Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 30/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 203, art. 659 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 931 - art. 941
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi AWSZ sp. z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2010 r. A. sp. z o.o. (dalej zwana: Spółką) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie uznania zarządcy sądowego za podatnika podatku VAT. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W przedmiotowym wniosku Spółka wskazała, iż jest podmiotem zajmującym się świadczeniem usług m.in. w zakresie profesjonalnego (licencjonowanego) zarządzenia i administrowania nieruchomościami. W większości przypadków zarządzanie i administrowanie nieruchomościami prowadzone jest na podstawie zlecenia (umowy o świadczenie usług) właścicielom, współwłaścicielom i wspólnotami mieszkaniowymi. W jednostkowych przypadkach zarządzanie i administrowanie prowadzone jest na podstawie postanowienia Sądu o wyznaczeniu Spółki jako zarządcy nieruchomości.

W przypadku zarządu sądowego:

1) Spółka otrzymuje (lub pobiera) wynagrodzenie z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego w wysokości i na zasadach ustalonych przez właściwy sąd. Wynagrodzenie Spółki z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego jest opodatkowywane podatkiem od towarów i usług (VAT).

2) Spółka w ramach prowadzonego zarządu sądowego i wykonywanych usług zarządzania nieruchomością prowadzi rozrachunki właścicieli nieruchomości z najemcami lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, w ten sposób że na wydzielony subrachunek bankowy przyjmuje na ich rzecz wpłaty najemców i ponosi na ich rzecz bieżące koszty utrzymania nieruchomości.

Wpłaty najemców z tytułu najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części nieruchomości nad którą Spółka sprawuje zarząd sądowy nie stanowią podstawy opodatkowania w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług (VAT).

Ponadto, z pisma z dnia [...] sierpnia 2010 r., stanowiącego uzupełnienie do wniosku wynika, iż osiągnięty obrót z tytułu świadczenia usług zarządu sądowego w roku 2009 wyniósł łącznie [...] zł, w tym[...] zł z tytułu usług zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi świadczonymi na zlecenie oraz [...] zł tytułu zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi świadczonymi na zlecenie.

Na podstawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) do celów m. in. opodatkowania podatkiem od towarów i usług, do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 marca 1997 r.

W Dziale 70 załącznika do tego rozporządzenia, pod symbolem 70.32 sklasyfikowano usługi zarządzania nieruchomościami świadczone na zlecenie. Zastosowano jednak oddzielne grupowanie tych usług ze względu na rodzaj nieruchomości. Usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi świadczonymi na zlecenie posiadają symbol 70.32.11, natomiast niemieszkalnymi 70.32.12.

W związku z powyższym Spółka postawiła następujące pytania:

- czy z tytułu wynagrodzenia Spółki z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku VAT?

- czy z tytułu wpłat najemców wynikających z umów najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, której Spółka jest zarządcą sądowym, Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku VAT?

Zdaniem Spółki, sądowy zarząd nieruchomością jest wykonywany na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego (art. 203 i art. 205) oraz Kodeksu postępowania cywilnego (art. 931 i następne). Niezależnie od trybu i okoliczności ustanowienia sądowego zarządu nieruchomością własność nieruchomości, w tym znajdujących się w niej lokali, przysługuje nadal wyłącznie jej dotychczasowym właścicielom (współwłaścicielom).

W ocenie Spółki, jako zarządca jest podatnikiem podatku VAT z tytułu swej działalności gospodarczej, w tym usług sprawowania zarządu nad nieruchomością zleconego przez sąd, za który to uzyskuje stosowne wynagrodzenie w wysokości ustalonej przez właściwy sąd w postanowieniu o ustanowieniu zarządcy sądowego.

Spółka jako zarządca sądowy otrzymuje wynagrodzenie za sprawowany zarząd nad nieruchomością. Wynagrodzenie to jest przedmiotem jej działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu zgodnie z dyspozycją prawną art. 5, art. 15 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Wynagrodzenie Spółki z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego nieruchomości podlega przepisom ustawy o podatku VAT (tzn. jest albo zwolnione albo opodatkowane według właściwej stawki), albowiem tak wynika z prowadzonej działalności gospodarczej.

Natomiast wpłaty najemców z tytułu najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych (użytkowych) lub części nieruchomości, ani należne, ani dokonywane na rachunek Spółki jako sądowego zarządcy nieruchomości, nie stanowią "odpłatnego świadczenia usług" przez Spółkę i w konsekwencji nie podlegają w Spółce opodatkowaniu podatkiem VAT.

W dniu [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Spółki jest:

- prawidłowe - w części dotyczącej pytania pierwszego, tj. czy z tytułu wynagrodzenia Spółki w związku ze świadczeniem usług zarządu sądowego Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku VAT;

- nieprawidłowe - w części dotyczącej pytania drugiego, tj. czy z tytułu wpłat najemców wynikających z umów najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, której Spółka jest zarządcą sądowym, Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku VAT.

W uzasadnieniu interpretacji Organ podniósł, że ustanowiony przez Sąd zarządca

jest uprawniony i zobowiązany do dokonywania czynności zwykłego zarządu, co tym samym oznacza wyłączenie współwłaścicieli od możliwości dokonywania takich czynności.

Z powyższych regulacji wynika, że zarządca działa wobec osób trzecich we własnym imieniu, w związku z czym to on jest stroną umów mających za przedmiot zarządzaną nieruchomość. W pewnych przypadkach działalność ta doznaje ograniczeń, albowiem możliwość jej prowadzenia uzależniona jest od zgody współwłaścicieli nieruchomości bądź sądu. Ograniczenie to wiąże się jednak z pojęciem czynności wykraczających poza zwykły zarząd, których kwalifikacja na gruncie konkretnego przypadku ma zawsze charakter ocenny. Poza tym, gdy do udzielenia stosownej zgody już dojdzie, to także w tym przypadku "na zewnątrz", tj. wobec osób trzecich, działać będzie ustanowiony zarządca występujący pod własnym imieniem, tak jak ma to miejsce w sytuacji czynności niewykraczających poza zwykły zarząd.

Zarządca obowiązany jest zatem wykonywać czynności potrzebne do prawidłowej gospodarki. Jest uprawniony do pobierania, zamiast współwłaścicieli, wszelkich pożytków z nieruchomości, spieniężania ich w granicach zwykłego zarządu oraz do prowadzenia spraw, które przy wykonywaniu zarządu okażą się potrzebne.

Zarządca nie jest przedstawicielem współwłaścicieli, lecz działa w imieniu własnym na podstawie umocowania sądowego. Względem właściciela czy współwłaścicieli jest odpowiedzialny za należyte wypełnianie swoich obowiązków.

Wobec tego należy uznać, że sądowy zarządca nieruchomości wykonuje swe czynności samodzielnie, odpłatnie, a przy tym ponosi za nie odpowiedzialność zarówno wobec osób trzecich jak i właścicieli zarządzanej nieruchomości oraz ustanawiającego go sądu.

W odniesieniu do powyższego stwierdzić należy, iż czynności wykonywane przez sądowego zarządcę nieruchomości na rzecz jej współwłaścicieli wypełniają przesłanki przemawiające za uznaniem go za podatnika podatku od towarów i usług.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka podniosła, że Organ dokonał błędnej wykładni art. 15 ustawy o VAT w zakresie dotyczącym odpowiedzi na drugie pytanie tj. czy z tytułu wpłat najemców wynikających z umów najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, której Spółka jest zarządcą sądowym, Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku VAT. Spółka zarzuciła Organowi naruszenie norm prawa podatkowego przez brak ustosunkowania się do odpowiedzi Ministra Finansów na interpretację poselską nr 6678 z dnia 21 maja 2004 r.

Nadto Spółka podniosła, iż Organ dokonał obrazy przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1-2 ustawy o VAT, wskutek jego błędnej wykładni. Zdaniem Spółki w myśl art. 935 § 1-3 k.p.c. zadaniem zarządcy nieruchomości jest wykonywanie czynności potrzebnych do prowadzenia prawidłowej gospodarki nieruchomością, stanowiącą przedmiot współwłasności w ramach zwykłego zarządu.

Zarządca nieruchomości wykonuje te czynności we własnym imieniu, ale na rzecz współwłaścicieli nieruchomości, czyli nie na własny rachunek. Nabyte prawa i obowiązki zarządca obowiązany jest ex lege przenieść na właścicieli. Oznacza to, że aczkolwiek zarządca wykonuje czynności określone w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, to jednak wykonuje je na rzecz współwłaścicieli, którzy na skutek różnych okoliczności faktycznoprawnych ograniczeni są w swoich prawach dysponowania majątkiem. Na skutek ustanowienia zarządu współwłaściciele nie tracą prawa własności swego majątku, lecz jedynie są zastępowani przez zarządcę nieruchomości w dotychczasowych czynnościach. Okoliczność ta nie pozbawia ich w żadnym razie statusu podatnika podatku od towarów i usług. Zarządca nieruchomości ma w przedmiocie swojej działalności gospodarczej usługi zarządzania i administrowania nieruchomościami i z tytułu swojej działalności gospodarczej jest podatnikiem podatku od towarów i usług; poszczególni współwłaściciele w przedmiocie swojej działalności gospodarczej bądź źródła najmu mają usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości na własny rachunek i z powyższego tytułu mają odrębny status podatnika w podatku od towarów i usług.

Na poparcie swojego stanowiska Spółka przedstawiła pismo Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 21 maja 2004 r., będące odpowiedzią na interpretację poselską nr 6678.

W treści tego pisma zawarte jest jednoznaczne twierdzenie "zarządca nie jest jednak uprawniony do prowadzenia dla właścicieli nieruchomości rozliczeń z tytułu należności podatkowych. Tym samym współwłaściciele nieruchomości będący podatnikami podatku od towarów i usług obowiązani są prowadzić indywidualne rozliczenia tego podatku z budżetem."

Dodatkowo Spółka podniosła, że prezentowane przez nią stanowisko znajduje odzwierciedlenie w decyzji Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2005 r., sygn. [...] i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. [...].

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Organ stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku VAT w zakresie uznania zarządcy sądowego za podatnika tego podatku.

Spółka wniosła skargę na przedmiotową interpretację zarzucając jej w szczególności:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisów art. 2, art.7, art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez wydanie interpretacji godzącej w zasadę praworządności oraz równości wobec prawa;

2. naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisów art. 14 a -14 p, art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania niezgodne z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 15 ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie skarżącej spółki - sądowego zarządcy nieruchomości za podatnika podatku VAT z tytułu wpłat najemców z tytułu najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części nieruchomości nie będących własnością, współwłasnością zarządcy sądowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła okoliczności zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm. dalej: p.p.s.a) stanowi. że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne.

W przedmiotowej sprawie zaskarżono interpretację indywidualną w której stwierdzono, że stanowisko Spółki jest prawidłowe w części dotyczącej pytania pierwszego, natomiast nieprawidłowe w części pytania drugiego.

Odnośnie pytania pierwszego stanowisko Spółki jak i Organu jest zbieżne.

Sąd również je podziela.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT podatkiem od towarów i usług, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zatem, każda czynność wykonywana przez podatnika, której efektem jest świadczenie na rzecz drugiego podmiotu, jest w podatku od towarów i usług traktowana jako świadczenie usługi, bowiem usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy VAT).

Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy VAT, za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:

1. z tytułu których przychody zostały wymienione wart. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307);

2. z tytułu których przychody zostały wymienione wart. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Powyższy przepis zakreśla krąg podatników podatku od towarów i usług. Okolicznością, która przesądza o wejściu w ten krąg jest samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej. O statusie podatnika podatku od towarów i usług przesądza występowanie po stronie danego podmiotu trzech przesłanek. Są nimi:

- samodzielność prowadzonej działalności;

- odpowiedzialność za jej efekty;

- odpłatność.

Wszystkie te cechy dostrzec można w czynnościach wykonywanych przez sądowego zarządcę nieruchomości.

Z wniosku wynika, że Spółka jest podmiotem zajmującym się świadczeniem usług m. in. w zakresie profesjonalnego (licencjonowanego) zarządzania i administrowania nieruchomościami. W większości przypadków zarządzanie i administrowanie nieruchomościami jest prowadzone na podstawie zlecania (umowy o świadczenie usług) zawartej z jej właścicielami, współwłaścicielami i/lub wspólnotami mieszkaniowymi. W jednostkowych przypadkach, zarządzanie i administrowanie nieruchomością jest prowadzone na podstawie postanowienia sądu o wyznaczeniu Spółki jako sądowego zarządcy nieruchomości. W przypadku zarządu sądowego Spółka otrzymuje (lub pobiera) wynagrodzenie z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego w wysokości i na zasadach ustalonych przez właściwy sąd. Wynagrodzenie Spółki z tytułu prowadzenia (świadczenia usług) zarządu sądowego jest opodatkowywane podatkiem od towarów i usług (VAT);

Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK 327/07 z dnia 05 marca 2008 r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest uznanie, czy z tytułu wpłat najemców wynikających z umów najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, której Spółka jest zarządcą sądowym, Spółka jest podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy VAT.

Spółka w ramach prowadzonego zarządu sądowego wykonywanych usług zarządzania nieruchomością prowadzi rozrachunki właścicieli nieruchomości z najemcami lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części budynku położonych w nieruchomości, w ten sposób że na wydzielony subrachunek bankowy przyjmuje na ich rzecz wpłaty najemców i ponosi na ich rzecz bieżące koszty utrzymania nieruchomości.

Wpłaty najemców z tytułu najmu lokali mieszkalnych i niemieszkalnych lub części nieruchomości nad którą Spółka sprawuje zarząd sądowy zdaniem Sądu stanowią podstawę opodatkowania w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług (VAT).

W ocenie Sądu stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest prawidłowe. Spółka jest zarządcą sądowym nieruchomości, stosownie do regulacji zawartej w art. 203 k.c. oraz art. 931 do art. 941 k.p.c. Zarządca nieruchomości wykonuje te czynności we własnym imieniu, ale na rzecz współwłaścicieli. Nabyte prawa i obowiązki zarządca jest obowiązany przenieść na współwłaścicieli. Reasumując należy stwierdzić, że zarządca nieruchomości faktycznie włada nieruchomością, używa jej do celów zarobkowych, pobiera z niej należne pożytki i ponosi odpowiedzialność za skutki nieprawidłowego zarządu wobec współwłaścicieli jak i osób trzecich. Ustanowiony w tym trybie zarządca jest uprawniony i zobowiązany do dokonywania czynności zwykłego zarządu, co tym samym oznacza wyłączenie współwłaścicieli od możliwości dokonywania takich czynności. Zarządca działa wobec osób trzecich we własnym imieniu, w związku z czym to on jest stroną umów mających za przedmiot zarządzaną nieruchomość.

W pewnych przypadkach działalność ta doznaje ograniczeń, albowiem możliwość jej prowadzenia uzależniona jest od zgody współwłaścicieli nieruchomości bądź sądu. Ograniczenie to wiąże się jednak z pojęciem czynności wykraczających poza zwykły zarząd, których kwalifikacja na gruncie konkretnego przypadku ma zawsze charakter ocenny.

Zarządca jest zatem obowiązany do wykonywania czynności potrzebnych do prawidłowej gospodarki i do pobierania wszelkich pożytków z nieruchomości, spieniężenia ich w granicach zwykłego zarządu oraz do prowadzenia spraw, które przy wykonywaniu zarządu okażą się potrzebne.

Zarządca nie jest przedstawicielem współwłaścicieli, lecz działa w imieniu własnym na podstawie umocowania sądowego. Względem właściciela czy współwłaścicieli jest odpowiedzialny za należyte wypełnianie swoich obowiązków.

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 k.c., oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu.

Najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną.

Każda czynność wykonywana przez podatnika, której efektem jest świadczenie na rzecz drugiego podmiotu, jest w podatku VAT traktowana jako świadczenie usługi. Tym samym, czynności wynajmowania lokali wykonywane przez Spółkę polegają opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji to Spółkę należy uznać za podatnika podatku VAT i usług z tytułu wynajmu lokali lub części nieruchomości, a nie współwłaścicieli nieruchomości.

Z opisu sprawy wynika, iż świadczone przez Spółkę usługi zarządzania nieruchomościami sklasyfikowane są wg PKWiU pod symbolami: 70.32.11 jako usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi oraz 70.32.12 jako usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi.

Podstawowa stawka podatku od towarów i usług, stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

I tak, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Natomiast w załączniku nr 4 do ustawy wymieniono usługi, które korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy. W poz. 4 załącznika nr 4 do ustawy, wymieniono usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe.

Ponadto, na podstawie § 12 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi w zakresie zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych (PKWiU ex 70.32.11).

Odnośnie natomiast usług wynajmu lokali użytkowych oraz usług zarządu nieruchomościami niemieszkalnymi należy zauważyć, że usługi te będą podlegały opodatkowaniu stawką podstawową czyli 22%, gdyż usługi te nie zostały wymienione ani w ustawie, ani też w przepisach wykonawczych do ustawy jako te, które korzystają z preferencyjnej stawki podatkowej lub ze zwolnienia od podatku VAT.

Sąd całkowicie podziela argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż są one bezzasadne.

Zaskarżona interpretacja nie narusza zasady praworządności oraz zasady równości wobec prawa.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 7 Konstytucji RP stanowi, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W myśl art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

Zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów jest bezzasadny w związku z tym, że interpretacja indywidualna została wydana przez organ podatkowy, który działa na podstawie i w granicach prawa oraz z uwzględnieniem przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast Organ nie jest uprawniony do oceny czy ustawa krajowa jaką jest ustawa o podatku od towarów i usług stoi w sprzeczności z umowami międzynarodowymi lub innymi ustawami, do oceny powyższego uprawniony jest tylko i wyłącznie sąd.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut Skarżącego, iż przedmiotowa interpretacja narusza przepisy art. 14a – 14p, art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez działania niezgodne z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Z powyższych przepisów wynika, że organ wydający interpretację jest zobowiązany analizować orzecznictwo sądów administracyjnych w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji, szczególnie gdy na takie orzecznictwo powołuje się Skarżący, jednakże nie oznacza to jednak, że jest zobligowany do jego uwzględnienia w wydawanych interpretacjach, w szczególności gdy jest ono niejednolite.

Organ dokonał oceny stanowiska Spółki i uzasadnił jej poprzez wyjaśnienie podstawy prawnej, powołując przepisy prawa mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia cytowanych przez Spółkę przepisów ustawy O.p. Dokonana w interpretacji językowa wykładnia przepisów w sposób bezsporny wykluczyła niejasności zapisów ustawowych, a zebrane informacje o stanie faktycznym sprawy, wykluczyły wątpliwości dotyczące stanu faktycznego. Zaskarżona interpretacja zawiera wskazanie stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Sąd podziela także stanowisko organu, iż nie akceptując zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji.

Wskazane przez Spółkę interpretacje przepisów prawa podatkowego zostały wydane w indywidualnych sprawach, w konkretnych stanach faktycznych i w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującej.

Także wyroki sądów administracyjnych są wydawane w konkretnych sprawach w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisu prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika.

Jest to zgodne z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym ustawodawca postanowił, iż wyroki sądów wydawane są w konkretnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły. Zasada ta znajduje również potwierdzenie w treści art. 87 Konstytucji RP, w którym postanowiono, iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Powyższe przepisy wskazują zatem bezpośrednio, iż cytowana "ocena prawna" oraz "wskazanie co do dalszego postępowania" wiążące sąd oraz organ, zawarte są w uzasadnieniu orzeczenia. W takim właśnie zakresie uzasadnienie orzeczenia ma moc wiążącą. Ocena prawna o charakterze wiążącym ponadto dotyczy ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc w przypadku zmiany stanu prawnego bądź istotnych okoliczności faktycznych (Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2006, wyd. II. Komentarz do art. 153).

Stąd nie stanowi naruszenia prawa sam fakt dokonania odmiennej wykładni niż przyjęta przez inny organ czy sąd, choćby nawet w prawomocnym wyroku, lecz dokonanie wykładni błędnej. Organ nie jest zobowiązany do analizowania stanów faktycznych spraw wskazanych przez stronę i polemiki z zapadłymi w nich rozstrzygnięciami. Niewątpliwie powołanie orzecznictwa ma na celu wykazanie słuszności prezentowanego poglądu, lecz nieodniesienie się przez organ do orzecznictwa wskazanego w piśmie Skarżącej samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa (por, wyrok WSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt l SA/Łd 280/10).

Powołana przez spółkę interpelacja nie jest aktem prawnym. Istotnym jest, iż od daty jej wydania orzecznictwo sądów administracyjnych przyjęło odmienne stanowisko od Skarżącej, które zaprezentowane zostało w wyroku NSA z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt I FSK 327/07 i które potwierdza stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

uk