Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 342/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61, art. 60
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 września 2007 r., nr [...], 2. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogę być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. C. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 września 2007r. Nr [...] ustalająca warunki zabudowy. Skarżąca domaga się uchylenia decyzji Kolegium.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ:

Prezydent Miasta decyzją z dnia 13 września 2007r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Gminy ustalił warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości dwóch kondygnacji (w tym poddasze użytkowe) z garażem oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [...] KM [...] obręb W. przy ul. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyły właścicielki działek sąsiadujących z terenem inwestycji, podnosząc kwestię usytuowania budynku od granicy działki oraz odległości ciągu pieszego od budynku. Zakwestionowali również ustalenia dotyczące drogi dojazdowej do terenu inwestycji, która ich zdaniem nie może spełniać takiej roli z uwagi na jej szerokość – 3 m. Wskazali, że ruch samochodowy będzie odbywał się w zbyt bliskiej odległości od ścian istniejących budynków, co stanowi naruszenie interesów osób trzecich oraz sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnieśli nadto sprawę pomijania przez organ I instancji sprawy uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 2005r. oraz postanowienia Kolegium.

Rozpatrując sprawę w związku ze złożonym odwołaniem, Kolegium wskazało, że przedmiotowa sprawa jest rozpatrywana po raz kolejny przez Kolegium. Poprzednia decyzja organu I instancji została uchylona z przyczyn formalnych. Kolegium uznało wówczas, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii dostępu do drogi publicznej oraz nie zbadał czy nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy, jak też w sposób dostateczny, na etapie ustalania warunków zabudowy wyjaśnił sporną kwestie dostępu do drogi publicznej . Organ II instancji podał, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 61 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie organ I instancji wykazał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone wart. 61 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Decyzja wydano po dokonaniu szczegółowej analizy uwarunkowań w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie obowiązkowe elementy określone w tym przepisie i ustalenia te są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Kolegium podkreśliło, że ustalenia te są ogólne, a ich uszczegółowienie nastąpi w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja organu I instancji stanowi dopiero pierwszy etap szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego, wyznacza ogólne kierunki i poprzedza wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał przedstawić projekt budowlany, który szczegółowo będzie określał parametry techniczne inwestycji, w tym jej usytuowanie na działce nr [...], odległość od granic działki, a także projekt obsługi komunikacyjnej, itp. Powyższe, jak wskazano w treści decyzji organu I instancji musi być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zdaniem Kolegium, zarzuty zawarte w odwołaniach na obecnym etapie postępowania są przedwczesne. Odnośnie zarzutu dotyczącego dojazdu do działki nr [...], stanowiącej teren inwestycji, to jak wskazano w treści decyzji "obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się jednym zjazdem". Natomiast w treści uzasadnienia organ I instancji szczegółowo wyjaśnił kwestię dojazdu. Jak wynika z akt sprawy, działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej od ul. [...], poprzez pas terenu o szerokości 3 m. Pas ten nie stanowi drogi, albowiem jest częścią działki nr [...]. Ulica [...] stanowiąca drogę publiczną styka się bezpośrednio z działką nr [...]. Zatem spełniony został warunek dostępu do drogi publicznej, określony w art.61 ust. 1 pkt 2 ustawy. W sytuacji gdy pas terenu, po którym odbywać się będzie dojazd do inwestycji nie stanowi drogi (stanowi część działki nr [...]) mają wówczas zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie określone w rozdziale 2 dot. dojazdów i dojść. I tak zgodnie z treścią § 14 pkt 1 rozporządzenia, do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość -jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Zatem i ten warunek został spełniony, albowiem szerokość dojazdu wynosi 3 m. Zgodnie z art. 63 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W decyzji o warunkach zabudowy przeważają elementy informacyjne i wytycza ona podstawowe warunki ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący dla projektanta obiektu inwestycyjnego oraz organu wydającego pozwolenie na budowę. Tak więc uszczegółowienie wszystkich wymagań nastąpi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o przedstawioną przez inwestora pełną dokumentację projektową. Wydanie zaskarżonej decyzji nie narusza praw odwołujących się. Kolegium wskazało, że przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie jest konieczne przedstawienie projektu budowlanego. Organ odwoławczy podniósł nadto, że ochrona interesów trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona w całości, a podejmowane w ramach tej ochrony czynności nie mogą wykraczać poza ramy określone przepisami prawa i nadmiernie ograniczać właściciela w wykonywaniu swojego prawa do zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że art.6 ust. 2 wyżej ustawy zapewnia każdemu kto ma tytuł prawny do gruntu prawo do jego zagospodarowania w granicach określonych przez ustawy . Zatem zasadą jest prawo właściciela do zagospodarowania terenu, którym włada, a ograniczenie tego prawa może następować stosownie do powszechnie przyjętej w orzecznictwie zasady ścisłej interpretacji i literalnego rozumienia ograniczeń i zakazów prawnych, tylko w szczegółowo określonych przez prawo sytuacjach. Powyższe potwierdza również art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r . prawo budowlane (Dz. U. 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z akt spray wynika, że wnioskodawca - Gmina Miasta - posiada prawo własności do terenu objętego inwestycją. Dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor obowiązany będzie przedstawić projekt budowlany wraz ze wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami i na tym też etapie nastąpi szczegółowe sprawdzenie wszystkich parametrów inwestycji (w tym usytuowania budynku, odległości od granic działki i istniejących budynków).

Odnosząc się do zarzutu "ignorowania" przez organ I instancji wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Kolegium wskazało, że wyrokiem WSA z dnia 19 października 2006r. sygn. akt II SA/Gd 1016/05, postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 2005r. nr [...] oraz postanowienie Kolegium z dnia 18 października 2005r. nr [...] zostały uchylone, a więc tym samym wyeliminowane z obrotu prawnego, jako niezgodne z prawem.

M. C. w skardze zarzuciła: naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaakceptowanie zasad określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 13 września 2007r., pomimo, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej – od strony ul. [...]; art. 61 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy w zw. z art. 5 ust.1 lit. e ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie, zasad określonych w decyzji organu I instancji pomimo, żw dla działki nr [...] nie sporządzono raportu wskazującego następcze uciążliwości powodowane przez hałas i wibracje względem działek sąsiednich. Art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez uznanie, że dopiero wydanie pozwolenia na budowę obligować będzie inwestora do opracowania projektu obsługi komunikacyjnej dla przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca wskazała ponadto na naruszenie art. 140 k.c. poprzez rażące ograniczenie możliwości niezakłóconego korzystania przez skarżącą ze swojej nieruchomości. Zdaniem skarżącej doszło również do naruszenia art. 141 ust. 4 k.p.a. poprzez niezastosowania się do wskazań zawartych w uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 października 2005r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1016/05.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80 poz. 717 ze zm.) - zwana dalej u.p.z.p. – wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadkach łącznego spełnienia wymagań wymienionych w pkt. 1-5 tego artykułu. Wymaganie te są następujące:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W oparciu o delegację z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w dniu 26 sierpnia 2003r. wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003r., Nr 164, poz. 1588).

Dla ustalenia wymagań do określenia nowej zabudowy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 60 ust. 1-3 u.p.z.p.) działając stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia, wyznacza wokół działki budowlanej której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania trenu w zakresie możliwości spełnienia warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 omawianej ustawy.

Wynik analizy w konsekwencji decyduje więc o tym czy projektowana nowa zabudowa jest w ogóle możliwa na danym terenie czy też należy wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie opierając się na wynikach analizy, o której mowa w wskazanym wcześniej § 3 ust. 1 rozporządzenia, organ uwzględnił wniosek o ustalenie warunków zabudowy uznając tym samym, że spełnione zostały wymogi z wskazanego powyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Odmienne jest stanowisko skarżącej. Podstawowym zarzutem skargi jest naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że działka [...] ma dostęp do drogi publicznej – od strony ulicy [...].

W uzasadnieniu skargi wskazuje się na niezgodność w/w ustalenie przede wszystkim z wykonawczymi do Prawa budowlanego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem Sądu, stosując wykładnię gramatyczną powołanego powyżej art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należałoby stanąć na stanowisku, że wskazana działka ma dostęp do drogi publicznej do strony ul. [...]. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy (i na takim stanowisku stoi organ II instancji) 3 m. pas terenu stanowi część działki 533/4. W ocenie organu, spełniony został więc warunek z § 14 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) i zgodnie z którym "do działek oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej".

Inną natomiast kwestią jest czy dostęp jest odpowiednim dostępem planowanej inwestycji, dla której są ustalane warunki zabudowy i terenu. Celowi m.in. służy analiza funkcji i cech zabudowy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. a więc to nie organ architektoniczno budowlany wydający pozwolenie na budowę, lecz orzekający w sprawie o ustaleniu warunków zabudowy organ ma obowiązek ocenić czy został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Powinien tego dokonać przy zastosowaniu również innych reguł wykładni (nie tylko gramatycznej).

