Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 205/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygnatura akt II SA/Wr 205/08 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 18 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I N I E

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. na podstawie pisemnego zawiadomienia mieszkańców budynku przy al. L. [...] i [...] we W. - wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego przy al. L. [...] we W.

W dniu 14 listopada 2006 roku przeprowadzono oględziny tego obiektu podczas których ustalono, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy al. L. [...] we W. posiada szereg nieprawidłowości powstałych w toku jego użytkowania. W poziomie piwnic budynku na stropie przekuwającym kondygnację widoczne są spękania (w części komunikacyjnej, w części komórek lokatorskich) - występujące wzdłuż budynku. Nadproża przejść komunikacyjnych posiadają spękania w środku rozpiętości nadproża. Schody komunikacyjne (komunikacja na poszczególne kondygnacje budynku) posiadają ubytki w elementach konstrukcyjnych, odsłaniające zbrojenie żelbetowych elementów schodów. W galerii komunikacyjnej na balustradach i posadzkach oraz ścianach oddzielających pomieszczenia mieszkalne istnieją zarysowania. Na pionowych elementach budynku istnieją zarysowania ukierunkowane w przeważającej części poziomo. Na ostatniej kondygnacji, w pomieszczeniach mieszkalnych istnieją (widoczne na sufitach) zarysowania ukierunkowane wzdłuż budynku, proste, systematycznie oddalone od siebie. Na ścianach lokali mieszkalnych widoczne są zarysowania, a na ścianie od strony nieruchomości przy al. L. [...] we W. - ukośne. Zarysowania widoczne na sufitach lokali występują na wszystkich kondygnacjach z tendencją nasilającą się wraz ze wzrostem wysokości. Od strony posesji przy al. L. [...] we W. - widoczne jest odspojenie i zaniżenie chodnika przy budynku. Z czynności dowodowych sporządzono dokumentację fotograficzną oraz stosowny protokół.

W konsekwencji stwierdzenia iż stan budynku może spowodować zagrożenie życia bądź zdrowia ludzi, PINB postanowieniem nr 675/2007 z dnia 29 listopada 2006 roku w oparciu o przepis art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, wezwał zarządcę nieruchomości - Spółdzielnię Mieszkaniową A - do przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego -określającej przyczyny i sposób usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. W ekspertyzie uznano za konieczne nałożenie obowiązku sprawdzenia stanu technicznego całego obiektu, ze względu na powiązania elementów konstrukcji, możliwość ich wzajemnego oddziaływania, a także na występowanie nieprawidłowości stanu technicznego w całym budynku.

Dnia 20 grudnia 2007 roku zobowiązany przedłożył opracowanie zatytułowane "Ocena stanu technicznego budynku przy al. L. we W." z listopada 2006 roku, której autorem jest dr inż. B. S., rzeczoznawca budowlany w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wpisany na listę rzeczoznawców budowlanych. Po analizie tego opracowania, stwierdzając uchybienia -pismem z dnia 24 stycznia 2007 roku poinformowano zobowiązanego o brakach, uznając obowiązek wynikający z postanowienia nr [...] z dnia 29 listopada 2006 roku - za niewykonany. Dnia 19 marca 2007 roku - Spółdzielnia Mieszkaniowa A złożyła wyjaśnienie i uzupełnienie przedłożonej dokumentacji. Autor opracowania wskazuje, że przedłożona dokumentacja może nosić równorzędny tytuł - Ekspertyza stanu technicznego, a zawarte określenie użyto ze względu na brak wiedzy o prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego postępowaniu. Wyjaśnienia i zakres uzupełnień organ pierwszej instancji uznał za wystarczający aby dokonać analizy materiału dowodowego i wydać rozstrzygniecie w sprawie, w związku z czym decyzją nr 990/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. (wydaną na podstawie artykułu 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t. j. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r., ze zm.) nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej A z siedzibą we W. przy ulicy S. [...] - zarządcy obiektu budowlanego, budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy al. L. [...] we W. - usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, poprzez: wykonanie napraw elementów konstrukcyjnych budynku - pęknięć ścian osłonowych, samonośnych, stropów, elementów galerii komunikacyjnej, biegów i podestów schodów zewnętrznych oraz naprawę wierzchnich elementów, wykonanie napraw posadzek w galeriach komunikacyjnych, naprawę i wzmocnienie nadproża przejść komunikacyjnych w piwnicach budynku, pod nadzorem rzeczoznawcy - autora ekspertyzy technicznej -w terminie do 31 października 2007 roku (zgodnie ze wskazaniami ekspertyzy). O wykonaniu należy pisemnie zawiadomić organ nadzoru budowlanego, załączając oświadczenie osoby nadzorującej usunięcie nieprawidłowości.

