Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 840/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi Zakładów Mięsnych "D" S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 840/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r., nr [...]ustalającą dla Zakładów Mięsnych "D" S.A., ul. N. 62B w W. – Zakład B. 73, 63-930 J./obecnie Polski Koncern Mięsny "D" S.A. karę pieniężną w kwocie 6240 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nieuwzględnienie odwołania nastąpiło ze względu nie stwierdzenia, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nie narusza przepisów prawa. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że pojazd należący do Zakładów Mięsnych "D" S.A. z siedzibą w W. Polskiego Koncernu Mięsnego "D" przekroczył dopuszczalne naciski na oś, co przy braku pozwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym musiało skutkować ustaleniem kary. Postępowanie kontrolne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami prawa, a kierowca w chwili kontroli nie zgłaszał żadnych uwag, zatem ustalenia poczynione w czasie kontroli dawały uzasadnioną podstawę do wymierzenia kary.

Z decyzją Dyrektora Izby Celnej nie zgodziła się spółka Zakłady Mięsne "D." S.A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. prawo o miarach. W uzasadnieniu skargi strona podniosła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na wadliwym doręczeniu decyzji wymierzającej karę. Wręczenie decyzji kierowcy kontrolowanego pojazdu narusza przepisy postępowania dotyczące doręczeń. Zdaniem skarżącej decyzja Dyrektora Izby Celnej jest także niezgodna z przepisami prawa o miarach. Niezgodność ta występuje w zakresie podstaw prowadzenia kontroli. W dniu podejmowania czynności kontrolnych przez urzędników Urzędu Celnego brak było przepisów wykonawczych do ustawy prawo o miarach określających warunki prowadzenia kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych. Brak tej regulacji zdaniem strony skarżącej uniemożliwiał prowadzenie kontroli, gdyż dopiero rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych /Dz.U. nr 77, poz. 730/ dawało podstawy do legalizacji urządzeń pomiarowych, a to mogło dopiero prowadzić do legalnego przeprowadzenia czynności ważenia. Wyniki badania pojazdu uzyskane w sposób inny niż wskazany rozporządzeniem musi prowadzić do wniosku, że ustalenie przekroczenia obciążeń na osi pojazdu jest dowodem, który jako uzyskany w sposób bezprawny, nie może stanowić podstawy wymierzania kary.

Z tych względów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. zakres kontroli sprawowanej przez sąd nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej Sąd stwierdza, że decyzja ta nie narusza prawa w sposób, który dawałby podstawy do jej uchylenia, a tym samym do uwzględnienia skargi.

Skarga wskazuje na naruszenie przepisów prawa procesowego /k.p.a./, w szczególności na niezgodne z prawem doręczenie decyzji, co zdaniem skarżącej powinno skutkować jej uchyleniem. Sąd tego stanowiska nie podziela. Przede wszystkim wskazać należy, że wadliwie doręczona została decyzja pierwotna /z [...]r./. Ta wada przesądziła o uwzględnieniu odwołania przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z [...]r. Nr[...]. Po uchyleniu decyzji pierwotnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organy celne prawidłowo doręczały decyzje za pomocą poczty do siedziby spółki. Z tego powodu zarzut skargi wskazujący na naruszenie przepisów o doręczeniach jest nietrafny.

Sąd nie może za zasadny uznać również drugiego zarzutu skargi, który wskazuje na wadliwy sposób ustalenia stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie poprawności ważenia pojazdu. Strona skarżąca kwestionuje legalność tej czynność wskazując na brak podstaw prawnych określających w dacie ważenia pojazdu sposób legalizacji wag służących ważeniu pojazdów. Zdaniem skarżącej brak przepisów powszechnie obowiązujących regulujących wskazaną kwestią i będących wykonaniem ustawy prawo o miarach ma prowadzić do odrzucenia ustaleń wskazanych w protokole ważenia pojazdu.

Stanowisko strony jest nietrafne w tym znaczeniu, w którym wiąże ona brak rozporządzenia do prawa o miarach określającego sposób legalizacji wag i ich użycia z bezpodstawnością ustaleń wynikających z takiego ważenia. Zdaniem Sądu wskazywanie takiego związku między obu okolicznościami jest działaniem zbyt daleko idącym. Niewątpliwie w dniu dopełnienia czynności związanych z ważeniem pojazdu nie zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych /Dz.U. nr 77, poz. 730/. Jednak z tego faktu nie można wywodzić, że czynności ważenia i dokonane w jej trakcie ustalenia są nielegalne i nie mogą stanowić podstawy do wyliczenia kary z tytułu przejazdu pojazdu nienormatywnego.

Sama skarżąca wskazuje w skardze, że nie można mylić różnych postępowań /wskazując postępowanie celne i administracyjne/. Zatem przy rozstrzyganiu o legalności ważenia także nie należy sięgać do innych postępowań jak tylko do tego, w ramach którego zgodnie z ustawą mają być ustalone opłaty. Dla Sądu, ale i dla strony nie ma wątpliwości, że ustalenie opłat z tytułu przejazdu nienormatywnym pojazdem następuje w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ ma ustalić zgodnie z regułami dowodowymi stan faktyczny sprawy.

Zdaniem Sądu organy celne w rozpoznawanej sprawie stan ten ustaliły. Dowodem tego jest protokół, który spełnia wymogi prawa i poświadcza stan pojazdu w dniu ważenia. Stan ten jest wystarczającą podstawą do nałożenia opłaty. Stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w judykaturze, gdzie przyjmuje się, że podstawą nałożenia kary z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych jest wyjaśnienie sprawy przez niewątpliwe ustalenie obciążeń osi pojazdu, a dowodem w sprawie jest prawidłowo sporządzony protokół. Odwoływanie się w takich przypadkach do prawa o miarach i kwestionowanie zasad legalizacji urządzeń pomiarowych nie może mieć wpływu na poprawność ustaleń faktycznych, gdyż przepisy tego prawa nie są podstawą nakładania kar /zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., I OSK 703/05, niepubl./.

W rozpoznawanej sprawie organy celne ustaliły przekroczenie obciążeń zgodnie z przepisami prawa, zatem brak było podstaw do przyjęcia argumentacji skargi. Z tego względu Sąd mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

11.10.06mk