Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 259/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia A. D. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. polegającą nie załatwieniu decyzją sprawy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, na postawie art. 37 § 2 k.p.a., uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w D. dodatkowego terminu na załatwienie wniosku A. D. w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie, został doręczony A. D. w dniu 8 marca 2011 r., co własnoręcznym podpisem potwierdził – A. D.

W dniu 11 marca 2011 r. A. D. nadał w urzędzie pocztowym na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. podpisane przez siebie pismo adresowane do Sądu administracyjnego nazwane skargą, w którym zakwestionował w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz prawidłowość działań podjętych w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie.

Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje samoistna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a – orzekł jak w sentencji.