Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 330/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi BK na informację Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [.] z dnia[.] w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

BK wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na "PUP ", domagając się wyjaśnienia, że ma prawo uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracownika.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [.] lutego 2021 r. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [.] z wnioskiem o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Wniosek nr dotyczył zwolnienia za luty 2021 r., a spadku obrotów gospodarczych w okresie dwóch miesięcy liczonych od 1 grudnia 2020 r.

W piśmie z dnia [.] marca 2021 r. upoważniony przez Starostę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [.] poinformował wnioskodawczynię, że w świetle art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm., dalej: uCOVID-19), nie spełnia ona kryteriów uzyskania żądanego dofinansowania. Przedsiębiorca nie może bowiem otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Tymczasem otrzymała już świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 3 pełnych miesięcy na dofinansowanie wynagrodzenia dla EK, przyznanie dofinansowania na podstawie ww. przepisu nie było możliwe.

W skardze wniesionej drogą elektroniczną BK podniosła, że ma prawo otrzymywać dofinansowanie do wynagrodzeń pracownika cały czas, ponieważ branża, w której prowadzi działalność gospodarczą, nadal jest zamknięta z powodu COVID-19.

W odpowiedzi na skargę udzielonej przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [.] wniesiono o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, ewentualnie oddalenie z uwagi na bezzasadność skargi.

W piśmie z 1 czerwca 2021 r. skarżąca wystąpiła o wycofanie skargi zarejestrowanej pod sygn. I SA/Rz 330/21 i jej nierozpatrywanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, a oświadczenie skarżącej zawarte w piśmie z 1 czerwca 2021 r. nie mogło być uwzględnione. Cofniecie skargi zasadniczo wiąże Sąd, co wynika z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej "P.p.s.a.", chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Rozpatrywana skarga dotyczy przedmiotu, który nie podlega kontroli sądu administracyjnego, przez co niemożliwe było umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ponieważ postepowanie to nie zostało zainicjowane w sprawie mieszczącej się w kategoriach (obszarach) określonych przez ustawodawcę w przepisach art. 3 § 2 P.p.s.a. albo ustawach szczególnych.

Określony w skardze przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji (właściwości) sądu administracyjnego. W szczególności nie można było go zakwalifikować do kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 tj. decyzji, postanowienia, interpretacji, opinii zabezpieczających, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie pozwalał na to także art. 3 § 3 P.p.s.a., ponieważ przepis ten wymaga regulacji szczególnej (odrębnego aktu prawnego) przewidującego sądową kontrolę.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zaś ocenić dopuszczalność skargi. Jeżeli bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 P.p.s.a. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1, art. 172 i art. 285k § 3 P.p.s.a.). Zakres właściwości sądu administracyjnego określa art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Musi on wynikać z ustawy. Nie cała bowiem działalność administracji publicznej została poddana kontroli (por. uzasadnienie uchwały NSA z 3 grudnia 2001 r. sygn. OPS 3/01).

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, ze skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy określonej w art. 15zzb uCOVID-19. Świadczenie określone w tych przepisach przyznawane jest na podstawie umowy zawieranej przez starostę z przedsiębiorcą, na podstawie wniosku składanego do powiatowego urzędu pracy, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. Stanowisko starosty nie przybiera form administracyjnoprawnych, rozstrzygających we władczy sposób o prawach lub obowiązkach strony. Ustawodawca nie zdecydował, aby ten rodzaj pomocy przyznawany był w formie decyzji albo aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak to uczynił w innych przypadkach określonych w uCOVID-19. W przypadku, gdy starosta nie decyduje się przyznać przedsiębiorcy omawianej pomocy nie zawiera z nim umowy lub odmawia jej zawarcia.

Sąd administracyjny nie jest władny ocenić formy prawnej, w jakiej ustawodawca zdecydował się przyznawać wsparcie finansowe w ramach poszczególnych instrumentów określonych w uCOVID-19, jeżeli z ustawy tej nie wynika, że może być ona zakwalifikowana przez pryzmat przepisów art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. W szczególności nie jest właściwy do oceny zarzutów odnośnie przyczyn odmowy złożenia przez starostę oświadczenia woli określonej treści, ponieważ jest to materia regulowana przepisami Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego, która wymaga dodatkowo zainicjowania postępowania (złożenia pozwu) w sprawie zobowiązania do złożenia oświadczenia woli określonej treści (por. art. 64 Kodeksu cywilnego oraz art. 1047 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego). Z analizowanego przepisu uCOVID-19 nie wynika natomiast, aby umowa, o jakiej w nich mowa, była umową administracyjną o określonych w prawie publicznoprawnym cechach poddanych kontroli sądu administracyjnego. Wobec tego umowę taką ocenić należało jako cywilnoprawną i niepodlegającą kontroli sądu administracyjnego, podobnie jak czynności prowadzące do jej zawarcia.

Analiza powołanych wyżej aktów prawnych nie dała podstaw do przyjęcia, że istnieje przepis prawa rangi ustawy, o jakim mowa w Konstytucji RP, poddający taką kategorię spraw, jak objęta skargą, kognicji sądu administracyjnego. Uzasadnione jest to charakterem przyjętego rozwiązania prawnego, w którym pozostawiono staroście uprawnienie do złożenia oświadczenia woli przyznania przedsiębiorcy takiej formy wsparcia. Pisma starosty – dyrektora powiatowego urzędu pracy, w którym odmówiono wnioskodawczyni złożenia oświadczenia woli określonej treści, które prowadziłoby do zawarcia umowy o wsparciu, nie można było uznać za akt lub czynność albo przejaw bezczynności, które podlegałyby kontroli sądu administracyjnego.

Z podanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowiono o odrzuceniu skargi. Na podstawie art. 60 P.p.s.a. oświadczenie skarżącej z dnia 1 czerwca 2021 r. uznano za niedopuszczalne, ponieważ zmierzało ono do obejścia prawa.

Mając na względzie dyspozycję art. 222 P.p.s.a. nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi.