Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 731/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 8 ust.1 w zw. z par. 6 ust.1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Organ sanitarny ma obowiązek dokonania oceny biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Jest zobowiązany do skontrolowania, czy wydana opinia

wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywująco uzasadniona.

TEZY

Organ sanitarny ma obowiązek dokonania oceny biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Jest zobowiązany do skontrolowania, czy wydana opinia

wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywująco uzasadniona.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 01 lutego 2007 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasadza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącej L. K. kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. nie stwierdził choroby zawodowej u Pani L. K.

W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że L. K. była zatrudniona jako lekarz stomatolog: w okresie od [...] do [...] roku w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w B. P. oraz od [...].10.1979 r. do [...].11.1980 r. w wymiarze ¼ etatu w Spółdzielni Inwalidów "P." w B. P., ponadto od 1985 r. do chwili obecnej prowadzi indywidualną praktykę w zakresie usług stomatologicznych.

W związku z podejrzeniem przewlekłego okołostawowego zapalenia barku prawego oraz zapalenia nadkłykci bocznych i przyśrodkowego kości ramiennej prawej o etiologii zawodowej Pani L. K. została skierowana do Poradni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy

w B. Podczas badań przeprowadzonych w Przychodni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Pani L. K. zgłaszała dolegliwości bólowe kończyny górnej prawej oraz szyi (przy pewnych ruchach niekiedy towarzyszyły zawroty głowy), ruchową bolesność barku prawego, palpacyjną bolesność okolicy barku, ramienia, łokcia i przedramienia prawego oraz opukową bolesność kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego. Lekarz orzecznik w wydanym orzeczeniu lekarskim stwierdził, że wykonane badania radiologiczne prawego stawu barkowego i łokciowego nie wykazały istotnych zmian poza miernego stopnia zmianami zwyrodnieniowymi, badanie kręgosłupa szyjnego wykazało zwężenie przestrzeni międzykręgowych na poziomie C5, C6, C7 ze zwężeniem otworów międzykręgowych na tych poziomach. Przeprowadzona konsultacja neurologiczna nie stwierdziła odchyleń od normy, poza niewielkiego stopnia bólowym ograniczeniem ruchomości prawego stawu barkowego. Konsultacja ortopedyczna również nie stwierdziła istotnych zmian poza zgłaszanymi przez Panią L. K. niewielkiego stopnia bolesnością uciskową okolicy stawu łokciowego prawego i bolesnością przy ruchach w stawie barkowym prawym z zachowaną ruchomością czynną i bierną w tych stawach. Na podstawie przeprowadzonych badań, konsultacji oraz całości zgromadzonej dokumentacji rozpoznano: chorobę zwyrodnieniową stawów i kręgosłupa, zwłaszcza okolicy szyjnej, dyskopatie C5-C6, C6-C7, przewlekły objawowy zespół bólowy okolicy szyjnej i lędźwiowo-krzyżowej, nadciśnienie tętnicze, otyłość znacznego stopnia. Nie stwierdzono cech przewlekłego okołostawowego zapalenia prawego barku, ani przewlekłego zapalenie obu nadkłykci kości ramiennej prawej.

Pani L. K. nie zgodziła się z treścią wydanego orzeczenia lekarskiego, zakwestionowała również sposób przeprowadzenia badania ortopedycznego. Pismem z dnia [...].02.2006 r. zwróciła się do P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o ponowne przeprowadzenie badań.

Ponowne badania w trybie odwoławczym zostały przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W wydanym orzeczeniu nr [...] z dnia [...].06.2006 r. stwierdzono, że analiza zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, przeprowadzone badania lekarskie, konsultacja ortopedyczna oraz wyniki badań pomocniczych nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie dokumentacji medycznej oraz badań lekarskich potwierdzono wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające w odcinku szyjnym kręgosłupa, dyskopatię C3/C4, C4/C5, C5/C6, zespół szyjno-barkowy prawostronny z wtórnymi niewielkimi ograniczeniami ruchomości prawego barku. Lekarz w wydanym orzeczeniu stwierdził, że rozpoznane zmiany nie zostały umieszczone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a w związku z tym nie pozwalają na rozpoznanie przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W trakcie wielokrotnie powtarzanego badania ortopedycznego nie stwierdzono również podstaw do rozpoznania ścięgnisto-okostnego zapalenia nadkłykci oraz nie ujawniły się cechy przewlekłego okołostawowego zapalenia prawego barku. Tym samym Instytut Medycyny Pracy w Ł. nie znalazł podstaw do rozpoznania u Pani L. K. choroby zawodowej.

