Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 390/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.6 ust. 2 i 3.art.40a ust. 1 pkt 3 i ust.5;
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art.46 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącej J. Sp. z o.o. z siedzibą w S.kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej także: "organ odwoławczy", "GIJHARS") działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 21 i art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.)

w związku z art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 46 ust. 1 pkt 1 ppkt c), art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 26 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia UE nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1 ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.), art. 12 ust. 1 lit. c, art. 16 rozporządzenia nr 589/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj (Dz. U. L 163

z 24.06.2008 ze zm.), § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz.U. Nr 137 poz. 966 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. (dalej: "skarżąca", "Spółka"), - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej także: "organ I instancji", "[...]WIJHRS") z dnia [...] lipca 2013 r., wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości 4.000 zł za wprowadzenie do obrotu sześciu partii jaj spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej, a mianowicie:

– 1.620 sztuk jaj klasy "A" klasy wagowej "L" zapakowanych w 162 wytłaczanki a' 10 sztuk, z "terminem przydatności do spożycia 2013-03-04", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,32 zł/szt. (brutto 0,33 zł/szt.), o wartości brutto 534,60 zł;

– 4.320 sztuk jaj (partia zastana 400 sztuk jaj) klasy "A" klasy wagowej "M", zapakowanych w 432 wytłaczanki a' 10 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,25 zł/szt. (brutto 0,26 zł/szt.), o wartości brutto 1.123,20 zł;

– 5.040 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "L", zapakowanych w 504 wytłaczanki a' 10 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,29 zł/szt. (brutto 0,30 zł/szt.),

o wartości brutto 1.512,00 zł;

– 10.080 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "XL", zapakowanych w 1.680 wytłaczanek a' 6 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 10.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,43 zł/szt. (brutto 0,45 zł/szt.),

o wartości brutto 4 536,00 zł;

– 10.800 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "M", zapakowanych w 360 wytłaczanek a' 30 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed 08.03.2013", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,25 zł/szt. (brutto 0,26 zł/szt.),

o wartości brutto 2.808,00 zł;

– 8.640 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "L", zapakowanych w 288 wytłaczanek a' 30 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.2013", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,29 zł/szt. (brutto 0,30 zł/szt.),

o wartości brutto 2 592,00 zł.

Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, że w dniach 11-13 lutego 2013 r., upoważnieni pracownicy [...]WIJHARS w P. przeprowadzili u skarżącej kontrolę

w zakresie jakości handlowej jaj spożywczych. W toku postępowania kontrolnego dokonano m.in. kontroli znakowania artykułów rolno-spożywczych, tj. z partii:

– 1.620 sztuk jaj klasy "A" klasy wagowej "L" zapakowanych w 162 wytłaczanki a' 10 sztuk, z "terminem przydatności do spożycia 2013-03-04", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,32 zł/szt. (brutto 0,33 zł/szt.) o wartości brutto 534,60 zł;

– 4.320 sztuk jaj (partia zastana 400 sztuk jaj) klasy "A" klasy wagowej "M", zapakowanych w 432 wytłaczanki a' 10 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,25 zł/szt. (brutto 0,26 zł/szt.) o wartości brutto 1.123,20 zł;

– 5.040 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "L", zapakowanych w 504 wytłaczanki a' 10 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,29 zł/szt. (brutto 0,30 zł/szt.)

o wartości brutto 1.512,00 zł;

– 10.080 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "XL", zapakowanych w 1.680 wytłaczanek a' 6 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 10.03.13", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,43 zł/szt. (brutto 0,45 zł/szt) o wartości brutto 4.536,00 zł;

– 10.800 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "M", zapakowanych w 360 wytłaczanek a' 30 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed 08.03.2013", w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,25 zł/szt. (brutto 0,26 zł/szt.)

o wartości brutto 2.808,00 zł;

– 8.640 sztuk jaj klasy "A" kategorii wagowej "L", zapakowanych w 288 wytłaczanek a' 30 sztuk, z datą minimalnej trwałości "Najlepiej spożyć przed: 09.03.2013",

w hurtowej cenie sprzedaży netto 0,29 zł/szt. (brutto 0,30 zł/szt.) o wartości brutto 2.592,00 zł.

