Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 845/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spraw.), Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, WSA Ewa Grochowska-Jung, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta L. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust.1 pkt 2 oraz art. 71 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o uznaniu K. F. z dniem [...] grudnia 2004 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu rejestracji K. F. spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania zasiłku.

W odwołaniu K. F. zaskarżyła przedmiotową decyzję w części odmowy przyznania prawa do zasiłku. Przyznała, że bez pracy pozostaje od 2002 r., a skoro nie ma dla niej żadnej propozycji pracy w L., to prosi o przyznanie stałego zasiłku.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. F. od decyzji Starosty L. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że odwołanie K. F. jest niezasadne i jako takie nie może być uwzględnione. Stosownie bowiem do art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 powołanej ustawy, jeżeli nie ma dla niego propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tymczasem K. F. na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy tj. od [...] czerwca 2003 r. do [...] grudnia 2004 r. nie była zatrudniona, tym samym nie osiągnęła żadnego wynagrodzenia. Zatem zgodnie w powołanym przepisem brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśniono również, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje możliwości przyznania prawa do zasiłku ze względu na trudną sytuację materialną bezrobotnego. Pomoc w tym zakresie oferują ośrodki pomocy społecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. podniosła, że zaskarżona decyzja zawiera błąd w dacie zarejestrowania w Urzędzie Pracy w N. Było to [...] czerwca 2002 r., a nie 2003 rok. Zasiłek dla bezrobotnych pobierała do czerwca 2003 r. W N. zarejestrowana była do grudnia 2004 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W tym też miesiącu dokumenty zostały przekazane do Powiatowego Urzędu Pracy w L. w związku ze zmianą stałego miejsca pobytu. W urzędzie tym nie składała żadnych świadectw pracy. Przyznała, że nie pracowała, ale została zwolniona z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Nie zwolniła się sama i nie z powodu choroby i stąd odwołanie. Podniosła swoją trudną sytuację materialną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z argumentacją, jak w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest decyzją uznaniową i jego otrzymanie nie jest uzależnione od trudnej sytuacji materialnej i osobistej bezrobotnego. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut błędu w dacie pierwszej rejestracji w N., bowiem w karcie rejestracyjnej widnieje rok 2002, zatem ten wskazany przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Oznacza to, że jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza, sąd obowiązany jest skargę oddalić.

Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stanowi on, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 powołanej ustawy, jeżeli nie ma dla niego propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Tymczasem jak przyznaje sama skarżąca we wskazanym okresie nie była zatrudniona, a w konsekwencji nie osiągnęła żadnego wynagrodzenia. Przez cały ten okres skarżąca posiadała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Przy braku spełnienia przez K. F. warunku określonego w powołanym przepisie, organ zasadnie odmówił prawa do zasiłku. Rejestracja skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. spowodowana została zmianą miejsca zamieszkania. Zmiana ta zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 166, poz. 1236 ze zm.), obowiązującego w dacie wydania decyzji przez Starostę L. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607), obowiązującego w dacie wydania decyzji przez wojewodę, powodowała po stronie bezrobotnego obowiązek zgłoszenia jej w dotychczasowym powiatowym urzędzie pracy. Skutkowało to wyłączeniem z ewidencji karty rejestracyjnej osoby, która zmieniła miejsce zameldowania lub pobytu i przesłaniem odpisu karty wraz z odpisami innych dokumentów do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na aktualne miejsce zameldowania lub pobytu tej osoby, w niniejszej sprawie do Powiatowego Urzędu Pracy w L. Po zgłoszeniu się bezrobotnego do urzędu właściwego z uwagi na aktualne miejsce zameldowania lub pobytu, na podstawie przekazanych dokumentów dokonywana jest ponowna rejestracja. Zatem w sytuacji skarżącej nie zaszła żadna zmiana, oprócz miejsca zameldowania, która mogła mieć wpływ na ustalenie prawa do zasiłku. Wyjaśnić również należy, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku stałego, jak też trudna sytuacja materialna nie może mieć wpływu na przyznanie prawa do zasiłku. Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że jedynie spełnienie warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 a powoduje przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.