Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 399/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-07-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8-10
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 02 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w P. z dnia 27 kwietnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

P. K. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję zobowiązującą go w związku z wypowiedzeniem przez niego stosunku służbowego do zwrotu równowartości kosztów poniesionych przez wojsko na jego utrzymanie i kształcenie. Należna do zwrotu suma ustalona została w kwocie [...] zł.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jest młodym człowiekiem i nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby mu na zwrot kwoty do uiszczenia, której został zobowiązany. Wnioskodawca wyjaśnił, że dopiero zakończył zawodową służbę wojskową, a zwrot niespełna [...] zł pozbawi go i jego najbliższych niezbędnych środków utrzymania.

Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie ustawodawca sformułował jednoznacznie przesłanki warunkujące możliwość wstrzymania, przez właściwy organ administracji publicznej lub sąd, wykonania aktu lub czynności objętych skargą.

Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tymczasem, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika, a w uzasadnieniu spornego wniosku nie odniesiono się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić, iż przeprowadzenie przedmiotowych badań spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, zaś samo tylko twierdzenie w żadnym razie nie mogło uzasadniać, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r., FZ 65/04, postanowienie NSA z 02.07.2008 r., sygn. I OZ 482/08).

Wnioskodawca wskazał tylko, że wykonanie decyzji będzie skutkować stratami finansowymi - utratą środków utrzymania skarżącego i jego rodziny. Trudna sytuacja materialna nie jest jednak wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać bowiem trzeba, iż wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Również przepisy ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ograniczają dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu do chwili wydania orzeczenia kończącego sprawę przez sąd I instancji, bo tylko tego okresu mogłoby dotyczyć orzeczenie uwzględniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.

/-/ W. Batorowicz