Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 632/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór związany z magazynowaniem oleju napędowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W ramach postępowania zabezpieczającego prowadzonego na majątku "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], działając jako organ rekwizycyjny, zajął w dniu 26 sierpnia 2016 r. w "B" nr [...] w D. (dalej w skrócie "B") olej napędowy w ilości 6.039.077 litrów. W protokole zajęcia zabezpieczającego ruchomości wskazano obecnego przy dokonywaniu czynności zabezpieczających pracownika "B" Spółki z o. o. z siedzibą w P. Ł. T. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. oddano ruchomości z dniem 26 sierpnia 2016 r. po dozór "B" Spółki z o. o. z siedzibą w P.

Pismem z dnia 21 października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] poinformował dozorcę, że organ rekwizycyjny dokonał sprzedaży 356.149,00 litrów oleju napędowego, w związku z czym nabywca od dnia 21 października 2016 r. ponosi w tym zakresie wszelkie koszty związane z magazynowaniem zakupionych ruchomości.

Pismem z dnia 28 października 2016 r. dozorca wystąpił z wnioskiem

o przyznanie mu wynagrodzenia za dozór za grudzień 2016 r. w łącznej wysokości 64.217,90 zł + VAT.

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] przyznał "B" Spółce z o. o. z siedzibą w P. wynagrodzenie za dozór związany z magazynowaniem oleju napędowego we wnioskowanej wysokości.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie,

w którym zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 102 § 2

w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór podmiotowi nieuprawnionemu, tj. niebędącemu dozorcą zabezpieczonego paliwa, art. 102 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez przyznanie wynagrodzenia w nieuzasadnionej wysokości, nieprzystającej do wynagrodzeń stosowanych w kraju oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o oświadczenie złożone przez podmiot niebędący dozorcą ani uczestnikiem postępowania oraz informacje wskazujące na podstawy określenia zwrotu koniecznych wydatków, a nie wynagrodzenia należnego dozorcy.

Zdaniem Spółki, organ rekwizycyjny wydał postanowienie z naruszeniem zasady dwuinstancyjności oraz udziału strony w postępowaniu. Dodano również, że przyznano wynagrodzenie za dozór ruchomości, które nie stanowią własności zobowiązanej,

w związku z czym organ nie powinien wliczać tego wynagrodzenia do kosztów prowadzonego postępowania.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Spółkę łączył stosunek administracyjny ze Skarbem Państwa na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r., a zatem podmiot ten był uprawniony do wystąpienia z żądaniem przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór oleju napędowego. Organ zauważył przy tym, że powyższe postanowienie zostało także doręczone zobowiązanej Spółce, co miało miejsce w dniu 19 września 2016 r.

Zdaniem organu, wynagrodzenie za dozór zostało ustalone w adekwatnej wysokości. Dozór dotyczył bowiem ruchomości w postaci 5.682.928 litrów oleju napędowego, która nie mogła być składowana gdziekolwiek, czy w dowolnych warunkach. W przedmiotowej sprawie organ rekwizycyjny pozostawił ruchomość pod dozorem profesjonalnego przedsiębiorcy, zajmującego się m.in. składowaniem paliw ciekłych. Ustalając wysokość należnego wynagrodzenia należało mieć zatem

na uwadze oddany pod dozór przedmiot i warunkowane jego właściwościami specjalne okoliczności dotyczące powierzenia dozoru podmiotowi, który musiał zapewnić specjalne warunki przechowywania. Ustalając wynagrodzenie zastosowano natomiast stawkę najniższą, a przy tym była ona niższa od tej, na którą przystała Spółka zawierając umowę składu oleju napędowego. Organ zauważył również, że przyznana dzienna stawka za dozór była niższa od dziennej stawki, którą Spółka zobowiązana była płacić na podstawie zawartej z tym samym podmiotem umowy. Ponadto zastosowana stawka została zweryfikowana ze stawkami stosowanymi przez inne podmioty. W tych okolicznościach nie można było przyjąć, że ustalona przez organ wysokość wynagrodzenia była zawyżona.

Na postanowienie organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia

i zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

1) art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w. zw. z art. 18 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. w Dz.U.

z 2016 r. poz. 599 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "u.p.e.a.", poprzez utrzymanie mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, mimo że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz wobec zaistnienia okoliczności wymagających wyjaśnienia, ze względu na ich istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 109, art. 110 i art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na akcie, który nie może zostać uznany za postanowienie wobec jego niedoręczenia stronie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa,

3) art. 64b § 1 pkt 2 i art. 64c § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez utrzymanie

w mocy postanowienia o zaliczeniu w poczet kosztów postępowania zabezpieczającego wydatków na "wynagrodzenie za dozór" paliwa nie będącego własnością zobowiązanego, które nie może podlegać zabezpieczeniu,

4) art. 102 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez przyznanie wynagrodzenia za sprawowanie dozoru na rzecz podmiotu, który nie może zostać uznany za dozorcę oraz wobec przyznania wynagrodzenie w nieuzasadnionej wysokości,

5) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez przeprowadzenia postępowania dowodowego

w zakresie istotnych okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane oparciu o postanowienie o ustanowieniu dozorcy, które nigdy nie zostało Spółce doręczone, wobec czego nie wywołuje ono skutków prawnych. Jeszcze przed datą wszczęcia postępowania zabezpieczającego oraz przed podjęciem pierwszej czynności przez organ rekwizycyjny adres jej siedziby mieścił się w W. przy [...]. Żadna korespondencja skierowana na ten adres nie została niepodjęta. Skierowanie korespondencji na niewłaściwy adres Spółki nie może skutkować uznaniem doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. W tym świetle dozorcą zajętego paliwa pozostaje w dalszym ciągu Ł. T., który jest jedynym podmiotem uprawnionym do żądania od organu zwrotu wydatków oraz zapłaty wynagrodzenia.

Spółka zaznaczyła, że w toku postępowania zabezpieczającego złożone zostały wnioski o wyłączenie zajętego paliwa spod zajęcia zabezpieczającego przez podmioty, które roszczą do tego paliwa prawa. Zaskarżone postanowienie dotyczy dozoru ruchomości, które nie stanowią własności Spółki, wobec czego żadne koszty związane z dozorem, nie powinny stanowić kosztów postępowania zabezpieczającego.

Powołując się na przepisy art. 64b § 1 i art. 64c § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. autor skargi stanął na stanowisku, że koszt postępowania zabezpieczającego stanowią wydatki związane z przechowywaniem i utrzymaniem dozoru zajętych ruchomości,

a zatem kosztu takiego nie mogą stanowić wydatki związane z przechowywaniem

i dozorem ruchomości nie stanowiących własności zobowiązanego.

Spółka podkreśliła ponadto, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. uprawnia dozorcę

do żądania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór. W ocenie strony, pojęcie wynagrodzenia za dozór nie może być utożsamiane – jak to uczyniły organy

– z pojęciem przechowywania. O wysokości należnego wynagrodzenia nie powinny zatem decydować stawki za przechowywanie paliwa, a organ powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak: wysokość zarobku utraconego przez dozorcę w związku z czynnościami wykonywanymi w okresie dozoru, średnie wynagrodzenie dozorcy.

Strona zarzuciła także, że organ nie wskazał w jaki sposób dokonał weryfikacji stawki przyjętej za podstawę przyznanego wynagrodzenia. Zdaniem strony, organ winien opierać się nie tylko na cenach stosowanych przez podmiot, u którego dokonano zajęcia, ale także przez inne podmioty prowadzące działalność tego typu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem,

a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalsze części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania, ewentualnie innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem była wysokość wynagrodzenia przyznanego za dozór sprawowany nad paliwem, zajętym w ramach postępowania zabezpieczającego. Spółka kwestionowała zarówno sposób ustalenia należnego wynagrodzenia, jak i jego wysokość stojąc na stanowisku, że wynagrodzenie to nie powinno odpowiadać cenom stosowanym przy przechowywaniu paliw.

Podstawę prawną rozstrzygnięć, jakie zapadły w niniejszej sprawie stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten przewiduje dwa odrębne rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór.

Pierwszy ze wskazanych w treści art. 102 § 2 u.p.e.a. rodzajów należności winien być utożsamiany z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez dozorcę

w związku z wykonywaniem dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą odnosić się do danego dozorcy

i przedmiotu objętego dozorem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia: 17 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 585/09, z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt

I OSK 62/08, z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1797/06).

