Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 342/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nałożonej kary porządkowej oraz poniesionych kosztów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A.C., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] odmawiające skarżącej zwrotu nałożonej kary porządkowej oraz innych poniesionych kosztów postępowania.

Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny:

Na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec A.C. kontrolę w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa i gminy za rok 2001.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zmienił treść upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych poprzez rozszerzenie zakresu kontroli o kontrolę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2001 r.

Kolejnymi pismami z dnia: [...] oraz [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, na podstawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową", wystosował do A.C., wezwania do złożenia w Urzędzie Kontroli Skarbowej wypełnionych druków "Oświadczenia o stanie majątkowym" na dzień [...] oraz dokumentów potwierdzających wiarygodność danych zawartych w tych oświadczeniach.

W odpowiedzi na w/w wezwania kontrolowana kolejnymi pismami z dnia: [...] oraz [...], przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, nie składając jednak żądanych oświadczeń i dokumentów.

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 216, 262 § 1 pkt 2, § 5 i § 5a oraz art. 263 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "ustawą o kontroli skarbowej", nałożył na A.C. karę porządkową w wysokości [...] zł za "bezzasadną odmowę złożenia wyjaśnień w formie oświadczeń o stanie majątkowym na dzień [...], pomimo wielokrotnych wezwań Urzędu Kontroli Skarbowej do ich złożenia w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem kontrolnym na podstawie upoważnienia z dnia [...]".

W wyniku złożonego przez A.C. zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, postanowieniem z dnia [...] ponownie nałożył na A.C. karę porządkową w wysokości [...] zł za "bezzasadne odmawianie złożenia wyjaśnień w formie oświadczeń o stanie majątkowym na dzień [...], mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego do ich złożenia w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym na podstawie postanowienia z dnia [...]".

Pismem z dnia [...] A.C. wystąpiła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z wnioskiem o zwrot uiszczonej w dniu [...] kary porządkowej w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia [...] do dnia zwrotu.

Ponadto, na podstawie art. 266 w zw. z art. 265 Ordynacji podatkowej, A.C. zwróciła się o zwrot poniesionych kosztów postępowania, bezpośrednio związanych z uchylonym postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] w następującej wysokości:

- kwoty [...] zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia [...] do dnia zwrotu, poniesionej tytułem wynagrodzenia na rzecz "A" Sp. z o.o., w związku z uczestnictwem w charakterze strony w sprawie nr [...] na wezwanie Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] oraz przygotowanie pisma dotyczącego zaskarżonego postanowienia o nałożeniu kar porządkowych,

- kwoty [...] zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia [...] do dnia zwrotu, tytułem poniesionej opłaty skarbowej w wysokości [...] zł za wydanie przez Urząd Skarbowy uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii rocznych zeznań podatkowych za lata 1998–2000 oraz tytułem opłaty skarbowej w wysokości [...] zł od wniosku o wydanie przedmiotowych odpisów,

- kwoty [...] zł tytułem kosztów doręczenia do Urzędu Kontroli Skarbowej pism w postępowaniu nr [...] zgodnie z załączonym wykazem i potwierdzeniami nadania,

- kwoty [...] zł tytułem opłaty skarbowej od złożonych wniosków oraz opłaty skarbowej od złożonego zażalenia.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił uwzględnienia wniosku A.C. zawartego w piśmie z dnia [...] dotyczącego żądania zwrotu:

- nałożonej kary porządkowej w kwocie [...] zł na A.C. za bezzasadne odmawianie złożenia wyjaśnień w formie oświadczeń o stanie majątkowym na dzień [...], w związku z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uchylającym postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] ,

- innych, wykazanych w piśmie, poniesionych przez stronę kosztów postępowania.

Na powyższe postanowienie A.C. złożyła zażalenie.

W obszernym uzasadnieniu zażalenia strona podniosła m.in., że żądanie zwrotu poniesionych przez nią i udokumentowanych kosztów postępowania – wbrew wywodom Urzędu Kontroli Skarbowej– jest zasadne w świetle przepisów art. 266 w zw. z art. 265 w zw. z art. 264 Ordynacji podatkowej, albowiem koszty, które poniosła, nie zostały poniesione ani na jej żądanie, ani też w jej interesie, ale wyłącznie z powodu zaniechań i nierzetelności w prowadzonym od dnia [...]. – z rażącym naruszeniem prawa – postępowaniu przez Urząd Kontroli Skarbowej. Strona podała również, że wymienione we wniosku z dnia [...] koszty są niewątpliwie kosztami poniesionymi przez nią w postępowaniu nr [...] należycie udokumentowanymi i zaliczonymi – zgodnie z art. 265 Ordynacji podatkowej – do kosztów postępowania.

A.C. podkreśliła, że wbrew twierdzeniu organu kontroli skarbowej wyliczenie składników kosztów w art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru wyłącznego, a jedynie przykładowy, albowiem § 2 tego artykułu stanowi, że mogą być do kosztów postępowania zaliczone również inne wydatki, natomiast warunkiem zaliczenia wydatków do kosztów postępowania jest ich bezpośredni związek z rozstrzygnięciem sprawy – co, zdaniem strony, w przedmiotowej sprawie miało miejsce.

Mając powyższe na względzie strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

Ponadto A.C. zażądała zwrotu kwoty [...] zł przekazanej na konto Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] wraz z odsetkami liczonymi od tego dnia do dnia zwrotu oraz – na podstawie art. 266 w zw. z art. 265 w zw. z art. 264 Ordynacji podatkowej – zwrotu poniesionych kosztów postępowania szczegółowo wymienionych i udokumentowanych we wniosku z dnia [...] powstałych zdaniem strony wyłącznie na skutek zaniechań i nierzetelności pracowników prowadzących postępowanie w sprawie nr [...], a bezpośrednio związanych z bezpodstawnym żądaniem złożenia przez nią oświadczeń majątkowych i bezprawnym nałożeniem kary porządkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącej się uznając za słuszne rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy potwierdził zasadność stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, który odmówił A.C. zwrotu poniesionych kosztów postępowania wykazanych w piśmie z dnia [...], ponieważ nie zostały one wskazane w przepisie art. 265 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej jako koszty podlegające – na żądanie strony – zwrotowi. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zawarte w art. 266 Ordynacji podatkowej odesłanie do przepisów art. 265 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy ma charakter wyczerpujący, odsyła przy tym do zamkniętego katalogu kosztów, które – na żądanie – są zwracane.

Odnośnie żądania zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia [...] do dnia zwrotu z tytułu wpłaconej kary porządkowej, organ odwoławczy stwierdził, że również w tym zakresie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie odmówił zwrotu przedmiotowej kwoty. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika bowiem, że co prawda Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] – po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A.C. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] , nakładające na w/w karę porządkową w wysokości [...] – uchylił w całości w/w postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, to jednak w tym samym przedmiocie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] kolejne postanowienie, którym ponownie nałożył na w/w karę porządkową w identycznej wysokości.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgłoszone przez A.C. Dyrektorowi Izby Skarbowej w piśmie z dnia [...] i oparte na przepisach art. 264–266 Ordynacji podatkowej żądanie zwrotu kolejnych kosztów postępowania powstałych po dniu złożenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] – zgodnie z art. 266 § 2 w/w ustawy – winno być zgłoszone Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej, albowiem podlegają one rozpatrzeniu w pierwszej instancji przez ten organ.

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej A.C. zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 120 w zw. z art. 7 Konstytucji RP,

- art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 124 – poprzez nie udzielanie przez organ kontroli skarbowej niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania oraz poprzez nie podjęcie przez w/w organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 180 i art. 181 – poprzez zaniechanie przez organ kontroli skarbowej przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów (m.in. wystąpienia do wskazanych przez skarżącą pracodawców i zleceniodawców o ustalenie wysokości wypłacanego wynagrodzenia z tytułu świadczonej pracy, czy do spółek kapitałowych, w których skarżąca posiada udziały i akcje w celu ustalenia wysokości wypłaconej dywidendy),

- art. 262,

- art. 266 w zw. z art. 265 i art. 264,

- art. 285a § 3 w zw. z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), albowiem organ kontroli skarbowej żądając złożenia oświadczenia o stanie majątkowym nie przedstawił żadnych dowodów, że w sprawie skarżącej zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że nie ujawniła wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu skargi A.C. powtórzyła większość zarzutów i argumentację na ich poparcie sformułowanych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.

Mając na względzie przedstawione powyżej argumenty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie legalnością działań organu administracji oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia dopuszczalności zwrotu nałożonej na skarżącą kary porządkowej oraz zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania w prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowaniu kontrolnym.

W związku z powyższym nie mogły odnieść pozytywnego dla strony skarżącej skutku zarzuty i wnioski wykraczające ponad w/w kwestie, a dotyczące głównego postępowania, tj. prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego wszczętego postanowieniem z dnia [...] rozszerzonego następnie postanowieniem z dnia [...]. A zatem wszystkie te zarzuty i wnioski zostaną rozpoznane właśnie w tym postępowaniu.

Katalog kar porządkowych, sposób i przesłanki ich nakładania zostały zawarte w Rozdziale 22 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), który w postępowaniu kontrolnym ma zastosowanie poprzez art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub

2) bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub

3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.500 zł.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że strona może zostać ukarana karą porządkową m.in. za bezzasadne złożenie wyjaśnień.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nałożył na A.C. karę porządkową w wysokości [...] zł za odmowę złożenia wyjaśnień.

W/w kwotę A.C. wpłaciła na konto Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...].

W wyniku złożonego przez stronę zażalenia w/w postanowienie zostało uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] w Urzędzie Kontroli Skarbowej A.C. złożyła wniosek zawierający m.in. żądanie zwrotu kwoty [...] zł tytułem nałożonej kary porządkowej.

Natomiast Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, postanowieniem z dnia [...] ponownie nałożył na A.C. karę porządkową w wysokości [...] zł za bezzasadne odmawianie złożenia wyjaśnień.

Zdaniem A.C. z uwagi na to, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] uchylił w całości postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nakładające na nią karę porządkową, organ pierwszej instancji zobowiązany był dokonać wnioskowanego przez nią zwrotu uiszczonej kary porządkowej.

Z poglądem powyższym nie sposób się zgodzić.

Zgodnie bowiem z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

A zatem złożenie przez A.C. w dniu [...] w Urzędzie Kontroli Skarbowej pisma zawierającego m.in. żądanie zwrotu nałożonej kary porządkowej, spowodowało wszczęcie postępowania incydentalnego, które organ kontroli skarbowej zobowiązany był zakończyć w terminie określonym w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej.

W w/w terminie organ kontroli skarbowej wydał postanowienie z dnia [...] ponownie nakładające na A.C. karę porządkową w identycznej wysokości jak w postanowieniu z dnia [...].

Konsekwencją powyższego postanowienia było postanowienie z [...] odmawiające m.in. zwrotu nałożonej kary porządkowej.

Przechodząc z kolei do oceny drugiego ze sformułowanych w skardze zarzutów, a mianowicie odmowy zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą w prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowaniu kontrolnym, należy wskazać, że instytucja kosztów postępowania została uregulowana w Rozdziale 23 Działu IV Ordynacji podatkowej (stosowanym w postępowaniu kontrolnym poprzez art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej).

Zgodnie z art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej do kosztów postępowania zalicza się:

1) koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym;

2) koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się;

3) wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom;

4) koszty oględzin;

5) koszty doręczenia pism urzędowych.

Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 265 § 2).

Z kolei art. 266 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 2, przy czym żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia (art. 266 § 2).

Przytoczony powyżej art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza enumeratywny katalog kosztów postępowania. Katalog ów nie ma charakteru zamkniętego, gdyż organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki, bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Ustawodawca nie zdecydował się na ustawową definicję kosztów postępowania, pozostał jedynie przy ich przykładowym wymienieniu. Zaliczanie przez organ podatkowy określonych kosztów bezpośrednio związanych z rozstrzygnięciem sprawy pozostawione zostało uznaniu organu podatkowego, o czym świadczy użyty w paragrafie 2 art. 265 zwrot, iż organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania również inne wydatki (tak: S. Presnarowicz [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006).

W powyższym zakresie Sąd podziela pogląd strony skarżącej, że wyliczenie kosztów postępowania w art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej ma charakter przykładowy i że do kosztów tych mogą być zaliczone również inne wydatki, pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek z rozstrzygnięciem sprawy.

Należy jednak zauważyć, że w przepisach art. 265 i 266 Ordynacji podatkowej ustawodawca uregulował dwie odrębne (choć powiązane ze sobą) instytucje, mianowicie w pierwszym z wymienionych artykułów wyliczył składniki kosztów postępowania, natomiast w drugim – opisał tryb zwrotu tych kosztów, tj. wymienił te koszty, które na żądanie podlegają zwrotowi.

Tego rozróżnienia strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać.

Tym samym zwrotowi na żądanie podlegają tylko ściśle określone wydatki określone w art. 265 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a nie podlegają zwrotowi wydatki określone w art. 265 § 1 pkt 3–5 i § 2 Ordynacji podatkowej. Wynika to bowiem wprost z treści przepisu art. 266 § 1 Ordynacji podatkowej (tak również: S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, LexisNexis, Warszawa 2007, s. 129).

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w piśmie z dnia [...] A.C. wystąpiła o zwrot następujących kosztów postępowania: kwoty [...] zł poniesionej tytułem wynagrodzenia na rzecz "A" Sp. z o.o., w związku z uczestnictwem w charakterze strony w sprawie [...] na wezwanie Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] oraz przygotowanie pisma dotyczącego zaskarżonego postanowienia o nałożeniu kar porządkowych, kwoty [...] zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej w wysokości [...] zł za wydanie przez Urząd Skarbowy uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii rocznych zeznań podatkowych za lata 1998–2000 oraz tytułem opłaty skarbowej w wysokości [...] zł od wniosku o wydanie przedmiotowych odpisów, kwoty [...] zł tytułem kosztów doręczenia do Urzędu Kontroli Skarbowej pism w postępowaniu nr [...] oraz kwoty [...] zł tytułem opłaty skarbowej od złożonych wniosków oraz opłaty skarbowej od złożonego zażalenia.

A zatem żaden z przedstawionych przez A.C. w w/w piśmie wydatków nie stanowił kosztów wymienionych w art. 265 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Nie było więc podstaw prawnych do ich zwrotu przez organ podatkowy.

Badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził ponadto naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.

[pic]