Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 591/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2,25 ust. 1,35
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. R. W. zwrócił się do Wójta Gminy G. o wymeldowanie P. W. z miejsca pobytu stałego, tj. D. [...], gmina G. z uwagi na niezamieszkiwanie pod wskazanym adresem od 15 lat. Wskutek ww. wniosku Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. wymeldował P. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości D. [...], gm. G..

2. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. P. W. (dalej: skarżący, strona) wniósł o wznowienie przedmiotowego postępowania z uwagi na brak jego aktywnego udziału bez jego winy w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym organ wydał postanowienie w dniu [...] marca 2021 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego. W wyniku wznowienia postępowania wydana została decyzja z dnia [...] kwietnia 2021 r., którą organ stwierdził brak podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie wymeldowania strony z miejsca pobytu stałego. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego na powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. uchylił je w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

3. Mając na uwadze wskazania zawarte w powyższej decyzji organ I instancji pouczył stronę o sposobie i możliwości wniesienia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na to, że wniosek z dnia [...] marca 2021 r. w ocenie organu nie uczynił zadość warunkom formalnym takiego pisma. Pismem z dnia [...] września 2021 r. strona złożyła prawidłowo podpisany wniosek o wznowienie postępowania, wobec czego organ wydał postanowienie z dnia [...] września 2021 r. o wznowieniu przedmiotowego postępowania. Następnie, na podstawie zebranego materiału dowodowego i poczynionych w sprawie ustaleń Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz wymeldowaniu P. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości D. [...], gm. G..

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w następstwie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., przeprowadził niniejsze postępowanie zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zdaniem organu strona zachowała termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto w ocenie organu strona wykazała, że nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu bez swojej winy, ponieważ kierowana do niej korespondencja nie była prawidłowo doręczana – kierowana była na adres zameldowania na pobyt stały, pod którym strona nie przebywała. W konsekwencji strona nie była zawiadamiana o miejscu i terminie przeprowadzania dowodów.

W odniesieniu do istoty sprawy organ uznał, że strona opuściła miejsce pobytu stałego dobrowolnie i trwale kilkanaście lat temu nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. W domu pod adresem D. [...] skarżący przebywał tylko sporadycznie odwiedzając rodzinę, jednocześnie nie współuczestnicząc w utrzymaniu tego lokalu, nie posiadając w nim swoich rzeczy, czy też swojego pokoju. Powyższe organ oparł na zeznaniach świadków i oględzinach nieruchomości, które to dowody uznał za wiarygodne. Ponadto strona nie podjęła żadnych działań na drodze postępowania sądowego celem umożliwienia zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wymeldowania opiera się na ustaleniu stanu faktycznego i nie jest wystarczające oświadczenie strony, ponieważ ewidencja ludności ma na celu rejestrację faktów, a więc tego, czy dana osoba stale lub czasowo przebywa w określonym lokalu. Wobec tego w ocenie organu okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie przemawiają za wymeldowaniem strony z przedmiotowego miejsca pobytu stałego.

4. Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie żądając jej uchylenia w części dotyczącej wymeldowania go z miejsca pobytu stałego w miejscowości D. [...], G. .

Strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez niedokonanie wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez pominięcie zeznań J. W., niedanie wiary pisemnym wyjaśnieniom strony w zakresie utrzymywania relacji z domem, partycypowania w kosztach jego utrzymania, pozostawienia w nim rzeczy osobistych, braku dobrowolności w opuszczeniu domu oraz tymczasowego charakteru migracji zarobkowej, a także oparcie decyzji na zeznaniach niewiarygodnych świadków, nie mających wiedzy ani o sytuacji mieszkaniowej i zarobkowej strony, ani o jego relacji z rodzinnym domem.

W ocenie skarżącego, konsekwencją naruszenia powyższych przepisów procesowych było naruszenie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm. – dalej "u.e.l.") przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania, podczas gdy opuszczenie lokalu przez odwołującego nie nosiło cech trwałości i dobrowolności, stąd decyzja o wymeldowaniu nie powinna zostać podjęta. Skarżący wyjaśnił, że aktualnie przebywa za granicą, jednak opuścił dom tylko tymczasowo w celach zarobkowych i dlatego jego wyjazd nigdy nie miał charakteru wyjazdu na stałe. W ocenie skarżącego zeznania świadków są wyłącznie ich przypuszczeniami lub opiniami, ponieważ nie mieli wiedzy na temat wyjazdu skarżącego, natomiast z wnioskodawcą (brat skarżącego) i jego partnerką pozostaje w konflikcie. Jednocześnie skarżący wskazał na wiarygodność zeznań J. W. (ojca strony), według którego w przedmiotowym domu skarżący pozostawił swoje rzeczy. Ponadto zdaniem skarżącego dowody wskazują na to, że jego pobyty w ww. domu zawsze były stosunkowo długie. Podkreślił także, że za granicą nie utworzył swojego centrum życiowego, gdyż często zmieniał tam adresy, a jego praca nie ma stałego charakteru. Ponadto skarżący na podstawie art. 142 k.p.a., zaskarżył postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] września 2021 r., którym odmówił wyłączenia od rozpoznawania sprawy pracownika organu referenta A. J., która w ocenie skarżącego powinna zostać wyłączona zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

5. Rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji .

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że dla oceny przesłanki wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego doniosłość prawną ma wyłącznie okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu, czy opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały bez zamiaru powrotu i dalszego zamieszkiwania w nim, a także bez wykonania obowiązku meldunkowego.

W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy, więzi łączące skarżącego z miejscem pobytu stałego w D. [...] zostały zerwane definitywnie. Organ wskazał, że skarżący wyprowadził się z ww. miejsca w 1995 r. i od tego czasu nie mieszka pod wskazanym adresem. Podkreślił, że skarżący mieszka obecnie na terenie [...] i tam pracuje. Zdaniem organu skarżący opuścił dom z własnej woli, gdyż nie przedstawił żadnych dowodów na to, że nie dokonał tego dobrowolnie, a ponadto skarżący nie ponosił żadnych nakładów na dom, a jego wizyty miały jedynie charakter odwiedzin. Organ odwoławczy stwierdził więc, że opuszczony przez skarżącego dom nie stanowi już dla niego centrum życiowego, zaś jego opuszczenie ma charakter trwały i dobrowolny.

6. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do tut. Sądu, w której wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz w części uprzednio zaskarżonej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wskazał na naruszenie przepisów postępowania jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez pominięcie zeznań J. W., nie danie wiary pisemnym wyjaśnieniom strony w zakresie utrzymywania relacji z domem, partycypowania w kosztach jego utrzymania, pozostawienia w nim rzeczy osobistych, braku dobrowolności w opuszczeniu domu oraz tymczasowego charakteru migracji zarobkowej, a także oparcie decyzji na zeznaniach niewiarygodnych świadków, nie mających wiedzy ani o sytuacji mieszkaniowej i zarobkowej strony, ani o jego relacji z rodzinnym domem.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 35 u.e.l., wskazując tak jak w odwołaniu, iż organy błędnie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania, podczas gdy opuszczenie lokalu przez odwołującego nie nosiło cech trwałości i dobrowolności, stąd decyzja o wymeldowaniu nie powinna zostać podjęta. Uzasadniając przedmiotową skargę strona podtrzymała stanowisko i argumentację wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

8. Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej "p.p.s.a.") skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony zarówno przez skarżącego w piśmie z dnia [...] lipca 2022 r., jaki i przez organ w piśmie z dnia [...] lipca 2022 r.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest bezzasadna.

9. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewoda Kujawsko-Pomorski z dnia [...] marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2022 r., którą organ orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2020 r. i jednocześnie orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w miejscowości D. [...]. Orzekające w sprawie organy uznały, że opuszczony przez skarżącego kilkanaście lat temu dom nie stanowi już dla niego centrum życiowego, zaś jego opuszczenie ma charakter trwały i dobrowolny. Skarżący zanegował powyższe ustalenia.

Przechodząc do istoty sporu w niniejszej sprawie, tj. wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego pod adresem D. [...], gmina G. w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że stosownie do art. 24 ust. 2 u.e.l. obowiązek meldunkowy polega na 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego, natomiast w myśl art. 24 ust. 1 u.e.l. obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie.

W tym miejscu należy wyjaśnić pojęcie pobytu stałego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jak stanowi treść art. 27 ust. 1 u.e.l. obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca, przy czym równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego (art. 27 ust. 2 u.e.l.). Obywatel dokonuje zgłoszenia w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości (art. 28 ust. 1 pkt 1 u.e.l.), a dokonane zameldowanie – co wynika wyraźnie z art. 28 ust. 4 u.e.l. – służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma za zadanie potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Samo zameldowanie co do zasady jest czynnością materialno-techniczną, natomiast stosownie do art. 31 ust. 1 i ust. 2 u.e.l. tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł wyłącznie dla przypadków, gdy dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości albo gdy zachodzą wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem.

Należy wskazać, iż obowiązek meldunkowy obejmuje swym zakresem także wymeldowanie z pobytu stałego lub czasowego, co znajduje odzwierciedlenie w treści art. 33 ust. 1 u.e.l., stosownie do którego obywatel polski opuszczający miejsce pobytu stałego albo opuszczający miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się, przy czym równoznaczne z wymeldowaniem jest zameldowanie się w nowym miejscu pobytu (art. 33 ust. 3 u.e.l.). Jeżeli tak rozumiany obowiązek meldunkowy nie zostanie dopełniony, organ gminy zgodnie z art. 35 u.e.l. wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jak wyżej zaznaczono, z woli ustawodawcy zameldowanie ma służyć jedynie celom ewidencyjnym i potwierdzać fakt pobytu, o czym stanowi art. 28 ust. 4 u.e.l. Z tego też względu na organie spoczywa obowiązek (z urzędu lub na wniosek) wydania decyzji o wymeldowaniu w odniesieniu do osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego. Jak wskazuje orzecznictwo, celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Decyzja o wymeldowaniu ma więc charakter czysto ewidencyjny, służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1739/19; z dnia 4 marca 2020 r., II OSK 1123/18 oraz z dnia 27 kwietnia 2018 r., II OSK 2853/17). Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową i byłoby sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2019 r., II OSK 988/18). Zatem jeżeli formalne zgłoszenie pobytu nie odpowiada rzeczywistości, wówczas należy dążyć do uzgodnienia treści ewidencji ludności ze stanem faktycznym, zarówno gdy dana osoba przebywała pod adresem stałego pobytu i go opuściła jak i wtedy, kiedy pod adresem stałego pobytu nie przebywała w ogóle.

Wyjaśnienia wymaga również, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu ww. przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W orzecznictwie wskazuje się również, że brak dobrowolności nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do orzeczenia wymeldowania. Należy bowiem przyjąć, że nawet jeśli samo opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i zachodziły okoliczności przymusu, to brak podejmowania czynności prawnych w celu odzyskania możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu lub też bezskuteczne podejmowanie takich czynności stwarza sytuację zobowiązującą organ administracji do wymeldowania osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła. Na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne. Z kolei przez trwałe opuszczenie miejsca stałego pobytu należy rozumieć przebywanie poza tym miejscem z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym (por. wyroki NSA: z 14 lipca 2022 r., II OSK 2224/19, z 19 lutego 2021 r., II OSK 2961/20, z 1 lipca 2021 r., II OSK 2915/18, z 20 maja 2016 r., II OSK 2065/14, z 28 grudnia 2017 r., II OSK 863/17, z 1 marca 2018 r., II OSK 2068/17).

Przesłanki wymeldowania wynikające z art. 35 u.e.l. zachodzą zatem wyłącznie wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że opuszczenie lokalu jest oczywiste, trwałe i dobrowolne; innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1149/21; wyrok WSA w Krakowie z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1336/21

10. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dowodów stwierdzić należy, że skarżący nie przebywa pod spornym adresem z zamiarem stałego pobytu. Pomimo że z zeznań świadków wynikają odmienne daty opuszczenia przez skarżącego domu pod adresem D. [...] i trudno jest jednoznacznie wskazać kiedy dokładnie zdarzenie to miało miejsce, to niewątpliwie wydarzyło się to w okresie około 15-30 lat przed wydaniem decyzji. Co prawda sam skarżący wskazał, że nie opuścił domu na stałe i dobrowolnie, a za granicę wyjechał jedynie w celach zarobkowych, to jednak z zeznań skarżącego i świadków oraz oględzin przedmiotowego domu wynika, że w lokalu tym nie znajdują się żadne rzeczy skarżącego, a co więcej od kilkunastu lat skarżący mieszka i pracuje za granicą - w [...]. Ponadto skarżący rzadko zjawia się w domu pod adresem D. [...] (nawet raz na kilka lat), a gdy przyjeżdża to jedynie na krótkie okresy (święta, wakacje). W konsekwencji uznać należy, że te sporadyczne przyjazdy skarżącego miały jedynie charakter odwiedzin. Wskazania wymaga także, że skarżący pozostaje w konflikcie ze swoim bratem i jego partnerką zamieszkującymi w przedmiotowej nieruchomości, zaś z matką – która również zamieszkuje pod wskazanym adresem – utrzymuje jedynie sporadyczny kontakt telefoniczny (protokół przesłuchania J. W. k. 69 akt administracyjnych). Na powyższe okoliczności wskazują zeznania świadków zawarte w protokole rozprawy (k. 72 akt administracyjnych).

Podkreślić należy, że skarżącemu nie przysługuje żaden tytuł prawny do nieruchomości pod adresem D. [...]. Co więcej, skarżący aktualnie nie posiada klucza do przedmiotowego domu, zaś od momentu ostatniej wizyty (ok. 2 lata temu) i śmierci ojca nie podejmował żadnych kroków prawnych związanych z prawem własności lub prawem do zamieszkiwania w ww. nieruchomości. Należy podkreślić, że nawet okoliczność na którą powołuje się strona w skardze tj. pozostawienie przez skarżącego pewnych rzeczy osobistych w garażu znajdującym się odległości ok. 300-400 metrów od domu (nie dokonano oględzin wnętrza garażu z uwagi na brak kluczy) nie świadczy o stałym zamieszkiwaniu w lokalu pod adresem D. [...] i tym samym o koncentracji tamże jego interesów życiowych. Dodatkowo wypada wskazać, że żaden z przeprowadzonych dowodów nie pozwala na poczynienie ustaleń przeciwnych. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszym postepowaniu nie wynika, aby skarżący mieszkał pod spornym adresem, miał zamiar tam stale przebywać, czy posiadał tam swoje centrum aktywności. Okoliczności te znajdują potwierdzenie także w Protokole oględzin z dnia [...] grudnia 2021 r. i dokumentacji fotograficznej (k. 70-71 akt administracyjnych) przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego przez organ z udziałem stron (pełnomocnika skarżącego). Skarżący wyjechał z domu co najmniej 15 lat przed wydaniem decyzji, a w ostatnich latach pracował i mieszkał za granicą. Co prawda skarżący zeznał, że planuje swój powrót do domu, jednak nie określił kiedy dokładnie ten powrót ma nastąpić. Zeznał także, że istnieją realne możliwości zamieszkania w domu nr [...], jednakże z zeznań zamieszkujących tam aktualnie osób wynika, że skarżący nie zgłaszał im takiego zamiaru, a ponadto obawiają się go i nie chcą jego powrotu do domu. Fakt że z uwagi na zaistniałą pandemię COVID-19 skarżący od ok. 2 lat nie był w Polsce jedynie podkreśla koncentrację centrum życiowego skarżącej poza adresem D. [...]. W ocenie Sądu zebrany zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego materiał dowodowy jest zupełny i wystarczający do przyjęcia ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a mianowicie, że skarżący nie zamieszkiwał z zamiarem stałego pobytu pod adresem wskazanym w ewidencji organu, a co za tym idzie dane ewidencyjne dotyczące zameldowania skarżącego na pobyt stały nie potwierdzały rzeczywistego stanu faktycznego. Ocena zebranego materiału dowodowego jest wszechstronna oraz zgodna z zasadami logicznego wnioskowania i zasadami doświadczenia życiowego, a wnioski organu znajdują w pełni odzwierciedlenie w treści zebranych dowodów. Z kolei argumenty przytoczone w skardze nie zdołały podważyć, ani prawidłowości toku postępowania ani też ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Podkreślić w tym miejscu należy, że przy ustalaniu dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu nie można poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale trzeba wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Same deklaracje osoby wymeldowanej o przebywaniu w lokalu lub zamiarze powrotu do niego nie wyczerpują znamion pobytu stałego, zwłaszcza jeśli - tak jak w przypadku skarżącego - nie znajdują one pokrycia w zachowaniu strony, jak i pozostają w oczywistej w sprzeczności z pozostałymi dowodami potwierdzającymi fakt niezamieszkiwania w spornej nieruchomości. W rozstrzyganej sprawie organ prawidłowo ocenił, że skarżący w sposób dobrowolny opuścił miejsce swojego stałego zameldowania i skoncentrował swoje sprawy życiowe w miejscach pracy zawodowej, którym obecnie jest [...]. Jak podkreśla się w orzecznictwie, starania celem powrotu do lokalu muszą dotyczyć realnej chęci powrotnego zamieszkania w miejscu zameldowania, a nie być jedynie celem uzyskania dostępu czy zachowania prawa do lokalu. Ponadto muszą one obiektywnie świadczyć o chęci zamieszkiwania w lokalu, do którego dostęp został utracony, nie zaś być jedynie deklaracją takiej chęci (por. wyroki WSA: w Krakowie z 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 348/16, w Warszawie z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 171/18). 11. Reasumując zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo uznały, że zebrany materiał dowodowy wykazał trwałe i dobrowolne opuszczenie przez skarżącego domu pod adresem D. [...], czym wypełnione zostały przesłanki wymeldowania określone w art. 35 u.e.l.. Podniesiony w skardze zarzuty naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony.

Opuszczenie przez skarżącego budynku nr [...] w miejscowości D. na skutek upływu co najmniej 15 lat nabrało cech trwałości, ponieważ przez cały ten czas nie powrócił on do przedmiotowego lokalu na stałe, a dalsze utrzymywanie tego stanu stwarzałoby tzw. fikcję meldunkową. Skarżący na stałe zamieszkuje w [...], gdzie podejmuje zatrudnienie, zaś do przedmiotowego domu przyjeżdża rzadko i na krótkie okresy Z zamieszkującą w nim matką utrzymuje jedynie sporadyczny kontakt telefoniczny, natomiast z zamieszkującym w nim bratem pozostaje w konflikcie. Wobec powyższego, zamiar powrotu do lokalu nr [...] oraz wola skarżącego deklarowana w toku postępowania i w skardze do Sądu nie stanowią dostatecznych przesłanek do odmowy wymeldowania. W kontekście powyższego bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie nieżyjącego ojca skarżącego, że nie zgadza się na wymeldowanie syna P. z domu znajdującego się pod adresem D. [...].

Argumentacja skarżącego stanowi w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem organu i nie może doprowadzić do skutecznego zarzucenia naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 K.p.a. Organ w sposób wszechstronny zebrał oraz zbadał całokształt materiału dowodowego, czyniąc na jego podstawie wnioski zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Organ rozważył przy tym stanowisko prezentowane przez skarżącego.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.