Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 285/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2006 nr 75 poz 527
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać  osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Anna Szkodzińska Sędziowie: SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia 3 stycznia 2020 r., Nr [...]

1. Nakazał K. S. usunięcie w terminie do 31 sierpnia 2020 r. odpadów z terenu działki nr [...] i nr [...] obręb P..

2. Rodzaje odpadów, które należy usunąć z działki nr [...] i [...] obręb P. to: -kod 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów; - kod 17 01 02 - gruz ceglany

3. Sposób usunięcia odpadów:

Należy usunąć całą warstwę odpadów o miąższości średnio 20 cm znajdującą się w obrębie działek nr [...] i [...] obręb P., z całej powierzchni (ok. 2878 m2) pomiędzy ogrodzeniem od strony ul. [...] w P. , a nawierzchnią wybrukowaną. Usunięte z ziemi odpady należy zagospodarować zgodnie z zasadami gospodarki odpadami określonymi w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, tj. odpady należy przekazać do wykorzystania w procesie odzysku lub do unieszkodliwienia. Teren po wykonanych robotach należy zniwelować do poziomu rzędnych terenów przyległych.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez K. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 grudnia 2020 r., znak [...] - działając na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.jedn.: Dz.U.2020.797), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego,

1. uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i w tym zakresie orzekło następująco: "Nakazać Pani K. S. usunięcie w terminie do 25 stycznia 2021 r. odpadów z terenu działki nr [...] i nr [...] obręb P.",

2. w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium opisało dotychczasowe postępowanie. Organ I instancji decyzją z dnia 22 września 2016 r. umorzył wszczęte z urzędu w dniu 11 lutego 2016 r., postępowanie w sprawie nakazania posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z terenu działek nr [...], [...], obręb P. tj. z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 grudnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. II SA/Kr 300/17 uchylił decyzje organów obydwu instancji.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że odpady o kodzie 17 01 01 i 17 01 02 zostały nawiezione na działki nr [...] i [...] już w 2014r. i wykorzystano je do utwardzenia działek, co wymagało zgłoszenia zamiaru wykonania takich robót budowlanych. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 9 marca 2016 r. organ ustalił, że odpady zostały usunięte. Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował organ, że obowiązek zawarty w decyzji nr [...] z dnia 21 września 2015 r., znak: [...] ADM [...] [...] w ramach postępowania egzekucyjnego został wykonany, co zostało potwierdzone w protokole kontroli z dnia 15 września 2016 r. Burmistrz Miasta C. podał również, że w dniu 7 czerwca 2018 r. wydał decyzję znak: [...] odmawiającą nakazania A. G. oraz B. J. (aktualnym właścicielom przedmiotowych działek) przywrócenia stanu poprzedniego wody na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...], [...] (obręb P. ), gdyż jak wynika ze sporządzonej w tym postępowaniu opinii biegłego W. M. z marca 2018 r. dokonanie rozbiórki kostki brukowej i drogi asfaltowej w obrębie działki [...] usunęło przeszkody powodujące zmiany w odpływie wody z działki [...]. Na podstawie "Ekspertyzy ..." sporządzonej w lipcu 2016 r. przez M. P. oraz opinii biegłego W. M. z marca 2018 r. organ ustalił także, że w rejonie otworów 1, 4 i 5 przedstawionych w załączniku do ekspertyzy znajduje się warstwa niekontrolowana składająca się z gruzu i kruszywa naturalnego o głębokości do 0,28m, która stanowi prawdopodobnie pozostałość po rozbiórce nielegalnie wykonywanych robót budowlanych. Ponieważ jednak nie wpływa ona na zmianę stosunków wodnych na działkach sąsiednich w sprawie nie znajduje zastosowania art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Dlatego też organ uznał, że z uwagi na brak podstawy prawnej, wszczęte postępowanie należało umorzyć.

Odwołanie od decyzji złożyli I. i J. D..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 września 2018 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. J. D. i I. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1493/18 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził naruszenie art. 153 ppsa.

Dalej Kolegium wskazało, że z wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1493/18 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał ustalenie, czy nawieziono odpady na działki bez zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu oraz ustalenie, czy odpady nadal na działkach nadal się znajdują.

W celu ustalenia, czy nawieziono odpady na działki bez zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu, Burmistrz Miasta C. wystąpił do Starosty [...] o dostarczenie odpisu pisma znak: [...] 17 z dnia 23 marca 2016 r. oraz pisma znak: [...] z dnia 17 lutego 2016 r., z których wynika, iż utwardzenie gruntu w obrębie działki nr [...] i [...] wykonane zostało bez dokonania zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe wynika również z ustaleń zawartych w dołączonym do akt sprawy w protokole spisanym w dniu 3 września 2014 r. na etapie prowadzenia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, w którym W. S. wyjaśnił, iż przedmiotowe utwardzenie działek wykonane zostało bez stosownych zgłoszeń lub zezwoleń.

Ponadto analizując ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w nawiązaniu do wyjaśnień W. S. zawartych w protokole spisanym w dniu 9 marca 2016 r. z oględzin działek [...] i [...], że odpady widoczne na zdjęciach dołączonych przez Państwo D. do pisma z dnia 5 maja 2015 r. "nie znajdują się na ww. działkach, gdyż zostały usunięte" oraz że "przedmiotowe odpady były zdeponowane w celu wykonania podbudowy drogi" i "Zostały usunięte z tego terenu z uwagi na decyzje PINB w C.", odrębnym pismem z dnia 9 sierpnia 2019 r. Burmistrz Miasta C. wezwał W. S. do złożenia w wyznaczonym terminie dodatkowych wyjaśnień poprzez wskazanie jakie czynności zostały wykonane w obrębie ww. działek w celu usunięcia zdeponowanych odpadów w postaci gruzu budowlanego oraz jakie czynności zostały w obrębie ww. działek wykonane w celu poddania zdeponowanych odpadów procesowi odzysku poprzez wykorzystanie ich do utwardzenia gruntu na wskazanych działkach, wraz z przypisaniem okresu czasowego wykonania tych czynności. Równocześnie ww. pismem wezwano W. S. do przedłożenia dokumentów potwierdzający wykonanie tych czynności. W. S. nie udzielił żądanych wyjaśnień. Dodatkowo, w ramach prowadzonego postępowania dokonano ponownej analizy dokumentacji fotograficznej dostarczonej przez E. D.. Wynika z nich, że odpady w postaci gruzu budowlanego były przy użyciu koparki usuwane z terenu działki nr [...] i [...] m.in. w dniu 14.01.2016 r. Tak więc przedmiotowe odpady znajdowały się na ww. działkach w okresie od 2014 r. do co najmniej 14.01.2016 r. Tak więc wykorzystanie odpadów do utwardzenia działek [...] i [...] wymagało dokonania zgłoszenia robót budowlanych, gdyż taki obowiązek istniał do 29 czerwca 2015 r. Zgłoszenia takiego nie dokonano co potwierdzają ww. pisma Starosty [...] oraz protokół spisany w dniu 03.09.2014 r.

W celu wyczerpującego zebrania materiałów dowodowych, postanowieniem znak: [...] z dnia 11 października 2019 r. powołano I. J. z listy biegłych sądowych Sądu Okręgowego w K. do sporządzenia specjalistycznej opinii w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy oraz wykonanie dodatkowych badań terenowych, w tym odkrywek gruntu. Z przedłożonej w dniu 19.11.2019 r. opinii wynika, iż nawiezione na działki nr [...] i [...] odpady należy zaklasyfikować jako odpady o kodach: 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów 17 01 02 - gruz ceglany. Powyższe ustalono na podstawie wykonanych ręcznie odkrywek o głębokości od 30 cm do 50 cm. W każdej z odkrywek stwierdzono warstwę gruzu o miąższości od 12 do 26 cm obejmującą ziarna o wielkości od kilku milimetrów do ponad 20 cm. W jej skład wchodzą okruchy betonu, cegieł, pustaków, kamieni, materiałów ceramicznych itp. Strefy międzyziarnowe wypełnione są materiałem z wierzchniej nasypowej warstwy, który migruje w głębsze warstwy nasypu w wyniku procesów erozji wodnej. Na warstwie gruzu znajduje się warstwa ziemi o miąższości od 9 do 22 cm, porośniętej roślinnością trawiastą. Pod warstwą gruzu znajduje się grunt rodzimy, który stanowi zapiaszczona glina. Obecnie w obrębie działek [...] i [...] w obszarze pomiędzy ogrodzeniem a nawierzchnią wybrukowaną znajduje się warstwa gruzu o średniej miąższości 20 cm. Obszar udokumentowanego zalegania gruzu posiada powierzchnię 2978 m2. Na przedmiotowym terenie zdeponowanych jest 595,6 m3 odpadów. Warstwę gruzu należy wybrać i zagospodarować zgodnie z zasadami gospodarki odpadami określonymi ustawą o odpadach. Teren po wykonanych robotach należy zniwelować do poziomu rzędnych terenów przyległych.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z powołanym przepisem posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami.

W decyzji, o której mowa w określa się w szczególności:

1) termin usunięcia odpadów;

2) rodzaj odpadów;

3) sposób usunięcia odpadów.

Kolegium wskazuje, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że nawiezione odpady zostały wykorzystane do utwardzenie działek nr [...] i [...] przed 29 czerwca 2015 r. bez zgłoszenia robót budowlanych, a sporządzona w sprawie opinia potwierdziła, że na terenie działek nadal znajduje się warstwa odpadów o kodzie 17 01 01 i 17 01 02. Oznacza to, że wykonano wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wiąże organy w niniejszej sprawie.

Należy wskazać, iż działki nr [...] i [...] obręb P. nie są miejscem przeznaczonym do składowania ani magazynowania odpadów. Mianowicie składowiskiem odpadów jest obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy o odpadach). Natomiast magazynowaniem odpadów, jest czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach). Przy czym magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach). Tym samym w świetle ustawy magazynowanie odpadów nie jest co do zasady działaniem zakazanym przez prawo, a nawet powiedzieć można, iż jest działaniem dozwolonym ale tylko w ramach innej działalności związanej z wytwarzaniem lub gospodarowaniem odpadami (zbieranie lub przetwarzanie). Natomiast na zbieranie odpadów jak i prowadzenie przetwarzania odpadów wymagane jest stosowne zezwolenie.

W związku z powyższym, zasadne jest wydanie decyzji nakazującej posiadaczowi usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Obowiązkiem organu jest przede wszystkim przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem ustalenia posiadacza odpadów. Jeżeli okaże się to niemożliwe, wówczas działa domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Organ I instancji przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poczynione w tym zakresie ustalenia.

W czasie przeprowadzonego postępowania ustalono, że w latach 2014 - 2015 na działki nr [...] i [...] obręb P. nawiezione zostały odpady w postaci gruzu budowlanego, a właścicielem działek była wówczas Pani K. S.. Reprezentujący wcześniej Panią K. S. mąż, Pan W. S., przyznał, że przedmiotowe odpady zostały przywiezione na przedmiotowy teren w 2014 i 2015 r. celem jego utwardzenia i dalszego zagospodarowania. Należy stwierdzić, iż Pani K. S. nie jest już właścicielem działek nr [...] i [...], jednakże nadal pozostaje posiadaczem przywiezionych na ten teren odpadów. W tym miejscu należy przywołać zapisy art. 26 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach, które stanowią-art. 26 ust. 4 i 5

"4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu.

5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości."

Wobec spełnienia przesłanek z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, organ I instancji zasadnie nałożył na K. S. (jako posiadacza odpadów) obowiązek usunięcia odpadów o kodach: 17 01 01 (odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 010 02 (gruz ceglany), z terenu działek: nr [...] i nr [...], obręb P..

W punkcie 1 decyzji organ I instancji zobowiązał K. S. do usunięcia odpadów w terminie do 31 sierpnia 2020 r. Kolegium postanowiło uchylić ten zapis i ustaliło, iż odpady należy usunąć w terminie do 25 stycznia 2021 r.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania, wskazując, że stronami jest posiadacz odpadów oraz właściciele działek sąsiednich w stosunku do działek nr [...] i [...]. Wynika to z tego, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ustawy o odpadach, wobec braku przepisu szczególnego dotyczącego stron postępowania, zastosowanie znajduje art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tym samym zdaniem Kolegium oprócz posiadacza odpadów status strony w takim postępowaniu będą również posiadali właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z działkami, na których są składowane odpady, które mogą w sposób negatywny oddziaływać na ich zdrowie lub życie. Odnosząc się do wymogów formalnych rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, że decyzja nakazująca usunięcie odpadów odpowiadać musi warunkom określonym w art. 107 k.p.a. oraz zawierać niezbędne elementy określone w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, takie jak: termin, rodzaj odpadów, sposób ich usunięcia, przy czym wyliczenie w przepisie tym zawarte ma charakter otwarty. Niewątpliwie kwestionowana decyzja zawiera w/w obowiązkowe elementy decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Należy przyznać, że nie sposób oczekiwać, by organ wskazywał ilość lub wagę odpadów przeznaczonych do usunięcia, gdyż żadne z tych odpadów nie powinny się znajdować na działkach nr [...] i [...], skoro nie jest to teren przeznaczony pod składowanie odpadów.

Dla orzekających w przedmiotowej sprawie organów wiążące jest stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku ustalenia, że nawiezienie odpadów na przedmiotowe działki dokonane zostało z naruszeniem prawa budowlanego (bez zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu) oraz że na działkach tych odpady nadal się znajdują, to zasadne jest wydanie decyzji z art. 26 ust.2 ustawy o odpadach. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż nawieziono odpady bez zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu oraz ustalono, że odpady nadal na działkach się znajdują.

Opisaną wyżej decyzję Kolegium zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. S., zarzucając jej

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1.1. Naruszenie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. z dnia 15 marca 2019 r. (Dz.U. z2019 r. poz. 701) w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, wyrażającą się w uznaniu, że stronami postępowania prowadzonego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach są również sąsiedzi i inne postronne osoby, podczas gdy z dyspozycji art. 26 ww. ustawy, w charakterze strony postępowania może brać udział tylko posiadacz odpadów oraz ewentualnie władający powierzchnią ziemi, jeżeli nie jest nim posiadacz odpadów; co skutkowało również błędnym określeniem kręgu stron postępowania i przyznania statusu stron osobom nie posiadającym interesu prawnego, które następnie korzystając z przymiotu stron składały od każdej decyzji organu środki odwoławcze;

1.2. Art. 3 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 14 ustawy o odpadach poprzez ich błędne niezastosowanie wobec arbitralnego przyjęcia, iż materiał pochodzący z rozbiórki a stanowiący uprzednio podbudowę drogi i placu postojowego stanowi odpad, a nie materiał budowlany.

1.3. Art. 27 ust. 8 i 10 ustawy o odpadach poprzez ich niezastosowanie w zw. przepisami zezwalającymi na wykorzystanie przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności kruszywa pochodzącego z rozbiórki jaki materiału do utwardzenia gruntu tj. przepisów:

1.3.1. Rozporządzenia Ministra Środowiska 2 dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. Nr 75, poz. 527) obowiązujących do 23.01.2016 r.

1.3.2. Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 93 poprzez ich niezastosowanie w sprawie; obowiązującego od 23.01.2016 r.

1.4. Art. 26 ustawy o odpadach poprzez wydanie decyzji administracyjnej nie zawierającej wymaganych tym przepisem elementów, w tym nieokreślenie masy odpadów podlegającej usunięciu z nieruchomości:

2. Inne naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy:

2.1. Art. 153 ppsa poprzez jego naruszenie i nie wykonanie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.02.2019 r. II SA/Kr 1493/18, w tym nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i oceny prawnej wskazanych przez Sąd, w szczególności nieprzeprowadzenie analizy i oceny czy materiał użyty do wykonania podbudowy drogi i placu postojowego a następnie pozostawiony po rozbiórce drogi i placu postojowego stanowi odpad, a jeżeli tak, czy statusu odpadu utracił wskutek poddania procesowi odzysku; lecz proste przyjęcie w ślad za nieuprawnionymi twierdzeniami i wywodami prawnymi biegłego, wykraczającymi poza zakres jego uprawnień, że na nieruchomości znajdują się odpady;

2.2. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do wskazywanych przez skarżącą w odwołaniu faktów, argumentów i dowodów przemawiających za oceną, iż nawiezione na nieruchomość odpady utraciły status odpadu;

2.3. Art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i brak ponownego rozpoznania sprawy w całości, a jedynie ograniczenie się do powielenia błędnych ustaleń i argumentów organu I instancji;

