Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 101/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 par. 1, art. 55 par. 2, art. 210 par. 4, art. 219
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 28 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.) Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podjętym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 62 § 1 w związku z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p, oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zaliczenia wpłaty dokonanej przez D. A., w kwocie 703,68 zł na poczet podatku od nieruchomości określonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu podało, że dokonaną przez D. A. w dniu 4 sierpnia 2008 r. wpłatę w kwocie 703,68 zł Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r. zaliczył na poczet I i II raty podatku od nieruchomości za 2008 r., a strona w zażaleniu na to postanowienie wniosła o jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie art. 62 § 1 O.p., poprzez niezastosowanie się do dyspozycji skarżącej dotyczącej zaliczenia "wpłaty z dnia 15 września 2000 r." na poczet podatku od nieruchomości, wyszczególnionego w pozycji 1, 3 i 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...] oraz naruszenie art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez nieprzytoczenie w uzasadnieniu postanowienia przepisów prawa w sposób dokładny, niewyjaśnienie podstawy prawnej, jak również niewskazanie toku myślowego prowadzącego do przyjętego przez organ stanowiska, co do zaliczenia wpłaty. W uzasadnieniu zażalenia strona zarzuciła nadto naruszenie art. 55 § 2 O.p., podnosząc że obowiązujące przepisy prawa nie zawierają podstawy prawnej do wskazania kwoty zadłużenia i należnych odsetek za zwłokę.

Następnie organ odwoławczy podał, że D. A. jest właścicielką nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] i w dniu 4 sierpnia 2008 r. na konto podatkowe przedmiotowej nieruchomości dokonała wpłaty 703,68 zł. Zgodnie z jej wskazaniem zamieszczonym na dowodzie wpłaty kwotę tą należało zaksięgować na należność wynikającą z decyzji Nr [...], z rozbiciem na budynki gospodarcze i ogrodzenie działki bez naliczenia odsetek i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz mieszkalnych w części zajętej na działalność gospodarczą. Z uwagi na fakt, iż suma I i II raty podatku od nieruchomości za rok 2008 wynosiła 3.110 zł, zaś termin płatności obu tych rat przypadał na dzień 4 sierpnia 2008 r., wpłata podatniczki została zaksięgowania na poczet tych rat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaksięgowania wpłaty na poszczególne składniki nieruchomości należące do podatniczki. Zgodnie bowiem z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba, że podatnik wskaże na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Następnie podał, że D. A. wskazała na poczet którego zobowiązania dokonała wpłaty, podając decyzję wymiarową z dnia [...] r. Słusznie zatem – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego - organ I instancji zaliczył dokonaną wpłatę na poczet podatku określonego wyżej wskazaną decyzją.

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatniczka wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bądź też o orzeczenie co do istoty sprawy. Nadto wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zgodnie z wykazem, który przedstawi na rozprawie. Postanowieniu temu zarzuciła naruszenie art. 62 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację.

Uzasadniając podniesione zarzuty podała, że podtrzymuje wszystkie swoje wszystkie argumenty podniesione w zażaleniu z dnia 19 lipca 2007 r. Ponadto podniosła, że organ dokonał niewłaściwej interpretacji art. 62 § 1 O.p., przyjmując iż to nie podatnikowi, a organowi przysługuje uprawnienie do wskazania na jaką zaległą ratę w podatku od nieruchomości powinna być zaliczona wpłata. Zarzuciła, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to nie skarżąca wskazała na jaką zaległość ma być zaksięgowana dokonana przez nią wpłata, lecz zadecydował o tym organ.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 16 listopada 2009r. skarżąca wniosła o odroczenie wyznaczonego na dzień 17 listopada 2009r. terminu rozprawy w sprawie, a jako przyczynę uzasadniającą uwzględnienie tego wniosku wskazała długotrwałą chorobę, trwającą, zgodnie z załączonym zaświadczeniem lekarskim, od dnia 27 października 2009r. do dnia 29 listopada 2009r. Uznając ten wniosek za zasadny Sąd zawartym w protokole rozprawy z dnia 17 listopada 2009r. postanowieniem odroczył rozprawę. Następnie zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2009r. Sąd, zwracając uwagę na licznie składane przez skarżącą wnioski o odroczenie wyznaczanych w sprawach z jej udziałem terminów rozpraw, których podstawę faktyczną stanowią zwolnienia lekarskie, poinformował skarżącą o możliwości ustanowienia pełnomocnika ewentualnie złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie do akt sprawy, przed wyznaczonym kolejnym terminem rozprawy. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącą o treści art. 107 i art. 7 ppsa. Zawiadomienie to skarżąca odebrała osobiście w dniu 5 stycznia 2010r. W wyznaczonym na dzień 14 stycznia 2010r. kolejnym terminem posiedzenia w tej sprawie skarżąca osobiście w biurze podawczym złożyła pismo, w którym złożyła kolejny wniosek o odroczenie terminu rozprawy. W uzasadnieniu tego wniosku podniosła, iż jej niemożność działania w sprawie została poświadczona zwolnieniem wystawionym przez lekarza biegłego sądowego, a ona chce aktywnie uczestniczyć w rozprawie pomimo że obecność nie jest obowiązkowa. Wyjaśniła nadto, iż jej sytuacja majątkowa nie pozwala jej na ustanowienie pełnomocnika z wyboru, który działałby zgodnie z etyką zawodową, a strona ma przykre doświadczenia z pełnomocnikami z urzędu. Podniosła, iż nie ma przepisu bezwzględnie obowiązującego nakazującego ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji gdy sama posiada uprawnienia do reprezentowania siebie. W ocenie strony, zmuszanie jej do ustanowienia pełnomocnika z urzędu narusza art. 6 ust. 3 pakt c Europejskiej konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, zapewniającego prawo do aktywnego udziału w postępowaniu. Podniosła również, iż jej stan zdrowia nie pozwala w chwili obecnej na złożenie pisemnego stanowiska w sprawie. Dalej podniosła, iż innym zasadnym rozwiązaniem jest nie wyznaczenie terminu rozprawy przez kolejne 6 miesięcy w celu umożliwienia wykonania jej operacji słuchu, a po tym okresie wyznaczanie terminów w odstępach miesięcznych.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2010r. skarżąca podniosła z kolei, iż Sąd pozbawił jej możliwości udziału w postępowaniu, pomimo usprawiedliwienia nieobecności, a nadto wskazała nieprawidłowości w toku prowadzenia postępowania wymiarowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez D. A. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zaliczenia dokonanej przez D. A., wpłaty w kwocie 703,68 zł na poczet podatku od nieruchomości określonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] r., Sąd nie dopatrzył się naruszenia stanowiącego podstawę tego postanowienia przepisu art. 62 i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.), zwanej dalej Op.

Stosownie do § 1 pierwszego z tych przepisów, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. W myśl § 2 z kolei jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Natomiast na podstawie § 4 do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Zgodnie zaś z drugim ze wskazanych przepisów w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

Przepis art. 62 Op zawiera reguły obowiązujące przy zaliczaniu wpłat dokonywanych przez podatnika, gdy wysokość wpłaty nie wystarcza na pokrycie wszystkich zobowiązań. Zasadą jest, że o przeznaczeniu wpłaconej kwoty decyduje podatnik. Zasada ta ulega jednak ograniczeniu w przypadku określonym w art. 55 § 2 Op, jak i wówczas, gdy podatnik nie oświadczy, na poczet którego zobowiązania dokonał wpłaty, a więc nie zdecydował, która z obciążających go zobowiązań zostanie zapłacona, a która może stać się przedmiotem ewentualnej egzekucji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2007r., III SA/Wa 3218/06, LEX nr 318239 czy wyrok NSA W-wa z dnia 22 lutego 2008r., II FSK 1725/06, LEX nr 468817, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2007r., I SA/Bk 434/06, LEX nr 27888, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2008r., I SA/Po 247/08, LEX nr 478602 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008r., III SA/Wa 59/08, LEX nr 479298).

Podnoszony przez stronę skarżącą na gruncie przepisu art. 62 Op zarzut zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji niezgodnie z jej wolą wyrażoną na dokumencie wpłaty tej kwoty, poprzez zaliczenie tej kwoty, wbrew jej woli, także na podatek od części budynku mieszkalnego wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej (pakt 2 tabeli zawartej w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r.) nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarty we wskazanym przepisie termin "zobowiązanie podatkowe" w tej sprawie w podatku od nieruchomości został zdefiniowany w art. 5 Op. W myśl tego przepisu zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Obowiązkiem podatkowym z kolei, w myśl art. 4 Op, jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawach. Owa powinność w przypadku podatku od nieruchomości wynika z art. 2 i następnych ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj. Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844, zwanej dalej upol. Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a podatnikami tego podatku, na mocy art. 3 ust. 1 pakt 1 upol, są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 dotyczącego posiadacza samoistnego. Użyte w tym przepisie pojęcie nieruchomości, wobec braku jego definicji w tej ustawie, należy interpretować przy zastosowaniu wykładni systemowej, tj. poprzez odwołanie do definicji tego pojęcia zawartej w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, Dz. Nr 16, poz. 93 ze zm, zwanej dalej kc. Stosownie do tego przepisu nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki z gruntem trwale związane lub części takich budynków, jeśli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 i § 2 kc część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, częścią składową rzeczy jest zaś wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. W myśl art. 48 kc z kolei z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Analiza powołanych przepisów kc prowadzi do wniosku, iż wszystko co zostało połączone z gruntem w sposób trwały, tj. budynki i ich części (lokale), stanowią, co do zasady, część składową gruntu i wskutek tego nie mogą być odrębnym przedmiotem własności. Dzielą one więc losy gruntu, a właściciel gruntu jest właścicielem wszystkiego, co jest trwale związane z gruntem. Zasada ta doznaje wyjątków, bowiem nieruchomości budynkowe lub lokalowe, drzewa i rośliny, urządzenia mogą stanowić przedmiot odrębnej własności, jeśli wynika to z przepisów ustawy.

Wykorzystując powyższą definicję na grunt art. 2 ust. 1 upol przy uwzględnieniu art. 5 i art. 4 Op zauważyć należy, iż budynek dla potrzeb podatku od nieruchomości jest albo częścią składową gruntu w rozumieniu art. 47 k.c., albo nieruchomością budynkową w rozumieniu art. 46 k.c. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 września 2008r., I SA/Ol 294/08, LEX nr 461225), a podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu obciążą właściciela gruntu, na którym znajdują się te obiekty. Zasada ta nie obowiązuje, jeżeli budynki nie stanowią części składowej gruntu, co dotyczy np. budynków należących do wieczystego użytkownika (art. 235 k.c.), budynków należących do rolniczych spółdzielni produkcyjnych (art. 272 k.c. i 279 k.c.) czy budynków zatrzymanych przez rolnika z mocy przepisów szczególnych, w tym przypadku podatnikiem jest ich właściciel. W przypadku przekazania posiadania obiektów państwowych lub komunalnych, podatnikiem jest z kolei ich posiadacz. Płaci on podatek od gruntu i od obiektów budowlanych stanowiących jego części składowe w przypadku posiadania gruntów. Jeżeli posiada tylko obiekt budowlany niestanowiący części składowej gruntu, płaci podatek tylko od tego obiektu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 grudnia 2006r., I SA/Łd 1156/06, LEX nr 211405).