Opisana decyzja w terminie została oprotestowana przez Spółdzielnię Mieszkaniową A z siedzibą we W. przy ul. S. [...] w drodze odwołania.

Decyzją nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej A od opisanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie nakazu wykonania nałożonych obowiązków pod nadzorem rzeczoznawcy - autora ekspertyzy technicznej oraz w zakresie określającym termin wykonania nałożonych obowiązków i ustalił nowy termin ich wykonania do dnia 31 maja 2008r., w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy uznać za celowe.

Oprotestowana decyzja wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia Prawo budowlane, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na właścicielu, (współwłaścicielach, jeżeli obiekt stanowi współwłasność) lub zarządcy obiektu budowlanego (w tym stanie faktycznym Spółdzielni Mieszkaniowej A). Przytoczone unormowanie ma na celu korygowanie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Przepis ten ma umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 ust. 1 organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ stwierdza, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym oceny stanu technicznego budynku przy al. L. [...] we W. sporządzonej przez Instytut Budownictwa Politechniki W., nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego obiektu jest bezsprzeczny. Opisane i ocenione nieprawidłowości w ekspertyzie technicznej wskazują na powstanie ich w czasie użytkowania obiektu, przy zjawiskach technicznie dopuszczalnych (osiadanie obiektu), w wyniku zużycia technicznego obiektu (eksploatacja ), a także możliwe w następstwie drgań będących skutkiem prowadzenia robót w sąsiedztwie budynku. Nieprawidłowości, spękania, zarysowania, ubytki autor opisał podając przypuszczalne przyczyny i sposób usunięcia nieprawidłowości. Na tej podstawie określono w decyzji zakres niezbędnych czynności w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. zauważa, że fakt konkretnego tj. indywidualnego wskazania w zaskarżonej decyzji podmiotu pod nadzorem którego mają zostać wykonane nakazane obowiązki, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Jednocześnie wskazuje, że obowiązki wynikające z zaskarżonej decyzji powinny być wykonane pod nadzorem osoby uprawnionej, wybranej w sposób dowolny przez podmiot zobowiązany spośród osób legitymujących się odpowiednimi uprawnieniami. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność upływu terminu wykonania nałożonych obowiązków, organ odwoławczy korzystając z przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie nakazu wykonania nałożonych obowiązków pod nadzorem rzeczoznawcy - autora ekspertyzy technicznej oraz w zakresie określającym termin ich wykonania, ustalając jednocześnie nowy termin ich wykonania.

Odnosząc się do argumentów zawartych w treści odwołania organ stwierdza, że kwestią decydującą o treści decyzji jest ustalenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Okoliczności powstania nieprawidłowości nie mają prawnego znaczenia w postępowaniu toczącym się przed organem nadzoru budowlanego. Kwestia wpływu robót wykonywanych na działce sąsiedniej na stan techniczny tego obiektu, wynikających stąd szkód oraz roszczeń powstałych z tego tytułu może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Ponadto w odniesieniu do argumentacji odwołania odnośnie sytuacji materialnej podmiotu zobowiązanego należy stwierdzić, iż racje społeczne w tym sytuacja materialna strony oraz skutki finansowe wykonania decyzji nakazującej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego nieznającego odpowiednika art. 5 Kodeksu cywilnego.

Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego wniosła strona zobowiązana. Zarzuciła skarżonej decyzji obrazę art. 61 § 4 kpa i art. 109 § 1 kpa w zw. z art. 10 § 1 i art. 28 kpa, uzasadniając, że decyzja nie została skierowana do wszystkich współwłaścicieli budynku, przez co nie został zapewniony ich udział w postępowaniu; obrazę art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wobec określenia nierealnego terminu do wykonania nałożonych obowiązków, a to wskutek nieuwzględnienia dostatecznej ilości czasu na wyłonienie przez stronę skarżącą: projektanta remontu budynku, opracowania dokumentacji projektowej-wykonawczej oraz wyłonienie w trybie przetargu wykonawcy robót, skutkiem czego dotrzymanie wyznaczonego przez organ terminu, oderwanego od wymogów prawa i warunków rynkowych nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od skarżącej.

Wskazując na wskazane uchybienia strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

Zdaniem strony skarżącej, decyzja jest wadliwa, albowiem stoi w opozycji do prawa. W wyroku z dnia 14 maja 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w sprawie sygn. akt SA/Wr 2096/95 stwierdził, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. Nr 89 poz. 414) organ obowiązany jest, w trybie art. 64 § 4 kpa, zapewnić udział pozostałym współwłaścicielom. Należy uznać za chybione skierowanie decyzji jedynie do zarządcy obiektu, podczas gdy artykuł 61 prawą budowlanego adresowany jest do właścicieli, zarządców obiektów budowlanych czyli do podmiotów władnych do rozporządzania tymi obiektami, zgodnie z potrzebami wynikającymi z ich przeznaczenia. A zatem, obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym ciąży na wszystkich współwłaścicielach lub zarządcy łącznie. Decyzja organu nadzoru budowlanego nie zawiera wskazania, że została doręczona także współwłaścicielom budynku, którzy niewątpliwie winni być objęci jej zakresem. Przepis art. 61 § 4 kpa nakazuje zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Organ administracji publicznej winien zatem ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym. W omawianym zakresie organ winien kierować się treścią art. 28 kpa (tak: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2003 r. I SA 113/2002). Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym mowa we wskazanych przez skarżącą przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Konkludując - wobec faktu, że żaden ze współwłaścicieli nie brał udziału w żadnej fazie postępowania wszczętego przez PINB, naruszenie przepisów wskazanych w petitum skargi jest oczywiste.

Wskazując na uchybienie w zakresie rozstrzygnięcia co do terminu nałożonego na stronę do wykonania obowiązku z decyzji należy zgodzić się, iż organ nadzoru budowlanego w myśl art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. jest upoważniony do podejmowania w odniesieniu do obiektów budowlanych odpowiednich działań niezbędnych do usunięcia zagrożeń dla ludzi lub mienia, albo do usunięcia oszpeceń otoczenia. Decyzja nakładająca taki obowiązek na właściciela lub zarządcę budynku nie może być jednak wydana w oderwaniu od faktycznych uwarunkowań technicznych i proceduralnych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie winno uwzględniać indywidualną sytuację strony, a także aktualną koniunkturę na rynku budowlanym, które to czynniki łącznie wyznaczają zobowiązanej stronie realne możliwości działania. Zważywszy na zakres i charakter prac, do wykonania których została zobowiązana Spółdzielnia Mieszkaniowa A, organ nadzoru budowlanego wydając decyzję w lutym 2008 r., zakreślając przy tym zaledwie 3-miesięczny termin do wykonania wskazanych prac, z całą pewnością nie wkalkulował istotnych i niezbędnych terminów do wykonania poszczególnych etapów prac remontowych. Przede wszystkim strona skarżąca podnosi, że organ nadzoru nie bierze pod uwagę czasu oczywiście koniecznego do dokonania wyboru wykonawcy projektu, szczególnie w zakresie uszkodzeń konstrukcji piwnicznej budynku. Co więcej, w termin ten nie zostały wliczone także okresy wymagane do akceptacji wykonania robót stosownie do art. 29 i 30 prawa budowlanego. Jednym bowiem z etapów niezbędnych do realizacji obowiązku nałożonego decyzją, czego nie uwzględnił organ odwoławczy, jest zorganizowanie przetargu celem wyłonienia wykonawcy nakazanych prac. Bezspornie, możliwe stanie się to dopiero gdy będzie istniał stosowny projekt. Te zależne od siebie kolejne czynności zmierzające do wykonania zakreślonych decyzją prac, z racji odrębnych przepisów do przestrzegania których zobowiązana jest strona skarżąca wymagają określonego czasu, którego zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględnia. Żądanie zmiany terminu do wykonania prac, których celowości skarżący co do zasady nie podważa, uzasadnione jest przede wszystkim aktualną sytuacją techniczno - organizacyjną strony skarżącej. W konsekwencji należy stwierdzić, że organ nadzoru budowlanego po ustaleniu tych okoliczności powinien w drodze decyzji - wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego - określić realny termin wykonania potrzebnych robót (vide: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2005 r. VII SA/Wa 1621/2004).

Nadto, strona skarżąca wskazuje, że dodatkową przyczyną uzasadniającą prolongatę terminu jest także brak środków finansowych przewidzianych na ten cel. Budynek przy al. L. [...] we W., objęty zaskarżoną decyzją - posiada znaczne zadłużenie z racji zarówno nieuiszczanych regularnych opłat czynszowych, lecz przede wszystkim wobec braku wpłat na fundusz remontowy, który winni opłacać zamieszkujący tam lokatorzy. W takiej sytuacji, koszty normalnego użytkowania tego budynku ponoszą właściciele i lokatorzy innych budowli należących do zasobów skarżącej. Natomiast obecnie, wobec konieczności przeznaczenia na remont znacznych nakładów, zaistniała konieczność zweryfikowania ustalonych przez stronę skarżącą reguł podziału środków finansowych. Przeniesienia funduszy z innych obiektów na obiekt przy al. L. [...] wymaga szczegółowej analizy i podjęcia stosownej decyzji. Zważyć należy, iż proces ten nie może naruszać praw innych członków, szczególnie tych którzy ponoszą regularnie ciężary funduszu remontowego, a których wpłaty będą musiały być przeznaczone na remont budynku przy al. L. [...]. A zatem, w aspekcie możliwości finansowych zobowiązanego, przy uwzględnieniu cech kontrolowanego obiektu, zaskarżony termin winien być przedłużony.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie dokonuje zatem kontroli na podstawie kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie postanowień stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). W myśl art. 61 tej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt według zasad, o których mowa w art. 5 ust. 2. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.

Stosownie do art. 62 ust. 1 przywołanej ustawy, obiekty powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę: 1) okresowej kontroli, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego: a) elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu, b) instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska, c) instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych); 2) okresowej kontroli, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.

Przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania ostatecznej decyzji w sprawie, wskazywał, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Powołując się na zaistnienie okoliczności wskazanych w przepisie punktu 3 ustępu pierwszego przywołanego artykułu organ nałożył na zarządcę budynku szereg obowiązków, szczegółowo opisanych w osnowie decyzji organu pierwszej instancji, a niekwestionowanych (co do zasady) przez stronę skarżącą. Dokonując prawidłowych ustaleń w tym zakresie organ wydał właściwą decyzję w sprawie.

W świetle zarzutów skargi rozstrzygnąć należy, czy brak skierowania decyzji do wszystkich współwłaścicieli budynku powoduje konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z tym zarzutem zgodzić się nie sposób. Z przytoczonych wcześniej unormowań ustawowych jednoznacznie wynika, że adresatem decyzji, wydanej w trybie art. 66 Prawa budowlanego może być właściciel (współwłasciele) budynku lub jego zarządca. Wykorzystując swoje normatywne uprawnienie organ nałożył obowiązek na zarządcę, zatem nie było podstaw do kierowania decyzji także do innych podmiotów, np. do wszystkich właścicieli, do czego zmierza skarżąca. Dodać jeszcze można, że (jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 15 marca 2006 r., I OSK 637/05) "nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego) na zarządcę obiektu budowlanego w żadnym wypadku nie oznacza stwierdzenia, iż uchybił on obowiązkom, jakie na zarządców nakłada Prawo budowlane. Nie przesądza też kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu".

Jeśli zaś chodzi o termin nałożenia obowiązku, to należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że (o ile nie istnieją okoliczności wymagające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności) termin winien być realny. Jednakże, jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, sprawa nieprawidłowości w budynku mieszkalnym, położonym we W., przy ul. L. [...] znana jest stronie już co najmniej od października 2006 r. (vide k. 3-4 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) i w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów, aby strona (do dnia rozprawy) podjęła jakieś czynności zmierzające do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Na marginesie dotychczasowych uwag można jeszcze wskazać, że "art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przewiduje rodzaj sankcji nałożonej na użytkownika w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu budowlanego. Wobec tego wykonanie nałożonego obowiązku nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, która w swej istocie ma na celu realizację konkretnego uprawnienia inwestora" wyrok wsa w Warszawie z dnia 26 października 2004 r., IV SA 1833/03, LEX nr 164462), zatem argumentacja skargi w tym zakresie jest także chybiona. Również kwestie finansowe (w zakresie faktycznych możliwości pokrycia kosztów usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości) dla organów nadzoru budowlanego mają drugorzędne znaczenie. Jak wyjaśnił bowiem NSA w kolejnym swoim wyroku z dnia 16 listopada 2000 r. (V SA 1393/98, LEX nr 53391) "w przypadku ujawnienia okoliczności dających podstawę do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 66 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane organ administracji nie jest związany brakiem ujęcia kosztów remontów w planie finansowym wspólnoty mieszkaniowej jak i brakiem uchwały wspólnoty o przeprowadzeniu generalnego remontu, bowiem decyzja nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót, a jedynie o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku i uprawnienie organu administracji wynikające z wymienionego przepisu stanowi podstawę do ingerencji w działanie właściciela czy zarządcy budynku niezależnych od jego woli i brak stosownych uchwał wspólnoty w tym zakresie nie mógł być przesłanką negatywną dla wydania decyzji".

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby naruszała ona prawo w stopniu wymagającym usunięcia z obrotu prawnego.

Mając na względzie tę okoliczność – zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.