2.4. Art. 138 §2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80, 81 a k.p.a. poprzez przeprowadzenie niepełnego postępowania dowodowego, i nieustalenie, że nawiezione na nieruchomość odpady utraciły status odpadu wskutek poddania ich procesowi odzysku - utwardzeniu gruntu gdyż zgodnie z przepisami prawa budowlanego od 29.06.2015 r. utwardzenie gruntu nie wymaga zgłoszenia, a do utwardzenia gruntu zostały użyte materiały pochodzące z rozbiórki obiektów budowlanych (drogi i placu postojowego), dla których to obiektów stanowiły podbudowę (czyli nie odpad a materiał budowlany) które w ten sposób zostały poddane procesowi odzysku;

2.5. naruszenie art. 7. art. 77 § 1,80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że na nieruchomości składowane są odpady wskutek niedokonanie samodzielnej oceny dowodów, lecz powielenia oceny dowodów i nieuprawnionych wywodów prawnych biegłego I. J.; a w istocie dopuszczenie do rozstrzygnięcia sprawy przez biegłego, w zastępstwie organu administracji:

2.6. naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w zw. z art. 27 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach w zw. z przepisami § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 93) w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku poprzez ich błędną wykładnię i nie ustalenie, iż odpady będące pozostałością rozbiórki poddane procesowi odzysku w celu utwardzenia gruntu przez osoby fizyczne na potrzeby własne tracą status odpadów.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 25 marca 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na osiedleniu niejawnym.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1493/18.

Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).

Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).

W tym miejscu przypomnieć zatem należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1493/18, Sąd wskazał, że przyczyną uchylenia decyzji jest to, że organy nie wykonały wskazówek wynikających z uprzednio wydanego w sprawie wyroku z dnia 30.06.2017 r., sygn. II SA/Kr 300/17.

Wskazówki wynikające z wyroku z dnia 30.06.2017 r., sygn. II SA/Kr 300/17 dotyczyły konieczności prawidłowego ustalenia dwóch okoliczności:

- czy na terenie działek nr [...] i [...] nadal znajdują się odpady stanowiące gruz budowlany, czy też niewywiezione odpady poddane zostały procesowi odzysku poprzez wykorzystanie ich do utwardzenia gruntu na działkach,

oraz

-czy utwardzenie całości lub części gruntu na działkach nastąpiło przed 29 czerwca 2015 r. bez dokonania zgłoszenia. Jednocześnie Sąd przesądził wówczas, że jeśli zgłoszenie nie nastąpiło, to utwardzenie było nielegalne.

