Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 116/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 1 art. 122 art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012, po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżących M. B. i B. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 września 2012 r. nr [...] Burmistrz Gminy G. ustalił małżonkom M. B. i B. B. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 w kwocie [..] zł, w tym podatek od nieruchomości (od [...] m.kw. "pozostałych gruntów") – po zastosowaniu ulgi - w kwocie [..] zł. W decyzji wskazano, że wysokość podatku ustalono na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, aktów notarialnych i wykazów złożonych przez podatników. Decyzja stała się ostateczna.

Postanowieniem z 20 maja 2013 r. ww. organ podatkowy na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej – dalej: O.p. - wznowił postępowanie w części dotyczącej podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 11 lutego 2013 r. do siedziby organu wpłynął dokument z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G., z którego wynika, że "od dnia 11.10.2006 r. grunty dz. [...] położone w obrębie K. Gmina G. zostały wydzielone pod budowle ziemne-wały ochronne, przeciwpowodziowe".

Decyzją z 27 czerwca 2013 r. nr [...] organ podatkowy I instancji uchylił w części dotyczącej podatku od nieruchomości ww. decyzję ostateczną z 3 września 2012 r. oraz ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012 (omyłkowo wskazano rok 2011) w łącznej wysokości [...] zł (od [...] m.kw. "pozostałych gruntów" - za 2 miesiące, [...] m.kw. - za 7 miesięcy i [...] m.kw. - za 3 miesiące). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wydając decyzję w dniu 3 września 2012 r. organ podatkowy nie posiadał ww. dokumentu, a tym samym nie posiadał wiedzy na temat aktualnych danych o klasyfikacji gruntów działki [...] . Dodano także, iż podatek od nieruchomości "dotyczy następujących nieruchomości: K. dz. [...] W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatników zarzucił:

1) rażące naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 4 O.p. - przez wskazanie ogólnych podstaw prawnych w sentencji decyzji, tj. art. 21, art. 23, art. 29 § 1 i art. 207 O.p. czy też art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i oplotach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. - w sytuacji, gdy normy te w części nie mają w ogóle zastosowania w sprawie albo też nie mają pełnego zastosowania w sprawie i adresat zastosowanych norm musi się domyślać, o jakie konkretnie podstawy prawne chodziło organowi podatkowemu, co jest sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego wyrażonymi w art. 120 oraz art. 121 § 1 i § 2 O.p.;

2) rażące naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego;

3) rażące naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez brak wskazania podstaw prawnych wraz z ich uzasadnieniem, co do skutków wpływu 11 lutego 2013 r. pisma do Organu;

4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na treść wydanej decyzji, skutkujący nakazaniem zapłaty stronom kwoty [...] złotych tytułem podatku od nieruchomości za 2012 r. w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia przedmiotowego orzeczenia, w sytuacji, gdy strony nadpłaciły podatek wobec uiszczenia go zgodnie z wydanym aktem władczym organu, tj. decyzją z 9 stycznia 2012 r., w tym w szczególności za wały ochronne przeciwpowodziowe, natomiast decyzja z 27 czerwca 2013 r. powinna mieć korzystniejszy charakter;

5) uchybienie zasadom proceduralnym prawa podatkowego związanym z art. 123 § 1 w zw. z art. 121 § 2 O.p.

Podnosząc takie zarzuty pełnomocnik Podatników wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji.

Uzasadniając zarzut niewskazania prawidłowej podstawy prawnej i faktycznej decyzji pełnomocnik stwierdził m.in., że organ w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie wskazał precyzyjnie "za jakie nieruchomości, w jakiej liczbie (metrażu) naliczył nowy wymiar podatku składający się na kwotę [...] złotych. Nie ma więc pewności, co do tego, że w ramach ustalonego podatku ustanowiono właściwe przewidziane prawem zwolnienia czy nawet właściwą kwotę za daną nieruchomość. Skarżący są natomiast właścicielami nieruchomości, które w części są zwolnione z podatku". Oznacza to, że organ przeprowadził postępowanie w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 120 O.p, a także nie budząc zaufania do organów podatkowych.

Pełnomocnik Stron podkreślił też, że wobec stwierdzonych braków formalnych w uzasadnieniu decyzji niemożliwe jest podniesienie zarzutów natury merytorycznej.

Decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 i art. 245 § 1, art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 165 § 5 O.p. oraz art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, ze zm.) i art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 u.p.o.l., po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania Podatników, utrzymało w mocy decyzję podatkowego organu pierwszej instancji.

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy opisując przebieg postępowania podatkowego wskazał, że organ I instancji decyzją ostateczną z dnia 9 stycznia 2012 r. na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym ustalił Podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 w kwocie [..] zł, "w tym [...] zł podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych o powierzchni [...] zł przy zastosowaniu ulgi w kwocie [...] zł". W związku ze złożeniem przez Podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2012 z dnia 23 sierpnia 2012 r., ostateczną decyzją z dnia 3 września 2012 r. organ podatkowy ustalił Podatnikom zobowiązanie w kwocie [...] zł, "w tym [...] zł podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych o powierzchni [...] zł przy zastosowaniu ulgi w kwocie [...] zł". Decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. uchylono ww. decyzję z dnia 3 września 2012 r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości i ustalono nowy wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012 "od gruntów pozostałych o powierzchni [...] zł" w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż podstawa wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości wskazana w decyzji organu I instancji z 3 września 2012 r. "odpowiada danym wykazanym przez strony w informacjach w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za ten rok. Podatek od nieruchomości obliczony w decyzji wymiarowej odpowiada powierzchni [...] gruntów pozostałych wykazanych w informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Przy czym w zakresie gruntów wykazanych przez podatników w informacji jako grunty zwolnione organ dokonał pomniejszenia podatku od nieruchomości. Podstawę do wydania przez organ podatkowy decyzji zgodnie z danymi z informacji przewiduje art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej".

W związku z tym, że 11 lutego 2013 r. organ podatkowy uzyskał informację, iż działka nr [...] obr. K. zajęta jest pod wały przeciwpowodziowe, a więc jest zwolniona z podatku od nieruchomości (art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l.), organ ten – po wznowieniu postępowania – decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. uchylił własną decyzję z 3 września 2012 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości i orzekł co do istoty, czyli ustalił nową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wymierzając wysokość podatku od nieruchomości organ "uwzględnił nową okoliczność, że działka nr [...] obr. K. jest zwolniona z podatku od nieruchomości, poprzez zmniejszenie podatku. W rezultacie wysokość podatku od nieruchomości zmniejszyła się z kwoty [...] zł ustalonej decyzją z dnia 3 września 2012 r. do kwoty [...] zł ustalonej decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. Powyższe zgodne jest z art. 240, art. 245 O.p. i art. 21 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 5 O.p.".

Organ odwoławczy stwierdził w związku z tym, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i dlatego należało ją utrzymać w mocy, a zarzuty stawiane jej przez odwołujących się okazały się nieuzasadnione.

Organ zauważył też, że "nie potwierdza się zarzut braku możliwości oceny merytorycznej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy znanych także podatnikom, w szczególności na podstawie informacji składanych przez podatników ustalił powyższe. Tym bardziej, są w tym zorientowani podatnicy, którzy sporządzali i składali informacje podatkowe".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. i B. B. – reprezentowani przez adwokata – zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Decyzji tej zarzucili rażące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj.:

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. w zw. z art. 235 O.p., przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych decyzji,

- art. 122, art. 21 § 5 i art. 187 § 1 i 3 O.p. w zw. z art. 235 O.p., przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego i niedołożenie należytej staranności przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcie okoliczności znanych organowi podatkowemu z urzędu,

- art. 121 O.p. w zw. z art. 235 O.p., przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów podatkowych.

W związku z tym Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy temu organowi celem ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu administracyjnego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano na rażące braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zarówno decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z żadnej z tych decyzji nie wynikają tak elementarne okoliczności, jak sposób ustalenia powierzchni podlegającej opodatkowaniu. Skarżący zauważyli, że z decyzji organu I instancji "wynika, jakoby dotyczyła ona jedynie działek nr[...] , których łączna powierzchnia wynosi [...] m2, podczas gdy w rozstrzygnięciu wskazane jest, że powierzchnia podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynosi aż [...] m2. Jest wprawdzie faktem, że skarżący posiadają więcej działek, niż wskazane w decyzji, jednakże zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, są to niemal w całości powierzchnie opodatkowane podatkiem rolnym (jako grunty rolne) albo w ogóle zwolnione z opodatkowania (nieużytki - art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, niektóre grunty rolne - art. 12 ustawy o podatku rolnym). Brak jasno wyartykułowanych ustaleń faktycznych w tym zakresie skutkuje brakiem możliwości kontroli prawidłowości podstaw faktycznych decyzji, a w szczególności prawidłowości naliczonych kwot opodatkowania. Organy obu instancji nie przeprowadziły rzetelnej analizy materiału dowodowego, w szczególności danych z ewidencji gruntów i budynków, które są dla organu podatkowego wiążące".

Zdaniem Skarżących niezasadnie zatem SKO powołuje się na art. 21 § 5 O.p., gdyż przepis ten nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku weryfikacji danych podanych przez podatników w informacji podatkowej z danymi zawartymi w ewidencji. Ponadto na uwagę zasługuje przy tym fakt, że gmina G. była poprzednim właścicielem tych gruntów, zatem organ I instancji z urzędu powinien wziąć pod uwagę powyższe okoliczności.

Konsekwencją niedokonania szczegółowych ustaleń faktycznych jest także brak należytego uzasadnienia decyzji pod względem prawnym. Skoro nie wskazano, które konkretnie tereny zostały uznane za podlegające opodatkowaniu, to tym bardziej niemożliwym było wskazanie przepisów, które uzasadniały zarówno objęcie ich opodatkowaniem, jak i wysokość przyjętych stawek.

Skarżący podkreślili, że sposób procedowania organów administracji w tej sprawie narusza przepis art. 121 O.p., gdyż nie pogłębia zaufania obywateli do tych organów. Skarżącym nie wyjaśniono bowiem w należyty sposób podstaw rozstrzygnięcia. Brak szczegółowych ustaleń faktycznych oraz należytego wyjaśnienia faktycznych i prawnych podstaw decyzji sprawiają, że przedmiotowe postępowanie powinno zostać rozpoczęte od nowa przed organem podatkowym I instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; [...];

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;".

W myśl § 2 tego artykułu: "Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.".

Stosownie do art. 241 § 1 O.p., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Zgodnie z art. 243 O.p.: "§ 1. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania.

§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.".

W myśl art. 244 § 1 O.p., organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

Ponadto, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, "w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie".

Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego - zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 3 września 2012 r., ustalającą skarżącym Podatnikom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 – w części dotyczącej podatku od nieruchomości. Wprawdzie w postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano, że wznowiono je "na żądanie strony", jednak ani w uzasadnieniu postanowienia, ani w uzasadnieniu decyzji z 27 czerwca 2013 r. nie opisano takiego wniosku strony. W postanowieniu i w tej decyzji wskazano natomiast, że w dniu 11 lutego 2013 r. do siedziby organu podatkowego wpłynął ww. dokument Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G., z kolei w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że do organu podatkowego wpłynęło "podanie (...) podpisane przez klasyfikatora gruntów o tym, że działka nr [...] obr. K. (...) zajęta jest pod wały przeciwpowodziowe".

Uznać jednak należy, że wskazane rozbieżności i uchybienia nie podważają zasadności wznowienia postępowania, zmierzającego do pomniejszenia Podatnikom zobowiązania podatkowego (poprzez powiększenie kwoty zwolnienia). Wprawdzie niezasadnie także – a przynajmniej organy obu instancji kwestii tej nie uzasadniły – w postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano też na przepis art. 240 § 1 pkt 1 O.p. (fałszywość dowodu), przy czym pominięto w związku z tym wymogi formalne przewidziane w cytowanym wyżej przepisie § 2 tego artykułu. W ocenie Sądu również i te uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem za prawidłową należy uznać podstawę prawną wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. – wskazaną w omawianym postanowieniu.

Wydając jednak we wznowionym postępowaniu decyzję o uchyleniu w części decyzji ostatecznej i orzekając o istocie sprawy (ustalając nową wysokość podatku) organ I instancji powinien w sposób jasny i przekonujący uzasadnić takie rozstrzygnięcie. Zasadnie więc w skardze zarzucono braki tej decyzji w zakresie wyczerpującego i prawidłowego wyjaśnienia uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Niewątpliwie bowiem decyzja taka powinna spełniać wymogi przewidziane w art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p., tj. posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 6), natomiast "uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa" (§ 4). Prawidłowe spełnienie tych wymogów ma szczególne znaczenie właśnie w odniesieniu do takich decyzji wydawanych w postępowaniu wznowieniowym, które zmieniają (uchylają w całości lub w części) dotychczasową ostateczną decyzję.

Uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nowa okoliczność uwzględniona we wznowionym postępowaniu nie powinna sprawić trudności w prawidłowym jej faktycznym i prawnym uzasadnieniu. Należy się jednak zgodzić z zarzutami skargi, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie wywiązały się z obowiązku należytego, jasnego i wyczerpującego uzasadnienia swych decyzji. Dotyczy to zarówno uzasadnienia prawnego ("wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa"), a w szczególności uzasadnienia faktycznego, w którym zabrakło jednoznacznego i jasnego opisu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zawarte w tabeli (w decyzji organu I instancji) dane nie znajdują wyczerpującego i zrozumiałego opisu w uzasadnieniu decyzji, co stwarza problemy z jej zrozumieniem nie tylko dla adresatów decyzji, ale także dla sądu dokonującego jej prawnej oceny.

Uchybienia te podniesiono w odwołaniu od tej decyzji, zatem już z tego powodu organ odwoławczy obowiązany był te wątpliwości wyjaśnić i przedstawić szczegółowo stan faktyczny sprawy. Wprawdzie organ odwoławczy wskazał, że orzekł na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy "znanych także podatnikom, w szczególności na podstawie informacji składanych przez podatników", jednak takie stwierdzenie nie zastępuje obowiązku opisania tych dokumentów. Obowiązek ten nie został należycie spełniony, a w uzasadnieniu decyzji tego organu wskazano powierzchnię "[...] m2 gruntów pozostałych" – wykazaną w informacji w sprawie podatku od nieruchomości – jednak taka powierzchnia nie była wykazywana w decyzji organu I instancji, zatem tym bardziej kwestie dotyczące powierzchni przedmiotu opodatkowania (przy podnoszonych w odwołaniu wątpliwościach) należało przedstawić jasno i przekonująco. Nie zwalnia z tego obowiązku przepis art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym: "Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, [...], ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że [...] w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym".

Podzielić więc należy zarzuty skargi, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane również z naruszeniem art. 121 § 1 O.p., w myśl którego "postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych" oraz art. 122 O.p., zgodnie z którym "w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym", a także art. 187 § 1 O.p., nakazującym organom podatkowym zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu ww. uchybienia decyzji organów obu instancji w zakresie prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z powodu tych braków nie można w sposób jednoznaczny ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych i odnieść się rzeczowo do zarzutów skargi.

W ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu podatkowym należy zatem jednoznacznie wyjaśnić i przedstawić w uzasadnieniu podnoszone przez Skarżących kwestie dotyczące przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz przytoczyć prawidłowe uzasadnienie prawne decyzji.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę należało uwzględnić, uchylając decyzje organów obu instancji.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 wymienionej ustawy, natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tejże ustawy.