Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 203/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 75, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2005 r., nr [...], 2/ określa, że decyzje wymienione w pkt 1 nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 203/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 kwietnia 2005r. Nr [...] Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 104 kpa, art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 103 ust. 2ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r., Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego nr 11/98 z dnia 3 września 1998r. (Dz.Urz.Woj.Gd. Nr 59, poz. 294) nakazał B. i K. K. rozbiórkę parterowego z poddaszem użytkowym obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej (wraz z tarasem), o konstrukcji murowanej i powierzchni zabudowy wynoszącej 51,30 m2, wybudowanego samowolnie w 1993r. na terenie działki nr 57/14 w Ł. gm. K.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt rekreacji indywidualnej wybudowany został bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, na terenie stanowiącym A Park Krajobrazowy. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, przedmiotową sprawę należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, albowiem przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1993r. Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane nakazywał uzyskać pozwolenie na budowę na wszystkie roboty budowlane z wyjątkiem rozbiórek. Brak pozwolenia na budowę obliguje organ nadzoru budowlanego do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów art. 37 bądź art. 40 tejże ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1 (art. 37 ust. 2).

Organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie A Parku Krajobrazowego O. C., gdzie obowiązują przepisy Rozporządzenia nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994r. zmienionego Rozporządzeniem nr 11/98 Wojewody Gdańskiego z dnia 3 września 1998r., w którym obowiązuje zakaz lokalizowania budowli i budynków w strefie 100m od linii brzegowej jezior i cieków. Wojewódzki Konserwator Przyrody ustosunkował się do przedmiotowej sprawy negatywnie uzasadniając swoje stanowisko tym, że obowiązujące od 1969 roku przepisy wydawane przez przewodniczącego GKKFiT w sprawie zakazu zabudowy w strefie 100m od brzegu jeziora nie zezwalały na powstanie zabudowy letniskowej na przedmiotowym obszarze. Ponadto organ wojewódzki stwierdził, że obowiązująca wówczas uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku Nr XIX/82/83 z dnia 15 czerwca 1983r. w sprawie utworzenia A Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Nr 13, poz. 62 z 1983r.) przewidywała dla tego typu obiektów: lokalizację pobytowych form turystyki i rekreacji należy ograniczyć do obszarów strefy ochronnej oraz obszarów położonych w granicach zainwestowania istniejących jednostek osadniczych. Ponadto organ wskazał, że w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy teren ten stanowi obszar upraw rolnych, w związku z czym nie jest przeznaczony pod zabudowę.

Wskazując na powyższe organ pierwszej instancji zważył, że przedmiotowy obiekt rekreacji indywidualnej – usytuowany w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej jeziora Rekowo – narusza przepisy Rozporządzenia nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994r. zmienionego Rozporządzeniem nr 11/98 Wojewody Gdańskiego z dnia 3 września 1998r., w którym obowiązuje zakaz lokalizowania budowli i budynków w strefie 100m od linii brzegowej jezior i cieków. Tym samym w ocenie organu pierwszej instancji zachodzą przesłanki do rozbiórki obiektu rekreacyjnego, o których mowa w art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, tj. wybudowanie bez wymaganej decyzji z naruszeniem przepisów innej ustawy.

Od powyższej decyzji administracyjnej odwołanie wnieśli B. i K. K., zarzucając jej:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu że:

a. budynek został wybudowany w 1993r. pomimo braku jakichkolwiek ustaleń organu w tym zakresie;

b. budynek znajduje się na terenie A Parku Krajobrazowego mimo, że prawomocnym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2000r. Prokurator Rejonowy w K. stwierdził, że działka nr [...] w Ł. nie należy do A Parku Krajobrazowego;

c. teren działki nr [...] (i obecnie [...]) nie jest w planie zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczony pod budownictwo, mimo że dotychczas obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał taką funkcję tak samo jak plan ochrony Parku Krajobrazowego;

d. budynek został wybudowany w ramach siedliska rolniczego;

e. budynek pełni funkcje rekreacyjne, mimo że, jak wynika z oględzin, pełni funkcje gospodarcze;

2. naruszenie przepisów postępowania, poprzez nie zapoznanie odwołujących się ze zgromadzonym w sprawie materiałem i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do jakości zebranych w sprawie materiałów;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów Rozporządzenia Wojewody Gdańskiego do jej rozpoznania, mimo że budynek został wzniesiony przed wejściem w życie tego przepisu.

Wskazując na powyższe uchybienia odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie

Decyzją z dnia 11 stycznia 2006r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się na działce leżącej na terenie A Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują szczególne rygory, między innymi zakaz lokalizowania i budowy domów letniskowych określony w §3 ust. 1 pkt 6 oraz zakaz lokalizowania budowli i budynków w strefie 100m od linii brzegowej jezior i cieków określony w §3 ust. 1 pkt 7c Rozporządzenia Wojewody Gdańskiego nr 5/94 z dnia 8 listopada 1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń zmienionego Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego nr 11/98 z dnia 3 września 1998r. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowi ważną przyczynę wymienioną w wyżej cytowanym art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, w tym przypadku wynikająca z przepisów szczególnych. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany bez zatwierdzonego planu zagospodarowania działki i zatwierdzonego projektu budowlanego zgodnego z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, z ustawą – Prawo budowlane i przepisami techniczno-budowlanymi co daje podstawę do uznania, iż zarówno lokalizacja obiektu jak i jego architektura jest przypadkowa, co stanowi inną ważną przyczynę wynikającą z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane. Wystąpienie takiej przyczyny wskazuje, że kwestionowana zabudowa powoduje chaos przestrzenny oraz degradację krajobrazu naturalnego, jak i nie uregulowanie gospodarki wodno-ściekowej mającej wpływ na degradację środowiska naturalnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, co następuje.

Argument strony, iż organ przyjął datę wybudowania obiektu bez dokonania jakichkolwiek ustaleń jest bezzasadny, bowiem data (rok 1993) została przyjęta na podstawie oświadczeń inwestorki obiektu C. B. i jej córki oraz ówczesnego właściciela działki M. R.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowa działka leży na terenie, na którym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego organ pierwszej instancji nie badał zgodności inwestycji z planem. Jednocześnie według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003r. obszar, na którym jest wydzielona przedmiotowa działka stanowił teren upraw rolnych i nie był przeznaczony pod zabudowę. Powyższe wskazuje, że teren działki nie był i nie jest siedliskiem rolniczym z zabudową zagrodową.

Organ drugiej instancji podniósł, że z dokumentacji zdjęciowej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że architektura i wyposażenie obiektu jednoznacznie wskazuje, iż jest on wykorzystywany do celów rekreacji indywidualnej (mieszkalnych). Jednocześnie wskazał, że wskazane wyżej przepisy ochrony A Parku Krajobrazowego zakazują sytuowania budowli i budynków w strefie 100m od linii brzegowej jezior i cieków niezależnie od funkcji tych obiektów.

W odniesieniu do argumentu odwołujących się, że decyzja rozbiórkowa została wydana w oparciu o przepisy nie obowiązujące w momencie budowy budynku organ odwoławczy podniósł, że uwzględnienie Rozporządzenia Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 z dnia 8 listopada 1994r. wynika wprost z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, w którym jedynie pierwsza przesłanka odnosi się do przepisów obowiązujących w okresie budowy (budowa niezgodna z przepisami, czyli bez pozwolenia na budowę). Każda inna przesłanka brana jest pod uwagę w dacie wydania decyzji. Istnienie samowoli budowlanej powoduje, że ten kto się jej dopuścił ryzykował (wg stanu prawnego sprzed dnia 1 stycznia 1995r.), iż druga przesłanka do nakazu rozbiórki może zajść po wybudowaniu obiektu. Zdaniem organu odwoławczego wpisanie danego terenu do obszarów szczególnie chronionych powoduje, że również w przypadkach wcześniejszych samowoli budowlanych organ obowiązany jest uwzględnić wprowadzone ustalenia (zakazy i ograniczenia) według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.

W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wbrew zarzutom odwołania przeprowadził kompleksowe postępowanie wyjaśniające, łącznie z wizją lokalną, zaś podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest naruszenie wskazanych w uzasadnieniu przepisów prawa, a nie opinia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody.

Organ odwoławczy zgodził się natomiast z argumentem odwołujących się, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił im zapoznania się z całym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do dokonanych ustaleń. Jednak powyższe uchybienie zostało wyeliminowane na etapie postępowania odwoławczego.

W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy orzekł jak w sentencji decyzji.

Skargę na tę decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że budynek gospodarczy znajdujący się na działce obecnie oznaczonej w ewidencji gruntów Nr [...] wybudowany został w 1993r., jak też że pełni funkcje rekreacji indywidualnej. Skarżący zarzuca również błędne stosowanie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności przepisów art. 10, art. 75, art. 76, art. 77, i art. 78 kpa poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów i zamknięcie postępowania tak w pierwszej, jak i w drugiej instancji bez umożliwienia stronie zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów. Ponadto skarżący zarzuca także błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, poprzez zastosowanie przepisów, które zostały ogłoszone w 1995r., czyli złamanie podstawowej zasady państwa prawa, która mówi, że prawo nie działa wstecz. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zdaniem skarżącego organy obu instancji nie ustaliły i nie wyjaśniły prawdziwych okoliczności, w których wybudowano obiekt znajdujący się na działce, która dopiero w 2001r. została wydzielona z gospodarstwa M. R. i uzyskała w 2001r. numer [...] w ewidencji gruntów gminy K., nie ustaliły też daty wzniesienia budynku. Ponadto, w ocenie skarżącego, organy obu instancji nie rozważyły także, czy nie występują przesłanki do odstąpienia od nakazu rozbiórki obiektu, przez co naruszyły art. 7 kpa, niezależnie od tego, że 10-letni okres postępowania narusza zasadę sprawności postępowania określoną w art. 35 kpa i naraża skarżącego na realną stratę finansową. Skarżący podniósł również, że organy nie wskazały, na jakiej podstawie twierdzą, że obiekt skarżącego znajduje się na terenie A Parku Krajobrazowego, a ponadto organy zastosowały przepisy dotyczące Parku, które weszły w życie w 1996r., podczas gdy datę wzniesienia obiektu ustaliły na 1993r. Powoduje to sytuację prawną, która w wypadku utrzymania zaskarżonych decyzji w mocy, powinna skutkować rozbiórką obiektów, które powstały niekiedy jeszcze przed I Wojną Światową i nie odpowiadają przepisom regulującym zasady zabudowy w A Parku Krajobrazowym określonym w Rozporządzeniu Wojewody Gdańskiego z 1995r. Skarżący wskazał dalej, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów narusza przepisy art. 75-78 kpa. Skarżący zarzucił także, że organy obu instancji powołują się na M. R. i C. B., mimo że w aktach nie ma protokołów z ich przesłuchania. Ponadto powołują się na opinię Urzędu Wojewódzkiego, mimo że w aktach nie ma żadnego dowodu, żeby Urząd Wojewódzki przeprowadzał jakiekolwiek czynności pozwalające mu na wydanie opinii dotyczącej przedmiotowego obiektu. Za rażące naruszenie prawa skarżący uznał stwierdzenie uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, w którym organ wskazał, że uchybienie organu pierwszej instancji polegające na nie umożliwieniu skarżącemu zapoznania się z całym materiałem dowodowym, zostało wyeliminowane na etapie postępowania odwoławczego. Skarżący wskazał, że powyższe zarzuty uzasadniają też zarzut naruszenia art. 107 kpa poprzez nie umieszczenie w uzasadnieniu decyzji stwierdzeń i ustaleń organów, jak też wyjaśnień, dlaczego uznał niektóre okoliczności za wyjaśnione, dlaczego zastosował przepisy Rozporządzenia Wojewody z 1995r. do stanu faktycznego powstałego przed tą datą, nie wyjaśnił, dlaczego nie przeprowadził wnioskowanych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wniósł o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że datę wzniesienia przedmiotowego obiektu ustalił podczas wizji w dniu 20 maja 1996r. przeprowadzonej z udziałem ówczesnego właściciela działki M. R. Powyższą datę potwierdziła również L. K. – córka inwestora obiektu C. B. w piśmie z dnia 27 kwietnia 2000r. Odnośnie zastosowania przepisów Rozporządzenia Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994r. do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując ponadto, że słuszność tego stanowiska podkreślił Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września 2005r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 321/05. W odniesieniu do zarzutu, iż postępowanie prowadził niewłaściwy organ, wskazano, że w momencie złożenia pisma przez M. R. w dniu 25 kwietnia 1996r. właściwym do załatwienia sprawy był Urząd Gminy. Z dniem 1 stycznia 1999r. w związku z reformą ustrojową państwa wprowadzono zmiany w ustawie – Prawo budowlane i rozpatrzenie przedmiotowej sprawy znalazło się we właściwości organów nadzoru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.

Zasadny jest zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy wobec czego ustalenia dokonane przez organy obu instancji nie mogły być podstawą rozstrzygnięcia

Przede wszystkim należy wskazać, że nie bez znaczenia jest ustalenie czy dokonując samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę (co w niniejszej sprawie nie jest sporne) budowy obiektu budowlanego został on wybudowany na terenie przewidzianym, czy nie przewidzianym pod zabudowę w czasie wybudowania obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 2005r., sygn. akt II OSK 1032/94).

W tej sytuacji organ zobowiązany był do ustalenia czy w czasie budowy obowiązywał plan zagospodarowania terenu, po czym do ustalenia czy przedmiotowy obiekt został wybudowany na terenie nie przewidzianym pod zabudowę, czy na terenie do tego celu przewidzianym. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt sprawy- obowiązywały do dnia 31 grudnia 2003r. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego uchwałą nr XI/54/90 Rady Narodowej Miasta i Gminy Kartuzy z dnia 22 lutego 0990r. (Dz. Urz. WG nr 8, poz. 49 z 1990r.) ze zm. z 16 marca 1993r., 29 listopada 1994r., 12 marca 1996r. i 8 października 1996r., który dla działki nr [...] położonej w Ł. przewidywał w środkowej jej części teren zabudowy mieszkaniowej, zaś w pozostałej części teren upraw rolnych (k. 73 i k. 36 akt administracyjnych organu I instancji). Jak wynika z wykazu zmian gruntowych (k.39-37 akt j/w) działka [...] została podzielona na działkę nr [...] przeznaczona pod uprawy rolne oraz działkę [...] przeznaczoną w środkowej części pod zabudowę mieszkaniową(siedlisko rolnicze), zaś w części pozostałej pod uprawy rolnicze. W aktach administracyjnych sprawy brak jest udokumentowania dalszych zmian gruntowych. Prawdopodobnie przedmiotowa działka powstała z dalszego podziału działki 57/12. Dlatego niezbędne jest ustalenie zmian gruntowych, a następnie precyzyjne wskazanie czy przedmiotowy domek został wybudowany na terenie przeznaczonym w w/w wskazanym planie pod zabudowę czy przewidzianym nie pod zabudowę lecz pod uprawy rolne.

Gdyby te działania doprowadziły do ustalenia, że przedmiotowy domek został wybudowany na terenie nie przewidzianym w w/w planie pod zabudowę lecz na terenie o funkcji upraw rolnych, niezbędne będzie ustalenie czy w chwili wydawania decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jaką funkcję przewidywał dla przedmiotowego terenu. Jeśli plan nie obowiązywał to należało ustalić czy w chwili wydania decyzji były inne przeszkody uniemożliwiające legalizację przedmiotowej samowoli. Chodzi przede wszystkim o ustalenie czy przedmiotowy obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami rozporządzenia Wojewody Gdańskiego o utworzeniu A Parku Krajobrazowego. Od tych ustaleń zależałoby rozstrzygnięcie sprawy, gdyż naruszenie tych przepisów doprowadziłoby do orzeczenia rozbiórki w oparciu o przepis art. 37 ust. 2 prawa budowlanego z 1974r.

Zwrócić tu należy uwagę na znajdujące się w aktach administracyjnych organu II instancji postanowienia prokuratury Rejonowej w K., sygn. akt Ds. [...], w którym prokurator uznał, że obiekt budowlany położony na działce [...] nie znajduje się na terenie A Parku Krajobrazowego. Niezbędne jest tu, jak już wyżej wskazano pewne ustalenie przebiegu zmian gruntowych i precyzyjne usytuowanie przedmiotowej działki nr [...].

Nadto trzeba ustalić czy w czasie budowy przedmiotowego obiektu dla terenu, na którym został wybudowany obowiązywała uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku nr XIX/82/83 z dnia 15 czerwca 1983r.w sprawie utworzenia A Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr 13, poz. 62), na którą powołuje się w decyzji organ I instancji lecz nie wskazuje czy jej przepisy zostały naruszone co powinien był uczynić.

Odnieść się tu trzeba do tych zarzutów skargi, które są niezasadne. Nie ma racji skarżący twierdząc, że data wybudowania przedmiotowego obiektu została ustalona niezgodnie z prawem, gdyż nie sporządzono protokołów przesłuchania świadków. Przepis art. 75 k. p. a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ ustaleń w tym zakresie dokonał w oparciu o dowody w postaci oświadczeń L. K., córki C. B., która obiekt wybudowała oraz oświadczeń M. R. Także skarżący nie kwestionowali tej daty, przeciwnie, w czasie oględzin podali, że prawdopodobnie obiekt został wybudowany w 1993r.

Mając na uwadze wyżej wskazane względy należy stwierdzić, że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób wyczerpujący czym uchybiły przepisom art. 7, art. 77 § 1, art.80 i art.107 § 3 k. p. a. Rozpoznając ponownie sprawę organy zobowiązane są przeprowadzić postępowanie i wyjaśnić okoliczności sprawy w/w przez Sąd.

Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Nadto na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono o niewykonywaniu uchylonych decyzji.