Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1769/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 105 § 1, § 2 i 3, art. 106 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2015 r., nr. [...] znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. G., nazywana dalej "skarżącą", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2015 r., nr: [...] znak: [...]utrzymującą w mocy decyzje Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w R. z dnia [...] października 2014 r., którą zobowiązano skarżącą do uiszczenia kosztów udzielonych jej świadczeń opieki zdrowotnej w dniu [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r., [...] stycznia 2013 r. w rodzaju lecznictwo szpitalne oraz w dniu [...] lutego 2013 r. w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, a także kosztów refundacji leków w łącznej kwocie 1.597,74 zł.

W przedmiotowej skardze M. G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła że w przypadku wykonania decyzji na obecnym etapie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku oraz bez prawa do jakichkolwiek innych świadczeń pieniężnych, na dowód czego złożyła oświadczenie. Wskazała, że nie przysługują jej wierzytelności pieniężne i nie jest w stanie ponieść ciężaru zapłaty kwoty 1.597,74 zł, gdyż nie ma takich pieniędzy.

Argumentowała dalej, że w wyniku wykonania decyzji, wszczęte musiałoby zostać postepowanie egzekucyjne, w stosunku do mienia wspólnego małżeńskiego nabytego przez męża skarżącej, które zostałoby zbyte w drodze licytacji poniżej wartości rynkowej tych przedmiotów. Spowodowałoby to zdaniem skarżącej wyrządzenie znacznej szkody w majątku wspólnym, a także doprowadziło do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi organ zobowiązany byłby wyłącznie do zwrotu uzyskanej ze sprzedaży kwoty, a nie wartości nominalnej zlicytowanych dóbr.

Ponadto skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. wskazała, że Dyrektor [...] OW NFZ zamierza wszcząć wobec niej postępowanie egzekucyjne, o czym powiadomił skarżącą jednocześnie wzywając ją do uregulowania należności.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania ww. decyzji ponieważ w sprawie na wniosek skarżącej może być prowadzone odrębne postępowanie, które daje możliwość ustalenia sposoby wykonania decyzji poprzez umorzenie w całości lub części kosztów świadczeń opieki zdrowotnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą obowiązek uiszczenia kosztów za udzielone świadczenia opieki zdrowotnej oraz refundacji leków. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie kwoty pieniężnej w wysokości 1.597,74 zł. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca powoływała się na zaistnienie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody. Wskazała, że Dyrektor [...] OW NFZ zamierza wszcząć wobec niej postępowanie egzekucyjne, o czym powiadomił ją wzywając ją do uregulowania należności. Argumentowała, że jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku i jakichkolwiek innych świadczeń pieniężnych, której nie przysługują inne wierzytelności pieniężne, nie posiada majątku, dzięki któremu mogłaby pokryć koszty leczenia i refundacji. Podkreśliła przy tym, że przeprowadzenie egzekucji możliwe byłoby jedynie z dóbr należących do majątku wspólnego wniesionych przez jej męża.

W tym miejscu Sąd zgadza się z argumentacją skarżącej, że w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej ruchomości znajdujące się we wspólnym majątku zostaną sprzedane, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji organ obowiązany będzie zwrócić jedynie nominalną kwotę wynikającą z treści decyzji.

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z treścią art. 105. § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) zajęte ruchomości, z zastrzeżeniem § 2 i 3, organ egzekucyjny:

1) sprzedaje w drodze licytacji publicznej;

2) sprzedaje po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym działalność handlową;

3) przekazuje do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości;

4) sprzedaje w drodze przetargu ofert;

5) sprzedaje z wolnej ręki.

W myśl z kolei art. 106 § 1 wspomnianej ustawy cena wywołania w pierwszym terminie licytacji wynosi 3/4 wartości szacunkowej ruchomości. Podczas gdy w drugim terminie wynosi tylko połowę tej wartości.

Sprzedaż ruchomości w tym trybie, w ocenie Sądu spowodowałaby, że wspólny majątek skarżącej i jej męża zostałby uszczuplony w stopniu większym niż wynikałoby to z dobrowolnego wykonania decyzji. Ponadto w przypadku wykonania decyzji, a następnie jej uchylenia, skarżąca zasadnie argumentuje, że organ obowiązany byłby jedynie do zwrócenia pobranej kwoty, a nie sprzedanych ruchomości. Mogłoby to doprowadzić do sytuacji, w której pomimo ew. uchylenia decyzji w majątku wspólnym małżonków i tak powstała by strata, a ponadto sprzedane rzeczy nie wróciłyby do poprzednich właścicieli, co jest bez wątpienia trudnym do odwrócenia skutkiem.

Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości zobowiązania do uiszczenia kosztów za udzielone świadczenia opieki zdrowotnej oraz refundację leków będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Instytucja wstrzymania, jako środek ochrony tymczasowej ma służyć jednak powstrzymaniu powstania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji czy wyrządzenia znacznej szkody, niezależnie od końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożliwości odzyskania sprzedanych w trybie postępowania egzekucyjnego składników majątku wspólnego, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej.

W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.