Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 259/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 § 2 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządcy [...] Sp. z o. o. w restrukturyzacji z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 80/18 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. w restrukturyzacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] z dnia [...]2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Zarządcę masy sanacyjnej [...] z/s w SPÓŁKA [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 80/18, którym oddalono skargę w/w na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu [...] czerwca 2017 r. Spółka [...] zgłosiła w Starostwie Powiatowym w T. zamiar wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb P., gm. OŚ., której jest właścicielem, wskazując jako daty rozpoczęcia robót lub czynności - dzień [...] czerwca 2017 r. dla Plaży wschodniej i dzień [...] czerwca 2017 r. dla Plaży zachodniej. Do zgłoszenia zostało dołączone oświadczenie stwierdzające, że wyznaczenie dwóch miejsc wykorzystywanych do kąpieli (Plaża wschodnia - Plaża oraz Plaża zachodnia - [...]) w granicach opisanej w zgłoszeniu działki jest zgodne z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów, w tym m.in. z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody dotyczących wpływu planowanego zamierzenia na formy ochrony przyrody występujące w zasięgu jego oddziaływania oraz planu gospodarowania wodami. Do zgłoszenia załączono kopię mapy ewidencyjnej wydanej w dniu [...] grudnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta T. wezwał Spółkę [...] na podstawie art. 123a ust. 6 ustawy Prawo wodne do uzupełnienia braków złożonego zgłoszenia wodnoprawnego, poprzez sprecyzowanie zakresu wnioskowanych uprawnień, sporządzenia opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów, przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opatrzonej pieczęcią i podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, odpowiednich szkiców i rysunków, przedłożenia decyzji - pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego, dołączenie decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną, wykazania zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedłożone zgłoszenie nie spełnia wymagań określonych w art. 123a ust. 4 ustawy Prawo wodne.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Spółka odpowiadając na postanowienie Starosty T. wskazała, że wniosek dotyczy wyznaczenia 2 miejsc wykorzystywanych do kąpieli (Plaża wschodnia - Plaża oraz Plaża zachodnia - [...]) w granicach działki nr [...], obręb P., gm. OŚ. i planowane jest wyznaczenie miejsc wykorzystywanych do kąpieli: Plaża wschodnia - Plaża o długości linii brzegowej 55 m oraz Plaża zachodnia - [...] o długości linii brzegowej 75 m zgodnie z wymogami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne; ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników wodnych zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca

2012 r. w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag; rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie prowadzenia nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli; rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie ewidencji kąpielisk oraz sposobu oznakowania kąpielisk i miejsc wykorzystywanych do kąpieli. Ponadto Spółka podała, że wniosek zawierał wyrys z mapy ewidencyjnej z naniesieniem planowanych działań, ale ponownie przedkłada kopię mapy ewidencyjnej. Wskazano, iż na mapie znajdują

się szkice planowanego działania, a ponadto, że wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. ustawy Prawo wodne nie jest szczególnym korzystaniem z wód ani wykonaniem urządzenia wodnego i nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego.