W konsekwencji podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości stanowi co do zasady powierzchnia gruntu i trwałe z nim związanych budynków, a wyjątkowo odrębnie grunt i posadowione na tym gruncie budynki, tj. gdy są one przedmiotem władania różnych podmiotów. Zasady, wedle której zobowiązanie w podatku od nieruchomości obejmuje grunt i znajdujące się na nim budynku, nie zmienia okoliczność, iż inne są stawki podatkowe do poszczególnych elementów nieruchomości, tj. gruntu i budynku, w tym inne dla budynku mieszkalnego i budynku wykorzystywanego dla potrzeb działalności gospodarczej. Nie ma zatem podstaw do tego, by z podstawy tej wyłączać, tak jak tego oczekuje strona skarżąca, poszczególne części składowe nieruchomości, jak i że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości składała się z różnych elementów, a wpłaconą kwotę, która nie pokrywa całości zobowiązania podatkowego, rozdysponować podatnik może na pokrycie tej części tego zobowiązania, która została ustalona w stosunku do poszczególnych elementów składowych nieruchomości, np. na grunt i budynki mieszkalne z wyłączeniem tej części tego budynku, który jest wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, iż na skarżącej ciążyło zobowiązanie z tytułu nieruchomości gruntowej, której częścią składową były również budynki, w tym wyłączony we wniosku o zaliczenie wpłaty budynek w części wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarcze. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2008r. skarżąca w informacji dla potrzeb tego podatku z dnia 27 marca 2008r. podała, iż jest właścicielką nieruchomości w Ł. przy ul. [...], na której znajduje się budynek gospodarczy, budynek handlowo – usługowy oraz ogrodzenie. To zaś oznacza, iż budynki i budowle stanowią, na podstawie art. 47 kc, cześć składową gruntu. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. nie może być zatem traktowane odrębnie dla gruntu, jak i jego części składowych. Nie jest zatem dopuszczalne, tak jak tego oczekuje skarżąca, by dokonana wpłata była zaliczona na tę część zobowiązania w podatku od nieruchomości wynikającą z raty za dany kwartał, której podstawę stanowił grunt i ogrodzenie z wyłączeniem tej części tej kwoty wynikającej z opodatkowania budynku wykorzystywanego w części na potrzeby działalności gospodarczej. Nie mamy tu bowiem do czynienia z odrębnym zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości gruntowej, oraz odrębnym od nieruchomości budynkowej. W konsekwencji nie można zarzucić organom, iż nie zastosowały się do dyspozycji podatnika zawartej w poleceniu przelewu. Z uwagi na treść wniosku niezrozumiałym wydaje się zawarte w skardze stwierdzenie, wedle którego "to nie Skarżąca wskazała na jaką zaległość ma być zaksięgowana jej kwota 703,68 zł tylko zdecydował o tym organ, a dodatkowo rozbił wpłaty na budynki i ogrodzenie". Stwierdzenie to pozostaje też w sprzeczności ze wcześniejszym stwierdzeniem skargi, wedle którego "organ dokonał niewłaściwej interpretacji art. 62 § 1 – Ordynacji podatkowej, przyjmując, iż to nie podatnikowi, a organowi przysługuje uprawnienie do wskazania na jaką zaległą ratę w podatku od nieruchomości powinna być zaliczona dokonana przez niego wpłata". Zaliczenie przez organy podatkowe dokonanej przez skarżącą w dniu 4 sierpnia 2008r., nie zaś, jak podaje skarżąca, w dniu 15 września 2008r., wpłaty kwoty 703,68 zł na I i II ratę podatku od nieruchomości Sąd uznał za prawidłową, skoro ustalona łącznie za obie raty wysokość spornego zobowiązania wynosiła 3.110,00 zł, a więc była wyższa niż wpłacona kwota. Nie wystarczała ona zatem na pokrycie całości tych rat. Organ podatkowy, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, nie naruszył też art. 55 § 2 Op, przepis ten w sprawie nie miał zastosowania, a organ nie dokonał rozliczenia tej kwoty na odsetki od niezapłaconej w terminie raty I i II tego podatku. Jak bowiem wynika z postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 6 sierpnia 2008r. wpłaconą kwotę zaliczono w całości na poczet bieżącego podatku, tj. I i II ratę, zaś w rubryce dotyczącej odsetek, opłaty prolongacyjnej i kosztów upomnienia wskazał kwotę 0,00 zł. W konsekwencji w dniu 6 sierpnia 2008r. z tytułu I i II raty pozostała do zapłaty kwota 2.406,32 zł. Dodatkowo podnieść należy, iż w dniu 4 sierpnia 2008r. nie były naliczane żadne odsetki od I i II raty tego zobowiązania, jak bowiem wynika z decyzji wymiarowej termin zapłaty przypadał na 14 dni od daty doręczenia tej decyzji, co miało miejsce w dniu 4 sierpnia 2008r. Na dzień 4 sierpnia skarżąca nie posiadała zatem żadnej zaległości w spornym podatku. Zaległość ta mogła powstać dopiero po upływie 14 dni od tej daty i dopiero z upływem tych dni naliczane mogłyby być odsetki od ewentualnej zaległości w spłacie I i II raty podatku.

Chybiony jest również zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jego zwięzła treść nie oznacza bowiem, iż strona nie została poinformowana o przyczynach podjętego rozstrzygnięcia, zaś analiza uzasadnienia tego postanowienia wskazuje, iż zawarto w nim stan faktyczny sprawy, przebieg postępowania w sprawie, przytoczono mające zastosowanie przepisy prawne oraz dokonano ich subsumcji w okolicznościach faktycznych tej sprawy.

Dodatkowo na marginesie podnieść należy, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie strona skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, jak bowiem wynika z akt sądowych była informowana nie tylko o terminie rozprawy, ale nadto z uwagi na liczne zwolnienia i wnioski o odroczenie kolejnych terminów rozprawy o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie ewentualnie ustanowienia pełnomocnika. Z możliwości tej skarżąca nie skorzystała. Istotne znaczenie ma też okoliczność, iż nieobecność prawidłowo zawiadomionych, tak jak w tej sprawie, stron na rozprawie nie wstrzymuje czynności Sądu, a w tej sprawie Sąd na wniosek skarżącej już raz odroczył termin rozprawy.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 159 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

t.n.