W wyniku kontroli, zakwestionowano oznakowanie ww. partii artykułów rolno-spożywczych z uwagi na:

– nieprawidłowy sposób oznaczenia klasy wagowej jaj ("klasa wagowa M 53 g - 63 g") na opakowaniach jednostkowych do pakowania jaj a' 10 sztuk z partii 4.320 sztuk klasy wagowej "M", co narusza art. 12 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 589/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj;

– niepoprawne podanie daty minimalnej trwałości na opakowaniach jednostkowych do pakowania jaj a' 10 sztuk z partii jaj 1.620 sztuk klasy wagowej "L" oraz pominięcie napisu "Najlepiej spożyć przed", co było niezgodne z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych;

– naklejanie etykiet samoprzylepnych z datą minimalnej trwałości na istniejący nadruk na oznakowaniu:

• opakowań jednostkowych a' 10 sztuk jaj, partii 4.320 sztuk, klasy wagowej "M",

• opakowań jednostkowych a' 6 sztuk, partii jaj 10.080 sztuk, klasy wagowej "XL",

co jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia;

– stosowanie skrótów wyrażeń (np.: "pow.", "temp.", "pon") w oznakowaniu opakowań jednostkowych a' 6 sztuk jaj, wielkość partii: 10.080 sztuk, klasa wagowa "XL" oraz opakowań jednostkowych a' 10 sztuk jaj, wielkość partii: 4.320 sztuk, klasa wagowa "M", co jest sprzeczne z przepisami określonymi w art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w związku z art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia;

– użycie określenia "10 Iuxusowych jaj" w oznakowaniu opakowań jednostkowych a' 10 sztuk, wielkość partii: 5.040 sztuk, klasa wagowa "L", co nie zostało udokumentowane stosownymi badaniami, w związku z czym narusza przepisy określone w art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia;

– brak oznaczenia metod chowu, objaśnienia znaczenia kodu producenta oraz brak daty minimalnej trwałości na etykietach papierowych stosowanych do oznakowania opakowań transportowych dwóch partii jaj w wytłoczkach a' 30 sztuk (wielkość partii 10 800, klasa wagowa "M" oraz wielkość partii: 8.640 sztuk, klasa wagowa "L") co narusza art. 16 rozporządzenia nr 589/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj.

W dniu [...] lutego 2013 r. organ I instancji wydał zalecenia pokontrolne, w których nakazał skarżacej usunięcie ww. nieprawidłowości poprzez dostosowanie oznaczeń handlowych wprowadzanych do obrotu handlowego jaj spożywczych do obowiązujących w tym zakresie uregulowań prawnych oraz wszczął postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 13 marca 2013 r. skarżąca odniosła się do stwierdzonych nieprawidłowości. W celu poparcia swojego stanowiska dołączyła pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi Departament Rynków Rolnych z dnia 3 lutego 2009 r., znak: RR-mdj-076-11/09(506). Następnie pismem z dnia 8 maja 2013 r. przekazała oświadczenie dotyczące wielkości obrotów i przychodu przedsiębiorstwa za 2012 r. oraz wskazała, że w jej ocenie nie doszło do naruszenia przepisów mogących stanowić podstawę do wymierzenia kary w oparciu o przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W dniu [...] lipca 2013 r. organ I instancji działając m.in. na podstawie art. 40a ust. 4 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 5 i art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wydał decyzję administracyjną nr [...] o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł, za produkcję i wprowadzenie do obrotu sześciu partii jaj spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej.

W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa tj.:

– art. 6 k.p.a. polegającym na nałożeniu na skarżącą kary finansowej pomimo braku dowodów jednoznacznie wskazujących, że dopuściła się ona naruszenia przepisów będących przesłanką nałożenia takiej kary;

– art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na niedokładnym

i niewyczerpującym zbadaniu zebranego materiału dowodowego i błędną jego ocenę, skutkującą przyjęciem, że przedmiotowe produkty poprzez swoje oznaczenie naruszają przepisy o jakości handlowej oraz skutkujące błędnym ustaleniem, że stopień ewentualnej szkodliwości czynu, stopień zawinienia

i zakres naruszenia przepisów uzasadniają wymierzenie kary pieniężnej

w wysokości 4.000 zł;

– art. 8 i art. 11 k.p.a., polegającym na niepełnym wskazaniu przesłanek, którymi kierował się organ przy wymierzaniu kary, lakonicznym uzasadnieniu poszczególnych zarzutów stawianych Spółce, a w szczególności niewyjaśnieniu zasadności przyjęcia, że stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz zakres naruszenia prawa są znaczne, a tym samym naruszenia prawa zarzucanego Spółce są znaczne, a tym samym naruszeniu zasad przekonywania i pogłębiania zaufania obywateli do administracji publicznej;

– art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, polegające na nieustosunkowaniu się do twierdzeń skarżącej na temat obowiązującego w unijnym i krajowym porządku prawnym modelu przeciętnego konsumenta;

– art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 poprzez błędną interpretację, polegającą na uznaniu, że wyłącznie formuła "M - średnie: 63 g > 53 g" spełnia wymogi w zakresie wskazywania klasy wagowej;

– art. 12 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 589/2008 Komisji (WE) polegającym na uznaniu, że klasa wagowa jaj została wskazana nieprawidłowo;

– § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.) poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo że nie odnoszą się one do produktów wprowadzanych do obrotu przez Stronę;

– § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, polegającym na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie;

– art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez jego zastosowanie pomimo faktu, że materiał zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do wywiedzenia, iż jakiekolwiek napisy znajdujące się na opakowaniach zostały ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi elementami graficznymi;

– art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że produkt wprowadzany przez skarżącą do obrotu jest oznakowany w sposób sugerujący, iż posiada on szczególne właściwości;

– art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że produkt wprowadzany przez skarżącą do obrotu jest oznakowany w sposób niezrozumiały dla konsumenta;

– art. 16 rozporządzenia nr 589/2008 polegającym na jego zastosowaniu

w niniejszej sprawie, mimo że nie odnosi się on do produktów wprowadzonych do obrotu przez skarżącą, ale do jaj sprzedawanych luzem;

– art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 polegającym na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznaniu, że opakowania transportowe stosowane przez skarżącą nie spełniają wymogów w zakresie oznakowania;

– art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji nieustalenia, jaka część opakowań z partii,

w odniesieniu do której nałożono karę, była oznakowana w sposób ewentualnie niezgodny z przepisami;

– art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, polegającym na nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej pomimo faktu, że produkty wprowadzane przez Spółkę do obrotu odpowiadają normom jakości handlowej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., wobec braku przesłanek do nałożenia kary, ewentualnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył brzmienie przepisów stanowiących ramy prawne niniejszej sprawy. Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie producent dopuścił się naruszenia przepisów prawa żywnościowego, m.in. poprzez niepoprawne podanie daty minimalnej trwałości, naklejenie etykiet samoprzylepnych na istniejący nadruk na oznakowaniu, czy zastosowanie określenia "10 luxusowych jaj", co nie zostało poparte stosownymi badaniami. Ww. nieprawidłowości świadczą o niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez ich niewłaściwe oznakowanie.

W ocenie organu odwoławczego, etykiety pobrane podczas kontroli stanowią jednoznaczny dowód, potwierdzający naruszenie przez producenta § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, art. 6 ust. 2 ustawy

o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 48 ust. 1 ustawy

o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 46 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ustawy

o bezpieczeństwie żywności oraz art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008.

Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący i klarowny wskazał na jakiej podstawie uznał jakość jaj za niewłaściwą, a wszelkie wymagane prawem składniki decyzji zostały w niej zawarte. Zauważył, iż Wojewódzki Inspektor na str. 3 i str. 4 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wskazał nieprawidłowości wykryte podczas kontroli wraz z podaniem przepisów prawa, które naruszają. Jednocześnie organ odwoławczy przychylił się do opinii skarżącej, która poprzez zamieszczenie literowego oznaczenia klasy wagowej jaj (np. M) oraz dodatkowo podanie zakresu wagowego (np. 53-63 g) w sposób jasny i nie wzbudzający wątpliwości spełniła wymagania poprawnej klasyfikacji jaj, w związku z czym uchylił zarzut organu I instancji, dotyczący podania nieprawidłowego formatu w zakresie wagowym przedmiotowych partii jaj.

GIJHARS nie podzielił argumentacji skarżącej co do prawidłowości oznaczenia partii jaj 1.620 sztuk, klasy wagowej "L" terminem przydatności do spożycia, z podaniem daty w formacie: rok, miesiąc i dzień. Wskazał, iż zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych datę minimalnej trwałości podaje się określając w kolejności dzień, miesiąc i rok oraz poprzedza się wyrażeniem "Najlepiej spożyć przed", jeżeli jest określona datą dzienną.

Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zaznaczył, iż materiał zebrany w sprawie (wzory etykiet, które stanowią załącznik nr 11 do protokołu kontroli nr 35/2013 z dnia 13 lutego 2013 r., znak: WI-02-KO.8230.41.2013) w sposób jednoznaczny obrazuje, iż na opakowaniach jednostkowych a' 10 sztuk jaj partii 4.320 sztuk, klasy wagowej "M" oraz a' 6 sztuk partii jaj 10.080 sztuk, klasy wagowej "XL", przedsiębiorca poprzez naklejenie naklejki z datą minimalnej trwałości zasłonił cześć napisów znajdujących się na opakowaniu. Tym samym, w ocenie GIJHARS, skarżąca naruszyła przepisy art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jednocześnie wyjaśnił, iż organ I instancji nie miał możliwości skontrolowania opakowań całej partii jaj, gdyż fizycznie nie były one dostępne na terenie spółki. Dlatego też, ocenie podlegały jedynie te opakowania, które znajdowały się na terenie przedsiębiorstwa. Fakt, iż podczas kontroli na terenie firmy zastano niewielką część partii nie zwalnia producenta z poniesienia odpowiedzialności za popełnione wykroczenia.

W powyższej sytuacji, tolerancja na poziomie 20% jaj z nieczytelnymi oznaczeniami odnosi się do ilości sztuk danej partii dostępnych w zakładzie podczas trwania kontroli, a nie do całościowej ilości jaj, sygnowanych danym numerem partii.

Organ odwoławczy uznał, iż zastosowanie zwrotu "przechowywać w temp. chłodziarki" jest zrozumiałe dla przeciętnego konsumenta, a skrót "temp." od dawna funkcjonuje w świadomości społeczeństwa jako odpowiednik wyrazu "temperatura". Jednakże stwierdził, iż stosowanie skrótów "powyżej" w formie "pow." i poniżej w formie "pon." jest sprzeczne z przepisami określonymi w art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zaznaczył, iż skrót "pon." w języku polskim oznacza m.in. dzień tygodnia "poniedziałek". W podanym zwrocie "klasa wagowa S pon. 53 g" poprzez skrót "pon." przeciętny konsument może rozumieć zarówno wyraz "ponad" jak i "poniżej". Skrót "pow." oznacza "powierzchnię" bądź "powiat" i nie ma odpowiednika używanego przy określaniu wartości wagowych. Tym samym GIJHARS utrzymał zarzut organu I instancji, sprzeciwiający się stosowaniu skrótów "pow.", "pon." na opakowaniach produktów.

Organ odwoławczy podniósł, iż, jak wskazała strona w odwołaniu, określenie "luxusowy" nie odnosi się do nadzwyczajnych właściwości jaj. Przedmiotowa partia jaj nie posiada ani specjalnych właściwości leczniczych, ani nie poprawia samopoczucia oraz nie obniża poziomu cholesterolu, nie obniża wartości kalorycznej, nie charakteryzuje się wyższą zawartością lecytyny lub białka czy szczególnie bogatym składem witaminowym, nie wyróżnia się lepszymi cechami organoleptycznymi. Posiada cechy charakterystyczne dla innych dostępnych na rynku jaj tej samej klasy jakościowej. Z tych względów GIJHARS wskazał, iż zastosowanie określenia "luxusowy" nie znajduje uzasadnienia do stosowania go w nazwie przedmiotowej partii jaj i narusza art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z lit. b rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 "sprzedaż luzem" oznacza oferowanie w sprzedaży detalicznej konsumentowi końcowemu jaj w innej formie niż w opakowaniach. Natomiast zgodnie z art. 1 lit. a) ww. rozporządzenia "opakowanie" oznacza osłonę dla jaj klasy A lub B, z wyjątkiem opakowania transportowego i pojemników do jaj przemysłowych. Podniósł, iż przedsiębiorca zadeklarował, iż przedmiotowa partia jaj nie była przeznaczona do sprzedaży luzem. Zatem jeśli rzeczywistym przeznaczeniem jaj nie jest sprzedaż luzem, powinny być one zapakowane w opakowania jednostkowe. Zaznaczył, iż opakowanie powyższej partii jaj nie spełnia wymagań przedstawionych w przepisach z uwagi na brak informacji wskazującej warunki przechowywania produktu, błędny format wskazujący na datę minimalnej trwałości oraz brak wyjaśnienia kodu producenta.

Konkludując GIJHARS uznał, iż wszystkie wymienione naruszenia uprawniają do twierdzenia, iż skarżąca nie zachowała należytej staranności przy wprowadzaniu zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych do obrotu. Błędne oznaczenie 6 partii jaj wprowadza bowiem konsumenta w błąd i narusza przepisy o jakości handlowej. Zauważył także, że oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych zgodnie z przepisami, w sposób rzetelny i niewzbudzający wątpliwości konsumenta.

Odwołując się do brzmienia art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, organ odwoławczy wskazał, iż jeśli została przeprowadzona kontrola, w trakcie której stwierdzono, że podmiot wprowadził do obrotu artykuł rolno-spożywczy nieodpowiadający deklarowanej jakości handlowej, wojewódzki inspektor JHARS ma obowiązek wymierzyć mu karę pieniężną, która nie może być niższa niż 500 zł.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważył, iż nałożona na skarżącą kara pieniężna, tj. 4.000 zł stanowi zaledwie 6 % kary maksymalnej, która w tym przypadku mogłaby wynosić 65.529,00 zł (pięciokrotna wartość korzyści majątkowej przedmiotu decyzji).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. naruszenie przepisów prawa,

w szczególności:

– art. 6 k.p.a., polegającym na nałożeniu na skarżącą kary finansowej pomimo braku dowodów jednoznacznie wskazujących, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów będących przesłanką nałożenia takiej kary;

– art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na niedokładnym

i niewyczerpującym zbadaniu zebranego materiału dowodowego i błędną jego ocenę, skutkującą przyjęciem, że przedmiotowe produkty poprzez swoje oznaczenie naruszają przepisy o jakości handlowej oraz błędnym ustaleniem, że stopień ewentualnej szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia przepisów uzasadniają wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł;

– art. 8 i art. 11 k.p.a., polegającym na niepełnym wskazaniu przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, lakonicznym uzasadnieniu poszczególnych zarzutów stawianych Spółce, a w szczególności niewyjaśnieniu stronie zasadności przyjęcia, że używane określenia "jaja luxusowe" narusza przepisy prawa;

– art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, polegające na nieustosunkowaniu się do twierdzeń skarżącej na temat obowiązującego w unijnym i krajowym porządku prawnym modelu przeciętnego konsumenta;

– § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo że nie odnoszą się one do produktów wprowadzanych do obrotu przez skarżącą;

– § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, polegającym na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie;

– art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez jego zastosowanie pomimo faktu, że materiał zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do wywiedzenia, iż jakiekolwiek napisy znajdujące się na opakowaniach zostały ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi elementami graficznymi;

– art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że produkt wprowadzany przez skarżącą do obrotu jest oznakowany

w sposób sugerujący, iż posiada on szczególne właściwości;

– art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że produkt wprowadzany przez skarżącą do obrotu jest oznakowany w sposób niezrozumiały dla konsumenta w odniesieniu do zastosowanych skrótów "pon." i "pow.";

– art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 polegającym na jego zastosowaniu w niniejszej sprawie, mimo że nie odnosi się on do produktów wprowadzanych do obrotu przez skarżącą, ale do jaj sprzedawanych luzem;

– art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 589/2008 polegającym na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznaniu, że opakowania transportowe stosowane przez skarżącą nie spełniają wymogów w zakresie oznakowania;

– art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 589/2008 poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji nieustalenia, jaka część opakowań z partii,

w odniesieniu do której nałożono karę, była oznakowana w sposób ewentualnie niezgodny z przepisami;

– art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, polegającym na nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej pomimo faktu, że produkty wprowadzane przez spółkę do obrotu odpowiadają normom jakości handlowej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów tj. z protokołu kontroli nr 186/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. na okoliczność faktu, że organ dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy dowolnie, wykazując w tym zakresie niekonsekwencję.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi

i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. Wobec tego, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, niezbędnym było wyeliminowanie jej z obiegu prawnego.

W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł za wprowadzenie do obrotu sześciu partii jaj spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej.

Na wstępie należy wskazać, iż producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego, w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do reklamy oraz do prezentacji artykułów rolno-spożywczych, w tym

w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia,

w jakim są prezentowane, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd,

w szczególności:

a) co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji;

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada;

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ I instancji zakwestionował oznakowanie przez skarżącą sześciu partii jaj spożywczych klasy A, tj.

– partii jaj 1.620 sztuk klasy wagowej "L" z uwagi na niepoprawne podanie daty minimalnej trwałości na opakowaniach jednostkowych oraz pominięcie określenia "Najlepiej spożyć przed";

– partii 4.320 sztuk klasy wagowej "M" z uwagi na: nieprawidłowy sposób oznaczenia klasy wagowej jaj na opakowaniach jednostkowych; naklejanie etykiet samoprzylepnych z datą minimalnej trwałości na istniejący nadruk na oznakowaniu oraz stosowanie niezrozumiałego skrótu "pon.";

– partii 5.040 sztuk jaj klasy wagowej "L", z uwagi na użycie w oznakowaniu określenia "10 luxusowych jaj" sugerującego specjalne właściwości;

– partii 10.080 sztuk, klasy wagowej "XL" z uwagi na naklejanie etykiet samoprzylepnych z datą minimalnej trwałości na istniejący nadruk na oznakowaniu oraz stosowanie niezrozumiałego skrótu "pow." i "temp.";

– partii 10.800 sztuk jaj klasy wagowej "M" umieszczonych w wytłaczakach a'30 szt. z uwagi na brak oznaczenia metod chowu, objaśnienia znaczenia kodu producenta oraz brak daty minimalnej trwałości na etykietach papierowych stosowanych do oznakowania opakowań transportowych;

– partii 8.640 sztuk jaj klasy wagowej "L" umieszczonych w wytłaczakach a' 30 szt.

