Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 769/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Rada Radców Prawnych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. stwierdza, że uchylona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 i 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.), cytowana dalej jako r. pr. i po rozpoznaniu odwołania T. K., utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...], którą odmówiono wpisu na listę radców prawnych tejże Izby.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. T. K. wystąpił do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych (w skrócie Rada OIRP w P.) z wnioskiem o wpis na listę radców prawnych tej Izby. Do wniosku strona załączyła wymagane dokumenty, w tym m.in. zaświadczenie odbycia aplikacji sądowej oraz złożenia egzaminu sędziowskiego z wynikiem dostatecznym.

W wyniku rozpoznania wniosku Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w P. ustaliła, że wnioskodawca:

odbył aplikację sądową w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu i zdał w 1981 r. egzamin sędziowski, tym samym spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 r. pr.,

przez całe swoje dotychczasowe życie zawodowe nie prowadził żadnej praktyki w zakresie świadczenia "pomocy prawnej", w rozumieniu art. 6 i 7 r. pr., tj. po złożeniu ww. egzaminu nie miał kontaktu z zawodem prawnika, nie licząc kilkumiesięcznej – rozpoczętej w maju 2006 r. praktyki w kancelarii adwokackiej adwokat M. H.

Nadto w dniu [...] sierpnia 2006 r. T. K. uczestniczył w posiedzeniu zespołu kwalifikacyjnego Rady, podczas którego odpowiadał na pytania jej członków i składał oświadczenia dotyczące swojego wniosku.

Na podstawie tych ustaleń organ odmówił dokonania wpisu, uzasadniając to tym, że T. K. nie spełniał przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 r. pr., tj. nie dawał rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Jak podniósł organ zawód radcy prawnego jest zawodem zaufania publicznego i jego wykonywanie przez osobę, która nie posiada w tym zakresie odpowiedniego doświadczenia lub wiedzy może poważnie zagrozić interesom publicznym, tj. interesom potencjalnych klientów, odbiorców świadczonych przez nią usług. Zatem aby dopuścić kogoś do wykonywania przedmiotowego zawodu organy samorządu adwokackiego z urzędu, ex lege muszą badać, czy kandydat ubiegający się o wpis na listę radców prawnych legitymuje się wszystkimi, prawem wymaganymi przesłankami. Jedną z podstawowych takich przesłanek jest rękojmia należytego wykonywania zawodu. Jak wskazał organ w rozpoznawanym przypadku wnioskodawca nie spełniał jej, gdyż nie dawał podstaw, aby można było w stosunku do niego sformułować uzasadnione przekonanie, że obowiązki związane z wykonywaniem zawodu radcy prawnego będzie wykonywał w sposób należyty. Powyższego w ocenie Rady dowodzi fakt, że strona ukończyła aplikację 25 lat temu i po jej ukończeniu nie wykonywała żadnego zawodu, w którym stosowałaby swoją prawniczą wiedzę. W związku z tym organ uznał, że strona nie posiada doświadczenia zawodowego, którego brak potwierdziła także na spotkaniu z zespołem kwalifikacyjnym Rady.

Reasumując, Rada przywołując wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 8 listopada 2006 r. (sygn. akt K 30/06) i z dnia 19 kwietnia 2006 r. (sygn. akt K 6/06) stwierdziła, że nie jest możliwe wykonywanie zawodu radcy prawnego bez praktycznej znajomości obowiązujących zasad jego wykonywania. Sama znajomość prawa materialnego i procedur, poświadczona zdanym w 1981 r. egzaminem sędziowskim, nie jest w jej przekonaniu wystarczająca dla wykazania, że T. K. spełnia przesłankę "rękojmiową" z art. 24 ust. 1 pkt 5 r. pr.

Od powyższej uchwały T. K. złożył do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (w skrócie Prezydium KRRP) odwołanie, w którym zarzucił ww. rozstrzygnięciu:

1. sprzeczność istotnych ustaleń stanu faktycznego sprawy,

2. naruszenie prawa materialnego, a przede wszystkim art. 24 ust. 1 pkt 5 i art. 25 ust. 1 pkt 2 r. pr.