Organ pierwszej instancji, uwzględniając całość zgromadzonej dokumentacji oraz biorąc pod uwagę fakt, że rozpoznane jednostki chorobowe nie są umieszczone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania

i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach

(Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a jedynie schorzenia wymienione w tym wykazie uznawane są jako choroby zawodowe oraz fakt, że wydając decyzje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P. związany jest treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę organizacyjnie właściwą do orzekania

w sprawach chorób zawodowych, a orzeczenie to wskazuje na brak związku między rozpoznanymi schorzeniami układu ruchu, a sposobem wykonywania pracy

w zawodzie stomatologa – nie stwierdził u Pani L. K. choroby zawodowej.

Z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. nie zgodziła się Pani L. K. i złożyła odwołanie. Strona wniosła o skierowanie na badanie do S., ponieważ dotychczasowe badania nie były dokładne i rzetelne. W szczegółowym uzasadnieniu przedstawiła liczne dolegliwości występujące w życiu codziennym.

Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że rozpoznane przez P. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. schorzenia nie wystarczają do uznania choroby zawodowej u Pani L. K., bowiem zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli

w wyniku oceny narażenia warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub

z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo

w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Organ podkreślił, że do rozpoznania zawodowej przyczyny schorzenia konieczne jest spełnienie następujących warunków: choroba jest wymieniona

w wykazie chorób zawodowych; do oceny skutków zdrowotnych, będących następstwem działania zawodowych czynników szkodliwych jest niezbędne określenie rodzaju, stopnia natężenia i czasu działania czynnika szkodliwego, sposobu wykonywania pracy; zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego.

Nie mogą być zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. uznane za choroby zawodowe choroby występujące z dużą częstotliwością w populacji ogólnej (np. zmiany zniekształcająco-zwyrodnieniowe kręgosłupa oraz innych kości i stawów, dyskopatie), których przebieg może być modyfikowany przez warunki pracy, ale wpływ tych warunków na powstanie chorób jest niewielki lub zgoła hipotetyczny, a czynnikiem dominującym są przyczyny pozazawodowe.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do § 5 ust.2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, wskazane są jednostki orzecznicze I i II stopnia, właściwe do rozpoznawania choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania. Zarówno Przychodnia Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., jak i Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyn Pracy w Ł., są właściwymi jednostkami orzeczniczymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania.

Końcowo organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej decyzję wydaje się na podstawie orzeczenia lekarskiego i organ jest związany

treścią tego orzeczenia. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, działający w imieniu Pani L. K. pełnomocnik wywiódł do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę. Decyzji organu odwoławczego zarzucono:

1. nieważność decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na odmowie uwzględnienia wniosku o skierowanie skarżącej na badania według dokonanego wyboru jednostki orzeczniczej II stopnia, jak też oparcie decyzji na opinii wydanej przez lekarza, który nie posiadał kwalifikacji wymaganych do orzekania w kwestii rozpoznania choroby zawodowej,

2. naruszenie art. 75 § 1, 77 § 1, 78, 80, 84, 86, 136 kpa oraz art. 6 i 7 kpa w zw. z § 4, 5, 6 oraz 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a nadto art. 97 § 2 kpa w zw. z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miały wpływ na treść decyzji - wobec:

a. nie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy dotyczących oceny stwierdzonych u skarżącej objawów chorobowych z uwagi na sprzeczności między rozpoznaniem medycznym, a opinią Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

b. odmowy skierowania skarżącej na dodatkowe badania w wybranej jednostce orzeczniczej w S.,

c. pominięcia w ocenie dokumentacji medycznej złożonej przez skarżącą, która wskazuje na stwierdzone objawy schorzeń opisanych w wykazie chorób zawodowych,

d. przyjęcie za podstawę decyzji orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] wydanego przez lekarza nie posiadającego wymaganych kwalifikacji do orzekania w przedmiocie oceny schorzeń narządu ruchu,

e. nie wykonania czynności dowodowych wynikających ze wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2004 r. (II SA/Bk 209/04).

