Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 209/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie zmiany dla skarżącej Z.J. wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r.

Z akt wynika następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy ustalił dla skarżącej Z.J. podatek od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 1.766 zł.

W dniu 9 czerwca 2020 r. skarżąca – w odpowiedzi na wezwanie organu – złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na 2020 rok. Decyzją z [...] czerwca 2020r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy, działając na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej, zwiększył dla Z.J., po uwzględnieniu zmian, podatek od nieruchomości za rok 2020 z kwoty 1766 zł do kwoty 1.814 zł. W uzasadnieniu powołał się na znaczenie dla wymiaru podatków danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono właśnie na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej w dniu 9 czerwca 2020 r. informacji, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. Wskazał, że Strona złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, błędnie zgłaszając pozostałe budynki niemieszkalne w załączniku ZIN-2 załącznik do informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych- dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania w części "B" jako GRUNTY zwolnione z opodatkowania. Organ podatkowy opodatkował podatkiem od nieruchomości budynki posadowione na działce o numerze ewidencyjnym [...], zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków - pozostałe budynki niemieszkalne, murowane o łącznej powierzchni użytkowej 127,50 m2 wskazanej przez podatnika w informacji podatkowej. W odwołaniu od ww. decyzji, strona zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2019 r., poz. 1170, dalej u.p.o.l.) a także art. 122 Ordynacji podatkowej. Stwierdziła,

że obiekt posadowiony na terenie działki o nr [...] nie spełnia ustawowych kryteriów pozwalających na uznanie go za budynek "pozostały niemieszkalny",

z uwagi na brak cech konstytutywnych "budynku" w rozumieniu przepisów ustawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zastosowany w sprawie tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 Ordynacji podatkowej, jest trybem postępowania,

w którym dochodzi do ustalenia lub określenia nowego, w miejsce dotychczasowego, zobowiązania podatkowego wskutek zmiany okoliczności faktycznych, która to zmiana nastąpiła po wcześniejszym doręczeniu decyzji ustalającej lub zmieniającej takie zobowiązanie. Skutki zaś wystąpienia zmienionych okoliczności uregulowane zostały w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Przypomniał za organem pierwszej instancji, że strona złożyła informację (w dniu

9 czerwca 2020 r.) o nieruchomościach i obiektach budowlanych błędnie zgłaszając pozostałe budynki niemieszkalne w załączniku ZIN-2 załącznik do informacji

o nieruchomościach i obiektach budowlanych - dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania w części "B" jako GRUNTY zwolnione

z opodatkowania. Zaakcentował następnie znaczenie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) w kontekście wymiaru podatku. Podkreślił, że związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów, znajdujący się w aktach sprawy, ma moc dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podniósł, że informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l., winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu nieruchomości, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie, za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnie nieruchomości w oparciu o ujawnione w ww. informacji dane. W ocenie Kolegium organ podatkowy I instancji nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych

w sytuacji, gdy podatnik nie złożył informacji o zmianach, które miałyby wpływ na wysokość wymiaru podatku. Odnosząc się do odwołania, SKO stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowo ujawnionych danych mogą być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku od nieruchomości. Tym samym, Z.J. powinna doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości w przypadku, gdy różnice takie zachodzą. Obowiązek w tym zakresie nie spoczywa na organach podatkowych. Podatniczka nie przedstawiła żadnych nowych dowodów, które mogłyby zakwestionować prawidłowe ustalenia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni

za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Taka konstrukcja definicji oznacza, że pomimo odniesienia się do przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawodawca samodzielnie definiuje pojęcie budynku, jako przedmiotu opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 odsyła do przepisów prawa budowlanego jedynie w zakresie ustalenia czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Natomiast to na podstawie definicji ustawy podatkowej rozstrzyga, czy dany obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l.

Podkreślił, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Wbrew więc wywodom strony stan techniczny budynku, jego remont,

czy też np. zdewastowanie, nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem, czy też nie, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Niemniej jednak musi spełniać wszystkie warunki, o których mowa

w definicji budynku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej podkreślił, że skoro organ posiadał dane wynikające z ewidencji gruntów niezbędne do ustalenia podatku od nieruchomości, to nie naruszył ww. przepisu, nie kontynuując czynności wyjaśniających i nie poszukując dalszych dowodów. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej zarzucił:

1. naruszenia art. 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. poprzez ustalenie wysokości stawek podatku od nieruchomości jak dla budynku ("budynku pozostałego"), pomimo

iż obiekt stanowiący własność podatnika nie jest budynkiem ("budynkiem pozostałym") w rozumieniu ustawy;

2. naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyjaśnienia podnoszonych przez stronę w toku postępowania wątpliwości dotyczących charakteru prawnego obiektu stanowiącego własność strony, a posadowionego na działce przy [...].

