Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SO/Wa 1/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi O. D. na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. polegającą na zawiadomieniu o przekazaniu pisma postanawia odmówić przyznania skarżącemu, O. D. prawa pomocy w żądanym zakresie


UZASADNIENIE

Pismem z 30 listopada 2016 r. skarżący, O. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Poinformował, że wniosek dotyczy sprawy ze skargi (pismo z 30 listopada 2016 r.) na Samorządowe Kolegium Odwoławcze W., w związku z niepełnieniem przez ten organ, zgodnie z powołaniem, funkcji organu wyższego stopnia w stosunku do organów gminy W. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 76/17).

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bowiem nie ma pracy, nie ma żadnych dochodów i jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy w L. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe potwierdził załącznikiem w postaci zaświadczenia z Urzędu Pracy w L. Nadmienił, że brak stypendium sportowego zwiększa koszty związane z uprawianiem sporu oraz znacznie obciąża budżet rodziny. Pobory skarżącego i jego żony zostały obciążone co potwierdzają zaświadczenia z zakładów pracy. Dwie córki skarżącego z przyczyn finansowych przebywają za granicą. Najmłodszy syn jest dzieckiem niepełnosprawnym wymagającym kosztownej terapii i rehabilitacji – w załączeniu orzeczenie o niepełnosprawności.

Pismem z 19 kwietnia 2016 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., działając za pośrednictwem Prezydenta W. skarżący wniósł skargę na postępowanie organów gminy wskazując, że dotyczy ona wniosku z [...] grudnia 2015 r. o stypendium sportowe Prezydenta W.; negatywnej odpowiedzi [...] z [...] stycznia 2016 r., jako nie decyzji administracyjnej; skargi – odwołania do Prezydenta W. z 5 lutego 2016 r. na negatywną odpowiedź i nie wydanie w przedmiocie stypendiów sportowych decyzji administracyjnych i odpowiedzi Prezydenta W. z [...] marca 2016 r., nr [...].

W związku z ww. pismem Urząd w W., przy piśmie z [...] maja 2016 r. przekazał korespondencję O. D. ([...]) wraz z załącznikami do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., uznając się za niewłaściwe do rozpoznania skargi z 19 kwietnia 2016 r., działając w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a., przekazało sprawę do rozpoznania Radzie [...] W., o czym zawiadomiło skarżącego (zwrot korespondencji zawierającej zawiadomienie został dołączony do akt sprawy z uwagi na jego niepojęcie w terminie). W dniu 6 września 2016 r. skarżący wystąpił o umożliwienie mu przejrzenia akt. Pismem wniesionym do organu droga elektroniczną w dniu 7 listopada 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...]. Pismem z [...] listopada 2016 r. organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy pismo z [...] listopada 2016 r. stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czy też jest to wniosek w innej sprawie, której przedmiot wymaga sprecyzowania. W odpowiedzi na powyższe pismem z 30 listopada 2016 r. skarżący sprecyzował, że wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niepełnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. funkcji organu wyższego stopnia w stosunku do organów gminy W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.

W wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z 19 stycznia 2017 r., wskazującego na związek niniejszej sprawy ze sprawą VI SA/Wa 76/17, akta sprawy zostały przedstawione Przewodniczącemu Wydziału celem wyznaczenia sędziego referenta do rozważenia zasadności zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718; dalej p.p.s.a) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

Mówiąc o oczywistej bezzasadność skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12).

Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.)

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest czynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. polegająca na zawiadomieniu o przekazaniu pisma skarżącego organowi właściwemu do jego rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. W orzecznictwie wskazuje się, że powyższe następuje w formie czynności materialno-technicznej, pozostającej poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., I OSK 1545/14).

Powyższe, zdaniem Sądu, pozwala przyjąć, iż skarga O. D., jako dotycząca czynności niedającej zakwalifikować się jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę O. D. oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.