Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2639/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1, art. 245 § 1 i § 2, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. P O S T A N O W I E N I E Dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych postanawia: wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 maja 2013 r. R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych.

Następnie w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2013 r., Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." wniosło w imieniu skarżącej M.K. o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 30 grudnia 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą M.K. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżącą wezwano również do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. W załączeniu przesłano Skarżącej formularz PPF, celem jego wypełnienia. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 2 stycznia 2014 r. Stowarzyszeniu Interesu Społecznego "W", które działa w imieniu ww. Skarżącej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." odesłało przy piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. niewypełniony formularz PPF, wskazując iż nie składało wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu osoby fizycznej lecz jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym wskazane stowarzyszenie oczekuje rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jako złożonego przez osobę prawną.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2014 r. pozostawił wniosek skarżącej M.K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." wniosło w imieniu skarżącej M.K. sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, wskazując w uzasadnieniu iż skarżąca M.K. nie zwracała się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zaś wniosek taki wskazane Stowarzyszenie złożyło w imieniu własnym jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a., obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.

W niniejszej sprawie skarżąca M.K. wzywana przez referendarza sądowego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF oraz dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej, nie wykonała powyższego wezwania. Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowy wniosek Skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania stosownie do treści przepisu art. 257 p.p.s.a.

Odnosząc się jednocześnie w tym miejscu do stanowiska Stowarzyszenia Interesu Społecznego "W." reprezentującego w niniejszej sprawie skarżącą M.K. - zgodnie z którym wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy osoby prawnej reprezentującej osoby fizyczne, nie zaś osób fizycznych reprezentowanych przez ww. Stowarzyszenie, wobec czego wniosek o przyznanie prawa pomocy składany był w imieniu Stowarzyszenia reprezentującego osoby fizyczne, nie zaś przez osoby fizyczne reprezentowane przez to Stowarzyszenie – należy wskazać iż zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II FZ 753/13 wydanego na skutek rozpoznania zażalenia skarżącej M.K. na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w przypadku, gdy skarżący posiadają podobne (lecz nie wspólne) uprawnienia związane z przedmiotem postępowania, a skargę wnoszą w jednym piśmie, to zgodnie z art. 51 p.p.s.a., takie współuczestnictwo kilku skarżących nie zmienia faktu, iż jest to tylko formalne połączenie pism kilku podmiotów posiadających własne prawa i obowiązki, którzy mogli wszcząć postępowanie sądowe odrębnymi skargami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji wskazanej art. 51 p.p.s.a. jest tylko uprawnieniem strony, z którego nie musi ona skorzystać. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. Nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Należy zatem przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R.K., H.P. i M.K. reprezentowanych przez to samo stowarzyszenie. Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Zauważyć należy, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie powołanych powyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 27 maja 2013 r. R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych.

Następnie w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2013 r., Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." wniosło w imieniu skarżącego R.K. o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 30 grudnia 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego R.K. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżącego wezwano również do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej. W załączeniu przesłano Skarżącemu formularz PPF, celem jego wypełnienia. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 2 stycznia 2014 r. Stowarzyszeniu Interesu Społecznego "W.", które działa w imieniu ww. Skarżącego.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." odesłało przy piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. niewypełniony formularz PPF, wskazując iż nie składało wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu osoby fizycznej lecz jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym wskazane stowarzyszenie oczekuje rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jako złożonego przez osobę prawną.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2014 r. pozostawił wniosek skarżącego R. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." wniosło w imieniu skarżącego R.K. sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, wskazując w uzasadnieniu iż skarżący R.K. nie zwracał się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zaś wniosek taki wskazane Stowarzyszenie złożyło w imieniu własnym jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a., obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.

W niniejszej sprawie skarżący R.K. wzywany przez referendarza sądowego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF oraz dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej, nie wykonał powyższego wezwania. Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowy wniosek Skarżącego należało pozostawić bez rozpoznania stosownie do treści przepisu art. 257 p.p.s.a.

Odnosząc się jednocześnie w tym miejscu do stanowiska Stowarzyszenia Interesu Społecznego "W." reprezentującego w niniejszej sprawie skarżącego R.K. - zgodnie z którym wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy osoby prawnej reprezentującej osoby fizyczne, nie zaś osób fizycznych reprezentowanych przez ww. Stowarzyszenie, wobec czego wniosek o przyznanie prawa pomocy składany był w imieniu Stowarzyszenia reprezentującego osoby fizyczne, nie zaś przez osoby fizyczne reprezentowane przez to Stowarzyszenie – należy wskazać iż zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II FZ 753/13 wydanego na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego R.K. na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w przypadku, gdy skarżący posiadają podobne (lecz nie wspólne) uprawnienia związane z przedmiotem postępowania, a skargę wnoszą w jednym piśmie, to zgodnie z art. 51 p.p.s.a., takie współuczestnictwo kilku skarżących nie zmienia faktu, iż jest to tylko formalne połączenie pism kilku podmiotów posiadających własne prawa i obowiązki, którzy mogli wszcząć postępowanie sądowe odrębnymi skargami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji wskazanej art. 51 p.p.s.a. jest tylko uprawnieniem strony, z którego nie musi ona skorzystać. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. Nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Należy zatem przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R.K., H.P. i M.K. reprezentowanych przez to samo stowarzyszenie. Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Zauważyć należy, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie powołanych powyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 27 maja 2013 r. R.K., M.K. oraz H.P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych.

Następnie w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2013 r., Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W" wniosło w imieniu skarżącej H.P. o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą H.P. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżącą wezwano również do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. W załączeniu przesłano Skarżącej formularz PPF, celem jego wypełnienia. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 2 stycznia 2014 r. Stowarzyszeniu Interesu Społecznego "W.", które działa w imieniu ww. Skarżącej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." odesłało przy piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. niewypełniony formularz PPF, wskazując iż nie składało wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu osoby fizycznej lecz jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym wskazane stowarzyszenie oczekuje rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jako złożonego przez osobę prawną.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2014 r. pozostawił wniosek skarżącej H. P. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." wniosło w imieniu skarżącej H.P. sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, wskazując w uzasadnieniu iż skarżąca H.P. nie zwracała się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zaś wniosek taki wskazane Stowarzyszenie złożyło w imieniu własnym jako osoba prawna reprezentująca osoby fizyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a., obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.

W niniejszej sprawie skarżąca H.P. wzywana przez referendarza sądowego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

na urzędowym formularzu PPF oraz dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej, nie wykonała powyższego wezwania. Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowy wniosek Skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania stosownie do treści przepisu art. 257 p.p.s.a.

Odnosząc się jednocześnie w tym miejscu do stanowiska Stowarzyszenia Interesu Społecznego "W." reprezentującego w niniejszej sprawie skarżącą H.P. - zgodnie z którym wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy osoby prawnej reprezentującej osoby fizyczne, nie zaś osób fizycznych reprezentowanych przez ww. Stowarzyszenie, wobec czego wniosek o przyznanie prawa pomocy składany był w imieniu Stowarzyszenia reprezentującego osoby fizyczne, nie zaś przez osoby fizyczne reprezentowane przez to Stowarzyszenie – należy wskazać iż zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II FZ 753/13 wydanego na skutek rozpoznania zażalenia skarżącej H.P. na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w przypadku, gdy skarżący posiadają podobne (lecz nie wspólne) uprawnienia związane z przedmiotem postępowania, a skargę wnoszą w jednym piśmie, to zgodnie z art. 51 p.p.s.a., takie współuczestnictwo kilku skarżących nie zmienia faktu, iż jest to tylko formalne połączenie pism kilku podmiotów posiadających własne prawa i obowiązki, którzy mogli wszcząć postępowanie sądowe odrębnymi skargami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji wskazanej art. 51 p.p.s.a. jest tylko uprawnieniem strony, z którego nie musi ona skorzystać. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. Nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Należy zatem przyjąć, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R.K., H.P. i M.K reprezentowanych przez to samo stowarzyszenie. Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Zauważyć należy, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie powołanych powyżej przepisów, postanowił jak w sentencji.