Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 51/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na bezczynność Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie zajęcia stanowiska dotyczącego zakresu uprawnień żołnierza zawodowego i członków jego rodziny do świadczeń wynikających z wyznaczenia do pełnienia służby poza granicami państwa postanawia -odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 9 kwietnia 2009 r. R. Z. wniósł o zobowiązanie Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej do wydania decyzji w prawie zakresu uprawnień żołnierza zawodowego i członków jego rodziny do świadczeń wynikających z wyznaczenia do pełnienia służby poza granicami państwa.

W treści skargi wyjaśnił, że rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] został wyznaczony do pełnienia służby poza granicami państwa na stanowisku [...]. Wskazał, że stosownie do treści art. 24 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 140, poz. 1479 ze zm.) nabył między innymi uprawnienia do: przebywania w miejscu pełnienia służby z małżonkiem i dziećmi (§ 12 rozporządzenia); otrzymania bezpłatnego zakwaterowania (§ 13 rozporządzenia); bezpłatnego przejazdu – dla siebie i dla członków jego rodziny, przebywających z nim za granicą – z miejsca pełnienia służby do miejsca stałego zamieszkania w kraju na urlop wypoczynkowy i z powrotem raz na 2 lata służby, nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy służby za granicą (§ 20 rozporządzenia). Za realizację tych uprawnień odpowiedzialny jest szef jednostki organizacyjnej finansującej pełnienie służby za granicą. W jego przypadku osobą tą jest Dyrektor Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej.

Skarżący podał, że złożył oświadczenie przesłane do Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej przy piśmie przewodnim [...]. W piśmie tym przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2009 r. precyzującym powyższą skargę wyjaśnił, że jego wniosek, którego brak rozpoznania był powodem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu, zawarty został w pkt 6 lit a) jego oświadczenia z dnia 2 lutego 2009 r. i dotyczył wydania decyzji określającej, czy art. 24 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ogranicza uprawnienia żołnierza zawodowego wyznaczonego do pełnienia służby poza granicami państwa ze względu na wiek dziecka, czy też ze względu na fakt pobierania przez dziecko nauki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach.

Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W niniejszej sprawie R. Z. podnosi zarzut bezczynność Dyrektora Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej w zakresie wydania decyzji określającej, czy art. 24 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ogranicza uprawnienia żołnierza zawodowego wyznaczonego do pełnienia służby poza granicami państwa ze względu na wiek dziecka, czy też ze względu na fakt pobierania przez dziecko nauki.

Zauważyć należy, że celem postępowania administracyjnego jest wiążące ustalenie w formie decyzji administracyjnej konsekwencji norm prawa materialnego, w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej przez organ administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący domagał się dokonania przez organ interpretacji przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Taka treść wniosku nie obligowała organ do wiążącego ustalenia konsekwencji norm prawa materialnego w odniesieniu do konkretnego adresata, w tym przypadku do skarżącego w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek o dokonanie wykładni przepisów prawa nie wszczyna postępowania administracyjnego, które kończyłoby się wydaniem decyzji administracyjnej. Nie mamy w takim przypadku do czynienia ze sprawą indywidualną. Interpretacja przepisów prawa ma ze swego założenia charakter abstrakcyjny, oderwany od konkretnego przypadku. Organ nie był więc zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego w drodze decyzji administracyjnej, czy też innego aktu określonego w art. art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o dokonanie interpretacji przepisów prawa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.