Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1169/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędziowie WSA Mieczysław Górkiewicz, Andrzej Cisek, Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2005r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej oraz części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie socjalne I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego T. Ł. kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...],Nr [...] o udzieleniu S. Ł. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej i części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie socjalne przy ul.G. we W.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] S. Ł. jako inwestor, złożył do Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta W. wniosek o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego na warsztat diagnostyki samochodowej w obiekcie budowlanym położonym na działce nr [...],[...], obręb W., przy ul. G. we W.

Po rozpatrzeniu wniosku, Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej przy ul. G. we W.

W wyniku złożenia odwołania przez T. Ł. -współwłaściciela działki nr [...] usytuowanej przy ul. G. we W. - bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i wyjaśniającego Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej oraz części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie socjalne położonych przy ul. G. we W.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. Ł. zarzucając:

- naruszenie interesu prawnego poprzez wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności uciążliwej dla otoczenia,

- wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem inwestora,

- naruszenie przepisów ochrony przeciwpożarowej.

Nie uwzględniając odwołania T. Ł., organ stwierdził, iż decyzja zezwalająca na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wydana zostaje na podstawie art. 71 ustawy - Prawo budowlane, po spełnieniu warunków określonych przede wszystkim w art. 32 ustawy - Prawo budowlane oraz przepisów od § 8 do § 11 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części ( Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47). Według art. 32 ust 4 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor spełnił wymienione wymagania składając, w dniu [...] - uzupełniony w dniu [...], wniosek o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego na warsztat diagnostyki samochodowej położonych na działce nr [...],[...], obręb W., przy ul. G. we W. oraz dokumentując prawo do dysponowania omawianą nieruchomością.

Zarzut skarżącego dotyczący wydania decyzji niezgodnie z wnioskiem inwestora nie może być zatem przyjęty w ocenie organu za zasadny, bowiem decyzja ta zezwala inwestorowi na zmianę sposobu użytkowania również części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie mające pełnić funkcję pomocniczą w stosunku do jednostanowiskowego warsztatu samochodowego.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego się organ zauważył, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska - zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz. U. Nr 93, poz. 589, z późn. zm.). Niemniej jednak należy pamiętać, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach - o czym mówi przepis § 323 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem § 326 ust 2 wymienionego rozporządzenia poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach. Dopuszczalny poziom hałasu emitowanego przez urządzenia i instalacje w pomieszczeniach określa Polska Norma PN-B-02151/02. W związku z powyższym dokumentacja projektowa została uzupełniona o ocenę hałasu emitowanego przez warsztat napraw i diagnostyki samochodów osobowych. Z oceny tej wynika zdaniem organu, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska i mieszkańców w zakresie hałasu i drgań - a tym samym nie narusza przepisu art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, organ wskazał, iż przedstawiony projekt budowlany planowanej inwestycji został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu [...] - co stanowi potwierdzenie zgodności zawartych w nim rozwiązań z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Nadto organ podkreślił, że T. Ł. podnosi również, w swoim odwołaniu, iż decyzja organu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z normą prawną mówiącą o odległości miejsc postojowych względem okien budynku mieszkalnego. Norma ta wynika z przepisu § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który wymaga aby odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego wynosiła nie mniej niż 10 m. dla zgrupowania do 60 stanowisk łącznie. Zdaniem organu, przepis ten nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie bowiem dotyczy on tylko odległości od budynków mieszkalnych zamieszkania zbiorowego - czyli budynków wielorodzinnych, a nie zabudowy jednorodzinnej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. Ł. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu.

Nadto T. Ł. zarzucił:

1) naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na prowadzenie przez S. Ł. warsztatu diagnostyki samochodowej tuż pod oknami mieszkania skarżącego, bez przeprowadzenia wizji lokalnej przy ul. G. i ustalenia systemu odprowadzania spalin z remontowanych samochodów, stopnia hałasu wywoływanego w szczególności przez użycie kluczy pneumatycznych używanych w warsztacie do późnych godzin wieczornych i narażenie przez to skarżącego i jego rodziny na hałas, wibracje i spaliny szkodliwe dla ich zdrowia i życia.

2) naruszenie prawa a to § 19 i § 3 punkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.XII.1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez bezprawne przyjęcie przez organy administracyjne, że przepis § 19 odnosi się wyłącznie do budynków mieszkalnych wielorodzinnych mimo, że § 3 punkcie 2 rozporządzenia ustawodawca wyjaśnia , że przez budynek mieszkalny poza budynkiem wielorodzinnym rozumie się także dom mieszkalny do czterech mieszkań a takim jest właśnie dom przy ul. G.

3) naruszenie prawa a to § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 22.01.1993 r. w sprawie szczegółowych zasad przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego oraz warunków którym powinny odpowiadać drogi pożarowe /Dz.U. 8/93 poz.42/ i art.5 prawa budowlanego polegające na przyjęciu, że bezpieczeństwo przeciwpożarowe jest zachowane mimo, że droga prowadząca do posesji przy ul. G. nie spełnia wymogów drogi pożarowej w rozumieniu § 11 cytowanego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 & 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wskazać należy, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega przede wszystkim na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy /art.7 k.p.a./ spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego / art.77 § 1 i art.80 k.p.a./.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...], Nr [...] o udzieleniu S. Ł. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej i części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie socjalne przy ul. G. we W.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm.), zwaną dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Zasadą jest zgodnie z przepisem art.71 ust.1 Prawa budowlanego, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Istotny jest przy tym zapis, że przy wydawaniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części obowiązuje odpowiednie stosowanie art.32. Oznacza to, że pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez zamierzającego dokonać zmiany sposobu użytkowania, wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów.

Istotne jest przy tym, iż tryb postępowania przy zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego określony został w obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 5 grudnia 1994 roku w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz. U. Nr 10, poz. 47 z 1995 r./, wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art.72 ust.1 Prawa budowlanego.

I tak zgodnie z przepisem § 10 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 5 grudnia 1994r., właściwy organ wydaje pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiekt budowlanego lub jego części po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami.

Rzeczą zatem organu rozstrzygającego o możliwości zmiany dotychczasowego sposoby użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest zbadanie zgodności planowanej zmiany z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym dany obiekt jest położony.

Planowane zatem zmiany w sposobie użytkowania danego obiektu lub jego części muszą być zgodne z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji planem zagospodarowania przestrzennego.

Innymi słowy, wydanie w oparciu o przepis art.71 ust.1 Prawa budowlanego w związku z cyt. wyżej § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 5 grudnia 1994 roku w sprawie warunków i trybu postępowania decyzji - pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części, możliwe jest tylko wówczas, gdy organ wykaże zgodność zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami planu zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie organy zaniechały wyjaśnienia tej tak istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co powoduje, ze przedwczesne było wydanie skarżonych decyzji.

Uchybienie to narusza zatem przepis art.7, jak i art.75 § 1 k.p.a., a brak rozpatrzenia w związku z tym w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego narusza tym samym przepis art.77 § 1 k.p.a.

Podstawą zaś bowiem niewadliwej decyzji administracyjnej może być tylko ocena całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art.77 i 80 k.p.a.

Organ pierwszej instancji wydając decyzji z dnia [...], Nr [...] o udzieleniu S. Ł. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu na warsztat diagnostyki samochodowej i części warsztatu kamieniarskiego na pomieszczenie socjalne przy ul. G. we W., powołał się jedynie ogólnie na ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonego przez Miejską Radę Narodową W. uchwałą Nr [...] z dnia 10 czerwca 1988r. /Dz.Urz. Woj. Wrocławskiego Nr 11, poz.165/, nie wykazując zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania opisanego wyżej obiektu z zapisami tegoż planu.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji również nie oceniał zgodności planowanej przez S. Ł. zmiany sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta W.

