Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 80/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 2,  art. 58 par. 1 pkt 6,  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ś. na wezwanie Starosty z dnia [...] r. w przedmiocie usunięcia braków formalnych wniosku o rejestrację pojazdu postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] R.Ś. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o rejestrację pojazdu marki [...].

Pismem z dnia [...] działający z upoważnienia Starosty Podinspektor Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Jednocześnie w wezwaniu zawarto pouczenie, że w przypadku nie uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Na powyższe przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

R.Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na "decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] o usunięciu braków wniosku o rejestrację pojazdu" wnosząc o uchylenie decyzji w całości oraz powołując się na wyroki wydane w sprawach I OSK 1598/10 oraz III SA/Kr 319/11 wskazał, że podobne sprawy były już wielokrotnie rozpatrywane przez sądy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Powołany przepis wyznacza zatem zakres, w jakim sądy administracyjne mogą wykonywać funkcje kontrolne wobec administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W przedmiotowej sprawie R.Ś. wniósł skargę na pismo stanowiące w istocie wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o rejestrację pojazdu, które wbrew przekonaniu skarżącego nie jest decyzją administracyjną, lecz jedynie czynnością procesową organu administracji prowadzącego postępowanie w przedmiocie rejestracji pojazdu (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 808/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z poglądami przyjętymi w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3.04.2000 r. I CKN 582/98) przez decyzję administracyjną rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących

w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego (lub finansowego) o charakterze władczym i zewnętrznym rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej,

w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Stosownie natomiast do art. 107 K.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie co do możliwości odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. O uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie jego forma. Przesądzające znaczenie ma to, czy jest to akt rozstrzygający co do istoty w indywidualnej sprawie należącej do właściwości organów administracji państwowej.

W tym miejscu należy stwierdzić, że zaskarżone wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, nie mieści się zatem w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. podlegających kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów ustawy

Kodeks postępowania administracyjnego, jak również nie jest aktem lub czynnością

z zakresu administracji publicznej. Ponadto nie konkretyzuje żadnego stosunku administracyjnoprawnego i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawach czy obowiązkach strony. Wobec tego skarga na to wezwanie jest niedopuszczalna. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzecznictwa należy stwierdzić, że dotyczy ono decyzji wydanych w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, czyli rozstrzygnięć podjętych co do istoty i kończących postępowanie w przedmiocie rejestracji pojazdu, a jak zostało to wyjaśnione wcześniej przedmiotem niniejszego postępowania jest czynność procesowa organu stanowiąca etap postępowania zmierzającego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Dodać należy, że jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. było wadliwe), przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w takiej sytuacji pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Dlatego też, pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga do sądu administracyjnego ( uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13). Na marginesie odnosząc się do pouczenia zawartego w treści zaskarżonego wezwania należy wyjaśnić, że błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie stanowi samodzielnej podstawy do jej skutecznego złożenia, bowiem o dopuszczalności skargi stanowią przepisy prawa, a nie pouczenie zawarte w treści pisma organu administracji publicznej.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Wobec powyższego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji postanowienia.