Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 29/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 15, art. 17, art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta G. Jednostka E 1. stwierdza nieważność załącznika graficznego nr 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: - terenu obejmującego [...] Obszar Chronionego Krajobrazu; - terenu nieobjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu miasta G. jednostka E, oznaczonego kolorem białym przylegającego do terenu [...]; - ustalenia linii zabudowy dla terenu [...] od strony terenu [...]; - ustalenia linii zabudowy dla terenu [...] od strony terenu [...]; - ustalenia linii zabudowy dla terenu [...] od strony terenu [...]; 2. stwierdza nieważność: - § 6 pkt 10 i pkt 15; - § 20 pkt 6 lit. b; - § 25 pkt 7; - § 32 w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem [...] zaskarżonej uchwały; 3. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części opisanej w punktach 1 i 2 orzeczenia nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

IV SA/WA 29/12

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] wniósł skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta G.

Wojewoda [...] zarzucił powyższej uchwale naruszenie:

• art. 4 ust. 1 i 3, art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

• art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.),

• § 3 pkt 2, § 4 pkt 6, § 7 pkt 1, 8 i 9, § 8 ust. 2, § 12 pkt 9 oraz załączników nr 2, 3 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587),

• § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz., U. Nr 75, poz. 690 ze zm.),

• § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.),

• § 1 oraz § 3-6 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. [...]).

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że w granicach planu znajduje się część [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ([...]). Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody chronionego krajobrazu.

Zdaniem Wojewody takiego uzgodnienia nie dokonano, co wynika z wyjaśnień udzielonych telefonicznie przez Urząd Miejski w G. W aktach znajduje się jedynie negatywna opinia projektu planu dokonana przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska wydana w oparciu o inny przepis, mianowicie art. 54 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W ocenie skarżącego brak zamieszczenia granic [...] oraz ustaleń dotyczących sposobu zagospodarowania terenów podlegających ochronie powoduje naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda powołał się na wyrok NSA z dnia 17 września 2009r. (II OSK 985/09), gdzie stwierdzono, że brak wymaganego uzgodnienia projektu planu miejscowego stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu, co czyni zasadnym stwierdzenie jego nieważności stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu. Zdaniem Wojewody [...] brak określenia w planie granic [...] uniemożliwia ustalenie jakiego dokładnie terenu dotyczy opisane uchybienie trybu uchwalenia planu, a zatem wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności uchwały tylko w stosownej części.

Z § 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek określenia w projekcie tekstu planu m. in. granic obszaru objętego uchwałą. Tekst przedmiotowej uchwały nie zawiera opisu obszaru objętego planem, odsyła jedynie do rysunku planu. Skarżący motywował, że granice obszaru objętego planem, przedstawione na rysunku planu nie są zgodne z granicami obszaru objętego projektem planu ustalonymi w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu miasta G., co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W § 2 uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ustalono, że granica planu przebiega od południa m. in. po granicy terenów kolejowych do działki [...] obręb [...]. Na rysunku planu natomiast do obszaru objętego planem włączono część działki [...] obręb [...], oznaczonego jako teren zamknięty. Skoro jest to teren kolejowy o charakterze terenu zamkniętego, teren ten nie powinien zostać objęty projektem planu. Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 października 2010r. planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, a z art. 4 ust. 3 tej ustawy wynika obowiązek ustalenia w planie jedynie granic tych terenów oraz granic ich stref ochronnych. Tymczasem plan zawiera ustalenia dla terenu, który na rysunku został oznaczony jako zamknięty. Na terenie tym określono strefę możliwego występowania gruntów o obniżonej nośności oraz granice terenu bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Wojewoda podkreślił, że z § 7 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika możliwość umieszczenia na rysunku planu oznaczenia elementów informacyjnych, nie będących ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 3 uchwały oznaczenia graficzne na rysunku planu, nie wymienione w ust. 2 mają charakter informacyjny albo postulatywny. Legenda planu nie rozgranicza obowiązujących ustaleń planu od jego elementów informacyjnych, przez co rysunek w sposób niejednoznaczny odzwierciedla ustalenia części tekstowej planu.

Skarżący podkreślił, że w § 6 uchwały ustalono przeznaczenie terenów i ich oznaczenia, w tym m.in. w pkt 10 - tereny obiektów i urządzeń energetyki E oraz w pkt 15 - tereny komunikacji drogowej, parkingów, garaży i placów manewrowych KD. Natomiast w legendzie rysunku planu tereny te nie zostały wymienione. Na rysunku brak także obiektów i urządzeń energetyki, a w tekście uchwały nie ma ustaleń dotyczących tych terenów.

W § 32 uchwały zawarto ustalenia m.in. dla terenu E77-KD-D, którego nie oznaczono na rysunku planu.

Wojewoda zwrócił uwagę, że w § 4 pkt 8 uchwały ustalono, że w planie określa się szczegółowe zasady podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu wynika obowiązek określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Procedura ta odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Tryb scalania i podziału nieruchomości stanowi jednolitą i nierozłączną procedurę, w której najpierw następuje scalenie, a następnie wtórny podział nieruchomości. W odrębnym trybie dokonywany jest podział nieruchomości (bez scalenia). W ocenie Wojewody brak podstawy do ustalenia w planie zasad podziału nieruchomości wykonywanych w innym trybie niż scalanie i podział.

W ocenie Wojewody, w ustaleniach szczegółowych planu zawartych w § 7 dla terenów przeznaczonych pod zabudowę nie określono wskaźników intensywności zabudowy, a dla terenów zieleni oznaczonych symbolem Z, nie określono minimalnego wskaźnika powierzchni biologiczno czynnej.

W skardze stwierdzono również, że zawarte w § 20 pkt 6 lit. b rozstrzygnięcie odnośnie konieczności wystąpienia o uzyskanie odstępstwa do Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej nie może mieć miejsca. Plan bowiem jest aktem prawa miejscowego i nie powinny się w nim znajdować normy otwarte odsyłające do odrębnych i nie przewidzianych prawem procedur.

Wojewoda zwrócił uwagę, że w § 25 pkt 7 uchwały ustalono, że na terenach ZP obowiązuje zakaz podziału nieruchomości. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu oraz rozporządzenia wykonawczego nie upoważniają do formułowania w planie zakazu dokonywania podziału nieruchomości. Do planu mogą być wprowadzane zasady dokonywania tego podziału, nie zaś całkowity zakaz.

Skarżący stwierdził, że na terenach oznaczonych E31-MN, E35-MN, E61-MN niezgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustalono, że odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy lasu wynosić będzie 6 m, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem powinna wynosić co najmniej 8m.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2011r. Wojewoda dodatkowo wniósł o stwierdzenie nieważności § 24 pkt 3 lit. e) uchwały podnosząc, że w paragrafie 24 dodano lit. e) w brzmieniu "zakazuje się przeprowadzania odzysku lub unieszkodliwienia odpadów, ścieków i tym podobnych". Ustalenia tego nie było w zaopiniowanym, uzgodnionym i wyłożonym do publicznego wglądu w dniu 12 maja 2010r. projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru zwrócił się do Burmistrza o wyjaśnienie tej rozbieżności. W piśmie z dnia 10 lutego 2011 r. Burmistrz potwierdził, że wystąpiły rozbieżności pomiędzy treścią wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu, a dokumentem uchwalonym w dniu [...] czerwca 2010r. Błędnie wprowadzony zapis wymieniony wyżej powstał w wyniku redagowania projektu przekazywanego radzie do trybu uchwałodawczego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o oddalenie skargi.

Stwierdzono, że w zaskarżonej uchwale występują wady prawne, to jednak nie powinny one być podstawą do stwierdzenia nieważności całego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnośnie nieuwzględnienia na rysunku planu granicy [...],a w konsekwencji pomięcia uzgodnienia projektu planu z Regionalnym Dyrektorem

Ochrony Środowiska stwierdzono, że problem dotyczy niewielkiego fragmentu wzdłuż części północnej granicy. Wobec tego zasadne jest stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej teren należący do [...], a brak określenia w planie granic tego obszaru nie uniemożliwia stwierdzenia nieważności tylko części, gdyż granice [...] zostały ustalone w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. i opublikowane, a zatem są jednoznaczne i wiążące.

Rada Miejska w G. podkreśliła, że projekt planu został przekazany do zaopiniowania Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska na podstawie art. 17 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ten wyraził opinię negatywną, jednakże po terminie ustawowym określonym w art. 25 ust. 2 ustawy, kiedy nie było już możliwe cofnięcie procedury planistycznej do etapu poprawienia projektu w celu uwzględnienia stanowisk organów opiniujących i uzgadniających.

Podniesiona przez wojewodę niezgodność granic obszaru uchwalonego planu z granicami wskazanymi w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia tego planu dotyczy niewielkiego obszaru. Projektanci włączyli do obszaru fragment terenu zamkniętego, co stanowiło istotne naruszenie zasad sporządzania planu i winno skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w tej części.

Rada przyznała, że istotnym naruszeniem prawa jest ustanowienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu podziału nieruchomości na terenach ZP oraz ustalenie odległości zabudowy lasu na rysunku planu niezgodnie z przepisami budowlano-technicznymi.

Odnośnie rozbieżności pomiędzy rysunkiem planu, a jego częścią tekstową należy rozważyć je według kryterium ich wpływu na jednoznaczne rozumienie ustaleń planu i zdaniem Rady wskazane uchybienia nie wpływają na niewłaściwe rozumienie zapisów planu.

Wprowadzenie do planu zasad podziału nieruchomości takich jak normatyw wielkości działki budowlanej nie narusza prawa. Miejscowy plan stanowi podstawę prawną do podziału nieruchomości w zwykłym trybie, nie tylko w trybie scalenia i podziału. Parametry działek są jednym z podstawowych narzędzi kształtowania ładu przestrzennego.

W ocenie Rady nie można zgodzić się, że istotnie narusza prawo brak określenia w tekście uchwały odległości linii zabudowy, są one usytuowane na rysunku planu, a zatem możliwa jest ich lokalizacja w terenie.

Brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy nie skutkuje zagrożeniem ładu przestrzennego w sytuacji, gdy na terenach budowlanych ustalono wskaźniki powierzchni zabudowy oraz jej wysokości.

Brak opisu granic obszaru planu nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Określenie bowiem tych granic na rysunku spełnia wymagania rozporządzenia choć czytelniejsze byłoby szczegółowe słowne opisanie.

Odnośnie § 20 pkt 6 lit. b stwierdzono, że ta regulacja planu może zostać usunięta.

Jako pomyłkę, zdaniem Rady, należy uznać wprowadzenie do tekstu "obiektów i urządzeń energetyki -E", terenów "komunikacji drogowej (...) - KD" oraz ustaleń dla terenu "E77-KD-D", których nie oznaczono na rysunku planu. Uchybienia te jednak nie wpływają na zastosowanie planu i można rozważyć ich usunięcie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. zarządzono połączenie sprawy o sygn. akt IV SA/ Wa 283/11 ze sprawą o sygn. akt IV SA/Wa 362/11 celem łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Ostatnia z wymienionych spraw dotyczyła skargi E. S.A. w G. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta G. w zakresie § 24 pkt 3 lit e tej uchwały.

Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta G.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2011 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że jako podstawę skargi kasacyjnej podano w niniejszej sprawie przede wszystkim, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia norm postępowania określonych w ppsa, to jest art. 141 ( 4 i art. 147 ( 1, co miało wpływ na wynik postępowania wobec usunięcia zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości, podczas gdy w istocie wobec wystąpienia niespornie wad uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do części tego planu, wystarczające było stwierdzenie nieważności tej uchwały tylko w niezbędnym zakresie. Z tym zarzutem wiąże się też ściśle podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 7 i art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym art. 28 ust. 1 przez niewłaściwe zastosowanie ze względu na stwierdzenie zaskarżonej uchwały w całości zamiast tylko w części, zaś art. 15 ust. 2 pkt 7 i pkt 8 przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy przepis ten w niniejszej sprawie nie miał zastosowania.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji błędnie przyjął, że obowiązek opisu granic [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu w tekście uchwały wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy granice tego Obszaru zostały ustalone w opublikowanym rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie ustanowienia danego Obszaru. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną brak było też podstaw do przyjęcia przez Sąd, że niezamieszczenie w uchwale szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości, jako elementu obligatoryjnego planu, skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały i to w całości pomimo tego, iż plan nie przewidywał w ogóle terenów przeznaczonych do scalenia i podziału nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się w pełni ze stanowiskiem wyrażonym w powyższych kwestiach w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Skoro niesporne jest w sprawie, że aktem prawa miejscowego, rozporządzeniem Wojewody [...] opisanym w sprawie, został ustanowiony [...] Obszar Chronionego Krajobrazu, którego to obszar /teren jaki zajmuje/ oraz jego granice zostały ustalone już w sposób normatywny tym rozporządzeniem, to okoliczność braku opisania w części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, przy jednoczesnym wskazaniu go w części graficznej planu, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, nadto nie tylko części odnoszącej się do przedmiotowego obszaru, ale w całości."

Nadto Sąd ten podkreślił, że skoro brak jest sporu co do tego, że na terenie objętym przedmiotowa uchwałą takie tereny do których odnosi się przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 nie występują, to bezprzedmiotowe jest określanie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż wada procesową Sądu I instancji było połączenie do wspólnego rozpoznania i orzekania skargi Wojewody jako rządowego organu nadzoru ze skarga innego podmiotu wniesiona na podstawie odrębnego przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Plan miejscowy zaś, jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jest aktem prawa miejscowego.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2011 r.( art. 190 p.p.s.a.).

Ponownie rozpoznając sprawę ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jest ona częściowo zasadna.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia, co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Przy czym rozważenia wymaga czy naruszenia ta pociągają za sobą konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, czy też jedynie w części.

Za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Badaniu więc podlegała ocena poszczególnych zapisów kwestionowanej uchwały pod względem ewentualnego zaistnienia z przesłanek zakreślonych w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego zarzut braku opisania w części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, a jedynie wskazanie go w części graficznej planu nie może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do przedmiotowego obszaru, a tym bardziej stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny obszar [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz jego granice zostały ustalone w sposób normatywny w rozporządzeniu Wojewody [...].

W omawianej sytuacji nie można więc mówić o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.

Rozważyć jednak należy, czy względem tego obszaru nie zostały naruszone przepisy art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzyskuje opinie o projekcie planu regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

W rozpoznawanej sprawie dokumentacja została przekazana Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W. w dniu 16 kwietnia 2010 r. W zakreślonym - zgodnie z art. 25 u.p.z.p. terminie 21 dni organ w dniu 5 maja 2010 r. zaopiniował negatywnie powyższy projekt. Okoliczność ta nie została uwzględniona w trakcie procedury planistycznej. Doszło więc do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części odnoszącej się do tego obszaru.

W tym zakresie więc zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności załącznika graficznego nr 1 zaskarżonej uchwały ( w części opisowej planu nie zostało to wyartykułowane).

Zaszła także konieczność stwierdzenia nieważności załącznika graficznego nr 1 w części dotyczącej terenu oznaczonego kolorem białym, przylegającego do terenu E 67 - KD - W obejmującego część działki nr [...] z obrębu nr [...] stanowiącej teren zamknięty. Teren ten nie został objęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu Miasta G. Doszło więc do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do tego terenu, co pociągało za sobą konieczność stwierdzenia nieważności jedynie załącznika graficznego w tym zakresie, gdyż w części opisowej planu nie zostało to ujęte (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., sygn.. akt II OSK 1493/09).

Wbrew twierdzeniom skargi brak określenia w treści uchwały odległości linii zabudowy nie stanowi naruszenia zasad uchwalania planu, albowiem linie te zostały umieszczone na załączniku graficznym sporządzonym w właściwej skali. Jednakże zasadnie skarżący podniósł, że odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od granic lasu zgodnie z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( DZ. U. 75, poz. 690 ) winna wynosić 8 m. Z załącznika graficznego zaś wynika, że odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy od terenu E31 - MN od strony terenu E30-ZL, od terenu E35 - MN od strony terenu E-39Z oraz od terenu E 61-MN od strony terenu E62-ZL wynosi 6 m, a więc jest niezgodne z powołanym powyżej przepisem, w związku z czym należno stwierdzić nieważność załącznika graficznego nr 1 do zaskarżonej uchwały w powyższym zakresie.

Rada Miejska w G. przyznała, iż w § 6 pkt 10 omyłkowo wprowadzono zapis dotyczący terenów obiektów i urządzeń energetyki - E, a w pkt 15 tego paragrafu terenów komunikacji drogowej, parkingów, garaży i placów manewrowych - KD. Terenów tych zaś nie oznaczono na rysunku planu. Natomiast w legendzie rysunku planu tereny te nie zostały wymienione. Na rysunku planu brak jest również obiektów i urządzeń energetyki, a w tekście uchwały nie ma ustaleń dotyczących tych terenów.

