Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2857/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 105 §1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36a i 71
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy A. P. po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa J. ... w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 689/17 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 689/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 kwietnia 2016 r. znak ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 20 kwietnia 2016 r. znak: ... Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), uwzględniając skargę Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... reprezentowanej przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję GINB z dnia 11 lutego 2016 r. znak: ..., ..., uchylił własną decyzję z dnia 11 lutego 2016 r. znak: ..., ... i utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2015 r., znak: ..., stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z 10 września 2014 r. znak: ..., umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku jednorodzinnego na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. ....

Sąd podkreślił, że przedmiotem kontroli była decyzja, która została wydana w trybie tzw. autokontroli w oparciu o art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu GINB wydając decyzję z dnia 20 kwietnia 2016 r. znak: ... w sposób prawidłowy zastosował tryb autokontroli przewidziany w art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem uwzględnił w całości skargę Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... w T. reprezentowanej przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję GINB z dnia 11 lutego 2016 r., znak: ..., .... Ocena ta wynika przede wszystkim z charakteru decyzji objętej skargą i zarzutów oraz wniosków w niej podniesionych. Podkreślenia wymaga, że ww. decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. GINB po rozpatrzeniu odwołania O. Sp. z o.o. od decyzji PWINB z dnia 7 lipca 2015 r. znak: .... stwierdzającej nieważność decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ..., umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku jednorodzinnego na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. ..., umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja ta, oparta na art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie zawierała zatem merytorycznego rozstrzygnięcia odnośnie do prawidłowości decyzji PWINB z dnia 7 lipca 2015 r., lecz stwierdzała brak możliwości takiego merytorycznego rozstrzygnięcia ze względu na nieposiadanie legitymacji procesowej po stronie odwołującej się spółki. Organ uznał bowiem, że O. Sp. z o.o. jest administratorem nieruchomości położonej przy ul. J. ... w T., a nie zarządcą ww. nieruchomości, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Sprawą administracyjną, która objęta została skargą Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... w T., nie była w tej sytuacji kwalifikowana wadliwość decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r., lecz stała się nią kwestia bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego ze względu na brak przymiotu strony. Również skarga Wspólnoty Mieszkaniowej 12 w T. z dnia 15 marca 2016 r. dotyczyła wyłącznie problemu nieuwzględnienia jej skutecznej reprezentacji przez GINB. Cała argumentacja zawarta w tej skardze dotyczyła wyłącznie problemu legitymacji procesowej, a podstawowy wniosek w niej zawarty sprowadzał się do "uchylenia zaskarżonej decyzji odmawiającej rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji". W tej sytuacji należy uznać, że GINB uchylając własną decyzję z dnia 11 lutego 2016 r. umarzającą postępowanie odwoławcze i prezentując w uzasadnieniu stanowisko wyrażające aprobatę dla skuteczności reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej J. ... w T., uwzględnił w całości argumentację skarżącej i jej wniosek procesowy. Po eliminacji decyzji "odmawiającej rozpoznania odwołania" GINB mógł bez przeszkód przystąpić do rozstrzygnięcia meritum sprawy, tj. prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu nieważnościowym.

Przechodząc do zarzutów zawartych w skardze Wspólnoty z dnia 24 maja 2016 r. Sąd podniósł, że uwzględnienie skargi przez GINB w zaskarżonej decyzji z dnia 20 kwietnia 2016 r. w oparciu o art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie tylko nie zwalniało, ale wręcz obligowało organ odwoławczy do zastosowania określonej podstawy procesowej przewidzianej w katalogu z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z przyczyn oczywistych GINB nie mógł zastosować art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego, skoro uznał skuteczność reprezentacji i legitymację procesową strony. Za wadliwe należałoby również uznać ewentualne zastosowanie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, które to rozstrzygnięcie może być stosowane wyjątkowo, w przypadku rażącego naruszenia reguł procesowych i konieczności powtórzenia całego postępowania. Rzeczą organu odwoławczego pozostało zatem rozstrzygnięcie sprawy co do meritum w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w tej sytuacji czynienie przez skarżącą zarzutu merytorycznego rozpoznania odwołania nie może być skuteczne. Od organu odwoławczego oczekiwać bowiem należy w pierwszej kolejności właśnie rozstrzygnięcia merytorycznego, tj. ponownego rozpoznania sprawy w toku instancji, w tym przypadku sprawy stwierdzenia nieważności decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ....

Sąd wskazał, że zarzuty skarżącej sprowadzają się do problemu wydania decyzji "bez postępowania odwoławczego", w tym nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego i braku możliwości wypowiedzenia się strony przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji. Odnosząc się do tych zarzutów nie sposób oderwać się od charakteru sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia przez GINB w drugiej instancji. Sprawa ta dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ..., a zatem sprowadzała się do wydania decyzji w postępowaniu nieważnościowym, w którym organ dokonywał oceny wystąpienia kwalifikowanej wady rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W nadzwyczajnym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności organ nie prowadzi na nowo postępowania dowodowego, gdyż przedmiotem tego postępowania nie jest rozstrzygniecie o istocie sprawy. W niniejszym przypadku obowiązkiem organu nie było dokonanie nowych ustaleń dotyczących prawidłowości budowy budynków jednorodzinnych zlokalizowanych na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. ..., lecz dokonanie oceny, czy decyzja PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie jej wydania. Jest to zatem weryfikacja w trybie nadzorczym decyzji pod kątem wystąpienia wad kwalifikowanych, w tym wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a nie postępowanie zmierzające do legalizacji inwestycji w postępowaniu naprawczym. Nadzwyczajny charakter postępowania nie zwalnia wprawdzie organów administracji publicznej z obowiązku stosowania reguł dowodowych i obowiązku ustalenia prawdy materialnej w oparciu m.in. o art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Wręcz przeciwnie, taki obowiązek istnieje i musi być przez organy bezwzględnie przestrzegany. Ze względu jednak na naturę postępowania i istotę problemu wymagającego rozstrzygnięcia, tj. kwestii nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, gromadzenie nowego materiału dowodowego jest z oczywistych względów ograniczone do minimum niezbędnego do zajęcia stanowiska co do wystąpienia wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zarzut skarżącej dotyczący uniemożliwienia stronie przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego i niezastosowania art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji GINB z dnia 20 kwietnia 2016 r.

Odnosząc się z kolei do zarzutu pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji Sąd zwrócił uwagę, że w myśl utrwalonego orzecznictwa nawet w razie naruszenia obowiązków z art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego taki zarzut może być skuteczny jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157). Skoro stronie zagwarantowany został udział w postępowaniu, w tym merytoryczne rozpoznanie odwołania, a skarżąca w żaden sposób nie wskazała jakich konkretnie czynności procesowych została pozbawiona, to zarzut ten jest nieskuteczny. Nawet bowiem przyjęcie, że art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego został co do zasady w niniejszej sprawie naruszony, albowiem strona nie wypowiedziała się przed wydaniem decyzji organu II instancji, to uchybienie to z całą pewnością pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał, że decyzja GINB z dnia 20 kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję PWINB z dnia 7 lipca 2015 r., znak: .... stwierdzającą nieważność decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ..., jest prawidłowa. Zdaniem Sądu, słusznie wskazał organ z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy zachodzą trzy podstawowe przesłanki, tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją – skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W niniejszej sprawie weryfikacji w postępowaniu nieważnościowym podlegała decyzja PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ... umarzająca w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. .... Decyzją tą organ zakończył postępowanie dotyczące legalności inwestycji. Z materiału dowodowego, którym dysponował PINB w T. wynika jednoznacznie, że inwestycja składa się z 6 segmentów oznaczonych literami A, B, C, D, E i F, w których istnieją po trzy mieszkania zamiast dwóch. Wyodrębnienie dodatkowych lokali mieszkalnych nastąpiło niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową i spowodowało zmianę charakteru obiektów budowlanych z domów jednorodzinnych na budynki wielorodzinne, co wynika wprost z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Nie ulega również wątpliwości, że wyodrębnienie dodatkowych lokali stanowi zarówno zmianę sposobu użytkowania inwestycji, jak również istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 6 i 7 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o umorzeniu postępowania. W takiej sytuacji PINB w T. nie miał podstaw do uznania, że wydzielenie dodatkowych lokali mieszkalnych nie spowodowało zmiany sposobu użytkowania i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa, s. 212 – pogląd powołany w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. LEX 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. W niniejszym przypadku za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której organ nadzoru budowlanego, powołany do kontroli przestrzegania przepisów Prawa budowlanego, umarza postępowanie jako bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy dochodzi do oczywistych naruszeń, które powinny skutkować podjęciem niezwłocznych działań naprawczych. Podkreślenia wymaga, że w sprawie tej nastąpiło nie tylko oczywiste naruszenie obowiązujących przepisów prawa, których zastosowanie nie wymaga nadzwyczajnych zabiegów interpretacyjnych, ale również wystąpiły skutki nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Podkreślić bowiem należy, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego spowodowało sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr XXVIII/263/2005 Rady Miejskiej w T. z dnia 27 stycznia 2005 r. Działania inwestora naruszają zatem bezwzględnie obowiązujący akt prawa miejscowego i – w konsekwencji – ład przestrzenny ustalony ww. aktem. Skutki takiego działania należy ocenić jako poważne i nie do pogodzenia z zasadą praworządności, w tym zasadą poszanowania dla ładu przestrzennego i polityki urbanistycznej będącej samodzielną domeną gminy i obowiązującą wszystkich jej mieszkańców.

