Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1141/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par 1, art. 191, art. 193 par 1,2,3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 86 ust. 1-2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Jan Zając, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 98/11 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 9 marca 2011r., sygn. akt I SA/Łd 98/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 listopada 2010 r.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania

2.1. Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 11 czerwca 2010r., określającą M. C., prowadzącemu firmę PPHU "M.", zobowiązania w podatku towarów i usług oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za wymienione w decyzji miesiące 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli podatkowej w firmie podatnika, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że podmiot ten dokonał:

1) zaniżenia podatku należnego z tytułu sprzedaży ciągnika siodłowego marki DAF, ponieważ wykazany z tego tytułu obrót odbiegał od jego wartości rynkowej (wartość obrotu i należnego podatku z tytułu sprzedaży przedmiotowego pojazdu określono na podstawie opinii biegłego);

2) zawyżenia podatku naliczonego o kwoty:

- wynikającą z 2 faktur VAT wystawionych przez F. [...] s.c., dotyczących zakupu oleju opałowego, który nie został wykorzystany w prowadzonej działalności gospodarczej;

- wynikającą z 18 faktur VAT, dotyczących zakupu materiałów elektrycznych i budowlanych, które nie zostały wykorzystane w prowadzonej działalności gospodarczej;

- wynikającą z 5 faktur VAT wystawionych przez P. [...], dotyczących obsługi ciągników i naczep, które nie odzwierciedlają faktycznego przebiegu transakcji;

- wynikającą z 6 faktur VAT wystawionych przez P. [...], dotyczących usług transportowych, które nie zostały wykonane;

- wynikającą z 2 faktur VAT wystawionych przez P. [...], dotyczących zakupu materiałów budowlanych, gdyż faktury te zostały wystawione na inny podmiot;

- wynikającą z 2 faktur VAT, dotyczących wydatków związanych z użytkowaniem ciągnika siodłowego marki DAF, który 2007r. nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) (dalej: ustawa o VAT), podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez wymienione podmioty, gdyż czynności wykazane w tych fakturach nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

2.2. Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie:

1. art. 120 w zw. z art. 187 § 1 i 2 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (dalej: O.p.) poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę dowodów, w szczególności poprzez pominięcie dowodów w postaci: - protokołu z przesłuchania C. C. z dnia 19 kwietnia 2010 r.; - protokołu z przesłuchania P. R.; - protokołu z przesłuchania P. B.; - rażąco dowolną ocenę zeznań P. P. i M. C.;

2. art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów:

- z dokumentu w postaci protokołu z przesłuchania C. C. z dnia 19 kwietnia 2010 r.; z konfrontacji M. C. z K. W.; z konfrontacji R. C. z M. C.; z konfrontacji R. C. z C. C.; przesłuchania L. C.; z dokumentu w postaci protokołu z przesłuchania P. B.; z przesłuchania P. R.; z przesłuchania P. B.; z przebadania pełnej dokumentacji finansowo - księgowej podatnika za 2007 r., nie zaś jedynie jej części - jak to dokonała prowadząca sprawę, która odmówiła zapoznania się z tzw. częścią skorygowanych zapisów księgowych, których dokonanie zgodnie z sugestiami Dyrektora Izby Skarbowej w L. pozwoliło uniknąć błędu w postaci dwukrotnego zaksięgowania niektórych, tych samych faktur, tak w 2006 i 2007;

3. art. 120 O.p, poprzez nałożenie na podatnika obowiązków nie mających podstawy w obowiązujących przepisach prawa, a polegających na konieczności zawarcia umowy o naprawę pojazdów z P. P., od czego uzależnione jest prawo do zaliczenia w koszty działalności firmy wydatków wynikających z faktur wystawionych tytułem naprawy pojazdów;

4. art. 193 § 4 i 6 O.p., poprzez nieuznanie ksiąg podatkowych prowadzonych przez podatnika za dowód w postępowaniu podatkowym, w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów;

5. art. 191 O.p., poprzez przyjęcie, że podatnik nie udowodnił, iż poniósł wydatki na rzecz Piotra Panka tytułem wynagrodzenia za usługi naprawy pojazdów;

6. art. 191 O.p., poprzez przyjęcie, że M. C. nie poniósł wydatków na rzecz P. P.;

7. art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit a) ustawy o VAT, poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego;

8. art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnoty Europejskie w zw. z art. 167 oraz art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. - poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania działania w celu oszustwa podatkowego.

2.3 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Sąd podzielił stanowisko organów, że wiarygodność faktur wystawionych przez firmę P. [...] budziła uzasadnione wątpliwości. Nie wskazywały one bowiem jakie konkretnie usługi zostały wykonane, jaki był ich zakres, w odniesieniu do których pojazdów i w jakich dniach. Nie wykazywali tego również wykonawca usług i skarżący. Każda faktura wystawiona była na taką sama kwotę, która nie wynika z żadnej kalkulacji kosztów. Ponadto ani faktury, ani dokumenty podatnika nie zawierały informacji o dokonaniu zapłaty. Na koncie rozrachunków z dostawcami po stronie zobowiązań zaksięgowana została tylko jedna faktura nr [...] z dnia 31 lipca 2007 r., której zapłata nastąpiła poprzez kompensatę. W dokumentach księgowych brak było jednak potwierdzenia zasadności dokonania tej kompensaty. Wynikało to również z zeznań księgowej W. N. z dnia 12 kwietnia 2010 r., która powiedziała wówczas, że na koniec roku, na podstawie ustnych poleceń M. C., L. C., bądź K. C., sporządzała dokumenty PK na kompensaty, bez dokumentów potwierdzających zapłatę przez kasę lub przez bank.

Sąd wskazał, że na 13 i 14 stronie decyzji pierwszej instancji organ dokonał oceny jako niewiarygodnego dowodu z dokumentu w postaci przesłuchania C. C. – syna skarżącego, z którego wynikało, że zakwestionowane faktury odzwierciedlały płatność ryczałtową, w skład której wchodziły naprawy, obsługa przejrzenia pojazdów oraz wymiana części, które kupował P. P. Organ odwoławczy zwrócił uwagę natomiast, że – jak wynika z zapisu w księgach – podatnik samodzielnie dokonywał zakupu części do samochodów oraz napraw pojazdów, co podważa wiarygodność wystawionych faktur. Ponadto 23 czerwca 2007 r. P. P. wystawił również fakturę za kompletną kabinę, silnik i skrzynię biegów DAF, a w dniu 25 czerwca fakturę za oś DAF. Natomiast w rozliczeniu za wrzesień 2007 r. podatnik ujął fakturę P. P. bez daty za naprawę blacharsko-lakierniczą kabiny 95XF. Według Sądu, zasadnie zatem oceniał organ, że skoro w czerwcu i wrześniu 2007 r. skarżący płacił za naprawy konkretnych pojazdów, to dodatkowe rozliczenia napraw w ramach ryczałtu (zakwestionowane faktury obejmują miesiące czerwiec i wrzesień 2007 r.) świadczyło o fikcyjności ryczałtu. Na brak stałej 5-miesięcznej współpracy wskazywały również zeznania mechaników R. L. i T. C. z 10 maja 2010r., którzy nie przypominali sobie, aby często były dokonywane naprawy dla M. C.

Sąd, odnosząc się do faktur VAT wystawionych przez P. [...], wyraził zdanie, że zasadność przyjętego stanowiska wynikało z zeznań K. W. złożonych w dniu 16 lutego 2009 r., kiedy powiedział, że przedmiotowe faktury zostały wystawione na prośbę M. C., który każdorazowo wskazywał kwotę netto, na jaką ma być wystawiona faktura. K. W. wyjaśnił, że usługi wykazane na tych fakturach nie zostały sprzedane oraz, że nie otrzymał za nie żadnej zapłaty. Zeznania te znalazły potwierdzenie w prawomocnej decyzji Dyrektora UKS w L. z dnia 17 listopada 2009 r., określającej K. W. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty z tytułu faktur VAT wystawionych przez ten podmiot, w miesiącach styczeń - grudzień 2007 r.

W tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt. 1 lit a) ustawy o VAT poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnoty Europejskiej w zw. z art. 167 oraz art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania działania w celu oszustwa podatkowego.

Sąd, odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia i nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów, stwierdził, że wszystkie dowody przedłożone przez stronę skarżącą zostały ocenione przez organy, chociaż nie tak jak oczekiwał tego podatnik, co nie było równoznaczne z pominięciem i nieprzeprowadzeniem dowodów. Stanowisko w zakresie nieuwzględnienia niektórych dowodów organ szczegółowo wyjaśnił (np. w odniesieniu do L. C. – s. 14-15 zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do wniosku o dokonanie konfrontacji – s. 22-23). Sąd zauważył, że organ ma prawo odmówić przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę jeżeli brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. W ocenie Sądu, organ wystarczająco uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodów oraz dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie;

- art. 86 ust. 3a pkt 1 pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 249 TWE w związku z art. 167 oraz 176 Dyrektywy 112 poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania działania w celu oszustwa podatkowego;

2. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 141 § 4 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi:

- w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie rozważył i nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2011 r. do zarzutów podatnika w zakresie braku rzeczywistego przedstawienia stanu faktycznego sprawy i jego należytej oceny, w tym argumentacji skarżącego potwierdzającej faktyczny zakup usług z firmy P. [...] oraz formy P.[...]

- w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie rozważył i nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2011 r. do zarzutów podatnika w zakresie braku oceny przez Sąd pierwszej instancji dowodów z zeznań C. C., P. B., P. R., jak i braku oceny przez Sąd pierwszej odmowy dopuszczenia dowodów z konfrontancji M. C. z K. W. i R. C.;

- w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie rozważył i nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2011 r. do zarzutów braku zapoznania się przez organy skarbowe z pełną dokumentacją finansowo – księgową zdarzeń udokumentowanych przez podatnika, w tym z częścią tej dokumentacji odnoszącą się do zapisów skorygowanych;

- na decyzję naruszającą przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego.

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 1,2,3, O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów - w istocie postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone wadliwie gdzie naruszono prawa podatnika;

c) art. 134 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 poprzez rozpatrzenie sprawy tylko w granicach skargi bez uwzględnienia całego materiału dowodowego jaki należało zgromadzić w sprawie.

4.2. W oparciu o wskazane podstawy wniesiono: o uchylenie wyroku w całości i przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie; rozpoznanie skargi w razie zaistnienia przesłanek z art. 188 u.p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

6.2. Zgodnie z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca.

6.3. W sprawie sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero te pozwolą ocenić czy stan faktyczny został w sprawie prawidłowo ustalony. Tak ustalony stan faktyczny pozwoli odnieść się do zarzutów naruszenia regulacji prawa materialnego.

6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu, który by skutecznie podważył dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne a które to niewłaściwie miał zaaprobować Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W zakresie przepisów regulujących postępowanie przed organami podatkowymi w skardze kasacyjnej przywołano przepisy: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1, 2, 3, ustawy Ordynacja podatkowa. Pierwszy z nich stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 187 § 1 O.p. przewiduje, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art. 191, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 193 odnosi się do dowodów z ksiąg podatkowych. Paragraf pierwszy tej regulacji głosi, że księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Paragraf drugi, że księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Paragraf trzeci, że za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów.

Z petitum skargi kasacyjnej wynika, że jej autor upatruje naruszenie tych regulacji w naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodaje, że zarówno organy skarbowe jak i Sąd nie wykazały dlaczego odmówiły wiary zeznaniom C. C., M. C. oraz P. P. oraz dlaczego nie odniosły się do zeznań M. C. Autor skargi kasacyjnej twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie powiązuje z przywołanymi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Nie wskazuje konkretnie którą regulację naruszono z uwagi na wymienione uchybienia. Zestawiając treść powołanych przepisów jak chociażby art. 193 O.p., trudno odczytać, dlaczego upatrywany brak wykazania przez Organy oraz Sąd odmowy wiary zeznaniom C. C., M. C., P. P., miałby naruszyć normę w nim pomieszczoną. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że art. 183 u.p.p.s.a. nie pozwala na odniesienie się wprost do tak nakreślonych zarzutów. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do precyzowania argumentacji prezentowanej w tego rodzaju piśmie procesowym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie nie naruszono zasady swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy, co słusznie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, oparł się na wszechstronnie zebranym i ocenionym materiale dowodowym. Ocena jest oparta na przekonujących podstawach co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jak właściwie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, szczegółowy opis dowodów przeprowadzonych w toku postępowania oraz ich ocena w zakresie zakwestionowanych faktur wystawionych przez P. P. zostały zawarte na str. 7-18 zaskarżonej decyzji. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do podobnych spostrzeżeń w zakresie zakwestionowanych faktur P. [...] (vide str. 20-22 zaskarżonej decyzji).

6.5. Z przyjętym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym sprawy koresponduje zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 151 u.p.p.s.a. Według autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono, z uwagi na nie odniesienie się przez Sąd do zarzutów podatnika w zakresie: - braku rzeczywistego przedstawienia stanu faktycznego sprawy i jego należytej oceny, w tym argumentacji skarżącego potwierdzającej faktyczny zakup usług z firmy P. [...] oraz firmy P. [...]; - braku oceny przez Sąd pierwszej instancji dowodów z zeznań C. C., P. B., P. R. jak i odmowy dopuszczenia dowodów z konfrontancji M. C. z K. W. i R. C.; braku zapoznania się przez organy skarbowe z pełną dokumentacją finansowo – księgową zdarzeń udokumentowanych przez podatnika, w tym z częścią tej dokumentacji odnoszącą się do zapisów skorygowanych.

Przepis art. 141 § 4 u.p.p.s.a. przewiduje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Powyższy przepis wskazuje na elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 u.p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 602/04, z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 289/05).

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonał jego oceny. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd w zakresie zarzutów podatnika wyjaśnił m.in.: że wszystkie dowody przedłożone przez stronę skarżącą zostały ocenione przez organy, chociaż nie tak jak oczekiwał tego podatnik, co nie było równoznaczne z pominięciem i nieprzeprowadzeniem dowodów. [...] Stanowisko w zakresie nieuwzględnienia niektórych dowodów organ szczegółowo wyjaśnił (np. w odniesieniu do L. C. – s. 14 -15 zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do wniosku o dokonanie konfrontacji – s. 22-23). Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził przy tym zdanie, że organ wystarczająco uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodów oraz dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego.

6.6. Z niezakwestionowanego skutecznie stanu faktycznego sprawy wynika, że podważone przez organy podatkowe faktury niedokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. W tej sytuacji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. W świetle bowiem unormowań zawartych w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy podstawą do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym, przedmiotowym oraz ilościowym. Zatem faktura musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FSK 995/11).

6.7. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.