W § 32 zaskarżonej uchwały określono przeznaczenie dla terenu oznaczonego "E77- KD-D", który to teren nie został oznaczony na rysunku planu.

Sytuacja taka powoduje, iż cześć tekstowa uchwały jest niezgodna z częścią graficzną, co uchybia § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym pociągnęło to za sobą konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do § 6 pkt 10 i pkt 15 oraz § 32 w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem "E77- KD-D".

W § 20 pkt 6 lit. b zaskarżonej uchwały zawarto zapis, iż "dla terenów położonych granicach terenu bezpośredniego zagrożenia powodzią obowiązuje: wszelkie działania inwestycyjne, w tym zabudowa na terenach bezpośredniego zagrożenia powodziowego wymagają indywidualnego uzyskania zwolnienia z zakazów zawartych w przepisach ustawy Prawo wodne. O powyższe odstępstwa należy wystąpić do Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej".

Zgodzić się należy ze skarżącym, że taka konstrukcja normy prawa miejscowego, odsyłająca do odrębnych procedur, jako niedookreślona nie powinna stanowić treści uchwały o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak skonstruowana norma prawa miejscowego stoi w sprzeczności z art. 4 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym to w planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Okoliczność ta przesądziła o konieczności stwierdzenia nieważności § 20 pkt 6 lit b zaskarżonej uchwały.

Zawarty w § 25 pkt 7 uchwały zakaz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym stanowi naruszenie zasady proporcjonalności. Ingerencja w prawo własności w takim kształcie nie da się bowiem pogodzić z istotą tego prawa i nie jest w żadnej mierze uzasadniona. Powyższe stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności tego zapisu.

Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. stwierdził nieważność § 24 pkt 3 lit. e uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta G.

W związku z wyeliminowaniem powyższego zapisu z kontrolowanej uchwały orzekanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Powyższym wyrokiem pozytywnej ocenie został poddany także tryb uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pozostałe zarzuty skargi zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługują na uwzględnienie.

Zauważyć należy, iż istnieją pewne nieścisłości pomiędzy częścią tekstową, a częścią graficzna planu, jednakże nie stanowią one podstawy do stwierdzenia nieważności tej uchwały w części, ani tym bardziej w całości. Między innymi w § 3 ust. 2 uchwały wymieniono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Natomiast w legendzie rysunku oznaczone zostały jako linie rozgraniczające o różnym przeznaczeniu. W żadnej mierze nie wpływa to jednak na czytelności planu.

Nie można również zgodzić się skarżącym, iż Rada Miejska w G. przekroczyła swoje władztwo planistyczne poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasad podziału nieruchomości, takich jak normatyw wielkości działki budowlanej. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Przekroczeniem zaś władztwa planistycznego - o czym była mowa wcześniej - było wprowadzenie całkowitego zakazu podziału nieruchomości.

Nie ma wpływu na ocenę ważności zaskarżonej uchwały brak określenia powierzchni biologicznie czynnej na terenach zielonych. Cały ten teren bowiem jest objęty zakazem zabudowy, a więc w całości stanowi powierzchnię biologicznie czynną.

Podobnie jak brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy nie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, albowiem na terenach budowlanych ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy oraz jej wysokość.

Odnośnie zaś zarzutów uregulowania w planie kwestii scalania i podziału nieruchomości za Naczelnym Sąd Administracyjnym powtórzyć należy, że z wykładni gramatycznej art. 15 ust. 2 wynika, iż wola ustawodawcy mogło być aby wszelkie określone w tym ustępie wymogi zostały zawarte w planie.

Jednakże wykładnia gramatyczna oraz celowościowa prowadzą do zgoła odmiennych wniosków. W sytuacji bowiem, gdy w razie objęcia planem terenów, co do których przewiduje się scalanie i podział nieruchomości, to zasady tego podziału muszą być obowiązkowo określone w planie. Jeżeli jednak niewątpliwym jest że tereny objęte uchwałą planistyczną nie będą podlegały procedurze scalania i podziału to umieszczanie w planie zapisów regulujących te kwestie jest bezprzedmiotowe.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 147 par. 1 i art. 152 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.