Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 994/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie nr 488/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2022 roku, znak: WSE.7722.9.2022.MZEG w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącej J. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 488/2022 z dnia 24 czerwca 2922r. znak: WSE.7722.9.2022.MZEG, na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 479) w zw. z art. 15 zztzzs2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku J. K. z dnia 26 kwietnia 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie nr 20/2022 z dnia 9 lutego 2022 r. znak; EGZ.52.45.2015, którym nałożono grzywnę w celu przymuszenia, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Wg organu ani wyjaśnienia, ani przedłożone przez zainteresowaną kserokopie dokumentów leczenia nie są wystarczające, by uznać za uprawdopodobniony brak winy zainteresowanej w uchybieniu terminu. Z przedłożonych wyjaśnień oraz materiałów nie wynika by bezpośrednio przed rozpoczęciem biegu terminu do złożenia w/w środka zaskarżenia oraz w jego trakcie tj. od dnia 17 lutego 2022 r. do dnia 23 lutego 2022 r., u zainteresowanej wystąpiła nagła choroba, która uniemożliwiła jej samej wysłanie zażalenia na w/w postanowienie PINB, lub też uniemożliwiła zainteresowanej wyręczenie się w dokonaniu tej czynności inną osobą, a tylko taka sytuacja, w kontekście treści przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, uzasadniałaby brak winy zainteresowanej w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przeszkoda w dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej musi istnieć przez cały czas biegu terminu przypisanego dla dokonania tej czynności, zatem uprawdopodot5nienie braku winy w uchybieniu temu terminowi musi dotyczyć tego okresu, w którym miała być dokonana czynność. Przedłożona przez zainteresowaną kserokopia zaświadczenia ZUS ZLA o niezdolności zainteresowanej do pracy w okresie od 21 lutego 2022 r. do 28 lutego 2022 r. wskazuje, iż potwierdzony tym zaświadczeniem stan niezdolności do pracy zainteresowanej nie dotyczy całego w/w okresu, w którym możliwe było skuteczne zaskarżenie postanowienia PINB nr 20/2022 z dnia 9 lutego 2022 r., a jedynie trzech dni z tego okresu (21-23 luty 2022 r.). Treść formularza w/w zaświadczenia nie wskazuje na przyczynę zwolnienia. We wskazanym wyżej okresie niedyspozycji zdrowotnej zainteresowana, zgodnie ze wskazaniem lekarskim, mogła chodzić (pkt 17 zaświadczenia), choroba nie wymagała leżenia. Również okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy wskazują, że przedmiotowe zażalenie nadane zostało w dniu 24 lutego 2022 r. tj. jeszcze w okresie zwolnienia lekarskiego udokumentowanego zaświadczeniem z dnia 21 lutego 2022 r., co prowadzi do wniosku, że stwierdzona w zaświadczeniu niedyspozycja zdrowotna sama w sobie nie stanowiła dla zainteresowanej przeszkody w dokonaniu czynności. Zainteresowana nie wyjaśniła dlaczego w okresie zdrowotnej niedyspozycji nie mogła wyręczyć się inną osobą we wniesieniu zażalenia (nadaniu go na poczcie lub złożeniu osobiście). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zainteresowana nie zamieszkuje sama. Skierowana do niej przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie PINB w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia doręczona została dorosłemu domownikowi, która podjęła się oddania przesyłki adresatce. Pozostałe (poza w/w zaświadczeniem ZUS ZLA z dnia 21 lutego 2022 r.), przedłożone przez zainteresowaną kserokopie dokumentacji związanej ze stanem zdrowia zainteresowanej (zwolnienia lekarskie, skierowania na leczenie specjalistyczne, karta leczenia szpitalnego, czy wreszcie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności) świadczą niewątpliwie o tym, że zainteresowana jest dotknięta wieloma schorzeniami o charakterze przewlekłym, tym niemniej zły stan zdrowia, niewywołany nagłą nieprzewidzianą chorobą (okolicznością będącą zdarzeniem losowym, której zainteresowana nie mogła przewidzieć), przypadającą na okres wniesienia zażalenia, sam w sobie nie może usprawiedliwiać braku staranności w prowadzeniu swoich spraw i stanowić dla organu uzasadnienia dla przywrócenia terminu do dokonania w/w czynności.

Wnioskodawczyni w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, podkreślając swoją niepełnosprawność, poważne schorzenia oraz problemy z poruszaniem się, oraz uniemożliwieniem przez sąsiadów dojścia do posesji w terenie osuwiskowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżony organ błędnie ocenił przesłankę przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności procesowej na gruncie postępowania administracyjnego uregulowaną art. 58 i n. k.p.a. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W pierwszej kolejności istotne jest, iż w kontrolowanej sprawie postanowienie PINB nr 20/2022 doręczono skarżącej w dniu 16 lutego 2022 r., zatem 7-dniowy termin do złożenia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 17 lutego 2022 r., a upływał w dniu 23 lutego 2022 r. Zażalenie nadane zostało w dniu 24 lutego 2022 r., a zatem zaledwie z uchybieniem jednodniowym.

Powyższe jednodniowe uchybienie należało ocenić w kontekście winy, w ten sposób, iż organ powinien brać pod uwagę, że skarżąca wykazała w okresie kiedy upływał sporny termin, uprawnione przebywanie na zwolnieniu lekarskim w dniach 21-28 lutego 2022r. z racji choroby. Powyższe w związku z wykazaną okolicznością niepełnosprawności i innych poważnych schorzeń przewlekłych, oznacza, że wskazanie lekarza nie nakazujące przebywanie w tym okresie w łóżku, nie można traktować w zaistniałych okolicznościach jako argument oceniany na niekorzyść skarżącej i wyciągać z tego wniosku o jej winie za niedochowanie terminu. Okoliczność zatem, iż lekarz pozwolił skarżącej na możliwość chodzenia, nie może przesądzać o tym, że jest ona w stanie w okresie choroby udać się w stanie chorobowym na pocztę celem nadania przesyłki. Z doświadczenia życiowego i zasad logiki wynika, że w okresie zwolnienia lekarskiego w pierwszej kolejności należy zadbać o sprawy zdrowotne, a kwestie urzędowe schodzą wówczas na dalszy plan i są załatwiane po powrocie do zdrowia lub w stanie lepszej dyspozycji zdrowotnej. Tak też miało to miejsce w kontrolowanej sprawie, gdyż skarżąca rozumiejąc potrzebę złożenia zażalenia, dokonała tego 24 lutego 2022r., a więc w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, jak podał organ, ale dopiero jak jej stan zdrowia i trudna sytuacja osobista umożliwiła udanie się na pocztę.

W przedmiotowym wypadku skarżony organ zatem nietrafnie uznał, że warunek do przywrócenia terminu nie został spełniony. Obiektywne, występujące bez woli skarżącej okoliczności i zdarzenia, mimo dołożenia przez nią odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw (zwolnienie lekarskie, poważne schorzenia, sytuacja osobista i rodzinna) udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Nie można zatem stwierdzić, aby dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Ponadto jak wyżej wskazano, skarżąca w tych trudnych warunkach zażalenie złożyła zaledwie z uchybieniem jednodniowym.

Zatem w ocenie Sądu, ze względu na powyżej podane okoliczności, organ niewłaściwie ocenił przesłankę winy z art. art. 58 § 1 k.p.a., co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu.