Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 538/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 58-59
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 31zp ust. 1, art. 15zzzzzn(2)
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2021 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w [...] z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek za okres marzec – maj 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] w [...] (dalej: "Zakład", "ZUS") decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku spółki [...] Sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") z [...] listopada 2020 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek za okres marzec-maj 2020 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Spółka złożyła [...] listopada 2020 r. wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Jednocześnie przedstawiła pismo, w którym wyjaśniła okoliczności powodujące złożenie wniosku po terminie i wniosła o jego przywrócenie.

Zakład decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], odmówił spółce prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia [...] za okres marzec-maj 2020 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka nie zgodziła się z wydaną decyzją i zwróciła uwagę na pominięcie wniosku o przywrócenie terminu.

ZUS decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], uchylił w całości decyzję wydaną w I instancji i umorzył postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek.

Jednocześnie Zakład decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że zgodnie z art. 31zp ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19") wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek płatnik składek przekazuje do Zakładu nie później niż do 30 czerwca 2020 r. Termin ten jest terminem materialnoprawnym, a jego upływ powoduje skutki w postaci wygaśnięcia prawa do ubiegania się o zwolnienie z opłacania składek. Terminy materialne nie podlegają przywróceniu, chyba że taką możliwość przewiduje przepis je określający. Ustawodawca jednak nie przewidział możliwości przywrócenia terminu do złożenia rzeczonego wniosku.

Przepisy art. 58-59 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") nie mają zastosowania do terminów prawa materialnego. Wobec tego, niezależnie od przyczyn, niedopuszczalne jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie. Tym samym postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W skardze skierowanej do tut. Sądu strona – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji (nr [...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania – zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 59 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a. oraz art. 123 i art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm., dalej: "u.s.u.s."), przez wydanie przez organ (rozpoznający sprawę ponownie zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. i art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19) decyzji umarzającej postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku [...] podczas, gdy organ ten rozpoznający sprawę po raz pierwszy, wydając decyzję z [...] listopada 2020 r., nie odniósł się w żaden sposób do wskazanego wniosku, wskutek czego skarżąca pozbawiona została prawa do dwukrotnego rozpoznania wniosku, w tym w drodze zażalenia na ewentualną odmowę przywrócenia terminu

- art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 123 i art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., przez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku RDZ podczas, gdy nie wystąpiły przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia organu;

- art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19, przez ich błędne niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji z 23 listopada 2020 r. w sytuacji, kiedy organ ten działający jako organ I instancji nie rozpatrzył w ogóle złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przez skarżącą wniosku RDZ, pozbawiając ją prawa do dwukrotnego rozpoznania tego wniosku, co mogło i miało negatywny wpływ na jej sytuację;

- art. 8 i 11 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 12 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 162), przez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niebudzący zaufania przedsiębiorcy – podmiotu ubiegającego się o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne prowadzące do umorzenia sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku [...] bez zapewnienia możliwości dwukrotnego rozpoznania tego wniosku.

Zakład w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2021 r. spółka wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżąca spółka wystąpiła z takim wnioskiem, a Zakład nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, ziściły się przesłanki przewidziane w ostatnio przywołanym przepisie. W trybie uproszczonym, o czym stanowi już art. 120 P.p.s.a., sąd – z odstępstwem od zasady jawności przewidzianej w art. 10 P.p.s.a. – rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...], wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi podstawę jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca wystąpiła do Zakładu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. Termin ten przewidziany został w art. 31zp ust. 1 ustawy COVID-19 (aktualnie jest to art. 31zp ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19), w świetle którego wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za wspomniany okres płatnik składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie później niż do dnia [...] czerwca 2020 r. Zakład uznał, że z uwagi na materialnoprawny charakter tego terminu niemożliwe jest jego przywrócenie i umorzył postępowanie zainicjowane przez stronę.

Z powyższym stanowiskiem Zakładu nie można się zgodzić, bowiem organ rentowy pominął podstawę prawną do przywrócenie rzeczonego terminu.

Wskazać najpierw należy, że w błędnym przekonaniu pozostaje skarżąca twierdząc, że złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu Zakład rozpoznał jako organ II instancji, przez co została ona pozbawiona prawa do jego dwukrotnego rozpoznania. Zaskarżona decyzja stanowi bowiem decyzję wydaną w I instancji, pomimo że do jej wydania doszło jednocześnie z wydaniem decyzji kończącej II instancję w sprawie samego wniosku o zwolnienie z opłacania składek. Nota bene, możliwość jej zaskarżenia do tut. Sądu, abstrahując w tym miejscu od błędnego w tym względzie pouczenia zawartego w samej decyzji, wynika z aktualnego ukształtowania art. 52 P.p.s.a., w którym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – pominięty we wspomnianym pouczeniu – nie jest już środkiem zaskarżenia, którego wyczerpanie jest koniecznym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do sądu (zob. m.in. postanowienie NSA z 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1269/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: [...]).

Przede wszystkim stwierdzić jednak trzeba, że Zakład – choć ma rację wskazując na to, że terminy materialnoprawne nie podlegają przywróceniu, chyba że możliwość taką przewiduje przepis szczególny – całkowicie pominął obowiązywanie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy takiego właśnie przepisu szczególnego, to jest art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Zgodnie z nim w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięciu lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1.). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3).

Na gruncie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 traci zatem znaczenie materialnoprawny charakter terminu z art. 31zp ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19. Przepis ten otwiera bowiem możliwość przywrócenia terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego niezależnie od procesowego, czy materialnoprawnego ich charakteru. Nie budzi przy tym wątpliwości, że termin z art. 31zp ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 stanowi termin do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19).

Art. 15zzzzzn2 dodany został do ustawy COVID-19 na mocy art. 1 pkt 24 ustawy z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2255) z dniem 16 grudnia 2020 r., a więc przed dniem wydania zaskarżonej decyzji. Z jego treści wprost zaś wynika, że znajduje on zastosowanie w przypadkach uchybienia terminu w okresie obowiązywania stanu epidemii. Tymczasem stan epidemii ogłoszony został od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.).

Bez wątpienia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 powinien w konsekwencji powyższego znaleźć zastosowanie w sprawie skarżącej spółki. Nie stosując regulacji tam przewidzianych i umarzając postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek Zakład istotnie naruszył zatem art. 105 § 1 K.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom organu rentowego wobec istnienia szczególnej podstawy prawnej do rozpoznania tego wniosku nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania nim wywołanego.

Ponownie rozpoznając sprawę Zakład uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niego wskazania, co do dalszego postępowania. Organ rentowy rozpozna przy tym wniosek skarżącej o przywrócenie terminu co do meritum, bowiem uprzednie zawiadamianie o uchybieniu terminu, czy wyznaczenie 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie – to jest realizacja dyspozycji art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 – w okolicznościach tej sprawy stało się już bezzasadne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.