Natomiast w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. II SA/Kr 1493/18 Sąd wskazał, między innymi: Wbrew twierdzeniom organów wytyczne sądu nie zostały w całości zrealizowane. Nie zostało bowiem ustalone, czy dokonano zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu, czy też nie, a zatem czy roboty budowlane wykonano legalnie. Sąd wyraźnie nakazał zbadanie legalności wykonanych na terenie przedmiotowych działek robót budowlanych, mających prowadzić do ich utwardzenia. Zatem ustalenie, że odpady zostały nawiezione przed 29.06.2015 r. jest niewystarczające. (...) Nadto, organy nie ustaliły jednoznacznie, czy na terenie działek nr [...] i [...] nadal znajdują się odpady stanowiące gruz budowlany. Organ I instancji powołując się na "Ekspertyzę ..." M. P. oraz opinię W. M. najpierw przyjął, że w podłożu gruntowym w/w terenu zalega warstwa gruzu i kruszywa naturalnego o głębokości 0,19 m - 0,28 m, by następnie ustalić, że znajdująca się na w/w terenie warstwa niekontrolowana w postaci piasku i gruzu o max. głębokości do 28 cm stanowi prawdopodobnie pozostałość po rozbiórce nielegalnie wykonywanych robót budowlanych, jednak nie wpływają one na zmianę stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że w sprawie wykazano, że odpady nawiezione na działki nr [...] oraz [...] były wykorzystywane do nielegalnego wykonywania robót budowlanych i zostały usunięte z tego terenu. Tak więc ustalenia faktyczne są wewnętrznie sprzeczne. (...) Nadto, zakwestionować należy ustalenie dokonane przez organ I instancji, że warstwa niekontrolowana składająca się z gruzu i kruszywa naturalnego o głębokości do 0,28 m stanowi prawdopodobnie pozostałość po rozbiórce nielegalnie wykonywanych robót budowlanych. Rzeczą organu jest bowiem stanowcze ustalenie stanu faktycznego, a nie ustalanie prawdopodobieństw. Sąd wyraźnie nakazał dokonanie ustalenia, czy na terenie działek ewid. nr [...] i [...] nadal znajdują się odpady stanowiące gruz budowlany. (...) Nie do zaakceptowania jest również pogląd organu I instancji, że skoro stwierdzona na przedmiotowych działkach warstwa gruzu i kruszywa naturalnego nie wpływa na zmianę stosunków wodnych na działkach sąsiednich, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 26 ust.2 ustawy o odpadach. Ustalenie, że nasyp z gruzu i kruszywa naturalnego nie wpływa na zmianę stosunków wodnych na działkach sąsiednich nie jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak bowiem stwierdził sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 30.06.2017 r, sygn. II SA/Kr 300/17 rozporządzenie Ministra Środowiska z 19. 12. 2008 r. (Dz. U. 2008, nr 235, poz. 1614) dopuszczało utwardzanie powierzchni gruntu jako metodę odzysku odpadów z zachowaniem przepisów nie tylko prawa wodnego, ale również prawa budowlanego. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Dlatego też nie można podzielić oceny kolegium, że organ I instancji zebrał materiał dowodowy w sposób rzetelny, właściwy i nie budzący wątpliwości, a w postępowaniu wykazano, że odpady nawiezione na działki nr [...] oraz [...] zostały usunięte z tego terenu. Nie do zaakceptowania jest twierdzenie organu odwoławczego, że "nie ulega także wątpliwości, że wszystkie wymogi wskazane przez WSA w Krakowie zostały wykonane. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe".

Powyższe uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z wiążącej oceny dokonanej przez sąd po przeprowadzeniu kontroli uprzednio wydanej decyzji jednoznacznie wynika, że gdyby ustalono, że nawiezienie odpadów na przedmiotowe działki dokonane zostało z naruszeniem prawa budowlanego (bez zgłoszenia zamiaru utwardzenia gruntu) oraz że na działkach tych odpady nadal się znajdują, to wydanie decyzji z art. 26 ust.2 ustawy o odpadach nie byłoby bezprzedmiotowe."

Obecnie kontrola Sądu, dotycząca postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji sprowadza się zatem w głównej mierze do ustalenia, czy przywołane wyżej wiążące zalecenia Sądu zawarte w poprzednio wydanych wyrokach zostały wykonane, czy też nie.

Tym razem organy wywiązały się z obowiązku ustalenia stanu faktycznego w zgodzie z regułami dowodowymi wynikającymi z Kpa.

Jak wynika z akt sprawy, dla ustalenia czy odpady znajdują się nadal na działkach [...] oraz [...] organ dopuścił dowód w postaci opinii biegłego mgr inż. I. J. - z listy biegłych sądowych Sądu Okręgowego w K.. W aktach sprawy znajduje się ta opinia, datowana na listopad 2019 r. Na str. 40 biegły opisał przeprowadzone badania w terenie w tym określił, że dokonał 9 odkrywek (ręcznych wykopów na terenie o głębokości 30 – 50 cm), wzdłuż nieruchomości od granicy z ul. [...] do granicy terenu wybrukowanego, miejsca odkrywek zostały geodezyjnie pomierzone. W każdej z odkrywek stwierdził gruz o warstwie od 12 do 26 cm, w skład którego wchodzą okruchy betonu, cegieł, pustaków, kamieni, materiałów ceramicznych o wielkości od kilku mm do 20 cm. Powierzchnię udowodnionego występowania gruzu biegły określił na podstawie pomiarów geodezyjnych na 2978 m2, a objętość gruzu na 595,6 m3. Zalegający materiał został zaklasyfikowany jako odpady o kodach: 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów 17 01 02 - gruz ceglany.

Opinia biegłego jest wyczerpująca, rzetelna i jednoznaczna. W szczególności biegły jednoznacznie ustalił, że na nieruchomościach znajdują się odpady o kodzie 17 01 01 oraz 17 01 02. To, że jednocześnie biegły w swojej opinii dokonał analizy stanu prawnego, nie ma wpływu na merytoryczną ocenę opinii. Najistotniejsze jest bowiem to, co biegły ustalił w terenie na podstawie odkrywek tam dokonanych. Zarzut skargi dotyczący bezkrytycznego przyjęcia przez organ treści opinii biegłego i rozstrzygnięcia przez niego sprawy w miejsce organu jest nieuprawniony.

Jeśli zaś chodzi o ustalenie czy utwardzenie gruntu nastąpiło legalnie tj. po dokonaniu uprzedniego zgłoszenia, to również i ta okoliczność została jednoznacznie ustalona i udokumentowana.

W aktach sprawy (karty nienumerowane) znajdują się kopie pism Starosty [...] znak: [...] z dnia 23 marca 2016 r. (skierowane do J. D.) oraz pisma znak: [...] z dnia 17 lutego 2016 r. (skierowane do I. i J. D.), z których wynika, iż utwardzenie gruntu w obrębie działki nr [...] i [...] wykonane zostało bez dokonania zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe wynika również z ustaleń zawartych w dołączonym do akt sprawy w protokole spisanym w dniu 3 września 2014 r. na etapie prowadzenia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, w którym W. S. wyjaśnił, iż przedmiotowe utwardzenie działek wykonane zostało bez stosownych zgłoszeń lub zezwoleń.

Jak wskazało Kolegium, a co wynika również z akt sprawy, w nawiązaniu do wyjaśnień W. S. zawartych w protokole spisanym w dniu 9 marca 2016 r. z oględzin działek [...] i [...], że odpady widoczne na zdjęciach dołączonych przez Państwo D. do pisma z dnia 5 maja 2015 r. "nie znajdują się na ww. działkach, gdyż zostały usunięte" oraz że "przedmiotowe odpady były zdeponowane w celu wykonania podbudowy drogi" i "Zostały usunięte z tego terenu z uwagi na decyzje PINB w C.", odrębnym pismem z dnia 9 sierpnia 2019 r.

Burmistrz Miasta C. wezwał W. S. do złożenia w wyznaczonym terminie dodatkowych wyjaśnień poprzez wskazanie jakie czynności zostały wykonane w obrębie ww. działek w celu usunięcia zdeponowanych odpadów w postaci gruzu budowlanego oraz jakie czynności zostały w obrębie ww. działek wykonane w celu poddania zdeponowanych odpadów procesowi odzysku poprzez wykorzystanie ich do utwardzenia gruntu na wskazanych działkach, wraz z przypisaniem okresu czasowego wykonania tych czynności. Równocześnie ww. pismem wezwano W. S. do przedłożenia dokumentów potwierdzający wykonanie tych czynności. W. S. nie udzielił żądanych wyjaśnień. Dodatkowo, w ramach prowadzonego postępowania dokonano ponownej analizy dokumentacji fotograficznej dostarczonej przez E. D.. Wynika z nich, że odpady w postaci gruzu budowlanego były przy użyciu koparki usuwane z terenu działki nr [...] i [...] m.in. w dniu 14.01.2016 r. Tak więc przedmiotowe odpady znajdowały się na ww. działkach w okresie od 2014 r. do co najmniej 14.01.2016 r. Tak więc wykorzystanie odpadów do utwardzenia działek [...] i [...] wymagało dokonania zgłoszenia robót budowlanych, gdyż taki obowiązek istniał do 29 czerwca 2015 r. Zgłoszenia takiego nie dokonano co potwierdzają ww. pisma Starosty [...] oraz protokół spisany w dniu 03.09.2014 r.

Tym samym nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez nie wykonanie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.02.2019 r. II SA/Kr 1493/18, a także zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.

Nie są też uzasadnione pozostałe zarzuty skargi.

W szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że stronami postępowania są również sąsiedzi i inne postronne osoby, podczas gdy w charakterze strony postępowania może brać udział tylko posiadacz odpadów oraz ewentualnie władający powierzchnią ziemi, jeżeli nie jest nim posiadacz odpadów; co skutkowało również błędnym określeniem kręgu stron postępowania i przyznania statusu stron osobom nie posiadającym interesu prawnego. Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie wydane zostały już dwa wyroki WSA w Krakowie, każdy zapadł po rozpoznaniu skarg złożonych przez I. i J. D., oraz po uprzednio złożonych przez te osoby odwołaniach od decyzji organów I Instancji. Oznacza to, że już dwukrotnie Sąd uznał, że osoby te mają zarówno przymiot stron postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa, jak i legitymacje skargową w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., zatem okoliczność ta została już przez Sąd dwukrotnie pozytywnie zweryfikowana.

Natomiast wszelkie zarzuty skargi związane z naruszeniem prawa materialnego są o tyle bezprzedmiotowe, że były już przedmiotem wiążącej oceny Sądu dokonanej w poprzednio wydanych wyrokach – w pierwszym z nich (II SA/Kr 300/17) Sąd jednoznacznie stwierdził, że: " O ile bowiem w świetle obowiązujących przepisów art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego utwardzenie gruntu nie wymaga ani zgłoszenia ani udzielenia pozwolenia na budowę to należy wskazać, że do dnia 28 czerwca 2015 r. tj. wejścia w życie noweli Prawa budowlanego z 20. 02. 2015 r. (Dz. U. z 2015.443) wymagane było zgłoszenie takich robót budowlanych. Oznacza to, że jeśli utwardzenie całości lub części gruntu na działkach nastąpiło przed 29 czerwca 2015 r. bez dokonania zgłoszenia to było ono dokonane nielegalnie." Natomiast w drugim wyroku (IISA/Kr 1493/18) Sąd wskazał, że "Jeżeli zatem w odniesieniu do odpadów o kodach 17 01 01 i 17 01 02 dopuszczono proces odzysku oznaczony symbolem R14 oraz dopuszczono metodę odzysku polegającą na utwardzaniu powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do wykorzystania odpadów oraz z zachowaniem przepisów odrębnych w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego, to oznacza to, że wskazany proces odzysku i metoda odzysku będzie dopuszczalna, jeśli zachowane zostaną wszystkie warunki wszystkich przepisów odrębnych mających zastosowanie w sprawie. W kontrolowanej sprawie wtedy odzysk odpadów w postaci wykorzystania na utwardzenie terenu byłby dopuszczalny, gdyby nie naruszał on przepisów prawa wodnego, w szczególności przepisu art. 29 ust. 1 z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (stanowiącego, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, jak również odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie - Dz. U. 2012.145 t.j.), jak również przepisów prawa budowlanego, w tym art. 28 (Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31) oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 (Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13) w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013.1409 t.j.)."

Przypomnieć jeszcze raz należy, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527 z późn. zm.), w wersji aktualnej na czas nawożenia odpadów tj. w roku 2014 i początkach 2015 roku, które obowiązywało do 24 stycznia 2016 r., odpady o kodzie 17 01 01 oraz 17 01 02 mogły być odzyskiwane "Do utwardzania powierzchni w sposób uniemożliwiający pylenie przez ich zestalenie lub przykrycie warstwą niepylącą z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów prawa wodnego i prawa budowlanego; do budowy fundamentów, wykorzystania jako podsypki pod posadzki na gruncie po rozkruszeniu pod warunkiem, że zostało to uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego, w decyzji wydanej na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub prawa budowlanego bądź też wynika ze zgłoszenia robót budowlanych"

Natomiast przywoływane w skardze rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 93), jako obowiązujące od 23.01.2016 r. nie może mieć w sprawie zastosowania, bo weszło w życie po nawiezieniu odpadów na sporne nieruchomości.

Nie są też uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy przez dwa różne organy nie oznacza bowiem automatycznie konieczności dwukrotnego prowadzenia postępowania dowodowego. Jeśli bowiem – jak w niniejszej sprawie – zgromadzony przez organ I Instancji materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, organ II instancji wydaje decyzję właśnie w oparciu o zgromadzone już w aktach dowody. Dopiero gdyby uznał że są one niewystarczające, może uzupełnić postępowanie dowodowe w trybie art. 136 Kpa, a w skrajnych sytuacjach wydać decyzję kasatoryjną. W kontrolowanej sprawie konieczności ani potrzeby takiej nie było, albowiem organ I Instancji udowodnił dokumentami oraz opinią biegłego to, co nakazał mu Sąd w wiążących wytycznych zawartych w uprzednio wydanych wyrokach.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.