Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 pkt 1 i 2, art. 43 § 3, art. 53 § 3, art. 207
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6, art. 9 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] z/s w W. Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 373/17

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej - SKO), po rozpatrzeniu odwołania Agencji Mienia Wojskowego Oddział w[...] (dalej - Agencja), od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2016 roku określił Agencji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w wysokości 24 163 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Agencja zarzucając jej naruszenie:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, który miał wpływ na wynik sprawy to jest art. 21 pkt 1 i 3, art. 43 § 3, art. 53 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. 2015.613 ze zmiana; dalej -ord.pod.), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. 2016.716 ze zmianami; dalej - u.p.o.l.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 55 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego z dnia 10 lipca 2015 r. ( dalej- u.a.m.w.) poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że Agencje jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą oraz, że objęcie we władanie przekazanego Agencji na podstawie art. 2 i art. 6 u.a.m.w. i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej jako przedsiębiorca przesądza o opodatkowaniu przyjętych we władanie nieruchomości stawką najwyższą, co skutkowało określeniem przez Prezydenta Miasta zobowiązania podatkowego na rok 2016 dla Agencji w łącznej wysokości 24 163 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wniosła o:

1) uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;

2) wyznaczenie terminu rozprawy celem rozpoznania niniejszego odwołania.

SKO po rozpatrzeniu odwołania Agencji od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż Agencja na terenie Gminy Miasta, oprócz lokali mieszkalnych i gruntów z nimi związanych oraz lokali niemieszkalnych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (garaż wielostanowiskowy) i gruntów z nimi związanych posiada również budynek sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako inny niemieszkalny, o powierzchni zabudowy 17 m², usytuowany na działce nr 1517/7 obr. 207 Śródmieście, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako teren przemysłowy (Ba) o powierzchni 35 m².

Organ pierwszej instancji powziąwszy wątpliwości co do prawidłowości złożonej przez Agencje deklaracji wezwał go do złożenia wyjaśnień, dotyczących gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu podatnika a związanych z prowadzonym przez niego działalnością gospodarczą. Agencja wezwane przez organ pierwszej instancji korekty deklaracji nie złożyła. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok dla Agencji. Ustalił, że przedmiotowy budynek usytuowany na działce [...] obr. [...] podlega opodatkowaniu w stawce budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Następnie organ drugiej instancji przywołał przepis art. 3 ust. 1 u.p.o.l., a także art. 336 kodeksu cywilnego, w myśl którego posiadaczem rzeczy jest równy temu, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny) jaki ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W przypadku nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa obowiązek podatkowy determinuje sam fakt posiadania nieruchomości, które nie musi być posiadaniem samoistnym. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że, budynki budowle związane z prowadzonym w działalności gospodarczej należy uważać, budynki budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b i d, a także budynków, budowli lub części, w odniesieniu do który została wydana decyzja ostateczna organ nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1990 r. Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organ nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 2a pkt 1, 2, 3).

Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność. Ustawa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot.

Organ odwoławczy wskazał na regulację zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust. 1, także art. 54 ust. 1 u.a.m.w. W treści tych przepisów, a także przepisie art. 23 ust. 4 obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa (Dz.U. 2013 poz. 712 ze zmianami), w ocenie tego organu wynika, że Agencje jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i mają do niej w tym zakresie zastosowania przepisy ustawy o działalności gospodarczej.

Zgodnie z wpisem do REGON Agencja prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg PKB jako: najem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn i urządzeń, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, zarządzanie nieruchomościami wykonywanymi na zlecenie.

W ocenie organu odwoławczego zarządzanie (gospodarowanie) mieniem w taki sposób potwierdza, że agencja prowadzi działalność gospodarczą. Jej działania charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalną ekonomiczną i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiada wszystkie cechy jakim charakteryzuje się działalność gospodarcza zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. w swobodzie w działalności gospodarczej (w Dz.U. 2016 poz. 1829 z późn. zm., dalej - u.s.d,g.). Podmiot który taką działalność wykonuje, w myśl przepisów powołanej ustawy jest przedsiębiorcą.

Objęcie we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji i prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej przesądza o opodatkowaniu posiadanych przez nią nieruchomości stawką podatku od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Z treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że fakt posiadania przez przedsiębiorców gruntu przesądza o tym, że grunt ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości jest okoliczność, czy przedsiębiorca wykorzystuje posiadane przez siebie grunty do działalności gospodarczej, co potwierdza przyjęta linia orzecznicza sądów administracyjnych.

Następnie organ drugiej instancji przywołał poglądy zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2118/13, a także z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 1706/08 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 833/15.

Końcowo SKO stwierdziła, iż Agencja jest podatnikiem podatku od nieruchomości który prowadzi działalność gospodarczą. Prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej potwierdzają wyżej wymienione przepisy oraz linia orzecznicza sądów administracyjnych.

Z uwagi na powyższe nieruchomości będące w posiadaniu Agencji za wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z budynkami, gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b i d , a także budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pr.bud., lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 2 a pkt 1,2,3) podatnik w ocenie organu podatkowego powinien deklarować w stawce najwyższej to jest w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jako związane z działalnością gospodarczą. Dlatego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., określającej Agencji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r., w wysokości 24 163 zł. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenie SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Agencja wniosła skargę na decyzję SKO, zarzucając jej:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.a.m.w. - przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Agencja posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, iż Agencja jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję jako przedsiębiorcy, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy;

2) art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.a.m.w. w związku z art. 5, art. 18 i następnymi ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (tekst jednolity Dz.U. 2016.1870) - poprzez niezasadne przyjęcie, że Agencja jako państwowa osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą uzasadniającą przedmiotowe rozstrzygnięcie, w odniesieniu również do mienia przekazanego jej przez Skarb Państwa;

3) art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 207 § 1 ord.pod., art. 1a pkt 3, art. 2, art. 3 ust. 1 punkt i pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 u.p.o.l. - w związku z art. 6 u.a.m.w. - poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie że Agencja jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy podatnikiem jest Skarb Państwa a Agencje jedynie wykonuje powierzone prawo własności w jego imieniu i na jego rzecz;

4) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającym się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą w rezultacie mogący być przedsiębiorcą decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystania nieruchomości i fakt prowadzenia działalności gospodarczej;

5) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.a.m.w. w związku z art. 20, art. 21, art. 23 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencje jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami;

6) art. 4 u.s.d,g. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego art. 4 u.s.d,g. Agencja jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Agencja nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania ją za przedsiębiorcę;

7) art. 2 u.s.d,g. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w jej rozumieniu Agencja prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Agencja nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania, iż prowadzi działalność gospodarczą.

II. naruszenie przepisów postępowania które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 122 ord.pod. w związku z art. 170, art. 187 § 1 ord.pod. w związku z art. 191 ord.pod. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznana, iż Agencja winna zapłacić podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, została udowodniona;

2) art. 210 § 4 ord.pod. w związku z art. 124 ord.pod. polegający na wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nieodniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy i zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu, które w ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, a także braku logicznego wywodu prawnego pozwalającego na prześledzenie toku rozumowania organu;

3) art. 121 w związku z art. 187 § 1 ord.pod. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a to w związku niezbadanie przez organ okoliczności nieużyteczności nieruchomości Agencji, o którym mowa w w uzasadnieniu rozstrzygnięcia

Mając na uwadze powyższe Agencja wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji a także zasądzenia na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718, dalej - p.p.s.a.) kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm razem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sadu, zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.

Organ podatkowy jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne.

W myśl sformułowanej w art. 191 ord.pod. zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w trakcie którego zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 ord.pod. materiał dowodowy, nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez SKO na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 ord.pod., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Podniesione przez podatnika zarzuty stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ, wynikającą z przedstawionej w środku odwoławczym odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy miał prawo wyrazić pogląd prawny co do wysokości stawki opodatkowania, skoro wynika on nie tyle z ustaleń faktycznych co do poszczególnych nieruchomości, ale z przepisów ustawy. To z mocy ustawy, Agencja musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zaś w takim przypadku nie jest konieczne ustalanie, jak poszczególne grunty lub budynki są wykorzystywane, ponieważ o stawce ich opodatkowania nie przesądza ich wykorzystanie (poza pewnymi wyjątkami), ale pozostawanie w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Wbrew zarzutom skargi organy nie uchybiły przepisowi art. 210 § 4 ord.pod., uzasadnienia zapadłych decyzji jasno artykułują stanowisko organów i poddają się kontroli instancyjnej. Jednocześnie zawierają wszystkie niezbędne elementy wymagane od uzasadnienia.

Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, to również należy uznać je za chybione.

Istota problemu prawnego jaki zarysował się w sprawie dotyczy zasadności opodatkowania będących w posiadaniu Agencji gruntów zarówno własnych, powierzonych na przechowanie lub użyczonych jak i gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa będących w posiadaniu Agencji-najwyższymi stawkami- przewidzianymi dla działalności gospodarczej

Należy wskazać, że wysokość stawek podatku od nieruchomości została określona w art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Przewidują one kategorie stawek dla poszczególnych rodzajów nieruchomości rozumianych zarówno jako grunty (art. 5 ust.1 pkt 1), jak i budynki czy budowle (art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3). Jako odrębną kategorię określenia wysokości stawek wprowadzają pojęcie związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od sposobu zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

Jeżeli zatem nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiej działalności, to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla tej kategorii. Stawki te są określane w stosownych uchwałach samorządu gminnego, nie mogąc jednak przekraczać limitu określonego w art.5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organy są uprawnione do zastosowania tej wysokości stawki ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej".

Pojęcie to zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., który stanowi, że nieruchomości te to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje zatem co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność, nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości (co do zasady, poza wyjątkami) podlegają opodatkowaniu według tych stawek.

W przedmiotowej sprawie Agencja Mienia Wojskowego musi być uznana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wynika to wprost z ustawy z dnia 30 maja 1996 roku o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego. Stanowi ona w art. 23 ust. 4, że prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że Agencja jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i mają do niej w tym zakresie zastosowanie przepisy ustawy o działalności gospodarczej.

Niezależnie zatem od sposobu jej powołania, celów działania, rodzaju posiadanego mienia należało stwierdzić, że jej status wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l pozwalającą na przyjęcie, że posiadane przez Agencję mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie można rozróżniać podmiotów prowadzących działalność gospodarczą pod względem ich obowiązków w zakresie podatku od nieruchomości. Wszystkie podmioty prowadzące taką działalność niezależnie od sposobu ich powołania, składu właścicielskiego, pełnionej funkcji, realizowanych celów, muszą być traktowane w zakresie obciążeń podatkowych jednakowo. Odmienne traktowanie takich podmiotów prowadziłoby bowiem do dyskryminacji, która wszak z mocy art. 32 ust. 2 Konstytucji jest zakazana również w życiu gospodarczym, zaś z mocy art. 32 ust. 1 Konstytucji wszelkie podmioty mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Jeżeli zatem nie występują szczególne regulacje przewidziane przez ustawę, to wszystkie podmioty musza być w zakresie podatku od nieruchomości traktowane identycznie, jeżeli odnoszą się do nich tożsame przesłanki opodatkowania. W tej konkretnej sprawie taką przesłanką opodatkowania wymuszającą stosowanie równego obciążenia podatkiem jest prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca w skargach domaga się w istocie lepszego traktowania niż inne podmioty prowadzące taką działalność z uwagi na pewne jej wewnętrzne cechy polegające na jej celach, rodzaju posiadanego mienia, braku osiągania zysku, czy sposobie powołania. Żadna z tych okoliczności nie jest jednak wymieniona w u.p.o.l. jako okoliczność mogąca mieć wpływ na wysokość przyjmowanej stawki podatku.

Dlatego też te argumenty nie mogły prowadzić do uwzględnienia skarg.

Należy dalej wskazać, że przedstawione powyżej stanowisko znajduje już potwierdzenie w orzeczeniach sadów administracyjnych spośród których przykładowo można wskazać: wyrok NSA z dnia 10.06.2010 r.; II FSK 1706/08, wyrok NSA z dnia 18.08.2015 r.; II FSK 2118/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2013 r.; I SA/Kr 1226/12, czy też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 833/15.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.