosząca 3,00 zł obowiązywała do dnia 21 sierpnia 2011r., tj. do wejścia w życie uchwały Rady Powiatu którą ustalono nowy cennik za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Zgodnie z załącznikiem do tej uchwały opłata za przechowywanie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony wynosiła 27,00 zł za każdą dobę przechowywania. Kolejną uchwałą Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów, wysokość stawki za przechowywanie pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, ustalono odpowiednio na kwotę 30,00 zł oraz 33,00 zł za dobę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Starosta przyjął za podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu za okres od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. nie stawkę wynikającą z uchwały, lecz z umowy z dnia 14 czerwca 2011r., zawartej między Powiatem a Zakładem Usługowym. Zgodnie z treścią tej umowy stawka za przechowywanie pojazdu za 1 dzień w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 ton wynosiła 20 zł netto, tj. 24, 60 zł brutto ( z podatkiem VAT) i była niższa od stawki określonej w w/w uchwale Rady Powiatu. Rozstrzygnięcie organu I instancji także tym zakresie jest na korzyść odwołującego, stąd Kolegium nie zakwestionowało go. Na tej podstawie ustalone koszty związane z przechowywaniem pojazdu za okres od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. - za okres ogółem 505 dni w wysokości 20,00 zł za dobę - wyniosły 10.100,00 zł netto, tj. 12.423,00 zł brutto (z podatkiem VAT ).

A. N. został obciążony także kosztami związanymi z usuwaniem pojazdu, tj. dojazdem z miejscowości S. do L. (10 km x 3,00 zł) oraz holowaniem pojazdu z L. do S. (10 km x 3,50 zł), jak też kosztami załadunku i rozładunku w wysokości 40,00 zł. Koszty te zostały ustalone w oparciu o uchwałę Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów i wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto. W myśl tej uchwały stawka za dojazd do klienta i powrót wyniosła 3,00 zł / 1 km +VAT, za holowanie pojazdu wyniosła 3,50 zł / 1 km + VAT, a za załadunek i rozładunek pojazdu 40,00 zł + VAT. Tym samym koszty związane z usuwaniem pojazdu wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto.

Natomiast koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego, również obciążające odwołującego, wyniosły 150,00 zł, co potwierdza rachunek Nr 194/2012 wystawiony przez rzeczoznawcę samochodowego za ocenę techniczną pojazdu.

Tym samym, ogółem koszty obciążające A. N. związane z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego, wyniosły łącznie 14. 676, 30zł brutto.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł A. N., domagając się jej uchylenia.

Skarżący wskazując naruszenie art. 231 § 1 k.k., art. 271 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nadużycie funkcji, przekroczenie uprawnień, niedopełnienie obowiązków służbowych na jego szkodę, poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne. Zarzucił policjantom kradzież przedmiotów stanowiących jego własność, które znajdowały się w zatrzymanym pojeździe (koło zapasowe, prostownik samochodowy do ładowania akumulatorów, podnośnik samochodowy, komplet kluczy chromowanych nasadowych i widlastych nowych, 60 litrów oleju napędowego, radio samochodowe) wartości 1650zł + odsetki karne = 4770zł.

Ponadto skarżący zarzucił składowi orzekającemu SKO poplecznictwo, wskazując na art. 239 § 1 k.k., "utrudnianie postępowania w dochodzeniu naruszonych praw materialnych za bezprawne obciążanie materialne właściciela Volkswagen Transporter", nieodniesienie się merytoryczne do odwołania od decyzji Starosty. Skarżący zawarł także zarzuty wobec orzeczenia Sądu Rejonowego, który wydał wyrok w sprawie [...].