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. oraz decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P.w celu kontynuowania postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w toku postępowania organ administracji pominął wnioski i oświadczenia skarżącej, która przedstawiała

w licznych pismach argumentację wskazującą na występujące objawy choroby narządu ruchu, które uprawniają do stwierdzenia przewlekłego okołostawowego zapalenia barku prawego, co mieści się w katalogu chorób zawodowych określonym załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu rób zawodowych (...). Skarżąca wskazała, że zostały złożone zaświadczenia lekarskie i wyniki badań.

Z tego względu skarżąca zawnioskowała o przeprowadzenie badań

w Instytucie Medycyny Pracy w S. powołując konkretne zarzuty wobec opinii wydanej przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. Wniosek skarżącej został oddalony z naruszeniem art. 78 kpa. Opinia wydana przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., na którą powołał się organ II Instancji nie odpowiada, zdaniem strony, kryteriom poprawnej opinii wskazanym w § 5 cyt. rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. Opinię wydał lekarz medycyny bez specjalizacji w zakresie medycyny pracy, ortopedii czy też neurologii. Brak jest przy tym informacji co do powodów złożenia dodatkowego podpisu przez lekarza specjalistę medycyny pracy, skoro lekarz ten nie brał udziału

w badaniach skarżącej, jak też nie ma specjalizacji związanej z chorobami narządu ruchu. Opinia nie zawiera merytorycznego uzasadnienia, gdyż nie odwołuje się do wyników konkretnych badań, w szczególności przedstawionych przez skarżącą. Skarżąca nie była konsultowana przez specjalistę neurologa, a zatem rozpoznanie schorzeń neurologicznych może być błędne. W efekcie powoływana w decyzji opinia nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej

o stwierdzenie choroby zawodowej układu ruchu.

W skardze zarzucono również, że organ nie odniósł się do wyniku badania zdjęcia rtg z [...].03.2005 r. wykonanego w Samodzielnym Publicznym ZOZ Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. J. Ś., z którego wynika, że zdjęcie wykazywało miernego stopnia osteofitozę wyrostka barkowego prawej łopatki,

w obrębie prawego stawu łokciowego, widoczne zmiany o charakterze epiconydylitis lateralis, co potwierdza dane kliniczne o podejrzeniu okołostawowego zapalenia barku prawego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny

w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną

w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skardze nie można odmówić słuszności, aczkolwiek Sąd nie podziela niektórych zarzutów skargi.

Należy zgodzić się z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym co do tego, że organ wydaje decyzje na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia, nie może samodzielnie oceniać dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie treścią orzeczenia wynika z treści § 8 ust. 1 w związku z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych

w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115).

Jednakże z brzmienia w/w § 8 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż orzeczenie lekarskie jest tylko jednym z dowodów w sprawie, a nie dowodem jedynym. Państwowy Inspektor Sanitarny, jako organ prowadzący postępowanie, może podejmować też czynności dowodowe innego rodzaju, o których stanowi ust. 2 § 8 w/w rozporządzenia, o ile poweźmie wątpliwości co do treści wydanego orzeczenia lekarskiego.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym zostało wyjaśnione (wyroki NSA:

z 6.08.1998r. – sygn. akt IISA/Wr 1980/97; z dnia 19.02.1999r. – IISA/Wr 1452/97 publ. w ONSA zeszyt 2 poz. 63 z 2000r.), że orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, ma charakter opinii biegłego. Oznacza to, że organ sanitarny ma obowiązek dokonania oceny opinii biegłego

w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia (takie stanowisko wynika m.in. z tezy wyroku NSA z 5.11.1998r. – sygn. ISA 1200/98, niepubl. Oraz z wyroku NSA z 17.11.1998r. – sygn. akt ISA 1318/98). Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, i czy opinia ta jest rzeczowo i przekonywująco uzasadniona.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. nie wynika, aby organ ten zajął się oceną w świetle

art. 80 kpa orzeczeń lekarskich P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Organy obydwu instancji ograniczyły się do stwierdzenia, że są związane treścią tych orzeczeń i nie mogą samodzielnie dokonywać oceny dokumentacji lekarskiej.

