Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1165/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par.  3 i  art. 246 par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i określenia za wrzesień 2001 r. kwoty zwrotu podatku od towarów i usług postanawia: I. przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w części przekraczającej kwotę 500 zł (słownie: pięćset zł); II. odmówić prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, -że ma na utrzymaniu trójkę dzieci w wieku 8, 10 i 13 lat, mieszka u siostry, natomiast jego żona wraz z dziećmi w wynajętym mieszkaniu, gzie opłaty za media wynoszą średnio 1.000 zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że porusza się samochodem służbowym, stanowiącym własność pracodawcy. Nie posiada żadnych obligacji ani oszczędności zdeponowanych w banku lub pod własnym nadzorem. Posiadana niezabudowana nieruchomość w Ż. o powierzchni 2.400 m2 została zajęta na rzecz Urzędu Skarbowego w N. R. Dodał, że pomiędzy nim i żoną została ustanowiona rozdzielność majątkowa od 1998 r. i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Zauważył, że jest zatrudniony w ramach stosunku pracy, jednakże pracodawcy zalegają mu z wypłatą wynagrodzenia od 2005 r. Zarówno dochód osiągany ze stosunku pracy w kwocie 900 zł brutto jak i posiadane przez wnioskodawcę udziały w spółce z o.o. A. zostały objęte zajęciem komorniczym.

Skarżący dodał, że posiada zobowiązania w kwocie ponad 9.000.000 zł. Część z nich to zobowiązania sporne, w przedmiocie których prowadzone jest postępowanie sądowe.

Na wezwanie Sądu została dodatkowo przedłożone zeznanie podatkowe za rok 2006, którego wynika, że wnioskodawca nie osiągnął żadnego dochodu, a także deklaracje PIT-5 za miesiące od stycznia do maja 2005 r., zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia oraz rachunków bankowych przez Urząd Skarbowy w N. R., tytuły wykonawcze, wezwanie do zapłaty należności, decyzja o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz umowy o pracę. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego środka transportu i nie korzysta z Pomocy Społecznej ani innych form wsparcia państwowego, korzysta natomiast pomocy swojej rodziny.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób fizycznych, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).

W myśl art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z regulacji tej wynika, że ich ponoszenie - w tym kosztów sądowych - stanowi zasadę, natomiast zwolnienie z ich uiszczenia winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych winien zatem dochować szczególnej staranności przy wskazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie, poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów i oświadczeń potwierdzających brak środków na opłacenie tych kosztów.

W ocenie Sądu skarżący natomiast przedstawił niepełne dane dotyczące jego sytuacji finansowej i osiąganych dochodów. Przede wszystkim nie przedłożył żądanych przez Sąd dokumentów, to jest informacji o zarobkach żony. Sprzeczne są również oświadczenia wnioskodawcy - wskazał bowiem, że jedynym jego dochodem jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 900 zł brutto, natomiast same opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, które zajmuje żona z dziećmi utrzymywanymi przez skarżącego, są wyższe i wynoszą 1.000 zł. Skarżący nie wskazał też - mimo wezwania przez Sąd - zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków, w tym na wyżywienie i utrzymanie dzieci oraz źródeł ich finansowania. Mało prawdopodobne jest również, że wnioskodawca nie uzyskuje wynagrodzenia od 2005 r., skoro umowy po pracę zostały zawarte w dniu 1 października 2005 r. Z tego również wynika, że nie może pozostawać na jego utrzymaniu trójka jego dzieci, na co wskazuje w uzasadnieniu wniosku. Należy także zauważyć, że nie stanowi uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczność rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami, gdyż niezależnie od ustroju majątkowego na obojgu małżonkach nadal ciąży obowiązek wzajemnego wspierania się i udzielania sobie pomocy (art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), w tym również w zakresie ponoszenia kosztów sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 6).

Zatem skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, że nie jest w stanie zgromadzić środków na opłacenie kosztów sądowych. Jednakże Sąd uznał, w oparciu o dokumenty dołączone do wniosku, wysokość zobowiązań, liczne zajęcia komornicze oraz mając na uwadze obowiązek uiszczenia wpisu od skarg w trzech sprawach (sygn. akt I SA/Wr 1164-1166/07) w kwocie łącznej 6.000 zł, że opłacenie całego wpisu od skargi, przekracza jego możliwości finansowe. Podkreślenia wymaga, że w sprawach o sygn. I SA/Wr 1483-1486/05 wnioskodawca został zwolniony z uiszczenia wpisu od skargi oraz od skargi kasacyjnej w wysokości przekraczającej 500 zł, natomiast pozostałą kwotę opłacił. Z porównania stanów faktycznych w sprawach o wyżej wskazanych sygnaturach z przedstawionym powyżej wynika, że od tamtej pory jego sytuacja nie uległa żadnej zmianie. Stąd Sąd wywiódł, że obecnie również ma możliwość uiszczenia części wpisu od skargi w takiej samej kwocie. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.