Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1054/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 6, l.p. 1.7 załącznika nr 3 do ustawy, art. 4 pkt 22 lit. a i h
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 Art. 15 ust. 7a ppkt i)
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 Art. 1, art. 10 ust. 1 i ust. 2
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Teza: "Ewentualne uzależnienie składnika wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy, ale przewożonych  w ramach dopuszczalnych przepisami warunków technicznych dotyczących ich przewozu i bez naruszenia przepisów o czasie pracy, obowiązkowych przerwach i wypoczynku, przy sprawnych urządzeniach rejestrujących prędkość, czas jazdy i postój, nie narusza zasad bezpieczeństwa drogowego ani przepisów rozdziału II Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i nie może być kwalifikowane jako naruszenie warunków wykonywania transportu drogowego z pozycji 1.7 załącznika nr 3 do art. 96a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym."

TEZY

"Ewentualne uzależnienie składnika wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy, ale przewożonych  w ramach dopuszczalnych przepisami warunków technicznych dotyczących ich przewozu i bez naruszenia przepisów o czasie pracy, obowiązkowych przerwach i wypoczynku, przy sprawnych urządzeniach rejestrujących prędkość, czas jazdy i postój, nie narusza zasad bezpieczeństwa drogowego ani przepisów rozdziału II Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i nie może być kwalifikowane jako naruszenie warunków wykonywania transportu drogowego z pozycji 1.7 załącznika nr 3 do art. 96a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym."


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w R na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 320,00 zł (słownie: trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółki komandytowej w R, uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] nakładającą na ww. spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, z tytułu uzależnienia wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy.

W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a." art. 4 pkt 22 lit. h, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.), dalej "u.t.d.", art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1155), art. 15 ust. 7 a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. UE z 1985 r., nr L 370, s. 8 ze zm.), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. UE z 2006 r., nr L 102, s. 1 ze zm.), lp. 1.7 , lp. 3.9 załącznika nr 3 do powołanej ustawy o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że zaskarżona decyzja nakładająca kwotę 10 tyś. złotych zapadła w następujących okolicznościach;

W dniu [...] 2013 r. w A na ul. B zatrzymano do kontroli pojazd marki Man o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. G., który wykonywał przewóz drogowy w imieniu A sp. z.o.o. sp.k. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] 2013 r.

Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona pismami z dnia 18 stycznia 2013 r. oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. złożyła wyjaśnienia.

Postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] 2013 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Karę nałożono jako sumę dwóch stwierdzonych rodzajów naruszeń, za każde z których nałożono karę po 8 000 zł.

Pierwsze z naruszeń przyjętych przez organ I instancji opisane jest w pozycji 3.9 załącznika nr 3, o którym mowa w art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym jako "umieszczenie w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym".

Za taki dokument organ I instancji, uznał przedstawiony w czasie kontroli w dniu [...] 2013 r. przez kierowcę dokument w postaci "zaświadczenia o działalności" (wydanego w trybie Rozporządzenia (WE) 561/2006), wystawiony przez kierownika ds. transportu skarżącej Spółki, z którego wynikało, że w okresie od 8 grudnia 2012 r. do godz. 17:10, 7 stycznia 2013 r. kierowca ten miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. Z innych natomiast dokumentów przedstawionych podczas kontroli oraz z protokołu przesłuchania kierowcy wynikało, że wykonywał pracę od 2 stycznia 2013 r. Te okoliczności stanowiły podstawę faktyczną nałożenia kary w wysokości 8 tyś. zł za naruszenie przepisów opisanych L.p. 3.9 załącznika Nr. 3.

Podstawą nałożenia decyzją organu I instancji drugiej kary w wysokości 8 tyś. zł, było naruszenie przepisu z pozycji 1.7 załącznika Nr 3, o którym mowa w art. 92a ust 6 ustawy o transporcie drogowym, opisane jako " uzależnienie wynagrodzenia kierowy od ilości przewiezionych rzeczy". Organ I instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącej spółki- jako pracodawcy kierowcy, że ilość przewożonego w danym miesiącu towaru jak i ilości przejechanych kilometrów nie uzależniają wysokości wynagrodzenia kierowcy.

Za podstawę ustalenia organ I instancji przyjął zeznanie kierowcy złożone w charakterze świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej, w którym stwierdził, że jego wynagrodzenie "jest uzależnione od ilości przejechanych kilometrów. Im przejadę więcej kilometrów tym więcej zarobię. W firmie tak dysponowane są ładunki by ograniczyć puste przebiegi".

W odwołaniu od decyzji A sp. z.o.o., sp. k.- dalej skarżąca, zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 92b u.t.d., poprzez błędne przyjęcie, iż każde naruszenie dokonane przez kierowcę lub innego pracownika przewoźnika wynika z niewłaściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Skarżący wyjaśnił, że stwierdzone naruszenie- polegające na podaniu w dokumencie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym było wynikiem błędnej decyzji osoby odpowiedzialnej za koordynację przewozów, pomimo, iż osoba odpowiedzialna jak i kierowca odbyły szkolenia. W ocenie strony skarżącej stanowisko organu stanowi naruszenie art. 92a u.t.d., uniemożliwiające przedsiębiorcy wykazanie okoliczności uwalniających jego odpowiedzialność.

W odniesieniu do podstawy faktycznej drugiego z przyjętych przez organ I instancji naruszenia prawa, odwołując się do przyjętego regulaminu pracy oraz regulaminu wynagrodzenia wskazano, że czas pracy kierowcy liczony jest od momentu wyjazdu na trasę do momentu powrotu i powiększony o czas dyżurów.

Skarżąca zwróciła uwagę, iż przyjęty system wynagradzania nie jest sprzeczny z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz poinformowała, że kierowca wykonujący więcej przejazdów "wyrabia" więcej godzin, a nawet nadgodzin pracy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał, że w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Odnośnie naruszenia z lp. 3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że stosownie do art. 4 pkt. 22 a u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego zgodnie z ustawą oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Stosownie do art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapis urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.

W myśl art. 15 ust. 7 a ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służby kontroli, wykresówkę z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni.

Według art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca:

1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3) miał czas wolny od pracy;

4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;

5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1

W myśl art. 31 ust. 2 ww. ustawy przez czas wolny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż wymienione w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, w których kierowca nie wykonywał pracy. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz.Urz. UE z 2007 r., nr L 99, s. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Minister właściwy do spraw transportu udostępnia na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wzór formularza zaświadczenia (ust.3).

Stosownie do art. 31 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz, oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe.

Zgodnie z lp. 3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie polegające na umieszczeniu w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.

Podczas kontroli kierowca Z. G. okazał m.in. zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu za okres od godz. 00:00 dnia 8 grudnia 2012 r. do godz. 17:10 dnia 7 stycznia 2013 r. Przesłuchany podczas kontroli 7 stycznia 2013 r. kierowca zeznał, iż zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu (zaświadczenie o działalności z dnia 7.01.2013 r.), otrzymał w dniu kontroli od kierownika transportu. Zaświadczenie obejmuje okres: od godz. 00:00 dnia 8.12.2012 r. do godz. 17:10 dnia 7.01.2013 r. W rzeczywistości wyjechał w trasę ( za granicę Polski) i prowadził pojazd w dniu 2.01.2013 r., 3.01.2013 r., 4.01.2013 r. oraz 5.01.2013 r. do godz. 18:15.

Od dnia 5.01.2013 r. od godz. 18:15 odpoczywał w samochodzie w miejscowości Kąty Wrocławskie do dnia kontroli do godz. 5:00. Następnie pojechał do siedziby firmy w miejscowości R. Oddał tam dokumenty i właściciel J. P. wydał mu polecenie by kontynuował jazdę do A. Następnie oddał wykresówki jakie miał w samochodzie kierownikowi transportu. W zamian dostał zaświadczenie o nieprowadzeniu wspomniane na wstępie.

W oparciu o powyższe Organ odwoławczy stwierdził, że okazane do kontroli zaświadczenie o nieprowadzeniu przez kierowcę w okresie od godz. 00:00 dnia 8 grudnia 2012 r. do godz. 17:10 dnia 7 stycznia 2013 r. zawierało informacje nieprawdziwe. Jednakże nie oznacza to, iż zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej tytułem popełnienia naruszenia z lp. 3.9 załącznika nr 3.

Z treści opisanego naruszenia z lp. 3.9 załącznika nr 3 wynika, że kara nakładana jest na podmiot wykonujący przewóz w przypadku, gdy nieprawdziwe informacje znalazły się w okazanym do kontroli liście przewozowym, bądź innych, podobnych dokumentach związanych z wykonywanym przewozem. W ocenie organu mógłby to być przykładowo dokument CMR. Powinny to być dokumenty, w których znajdują się informacje dotyczące rodzaju przewożonego ładunku, jego masy bądź objętości, miejsca nadania i odbioru, ewentualnie inne, bardziej szczegółowe dane dotyczące przewozu. W omawianym przypadku nieprawdziwe informacje zawierał dokument nie będący dokumentem określającym przewożony ładunek, lecz stanowiący o aktywności kierowcy w analizowanym podczas kontroli okresie.

Według Organu odwoławczego w stanie faktycznym z dnia kontroli zasadne było ewentualne zastosowanie przepisów sankcjonujących odpowiedzialność kierowcy i osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, opartą o przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Natomiast w ocenie organu odwoławczego w obecnym stanie prawnym nie było podstaw do sankcjonowania karą pieniężna w wysokości 8 000 zł za umieszczenie w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, w związku z czym należało postępowanie w tym zakresie umorzyć.

W odniesieniu do naruszenia z lp. 1.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 561/2006 (WE). Stosownie do art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.

Podczas czynności kontrolnych dnia [...] 2013 r., kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż "moje wynagrodzenie jest uzależnione od ilości przejechanych kilometrów. Im więcej przejadę kilometrów tym więcej zarobię. W firmie tak dysponowane są ładunki by ograniczyć do minimum puste przebiegi".

Wskazano, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. zawiadomił stronę o dodatkowym naruszeniu tj. uzależnieniu wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy i wezwał o złożenie wyjaśnienia.

W odpowiedzi strona pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. złożyła wyjaśnienia oświadczając, iż w spółce nie praktykuje się uzależnienia wysokości wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych towarów. Sporządzanie przez kierowców notatki służbowej z wyjazdów, w których wskazane są m.in. ilości przejechanych kilometrów, pozwala na późniejszą weryfikację pracy kierowcy.

Wskazano, że organ I instancji uznał, za niewiarygodne twierdzenie strony o nie uzależnianiu wynagrodzenia kierowcy od ilości przewożonego towaru, które pozostaje w sprzeczności z treścią zeznań kontrolowanego kierowcy. Organ I instancji stwierdził, że czas pracy kierowcy był fałszowany poprzez uzyskiwanie zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu w sytuacji, gdy faktycznie kierowca prowadził pojazd. Skoro strona uciekała się do takich niedozwolonych praktyk, to organ I instancji w połączeniu z zeznaniami kierowcy i dowodami w postaci zaświadczeń poświadczających nieprawdę, uznał, iż sposób ustalania wynagrodzenia mógł zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym oraz zachęcać do łamania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów. Zasada ta polega na tym, że organ administracji publicznej ustalając prawdę nie jest związany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych dowodów i może zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie ustalić stan faktyczny. Poza tym warto wskazać, iż informację o uzależnieniu wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy, organ I instancji powziął podczas przesłuchania kierowcy w charakterze świadka pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzenie kierowcy o uzależnieniu wynagrodzenia od ilości przejechanych kilometrów ma zastosowanie w zakresie uzależnienia wynagrodzenia od ilości przewiezionych rzeczy, które przecież podlegają przewozowi na pewne odległości określane w kilometrach.

Podkreślono, że strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, iż wynagrodzenie kierowcy nie było uzależnione od ilości przewiezionych rzeczy. Organ wskazał, iż nie wystarczy jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności.

Biorąc pod uwagę powyższe Organ odwoławczy stwierdził, że nastąpiło naruszenie przepisu lp. 1.7 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy, czego konsekwencją jest kara w wysokości 8 000 zł.

Ponadto Organ odwoławczy zajął stanowisko, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Strona w toku postępowania przesłała m.in. dokumenty poświadczające przeprowadzanie szkoleń dla zatrudnionych kierowców oraz istniejącą organizację pracy w przedsiębiorstwie, które jednakże w ocenie organu nie stanowią dowodów poświadczających, iż podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza zaistnienie wskazanych w treści decyzji Organu I instancji naruszeń. Okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92c u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, który zwalnia go od odpowiedzialności. Skarżący powinien wiec przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianego wyżej przepisu, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła przed organem I i II dowodów potwierdzających, iż nie miała wpływu i nie mogła przewidzieć zaistniałego naruszenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do u.t.d. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez Inspektora Transportu Drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

Skargę na powyższą decyzję w zakresie punktu drugiego nakładającego karę pieniężną z tytułu uzależnienia wynagrodzenia od ilości przewiezionych rzeczy wniosła A sp. z.o.o., sp. k.- dalej skarżąca. Skargę oparto na zarzutach:

- braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a to poprzez brak ponownego przesłuchania kierowcy, co do treści jego zeznań którym skarżąca przeczy,

- przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i oparcie decyzji na nielogicznych domniemaniach faktycznych,

- brak odwołania do twierdzeń podnoszonych przez stronę skarżącą w zakresie wynagrodzenia pracowników.

Wobec pominięcia przez organ przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania Z. G., strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z jego oświadczenia z dnia 8 sierpnia 2013 r. na okoliczność obliczania należnego mu wynagrodzenia.

Strona skarżąca zarzuciła oparcie zaskarżonej decyzji na niespójnych i nieprecyzyjnych zeznaniach złożonych w czasie kontroli na drodze kierowcy będącego w stresie. W związku z powyższym przedstawiła oświadczenie kierowcy na tę okoliczność.

Podniosła, że wynagrodzenie kierowców w spółce obliczane jest w oparciu o ilość przeprowadzonych godzin. Zależność ta przedstawia się w ten sposób, że im więcej kierowca przejedzie kilometrów, tym więcej przepracuje godzin, w więc tym wyższe otrzyma wynagrodzenie. Do obliczenia wysokości wynagrodzenia wykorzystuje się również godziny spędzone w stanie gotowości do świadczenia pracy, jak i spędzone w oczekiwaniu na załadunek/rozładunek. Dodatkowo przy przewozach międzynarodowych ilość czasu spędzonego przez kierowcę za granicą (a co za tym idzie najczęściej ilość przejechanych kilometrów) przekłada się na wysokość otrzymanej diety lub innych świadczeń pracowniczych.

Strona skarżąca wskazała, że kierowcy dostają zapłatę również za wykonywanie "pustych" przejazdów, gdy brak jest towaru do przewiezienia, co przeczy tezie o uzależnieniu wynagrodzenia od ilości przewiezionych towarów.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Inspektor wskazał, że materiał dowodowy w sprawie jest kompletny, a organ odwoławczy stosował się w spawie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 poz. 270 z późn. zm. dalej ustawa P.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002.153.1269 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sprawując tę kontrolę, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Katalog rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd w odniesieniu do sprawy zakończonej decyzją wydaną w postępowaniu administracyjnym, określa w sposób wyczerpujący przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi;

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że zachodzą podstawy do jej uchylenia w całości, przy czym na podstawie art. 145 § 1 lit. c w odniesieniu do punktu 1 decyzji, oraz na podstawie art. 145 § 1 lit. a, c w odniesieniu do punktu 2 zaskarżonej decyzji.

I Wyjść należy od przypomnienia, że powołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 138 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego określa dwie postaci rozstrzygnięcia opartego na tym przepisie. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 organ odwoławczy wydaję decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję- umarza postępowanie w pierwszej instancji w całości albo w części. Określony w końcowej części tego przepisu sposób rozstrzygnięcia, w piśmiennictwie określa, że jako typową decyzję kasacyjną (Por. Barbara Adamiak w B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. 3, C.H. Beck, 2000, str. 538)

Będąca przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakłada w punkcie 2 na skarżącą spółkę karę pieniężną, za naruszenie przepisów opisane w pozycji lp. 1.7 załącznika nr. 3, o którym mowa w art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Główny Inspektor Transportu Drogowego za trafny uznał zarzut braku w ustalonym stanie fatycznym podstawy do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 3.9 załącznika nr 3 jako "umieszczenie w liście przewozowego i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym" a nawet stwierdził, że w związku z powyższym "należało postępowanie w tym zakresie umorzyć".

Jednakże wyrzekając w 1 punkcie zaskarżonej decyzji o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji, z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine- nie określono, tej części postępowanie organu I instancji, która ulegała umorzeniu, wobec uznania odwołania za uzasadnione.

Z kolei zaskarżone orzeczenie organu II instancji w punkcie 2 wyrzekającym o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 1.7 załącznika nr 3- odpowiadające rozstrzygnięciu art. 138 §1 pkt 2 zd I- powoduje, że zaskarżona decyzja nie wyrzeka o przedmiocie postępowania wszczętym w zakresie naruszenia opisanego lp. 3.9 załącznika nr 3. Uchybienie to ma nie tylko charakter czysto formalny, gdyż w końcowym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji (przedostatni akapit) stwierdzono, że "zebrany materiał jednoznacznie potwierdza zaistnienie wskazanych w decyzji organu I instancji naruszeń", co powoduje wzajemną wewnętrzną sprzeczność fragmentów uzasadnienia, co do oceny naruszenia z lp. 3.9 załącznika nr 3. Uchybienie to mogło mieć zatem istotny wpływ na wynik postępowania.

Z powyższych względów, mimo że w skardze wyartykułowano, że dotyczy ona punktu drugiego decyzji organu odwoławczego, w związku z treścią powołanego art. 134 § 1 P.p.s.a, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. uchylono zaskarżoną decyzję w całości t.j. w punkcie 1 i 2-gim.

W zakresie punktu 1 zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy ponownie rozpatrując odwołanie winien dokonać jednoznacznej oceny, czy w uwzględnieniu zarzutów odwołania uchyla zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary za naruszenie opisane lp. 3.9 załącznika nr 3 i w tym zakresie postępowanie przed organem I instancji umarza. Przyjętemu w wyrzeczeniu decyzji rozstrzygnięciu winno odpowiadać jednoznaczne uzasadnienie.

Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa tylko, iż stanowisko organu, że ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 3.9 załącznika nr 3 nie budzi wątpliwości.

II Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. 2013.1414 z póz. zm.- dalej u.t.d) przedmiotem regulacji ustawowej jest określenie m.in. odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego:

a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

b) kierowców,

c) osób zarządzających transportem,

d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym.

Przepis art. 92a ust 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Ust. 2 stanowi, że suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł.

Zgodnie z art. 42a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Przepisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym mają zatem charakter przepisów prawa materialnego, gdyż określają przesłanki zakwalifikowania określonych stanów faktycznych jako naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Przepis art. 4 ustawy definiuje użyte w ustawie określenia. Stosownie do art. 4 pkt. 22 obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz z szeregu innych aktów wyliczonych w punktach a-y. Między innymi obowiązki lub warunki przewozu drogowego w rozumieniu ustawy określone są rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20czerwca 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.UE. L 370 z 31.12.1985, str. 21)- pkt 22 lit. a , czy w Rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i WE 2135/98, jak również uchylającym Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L 2006.102.1 z póz. zm)- dalej rozporządzenie (WE) nr 561/2006- pkt. 22 lit.h.

Właśnie art. 10 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowił dla Organu odwoławczego punkt wyjścia, do przyjęcia w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowiska, że "stwierdzenie kierowcy o uzależnieniu wynagrodzenia od ilości przejechanych kilometrów ma zastosowanie w zakresie uzależnienia wynagrodzenia od ilości przewiezionych rzeczy, które przecież podlegają przewozowi na pewne odległości określane w kilometrach". W istocie utożsamił Organ odległość przebytej trasy (ilość kilometrów) z "ilością" przewiezionych rzeczy.

Przepis art. 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006, którego celem jest harmonizacja przepisów socjalnych, implementowanego do przepisów krajowych określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego, stanowi, że "Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia".

Takie brzmienie przepisu, przy jego wykładni językowej prowadzi do następujących wniosków:

- ustawa rozróżnia pomiędzy przebytą odległością a ilością przewożonych rzeczy, jako ewentualnymi okolicznościami mogącymi mieć wpływ na wynagrodzenie kierowcy;

- art. 10 zawarty w Rozdziale III- odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych- za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego uznaje uzależnienie wypłaty m.in. kierowcom jakichkolwiek składników wynagrodzenia od przebytej odległości i/lub ilości przewiezionych rzeczy. Obie te formy naruszenia mogą zatem występować oddzielnie (tylko przebyta odległość, tylko ilość przewożonych rzeczy) lub równocześnie.

- powyższy zakaz uzależnienia wypłaty składników wynagrodzenia od przebytej odległości i/lub ilości przewiezionych rzeczy dotyczy sytuacji, gdy stosowanie przyjętych form wynagrodzenia może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń rozporządzenia.

Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia 561/2006 jego przedmiotem jest ustanowienie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, a także przyczyniania się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawa warunków pracy w transporcie drogowym.

W świetle powyższego odczytanie regulacji zawartej w art. 10 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 561/2006 nie może nastąpić w oderwaniu od całokształtu przepisów implementowanych i przepisów ustawodawstwa krajowego. W szczególności art. 10 ust. 2 obliguje przedsiębiorstwa transportowe do organizacji pracy kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85- (a więc dotyczącego urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym), oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (a więc przepisów dotyczących załogi, czasu prowadzenia pojazdu, przerwy i okresów wypoczynku).

Dopiero zatem taki system wynagradzania, który zachęca do przebywania większej odległości w określonym czasie z naruszeniem zasad dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw czy okresów wypoczynku lub do naruszenia przepisów dotyczących przewożonego ładunku (ilości rzeczy), stwarza zagrożenie bezpieczeństwa drogowego i pogorszenie warunków pracy.

Trzeba mieć na uwadze, że przepisy załącznika nr 3 do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym zawierają opis kilkudziesięciu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pod liczbą porządkową 5 p. ppkt. 5.1 do 5.6.2 wymieniono kilkanaście postaci naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, a w punkcie 6 różne postaci naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postój. To właśnie tego rodzaju naruszenia korespondować mogą z uzależnieniem wypłaty wynagrodzenia od przebytej odległości.

Załącznik nr 3 nie wprowadza bowiem samoistnej postaci naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego w formie "przebytej odległości". Ma ona dopiero znaczenie wówczas, gdy łączy się z naruszeniem konkretnych obowiązków i warunków co do czasu pracy i wypoczynku kierowcy.

Natomiast samoistną postać ma naruszenie przewidziane lp. 1.7 załącznika nr 3 i zaliczone do naruszających ogólne zasady i warunki wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne w formie "uzależnienia wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy".

Jest jednak oczywiste, że "ilość przewiezionych" rzeczy musi pozostawać w relacji z przepisami technicznymi dotyczącymi zasad przewozu ładunków,

Ewentualnie nawet uzależnienie składnika wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy, ale przewożonych w ramach dopuszczonych przepisami warunków technicznych dotyczących ich przewozu i bez naruszenia przepisów o czasie pracy, obowiązkowych przerwach i wypoczynku, przy sprawnych urządzeniach rejestrujących prędkość, czas jazdy i postój, nie narusza zasad bezpieczeństwa drogowego ani przepisów rozdziału II Rozporządzenia (WE) 561/2006 i nie może być kwalifikowane jako naruszenie warunków wykonywania transportu drogowego z pozycji 1.7 załącznika nr 3 do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym.

To na właściwym organie administracyjnym ciąży obowiązek ustalenia okoliczności uzasadniających nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z naruszeniem konkretnego obowiązku lub warunku przewozu drogowego opisanego wykazem naruszeń stanowionych załącznik nr 3 do ustawy. Organ ma zatem ustalić czy zostały spełnione materialnoprawne przesłanki do nałożenia kary za naruszenie konkretnego obowiązku lub warunku.

Przepis art. 80 k.p.a stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kodeks postępowania administracyjnego nie artykułuje w brzmieniu przepisów zasady swobodnej oceny dowodów. Jednakże stawiając wymóg by ocena była oparta na całokształcie materiału dowodowego, k.p.a nie wyznacza zarazem merytorycznych reguł oceny dowodów. Ta okoliczność leży u podłoża przyjętego w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z 27.03.2013 II GSK 1940/11, LEX nr 1331838) czy w piśmiennictwie (por. np. Andrzej Wróbel, Komentarz el. LEX do art. 80 k.p.a) stanowiska, że ocena dowodów przez organ jest swobodna. Oznacza to, że organ według swojej wiedzy, doświadczenia i przekonania ocenia wartość dowodową środków dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zarazem jednak w orzecznictwie ukształtowały reguły się oceny dowodów, których niedochowanie prowadzi do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zastrzeżonej organowi. W szczególności ocena dowodów nie może być dowolna. Zgodnie z orzecznictwem Sądów Administracyjnych za dowolne należy traktować i te ustalenia, które nawet znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie kompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym (por. np. wyrok NSA z 2012.03.28 I OSK 563/11 LEX nr 1145120, WSA w Gliwicach z 2012.06.06 IISA/GL 970/11, LEX nr 125376, WSA w Krakowie z 2011.06.15 IISA/Kr 456/11, LEX nr 993321). Wyciągnięte z materiału dowodowego wnioski muszą być logicznie uzasadnione i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego (Por. np. wyrok NSA z 2011.07.05 II GSK 678/10, LEX nr 1083352, wyrok WSA w Szczecinie 2012.03.29 I SA/Sz 18/12, LEX nr 11377234, WSA w Warszawie z 2009.12.02 III SA/Wa 361/19, LEX nr 583651, czy WSA w Szczecinie z 2008.07.16 II SA.Sz 145/08, LEX nr 518509).

W świetle powyższego stanowiska co do reguł oceny dowodów, samo tylko ustalenie w sprawie, że w następstwie kontroli stwierdzono, że czas pracy kierowcy był niezgodny z okazanym zaświadczeniem, oraz że kierowca w swym zeznaniu stwierdził, że "jego wynagrodzenie jest uzależnione od ilości przejechanych kilometrów" nie dawało organom podstawy do przyjęcia ustalenia, że "wynagrodzenie kierowy jest uzależnione ilości przewiezionych rzeczy". W tym zakresie, wbrew stanowisku organu, granice swobodnej oceny dowodów zostały przekroczone.

Już wyżej wskazano, iż dokonując takiego ustalenia w oparciu o wskazane dowody utożsamiono długość przebytej trasy (ilość przejechanych kilometrów) a więc przebytej odległości, z ilością przewiezionych rzeczy, mimo że art. 10 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozdzielnie traktuje te okoliczności, dopuszczając co najwyżej ich równoczesne występowanie.

Takie wnioskowanie pozostaje w sprzeczności z regułami logicznego rozumowania, gdyż ta sama masa towaru (rzeczy), niezależnie od odległości, na którą zostanie przewieziona, nie zwiększy swojej objętości, czy ciężaru.

Ustalenie faktu, że przedstawione przez kierowcę zaświadczenie wydane w trybie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. 2012.1155 ze zm.), poświadczało nieprawdę co do okresu czasu wolnego od pracy lub odpoczynku, nie daje samo w sobie podstawy, do wyciagnięcia z tego jako jedynego logicznego następstwa wniosku co do faktu, że wynagrodzenie kierowcy jest uzależnione od ilości przewiezionych rzeczy.

Organ nie przeanalizował regulaminowych zasad wynagradzania kierowców strony skarżącej. W oparciu o tę analizę mógł pogłębić zakres zeznań kierowcy, z których wynikało tylko tyle, że im dłużej prowadzi samochód (im więcej przejedzie kilometrów) to więcej zarobi. Nawiązywał zatem do wykonywania pracy polegającej na prowadzeniu pojazdu, a nie do innych sytuacji, w których też zachowuje prawo do wynagrodzenia.

Z treści pisma strony skarżącej (k. 82 akt) stanowiącego wyjaśnienie na żądanie organu wynika, że przy piśmie załączono kopię regulaminu wynagrodzenia. Przedstawione akta administracyjne tego dokumentu nie zawierają.

W świetle powyższego, stanowiska organu, że strona skarżąca w toku postępowanie nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że wynagrodzenie kierowcy nie było uzależnione od ilości przewiezionych rzeczy, przyjętego na poparcie wniosku organu, że "uzależnienie wynagrodzenia od ilości przejechanych kilometrów ma zastosowanie w zakresie uzależnienia wynagrodzenia od ilości przewiezionych rzeczy, które podlegają przewozowi na odległości określone w kilometrach", podzielić nie można. Podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 października 2012 r. I OSK 1214/11 (LEX nr 1233147), że przeprowadzenie dowodu na okoliczność negatywną jest z punktu widzenia logiki nie możliwe. Nie można więc żądać od strony dowodu, że nie popełniła naruszenia, a w konkretnej sytuacji, że "nie uzależnia wynagrodzenia od ilości przewożonych rzeczy".

Czym innym jest natomiast dowodzenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, że istnieją przewidziane art. 92c ust. 1 pkt 1-3 okoliczności, które mimo niekwestionowanego faktu naruszenia, uzasadniają nie wszczynanie postępowania lub jego umorzenie. Tu należy podzielić stanowisko organu, że takich okoliczności skarżący nie udowodnił.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest jednak właśnie spór pomiędzy organem a stroną skarżącą o to, czy można jej przypisać- jako podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy- naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przewidzianej lp. 1.7 załącznika nr 3 do ustawy postaci "uzależnienia wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy".

W tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona.

Organ odwoławczy- Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając na uwadze wiążącą organ z mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenę prawną i wskazania w niniejszym orzeczeniu, ponownie rozpatrzy odwołanie strony skarżącej od decyzji organu I instancji.

Rozpatrując odwołanie, Organ odwoławczy uwzględni treść przepisu art. 138 §2 k.p.a i oceni czy zachodzą przesłanki do uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też podstawy do wydania decyzji organu odwoławczego opartej na przepisie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a w odniesieniu do każdego z naruszeń objętych decyzją organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku w oparciu o przepisy art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012.270 z póz. zm.).

Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji orzeczono jak w II punkcie sentencji na podstawie art. 152 P.p.s.a.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania oparte są na przepisach art. 200, 205 § 1, 209 P.p.s.a