Skarżący zarzucił, że nie otrzymał nigdy zawiadomienia od Policji o odebraniu samochodu, a jedynie po 7 miesiącach otrzymał informację o zatrzymaniu jego własności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi wydana została dnia 15 czerwca 2007r. Skarżący przed wystąpieniem przez Starostę do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu został prawidłowo powiadomiony o możliwości odbioru tego pojazdu – pismem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 30 stycznia 2008r., które zostało skutecznie doręczone skarżącemu dnia 6 lutego 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), dalej jako ustawa, zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstają na skutek wydania na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela, w przypadkach określonych w pkt 1-5 cyt. przepisu.

W niniejszej sprawie, stanowiący własność skarżącego pojazd m-ki Volkswagen Transporter nr rej. RKR 58GV, został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji policjanta Komendy Powiatowej Policji w Starachowicach w dniu 15 czerwca 2007r. Prawomocnym postanowieniem z dnia [..] Sąd Rejonowy, w sprawie z wniosku Powiatu, orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz wnioskodawcy, czym przesądził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, że usunięcie pojazdu było zasadne, oraz że w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności, a nadto, że orzeczenie przepadku nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust. 10e p.r.d.). Wystąpienie powyższych okoliczności uzasadniało wydanie decyzji o zapłacie przez właściciela kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu.

Powyższe stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SA/Ke 39/14, uchylającym wcześniejsze decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. oraz Starosty. Sąd uchylając decyzje uznał, że nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów nastąpiło bez należytego wykazania i wyjaśnienia ich wysokości. Sąd wskazał na niespójność osnowy decyzji organu I instancji, który ustalając koszty związane z przechowywaniem pojazdu na kwotę 2.033,19zł za okres od 15.06.2007r. do 15.12.2007r. wskazał liczbę dni – 551, zaś ustalając koszty związane z przechowywaniem pojazdu na kwotę 12.423,00zł za okres od 5.09.2010r. do 7.01.2013r. wskazał liczbę dni - 505. Z porównania wskazanych okresów i liczby dni wynika, że obie te wartości nie są ze sobą zgodne. Zostały w sposób bezrefleksyjny przepisane z faktury VAT., wystawionej przez Zakład Usługowy [...]. W istocie więc nie wiadomo, za jaki okres (uwzględniając liczbę dni) organ ustalił koszty związane z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu. W szczególności Sąd zalecił przy ponownym rozpoznaniu sprawy w celu określenia wysokości kosztów o których mowa w art. 130a ust. 10h ustawy wykazanie: odległości na jaką holowano pojazd, okresu jego przechowywania z uwzględnieniem ilości dni (dób), wysokości stawek za poszczególne okresy przechowywania, a następnie w kontekście poczynionych ustaleń ocenę dowodów potwierdzających okoliczności mające istotny wpływ na nałożenie obowiązku zapłaty w trybie wskazanym w powołanym wyżej przepisie.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Za wiążące zatem należy uznać stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014r., że zasadne było wydanie przez organ decyzji o zapłacie przez właściciela pojazdu A. N. kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter.

Wykonując zalecenia Sądu w zakresie wysokości tych kosztów, organ orzekający ustalił je od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego na kwotę 14.676,30zł, na którą złożyły się:

koszty związane z usuwaniem pojazdu (dojazd S.- L. 10 km x 3,00 zł, holowanie L.- S. 10 km x 3,50 zł, załadunek i rozładunek 40,00 zł), opłata za holowanie 105,00 zł netto, tj. ogółem 129,15 zł brutto;

koszty związane z przechowywaniem za okres od dnia 15 czerwca 2007r. do dnia 15 grudnia 2007r. (3,00 zł/doba) i od 5 września 2010r. do 21 sierpnia 2011r. (3,00 zł/doba) oraz od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. (20,00 zł/doba), tj. ogółem 14.397,15 zł brutto;

koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego w wysokości 150,00 zł.

Uzasadniając zastosowane stawki organ podał, że podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu

- za okres od 15 czerwca 2007r. do dnia 15 grudnia 2007r. stanowiła uchwała Rady Powiatu w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów. Zgodnie z załącznikiem do uchwały (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) stawka za parkowanie pojazdu wynosiła 3,00 zł / 1 doba + VAT/.

