Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 16/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. J. o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywny za nieprzekazanie w terminie ustawowym skargi, odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] i nr [...] postanawia: wymierzyć Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] marca 2013 r. K. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej podwyższenia emerytury, wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

Postępowanie w sprawie ze wskazanej wyżej skargi na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, złożonej do Sądu za pośrednictwem organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prowadzi pod sygn. akt II SAB/Wa 288/13. Skarga wpłynęła do organu w dniu 4 lutego 2013 r. (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia), zaś Dyrektor do Sądu przekazał ją wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w dniu 23 maja 2013 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej).

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ podniósł, że przedmiotowa sprawa dotyczy zaopatrzenia emerytalnego i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Jednocześnie stwierdził, że z uwagi na niedopuszczalność wniesionej skargi, także wniosek o wymierzenie grzywny z tytułu jej nieterminowego przekazania, należy uznać za niedopuszczalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).

W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., jest pełnienie funkcji zarówno dyscyplinującej, jak również represyjnej. Funkcja represyjna realizowana poprzez wymierzenie grzywny, o której mowa w powołanym przepisie, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Z kolei z unormowania art. 55 P.p.s.a. wynika, że w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego bezwarunkowym obowiązkiem organu jest przekazanie do sądu administracyjnego akt sprawy wraz ze skargą.

Organ nie jest uprawniony do weryfikowania zasadności skargi i samodzielnego decydowanie o nadaniu lub odmowie nadania jej dalszego biegu. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu z obowiązku przekazania tej skargi do sądu administracyjnego. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga bowiem wyłącznie ten sąd a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych - por. np. postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10.

Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie przekazał Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie określonym w art. 54

§ 2 P.p.s.a., a zatem ustawowy obowiązek nie został przez organ w terminie wykonany.

Wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie ma zatem przede wszystkim charakter represyjny. W sytuacji, gdy skarga oraz odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy, została przekazana do Sądu z ponad dwumiesięcznym opóźnieniem, odstąpienie od wymierzenia grzywny przeczyłoby bowiem przypisanej tej instytucji funkcji. Tym bardziej, że przekazanie skargi nastąpiło wyłącznie w związku z prowadzonym przez sąd postępowaniem z wniosku o wymierzenie grzywny.

Ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 55 P.p.s.a. i z tej przyczyny Sąd uznał wniosek K. J. za uzasadniony. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę – z jednej strony - że organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązek w sposób umożliwiający rozpoznanie sprawy - z drugiej zaś - że opóźnienie w jego realizacji spowodowane było nieuprawnioną oceną wniesionej skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji.