Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 571/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Skarżący – E. M., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Niniejsza decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.).

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylnie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zam., dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W tym miejscu wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 201/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym – wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: czy art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1981 r. o drogach publicznych jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że wątpliwość Sądu budzi przede wszystkim konstrukcja normy prawnej zawarta w wyżej przywołanym przepisie obligująca organ do nakładania kar pieniężnych na podmiot generalnie nie mający wpływu na zaistnienie naruszenia prawa polegającego na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej przez kierującego pojazdem mechanicznym. Podkreślono, że o ile można się zgodzić z unormowaniem nakładającym sankcję na kierującego (osoby nie będącej przedsiębiorcą lub nie wykonującej przewozu w jego imieniu), który podlega przepisom obligującym do wnoszenia opłaty z uwagi na przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej (ponad 3,5 t), to budzi zasadnicze wątpliwości przyjęty w ustawie o drogach publicznych automatyzm, polegający na nakładaniu kar na kierującego, a nie na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w ramach działalności swojego przedsiębiorstwa.

Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] nakładająca na skarżącego E. M. karę pieniężną za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi m. in. przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, iż skarżący M. S. wykonywał przedmiotowy przejazd jako pracownik przedsiębiorcy M. S..

W świetle powyższego w ocenie Sądu należało uznać, iż skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, a równocześnie sytuacja skarżącego (kierowca pracujący dla przedsiębiorcy wykonującego przejazd) jest tożsama z hipotezą zawartą w ww. pytaniu, to rozstrzygnięcie zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy w pełni zależne jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym z pełni uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.