Odnośnie braku decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną wskazano, iż w dniu [...] września 2016 r. został złożony wniosek do Starosty T. o wydanie decyzji określającej uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną i brak jest rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto podano, iż złożono oświadczenie o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., powołując się na art. 123a ust. 5, 6 i 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, Starosta T. wniósł sprzeciw do dokonanego przez Spółkę zgłoszenia w zakresie wyznaczenia w granicach działki nr [...] obręb P., gm. OŚ. miejsca wykorzystywanego do kąpieli. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu przebiegu postępowania, uzasadniając wniesiony sprzeciw organ wskazał, że zgłaszający nie uzupełnił dokumentacji, gdyż brak jest dokumentu potwierdzającego zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, sprecyzowania zakresu wnioskowanych uprawnień, sporządzonego opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów, kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (z pieczęcią) opatrzonej podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań (w tym usytuowania miejsca przeznaczonego do kąpieli) oraz zasięgiem ich oddziaływania, odpowiednich szkiców i rysunków, a także pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Nadto organ wskazał, że faktem znanym mu z urzędu jest, iż na przedmiotowym terenie prowadzona była na podstawie decyzji koncesyjnej Marszałka Województwa D. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. (w brzmieniu ustalonym wskazanymi w uzasadnieniu decyzjami) eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "P.", a do dnia podjęcia przedmiotowego orzeczenia Starosta T. nie wydał decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Organ podkreślił, że obszar w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie numerem [...] stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne. Zdaniem Starosty T. dopiero po przywróceniu zdewastowanym gruntom wartości użytkowej w żądanym kierunku i uznaniu rekultywacji za zakończoną, możliwa jest zmiana klasyfikacji użytku gruntowego, a następnie zmiana przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ podniósł, że w obowiązującym akcie planistycznym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w OŚ. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy OŚ. dla obrębów: G., K., P., P., W., Z., teren wskazany we wniosku oznaczony jest symbolem [...] (1-2) jako teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych górniczo. W ocenie organu orzekającego, zamierzenie polegające na wyznaczeniu miejsca do kąpieli, a także pobieranie opłat z tego tytułu są niezgodne z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nadto podniósł, że w zgłoszeniu Spółka nie sprecyzowała zakresu wnioskowanych uprawnień, a mianowicie: lokalizacji zamierzenia w obrębie działki nr [...], określenia w jakim kierunku miałby być sklasyfikowany obszar aktualnie stanowiący wyrobisko poeksploatacyjne (tzn. jako grunty pod wodami stojącymi - Ws, czy grunty pod stawami - Wsr), na którym planowane są działania opisane w zgłoszeniu, a także usytuowanie obszaru zajętego przez wodę, które nie wynika z załączonej mapy. Naniesiono na niej tylko granice działki, objętej zgłoszonym zamierzeniem oraz usytuowanie plaż. Nie przedstawiono też opisu planowanych działań z podaniem podstawowym parametrów.

Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez Spółkę [...] W odwołaniu działająca imieniem Spółki pełnomocnik zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 123a ust. 3 i 4, art. 123a ust. 4 pkt 1, art. 123a ust. 6, art. 123 a ust. 5 w związku z art. 123a ust. 6 i 7 i art. 123a ust. 4 ustawy Prawo wodne oraz naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 77 § 4 i art. 80 w związku z art. 10 oraz art. 107 § 1 pkt 7 k.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. Spółka [...]. w związku z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121), utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, w tym ocenę przyjętą przy orzekaniu przez Starostę T., a następnie wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane zgłoszeniem dokonanym na podstawie art. 123a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne. Powołując się na art. 123a ust. 3 i 4 powyższej ustawy wskazał jakim warunkom winno odpowiadać zgłoszenie.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odnosząc się do przedmiotowego zgłoszenia i jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazał, iż rekreacyjny kierunek rekultywacji został przyjęty jako jeden z trzech kierunków poza rolnym i leśnym, jednak nie oznacza to, że rekreacja - w tym przypadku polegająca na kąpielach wodnych może

się odbywać na terenie, który nie został zrekultywowany (nie zostało to stwierdzone decyzją administracyjną odpowiedniego organu). Obecnie teren, na którym ma być wykonane kąpielisko, tj. dz. ew. nr [...] obręb P., gm. OŚ., nie jest terenem zrekultywowanym. W związku z powyższym nadal jest to teren związany z działalnością gospodarczą polegającą na wydobyciu kruszywa, a na działkach nr [...], które leżą w bardzo bliskim sąsiedztwie działki nr [...] (oddzielone są jedynie drogą), prowadzi się nadal prace górnicze zgodnie z uzyskaną koncesją. Prowadzenie prac górniczych polegających na wydobyciu kruszywa ma wpływ na wody powierzchniowe i gruntowe nie tylko w obrębie działki, na której prace są prowadzone, ale również na wody gruntowe i powierzchniowe na działkach sąsiednich. Wody te mogą się ze sobą mieszać, tak więc [...]zanieczyszczenie wód (jak choćby substancjami ropopochodnymi z pracujących maszyn i urządzeń) na terenie czynnej kopalni może spowodować zanieczyszczenie wód na terenie przeznaczonym pod rekreację, lub też na nagłe podwyższenie lub obniżenie poziomu lustra wody w wyrobisku usytuowanym na działce nr ew. [...] obręb P.. Z tego względu, zdaniem organu odwoławczego, teren działki ew. nr [...], obręb P. będzie mógł być przeznaczony pod rekreację po uzyskaniu decyzji rekultywacyjnej. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w decyzji Burmistrza OŚ. z dnia [...] maja 2011 r. (znak: [...]), w pkt 3 podpunkt 6 wskazano, iż po zakończeniu eksploatacji należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym, tak, aby odbudować bioróżnorodność i zagospodarowanie zmienionych elementów środowiska naturalnego.

Odnośnie kserokopii mapy i naniesionego na niej szkicu organ wyjaśnił, iż nie jest on zgodny z opisem i stanem faktycznym na gruncie, gdyż nie został wykonany w skali, w jakiej jest wykonana mapa, co powoduje niezgodność pomiędzy opisem we wniosku a załączonym szkicem (długość deklarowanej linii brzegowej w metrach według wniosku nie pokrywa się ze szkicem wykonanym na mapie w milimetrach).

Z wykonanego na mapie ewidencyjnej szkicu nie wynika, jak będzie wyglądała przedmiotowa inwestycja, gdyż nie zaznaczono przebiegu linii wody w zbiorniku. Załączona mapa była wydana w czasie, kiedy na przedmiotowej działce istniała czynna kopalnia kruszywa i brak jest na niej oznaczenia zbiornika wodnego. Mapa ewidencyjna, zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zawiera m.in.: kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia; kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane dalej "konturami klasyfikacyjnymi" i ich oznaczenia. Należy zatem wskazać, że Starosta T. prawidłowo wzywał do przedłożenia aktualnej mapy ewidencyjnej, jednak faktycznie, jak stwierdził pełnomocnik odwołującego się, o aktualności mapy nie decyduje jedynie data jej wydania (choć powinna mieć wpływ na aktualność informacji na niej zawartych), a informacje na niej zawarte. W momencie, kiedy teren działki nr [...] obręb P. zostanie zrekultywowany i zostanie wydana decyzja o rekultywacji przedmiotowej działki, zostanie na niej naniesione oznaczenie Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi). Dopiero na podstawie takiej mapy będzie można prawidłowo nanieść szkic planowanego do wykonania przedsięwzięcia. Zgodnie z obecną mapą Plaża zachodnia - kąpielisko byłoby wykonane na gruncie rolnym oznaczonym RIVb (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVb), a Plaża wschodnia i kąpielisko na gruncie RIVa (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVa) i częściowo na Rlllb (grunty rolne, klasa bonitacyjna Illb). Na załączonej mapie brak jest oznaczenia wody, na której można byłoby wykonać kąpielisko. Dopiero zrekultywowanie terenu umożliwi naniesienie odpowiednich zmian na mapach ewidencyjnych i spowoduje, że przedmiotowy teren przestanie być częścią kopalni.

Odnosząc się do kwestii konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego organ odwoławczy wskazał, iż na wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, także na obszarze morza terytorialnego, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż odbywa się to na podstawie zgłoszenia.

Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii terminu rozpoczęcia robót, powołując się na art. 123a ust. 5 ustawy Prawo wodne organ uznał, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania i przedstawił stosowną argumentację, uznając zarzuty za nieuzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze podniesiona zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W złożonej odpowiedzi na skargę organ (obecnie Dyrektor Zarządu Zlewni [...]) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku po przedstawieniu przebiegu postępowania rozstrzygnięć wydanych przez organy i stanowiska skarżącego Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia

[...]lipca 2001 r. Prawo wodne. Zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 5 tej regulacji zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego. Wymogi zgłoszenia zostały określone w art. 123a ust. 3 i ust. 4 omawianej ustawy. Załatwienie sprawy następuje albo w formie milczącej zgody właściwego organu albo poprzez wydanie przez ten organ decyzji o sprzeciwie w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia albo w przypadkach określonych w art. 123a ust. 7 tej ustawy. W dalszej części uzasadnienia Sąd przywołał treść przepisu art. 123a ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo wodne, z którego wynika, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. W tym kontekście Sąd uznał za niezrozumiały zarzut skarżącego dotyczący terminu, w jakim powinno być dokonane zgłoszenie, bowiem logika wskazuje, że skoro ustawodawca przyznaje właściwemu organowi trzydzieści dni od dnia doręczenia zgłoszenia na ewentualną ingerencję w postaci sprzeciwu w zgłoszone zamierzenie, to zgłoszenie to nie może być dokonane później niż trzydziestego pierwszego dnia (uwzględniając regułę przyjętą w art. 57 § 1 k.) przed planowanym dniem przystąpienia do działania wskazanego w zgłoszeniu. Materiał sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że do tego wymogu skarżąca Spółka - dokonując w dniu [...] czerwca 2017 r. zgłoszenia zamiaru wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki nr [...], obręb P., gmina OŚ. - nie zastosowała się, bowiem jako terminy rozpoczęcia robót lub czynności podała dzień [...] czerwca 2017 r. dla plaży wschodniej i dzień [...] czerwca 2017 r. dla plaży zachodniej.

W uznaniu Sądu Starosta T. w sposób prawidłowy wobec stwierdzonych braków w przedłożonej przez stronę wraz ze zgłoszeniem dokumentacji prawidłowo skorzystał z kompetencji przyznanej mu jako organowi właściwemu w sprawie określonej w art. 123a ust. 36 ustawy, wzywając dokonującą zgłoszenia Spółkę postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]) do uzupełnienia braków zgłoszenia.

Sąd podzielił również ocenę przyjętą przez organy właściwe instancyjnie w odniesieniu do dodatkowej dokumentacji przedłożonej przez podmiot dokonujący zgłoszenia w wykonaniu opisanego powyżej postanowienia, a w konsekwencji do samego zgłoszenia, zgodnie z którą zgłoszenie (wniosek) także po jego uzupełnieniu nie spełniało wymagań określonych w przepisach art. 123a ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne. Sąd zaakceptował stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące braku po stronie inwestora obowiązku przedłożenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego z powołaniem się na przepis art. 123a ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo wodne.

Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje również argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w odniesieniu do obowiązku przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, opatrzonej pieczęcią oraz podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, stosownie do przepisu art. 123a ust 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Zakres niezgodności i motywy oceny przyjętej w odniesieniu do tego dokumentu dołączonego do zgłoszenia zostały w wyczerpujący sposób przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd uznając je trafne, uznał za zbędne ponowne ich powtórzenie.

Sąd uznał również za zgodne z prawem zobowiązanie skarżącej Spółki, jako podmiotu dokonującego zgłoszenia w warunkach art. 123a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne do przedłożenia decyzji (ostatecznej), uznającej rekultywację terenu objętego zgłoszeniem za zakończoną (zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) oraz dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art. 125 pkt 2 w związku z art. 123a ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo wodne). Akta sprawy wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, że obszar, objęty zgłoszonym zamierzeniem usytuowany w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie numerem [...], obręb P. stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne, na których prowadzona była na podstawie decyzji Marszałka Województwa D. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "P.". Dla terenów tych, jako terenów przekształconych górniczo określono rolny, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji, przy czym istotne jest, że w decyzji Burmistrza OŚ. z dnia [...] maja 2011 r. (znak: [...] (pkt 3 ppkt 6) orzeczono, że po zakończeniu eksploatacji przedmiotowego terenu należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym w celu odbudowania bioróżnorodności i zagospodarowania zmienionych elementów środowiska naturalnego. Materiał sprawy upoważnia też do stwierdzenia, że do dnia ostatecznego wniesienia sprzeciwu przez właściwy w sprawie organ, Starosta T. nie wydał decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Do czasu uznania decyzją właściwego organu rekultywacji za zakończoną, nie jest możliwe jakiekolwiek inne wykorzystanie tych gruntów.

Sąd uznał również za prawidłowe działanie organów zobowiązujące do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy orzekające w niniejszej sprawie odwołały się do ustaleń obowiązującego aktu planistycznego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w OŚ. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy OŚ. dla obrębów: G., K., P., P., W., Z., w którym teren objęty przedmiotowym zgłoszeniem oznaczony jest symbolem [...] (1-2), t.j. teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny lub rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych rolniczych. W ocenie Sądu - w przypadku wątpliwości, co do treści oświadczenia o zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, złożonego przez podmiot dokonujący zgłoszenia w trybie art. 123a ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo wodne, właściwy organ powinien wyjaśnić tę kwestię samodzielnie, porównując rodzaj zgłoszonego zamierzenia z odpowiednimi zapisami uchwały planistycznej albo uzyskać zaświadczenie lub wyrażone w innej formie stanowisko organu wykonawczego gminy.

Sąd I instancji - wbrew zarzutom skargi - nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył zarządca masy sanacyjnej Spółka [...] w restrukturyzacji z/s w P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego wywołanego wydaniem decyzji przez Starostę T. Nadto zarządca masy sanacyjnej Spółki wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 311 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne, polegające na prowadzeniu postępowania i wydaniu wyroku przez sąd I instancji wobec osoby nie będącej stroną ([...] Sp. z o. o.) zamiast wobec zarządcy masy sanacyjnej [...] w restrukturyzacji, wskutek czego strona nie była należycie reprezentowana i pozbawiona została możności obrony swoich praw, co skutkuje nieważnością postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

2) na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego- tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z:

a) art. 123a ust 3 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że zgłoszenie nie zawierało wymaganych prawem elementów oraz załączników, które wyczerpująco są wskazane w tych przepisach, podczas gdy było ono od samego początku kompletne,

b) art. 123a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że wnioskodawca nie przedłożył aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie, podczas gdy dokument taki został organowi dostarczony,

c) art. 123a ust. 6 ustawy Prawo wodne, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków zgłoszenia bez dokładnego wskazania i sprecyzowania, w jaki sposób konkretne braki miały zostać usunięte,

d) art. 123a ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w kierowaniu względem wnioskodawcy wezwań do dokonania uzupełnień oraz przedłożenia dokumentów, które nie mają podstaw w przepisach prawa i tym samym stworzenie przez organ nowych, nieznanych ustawie wymogów zgłoszenia, co przejawiło się poprzez:

- żądanie wykazania, że planowane zamierzenie jest zgodne z m.p.z.p., pomimo że stosowne oświadczenie zostało przedłożone przez wnioskodawcę i dokument ten jest odpowiedni i wystarczający na potrzeby zgłoszenia,

- żądanie przedłożenia decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną, podczas gdy wyczerpujący katalog elementów zgłoszenia i załączników do niego wskazany w art. 123a ust. 3 i 4 p.w. takiego wymogu nie zawiera, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o inne przesłanki niż te, które uprawniałyby organ do rozstrzygnięcia w formie sprzeciwu, a zostały wyczerpująco określone w ustawie Prawo wodne;

e) art. 123a ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 5 ust. VI pkt 6 ppkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w OŚ. z dnia [...] stycznia 2006 r. (dalej: "m.p.z.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że złożone przez wnioskodawcę oświadczenie o zgodności czynności z m.p.z.p. nie było odpowiednie i wystarczające dla potrzeb zgłoszenia, jak też poprzez błędną wykładnię skutkującą niezasadnym przyjęciem, że zamierzenie polegające na wyznaczeniu miejsca do kąpieli jest niezgodne z przeznaczeniem działki nr [...] w P. w m.p.z.p., podczas gdy postanowienia m.p.z.p. dopuszczają takie wykorzystanie działki;

3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niezastosowanie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i oddalenie skargi na skutek błędnej oceny przez sąd I instancji braku naruszenia przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., podczas gdy organy obu instancji zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonały wybiórczej, pozbawionej odniesienia do konkretnego przypadku niniejszej sprawy analizy zgłoszenia, co doprowadziło do niezasadnego wydania decyzji;

b) art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., podczas gdy organ oparł rozstrzygnięcie na faktach znanych z urzędu bez ich uprzedniego zakomunikowania wnioskodawcy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w każdym jego stadium,

c) art 124 k.p.a. w zw. z art 123a ust. 6 ustawy Prawo wodne, podczas gdy postanowienie w przedmiocie uzupełnienia braków było nieprecyzyjne, niejasne i tym samym niemożliwe do wykonania.

Uzasadniając zarzut nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący kasacyjnie podniósł, że postanowieniem z dnia [...] marca 2018 t. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych otworzył postępowanie sanacyjne spółki - [...] i wyznaczył zarządcę w osobie P.M.

Zgodnie z art. 288 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne, uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd wydaje postanowienie o otwarciu postępowania sanacyjnego, przy czym sąd odbiera zarząd własny dłużnikowi i wyznacza zarządcę. Jeżeli jednak skuteczne przeprowadzenie postępowania sanacyjnego wymaga osobistego udziału dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania zarządu, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Na podstawie art. 294 w/w ustawy z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną.

Następnie strona skarżąca podała, że przepis art. 311 ust. 1 ustawy z dnia

15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne stanowi, że postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu, przy czym postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Według ust. 2 powołanego artykułu regulacji tej nie stosuje

się jedynie do postępowań w sprawach o należne od dłużnika alimenty oraz odszkodowania i renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę.

Skoro niniejsza sprawa w dacie otwarcia postępowania sanacyjnego, to jest dnia [...] marca 2018 r., była już w toku, to zarządca wstąpił do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w miejsce [...]. Od tej daty Spółka nie miała już legitymacji procesowej w sprawach dotyczących masy sanacyjnej, a legitymację procesową do reprezentowania Spółki (która pozostała stroną jedynie w znaczeniu materialnym) uzyskał natomiast zarządca. Mimo powyższego, Sąd I instancji procedował z udziałem Spółki (jej pełnomocnika), a nie z udziałem zarządcy, a zatem wydany w takich warunkach wyrok dotknięty jest wadą nieważności.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej zarządca masy sanacyjnej przytoczył argumenty na poparcie zgłoszonych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że organ I instancji bezzasadnie wezwał stronę do uzupełnienia braków zgłoszenia, które w chwili złożenia było kompletne i odpowiadało wymogom art. 123a ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne. Wystarczającym dokumentem stwierdzającym zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego było złożone w tym przedmiocie oświadczenie, a organ nie może żądać w tym przedmiocie przedstawienia innych dokumentów. Strona przedłożyła mapę, która została mu udostępniona przez organ ewidencyjny i wbrew zarzutom organów i Sądu, odzwierciadlała ona aktualny stan faktyczny na gruncie. Przepis art. 123a ust. 3 i 4 nie przewiduje przedłożenia wraz ze zgłoszeniem decyzji właściwego organu uznającej rekultywację gruntu za zakończoną, a tym samym nałożenie takiego obowiązku przez organy było nieuzasadnione. Dalej skarżący podniósł, że skoro art. 123a ust. 3 i 4 ustawy Prawo wodne wyczerpująco ustala elementy zgłoszenia, a organy żądały od strony złożenia dodatkowych dokumentów nie wymienionych w tym przepisie, to naruszyły zasadę praworządności, o której mowa w art. 6 k.p.a. Naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. skarżący kasacyjnie upatruje w braku przeprowadzenia przez organy postępowania dowodowego w kierunku ustalenia możliwego negatywnego wpływu prac górniczych prowadzonych na działkach sąsiednich na zamierzone przez zgłaszającego przedsięwzięcie, dokonując w tym zakresie nieuzasadnionych, nie popartych wiedzą fachową ustaleń, wskazując jednocześnie na dowody mające te ustalenia podważyć, w szczególności protokół kontroli przeprowadzonej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. strona skarżąca kasacyjnie upatruje w braku możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do faktów uznanych przez organ jako znanych mu z urzędu, a dotyczących prowadzenia eksploatacji kruszywa na działce, na której ma być realizowane przedsięwzięcie objęte wnioskiem, a które zostały podniesione przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Nadto strona, uzasadniając zarzut naruszenia 124 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 6 ustawy Prawo wodne wskazała, że obowiązki nałożone w postanowieniu w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia zostały wysłowione przez organ w sposób na tyle jasny, aby strona mogła uczynić im zadość.

Do skargi kasacyjnej dołączono odpis postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do dłużnika [...], z klauzulą prawomocności oraz wyciąg z KRS dotyczący wskazanej Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok należało uchylić z uwagi na zaistnienie przesłanki nieważności postępowania.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Nieważność postępowania przed sądem administracyjnym zachodzi m.in. wtedy, gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), jak również wtedy, gdy strona została pozbawiona możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki te zaistniały w okolicznościach stanowiącej przedmiot rozpoznania sprawie.

Wskazać należy, że w sprawie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego doszło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa zarządcy masy sanacyjnej jako strony postępowania. Jak wynika z dołączonych do skargi kasacyjnej dokumentów, postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...], orzekł o otwarciu postępowania sanacyjnego wobec [...], a więc wobec podmiotu, który wniósł skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...], która to skarga została wniesiona przed otwarciem wspomnianego postępowania sanacyjnego. Sąd powszechny odebrał dłużnikowi wykonywanie zarządu nad całością przedsiębiorstwa oraz wyznaczył sędziego-komisarza i Zarządcę w osobie P.M. Podkreślenia przy tym wymaga, że w myśl art. 189 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 243, dalej: Prawo restrukturyzacyjne) dzień wydania postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Postanowienie to jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania (art. 288 ust. 2 w związku z art. 234 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego). W postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego zostaje powołany zarządca (art. 51 Prawa restrukturyzacyjnego).

Z chwilą otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik - co do zasady - traci na rzecz zarządcy prawo zarządzania i rozporządzania majątkiem stanowiącym masę sanacyjną (art. 288 ust. 2 i 3, art. 294 i art. 323 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego), aczkolwiek nadal pozostaje jego formalnym właścicielem. Otwarcie postępowania sanacyjnego powoduje również wygaśnięcie prokury oraz innych pełnomocnictw udzielonych przez dłużnika. Zarządca może w toku postępowania sanacyjnego udzielać pełnomocnictw, w tym prokury (art. 293 Prawa restrukturyzacyjnego). Zgodnie z treścią art. 311 ust. 1 powołanej ustawy postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Zarządca - podobnie jak wykonawca testamentu, kurator spadku oraz syndyk masy upadłości - jest tzw. stroną zastępczą.

Jak zauważył NSA w postanowieniu z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1714/18, zasady zastępowania dłużnika przez syndyka i zarządcę sanacyjnego w danym postępowaniu są przy tym takie same (por. art. 144 ust. 1-3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i art. 311 ust. 1 i 2 Prawa restrukturyzacyjnego),

a zatem orzecznictwo i stanowisko doktryny dotyczące funkcji syndyka mogą być w pełni wykorzystane przy wyjaśnianiu roli zarządcy w postępowaniu sanacyjnym (por. S. Gurgul, Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, 2016 r., s. 1274-1275). NSA wskazał na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt III CSK 244/08 (publ. LEX nr 523687), w którym wyjaśniono, że podstawienie procesowe syndyka w miejsce upadłego jest podstawieniem bezwzględnym, przy którym legitymację procesową ma tylko podmiot podstawiony. W doktrynie natomiast podnosi się, że w toczącym

się postępowaniu sądowym lub administracyjnym syndyk jest stroną w znaczeniu formalnym (procesowym), w znaczeniu materialnym natomiast stroną jest sam dłużnik (por. W. Broniewicz, Stanowisko syndyka masy upadłości w procesach z jego udziałem, PiP 1993, z. 2, s. 45).

Bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu na podstawie art. 288 ust. 3 omawianej ustawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy że od dnia [...] marca 2018 r. (tj. od momentu otwarcia postępowania sanacyjnego) jedynym podmiotem mającym legitymację procesową do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym masy sanacyjnej (a za takie należy uznać postępowanie dotyczące zamiaru wyznaczenia na działce stanowiącej własność Spółki dwóch miejsc wykorzystywanych do kąpieli jako plaże, w tym dokonanie związanego z taką działalnością zgłoszenia wodnoprawnego)

i występowania w tymże postępowaniu na rzecz Spółki w restrukturyzacji jest wyznaczony w ramach postanowienia o otwarciu postępowania sanacyjnego zarządca masy sanacyjnej. W niniejszej sprawie, mimo wyznaczenia postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. zarządcy, o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] marca 2018 r. zawiadomiono dłużnika – Spółkę, a nie zarządcę. Od daty wydania postanowienia w sprawie o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie postępowania sanacyjnego i wyznaczenia zarządcy Spółka nie miała już legitymacji procesowej w sprawach dotyczących jej majątku wchodzącego w skład masy sanacyjnej, legitymację procesową do reprezentowania Spółki (która pozostała stroną jedynie w znaczeniu materialnym) uzyskał natomiast wyznaczony zarządca. Jeżeli zatem w takiej sytuacji Sąd I instancji procedował z udziałem dłużnika, a nie z udziałem zarządcy, wydany w takich warunkach wyrok dotknięty jest wadą nieważności.

Wymaga podkreślenia, że zaistnienie przesłanek nieważności postępowania należy badać na dzień ich wystąpienia, a skutków tej kwalifikowanej wady nie można sanować, chyba że konkretny przepis stanowi inaczej.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że z uwagi na to, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji o terminie rozprawy wyznaczonej na

[...] marca 2018 r. nie został zawiadomiony jedyny podmiot mający od dnia [...] marca 2018 r. legitymację procesową do występowania w tym postępowaniu za Spółkę i mimo tego został na tej rozprawie wydany wyrok, strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. W sprawie została spełniona zatem przesłanka nieważności z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., gdyż strona, z której udziałem sprawa została przez sąd rozpoznana, nie miała zdolności procesowej, jak i przesłanki nieważności z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., gdyż zarządca (będący stroną w znaczeniu formalnym) został pozbawiony możności występowania w sprawie i bronienia w ten sposób interesów Spółki (strony w znaczeniu materialnym). Stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny przesłanki nieważności postępowania powoduje, że ocena wydanego w postępowaniu obarczonym taką wadą wyroku jest bezprzedmiotowa. Brak jest podstaw do rozważenia zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, gdyż całość sprawy powinna być przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, w granicach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do ustanowienia zarządcy, a w szczególności czas, jaki upłynął od dnia ustanowienia zarządcy do dnia rozprawy wyznaczonej przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej kasacyjnie (art. 207 § 2 p.p.s.a.).