Powinien przeprowadzić ocenę funkcji zabudowy, przez co należy rozumieć sposób użytkowania obiektu budowlanego oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Paragraf 2 pkt 2 w/w rozporządzenia w swej treści kieruje więc do zasad wykładni funkcjonalnej.

Tego rodzaju ocena pomimo podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania zarzutów nie została przeprowadzona.

Faktem jest, że zakres ochrony interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym inny jest w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i inny w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.

Zasada racjonalności ustawodawcy pozwala na wyprowadzenie wniosku, że skoro proces inwestycyjny składa się z dwóch etapów, to nie do przyjęcia byłoby twierdzenie, że w dwóch różnych stadiach postępowania przedmiot ochrony jest ten sam.

Zgodzić należy się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "dopiero na etapie wydawania pozwolenia inwestor obowiązany będzie przedstawić projekt budowlany wraz ze wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami i że na tym etapie nastąpi szczegółowe sprawdzenie wszystkich parametrów inwestycji."

Zasady postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę wyznaczają przepisy ustawy Prawo budowlane wraz z przepisami wykonawczymi, w tym także powoływane w rozpoznawanej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że jednym z wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. koniecznych do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest określenie wymagań dotyczących linii zabudowy.

Celem wykonawczego do omawianej ustawy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. jest zarówno określenie sposobu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań określających dopuszczalność nowej zabudowy na danych terenach, dla których brak planu miejscowego ale także określenia wymagań co do usytuowania linii zabudowy. Jest to też jedna z cech zabudowy z § 3 ust. 1, definiowana w § 2 pkt 2 rozporządzenia. Wynikająca z § 4 ust. 1 zasadą jest, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Z części graficznej znajdującej się w aktach administracyjnych analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że linia zabudowy ul. [...] jest ustalona w sposób wyraźny poprzez zabudowę działek sąsiednich w obszarze analizowanym.

W tekście w/w analizy (pkt. 1.1.b – Cechy zabudowy i zagospodarowania terenu) zawarte jest stwierdzenie "-linia zabudowy: zabudowa w obszarze analizowanym posiada wykształcone linie zabudowy, jednakże z uwagi na położenie działki 533/4 wewnątrz kwartału zabudowy można przyjąć, że zachowanie warunków technicznych spełni kryteria § 4 pkt cytowanego na wstępie rozporządzenia." Jakie warunki techniczne należy zachować analiza nie precyzuje.

Powołany § 4 ust. 1 pkt 4 stanowi, że dopuszcza się inne wyznaczanie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa

w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

W decyzji organu I instancji w pkt 2 a (warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) widnieje zapis "-linia zabudowy nieprzekraczalne 4 m. od granic działki".

W uzasadnieniu organ II instancji nie rozważa w/w kwestii, stwierdza natomiast (przy okazji rozważań odnoszących się do bezpośredniego dostępu do drogi publicznej poprzez pas terenu o szerokości 3 m.) "Pas ten nie stanowi drogi albowiem jest częścią działki nr [...]. Ulica [...] stanowiąca drogę publiczną styka się bezpośrednio z działką 533/4".

Przyjmując, zatem, że 3 m. szerokości pas terenu, o którym wyżej mowa jest "częścią działki" a nie drogą to w żadnym wypadku nie zostanie spełniony warunek z § 4 ust. 1 rozporządzenia, iż obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich przy ulicy [...]. (Powodowałoby to dopuszczenie zabudowy na 3 m. pasie gruntu w odległości 4 m. od granic działki).

W tej sytuacji zapis w decyzji organu I instancji ("4 m. od granic działki") jest niezrozumiały.

Okoliczności, o których powyżej powinny zostać wyjaśnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zwrócić uwagę na fakt, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 30 lipca 2007r. uzgadniające warunki zabudowy inwestycji w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu. Brak jest jednocześnie jakichkolwiek danych czy strony postępowania (poza Prezydentem Miasta) w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, w tym również strona skarżąca, brały udział w postępowaniu przed organem uzgadniającym oraz czy w/w postanowienie zostało im doręczone (z treści postanowienia wynika, że nie). W tej sytuacji pozbawione one były możliwości zażalenia (art. 106 § 5 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia.

Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że decyzje te nie mogą być wykonane.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.