Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 774/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Asesor WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2005 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. Wójt Gminy N. ustalił na podstawie art. 41 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35, poz. 185), na wniosek Społecznego Komitetu [...] lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie Stacji Redukcyjno-Pomiarowej I stopnia na terenie działki nr [...], położonej w N.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 1995 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na wniosek H. S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 kpa wznowiło postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 1992 r. Wójta Gminy N. i na podstawie art. 150 § 2 kpa wyznaczyło Wójta Gminy N. do przeprowadzenia wznowionego postępowania, jako że H. S. wykazała swój interes prawny w zakończonym postępowaniu lokalizacyjnym oraz nie brała w nim udziału bez własnej winy, nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania oraz nie doręczono jej decyzji o ustaleniu lokalizacji.

W wyniku wznowienia postępowania Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 2, art. 150 § 1 i art. 151 §2 kpa w zw. z art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 i 3, art. 43 i art. 46 ust 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r.. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz w zw. z art. 85 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 715, poz. 717)

- stwierdził wydanie decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1992 r. z naruszeniem prawa polegającym na braku udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji oraz

- odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 1992 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., po rozpatrzenia odwołania H. S. i J. S. utrzymało w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję z dnia [...] marca 2004 r. Wójta Gminy N.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że ustalając lokalizację przedmiotowej inwestycji oparto się o materiały do planu miejscowego, kierowano się potrzebami mieszkańców w związku z gazyfikacją terenu gminy N. oraz koniecznością zlokalizowania stacji na terenie działki w N. W dniu wydawania decyzji na obszarze objętym wnioskiem nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygnięcie oparto więc na materiałach do planu miejscowego, obejmujących teren planowanej inwestycji.

H. S. jest współwłaścicielką działki nr [...], zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...], której dotyczy decyzja o lokalizacji. Decyzja ta nie została doręczona współwłaścicielom działki nr [...], nie brali oni także bez swojej winy udziału w postępowaniu o ustalenie lokalizacji. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, albowiem w oparciu o art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która ma zastosowanie we wznowionym postępowaniu, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie na terenie objętym niniejszym postępowaniem obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego "Zmiany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora [...] w N.", uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] czerwca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym część działki nr [...] jest obszarem przeznaczonym pod urządzenia gazownictwa ze strefą zagrożoną wybuchem o symb. w planie [...]. Wobec tego lokalizacja Stacji Redukcyjno-Pomiarowej na działce nr [...] nie narusza postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Inwestycja została już zrealizowana, jest rozpatrywany wniosek Gazowni o pozwolenie na użytkowanie stacji.

Wobec tego organ odwoławczy uznał, że Wójt Gminy N. prawidłowo uznał iż w sprawie zastosowanie ma art. 146 § 2 kpa, zgodnie z którym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej. Ponadto treść art. 146 § 1 kpa wyklucza możliwość uchylenia decyzji z przyczyny określonej m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła H. S., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji lokalizacyjnej z dnia [...].IV.1992 r. nr [...] i decyzji nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3, 7 kpa, a także o uchylenie uchwały Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] czerwca 2001 r. "Zmiany w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora [...]".

Zarzuty skargi sprowadzają się do omówienia przeznaczenia działki nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącej (zabudowa mieszkalno-pensjonatowa), nie odnosząc się do ustalonego przeznaczenia działki nr [...], na której planowana była i już zrealizowana została przedmiotowa inwestycja. Zdaniem skarżącej w dacie wydania decyzji lokalizacyjnej obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, którego nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej, zaś obecnie obowiązujący plan nie może być brany pod uwagę. Skarżąca oświadczyła, że przepisy dotyczące "upływu czasu od wydania decyzji" nie mogą mieć zastosowania, gdyż ona w tym czasie była chora.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Poczucie krzywdy skarżącej, czy też względy celowości nie mogą być brane pod uwagę.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Decyzja ta oraz decyzja z dnia [...] marca 2004 r. zapadły w wyniku wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...].IV.1992 r. ustalającej lokalizację inwestycji. Zarzuty merytoryczne skargi mogłyby mieć znaczenie dla oceny zgodności z prawem decyzji o ustaleniu lokalizacji, gdyby nie zaistniał upływ czasu do jej uchylenia w wyniku wznowionego postępowania

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpującą w przepisach prawa procesowego. Żądanie wznowienia postępowania zaliczane jest do środków zaskarżenia. Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, którego datę określa się na zasadzie art. 61 kpa (uchwała SN z 19.VII.1991 r., III AZP 4/91 – nie publ.).

Jednak organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 kpa, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 kpa. Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywne (zawarte w § 1 i § 2 art. 146), ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Przepis ten jest wyrazem dążenia do zapewnienia stabilności stosunków prawnych ukształtowanych decyzją administracyjną, ich nienaruszalności, gdy przetrwały już jakiś czas, jest wyrazem kompromisu pomiędzy zasadą praworządności, a zasadą trwałości decyzji administracyjnych na rzecz trwałości decyzji administracyjnych. Niedopuszczalność uchylenia decyzji z powodu upływu terminu oznacza sanację decyzji w obrocie prawnym. Należy przy tym podkreślić, że treść art. 146 § 1 kpa wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Stąd podniesiony przez skarżącą zarzut o nieuwzględnienie tego przepisu z uwagi na jej długotrwałą chorobę nie może być uwzględniony.

Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono wystąpienie w sprawie niniejszej negatywnej przesłanki wprowadzonej w art. 146 kpa., ograniczającej uchylenie decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 kpa, jeżeli postępowanie zostało wznowione z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wznowione właśnie na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie normy prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić i czy udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. W tych warunkach, skoro od kwestionowanej decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...].IV.1992 r. r. upłynęło już ponad 5 lat, uchylenie kwestionowanej decyzji z podanych wyżej przyczyn nie jest możliwe.

Kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może być natomiast objęta sprawa wzruszenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy N. z dnia [...].IV.1992 r. i innych wymienionych w skardze w trybie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., ani stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] czerwca 2001 r. dotyczącej uchwalenia "Zmian w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Południowego Wybrzeża Jeziora [...]", gdyż nie było ono przedmiotem tego postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, nie narusza przepisów art. 145 § 1 i art. 146 § 1 kpa, ani innych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.