Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 489/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

P. S. pismem z 22 marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], prostujące na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], uchylono w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], którą zmieniono decyzję własną z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] poprzez przyznanie P. S. specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie do najmu pokoju w miesiącu maju 2014 r. w kwocie [...] zł - i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostowało oczywistą omyłkę w komparycji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w ten sposób, że zamiast "M. G." wpisano "M. G.".

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ww. decyzji wkradła się pomyłka polegająca na omyłkowym wpisaniu w komparycji tej decyzji wadliwego imienia przewodniczącej Składu Orzekającego. Zamiast prawidłowego imienia "M." wpisano nieprawidłowe imię "M.". Prawidłowe imię etatowego członka składu orzekającego M. G. potwierdza wykaz członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dostępny na stronie internetowej Kolegium pod adresem [...] . W związku z powyższym, w ocenie organu, powstała konieczność wydania postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w ww. decyzji. Kolegium wskazało przy tym, że w trybie art. 113 k.p.a możliwe jest sprostowanie jedynie omyłek pisarskich lub rachunkowych, takich, które nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Nie można zatem w tym trybie prostować ani zmieniać istotnych elementów rozstrzygnięcia, takich jak podstawa prawna czy strony do których kierowana jest rozstrzygnięcie.

Zażalenie na powyższe postanowienie w terminie wniósł P. S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że wydane postanowienie jest niezgodne z art. 24 i 27 k.p.a. Wskazał przy tym, że złożył wnioski o wyłączenie pracowników Kolegium, a organ nie wydał postanowienia o wyłączeniu bądź odmowie wyłączenia pracowników Kolegium.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia z [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...].

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że podniesione w zażaleniu zarzuty są bezzasadne. Oczywistość popełnionego błędu pisarskiego, zdaniem Kolegium, nie budzi wątpliwości i pozostawał on bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na marginesie sprawy Kolegium wskazało, że odnośnie wniosków P. S. o wyłączenie członków Kolegium od udziału w postępowaniach prowadzonych przed tym organem, wydane zostały postanowienia odmowne.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S. W uzasadnieniu wskazał, że wydane orzeczenie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wymierzenie organowi grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni.

Ponadto skarżący zarzucił jak w złożonym zażaleniu, że organy orzekające w sprawie naruszyły art. 24 i 27 k.p.a.. Zarzucił również organowi notoryczne nie przestrzeganie terminów określonych w k.p.a., tj. art. 35 i 36 k.p.a.

Reasumując skarżący podniósł, że nieprawidłowości wskazane w postanowieniu Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. nie mają charakteru oczywistego i mają wpływ na ostateczny wynik sprawy. W jego ocenie dokonane sprostowanie prowadzi do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu podlega postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r., prostujące na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...].

Kolegium sprostowało omyłkę w ten sposób, że w komparycji decyzji dnia [...] lipca 2014 r., zamiast wadliwego imienia członka składu orzekającego "M. G." wpisano "M. G.". W pozostałej części organ treść decyzji pozostawił bez zmian. Podstawą prawną powołanego postanowienia Kolegium był przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z brzmieniem którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Wprawdzie przepis z art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zarówno w piśmiennictwie (por. np. Andrzej Wróbel Komentarz Lex do art. 113 k.p.a. wg. stanu na 2012.12.30), jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym (tamże przywołanym) przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy – błędną pisownię lub widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami (por. np. wyrok NSA w Krakowie z 2012.12.10 II SA/Kr 1414/12 Lex 1235506). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji. Jest to tryb mający jedynie na celu usunięcie wad nieistotnych, nie mających wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że prawidłowo Kolegium sprostowało w drodze postanowienia oczywistą omyłkę pisarską powstałą w wyniku błędnego podania imienia członka składu orzekającego w komparycji własnej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Błędne wpisanie imienia członka składu orzekającego w komparycji decyzji mieści się bowiem w opisanym pojęciu oczywistej omyłki, co oznacza, że Kolegium było uprawnione do jej sprostowania. Przy tym sprostowanie to wbrew twierdzeniom skarżącego w żaden sposób nie zmienia treści rozstrzygnięcia.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. odpowiadają prawu, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. W ocenie Sądu należało bowiem podzielić stanowisko organu, że sprostowanie omyłkowo wpisanego imienia członka składu orzekającego w komparycji decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2014 r. mogło odbyć się w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie powyższej omyłki pisarskiej nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany tej decyzji. Ponadto, przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera żadnego ograniczenia dotyczącego prostowania omyłek pisarskich, a zatem w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalne było sprostowanie przez organ w drodze postanowienia imienia członka składu orzekającego w komparycji ww. decyzji. W związku z czym należy w całości podzielić argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Na marginesie sprawy odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 35 i 36 k.p.a., wskazać należy, że zarzuty dotyczące bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia, a nie skarga na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowanie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym.