Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1048/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 134 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 i § 2, art. 200, art. 201
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzeczy [...] kwotę 3329 zł (trzy tysiące trzysta dwadzieścia dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. określającą stronie skarżącej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 30.400 zł wraz z odsetkami.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. Minister poinformował, że w trybie autokontroli w dniu [...] marca 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. i umorzył postępowanie I instancji. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] marca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe.

Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego.

Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję w całości oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji. Tym samym stało się zadość żądaniom skarżącej spółki. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe, bowiem wyeliminowano z obrotu prawnego przedmiot kontroli sądowej.

Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty postępowania w niniejszym przypadku obejmują wpis sądowy, wynagrodzenie adwokata oraz uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa.

Wynagrodzenie adwokata, który reprezentował stronę skarżącą należy ustalić na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 ppkt a) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Na podstawie § 6 pkt 6 ww. rozporządzenia stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy określonej na kwotę 30.400,00 zł, jak w niniejszej sprawie, wynoszą 2.400 zł.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka uiścił wpis sądowy w wysokości 1020 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i te kwoty również składają się na poniesione przez nią koszty postępowania podlegające zwrotowi od organu administracji. Ponieważ należny wpis w sprawie ustalony w oparciu o wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 912 zł, stronie skarżącej zwrócono kwotę 108 zł jako różnicę pomiędzy kosztami pobranymi a kosztami należnymi. Tym samym Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 912 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2, orzekł jak w sentencji postanowienia (punkt 1). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a (pkt 2 sentencji)