Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 438/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 5, art. 22 pkt 1, art. 407 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 409 ust. 1 pkt 4, art. 400 ust. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.2.2022.JP w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Gmina") jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 18 lutego 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.2.2022.JP, wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 5 lutego 2018 r. Gmina [...] zwróciła się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzeniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych nr [...] i [...] do potoku [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ I instancji"), udzielił Gminie pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych wskazanych we wniosku. Jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji ustalił warunki udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 26 lutego 2021 r. nr RZ.RUZ.4231.4.2021.JP Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lipca 2021 r. II SA/Rz 682/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2021 r. nr RZ.RUZ.4231.4.2021.JP.

Sąd wskazał, że zasadniczo rozstrzygnięcie organu I instancji było dla Skarżącej pozytywne w tym sensie, że uzyskała uprawnienie, którego się domagała. Skarżąca w odwołaniu zakwestionowała jednak ustaloną w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalną ilość odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, określoną w m3 na sekundę, a obowiązek ustalenia tego parametru w pozwoleniu wodnoprawnym wynika wprost z art. 403 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.) – dalej: "u.P.w.". Sąd jednocześnie zauważył, że ustawodawca nie wskazał w przepisach ustawy, a także w przepisach wykonawczych, sposobu wyliczania przepływu maksymalnego ilości wód w m3/s.

Sąd stwierdził, że niewątpliwie ustawodawca poprzez treść art. 403 ust. 2 pkt 2, art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w. wymaga podania przez wnioskodawcę maksymalnej ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, która to wartość może wystąpić w czasie obowiązywania pozwolenia. Chodzi tu więc o wartość hipotetyczną, jednakże ustaloną w oparciu o dane pewne obrazujące analogiczne, czyli maksymalne ilości wód opadowych lub roztopowych, które wystąpiły na powierzchni zlewni. Jednocześnie należy podać dane, które mogą dotyczyć stanu przeszłego, poprzedzającego złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ nie może kwestionować danych przedstawionych przez stronę a odnotowanych za okres sprzed złożenia wniosku. Informacja w tym zakresie ma przedstawiać najwyższy przypuszczalny limit ilości wód odprowadzanych do wód lub do urządzeń wodnych, co potwierdza użyte w powyższych przepisach wyrażenie "maksymalnej ilości". Strona skarżąca przedstawiła w uzupełnieniu operatu wodnoprawnego z dnia 19 października 2020 roku oraz w odwołaniu metodologię wyliczenia wymaganych wartości maksymalnej ilości odprowadzanych wód. Skarżąca uwzględniła w niej najwyższą dobową sumę opadów odnotowaną dnia 4 czerwca 2010 r. na stacji pomiarowej [...]. Do przeprowadzonych obliczeń założono najwyższe wartości opadu dobowego (czyli wartości najmniej korzystne dla wnioskującego), jaki miał miejsce od rozpoczęcia pomiarów przez stację pomiarową. Ponieważ do obliczeń wykorzystano najwyższą dobową sumę opadów zaobserwowaną w czasie pracy stacji pomiarowej od 1952 r., to nie sposób przyjąć że informacje wykorzystane przez Gminę nie odpowiadały treści art. 409 ust. 6 pkt 1 u.P.w. Strona skarżąca wskazała metodykę swych obliczeń w sposób rzeczowy i precyzyjny, wyjaśniając że podana ilość odprowadzanych wód jest ilością maksymalną, jaka w przyszłości może wystąpić na obszarze zlewni. Organy stwierdzają, że przedstawiony przez Stronę sposób dokonanych obliczeń jest nieprawidłowy, albowiem maksymalna ilość wód opadowych powinna być wyliczona z deszczu miarodajnego zgodnie z wytycznymi projektowania. Stanowisko to zostało zakwestionowane w odwołaniu. W ocenie WSA, czyniąc zadość podanym wyżej wymogom procesowym organ II instancji powinien przekonująco wyjaśnić, z jakich przyczyn stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe. Wymaga to jednoznacznego podania, na jakiej podstawie prawnej organ opiera ocenę, że przedstawiona przez niego formuła wyliczenia maksymalnej ilości odprowadzanych wód m3/s jest prawidłowa. Wymagałoby to w szczególności podania podstawy prawnej, która nakazuje uwzględniać w tych obliczeniach wartości "deszczu miarodajnego" oraz "wytycznych projektowania". Jeżeli w ocenie organu pojęcia te mają charakter normatywny, jednakże nie zostały ujęte w tekście wprost, a jedynie implicytywnie, to obowiązkiem organu jest podać argumenty i formułę rozumowania, które takie stanowisko by uzasadniały. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takich wywodów brak. Jednocześnie Sąd podniósł, że skoro – jak wskazał sam organ – Skarżąca w operacie wodnoprawnym podała wartości niezbędne do wyliczenia maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a jedynie nie przedstawiła tej ilości w wymaganej formule m3/s, to organy dokonały w tym zakresie samodzielnych wyliczeń. Organ II instancji pominął, że strona skarżąca uzupełniła operat w tym zakresie pismem z dnia 19 października 2020 r. Strona skarżąca w odwołaniu wskazała, iż organ nie podał żadnej podstawy prawnej, która czyniłaby wiążącym przyjęty w decyzji paradygmat obliczania maksymalnej ilości odprowadzanych wód. Organ II instancji się do tej kwestii nie odniósł i takiej podstawy prawnej nie wskazał.

Uwzględniając odwołanie Skarżącej, decyzją z dnia 27 września 2021 r. nr RZ.RUZ.4231.4.2021.JP Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielił Gminie [...] pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej, do wód potoku [...] poprzez istniejące wyloty kolektorów deszczowych o nr [...] i nr [...]. Jednocześnie organ I instancji w rozstrzygnięciu decyzji ustalił zakres korzystania z wód, w tym maksymalną i średnia ilość odprowadzanych wód wyrażoną w m3/s i m3/rok (pkt I decyzji) oraz ustalił warunki udzielonych pozwoleń wodnoprawnych (pkt II decyzji).

Organ I instancji podał, że do rozpatrzenia sprawy przyjął maksymalną ilość wód opadowych wyliczoną przez wnioskodawcę w oparciu o najwyższą dobową ilość wód opadowych odnotowaną przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w dniu 4 czerwca 2010 r. na stacji pomiarowej [...]. Ponadto sprawę rozstrzygnięto – jak organ wskazał wprost w uzasadnieniu decyzji – z uwzględnieniem wytycznych organu odwoławczego oraz judykatury sądów administracyjnych.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji w zakresie pkt I ppkt 1 i ppkt 2 decyzji ustalającej, że usługa wodna, na którą udzielono pozwoleń wodnoprawnych, obejmuje odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód potoku [...]. Potok [...] nie spełnia definicji śródlądowej wody płynącej w rozumieniu art. 22 pkt 1 u.P.w., bowiem nie posiada linii brzegowej. Nie może zatem zostać uznany za grunt pokryty wodami w rozumieniu art. 16 pkt 16 w zw. z art. 220 u.P.w.

Decyzją z dnia 18 lutego 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.2.2022.JP Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...].

Podzielając w całości stanowisko organu I instancji Dyrektor podniósł, ze Skarżąca w toku postępowania była informowana o poszczególnych czynnościach oraz o przysługującym jej prawie do zgłaszani uwag lub wniosków. Odwołująca się kilkukrotnie skorzystała z tego prawa, jednakże kwestię nieprawidłowej kwalifikacji odbiornika wód opadowych podniosła dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Tym bardziej, że w samym wniosku inicjującym postępowanie oraz przedstawionym operacie wodnoprawnym Skarżąca wskazała, że odprowadzanie wód nastąpi do potoku [...]. Ponadto pozwolenia wodnoprawne o analogicznej treści Gmina uzyskała w 2008 r. i nie budziło to wówczas żadnych wątpliwości. Zdaniem organu odwoławczego, potok [...] spełnia wszelkie ustawowe wymagania do uznania go za śródlądowe wody płynące, a odcinkowe zarurowanie potoku nie zmienia jego statusu jako cieku naturalnego. Ciek naturalny jest czymś innym niż urządzenia wodne określone w art. 16 pkt 65a u.P.w., wobec czego stanowisko Skarżącej uznać należało za nieznajdujące potwierdzenia w obowiązującym systemie prawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie określenia odprowadzania wód opadowych lub roztopowych krytego odcinka wód potoku [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji i utrzymaniu jej w mocy, mimo istnienia uzasadnionych podstaw do uchylenia decyzji, ponieważ organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego uznał, że potok [...] to śródlądowe wody płynące, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 4, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.;

2. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy i ustalenia czy "potok [...]" jest urządzeniem wodnym czy śródlądową wodą płynącą;

3. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że "potok [...]" jest śródlądową wodą płynącą, nie mającą oparcia w dokumentach;

4. art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niezakomunikowanie przez organ odwoławczy faktu znanego organowi z urzędu, że potok [...] stanowi ciek naturalny;

5. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a poprzez brak należytego sporządzenia uzasadnienia decyzji;

6. art. 16 pkt 5 u.P.w. poprzez uznanie, że potok [...] stanowi śródlądowe wody płynące - ciek naturalny, w sytuacji gdy w rzeczywistości nie spełnia on ustawowej definicji cieku naturalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako oczywiście niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Należy przypomnieć, iż przedmiotem skargi Gminy w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie wydana w przedmiocie udzielenia skarżącej stronie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzeniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr [...] i [...] do potoku [...] w [...], zlokalizowanymi na działkach znajdujących się w obr. [...] w [...].

W treści odwołania wniesionego od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni, podobnie z resztą jak w treści skargi do WSA, Gmina starała się nieskutecznie podważyć przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym ustalenie, iż odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej następuje do wód potoku [...]. Podkreślono w skardze w szczególności: Gmina [...], posługując się nazewnictwem "kryty odcinek potoku [...]", jak wskazała w odwołaniu, miała na myśli potoczną nazwę rowu, jaka powszechnie funkcjonuje w społeczeństwie, w którym znajduje się rura betonowa, będącego urządzeniem wodnym.

Zdaniem Sądu, Organy obu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z wystarczająco zebranym i rozpatrzonym materiałem dowodowym określiły w swych decyzjach rodzaj usług wodnych, na które udzielone zostało pozwolenie wodnoprawne, co powoduje że twierdzenia Gminy nie mogły zyskać akceptacji WSA.

Otóż w myśl zapisów punktów osnowy decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...], pozwolenia wodnoprawne zostały udzielone na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej, do wód potoku [...]. W ten sposób określony rodzaj usługi wodnej odpowiada w pełni treści podania złożonego przez Gminę [...] oraz załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego.

W myśl bowiem art. 407 ust. 1 u.P.w. pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, co oznacza że Organ związany jest treścią złożonego żądania. Zatem nie może udzielić zgody wodnoprawnej w postaci pozwolenia wodnoprawnego w sposób niezgodny z treścią zgłoszonego żądania szczegółowo opisanego w załączonym do podania operacie wodnoprawnym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w myśl przepisów u.P.w., do wniosku o wydanie pozwolenia załączyć należy operat z oznaczeniem daty jego wykonania wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych – art. 407 ust. 2 pkt 1 u.P.w. W części operatu winny znaleźć się informacje obejmujące charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym – art. 409 ust. 1 pkt 4 u.P.w. Zaś sam operat stanowi podstawowy dowód, w oparciu o który wydaje się pozwolenie wodnoprawne, o czym stanowi art. 400 ust. 8 w/w ustawy.

W aktach sprawy przekazanych do WSA wraz ze skargą Gminy znajduje się zarówno wniosek o wydanie pozwolenia jak również niezbędny do jego rozpoznania przez właściwy organ Wód Polskich operat wodnoprawny. Nie sposób w jego treści znaleźć informacji o tym, że według wnioskującej Gminy potok [...], nie należało kwalifikować jako potoku, czyli jednego ze znanych ustawie cieków naturalnych. W myśl art. 16 pkt 5 u.P.w. przez ciek naturalny rozumieć należy rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Cieki naturalne, a więc w tym potoki, stanowią z mocy art. 22 pkt 1 u.P.w. śródlądowe wody płynące. Wnioskująca o wydanie pozwolenia Gmina w sposób konsekwentny na etapie złożenia wniosku o pozwolenie wodnoprawne używała na określenie miejsca wylotu systemu kanalizacji wyrażenia "potok [...]", samodzielnie kwalifikując ten ciek do śródlądowych wód płynących.

W treści swego wniosku jak również operatu wodnoprawnego, wnioskodawczyni nie ujawniała swych "myśli" na temat tego, że wyrażenie "potok [...]", to urządzenie wodne. Wręcz przeciwnie, w charakterystyce wód objętych pozwoleniem Strona dość wyraźnie na stronie 14 napisała : wody opadowe z omawianych zlewni odprowadzane są do potoku [...] poprzez dwa odrębne kolektory zbiorcze o nr [...] i średnicy ∅ 150 oraz [...] i średnicy ∅ 200. W sposób jednoznaczny odbiornik wód opadowych i roztopowych na podanej powyżej stronie operatu został przez Gminę opisany jako : lewostronny dopływ rzeki [...] o długości 7,1 km i powierzchni zlewni 8,36 km². Wydane przez Organ I instancji pozwolenie wodnoprawne odpowiada także tej treści operatu wodnoprawnego, w którym jednoznacznie i przekonująco wyjaśniono na stronie nr 5 w pkt. Stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, że potok [...] zaliczany jest do śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części, stanowiących własność publiczną, istotną dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa. Powyższe twierdzenia skarżącej Gminy ujawnione w operacie znajdują odzwierciedlenie w treści przepisów wykonawczych do nieobowiązującej już ustawy - Prawo wodne z 2001 r., tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003 r. nr 16, poz. 149). Otóż powyższe rozporządzenie potok [...] kwalifikowało do śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części, stanowiących własność publiczną, istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, znajdujących się w Województwie [...] z odbiornikiem [...]. Ponadto, potok [...] nie jest uznawany za urządzenie wodne w aktach prawa miejscowego tworzonych przez Organy [...], czego dowodem jest § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] (Dz.Woj. [...]).

Skarżąca nie może skutecznie zarzucać Organowi I instancji, a następnie Organowi odwoławczemu, że nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego co do okoliczności przez Gminę wykazanych w sposób dostateczny we wniosku jak również w operacie wodnoprawnym. Wobec tak jednoznacznej oceny wnioskodawcy, w tym zwłaszcza wyrażonej na stronie 5 operatu, jak również przytoczonych wyżej przepisów prawa, nie było potrzeby, aby wobec kwestii jasno opisanych i udowodnionych przez wnioskodawczynię postępowania prowadzić pogłębione działania wyjaśniające wobec kwestii niebudzących żadnych wątpliwości. Nie było też potrzeby szczególnego przekonywania Gminy do zagadnień, co do których nie podnosiła ona wątpliwości w treści wniosku i załączonego do niego operatu.

Gmina pisze w swej skardze, że potok [...] nie jest ciekiem naturalnym bowiem jest to rów, w którym znajduje się betonowa rura. Dokładny opis potoku [...] zawiera operat wodnoprawny na stronie nr 14 w pkt 7.1 Ogólna charakterystyka odbiornika wód opadowych, gdzie zawarto następujący bardziej fachowy opis tego cieku: Potok na odcinku pomiędzy torami [...], a wylotem do rzeki [...] jest zabudowany jako kolektory deszczowe [...], następnie w znacznej części jest przesklepiony jako dzwonowy. Od torów [...] do źródła tj. [...], potok stanowi koryto otwarte. Potok [...] nie posiada istotnych, wyróżnionych na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski dopływów (...). W dalszej części autorzy operatu piszą też, że potok [...] jest jednym z głównych odbiorników wód opadowych odprowadzanych kolektorami miejskimi z terenu miasta [...]. Sąd zobligowany jest zauważyć, iż częściowe uregulowanie potoku nie wyklucza go jako cieku naturalnego, a tym samym jako śródlądowej wody płynącej, bowiem w myśl przytoczonej powyżej treści art. 16 pkt 5 u.P.w. ciek naturalny, to również woda płynąca w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Innymi słowy, według ustawodawcy uregulowanie koryta cieku jak ma to miejsce w przypadku opisanego przez Gminę odbiornika wód opadowych i roztopowych nie przekreśla jego charakteru, jako cieku w którym płynął wody śródlądowe.

Gmina podkreśla, że gdy potok [...] będzie urządzeniem wodny, to brak jest podstaw do uiszczenia opłaty za korzystania z wód. Również i to stanowisko jest w świetle przepisów nieprawidłowe. Otóż w myśl art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.P.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Kluczowe znaczenie powyższa regulacja kładzie więc na to, czy wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do wód, czyli m.in. do wód śródlądowych (zob. art. 3 u.P.w.). Potok [...] według operatu wodnoprawnego stanowi dopływ rzeki [...], co powoduje że nawet przy uznaniu go urządzenie wodne, obowiązek ponoszenia opłaty obciążałyby posiadacza pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usług wodnych objętych treścią wydanego pozwolenia wodnoprawnego.

Z tych powodów zarzutu skargi Gminy nie znalazły potwierdzenia w toku sądowej kontroli, zaś działania konkretyzujące Organów nie naruszają przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Przeprowadzona przez WSA ocena legalnościowa decyzji nie wykazała też naruszenia art. 153 P.p.s.a., bowiem Organy Wód Polskich wypełniły wytyczne i zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej przez WSA w wyroku z 20 lipca 2021 r. o sygn. II SA/Rz 682/21, CBOSA.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w czynnościach procesowych Organu II instancji, jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 134 § 1 P.p.s.a. Wobec tego zaskarżona decyzja powinna pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.