Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1511/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do odbycia przeszkolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 z czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn zm ), art 40 ust. 4 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U z 2018 r poz 168 z pozn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej utrzymało w mocy uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie zobowiązania lek. M.S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że Okręgowa Rada Lekarska w K. uchwałą Nr [...] z [...] września 2018 r., powołała specjalną komisję w przedmiocie stwierdzenia przygotowania lekarza M. S. do wykonywania zawodu. W piśmie kierownika specjalizacji stwierdzono bowiem, że nie widzi on możliwości prowadzenia specjalizacji lek. M. S. z uwagi na brak znajomości przez niego języka polskiego w chociażby minimalnym stopniu umożliwiającym nawiązanie bezpośredniego kontaktu z chorym. Ponadto, stopień znajomości języka polskiego nie pozwala lek. M. S. na prowadzenie dokumentacji medycznej, a także posługiwanie się powszechnie stosowanym systemem informatycznym AMMS. Zgodnie z pismem [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z [...] lipca 2018 r. wszczęto na wniosek kierownika specjalizacji postępowanie w sprawie skreślenia lek. M. S. z rejestru lekarzy odbywających specjalizacyjne na obszarze województwa [...].

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej stwierdziło, że okoliczności sprawy w pełni uzasadniają nałożenie na lekarza, jak uczynił to organ pierwszej instancji obowiązku odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym, poprzez realizację kursu z języka polskiego w wybranym przez lekarza miejscu i trybie, którego program przewiduje specjalistyczne słownictwo medyczne oraz poziom komunikacji umożliwiający przeprowadzenie pełnego prawidłowego wywiadu z pacjentem w języku polskim oraz prowadzenie dokumentacji medycznej zgodnie z wymogami i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską.

Podstawę podjęcia uchwały organu pierwszej instancji stanowiło orzeczenie komisji, powołanej przez Okręgową Radę Lekarską w K. uchwałą Nr . z . września 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia przygotowania lekarza M. S. do wykonywania zawodu. Komisja, po rozmowie z lekarzem i na podstawie zgromadzonej dokumentacji stwierdziła, że lek. M. S. nie wykazuje znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Zdaniem komisji lek. ten posługuje się w stopniu niewystarczającym językiem polskim, co powoduje niedostateczne przygotowanie zawodowe i w konsekwencji konieczność odbycia przeszkolenia. Z czynności Komisji wynika, że lek. M. S. przekazywał informacje w formie krótkich i prostych zdań, często z niepoprawną formą gramatyczną lub leksykalną. Lekarz wyczekiwał na potwierdzenie słów przez wyznaczonego go przez siebie pełnomocnika, jak również korzystał z przetłumaczenia słów z języka angielskiego na język polski zarówno przez pełnomocnika jak i przy użyciu telefonu komórkowego. Lekarz przerywał mówione przez siebie zdanie celem dobrania prawidłowego słowa, często dodawał angielskie słowa do zdań sformułowanych po polsku. Celem zweryfikowania stopnia znajomości języka polskiego przez lek. M. S. pytań zadawanych przez lekarza pacjentowi w wywiadzie przedstawiono kazus: "Pacjent z bólami nadbrzusza". Przewodniczący komisji doprecyzował, że jako stan hipotetyczny pacjent od dwóch dni ma bóle w nadbrzuszu promieniujące pod prawa łopatkę. Lekarz zadał następujące pytania: "kiedy start, gdzie jest ból, proszę pokaż ból". Lekarz po dłuższej chwili i zastanowieniu wskazał, że wystarczające jest pytanie "gdzie jest ból". W ocenie komisji lek. M. S. z uwagi na brak znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, w szczególności nie potrafi przeprowadzić wywiadu lekarskiego, uzyskać niezbędnych informacji o stanie zdrowia pacjenta celem postawienia rozpoznania, w tym zadać niezbędnych pytań adekwatnych do przedstawionej sytuacji zdrowotnej pacjenta, które doprowadziłyby lekarza do postawienia diagnozy. Lekarz nie potrafi w jakikolwiek sposób, tym bardziej w sposób przystępny i zrozumiały dla pacjenta udzielić informacji bądź wyjaśnień na temat, stanu zdrowia. Nie posługiwał się również terminologią medyczną, co do możliwej diagnozy. Ponadto komisja oceniła, że stwierdzona niedostateczna znajomość języka polskiego przez lek. M. S. nie pozwala mu na wykonywanie zawodu lekarza z uwagi na bezpieczeństwo pacjenta jak i samego zainteresowanego lekarza i jest przeszkodą do odpowiedzialnego wykonywania przez lekarza swojej pracy

Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 11 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2019 r. poz. 537), zgodnie z którym, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Stosownie do ust. 2 tego przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji może zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zatem właściwą do oceny przygotowania zawodowego lekarza jest powołana w trybie art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisja, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza. Celem działania komisji jest ustalenie, czy podejrzenie, co do niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza było uzasadnione, tzn. wydanie opinii, że dany lekarz jest niedostatecznie przygotowany do zawodu lub zaprzeczenie podejrzeniu.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Okręgowej Rady Lekarskiej w K., że w świetle zgromadzonej dokumentacji, w tym szczególności opinii komisji powołanej do oceny stanu przygotowania zawodowego lek. M. S. nie posiada znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, co uzasadnia konieczność podjęcia uchwały zobowiązującej lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia, jak zostało to orzeczone w uchwale organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz załączonych do odwołania dokumentów: -zaświadczenia Prodziekana [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z 4 października 2018 r. o zdaniu z wynikiem pozytywnym przez lek. M. S. egzaminu doktorskiego z języka polskiego,- pisma z 23 kwietnia 2018 r. o wyrażeniu zgody na odbycie specjalizacji z chirurgii ogólnej w M. sp. z o.o.,- zaświadczenia wydanego przez lek. K. S. Stwierdził, że informacje zawarte w tych dokumentach nie stanowią dowodu potwierdzenia należytego przygotowania do wykonywania zawodu lekarza, nie dowodzą znajomości języka polskiego w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, bowiem właściwą do oceny stanu przygotowania zawodowego lekarza jest powołana w trybie art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisja, która wydała opinię o przygotowaniu zawodowym lek M. S.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosku o odroczenie terminu posiedzenia wyznaczonego na 6 lutego 2019 r. wskazano, że z dokumentów zawartych w aktach sprawy z 29 stycznia 2019 r. kierowanych do [...] Izby Lekarskiej wynika, że wnioski o odroczenie terminu posiedzenia dotyczyły terminu posiedzenia Sądu Lekarskiego, przed którym toczy się postępowanie w sprawie lek. M. S. i do którego zostały skierowane. Nie dotyczyły one posiedzenia Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej.

Ponadto, w odniesieniu do wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań dr hab. n. med. B. C. na okoliczność spełniania przez lek. M. S. przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z przepisem art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Złożony przez lek. M. S. wniosek dowodowy dotyczył spełniania przez lek. M. S. przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, a nie zaś na okoliczność dostatecznego przygotowania zawodowego lekarza. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalają na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez przeprowadzenia dowodu z zeznań dr hab. n. med. B. C. Właściwą do oceny stanu przygotowania zawodowego lekarza jest powołana w trybie art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisja, która wydała wyczerpującą opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza lek M. S.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M. S. reprezentowany przez adw. D. A. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 10 § 1 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający stronie wzięcie w nim czynnego udziału, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosku o odroczenie posiedzenia wyznaczonego na dzień 6 lutego 2019 r., podczas którego wydano uchwałę w I instancji; naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka dr hab. n. med. B. C.; art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym i dobranym tendencyjnie, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego; naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. , które określają, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W przebiegu pracy zawodowej skarżącego nigdy nie przedstawiono mu żadnej skargi pacjenta lub pacjentki, nie istnieje też żadna skarga skierowana przez pacjenta lub pacjentkę do Rzecznika Praw Pacjenta dotycząca zachowania lekarza. Nigdy nie był karany dyscyplinarnie, nigdy nie wszczęto żadnego postępowania w związku z jakimkolwiek konkretnym zdarzeniem. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 ustawy o zawodach lekarza i lekarza poprzez jego błędną wykładnię w drodze przyjęcia, że w realiach niniejszej sprawy konieczne jest zobowiązanie lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania

z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zgłoszony w skardze wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej uchwały został rozpoznany odrębnie.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w obszernym uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd kontrolował uchwałę organu drugiej instancji samorządu lekarskiego w przedmiocie skierowania skarżącego lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym wynikającym z braku odpowiedniej ku temu znajomości języka polskiego.

Zgodzić się należy, z tezą uzasadnienia skargi - ocena komisji poprzedzającej wydanie uchwał nie może być wydawana pochopnie i musi zostać poprzedzona wnikliwą analizą wszystkich okoliczności danej sprawy. Z pewnością jednym z elementów tej oceny jest rozmowa, jaką komisja zobligowana jest przeprowadzić z lekarzem podlegającym opiniowaniu. I temu wymogowi komisja skarżącego w pełni sprostała. Wynika to z odzwierciedlającego czynności komisji, protokołu z 21 listopada 2018r. Ten, wbrew stanowisku skarżącego, pozwala w pełni na rzetelną ocenę rozmowy, jaką z nim odbyto. W protokole omówiono przedstawiony lekarzowi casus, przedstawiono jego odpowiedzi i przebieg formułowania zdań. Wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnieniu skargi w okolicznościach sprawy, skarżący posiada bowiem polskie obywatelstwo, nie miało zastosowania rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu znajomości języka polskiego. Rozporządzenie odnosi się do obywateli państw innych niż Rzeczypospolita Polska ubiegających się do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza na jej terytorium (§ 1 ww. rozporządzenia).

Zdaniem Sądu, czynności komisji odzwierciedlone w protokole, w oczywisty sposób wskazują na prawidłowość przyjętej w uchwale oceny komisji, co do stopnia przygotowalnia zawodowego skarżącego z punkt widzenia znajomości języka polskiego.

Poza sporem pozostać musi to, że M. S. po ukończeniu studiów drugiego stopnia dla cudzoziemców w języku polskim oraz po pozytywnym złożeniu egzaminów uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych nie może to jednak zmienić oceny faktycznej znajomości języka polskiego, którą ustalono w oparciu o czynności ww. komisji. Oceny tej nie mogą zmienić też okoliczności podnoszone przez skarżącego w szczególności to, że podczas wykonywania zawodu lekarza od stycznia do czerwca 2017 r. w [...] Centrum Zdrowia i podczas odbywania specjalizacji w szpitalu w B. pod kierownictwem prof. dr hab. J. G., nie było kwestionowane jego przygotowanie językowe. Teza o tym, że pismo prof. dr hab. J. G. z 14 czerwca 2018 r. jest złośliwym atakiem związanym z uwikłaniem w konflikt z kilkoma lekarzami stosującymi względem skarżącego presję i mobbing jest jego subiektywnym stanowiskiem. Pismo to zainicjowało postępowanie, ale weryfikacja przedstawionych tam okoliczności nastąpiła w toku prawidłowo przeprowadzonych czynności komisji, powołanej na podstawie stosownych przepisów prawa. Powtórzmy - rozmowa ze skarżącym prowadzona w toku czynności komisji w pełni uzasadniała podjętą przez nią ocenę. W tym kontekście nie jest też uzasadniony zarzut pominięcia dowodu z przesłuchania świadka dr hab. n. med. B. C. na okoliczność oceny znajomości języka polskiego przez skarżącego.

Sąd podziela także argumentację organu drugiej instancji, odnoszącą się do braku uzasadnienia zarzutu dotyczącego wniosku o odroczenie posiedzenia poprzedzającego wydanie zaskarżonej uchwały.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).