W świetle powyższego Sąd zgodził się z GINB, że wydając decyzję z dnia 10 września 2014 r. PINB w T. dopuścił się rażącego naruszenia art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jednocześnie rażąco naruszył art. 36a i 71 Prawa budowlanego. Należy bowiem w tym miejscu zauważyć, że umorzenie postępowania administracyjnego, jakkolwiek identyczne w treści rozstrzygnięcia, może przybrać dwojaką postać. Organ może umorzyć postępowanie administracyjne z tego powodu, że brak jest podstawowych elementów stosunku administracyjnego, tj. brak jest odpowiednio legitymowanej strony, brak jest podstawy prawnej umożliwiającej prowadzenie i rozstrzyganie istoty sprawy, czy wreszcie wycofywane jest żądanie strony domagającej się wcześniej określonego rozstrzygnięcia. Inna sytuacja ma natomiast miejsce, gdy organ wprawdzie umarza postępowanie, jednakże w rozstrzygnięciu tym dokonuje wartościowania ustalonego stanu faktycznego i możliwości władczej ingerencji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Innymi słowy w takim rozstrzygnięciu, jakkolwiek formalnym w znaczeniu sensu stricto, organ dokonuje w istocie oceny merytorycznej, prezentuje swoje stanowisko, co do określonego stanu faktycznego i prawnego. W decyzji z dnia 10 września 2014 r. znak: ... PINB w T. ocenił, że realizacja inwestycji na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. ... została przeprowadzona zgodnie z prawem, w związku z czym brak jest podstaw do podejmowania jakichkolwiek władczych rozstrzygnięć w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę bezspornie ustalony stan faktyczny sprawy istniejący w dacie wydania tej decyzji nie ulega wątpliwości, że organ ten, odstępując od podjęcia podstawowych obowiązków, do których został powołany, dopuścił się rażącego naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Jednocześnie eliminacja z obrotu prawnego ww. decyzji PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ... jest konieczna dla dalszego prowadzenia postępowania przez ten organ w zakresie przysługujących mu kompetencji.

Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie ostatecznie eliminujące z obrotu prawnego decyzję PINB w T. z dnia 10 września 2014 r. znak: ... nie przesądza o ostatecznym rezultacie postępowania prowadzonego w odniesieniu do ww. spornej inwestycji. Jak można założyć szczególne znaczenie będzie miało zakończenie postępowania zainicjowanego Uchwałą Nr ... Rady Miejskiej w T. z dnia 25 września 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa J. ... w T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Wspólnota wskazała, że sprawa odnosiła się do prawidłowości następczych po procesie budowlanym wydzieleń lokali mieszkalnych w ramach uprawnienia właściciela zabezpieczonego konstytucyjną ochroną własności, wynikających z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali. Ocenie Sądu przepis ten nie podlegał, bowiem odniósł się on w orzeczeniu do przepisów prawa budowlanego, lecz pozostawił bez analizy przepis uprawniający do wydzielenia lokali w wybudowanym budynku uprawniający właściciela, tj. art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali. Zdaniem Wspólnoty stan prawny sprawy nie kwalifikował się do uznania przypadku rażącego naruszenia prawa orzeczeniem z dnia 10 września 2014 r. bowiem stan taki ustawodawca wprowadził dopiero przepisem art. 141 ustawy o Krajowym zasobie nieruchomości (Dz.U z 2017 r. poz. 1529) w postaci art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali zd. II.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z 10 września 2014 r. znak: ..., umarzająca w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku jednorodzinnego na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. .... Umorzono postępowanie zatem w sprawie legalności inwestycji. Sąd przeprowadził zasadnie ocenę zgodności z prawem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 kwietnia 2016 r. znak: ... utrzymującą w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 lipca 2015 r. znak: ..., stwierdzającą nieważność ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 36a i 71 ustawy Prawo budowlane. Dla oceny odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie ma zastosowania ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zarówno w brzmieniu obowiązującym przy wydaniu decyzji, co do której prowadzone było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, jak i po zmianach.

Zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali jest niezasadny. Sąd nie stosował tego przepisu prawa, który nie miał zastosowania w przedmiocie ustalenia realizacji inwestycji na terenie dz. nr ... w T. przy ul. J. ... zgodnie z przepisami prawa.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.