Strona twierdzi, że obiekt posadowiony na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] nie spełnia ustawowych kryteriów pozwalających na uznanie go za budynek "pozostały niemieszkalny", z uwagi na brak cech konstytutywnych "budynku" w rozumieniu przepisów ustawy. Nie jest też możliwe – jej zdaniem

- określenie, czy konkretny obiekt jest budynkiem, czy też nim nie jest, bez poczynienia stosownych ustaleń dowodowych, na przykład w postaci dokonania oględzin obiektu. Z uzasadnienia decyzji SKO nie wynika natomiast, jakie czynności dowodowe uprawniają do wyprowadzenia wniosku o faktycznym statusie obiektu. Organ nie ustalił w szczególności, czy obiekt posiada fundamenty i czy jest związany z gruntem w sposób trwały. Strona twierdzi, że opodatkowaniu podlega nie "stan formalny", ale obiekt realny, a co za tym idzie - w razie podnoszenia przez stronę umotywowanych wątpliwości i zarzutów - organ podatkowy winien poprzedzić wydanie decyzji przeprowadzeniem stosownego postępowania. Nie czyniąc tego, naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kontroli stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu obligującym Sąd do jej uchylenia. Wyjaśnić przy tym należy, że sprawa, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącej, wobec braku sprzeciwu organu, została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zakreślając ramy prawne sprawy przypomnieć należy, że organ pierwszej instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 254 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane

w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 245 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Wskazany przepis art. 254 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru samodzielnego. Jego zastosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej dokonać zmiany decyzji wymiarowej. Wskazany przepis umożliwia wyodrębnienie dwóch przesłanek dokonania zmiany decyzji, które powinny być spełnione kumulatywnie. Zmiana decyzji ostatecznej będzie możliwa, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Zatem tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 Ordynacji podatkowej jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego,

że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach (zob. wyrok NSA z 6 września 2016 r., II FSK 1763/14). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły z kolei art. 6 ust. 3

i 6 u.p.o.l. zgodnie z którymi, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Osoby fizyczne,

z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie w obrocie prawnym znajdowała się decyzja ostateczna organu pierwszej instancji z [...] lutego 2020 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 1.766 zł. W tej też decyzji ustalono m.in. podatek od powierzchni budynków pozostałych (112 m2) w kwocie 789,60 zł, posadowionych na działce o numerze ew. [...].

Ze znajdującej się w aktach informacji ewidencyjnej z [...] kwietnia 2020 r. wynika jednak, że na działce [...] znajdują się "pozostałe budynki niemieszkalne", murowane. W informacji o nieruchomościach i obiektywny budowlanych złożonej przez skarżącą 9 czerwca 2020 r., skarżąca pod pozycją "budynków pozostałych" nie wskazała natomiast żadnej nieruchomości, natomiast w załączniku nr 2 do informacji – dane o przedmiotach opodatkowania zwolnionych z opodatkowania

– w części "B" jako GRUNTY zwolnione z opodatkowania, wskazała na działce "inne budynki" o powierzchni 127,5 m2. I choć samo umieszczenie ww. nieruchomości

w załączniku ZIN – 2 było błędne, to ww. informacja w powiązaniu z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, pozwoliła – zdaniem Sądu - organowi w sposób prawidłowy określić przedmiot opodatkowania. Nie ulega więc wątpliwości, że po doręczeniu decyzji ostatecznej, nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mająca wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Sąd akceptuje przy tym sposób postępowania organu, który zmieniając wysokość podatku, uwzględnił dane wynikające właśnie z informacji nadesłanej przez stronę oraz co ważne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Trzeba bowiem zaakcentować, że to właśnie zapisy zawarte w tym rejestrze, mają kluczowe znaczenie przy ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości. Jak wynika bowiem

z treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków

i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają zatem, z woli ustawodawcy, istotne znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatku. Wypis z ewidencji gruntów jest dokumentem urzędowym, i stanowi dowód tego,

co w nim stwierdzono (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz zawsze powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów

i budynków (por.m.in. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r.,

sygn. akt II FPS 1/09; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2519/17). Oznacza to, że co do zasady o sposobie klasyfikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego ich wykorzystania, ile ich funkcja wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien więc uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie) przed właściwym organem – starostą, powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby

w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowanie, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., II FSK 2043/11). Trzeba zwrócić też uwagę, że jedynie wyjątkowo dopuszcza się weryfikację danych z ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym. Ma to miejsce w sytuacji, gdy zostanie wykazane w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej,

że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom

do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organ prowadzący ewidencję nie dokonał właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu

o prawdę obiektywną (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10; wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 881/16). Przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej) jest dopuszczalne wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby

w sprzeczności z "bezwzględnie obowiązującymi przepisami" lub danymi zawartymi w innych ewidencjach np. księgach wieczystych (por. wyrok NSA z 29.09.2020 r.

II FSK 2441/18). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie sporne nieruchomości figurowały w 2020 r. w ewidencji jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Treść tego wpisu była jasna. Jeżeli natomiast skarżąca twierdzi, że obiekt posadowiony na działce nie spełnia cech budynku, to powinna podjąć działania zmierzające do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków przed właściwym organem. Tymczasem z akt nie wynika,

by takowe w sprawie zostały poczynione, a sama skarżąca skupia się jedynie

na negowaniu istniejących w ewidencji zapisów. Skarżąca nie przedstawiła również w toku postępowania podatkowego żadnego przeciwdowodu, który podważałby zapisy zawarte w ewidencji, co pozwalałoby organom podatkowym w drodze wyjątku dokonać weryfikacji zamieszczonych w ewidencji wpisów. W tej sytuacji zasadnie

– w ocenie Sądu - organ podatkowy w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków, ustalił skarżącej wymiar podatku. Skarżąca zarzuca organom jednak, że naruszyły art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez ustalenie stawki podatku od nieruchomości jak dla budynku "pozostałego niemieszkalnego", pomimo, że obiekt stanowiący jej własność nie jest budynkiem,

z uwagi na brak konstytutywnych cech budynku w rozumieniu ustawy. Jej zdaniem, brak poczynienia przez organ ustaleń w tym zakresie, choćby poprzez dokonanie oględzin obiektu, prowadzi także do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do powyższego należy wpierw zacytować treść art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym: budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził zatem pewne cechy - elementy, których łączne występowanie świadczy

o istnieniu budynku w konkretnym przypadku. Te cechy to trwałe związanie

z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu. Wszystkie - są konieczne i muszą wystąpić łącznie, aby uznać dany obiekt za budynek. W ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że sporny budynek spełnia wymogi definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Tej oceny nie może podważyć niczym nie poparte twierdzenie skarżącej, że obiekt nie spełnia cech konstytutywnych dla budynku. Co więcej, skarżąca wprost nie wskazuje na elementy, których budynek miałby być pozbawiony, zarzuca jedynie brak ustaleń co tego, czy obiekt posiada fundamenty i czy jest trwale związany z gruntem, co nie jest równoznaczne z negowaniem istnienia tych elementów. Samo artykułowanie wątpliwości, jest w ocenie niewystarczające do podważenia wiążących zapisów wynikających z ewidencji. Poza tym należy zauważyć, że znajdujące się w materiale dowodowym zdjęcie obiektu wykonane [...] lipca 2020 r. potwierdza – zdaniem Sądu - że obiekt na nim widoczny jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Dopóki bowiem istnieje fundament, ściany i dach, dany obiekt spełnia ustawowe kryteria z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości. W orzecznictwie podkreśla się, że nawet bowiem fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, jego zły stan techniczny czy też brak przydatności do użytkowania nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy i nie podlega opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero wtedy, gdy obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu u.p.o.l. (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1729/18), czego

w niniejszej sprawie nie można przyjąć. Ponadto strona zarzucając organowi brak poczynienia ustaleń dowodowych sama nie dostrzega, że wyrażony w art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają bowiem z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega,

iż mają być to jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu (wyrok NSA z 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1380/20). Zatem, skoro organ dysponował wiążącymi go danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków,

a skarżąca nie przedłożyła żadnego wiarygodnego przeciwdowodu, który podważałby zapisy zawarte w tym rejestrze, to nie sposób przyjąć, że naruszył ww. przepis prawa. Samo formułowanie przez stronę wątpliwości, nie poparte żadnymi dowodami, jest natomiast wystarczające dla wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.