Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 661/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4, 133 par 1, 146 par 1, 184, 204 pkt 2 w zw z art 202 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Op 315/18 w sprawie ze skargi E.A., D.A., T.K., S.Z. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. na rzecz E.A., D.A., T.K., S.Z. solidarnie kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Op 315/18, po rozpoznaniu skargi E.A., D.A., T.K. i S.Z. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2018 r., znak [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji, pkt 1 - stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności; pkt 2 - zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 4,443 (cztery tysiące czterysta czterdzieści trzy) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] listopada 2008 r. zmarł A.K. - właściciel 4 sztuk broni. Pismem z [...] stycznia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji złożył do Sądu Rejonowego w Opolu wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym A.K. Wskazał, że od [...] grudnia 2008 r. w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w O. znajdują się dwie sztuki broni palnej myśliwskiej i amunicja należące do zmarłego.

Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w Opolu Wydział I Cywilny, sygn. akt I Ns 182/09, stwierdził, że spadek po zmarłym A.K. nabyli E.A., D.A., T.K. i Z.Z. - każdy po 1/4 części.

Pismem z [...] stycznia 2018 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w O. poinformował E.A., D.A. i T.K., jako spadkobierców A.K., że od [...] grudnia 2008 r. w depozycie Wydziału znajdują się 2 sztuki broni palnej myśliwskiej wraz z amunicją, od [...] września 2009 r. 1 sztuka broni palnej gazowej, a od [...] kwietnia 2012 r. kolejna 1 sztuka broni palnej myśliwskiej, należące do zmarłego A.K. W piśmie tym wezwano wspomniane osoby do odebrania broni z depozytu i pouczono, że jej niepodjęcie w terminie 3 lat będzie stanowiło podstawę do złożenia do Sądu Rejonowego wniosku o likwidację niepojętego depozytu. Wyjaśniono również, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca broń, która weszła w jej posiadanie.

E.A., D.A. i T.K. złożyli oświadczenia o przekazaniu zdeponowanej broni i amunicji na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. pełnomocnik Z.Z. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. o braku podstaw prawnych do obciążenia któregokolwiek ze spadkobierców A.K. kosztami depozytu broni, jako że nie można ich uznać stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni palnej i amunicji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1839 z poźn.zm. - dalej w skrócie "ustawa"), za osoby, które weszły w posiadanie broni po osobie zmarłej. Jednocześnie oświadczył, że Z.Z. wyraża zgodę na przeniesienie własności broni na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z [...] maja 2018 r., nazwanym "wezwanie do zapłaty", Komendant Wojewódzki Policji w O., powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, poinformował skarżących o obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 25.826,24 zł, naliczonej za przechowywanie 4 sztuk broni pozostającej w depozycie Policji. W ujęciu tabelarycznym organ przedstawił szczegółowo, za jaki okres i w jakiej wysokości naliczono opłatę. Ponadto wyjaśnił, że na podstawie ww. przepisu ustawy i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz.U. z 2004 r., nr 152, poz. 1609), właściciel broni zobowiązany jest pokryć koszty przechowywania przedmiotowej broni w depozycie w okresie od [...] grudnia 2009 r. do [...] lutego 2018 r. (data złożenia oświadczenia o przeniesieniu własności broni przez pierwszego ze współwłaścicieli). Organ określił też termin i miejsce dokonania opłaty oraz zastrzegł, że jej nieuregulowanie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

W skardze na powyższą czynność materialno-techniczną E.A., D.A., T.K. i S.Z. wnieśli o stwierdzenie jej bezskuteczności oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Sąd I instancji stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności wskazał, że E.A., D.A., T.K. i S.Z. - spadkobiercy A.K. zaskarżyli skierowane do nich "wezwanie do zapłaty", stanowiące czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na ustaleniu kosztów depozytu broni należącej wcześniej do A.K. i zobowiązaniu skarżących, jako obecnych właścicieli broni, do opłacenia tych kosztów. Sąd zaznaczył, że dochowanie terminu do wniesienia skargi na przedmiotową czynność nie budzi wątpliwości, zaś ustalenie w tym zakresie pozwoliło na merytoryczne jej rozpoznanie.

Sąd wyjaśnił w dalszej kolejności, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni ma charakter publicznoprawny i wynika z art. 23 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przepis art. 23 ustawy określa m.in. podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. W świetle art. 23 ust. 1 pkt 3 obowiązek ten obejmuje osoby deponujące broń, które weszły w jej posiadanie po osobie zmarłej. Podstawę omawianego obowiązku stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, iż jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego, a drugą stroną - osoba deponująca broń w związku z brakiem pozwolenia na nią. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu i deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Natomiast w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy, organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest do podjęcia działań mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji przyjąć należy, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy i zaistnienia sytuacji opisanej w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy, wezwanie podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek uiszczenia kosztów depozytu, stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Dalej Sąd stwierdził, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy Komendant Wojewódzki Policji w O. podał, że podstawę prawną wezwania skarżących do uiszczenia przedmiotowej opłaty stanowi art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, zatem uznał skarżących za osoby deponujące broń, które weszły w jej posiadanie po śmierci A.K. Z tym stanowiskiem organu nie zgodzili się jednak skarżący, którzy uważają, że przepis ten nie ma do nich zastosowania.

Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, Sąd stwierdził, że z wykładni literalnej art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, iż "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc władała nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Na gruncie art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy powszechnie przyjmuje się, że wypełnienie określonej w nim przesłanki ma miejsce również w sytuacji, gdy broń zostanie złożona przez osobę trzecią, która jednak działa w imieniu i na rzecz osoby deponującej.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie skarżący wskutek dziedziczenia stali się właścicielami przedmiotowej broni, lecz ani nie weszli w jej posiadanie, ani też jej faktycznie nie przekazali do depozytu policyjnego. Z akt sprawy wynika, że dwie sztuki broni należącej do zmarłego zostały zabezpieczone i przekazane do depozytu w dniu [...] grudnia 2008 r. w wyniku czynności własnych Policji, zaś kolejne dwie sztuki broni trafiły do depozytu [...] września 2009 r. i [...] kwietnia 2012 r. (notatka służbowa z [...] lutego 2018 r.). Jednak nie zostały one złożone przez samych skarżących czy przez osoby trzecie związane z nimi w jakikolwiek sposób, a więc osoby, które działałyby w imieniu skarżących lub na ich rzecz. Sąd za trafne uznał więc stanowisko pełnomocnika skarżących, że w świetle omawianych rozwiązań ustawowych, z samego faktu spadkobrania nie można wywodzić, iż skarżący są zobowiązani do ponoszenia kosztów depozytu broni. Nie sposób też nie dostrzec, że koszty te, choćby z uwagi na to, że powstały już po otwarciu spadku, nie mogą stanowić długów spadkowych.

Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że z literalnej wykładni art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy jasno wynika, że obowiązek uiszczenia określonych w nim kosztów obciąża osoby, które faktycznie weszły w jej posiadanie po osobie zmarłej i które dokonały jej faktycznego złożenia w siedzibie organu. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Przy wskazanym rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, wbrew temu co twierdzi organ, dla jego zastosowania i nałożenia obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni i amunicji przez Policję nie jest wystarczające samo ustalenie właściciela zdeponowanej broni. Skarżący, będąc spadkobiercami po zmarłym A.K., nie byli bowiem posiadaczami broni w rozumieniu omawianego przepisu. Oceny tej nie może zmienić powołanie się przez organ w wezwaniu na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie, a także wskazanie przez organ, że celem normy z art. 23 ustawy nie jest oderwanie jej od prawa własności, zwłaszcza gdy przykładowo pisemne oświadczenie woli o zniszczeniu broni lub przeniesieniu jej własności na rzecz Skarbu Państwa może złożyć tylko właściciel, którym po śmierci spadkodawcy jest jego spadkobierca. Podkreślić trzeba, że ani skarżący, ani Sąd nie kwestionują obowiązku poniesienia kosztów depozytu broni i amunicji przez spadkobierców, tyle że nie w każdej sytuacji. Także wykładnia celowościowa art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy przemawia za przyjęciem, że koszty przechowania broni w depozycie powinna ponieść osoba, która faktycznie składając broń do depozytu, ma świadomość skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością. Natomiast za nieuzasadnione należy uznać obciążanie tymi kosztami spadkobierców, którzy tak jak w niniejszej sprawie, nigdy nie weszli w posiadanie broni należącej do spadkodawcy i nie przekazali jej do depozytu, ale również przez długi czas nawet nie wiedzieli, że zostali powołani do spadku i, że stali się właścicielami broni pozostającej w depozycie policyjnym.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżących i stanowić podstawy prawnej do nałożenia na nich obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni. Z przyczyn wskazanych wcześniej, nie została bowiem spełniona ustawowa przesłanka określona w tym przepisie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw materialnoprawnych do obciążenia skarżących sporną opłatą, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Jednocześnie za zbędne uznał dalsze badanie legalności działań organu, w tym o wysokości ustalenia opłaty, czy też w kontekście zarzutu dotyczącego braku informowania skarżących o obowiązku poniesienia kosztów depozytu i o wysokości tych kosztów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Wojewódzki Policji w O. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub jego uchylenie i oddalenie skargi oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił:

I) naruszenie prawa materialnego:

a) w wyniku dokonania błędnej wykładni art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, w kontekście nie zastosowania wykładni systemowej i pominięcie art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. poz. 78 poz. 483 ze zm.), poprzez dopuszczenie do rozporządzenia rzeczą przez posiadacza lub dzierżyciela, wbrew woli właściciela/spadkobiercy, art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 – dalej w skrócie "k.c.") i art. 1035 k.c., poprzez przyjęcie, że skarżący jako spadkobiercy nie byli osobami deponującymi broń w depozycie, a w konsekwencji nie byli zobowiązani do uiszczenia opłaty za depozyt broni, art. 336 k.c., art. 337 k.c., art. 338 k.c., art. 140 k.c., art. 199 k.c., i w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez jego błędne niezastosowanie i niewłaściwe zastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a.;

II) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zasadnicze wadliwości motywacyjne zaskarżonego orzeczenia, polegające na ogólnikowym odniesieniu się do kwestii własności broni i pominięcie skutków przyznania prawa do rozporządzania cudzą rzeczą nie-właścicielowi, w tym jej zniszczenia;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przedstawienie przez Sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, że organ nie informował spadkobierców o depozycie i jego odpłatności, mimo że sam odnalazł potencjalnych spadkobierców ustawowych, uzyskał odpowiednie akty stanu cywilnego i w dniu 28 stycznia 2009 r. skierował do sądu wniosek o stwierdzenie nabycia spadku. Tym samym od samego początku spadkobiercy mieli pełną świadomość o spadku i skutkach jego przechowywania w depozycie (k. 136 i następne akt).

Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ wniósł o skierowanie przez Prezesa NSA wniosku o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślił, że w Polsce jest około 300 tysięcy posiadaczy broni i kwestie depozytu za jej przechowywanie będą powracać oraz powodować kolejne poważne kontrowersje, jeżeli wykładnia art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie będzie powiązana z regułami dotyczącymi spadkobrania i sukcesji generalnej.

Odpowiadając na skargę kasacyjną E.A., D.A., T.K. i S.Z. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej stwierdzić trzeba, że nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Nietrafny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. O naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozbawione jest jednego z elementów wymaganych przepisem ustawy, względnie gdy jego treść jest nielogiczna, niepełna czy niespójna, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego kontrolę instancyjną. Za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać, prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy, czy też stanowiska co do wykładni norm prawa materialnego. Uzasadnienie kontrolowanego wyroku posiada wszystkie elementy wymagane przepisem ustawy. Z jego treści jasno wynika, jakimi przesłankami kierował się Sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Analiza rozważanego zarzutu dowodzi zaś, że skarżący kasacyjnie stara się podważyć zajęte przez Sąd I instancji merytoryczne stanowisko w sprawie, co jest niedopuszczalne w ramach rozważanego zarzutu.

Nie ma również racji skarżący kasacyjnie organ twierdząc, że Sąd I instancji naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu rzutującym na wynik sprawy. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek wydania wyroku, po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. O jego naruszeniu można mówić, zatem gdy Sąd wydał wyrok przed zamknięciem rozprawy bądź też, gdy przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego (czynności) przedstawiając stan sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie, względnie gdy pominął istotną część akt, gdy orzekł na podstawie akt niekompletnych, bądź oparł orzeczenie na podstawie własnych ustaleń nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji wyrokował po zamknięciu rozprawy. Przedstawiony przezeń w uzasadnieniu wyroku stan sprawy, wbrew odmiennemu stanowisku organu, ma bezspornie oparcie materiale aktowym sprawy. Zauważyć trzeba, że Sąd nie kwestionował podejmowanych przez organ czynności celem ustalenia spadkobierców zmarłego A.K., ani też tego, że informował on spadkobierców o depozycie i jego odpłatności. Trafnie stwierdził jednak, że skarżący przez długi czas nawet nie wiedzieli, że zostali powołani do spadku i że stali się właścicielami broni pozostającej w depozycie policyjnym (postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku wydane zostało [...] listopada 2012 r., do akt sprawy wpłynęło [...] września 2013 r., zaś pismo z informacją o broni znajdującej się w depozycie policyjnym skierowano do spadkobierców dopiero [...] stycznia 2018 r.).

Zamierzonego skutku nie mógł wreszcie odnieść zarzut błędnej wykładni art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, koszty zawiązane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji, odwołując się do ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo odkodował znaczenie normatywne powyższego unormowania, stojąc na stanowisku, że nałożenie na dany podmiot obowiązku poniesienia kosztów depozytu broni, a także ustalenie zakresu tego obowiązku następuje w drodze czynności organu administracji konkretyzującej obowiązek wynikający z przepisów prawa, poza postępowaniem administracyjnym, wobec czego przesłanki podmiotowe nałożenia omawianego obowiązku powinny być interpretowane ściśle. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika, że "osoba deponująca broń" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc władała nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą założenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się stosunek prawny przechowywania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującą broń i amunicję do depozytu. O spełnieniu przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy można mówić także wówczas, gdy broń zostanie złożona przez osobę trzecią, która działa w imieniu i na rzecz osoby deponującej. Stwierdzić wobec tego trzeba, że w sytuacji gdy literalne brzmienie przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, brak jest podstaw ustalania jego treści normatywnej przy zastosowaniu wykładni systemowej, która jak błędnie przyjmuje autor skargi kasacyjnej winna uwzględniać brzmienie art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji i szeregu przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu cywilnego. Co więcej, za przyjęciem kierunku wykładni preferowanego przez organ, zgodnie z którym osobami zobowiązanymi do zapłaty kosztów przechowywania broni złożonej do depozytu po śmierci jej posiadacza są właściciele, których ustala się na podstawie postępowania spadkowego, nie może przemawiać fakt, że ponad 80 % spadkobierców dobrowolnie reguluje należności depozytowe, mimo że to nie oni fizycznie złożyli broń do depozytu.

Zatem, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy przepis art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy nie mógł mieć zastosowania i stanowić podstawy prawnej nałożenia obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni, na skarżących, którzy na skutek dziedziczenia po zmarłym A.K. stali się co prawda właścicielami broni znajdującej się w depozycie policyjnym, niemniej jednak nigdy nie weszli w posiadanie tej broni oraz nie dokonali jej faktycznego zdeponowania. Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w O.

Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o podjęcie przez NSA, na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisu art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy, podkreślić trzeba, że przepis art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy uchwał abstrakcyjnych podejmowanych w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej. Z wnioskiem o podjęcie uchwały abstrakcyjnej mogą wystąpić jedynie ściśle określone podmioty wskazane w art. 264 § 2 p.p.s.a. Skład orzekający NSA, w konkretnym postępowaniu kasacyjnym, nie może zatem zwrócić się o podjęcie takiej uchwały.

Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 202 § 2 p.p.s.a.