Lektura akt sprawy wskazuje, że teren na którym ma być zlokalizowany sporny obiekt oznaczony jako działka nr [...],[...], obręb W. we W., określony jest w w/w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta W. symbolem MN. Ustalenia tegoż planu dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem MN, są następujące:

- podstawowe /dominujące/, to zabudowa mieszkaniowa niska z przewagą jednorodzinnej;

- uzupełniające, to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o niskiej intensywności /do 3 kondygnacji/, usługi elementarne i podstawowe, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwej, zieleń osiedlowa, parkingi;

- dopuszczalne /jako adaptacja istniejących obiektów, urządzeń lub funkcji/, to zabudowa zagrodowa, ogrodnictwa, sady, niewielkie zespoły ogrodów działkowych i przydomowych, zakłady przemysłu nieuciążliwego.

Jak wynika z powyższych ustaleń planu, dominującą funkcję terenu przedmiotowej inwestycji stanowi zabudowa mieszkaniowa niska z przewagą jednorodzinnej.

Natomiast usługi są po pierwsze podporządkowane funkcji mieszkaniowej, a po drugie są to usługi o ściśle określonym charakterze.

Istotne jest także w niniejszej sprawie, iż z akt sprawy nie wynika by skarżący przed wydaniem w/w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Obowiązkiem zaś organu pierwszej instancji było pouczenie skarżącego o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżącego oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art.10 § 1 k.p.a./por.W.Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, W-wa 1983, str.94/.

Z zasadą określoną a art. 10 k.p.a. pozostaje w związku przepis art. 81 k.p.a., który to stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zaś okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione /wyrok NSA z dnia 7 listopada 1988 r. sygn. akt IV S.A. 701/88/.

Uchybienie powyższe jest o tyle istotne, że z akt sprawy nie wynika, by z powołaną w wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji opinią - uzgodnieniem projektu budowlanego o dane dotyczące poziomu hałasu spornej inwestycji zapoznany został skarżący.

Niewątpliwe jest w sprawie, że tak projekt budowlany na zmianę sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego, jak i opracowanie zatytułowane:

" Ocena stanu technicznego poziomu hałasu emitowanego przez warsztat napraw i diagnostyki samochodów osobowych we W. przy ul. G. na działce Nr [...], obręb W." - opracowana została przez M. G., technika architektury posiadającego uprawnienia do projektowania, kierowania i nadzorowania w zakresie architektury i konstrukcji.

Budzi wątpliwości Sądu, czy opisane wyżej opracowanie - ocena, przyjęte przez organ za uzupełnienie projektu budowlanego o dane dotyczące poziomu hałasu spornej inwestycji, można było uznać za prawidłowe, w sytuacji, gdy z posiadanych przez M. G. uprawnień nie wynika , aby autor tegoż opracowania posiadał uprawnienia w przedmiocie dokonywania ocen - badań poziomu hałasu.

Tym samym przyjąć należy, że organy nie wykazały, iż sporna inwestycja spełnia wymogi określone w art.5 ust.2 pkt.3 Prawa budowlanego.

Kolejnym uchybieniem organów jest zaniechanie wyjaśnienia sprzeczności jaka występuje pomiędzy wnioskiem S. Ł. o zmianę sposobu użytkowania, a projektem budowlanym spornej inwestycji.

Otóż podaniem z [...] S. Ł. zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego na warsztat samochodowy - diagnostyka samochodowa.

Przedłożony zaś do tegoż podania projekt budowlany dotyczy zaś zmiany sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego na jednostanowiskowy warsztat samochodowy szybkich napraw z pomieszczeniem socjalnym.

Również nadesłana na żądanie Sądu, powołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...] odnosi się jedynie do zmiany sposobu użytkowania garażu i warsztatu kamieniarskiego na jednostanowiskowy warsztat samochodowy szybkich napraw z pomieszczeniem socjalnym.

Organy nie wyjaśniając powyższych sprzeczności, wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy procedury administracyjnej, a w konsekwencji wydały je z naruszeniem przepisu § 8 ust.1 pkt.2 w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 5 grudnia 1994r.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.