W przypadku wynagrodzenia za dozór w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, iż należy w tym zakresie stosować odpowiednio (subsydiarnie) przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.

z 2016 r. poz. 380 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.c.", dotyczące umowy przechowania (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r. I OSK 550/14, wyrok NSA

z 12 stycznia 2017 r. I OSK 2184/16).

Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte

w danych stosunkach.

W wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. I OSK 131/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c.

w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach.

W ocenie Sądu, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach

w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez przechowawców na terenie

i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju.

Na gruncie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, takie jak miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy

i z okoliczności (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10).

Przedmiotem dozoru w rozpatrywanej sprawie była znaczna ilość oleju napędowego, konkretnie 5.682.928 litrów. Niewątpliwe zarówno z uwagi na sam rodzaj przedmiotu podlegającego dozorowi, jak i jego ilość konieczne było zapewnienie prawidłowych warunków składowania odpowiadających specyficznym właściwościom tego produktu. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że z uwagi na charakter przedmiotu dozoru sprawowanie nad nim pieczy nie mogło zostać powierzone jakiemukolwiek podmiotowi. Podmiotem uprawnionym do wykonywania dozoru nad paliwem mógł być jedynie ten, który zgodnie z wymogami prawa dysponował w tym zakresie stosownymi uprawnieniami. Zgodnie bowiem z treścią art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829), uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie: wytwarzania, przetwarzania, magazynowania lub przeładunku, przesyłania, dystrybucji i obrotu paliwami i energią. W rozpatrywanej sprawie zajęte paliwo zostało niewątpliwe oddane pod dozór profesjonalnego przedsiębiorcy, który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej był uprawniony do m.in. składowania paliw płynnych, posiadając w tym zakresie wymaganą prawem koncesję.

Mając na względzie specyficzne właściwości zajętego produktu, jak i jego ilość, musiało to znaleźć swoje odzwierciedlenie w wynagrodzeniu, które należne było dozorcy za wykonywany dozór. Wynagrodzenie to prawidłowo zostało ustalone

w oparciu o stosowane przez dozorcę ceny obowiązujące dla przechowywania paliw płynnych. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przy obliczaniu należnego wynagrodzenia uwzględnione zostały stawki obowiązujące u przedsiębiorcy mającego znaczny, bo 60% udział w rynku składowania paliw. Z uwagi na tak istotny zasięg działalności spółki "B" można przyjąć, że ustalone przez ten podmiot wynagrodzenie za przechowywanie paliw płynnych odpowiada wynagrodzeniu, które jest stosowane przy dokonywaniu tego rodzaju czynności. Nie można również nie dostrzegać tego,

że wynagrodzenie za dozór ustalone przez organy podatkowe, zostało określone

w wysokości odpowiadającej najniższym stawkom stosowanym przez podmiot dozorujący. Była to przy tym stawka znacznie niższa od tej, jaką sama Spółka byłaby zobowiązana zapłacić, gdyby przechowanie odbywało się w ramach łączącego ją ze Spółką "B" stosunku umownego. Wskazać bowiem należy, że za magazynowanie paliwa w Bazie Paliw w D. "B" stosuje stawki od 11,30 do 15,80 zł za m3.

Wskazać także należy, że organ zwracał się do innych podmiotów o wskazanie ceny przechowywania paliwa i uzyskał informacje o cenach w miesięcznej wysokości 10 zł za m3 , 11 zł za m3, 20-28 zł za m3.

Zgodnie z postanowieniami umowy składu nr [...] z dnia 16 lutego 2016 r. zawartej przez Spółkę ze spółką "B", opłata za magazynowanie paliwa wynosiła 15,80 zł netto za m3. Natomiast w wydanym postanowieniu zastosowano stawkę w wysokości 11,30 zł za m3 paliwa. Organ przyjął zatem stawkę niższą. Słusznie także organ zwrócił uwagę, że transport paliwa w inne miejsce i przekazanie go innemu dozorcy niż dotychczasowy posiadacz wiązałoby się z dodatkowymi znacznymi kosztami i wpłynęło na podwyższenie kosztów.

W tym świetle nie sposób uznać, że określenie wynagrodzenia nastąpiło

w sposób dowolny, nie uwzględniający realiów rynkowych i odbiegało od kwot przyjętych za wykonywanie tego rodzaju usług.

Przy ocenie prawidłowości postępowania organu nie można również nie uwzględniać charakteru i właściwości przedmiotu przechowania. Specyfika produktu, jakim jest paliwo płynne wpływać musi w sposób niewątpliwy zarówno na ograniczenie możliwości wyboru przez organ egzekucyjny podmiotów mogących sprawować dozór nad takim przedmiotem, jak i na możliwość kształtowania ceny za świadczenie tego rodzaju usług. Poza tym nie może ujść uwagę, że poszukiwanie innego podmiotu, który mógłby sprawować dozór za cenę niższą, wiązałby się z koniecznością przemieszczania dozorowanego produktu z dotychczasowego miejsca jego składowania. Generowałoby to niewątpliwie dodatkowe koszty związane z jego transportem, a jak sama strona na to wskazuje, organ winien mieć na uwadze stosowanie środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego.

Podkreślić także należy, że na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania podmiotów, które oferują najniższą

z możliwych cen za świadczenie usług przechowania. Wynagrodzenie ma być odpowiednie, uwzględniające zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, co nie oznacza wynagrodzenia kształtowanego na poziomie najniższym z możliwych. Uzyskanie ceny niższej

od wolnorynkowej ceny płaconej przez Spółkę na podstawie umowy cywilnej nie pozwala na skuteczne postawienie organom zarzutów w tej kwestii.

Podkreślić należy, że skarżąca nie przedstawiła w skardze żadnych danych i wyliczeń wskazujących, że koszty dozoru przez inny podmiot wraz z kosztami wydania oleju przez dotychczasowego przechowawcę i jego przetransportowania byłyby niższe od przyznanego przez organ wynagrodzenia.

Postępowanie organu, który powierzył dozór Spółce "B" było jednocześnie zgodne z art. 100 § 1 u.p.e.a., stanowiącym, że poborca skarbowy pozostawi zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego lub dorosłego jego domownika albo innej osoby, u której ruchomość zajął.

Odnosząc się do natomiast zarzutu wadliwego zdaniem strony doręczenia jej postanowienia o ustanowieniu dozorcy wskazać należy, że zgodnie z art. 45 k.p.a.

w zw. z art. 18 u.p.e.a., pisma osobie prawnej doręcza się pod adresem jej siedziby.

Do przywoływanej w skardze zmiany adresu siedziby Spółki z ul. [...]

w W. na adres Al. [...] w W. doszło na mocy uchwały Zarządu Spółki z dnia 3 sierpnia 2016 r. Natomiast zmiana adresu Spółki polegająca na wykreśleniu starego i wpisaniu nowego, nastąpiła dopiero z dniem 14 września 2016 r. W dacie wydawania przedmiotowego postanowienia, w dacie nadania przesyłki zawierającej to postanowienie oraz w dacie pozostawienia awiza o nadejściu przesyłki (w dniach 5 września i 13 września 2016 r.), w rejestrze ujawniony był adres siedziby mieszczącej się w W. przy ul. [...]. Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2001 r. nr 17, poz. 209 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o KRS", domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Powyższy przepis wprowadza domniemanie prawne, co do prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Domniemanie to realizuje funkcję ochronną dla osób trzecich, dokonujących czynności prawnych z podmiotem wpisanym do rejestru. Ustanowione w art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemanie jest domniemaniem prawnym wiążącym organy administracji, oraz sądy. W związku z tym, mając na uwadze treść przywołanego przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, przyjąć należy, że wydane postanowienie było doręczane na prawidłowy adres, skoro taki był wówczas ujawniony w rejestrze. Domniemanie to ma charakter wzruszalny, a zatem istnieje możliwość jego obalenia. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby istniały okoliczności, które wskazywałyby, że w dacie wydawania postanowienia i jego wysyłki, organ dysponował wiedzą o zmianie adresu siedziby Spółki, a doręczenie przesyłki nastąpiło na nieprawidłowy adres, niezgodny z jawnym wpisem wynikającym z rejestru.

Podniesione w skardze zarzuty okazały się zatem bezzasadne.

Wydane w niniejsze sprawie rozstrzygnięcie jest zbieżne w rozstrzygnięciami wydanymi w analogicznych sprawach ze skargi Spółki o sygn. I SA/Gd 505/17 i I SA/Gd 471/17, dotyczącymi wynagrodzenia dozorcy odpowiednio za listopad i październik 2016 r.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.