Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 154/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego - SPP
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 i par. 3, art. 257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2018 r., sygn. akt II SA/Po [...] w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Po [...], referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek B. K. o przyznanie prawa pomocy, uznając, że skarżąca – pomimo prawidłowego wezwania doręczonego do rąk wnioskodawczyni w dniu 19 lutego 2018 r. – przedłożyła wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu z uchybieniem siedmiodniowego terminu.

Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 21 marca 2018 r.

W dniu 27 marca 2018 r. wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, w którym wskazała, że jest osobą niepełnosprawną cierpiącą na bóle spowodowane degeneracją kręgosłupa. Przez okres kilku tygodni cierpiała na rwę kulszową i nie była w stanie swobodnie się poruszać. Skarżąca nie posiada rodziny w Polsce, która mogłaby jej pomóc. Ma też pod swoją opieką 83-letnią niepełnosprawną mamę, która wymaga jej obecności przez 24 godziny na dobę. Dodatkowo strona nie miała środków finansowych, by nadać korespondencję wcześniej. W związku z powyższym skarżąca wniosła o umożliwienie jej reprezentowania samej siebie oraz o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

W ocenie Sądu referendarz sądowy tutejszego Sądu prawidłowo pozostawił wniosek B. K. bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawany przypadku wezwanie skarżącej do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, odebrane przez nią osobiście, zostało jej skutecznie doręczone w dniu 19 lutego 2018 r. (k. 43-44). Urzędowy formularz obejmujący wniosek o prawo pomocy został złożony przez wnioskodawcynię dopiero w dniu 27 lutego 2018r., tzn. po upływie zakreślonego terminu, który ukończył bieg w dniu 26 lutego 2018r. (k. 45-47)

Skoro B. K. uzupełniła brak formalny wniosku z uchybieniem siedmiodniowego terminu wskazanego w doręczonym jej wezwaniu, należało – zgodnie z art. 257 p.p.s.a. – pozostawić wniosek bez rozpoznania.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

/-/ T. Świstak