Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 646/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk (Spr.) Sędziowie WSA Protokolant Marzenna Glabas Hanna Raszkowska Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. D., W. W., M. C., M. D., A. W., J. G., S. K., W. L., M. H. oraz Parafii "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

2 IV S A 646/01

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2001 roku, wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 pkt. 2 i ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz. U z 1999 r. Nr 15 póz. 139 ze zm./ w związku z art. 63 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U Nr 109 póz. 1157/ - po rozpatrzeniu zażaleń M. H., S. K., J. G., M. K., A. W. oraz Parafii "[...]" - utrzymało w mocy postanowienie Starosty O. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie składowiska odpadów komunalnych z infrastrukturą techniczno administracyjną. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło, że stosownie do przepisu art. 25 ust. 1-3 powołanej ustawy z dnia 9 listopada 2000 r., wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i udziału wojewody lub starosty oraz powiatowego inspektora sanitarnego. Zgodnie z art. 66 powołanej ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się przedsięwzięcia określane w dotychczasowych przepisach jako inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogące pogorszyć stan środowiska. Jednakże w myśl art. 63 powoływanej ustawy o dostępie do informacji o środowisku do spraw wszczętych przed wejściem w życie tej ustawy tj. przed dniem l stycznia 2001 roku, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, jak to ma miejsce w sprawie. Stąd też z mocy art. 40 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym przed dniem l stycznia 2001 roku, uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska, są podejmowane przez właściwe organy na podstawie ocen oddziaływania na środowisko, sporządzanych przez biegłych z listy wojewody. W sprawie niniejszej ocena taka została sporządzona, a z jej treści wynika, że uciążliwość spowodowana budową składowiska na odpady ograniczy się do strefy o zasięgu 250 m od granicy terenu składowiska. Poza tym w celu ograniczenia możliwych negatywnych oddziaływań składowiska na środowisko zastrzeżono w postanowieniu obowiązek zachowania wymienionych tam warunków określonych w powoływanej "ocenie" sporządzonej przez biegłych. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uwzględnienia zażaleń.

Na powyższe postanowienie z dnia 9 stycznia 2001 roku skargi do Naczelnego Sadu Administracyjnego wnieśli : J. D., W. W., M. C., M. D., A. W., J. G., S. K., W. L., Parafia "[...]" w R. i W. oraz M. H. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem prawa. Według twierdzeń skarżących Starosta Powiatowy nie zapoznał się dokładnie z oceną oddziaływania na środowisko, zamierzona inwestycja zagraża ich egzystencji, niszczy zabytki i wysokiej klasy grunty rolne zaś Wójt Gminy podjął rozstrzygnięcie o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.

Powyższe skargi zostały połączone do łącznego rozpoznania i wydania orzeczenia zaś w związku z reformą sądownictwa administracyjnego podlegają one rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153 póz. 1271 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skargi nie mogły być uwzględnione gdyż zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu go postanowieniu organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa i to zarówno procesowego jak i materialnego.

Przede wszystkim nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty wykazujące uchybienia i wadliwości w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, prowadzonym przez Wójta Gminy S., polegające m.in. na tym, że Wójt podjął rozstrzygnięcie "nie czekając" na wydanie postanowienia przez Kolegium. Jest oczywistym, że nawet w razie wykazania zasadności tych twierdzeń, nie pozostają one w związku z zaskarżonym postanowieniem, wydanym w trybie art. 106 § 3 i 4 Kpa. Organ odwoławczy bowiem, rozpatrując zażalenie, związany był zakresem podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji i zobowiązany był do ograniczenia się wyłącznie do skontrolowania treści tego postanowienia. Dlatego też również Sąd nie badał i nie mógł badać zarzutów dotyczących innego, odrębnego postępowania. Inaczej rzecz ujmując przy ocenie legalności (zgodności z prawem) postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 3 i 4 kpa wyłączona jest możliwość dokonywania oceny ewentualnego naruszenia prawa przez organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Chybione są również zarzuty podniesione w zażaleniu i podtrzymane w skardze co do pozbawienia skarżących możliwości czynnego udziału w sprawie, na podstawie których to zarzutów skarżący upatrują naruszenie przepisów art. 8 do 11, 106 § 2 i 107 Kpa. Skarżący nie dostrzegają, że postępowanie przed

organem współdziałającym (uzgadniającym) ma charakter tzw. postępowania gabinetowego, w którym, co do zasady, nie dochodzi do wymiany pism procesowych, zakreślania terminów w celu zajęcia stanowiska, wyznaczenia terminu rozprawy itp. Poza tym nawet gdyby przyjąć, że organ załatwiający sprawę o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Wójt Gminy) nie zawiadomił skarżących o samym fakcie zwrócenia się do Starosty o dokonanie uzgodnienia, jako organu współdziałającego, to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia zarówno organu I instancji jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wszakże skarżącym doręczono postanowienie organu I instancji, od którego wnieśli zażalenie zaś zarzuty te były przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy w ramach dewolucji (przeniesienia) kompetencji.

Niezrozumiałe się wywody skarżących jakoby organ I instancji (Starosta Powiatowy) "nie zapoznał się dokładnie" z oceną oddziaływania na środowisko w kontekście szybkości uzgodnienia i braku "dostatecznego rozpoznania warunków terenowych". Jeśli nawet pominąć, że wywody te oparte są na domniemaniu (nie wiadomo z czego maj ą wynikać oraz co oznacza rozpoznanie warunków), to nie sposób nie dostrzec, że przepis art. 106 § 3 Kpa nakłada na organ współdziałający obowiązek zajęcia stanowiska w terminie dwóch tygodni. Poza tym organ współdziałający wyrażając opinię dysponował, wymaganą przepisami w okresie przejściowym, oceną oddziaływania na środowisko a także ocenił zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pełni podzielić należy stanowisko organu powołującego się na, mające zastosowanie w sprawie, przepisy art. 40 ust. 2 pkt. 2 i ust. 4a cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 cyt. ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wywody zawarte w skardze, podważające tą opinię organu ograniczają się tylko do samych twierdzeń, bez przytoczenia jakichkolwiek środków dowodowych na ich poparcie, a jako takie uznane muszą być za dowolne.

Wreszcie brew odmiennym twierdzeniom skarżących podzielić należy stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, że w ramach stadium postępowania, jakim jest uzgodnienie w rozumieniu art. 106 § 3 i 4 Kpa, wyrażana jest jedynie opinia organu współdziałającego, natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego uzgodnienia strony mogą kwestionować zamierzoną inwestycję przed organem wydającym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli wykażą jej niezgodność z prawem. Należy przy tym dodać, że skarżący w istocie nie przytoczyli jakichkolwiek zarzutów merytorycznych, skutecznie podważających opinię (uzgodnienie), lecz kwestionują w ogóle zamierzenie inwestycyjne twierdząc m.in., że "planowana przez Gminę inwestycja z całą pewnością nie została należycie przygotowana, zagraża egzystencji mojego gospodarstwa..". Wydaje się oczywistym, że przy

tego rodzaju zarzutach i argumentacji, przy braku innych, nie można mówić o zasadności wniesionej skargi.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.