Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1085/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 865/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 29 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej centralnego zapłonu oraz gładkolufowej postanawia : oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

W dniu 11 kwietnia 2006 r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji

z dnia 29 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej centralnego zapłonu oraz gładkolufowej. Pismem z dnia 12 maja 2006 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na to wezwanie K. C. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przedstawiając ciężką w jego ocenie sytuację materialna jego i żony.

Postanowieniem dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt VI Sa/Wa 865/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. C. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji podał na podstawie wniosku strony oraz materiału źródłowego, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną a źródłem ich utrzymania są świadczenia rentowe w łącznej wysokości 1826, 80 zł netto. Posiada dom o powierzchni 110 m 2 oraz działkę o powierzchni 558 m 2 Ponadto jak wynika ze złożonego odpisu zeznania podatkowego za 2005 r. K. C. osiągnął dochód w kwocie 5, 037,89 zł. /przychód w wys. 150.498,46 zł/ z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Jako potwierdzenie wysokości miesięcznych wydatków skarżący przedstawił rachunki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego, leczeniem oraz wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach Wydział XVII Cywilny Rodzinny z dnia 21 lipca 2004 r, na podstawie którego skarżący jest obciążony alimentami na rzecz jego byłej żony w wys. 400 zł. miesięcznie. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący swoje wydatki określa na ok. 1587 zł, przy czym część wydatków jest sezonowa, ponoszona w wyższej wysokości jedynie w okresie zimowym do jakich należą np. wydatki za energię elektryczną i gaz.

Sąd wskazał, iż sytuacja majątkowa skarżącego była już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu administracyjnego.

Na powyższe postanowienie K. C. wniósł zażalenie domagając się zwolnienia z wpisu od wniesionych zażaleń w wys. 300 zł także w stosunku do innych spraw toczących się przed sądem administracyjnym. Skarżący podnosi, że jego trudna sytuacja materialna uniemożliwia uiszczenie wpisu sądowego zwłaszcza, że jest on obciążonym kredytem zaciągniętym w związku z opłatą kosztów sądowych związanych z prowadzeniem postępowań w innych sprawach. Ponadto skarżący rezygnuje z przyznania mu adwokata z urzędu wnosząc jedynie o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie jest oparte na uzasadnionych podstawach.

Uregulowania rozdziału II ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określające zasady udzielania prawa pomocy, stanowią gwarancję korzystania prawa do sądu przez osoby ubogie. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie stronie prawa pomocy może mieć miejsce wyjątkowo w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie kosztów postępowania sądowego jest obiektywnie niemożliwe. Zatem prawo pomocy udzielane jest tylko tym osobom, które z powodu trudnej sytuacji materialnej wynikającej między innymi z braku stałego źródła dochodów o odpowiedniej wysokości nie mogłyby dochodzić swoich praw przed sądem.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ppsa, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

Zarzuty podniesione w zażaleniu wskazują na to, że skarżący oczekuje od Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenia o zwolnienie od kosztów sądowych także w innych sprawach niż ta, która dotyczy przedmiotu zażalenia. Ponadto modyfikuje swój wniosek o prawo pomocy wnosząc tylko o zwolnienie z wpisu. Jeżeli skarżącemu chodzi o modyfikację wniosku nie może on być rozpatrywana na etapie zażalenia. W tym zakresie należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z wpisu. Domaganie się natomiast w zażaleniu zwolnienia od kosztów sądowych w innych sprawach wykracza w sprawie niniejszej poza przedmiot zaskarżenia.

Jak wynika z akt sprawy skarżący został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Przedstawiona w zażaleniu argumentacja, iż trudna sytuacja materialna uniemożliwia skarżącemu uiszczenia kosztów nie może zasługiwać na uwzględnienie, bowiem jak to słusznie określił Sąd I instancji skarżący wraz z żoną posiadają stałe miesięczne dochody i nie mają na utrzymaniu innych osób, co pozwala przyjąć, że jest on w stanie opłacić wpis sądowy we wskazanej w wezwaniu wysokości. Podnoszona zatem przez skarżącego okoliczność odmiennej oceny własnej sytuacji majątkowej nie może świadczyć o wadliwości zaskarżonego postanowienia. Strona domagając się zwolnienia od kosztów sądowych nie może skutecznie powoływać się na fakt, iż pobrała kredyt w celu dokonania opłat od innych spraw toczących się przed sądem administracyjnym. Wnosząc do sądu pismo wnioskodawca obowiązany jest do uiszczenia kosztów sądowych zgodnie z dyspozycją art. 214 §1 ppsa.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.