W ocenie strony organ I instancji podejmując uchwałę nie uwzględnił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. nie wziął pod rozwagę ustnych oświadczeń wnioskującego, złożonych w dniu [...] sierpnia 2006 r. na posiedzeniu zespołu kwalifikacyjnego Rady, dotyczących jego praktycznego kontaktu z prawem i jego stosowaniem. T. K. zeznał bowiem, że pomagał swojemu ojcu – adwokatowi J. K., w prowadzeniu jego kancelarii adwokackiej, a od trzech lat współpraca ta się nasiliła z racji wieku ojca i chęci rezygnacji wnioskodawcy z dotychczasowej działalności gospodarczej – prowadzenie lombardu. Na potwierdzenie powyższego do odwołania załączono pismo adwokata J. K. z dnia [...] stycznia 2007 r., - ojca skarżącego, w którym potwierdzone zostało, że syn T. K. posiada praktyczną wiedzę prawniczą.

Nadto odwołujący się wskazał na treść przepisów art. 24 ust. 1 pkt 5 i art. 25 ust. 1 pkt 2 r. pr., obowiązujących w stanie prawnym na dzień [...] grudnia 2006 r. i tym samym będących podstawą rozpoznania ww. wniosku. Strona podniosła, że ustawodawca dla realizacji uprawnienia do wpisu na listę radców prawnych nie stawiał wymogu stażu zawodowego, czy praktyki zawodowej, ale uznawał, iż zdany egzamin sędziowski jest wystarczającą podstawą dokonania takiego wpisu, co z kolei jest równoznaczne z istnieniem gwarancji należytego przygotowania zawodowego. Strona podniosła, że przepisy ustawy korporacyjnej, jako wymóg uprawniający do wpisu stawiały nieskazitelność charakteru. Zatem w rozpoznawanym przypadku Rada była uprawniona wyłącznie do badania nieskazitelności charakteru strony i oceny jej zachowania w kontekście przesłanek moralno-etycznych, a nie do badania doświadczenia i odbycia przez stronę praktyki zawodowej.

T. K. zarzucając powyższe nieprawidłowości powołał się na wyrok tutejszego Sądu z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt VISA/Wa 949/06 oraz wskazał, że powołane w zaskarżonej uchwale wyroki Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczą niniejszej sprawy, gdyż w stosunku do przedmiotowego wniosku, złożonego przed ich ogłoszeniem należało stosować stare prawo.

Rada Okręgowa Radców Prawych w P. pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. przekazała akta sprawy wraz z odwołaniem strony do organu II instancji, zaznaczając, że z uwagi na urlop Przewodniczącego Zespołu mecenasa Z. T., protokół z dnia [...] sierpnia 2006 r., sporządzony z posiedzenia zespołu kwalifikacyjnego Rady zostanie dostarczony w ślad za aktami sprawy w terminie późniejszym. Nadto organ wskazał, że podczas posiedzenia zespołu kwalifikacyjnego w dniu [...] sierpnia 2006 r. T. K. odpowiadając na pytania członków tego zespołu, poinformował, że od stycznia 2006 r. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, jest po wstępnych rozmowach z kancelariami w sprawie ewentualnej pracy zawodowej oraz ma możliwość współpracy z ojcem, który jest adwokatem. Nie poinformował natomiast o faktach przytoczonych w odwołaniu, a dotyczących praktycznego stosowania prawa w okresie ostatnich trzech lat w kancelarii adwokackiej swojego ojca – J. K. Rada podniosła również, że o praktyce strony w kancelarii mecenas M.H. dowiedziała się dopiero z pisma z dnia [...] października 2006 r.

W wyniku rozpoznania zarzutów odwołania Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w dniu [...] lutego 2007 r. podjęło uchwałę, którą utrzymało w mocy uchwałę organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu uznał zarzuty strony za bezzasadne.

Odnośnie zarzutu sprzeczności w materiale dowodowym Prezydium wskazało, że z akt sprawy wynikało jednoznacznie, że strona posiadała jedynie dwumiesięczną praktykę zawodową, pozyskaną w kancelarii adwokat M. H. Taka praktyka nie mogła zatem być miarodajnym dowodem na posiadanie przez T. K. "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego". Nadto organ stwierdził, że argumentacja dotycząca noweli czerwcowej jest bezprzedmiotowa bowiem nie istnieje automatyzm wpisu na listę radców prawnych osób, które kiedykolwiek złożyły egzamin sędziowski i nie są obowiązane wykazać praktycznych umiejętności wykonywania tego zawodu. Prezydium wskazało także, że w jego ocenie zaświadczenie – pismo z dnia [...] stycznia 2007 r., załączone do odwołania czyni wrażenie sporządzonego dla potrzeb odwołania, ponieważ wyjaśnienia złożone przez stronę podczas postępowania przed organem I instancji nie wskazywały na to, że wnioskodawca współpracuje z adwokatem J. K.

Ustosunkowując się do względów wykładni przepisów i przywołanego przez stronę orzeczenia tutejszego Sądu Prezydium stwierdziło, że szereg późniejszych orzeczeń tegoż Sądu potwierdza prawidłowość odmowy dokonania wnioskowanego wpisu. Organ przywołał wyroki o sygn. akt: VISA/Wa 961/06 i VISA/Wa 1821/06 i stwierdził, że nie można podzielić wąskiej "monistycznej" wykładni "rękojmi" wyłącznie w kategoriach etyczno-moralnych, gdyż orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego już dawno ostatecznie zerwało z wąskim ujęciem normy art. 24 ust. 1 pkt 5 r. pr., uznając, że przepis ten zawiera dwie przesłanki ocenne wniosków o wpis, mianowicie: subiektywną (optyka etyczno-moralna) i obiektywną (dawanie rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego). Takie rozróżnienie kryteriów pojawiło się już w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 maja 2002 r., sygn. akt SK 20/00, w którym został potwierdzony dualizm oceny "rękojmiowej" w rozumieniu ww. artykułu.

Od powyższej uchwały T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucił mu naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 pkt 5 r. pr. poprzez przyjęcie że badanie spełnienia przesłanki "nieskazitelnego charakteru" i "zachowania dającego rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego" sprowadza się do badania wiedzy i praktyki prawniczej kandydata i nastąpiło z naruszeniem praw nabytych i zasad zaufania obywateli do prawa i do państwa prawnego. Natomiast zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie wniosku winno nastąpić z uwzględnieniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., mimo, że ów wniosek oraz uchwała organu I instancji miały miejsce w stanie prawnym określonym nowelą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361 z późn. zm.),

2. przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. przez:

- niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy czyli zakresu przygotowania zawodowego strony i praktycznego stosowania przez nią prawa, w okresie poprzedzającym złożenie przedmiotowego wniosku,

- uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że organy samorządu radcowskiego miały jedynie możliwość weryfikacji postawy etyczno-moralnej strony, jako gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego, co wynika z literalnej wykładni art. 24 ust. 1 pkt 5 r. pr.

Nadto skarżący podniósł, że w jego odczuciu ocena dowodów w sprawie została dokonana całkowicie dowolnie, gdyż dopiero z treści uzasadnienia uchwały organu I instancji wyniknęła konieczność wykazania się "odpowiednim" praktycznym przygotowaniem do wykonywania zawodu radcy prawnego. T. K. stwierdził, że gdyby organ powiadomił go o terminie i miejscu posiedzenia, to złożyłaby on wymagane wyjaśnienia i dokumenty potwierdzające posiadaną praktykę w stosowaniu prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wnosząc o jej oddalenie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej uchwały z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził uchybienia przepisom prawa przez organ II instancji w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej uchwały.

Trafny jest zatem zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, w opinii skarżącego, polegało na niewyjaśnieniu zakresu przygotowania zawodowego skarżącego i praktycznego stosowania prawa w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o wpis na listę radców prawnych a także na braku informacji o okolicznościach, które należy wykazać oraz na braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Skarżący napisał w odwołaniu, iż nie wzięto pod uwagę jego wyjaśnień złożonych w dniu [...] sierpnia 2006 r. na posiedzeniu zespołu kwalifikacyjnego Rady, dotyczących praktycznego kontaktu z zawodem w ramach kancelarii ojca adwokata J. K., na potwierdzenie czego przedstawione zostało oświadczenie J. K. z dnia [...] stycznia 2007 r. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych (dalej jako Prezydium KRRP) wynika jedynie ustalenie o dwumiesięcznej praktyce skarżącego w kancelarii adwokat M. H. Jednocześnie organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ww. dokumentowi oświadczenia adwokata J. K. z dnia [...] stycznia 2006 r., uznając je za sporządzone dla potrzeb odwołania.

Dodatkowo w aktach sprawy przedstawionych Sądowi przez Prezydium KRRP brak było protokołu z odbytej ze skarżącym w dniu [...] sierpnia 2006 r. rozmowy kwalifikacyjnej, zaś poświadczona kserokopia tego protokołu została nadesłana do Sądu w dniu [...] maja 2007 r. Natomiast w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. skierowanym do Prezydium KRRP przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. znajduje się opis wyjaśnień strony złożonych na posiedzeniu zespołu kwalifikacyjnego w dniu [...] sierpnia 2006 r., gdzie m.in. stwierdza się, iż kandydat nie poinformował członków zespołu o faktach przytoczonych w odwołaniu, w szczególności o praktyce w kancelarii ojca. Pismo to zostało podpisane przez osobę, która nie brała udziału w rozmowie z kandydatem.

Niewątpliwie należy stwierdzić, że przedstawiony Sądowi protokół z "posiedzenia Zespołu ds. wpisu na listy radców prawnych" z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie spełnia wymogów określonych w przepisach rozdziału 2 k.p.a.- Protokoły i adnotacje. Przede wszystkim w protokole brak jest podpisu skarżącego, jak również protokół nie zawiera omówienia przyczyn braku tego podpisu, a takie wymogi formalne wynikają z treści art. 68 k.p.a. W sprawie niniejszej formalna prawidłowość sporządzenia tego protokołu na duże znaczenie bowiem skarżący, w przeciwieństwie do przyjętych przez organ ustaleń faktycznych twierdzi, że informował zespół o swojej praktyce w kancelarii ojca, zaś wyjaśnień tych brak jest w treści protokołu.

W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie został zapoznany z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie tak jak tego wymaga art. 10 k.p.a. Przed wydaniem uchwały nie zapewniono realizacji prawa wnioskodawcy do wypowiedzenia się, co do przeprowadzonego dowodu, czym w sposób nieuzasadniony naruszono zasadę przewidzianą w art. 81 k.p.a. Naruszenie tego prawa stanowi obrazę normy wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., a więc prawa strony do czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem uchwały wypowiadania się, co do przeprowadzonych dowodów i materiałów stanowiących podstawę faktyczną jej wydania.

Przyznane stronie prawo do wypowiedzenia się o przeprowadzonych dowodach jest prawem strony. To od strony zależy jego realizacja. Przede wszystkim skarżący nie zapoznał się z treścią protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej z dnia [...] sierpnia 2006 r., oraz z pismem organu z dnia [...] stycznia 2006 r., zawierającym streszczenie zapisów tego protokołu odnośnie oświadczeń składanych przez skarżącego. Kwestia ta jest o tyle istotna gdyż ustalenia faktyczne organu zawarte w uzasadnieniu uchwały nie pokrywają się z twierdzeniami skarżącego podnoszonymi w odwołaniu co do przebiegu i treści rozmowy kwalifikacyjnej odbytej w dniu [...] sierpnia 2006 r., zwłaszcza jeśli chodzi o poinformowanie zespołu o związkach z praktyką prawniczą w ramach kancelarii adwokackiej prowadzonej przez ojca.

W swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że sprawy dotyczące wpisania konkretnych osób na listę radców prawnych są rozpoznawane z pełnym wykorzystaniem przepisów k.p.a., w szczególności muszą być w tych sprawach uwzględniane zasady ogólne postępowania administracyjnego, zawarte w art. 7-10 k.p.a. oraz przepisy określające sposób zbierania i oceny dowodów, zwłaszcza art. 75, 77-81 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1991 r., II SA 847/91, Radca Prawny 1994/6/23).

Analiza akt administracyjnych oraz dokumentów tam zgromadzonych potwierdza zarzut skarżącego, iż organ II instancji uchybił powyższym zasadom.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej musi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych jako organ II instancji zobowiązane było ponownie rozstrzygnąć sprawę a nie ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy musi także uwzględnić stan faktyczny i prawny pominięty przez organ I instancji, zwłaszcza iż uchybienia przepisom postępowania były sygnalizowane przez skarżącego w odwołaniu. W postępowaniu tym organ ma obowiązek przestrzegania przepisów procesowych, co wyraźnie wynika z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu brak pełnego odniesienia się do wyżej opisanych kwestii i pominięcie przez organ istotnych dla sprawy argumentów skarżącego, nie pozwala na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej uchwały. Aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienia do wszystkich argumentów strony. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ.

W tym stanie rzeczy wskazane wyżej uchybienia procesowe winny być usunięte przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy bowiem mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności obiektywnego wyjaśnienia wymaga okoliczność czasu i zakresu praktyki zawodowej strony gdyż dotychczas nie zostało to poddane właściwej analizie lecz organ poprzestał na stwierdzeniu o niewiarygodności przedstawionego oświadczenia z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz oparł swoje rozstrzygnięcie na treści protokołu sporządzonego niezgodnie z wymogami określonymi w art. 68 k.p.a. Konieczne będzie także zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów stosownie do wymogów art. 10 § 1 k.p.a.

W świetle powyższych rozważań zasadnym było uchylenie zaskarżonej uchwały na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. uchylona uchwała nie podlega wykonaniu.