Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 28/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w tym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1-2, art. 14 ust. 2 oraz art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a i art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Ł. S. (dalej: "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.")

w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w [...] (dalej: "organ", "Burmistrz") w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej w terminie określonym w ustawie. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. [...] w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. o sygn. [...] złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie "imiennej listy wypłaconych ekwiwalentów za wyjazdy do pożarów przez strażaków zrzeszonych w OSP [...] w roku 2016", za pośrednictwem poczty elektronicznej. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 roku o sygn. [...], Burmistrz wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego dla przetworzonej informacji publicznej. Z kolei pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. o sygn. [...] skarżący przedstawił interes do uzyskania przetworzonej informacji publicznej. Do dnia [...] stycznia 2017 r., mimo upłynięcia terminu o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ nie rozpoznał wniosku skarżącego. Zdaniem skarżącego, organ nie powiadomił wnioskodawcy o nowym terminie rozpoznania wniosku oraz o powodach tego rozwiązania, w konsekwencji pozostał w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż w dniu [...] stycznia 2017 r. została wydana decyzja w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, gdyż nie wykazał on przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nadto zauważył, iż wydanie decyzji poprzedzone było postępowaniem wyjaśniającym, w ramach którego zwrócono się do skarżącego

o wykazanie, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. E-mailem z dnia [...] stycznia 2017 r., otrzymanym w dniu 10 stycznia

2017 r. wnioskodawca wskazał, że uzyskana informacja służyć będzie wykonywaniu uprawnień kontroli społecznej i będzie on badał zasadność wydatkowania środków publicznych.

Konkludując organ uznał skargę za przedwczesną, gdyż w dniu 17 stycznia

2017 r. nie upłynął jeszcze ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi skarżącemu. Zdaniem organu termin rozpoznania wniosku skarżącego liczony jest od dnia 10 stycznia 2017 r., a nie jak wskazuje pełnomocnik skarżącego, od daty pierwotnego wniosku.

W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2017 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i zasądzenie kosztów tegoż postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Nie zgodził się z argumentacją organu zawartą w konkluzji odpowiedzi na skargę. Zdaniem skarżącego, decydujący dla początku biegu terminu jest dzień, w którym przesyłka wpłynęła do podmiotu zobowiązanego. W każdym wypadku początek terminu to dzień, w którym osoba upoważniona potwierdzenia wpłynięcia przesyłki w trybie przewidzianym. Takim terminem był dzień 2 stycznia 2017 r. którego biegł termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W dniu 25 stycznia 2017 r., dwa dni po wpłynięciu skargi na bezczynność organu, Burmistrz wydał akt administracyjny o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w konsekwencji organ przestał tkwić w bezczynność, a cel skargi został osiągnięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

W sprawie niniejszej ocenie podlegało, czy organ, do którego strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności.

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70).

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 ww. ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym

w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Wyjaśnić również wypada, że nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie,

w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Bezczynności podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie usuwa zaś błędne przekonanie co do jego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia, jak i jej charakteru.

Zauważyć należy, że wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 2 stycznia 2017 r. Termin 14 dni na udostępnienie żądanej informacji publicznej bądź jej odmowę poprzez wydanie na podstawie art. 16 u.d.i.p. decyzji administracyjnej upłynął zaś

w dniu 16 stycznia 2017 r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że organ dopiero

w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. A zatem organ w wymaganym przez u.d.i.p. terminie nie wydał decyzji administracyjnej, ani też nie udostępnił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Niezałatwienie wniosku skarżącego w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni, stanowi więc o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.

Wobec cofnięcia przez skarżącego skargi w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 2 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, postępowanie w tej części stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku.

Jednakże stwierdzić należy, że w okresie od 17 stycznia 2017 r. do 25 stycznia 2017 r. miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji, a tym samym w załatwieniu sprawy w wymaganym przez prawo terminie. Bezczynność organu ustała dopiero wskutek wydania decyzji nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej.

W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem w zakreślonym terminie podjął czynności w sprawie i zwrócił się do skarżącego o wykazanie, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi na ww. wezwanie wydał odmowne rozstrzygnięcie. Z tych też przyczyn, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania wydane zostało na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.