z uwagi na brak oznaczenia metod chowu, objaśnienia znaczenia kodu producenta oraz brak daty minimalnej trwałości na etykietach papierowych stosowanych do oznakowania opakowań transportowych.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy uznał za trafną argumentację skarżącej w zakresie sposobu oznaczenia klasy wagowej jaj w przypadku partii 4.320 sztuk klasy wagowej "M" oraz w zakresie stosowania skrótu "temp." w przypadku partii 10.080 sztuk klasy wagowej "XL". Ocena organu dokonana w tym zakresie nie budzi wątpliwości Sądu. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednocześnie nie może wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym wobec treści art. 134 § 2 p.p.s.a., brak jest podstaw do zakwestionowania wywodów organu odwoławczego w tym zakresie. Organ odwoławczy zgodził się wyraźnie

z ustaleniami organu I instancji dotyczącymi naruszenia przepisów prawa żywnościowego poprzez niepoprawne podanie daty minimalnej trwałości, naklejenie etykiet samoprzylepnych na istniejący nadruk na oznakowaniu, czy zastosowanie określenia "10 luxusowych jaj". Mimo obszernego wywodu dotyczącego partii 10.800 sztuk jaj klasy wagowej "M" i partii 8.640 sztuk jaj klasy wagowej "L" ,umieszczonych

w wytłaczakach a'30 szt. z uwagi na brak oznaczenia metod chowu, objaśnienia znaczenia kodu producenta oraz brak daty minimalnej trwałości na etykietach papierowych stosowanych do oznakowania opakowań transportowych oraz używania skrótów: "pon." w przypadku partii 4.320 sztuk klasy wagowej "M", i "pow." w przypadku partii 10.080 sztuk, klasy wagowej "XL" organ odwoławczy nie wymienił wśród stwierdzonych naruszeń powyższych okoliczności. Powstaje tym samym wątpliwość co do tego czy okoliczności ustalone w tym zakresie zostały potraktowane jako naruszenie przepisów prawa, jakich przepisów konkretnie (w szczególności odnośnie zarzutów dotyczących partii jaj w wytłaczakach po 30 sztuk) oraz czy miały one wpływ wysokość wymierzonej kary. Należy w tym miejscu zauważyć, iż postępowanie prowadzone przed organem odwoławczym nie jest wolne od obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a, art. 77 k.p.a., a dokonane przez organ ustalenia i wnioskowania powinny w myśl art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza wskazane wyżej przepisy w odniesieniu do okoliczności, o których mowa, jak również podzielonych przez organ odwoławczy zarzutów stawianych skarżącej przez organ I instancji, dotyczących naklejania etykiet samoprzylepnych na istniejący nadruk na opakowaniu oraz zastosowania określenia "10 luxusowych jaj". Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Tymczasem przedstawiona przez GIJHARS argumentacja nie dowodzi w sposób jednoznaczny istnienia nieprawidłowości we wskazanym wyżej zakresie. Wskazując na powyższe i odnosząc się jednocześnie do zarzutu naruszenia przepisów art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw.

z art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stwierdzić wypada, że sformułowanie zarzutów naruszenia powyższych przepisów poprzez naklejenie etykiet samoprzylepnych nie zostało należycie uzasadnione i zarzuty te powinny być uznane za co najmniej przedwczesne. Organ odwoławczy nie wykazał jakie napisy samoprzylepna etykieta zasłaniała. Uznając za prawidłowe naruszenia przepisów art.

6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 48 ust.

1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia zaniedbał ustalenia jaki nadruk został zasłonięty przez etykietę samoprzylepną. W szczególności nie wyjaśnił, czy był to napis, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jaką informację zawierał i czy była to informacja istotna dla konsumenta. Należy bowiem zauważyć, iż na opakowaniu znajdują się zarówno elementy (informacje) obowiązkowe, jak i dowolnie umieszczane przez producenta. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, że ewentualnemu zasłonięciu uległ nadruk stanowiący napis lub napisy wyłącznie nieobligatoryjne, albo element graficzny w ogóle nie będący napisem.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż organ odwoławczy nie uzasadnił

w sposób przekonywujący zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy

o bezpieczeństwie żywności i żywienia. GIJHARS nie wyjaśnił w jaki sposób konsument miałby zostać wprowadzony w błąd, a mianowicie jakie błędne wyobrażenie

o właściwościach jaj jest rzekomo wywołane przez określenie "luxusowe". Sąd zauważa także, iż organ odwoławczy nie wskazał jakie stosowne badania mogłyby potwierdzić

w dostatecznym stopniu luksusowy charakter kontrolowanej partii jaj. W ocenie Sądu budzi wątpliwości w tym stanie sprawy formułowanie tego zarzutu w odniesieniu do artykułu będącego przedmiotem kontroli. Wydaje się też, iż organ dokonując powyższej oceny winien zwrócić uwagę także na pisownię użytego określenia "luxusowe".

