Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2423/97
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 6-7, art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Do rady gminy, jako organu autonomicznego, powołanego do uchwalania  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy określenie reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywności zabudowy, co wynika z art. 10 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/.

Rada gminy jest więc kompetentna do określenia w projekcie planu miejscowego minimalnej  wielkości działek rekreacyjnych, kwalifikujących te działki do zabudowy domkami letniskowymi wraz z urządzeniami zieleni rekreacyjnej z uwzględnieniem niezbędnej izolacji od sąsiednich działek.

TEZY

Do rady gminy, jako organu autonomicznego, powołanego do uchwalania  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy określenie reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywności zabudowy, co wynika z art. 10 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/.

Rada gminy jest więc kompetentna do określenia w projekcie planu miejscowego minimalnej  wielkości działek rekreacyjnych, kwalifikujących te działki do zabudowy domkami letniskowymi wraz z urządzeniami zieleni rekreacyjnej z uwzględnieniem niezbędnej izolacji od sąsiednich działek.


SENTENCJA

oddala skargę na uchwałę Rady  Gminy (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości (...).


UZASADNIENIE

Rada  Gminy w (...) podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do prac nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania Gminy, mającą polegać na przeznaczeniu części terenu pod zabudowę letniskową. W związku z wyłożeniem projektu zmiany planu miejscowego do  publicznego wglądu strona zgłosiła w Urzędzie Gminy zarzut w trybie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym podnosząc, że nie przeznaczono jej działki pod zabudowę letniskową wobec wprowadzenia bez podstaw prawnych ograniczenia wielkości wcześniej podzielonych geodezyjnie działek do minimum 700 m2, co przy wielkości działki strony /400 m2/ czyni niemożliwym zlokalizowanie na tej działce domku letniskowego a w związku z tym nie uwzględniono interesów właściciela działki.

Rada Gminy (...) uchwałą podjętą na podstawie art. 24 ust. 3 ww. ustawy zarzuty strony odrzuciła podając w uzasadnieniu, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Strona nabyła bowiem grunt rolny. Uzyskała wprawdzie następnie decyzję Wójta Gminy (...)  o wyłączeniu działki z produkcji rolnej na cele nierolnicze - pod zabudowę budynkiem letniskowym, projekt zmiany planu przewiduje jednak jako zasadę, zabudowę domkami letniskowymi takich działek, których wielkość wynosi około 1200 m2, a nie mniej niż 700 m2. Działka strony ma natomiast powierzchnię 400 m2 i może spełniać co najwyżej funkcję ogrodu działkowego z możliwością postawienia altanki. Przyjęta w projekcie planu wielkość działek została określona we wcześniej opracowanej prognozie oddziaływania na środowisko.

Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą uchwałę strona podniosła, iż czuje się pokrzywdzona stanowiskiem Rady Gminy w (...), która nie uwzględniła jej interesów jako właściciela działki. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna, podkreślając, że nie znalazł tak istotnych argumentów, które pozwalałyby na stwierdzenie, że odrzucenie przez Radę Gminy w (...) zarzutów skarżącego do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania mającej polegać na przeznaczeniu części terenu pod zabudowę letniskową z wyłączeniem działek o powierzchni nie przekraczającej 700 m2, nastąpiło z istotnym naruszeniem prawa.

Sąd w pierwszym rzędzie stwierdził, że Rada Gminy w (...) przy opracowaniu projektu zmiany omawianego planu dochowała wszystkich bezwzględnie obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca była powiadamiana w formach określonych przez przepisy prawa o wyłożeniu projektu zmiany planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do tego projektu, o terminie sesji Rady, na której Rada miała rozpatrzyć zarzuty strony, co nastąpiło z udziałem skarżącego. Skarżący otrzymał także wyciąg z uchwały Rady Gminy rozstrzygającej o nie uwzględnieniu zarzutów, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ramach zachowanej procedury przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący miał zatem zapewnioną pełną ochronę swojego interesu prawnego.

Odnosząc się do zarzutu skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawarte w uzasadnieniu uchwały ustalenia faktyczne co do konieczności wprowadzenia w planie ograniczeń w możliwości zabudowy rekreacyjnej działek, których powierzchnia jest mniejsza od 700 m2 nie zawiera w ocenie Sądu cech dowolności.

Wprowadzenie do projektu planu takiego założenia zostało uzasadnione tym, że w warunkach miejscowych tylko działki rekreacyjne o powierzchni od 700 m2 do 1200 m2 nadają się do racjonalnego zagospodarowania, polegającego na budowie domu letniskowego wraz z urządzeniem zieleni rekreacyjnej i odpowiedniej izolacji od sąsiednich działek. Minimalna wielkość działek kwalifikujących się do zabudowy rekreacyjnej została także określona w opracowanej prognozie skutków wpływu ustaleń planu na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił zwłaszcza, że do rady gminy jako autonomicznego organu, powołanego do uchwalania planu miejscowego, należy określanie reguł zabudowy terenu, nie wyłączając stopnia zainwestowania terenu i intensywności zabudowy, co wynika z art. 10 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994  r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się więc dowolności w ustaleniach projektu planu, które nie miałyby oparcia w zebranym materiale.

Podnoszone w zarzutach, a także w skardze, inne argumenty mające uzasadniać interes prawny skarżącego w konieczności zweryfikowania zaskarżonej uchwały takie jak wcześniejsze wyłączenie działki z produkcji rolnej, według Sądu nie mogą stanowić o naruszeniu interesu prawnego strony. Jak bowiem wskazano w odpowiedzi na skargę, strona będzie mogła wykorzystywać swoją działkę do celów rekreacyjnych, bez realizowania na niej określonej w projekcie planu zabudowy letniskowej.