- za okres od dnia 5 września 2010r. do dnia 21 sierpnia 2011 stanowiła uchwała Rady Powiatu Zgodnie z załącznikiem do tej uchwały (cennikiem opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów) w przypadku pojazdów do 3,5 t, stawka za parkowanie wynosiła 3,00 zł za dobę.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił wysokość kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu za okres od 15 czerwca 2007r. do 15 grudnia 2007r. (184 dni po 3,00 zł za dobę) na kwotę 552,00 zł netto, tj. 678, 96 zł brutto oraz za okres od 5 września 2010r. do 21 sierpnia 2011r. (351 dni po 3,00 zł za dobę) na kwotę 1.053,00 zł netto, tj. 1.295,19 zł brutto (zgodnie z fakturą korygującą VAT).

Natomiast za okres od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. organ I instancji przyjął za podstawę ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu umowę z dnia 14 czerwca 2011r. zawartą między Powiatem a Zakładem Usługowym [....], zgodnie z którą stawka za przechowywanie pojazdu za 1 dzień w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 ton wynosi 20 zł netto, tj. 24, 60 zł brutto (z podatkiem VAT). Rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie jest na korzyść skarżącego, więc Kolegium rozpoznając odwołanie A. N. nie mogło go zakwestionować. Na tej podstawie ustalone koszty związane z przechowywaniem pojazdu za okres od 22 sierpnia 2011r. do 7 stycznia 2013r. - za okres ogółem 505 dni w wysokości 20,00 zł za dobę - wyniosły 10.100,00 zł netto, tj. 12.423,00 zł brutto (z podatkiem VAT ).

Prawidłowo także A. N. został obciążony kosztami związanymi z usuwaniem pojazdu, tj. dojazdem z miejscowości Starachowice do Lubieni (10 km x 3,00 zł) oraz holowaniem pojazdu z L. do S. (10 km x 3,50 zł), jak też kosztami załadunku i rozładunku w wysokości 40,00 zł. Koszty te zostały ustalone w oparciu o uchwałę Rady Powiatu sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów i wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto. W myśl tej uchwały stawka za dojazd do klienta i powrót wyniosła 3,00 zł / 1 km +VAT, za holowanie pojazdu wyniosła 3,50 zł / 1 km + VAT, a za załadunek i rozładunek pojazdu 40,00 zł + VAT. Tym samym koszty związane z usuwaniem pojazdu wyniosły ogółem 105,00 zł netto, tj. 129,15 zł brutto.

Natomiast koszty oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego, również obciążające odwołującego, wyniosły 150,00 zł, co potwierdza rachunek Nr 194/2012 wystawiony przez rzeczoznawcę samochodowego za ocenę techniczną pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ ponownie rozpoznając sprawę wykonał zalecenia Naczelnego Sadu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 kwietnia 2010r. i prawidłowo obliczył koszty obciążające A. N. w związku z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki Volkswagen Transporter, od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi do zakończenia postępowania administracyjnego na kwotę 14.676,30 zł.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić należy, że mają one w dużej mierze charakter polemiki z prawomocnym orzeczeniem o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu. Sądy administracyjne stanowią odrębny od sądów powszechnych pion sądownictwa (szczególnego), a ich zadaniem jest kontrola decyzji i innych aktów z zakresu administracji publicznej (art. 3 p.p.s.a.). Nie są zatem władne podważać orzeczeń sądów powszechnych. Zarzuty dotyczące korupcji w szeregach sądów, Policji i Starostwa Powiatowego są gołosłowne i nie odnoszą się do meritum sprawy.

Co do zarzutu kradzieży z samochodu jego wyposażenia wskazać należy, że nie mógł on odnieść zamierzonego skutku w sprawie o ustalenie kosztów orzeczonych na podstawie art. 130a ustawy.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.