Wobec stwierdzonych naruszeń prawa procesowego za przedwczesne w ocenie Sądu należy uznać odnoszenie się do wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego, z wyjątkiem jedynie zarzutu dotyczącego naruszenia § 11 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. W ocenie Sądu za trafną należy uznać argumentację organu odwoławczego, iż w odniesieniu do partii jaj 1.620 sztuk klasy wagowej "L", w przypadku której stwierdzono niepoprawne podanie daty minimalnej trwałości na opakowaniach jednostkowych oraz pominięcie określenia "Najlepiej spożyć przed" ma zastosowanie § 11 ust. 1 i 2 rozrządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. W myśl tych przepisów produkty, o których mowa winny być oznakowane datą minimalnej trwałości, z uwzględnieniem treści § 11 ust. 2

i w kolejności dzień, miesiąc i rok. Zakwestionowana w tej mierze partia jaj nie spełnia powyższych przesłanek. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja nie pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 3 pkt 7 i 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ prawidłowo zakwalifikował kontrolowane produkty jako zachowujące swoje właściwości przy prawidłowym przechowywaniu, o czym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, do których ma zastosowanie określanie terminu minimalnej trwałości. Stanowisko skarżącej w tym względzie stanowi jedynie polemikę z ustaleniami organu w tym zakresie i nie wskazuje rzeczowej argumentacji. Należy bowiem zauważyć, iż wśród artykułów, do których stosuje się § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych są wymienione także artykuły o trwałości nie przekraczającej 3 miesięcy (§ 11 ust. 1 pkt 1). Ponadto twierdzeniom skarżącej

o prawidłowym oznaczeniu tej partii jaj przeczy oznaczenie pozostałych partii jaj poddanych kontroli, co do których jak wynika z dokumentacji fotograficznej dołączonej do protokołu kontroli zastosowano oznaczenie daty minimalnej trwałości, a nie oznaczenie terminu przydatności do spożycia.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż w związku z wprowadzeniem do obrotu partii jaj spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej na skarżącą została nałożona kara pieniężna w kwocie 4.000 zł., której podstawą wymierzenia jest art. 40 a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów (art. 40 a ust. 5 ustawy

o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Należy zauważyć, iż wysokość środka represyjnego ustawodawca pozostawił uznaniu organu administracji, które podlega rygorom wynikającym z art. 40 a ust. 5 ww. ustawy. Tym samym organ określając wysokość kary, nawet jeśli stanowi ona – jak wskazał organ odwoławczy – zaledwie 6% kary maksymalnej, winien uzasadnić swoje stanowisko w tym zakresie zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco przekonującego uzasadnienia wysokości wymierzonej kary

z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w szczególności, że organ odwoławczy uwzględnił w części argumentację skarżącej.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Brak wyczerpującego wskazania przesłanek, którymi kierował się organ, jak trafnie wskazuje skarżąca doprowadził także do naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. Wobec tego, iż okoliczności dotyczące rodzaju i wagi naruszeń podlegających ukaraniu na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy

o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, decydują nie tylko o słuszności wymierzenia kary co do zasady ale także jej wysokości stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy GIJHARS powinien dokonać wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ocenić czy jest on wystarczający do rozstrzygnięcia i szczegółowo uzasadnić zajęte stanowisko

w sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu powyższych wywodów.

Postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. wydanym na rozprawie Sąd oddalił wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli nr 186/2009 z dnia 31 lipca 2009 r. jako niespełniający przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a. Brak było bowiem podstaw do uznania, iż dowód ten jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie z pkt 2 wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.