Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 669/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155, art. 156 par.1, art. 265 par.1 pkt 1, art. 266,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.3
journal: Dz.U. 1950 nr 49 poz 445
law: Dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnośćiach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 listopada 2010r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 669/10

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", odmawiające J. R. zwrotu kosztów przelotu w kwocie 1.378,99 zł wykazanych na fakturze VAT nr "[...]" z dnia 26.05.2010r., odnoszącej się do ceny międzynarodowych biletów lotniczych w kwocie 1.298,99 zł oraz opłaty serwisowej w kwocie 80 zł.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:

Na podstawie pisemnego wezwania Naczelnika Urzędu Celnego do złożenia zeznań w charakterze świadka, w dniu 31.05.2010 roku w siedzibie Urzędu Celnego w O., przy ul."[...]’, pok. 104, stawił się J.R. - prezes zarządu A. sp. z 0.0. w U.. Do protokołu wskazał, iż w sprawie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ odwoławczy wobec A. sp. z 0.0. w U. jako prezes zarządu tej Spółki występuje w charakterze strony, nie zaś w charakterze świadka, a następnie odmówił odpowiedzi na pytania.

Po podpisaniu protokołu J.R. wystąpił z wnioskiem o zwrot kosztów przelotu z Francji, gdzie zamieszkuje, do Polski. Uzasadniając wniosek argumentował, iż jako obywatel Francji na stałe tam zamieszkujący został zmuszony do osobistego stawiennictwa na przesłuchanie, mimo ustanowienia pismem z dnia 23 lutego 2010r. pełnomocnika w osobie W. K. Do wniosku załączył kserokopię francuskiego dowodu osobistego oraz kserokopię faktury VAT nr "[...]’ z dnia 26.05.2010r. wystawionej przez Biuro Podróży B. sp. z 0.0. w W. dla A. sp. z 0.0. w U. na sprzedaż następujących usług:

- bilety lotnicze międzynarodowe R. J. - szt. 1 - cena 1.298,99 zł,

- opłata serwisowa - szt. 1 - cena 80 zł.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Celnego w O. postanowieniem z dnia "[...]’. znak: "[...]" odmówił zwrotu kosztów podróży.

Dyrektor Izby Celnej w O. po rozpatrzeniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej z dnia 14 czerwca 2010r. odmawiające zwrotu kosztów podróży.

Organ II instancji w uzasadnieniu postanowienia, stwierdził, że:

W świetle art. 266 oraz art. 265 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na zgłoszone żądanie, zwraca koszty postępowania, do których zaliczane są m.in. koszty podróży świadków, ustalane zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 dekretu o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym z dnia 26 października 1950r. (Dz.U. Nr 49, poz. 445 i zm.) o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, świadek zamieszkały w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, może żądać wypłaty zwrotu kosztów podróży od miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem.

Według normy zawartej w art. 4 ust. 1 Dekretu, "Za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, przy braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji."

Na podstawie z art. 156 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa.

Zgodnie z kserokopią dowodu osobistego nr "[...]", wystawionego przez Republikę Francji, J.R. zamieszkuje we Francji pod adresem: "[...]"). Jednakże w Polsce przebywa na terenie województwa "[...]" w związku z pełnieniem funkcji prezesa zarządu A. sp. z 0.0. w U.; osobiście pod tym adresem odebrał w dniu 20.05.2010r. wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w O. do złożenia zeznań w charakterze świadka. W związku z powyższym do wezwanego, tj. J. R., miał zastosowanie przepis art. 156 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z czym świadek miał obowiązek stawić się osobiście do siedziby organu znajdującego się na terenie województwa, w którym przebywa.

Dyrektor Izby Celnej w O. podkreślił, iż Naczelnik Urzędu Celnego w O. prowadził wobec A. sp. z 0.0. sprawy podatkowe zakończone m.in. decyzjami: "[...]" z dnia "[...]"., "[...]"z dnia "[...]" i "[...]" z dnia "[...]".

W toku tych spraw, J.R. jako prezes zarządu A. sp. z 0.0. brał czynny udział w prowadzonych postępowaniach podatkowych, z których dwa były postępowaniami po zakończonej kontroli podatkowej. Czynny udział tak na etapie kontroli podatkowych, jak i postępowań podatkowych, przejawiał się m.in. poprzez składanie zeznań do protokołu w siedzibie Urzędu Celnego w O., składanie wyjaśnień na piśmie, odbieranie i podpisywanie protokołu kontroli podatkowej, osobiste zapoznawanie się w toku spraw ze zgromadzonym materiałem, dobrowolne osobiste stawiennictwo w tut. organie celem rozmów z kierownictwem Urzędu. Nadto w siedzibie Urzędu wobec A. sp. z 0.0. z czynnym i osobistym udziałem prezesa zarządu J.R. prowadzone były postępowania dotyczące zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego. Wszystkie te czynności wykonywane były w siedzibie organu, albo w siedzibie Spółki, przy czym i poprzednio J.R. zamieszkiwał na stałe we Francji, a w Polsce prowadził działalność gospodarczą m.in. w A. sp. z 0.0. Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w O. przyjął, iż J.R. przebywał na terenie województwa "[...]" i nieodebranie pierwszego wezwania do złożenia zeznań, jak też odebranie drugiego wezwania, nie były czynnościami jednorazowymi lub przypadkowymi. Stąd też Naczelnik Urzędu Celnego w O. w opinii Dyrektora Izby Celnej w O. zastosował prawidłowo art. 156 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w O. odnosząc się do zarzutu wymuszenia osobistego stawiennictwa z braku prawnej możliwości zaskarżenia postanowienia o wezwaniu do złożenia zeznań w charakterze świadka wyjaśnił, iż nic nie stało na przeszkodzie do pisemnego wniesienia uzasadnionego podania o zmianę terminu do wykonania czynności procesowej. W sprawie takiej okoliczności, istniała możliwość telefonicznej informacji o ewentualnej kolizji terminów z prowadzonymi sprawami gospodarczymi, czy też innej przyczynie utrudniającej, lub też uniemożliwiającej stawiennictwo w wyznaczonym dniu.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutu strony, iż Naczelnik Urzędu Celnego w O. bez przeprowadzenia czynności w innej formie zastosował od razu ostateczną - przesłuchanie w charakterze świadka, stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony. W tej spawie organ podatkowy I instancji prowadząc zlecone na podstawie art.229 O.p. przez organ odwoławczy czynności, w pierwszym rzędzie przeprowadził odpowiednie czynności procesowe, włącznie z przesłuchaniem w charakterze świadków - kontrahentów

A. sp. z 0.0. a dopiero po ich przeprowadzeniu Naczelnik Urzędu Celnego w O. wezwał J.R. do złożenia zeznań.

Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w O. podkreślił, iż faktura VAT nr "[...]" została wystawiona na rzecz A., G., U., NIP "[...]’, a nie na J.R., dlatego wnioskodawca nie poniósł żadnych kosztów związanych ze stawiennictwem jako świadek w organie podatkowym. Organ podniósł, iż wezwano go jako świadka w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego, zawnioskowanego przez A. sp. z 0.0., a nie jako przedstawiciela spółki będącej podmiotem prowadzonego postępowania dowodowego. Jak wynika z przedłożonego dokumentu koszty przelotu J.R. zostały w całości pokryte przez A. sp. z 0.0.

J.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Izby Celnej w O., wnosząc o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów podróży,

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 266 oraz art. 265 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez odmowę zwrotu kosztów postępowania związanych z osobistym stawiennictwem adresata wezwania,

który wezwany został w trybie art. 155, a nie jak twierdzi organ w trybie art. 156 §1 ustawy Ordynacja Podatkowa, celem złożenia zeznań w charakterze świadka, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym wobec A. Sp. z 0.0. U., G. oraz pominięcie faktu osobistego stawienia się skarżącego i spełnienia warunku niezbędnego do otrzymania zwrotu kosztów podróży przez wezwanego poprzez złożenie wniosku w tym zakresie przed wydaniem decyzji w sprawie.

- art. 120 i 121 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez błędną interpretację art. 155 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa w związku z niezasadnym zastosowaniem w przedmiotowej sprawie wyjątkowości instytucji wynikającej z art. 155, na podstawie której, adresat wezwania zmuszony został pod groźbą kary (art. 262 §1-3 ustawy Ordynacja Podatkowa) do osobistego stawiennictwa przed organem, co jednoznacznie wykluczyło możliwość działania pełnomocnika ustanowionego dla strony lub też możliwość zastosowania zasady pisemności w postępowaniu zgodnie z art. 126 ustawy Ordynacja Podatkowa, co naraziło wezwanego na straty związane z kosztami podróży.

W uzasadnieniu skargi, strona podkreśliła, iż generalną zasadą jest, iż koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina (art. 264), w trybie art.266 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym wezwany mógł domagać się zwrotu kosztów podróży i wynagrodzenia za utracony zarobek, ponieważ były one związane z jej osobistym stawiennictwem w organie podatkowym, a postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Skarżący podniósł, że obowiązek do osobistego stawiennictwa J.R. - adresata wezwania, został nałożony na podstawie przepisu art. 155 § 1 O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższego wynika więc, że stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów podróży od miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności w związku z jej osobistym stawiennictwem.