Zdaniem Sądu orzeczenia lekarskie, a zwłaszcza orzeczenie nr [...]

z dnia [...].06.2006r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł.– nie mogą nie budzić wątpliwości. Uzasadnienie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej II stopnia nie spełnia w ocenie Sądu wymogów szczególnej staranności i rzetelności.

Skoro orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej II stopnia należy traktować tak, jak opinię biegłego, to uzasadnienie zajętego stanowiska przez lekarzy powinno zawierać odniesienie się nie tylko do wyników badań prowadzonych przez tę jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza, gdy wynikają

z nich odmienne oceny.

Skarżąca zgromadziła liczna dokumentację lekarską. Przedłożyła wyniki badań i zaświadczenia o stanie zdrowia wystawione przez lekarzy, u których się leczyła (np. z [...].09.2004r., z [...].10.2004r.), z których wynika odmienna diagnoza niż ta, którą zawiera orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Słusznie też Skarżąca podnosi, że nie odniesiono się w orzeczeniu lekarskim do wyniku badania rtg z [...].03.2005r., które niejako sugeruje podejrzenie okołostawowego zapalenia barku prawego. Z dokumentacji lekarskiej, przedłożonej przez skarżącą wynika również, że cierpi ona na zmiany zwyrodnieniowe stawów i kręgosłupa, dyskopatię szyjną, lecz zachodzi wątpliwość, czy są to jedyne przyczyny dolegliwości, na które uskarża się L. K. od wielu lat. Przy istniejącym kontrowersyjnym materiale dowodowym opinia lekarska powinna wyjaśniać, dlaczego dolegliwości bólowe (szeroko opisywane przez skarżącą) są następstwem zmian zwyrodnieniowych, a nie są spowodowane przewlekłym okołostawowym zapaleniem prawego barku, ani też zapaleniem nadkłykci kości ramieniowej prawej. Wykazanie różnic występujących w w/w jednostkach chorobowych w opinii orzeczniczej wydaje się niezbędne dla organu orzekającego o chorobie zawodowej, do przyjęcia opinii, jako niepodważalnego dowodu w sprawie.

Mając na względzie uchybienia istniejące w orzeczeniu lekarskim (jego uzasadnieniu) Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz skargi L. K. na niewłaściwie przeprowadzone badania, celowym byłoby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zlecenie sporządzenia orzeczenia innej placówce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy.

Sąd nie zgadza się natomiast z dwoma zarzutami skargi tj. wydania orzeczenia przez lekarza nie mającego kwalifikacji do orzekania w przedmiocie oceny schorzeń narządu ruchu oraz nie wykonania wskazań z wyroku WSA z dnia 8.07.2004r. (IISA/Bk 209/04).

Otóż Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 15.09.1997r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. nr 124, poz. 795 ze zm.) stanowi o tym, że "medycyna pracy" jest specjalnością, która upoważnia do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych bez względu na to, czy lekarz orzekający posiada jeszcze inną specjalizację, czy też nie (wyjątek stanowi orzekanie o chorobach zakaźnych).

Dlatego też kwestionowanie fachowości dr nauk medycznych J. G.– lekarza chorób wewnętrznych i chorób płuc, a jednocześnie specjalisty medycyny pracy, który podpisał orzeczenie lekarskie II instancji – nie może być kwestionowane w świetle prawa.

Jeżeli chodzi natomiast o wyrok sądowy z dnia 8.07.2004r. wydany w sprawie IISA/Bk 209/04, to Sąd stwierdza, iż nie ma on związku z rozpoznaniem tejże sprawy. W uzasadnieniu w/w wyroku uchylającego decyzję, Sąd jedynie wskazał organom, że powinny przeprowadzić postępowanie w zakresie choroby zawodowej

w odniesieniu do dolegliwości narządu ruchu, albowiem skarżąca wniosek w tym zakresie zgłaszała. Niniejsze postępowanie można uznać za efekt wykonania zaleceń Sądu przez inspekcję sanitarną.

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.