Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 202/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec (spr.),, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant asyst. Anna Kurczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2005 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] ustalającej podatek od nieruchomości na 2004 r. utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją Prezydenta Miasta B. ustalono skarżącemu podatek od nieruchomości na rok 2004 w kwocie 1.111,50 zł przyjmując za podstawę opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 50 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 35 m2, budynki pozostałe o powierzchni 57 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 1.140 m2 stosując stawki podatkowe ustalone Uchwałą Rady Miasta B. z dnia 12 grudnia 2003 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż dane zawarte w złożonej przez skarżącego informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie są zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta B.. W szczególności zaś w złożonej informacji H. M. nie ujawnił powierzchni 35 m2, przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej oraz wskazał inne, niż wynikające z operatów ewidencyjnych powierzchnie: budynku mieszkalnego: 110m2 - według operatów ewidencyjnych: 85 m2, budynków pozostałych: 36 m2 - według operatów ewidencyjnych: 57 m2 oraz powierzchnię gruntów pozostałych: 1206 m2 - według operatów ewidencyjnych 1.140 m2.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił organowi podatkowemu przyjęcie błędnej podstawy prawnej wymiaru podatku, opodatkowanie gruntu zajętego pod drogi mimo ustawowego zwolnienia oraz pominięcie przy rozstrzyganiu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 1999 r. , sygn. akt. I SA/Lu 944/98. Skarżący podniósł także, że ustalony decyzją wymiar podatku nie jest zgodny z treścią pisma, o którego odpis zwracał się do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w B. i wniósł o wyliczenie powierzchni gruntu zajętego pod drogi stanowiące ulice: [...] i [...] oraz powierzchnię zajętą pod kanał ciepłowniczy i pomniejszenie dla celów podatkowych należących do niego gruntów o wielkość tych powierzchni. Dodatkowo zakwestionował zasadność opodatkowania powierzchni budynku wynajmowanej dla celów działalności gospodarczej.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 137, poz.929 / regulują zasady postępowania przed organami podatkowymi. Przepisy podatkowego prawa materialnego regulujące zasady opodatkowania poszczególnymi podatkami zawarte są natomiast w odrębnych ustawach podatkowych. Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2002 r. nr. 9 poz. 84 ze zmianami/ . Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt. 1 pkt 2 tej ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów stanowi ich powierzchnia natomiast dla budynków i ich części - powierzchnia użytkowa. Sposób ustalania podstawy opodatkowania został określony w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zmianami/, który stanowi, że podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowo więc organ pierwszej instancji do opodatkowania przyjął powierzchnie zgodnie z aktualnym wypisem z rejestru budynków i gruntów. Gdy podatnik kwestionuje dane zawarte w tej ewidencji, winien dążyć do ich zmiany w odrębnym postępowaniu. Organ odwoławczy stwierdził także, że nie jest organem właściwym do rozpatrywania spraw z zakresu prowadzenia ewidencji budynków i gruntów, te bowiem należą do kompetencji właściwych miejscowo organów administracji publicznej.

Zdaniem organu odwoławczego nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty odwołania dotyczące nie zastosowania przez organ pierwszej instancji zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych pod drogi wraz z pasami drogowymi. Stosownie bowiem do przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. - budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ich powierzchnia nie jest zatem ujmowana w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu nie opodatkowania podatkiem od nieruchomości od wynajętej części lokalu najemcy, który, zdaniem skarżącego stał się współposiadaczem nieruchomości, także nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podatnikami podatku od nieruchomości , zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych albo - w sytuacji - gdy podmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, podatnikiem tego podatku jest posiadacz samoistny. W operatach ewidencyjnych skarżący został wskazany jako jedyny właściciel gruntów i budynków położonym w B. ul. [...] prawidłowo więc organ pierwszej instancji na niego nałożył obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości od części powierzchni budynku wynajmowanego dla prowadzenia działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także prawidłowość zastosowanych przez organ pierwszej instancji stawek podatkowych określonych uchwałą Rady Miasta B. z dnia 12 grudnia 2003 r. Nr [...] .

Od tej decyzji H. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której podtrzymał zarzuty podnoszone podczas postępowania podatkowego, dodatkowo podniósł, iż w jego ocenie organy podatkowe nie są uprawnione do określenia zobowiązań podatkowych ale do ich wyliczania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. skarżący powołując się na pismo Wydziału Geodezji / bez wskazania daty i numeru pisma/ oraz pismo Urzędu Miasta B. z dnia 8 marca 2001r. podniósł, że część nieruchomości położonej przy ul. [...] przeznaczona jest pod pasy drogowe ul. [...] i ul [...]. Pisma tego skarżący w postępowaniu nie przedstawił. Poparł także swój zarzut w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów zajętych pod kanał ciepłowniczy. Negował także opodatkowanie nieruchomości w części wynajętej a przeznaczonej do prowadzenia działalności gospodarczej przez najemcę, bowiem – zdaniem skarżącego – jest to sprzeczne z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stwierdzić należy, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje, zaskarżona decyzja odpowiada bowiem przepisom prawa.

Art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określa podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie z ustępem 1 pkt 1 tego przepisu podatnikiem podatku od nieruchomości są miedzy innymi osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, ustęp 3 stanowi natomiast, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji posiadacza samoistnego, należy więc posiłkować się w tym zakresie przepisami Kodeksu cywilnego. Art. 336 Kodeksu cywilnego stanowi, iż posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, który nią faktycznie włada jak właściciel /posiadacz samoistny), jak też i ten, kto nią faktycznie włada jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą / posiadacz zależny/.

Z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych wynika. iż jedynym właścicielem nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania jest skarżący, a część należącego do niego budynku mieszkalnego została wynajęta z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej. Najemca, jak wyżej wykazano, nie jest użytkownikiem samoistnym lecz zależnym, nie może więc być podmiotem, na którym ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości z tytułu wynajmowanej od skarżącego części budynku. Jedynym zobowiązanym, na którym ciąży ten obowiązek jest skarżący.

Podzielić także należy stanowisko organów podatkowych, iż sposób ustalania powierzchni stanowiącej podstawę opodatkowania od nieruchomości, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został określony w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zmianami/. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Nie można czynić organom podatkowym zarzutu, że przy ocenie materiału dowodowego uwzględniły treść dokumentu urzędowego jakim był wypis z rejestru gruntów, a skarżący dowodów przeciw temu dokumentowi nie przedłożył.

Skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji powinien wszcząć procedurę zmierzającą do ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, bowiem dopóki w tym rejestrze cała powierzchnia działki jest sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe i oznaczona symbolem B, organy podatkowe będą miały prawo ustalać zobowiązanie w podatku od nieruchomości, przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię wykazaną w ewidencji gruntów i budynków.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżącego o braku uprawnień organów podatkowych do wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Uprawnienia takie wynikają z przepisu art. 21 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej oraz przepisu art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 944/98 dotyczy innego roku podatkowego a więc stanowisko prawne przedstawione w tym wyroku nie może wiązać organów podatkowych.

Nie stwierdzając zatem zarzucanych naruszeń, tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.