W ocenie skarżącego, z wezwania z dnia 18 maja 2010 roku jednoznacznie wynika, że pełnomocnik nie mógł złożyć wyjaśnień, bądź też przesłać je na adres organu, a dla tej czynności wymagane było osobiste stawiennictwo strony. Skarżący zaznaczył, iż organ wystosował wezwanie w trybie art. 155 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, celem złożenia zeznań w sprawie A. Sp. z 0.0.

Zdaniem Skarżącego, gramatyczna wykładnia art.155 §1 O.p. wskazuje, iż należy korzystać z niego raczej w wyjątkowych sytuacjach - wówczas, gdy nie jest możliwe obiektywne rozstrzygnięcie sprawy bez osobistego dokonania czynności przez stronę postępowania. Kluczowe znaczenie dla prawidłowego stosowania wezwania z art. 155 § 1 O.p. winno mieć ustalenie, co należy rozumieć przez niezbędność osobistego udziału osoby, w tym strony do wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy przyjąć, że chodzi tu o stosunkowo nieliczne sytuacje, w których rozstrzygnięcie sprawy musi odbyć się przy osobistym udziale strony, a nie przez pełnomocnika lub też przez przedstawienie stanowiska na piśmie. W ocenie skarżącego "wyjątkowość" zastosowania tej instytucji w przedmiotowym postępowaniu była niezasadna. Organ podatkowy już na wcześniejszych etapach postępowania uzyskał stosowne wyjaśnienia składane w pismach, odwołaniach i wnioskach przez stronę, a weryfikację dołączonych w toku odwoławczym dokumentów przeprowadził poprzez wyjaśnienia złożone na piśmie oraz przesłuchanie kontrahentów Spółki. Ponadto z postanowienia Dyrektora Izby Celnej znak: "[...]" z dnia "[...]" nie wynika, aby organ I instancji przy przeprowadzaniu postępowania uzupełniającego, które miało za cel weryfikację przedłożonych przez Spółkę dokumentacji miał stosować wyjątkowość instytucji wynikającej z art. 155 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez wezwanie do osobistego stawienia się, gdzie następnie nie uwzględnił ich w decyzji z dnia "[...]" nr "[...]".

Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy niezasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie instytucję wynikającą z art. 155 § 1 O.p., na podstawie, której adresat wezwania zmuszony został pod groźbą kary (art. 262 §1-3 O.p.) do osobistego stawiennictwa przed organem, co jednoznacznie wykluczyło możliwość działania pełnomocnika ustanowionego dla strony lub też możliwość zastosowania zasady pisemności w postępowaniu zgodnie z art. 126 O.p., co naraziło wezwanego na straty związane z kosztami podróży. Tym samym wniosek złożony osobiście przez wezwanego w dniu 31 maja 2010 roku był w pełni uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 i zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc uchylenie postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa wypłaty skarżącemu kosztów podróży z miejsca zamieszkania we Francji, do Urzędu Celnego w O., w którego siedzibie miało się odbyć przesłuchanie w charakterze świadka J.R..

Skarżący, który w dniu 31 maja 2010 r. złożył zeznania w charakterze świadka przed organem podatkowym domagała się zwrotu kosztów podróży z miejsca zamieszkania we Francji, do miejsca przeprowadzenia czynności w Polsce. Jako miejsce swego zamieszkania wskazała Republikę Francuską.

Zgodnie z art. 266 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany jest zwrócić na żądanie koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 2. W myśl art. 265 § 1 pkt 1 do kosztów postępowania zalicza się m.in. koszty podróży i inne należności świadków, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Z uwagi na to, że w art. 85-93 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) uregulowano "należności świadków, biegłych, tłumaczy i stron w postępowaniu cywilnym", a w przepisie odsyłającym _ art. 265 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej chodzi o "przepisy o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym", to powszechnie przyjmuje się, że chodzi o odesłanie do przepisów powoływanego już dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 Dekretu świadek zamieszkały w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, może żądać wypłaty mu strawnego i zwrotu kosztów podróży od miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia miejsca zamieszkania świadka w Polsce. Organy podatkowe stały konsekwentnie na stanowisku, iż miejscem zamieszkania skarżącego jest siedziba A. sp. z 0.0 w U., Gm. G., gdyż pod tym adresem skarżący przebywa jako Prezes Zarządu Spółki i pod tym adresem odebrano w 20 maja 2010 r., wezwanie do stawienia się w charakterze świadka.

Zgodnie z kserokopią dowodu osobistego nr "[...]" wystawionego przez Republikę Francji, J.R. zamieszkuje we Francji pod adresem: "[...]". Jednakże w Polsce przebywa na terenie województwa "[...]" w związku z pełnieniem funkcji prezesa zarządu A. sp. z 0.0. w U.; osobiście pod tym adresem odebrał w dniu 20.05.2010r. wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w O. do złożenia zeznań w charakterze świadka. W związku z powyższym do wezwanego, tj. J.R., miał zastosowanie przepis art. 156 § 1 O.p. Świadek miał zatem obowiązek stawić się osobiście do siedziby organu znajdującego się na terenie województwa, w którym przebywa.

Organy celne podkreśliły, że wobec A. sp. z 0.0. sprawy podatkowe zostały zakończone m.in. decyzjami: "[...]" z dnia "[...]’, "[...]’ z dnia "[...]" i "[...]" z dnia "[...]".

W toku tych spraw J.R. jako prezes zarządu A. sp. z 0.0. brał udział w prowadzonych postępowaniach podatkowych. Czynny udział tak na etapie kontroli podatkowych, jak i postępowań podatkowych, przejawiał się m.in. poprzez składanie zeznań do protokołu w siedzibie tut. organu, składanie wyjaśnień na piśmie, odbieranie i podpisywanie protokołu kontroli podatkowej, osobiste zapoznawanie się w toku spraw ze zgromadzonym materiałem, dobrowolne osobiste stawiennictwo w tut. organie celem rozmów z kierownictwem Urzędu. Nadto w tut. organie wobec A. sp. z 0.0. z czynnym i osobistym udziałem prezesa zarządu J.R. prowadzone były postępowania dotyczące zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego. Wszystkie te czynności wykonywane były w siedzibie Urzędu Celnego w O., albo w siedzibie Spółki, przy czym i poprzednio J.R. zamieszkiwał na stałe we Francji, a w Polsce prowadził działalność gospodarczą m.in. w A. sp. z 0.0.w U.

Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w O. przyjął, iż J.R. przebywa na terenie województwa "[...]" i nieodebranie pierwszego wezwania do złożenia zeznań, jak też odebranie drugiego wezwania, nie były czynnościami jednorazowymi lub przypadkowymi.

Dlatego w ocenie Sądu, Naczelnik Urzędu Celnego w O. zastosował prawidłowo art. 156 § 1 Ordynacji podatkowej, nie zaś § 2 i 3, ponieważ wezwanie dotyczyło osobistego stawiennictwa jako świadka pana J.R., którego podpisy widnieją na dołączonym w dniu 16 listopada 2009r. materiale dowodowym, pod oświadczeniami złożonymi w imieniu C, dlatego działanie przez pełnomocnika J.R. było wykluczone.

Sąd, odnosząc się do zarzutu wymuszenia osobistego stawiennictwa w związku z koniecznością złożenia zeznań w charakterze świadka stwierdza, że swoboda uznania organu co do zastosowania czynności wezwania ograniczona jest tylko kwalifikatorem w postaci "niezbędności dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy". Organ podatkowy może, obok wezwania do stawiennictwa osobistego, zastosować wezwanie pełnomocnika lub zobowiązać do wyjaśnienia sprawy na piśmie. Nie są to jednak środki alternatywne. Z uwagi na zastosowanie w art. 155 § 1 słowa "lub". Organ podatkowy mógł zastosować jeden z tych środków albo wszystkie łącznie. Zastosowanie danego środka jak wspomniano powyżej zależy bowiem od tego tylko, czy jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, iż rozstrzygnięcie kwestii zasadności przeprowadzenia postępowania dowodowego nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania.

Należy także wskazać, iż organ podatkowy I instancji prowadząc zlecone przez organ odwoławczy na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej czynności w pierwszym rzędzie przeprowadził odpowiednie czynności procesowe - włącznie z przesłuchaniem w charakterze świadków - u kontrahentów A. sp. z 0.0., dopiero po ich przeprowadzeniu Naczelnik Urzędu Celnego w O. wezwał J.R. do złożenia zeznań.

Z akt sprawy wynika, że faktura VAT nr "[...]" została wystawiona na rzecz A. ., U, NIP "[...]", a nie na J.R. i należność za tę fakturę uregulował A..

Biorąc to pod uwagę te okoliczności należy stwierdzić, iż Skarżący nie poniósł żadnych kosztów związanych ze stawiennictwem jako świadek w organie podatkowym, dlatego wniosek o zwrot kosztów podróży świadka był nieuzasadniony

Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i art.155§1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu postępowanie podatkowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.

Z uwagi na to, że Skarżący nie spełnił podstawowej przesłanki uzyskania zwrotu kosztów podróży, jaką jest ich faktyczne poniesienie , rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi jest bezprzedmiotowe.

Podsumowując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.