Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 793/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Do uznania rażącego charakteru naruszenia prawa konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis prawa w danym stanie faktycznym został naruszony oraz że naruszenie to miało charakter rażący.

TEZY

Do uznania rażącego charakteru naruszenia prawa konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis prawa w danym stanie faktycznym został naruszony oraz że naruszenie to miało charakter rażący.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania ciągnikami rolniczymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. Sąd Rejonowy w B. P. orzekł w stosunku do W. W. zakaz prowadzenia ciągników rolniczych na okres 2 lat oraz nałożył obowiązek zwrotu do właściwego organu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów. Po zawiadomieniu przez sąd o treści wyroku celem wszczęcia postępowania administracyjnego z wyroku wynikającego – Prezydent Miasta B. wydał w dniu [...] grudnia 2013 r. decyzję nr [...] cofającą W. W. uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi wynikającymi z posiadania uprawnień kategorii B, B+E, C, C+E, zawartych w prawie jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że następstwem zakazu orzeczonego wyrokiem w sprawie karnej jest cofnięcie uprawnień objętych zakazem prowadzenia pojazdów mieszczących się w orzeczeniu sądu. Jak wyłożono, W. W. posiadał uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi objęte zakazem prowadzenia, mimo braku zawarcia kategorii T w dokumencie prawa jazdy. Uprawnienia do kierowania ciągnikami dawały bowiem posiadane kategorie B, B+E, C, C+E. Petent przedłożył dokument w dniu 4 grudnia 2013 r., stąd przyjęto okres trwania zakazu prowadzenia ciągników rolniczych od dnia 4 grudnia 2013 r. do dnia 4 grudnia 2015 r. Organ wyjaśnił, że cofnięcie uprawnień było obligatoryjnym skutkiem wyroku karnego.

W pouczeniu poinformowano o zasadach ubiegania się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami, podając że przy utracie uprawnień na czas dłuższy niż jeden rok wymagane jest wykazanie się posiadanymi kwalifikacjami.

Wobec zgłoszenia wniosku o wymianę prawa jazdy w postępowaniu weryfikacyjnym poinformowano W. W. o braku możliwości wpisania kategorii T w prawie jazdy a możliwość otrzymania prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, C1, C, C+E oraz przypomniano o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W korespondencji wyjaśniono, że w prawie jazdy z dnia [...] grudnia 2002 r. nie istniała odrębnie wskazana kategoria T a uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi wynikały z tego, jakie kategorie były w dokumencie wskazane.

W dniu 10 czerwca 2016 r. W. W. po uzyskaniu negatywnego wyniku sprawdzenia kwalifikacji złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania ciągnikami jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w związku z tym, że organ "błędnie traktuje jako synonim pojęcia takie jak: zakaz prowadzenia ciągników rolniczych przez okres 2 lat oraz cofnięcie uprawnień kategorii T, której faktycznie nie posiadał".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji cofającej W. W. uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi z dnia [...] grudnia 2013 r.

Kolegium nie dopatrzyło się wadliwości badanej decyzji mogących skutkować stwierdzeniem nieważności. Przedstawiono przesłanki art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako K.p.a.) wskazując na ich zamknięty katalog, który uniemożliwia dokonywanie wykładni rozszerzającej. Zdaniem organu, zarzut, że cofnięto stronie uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi podczas kiedy sąd orzekł zakaz prowadzenia ciągników rolniczych nie znajduje swojego uzasadnienia i nie może być uwzględniony. Literalne brzmienie przepisu art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wyraźnie wskazuje taką treść rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Kolegium wskazało, że przepis art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego stanowi normę prawa materialnego jako podstawę do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo że jest w akcie prawnym zawierającym przepisy prawa karnego, nienależącym do systemu prawa administracyjnego. Przepis ten wskazuje organ administracji zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w orzeczonym przez sąd zakresie. Organ wykonując wyrok w tym zakresie jest związany jego treścią a więc może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na ściśle wskazany okres wynikający z treści wyroku i w określonym przez sąd zakresie. Tak uczyniono w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Kolegium uznało, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem nie nastąpiło naruszenie żadnego konkretnego przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu.

W. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że SKO ograniczyło się do zbadania wyłącznie przesłanek nieważności wskazanych przez stronę, podczas gdy było zobligowane do wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i powinno zauważyć inne przesłanki nieważności, w szczególności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Wskazał, że strona – "nie posiadała uprawnień do kierowania pojazdami kat. T, a jej prawo do kierowania ciągnikiem rolniczym wynikało z posiadania innej kategorii, na co wskazuje art. 6 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami. Jeśli w ocenie organów orzekających w sprawie możliwe jest przywrócenie uprawnień do kierowania ciągnikami rolniczymi bez konieczności uzyskiwania kolejnej kategorii (kat. T), to powinni wskazać ten sposób stronie. Skoro tego nie zrobiły i (...) zobowiązały stronę do uzyskania nowej kategorii, której strona nigdy nie posiadała, to oznacza, że decyzja o cofnięciu uprawnień jest błędna. Dodatkowo należy zaznaczyć, że kat. T daje szersze prawa do kierowania pojazdami, niż to wynika z posiadanych obecnie przez stronę uprawnień".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze B. po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy pierwotną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności. Uznało, że decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest dotknięta żadną z wad nieważności wyszczególnionych w treści art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a. Wyłożono istotę rażącego naruszenia prawa oraz przesłanki niewykonalności decyzji i cofnięcia uprawnień. Podkreślono, że zakaz orzeczony wyrokiem sądu karnego nie tylko uzasadniał ale wręcz wymuszał wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Według posiadanego prawa jazdy uprawnienia objęte zakazem wynikały pośrednio – z kategorii B. B+E, C, C+E, a kategorii T strona nie posiadała. Nie wystąpiły żadne przeszkody ani faktyczne, ani prawne które uniemożliwiałyby wykonanie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku W. W. zarzucił naruszenie:

1). art. 6, 7, 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu prawnego i brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

2). art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a. przez ich błędne zastosowanie lub niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego;

3). art. 107 § 1 K.p.a. poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej wydanej decyzji, tj. art. 156 § 1 K.p.a., podczas gdy przepis ten składa się z punktów od 1 do 7;

4). art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia.

Wnosił o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Tak jak poprzednio dowodził, że cofnięto mu zakaz kierowania ciągnikami rolniczymi, które to uprawnienie wynikało z posiadanych kategorii a pouczając jednocześnie w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. o uzależnieniu przywrócenia uprawnienia od wykazania się posiadanymi kwalifikacjami, faktycznie nałożono na niego obowiązek uzyskania kwalifikacji kat. T których mu nie odebrano, bowiem jej nie posiadał. Skarżący podkreślił, że w dacie wydania decyzji cofającej uprawnienia, kategoria T już istniała. Skonkludował swoje zarzuty słowami: "Skoro i w dacie wydawania decyzji przez Prezydenta Miasta B. i w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w obu instancjach istniała możliwość kierowania ciągnikiem rolniczym na podstawie kat. T oraz na podstawie innych wskazanych wyżej kategorii, to Prezydent Miasta B. nie był uprawniony do wydania decyzji, której konsekwencją jest nałożenie na skarżącego obowiązku uzyskania kat. T".

Nadto skarżący zarzucił wadliwość decyzji SKO przez wskazanie jako podstawy rozstrzygnięcia przepisu art. 156 § 1 K.p.a., podczas gdy powołany przepis ma siedem punktów. W dalszym ciągu uważał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. była niewykonalna, bowiem nie posiadał w dacie jej wydania kategorii T.

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wnosiło o jej oddalenie powtarzając argumenty wcześniej prezentowane stronie. Podkreślało charakter postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jako nadzwyczajnego, innego niż postępowanie odwoławcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać jako nieuzasadnioną.

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ). Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzająca je decyzja nie naruszają przepisów prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2013 r. Kontrola sądu w przedmiotowej sprawie dotyczy zatem decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 K.p.a.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art. 156-158 K.p.a. i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe, z tym że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 K.p.a.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się zatem - jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań a ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a. Przedmiotem tego postępowania nie jest więc ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją (vide: wyroki NSA z dnia 2 września 2016 r., I OSK 689/15; z dnia 22 stycznia 2015r., I OSK 1021/13; z dnia 5 sierpnia 2014 r., I OSK 11/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Tym samym nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie.

Wbrew zarzutom skargi, SKO w B. nie dopuściło się wskazanych w skardze, ani stwierdzonych przez sąd z urzędu, naruszeń prawa a prawidłowo dokonało analizy przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a., mimo że w podstawie prawnej decyzji wskazano ogólnie "art. 156 § 1 K.p.a.". Ta nieprawidłowość stanowi jedynie niedokładność przedstawienia przepisu prawa i w żaden sposób nie wpływała na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji prawidłowo przytaczano brzmienie i rozumienie poszczególnych punktów art. 156 § 1 K.p.a.

Powtórzyć należy za organem, że rozumienie kwalifikowanej wady decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, jak też komentarzy doktryny prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji administracyjnej pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych przez proste ich zestawienie ze sobą, a ponadto, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide wyroki: z dnia 13 grudnia 2016 r., II SA/Bk 564/16; z dnia 8 marca 2012 r., I OSK 363/11, CBOSA). Tylko tak rozumiane naruszenie prawa może uzasadniać odstępstwo od zasady trwałości decyzji. Stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych jest uzasadnione jedynie w sytuacji, gdy ciężar gatunkowy naruszenia prawa przeważa nad dobrem, jakie stanowi pewność wspomnianego obrotu (vide wyrok z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 534/08, CBOSA).

Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 września 2016 r. w sprawie II OSK 2998/14 (CBOSA) – z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść jej załatwienia stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub części. Zatem do uznania rażącego charakteru naruszenia prawa konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis prawa w danym stanie faktycznym został naruszony oraz że naruszenie to miało charakter rażący.

Wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją pierwszą decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2013 r. SKO prawidłowo dokonało, nie ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania ciągnikami rolniczymi, a zbadało prawidłowość rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2013 r. pod kątem wad kwalifikowanych wyszczególnionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a.

Zgodzić się trzeba z oceną prawidłowości rozstrzygnięcia cofającego skarżącemu uprawnienia do kierowania określonymi pojazdami dokonanego z uwzględnieniem przesłanek art. 156 § 1 K.p.a. Bezspornie wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. w sprawie II K 368/13 orzeczono w stosunku do skarżącego zakaz prowadzenia ciągników rolniczych na okres dwóch lat. Jak stanowi art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego, a organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia w orzeczonym zakresie i nie może wydać tych uprawnień w zakresie obowiązywania zakazu. Właściwość starosty, którego funkcję w miastach na prawach powiatu pełni prezydent miasta, wynika z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 nr 30, poz. 151 ze zm.). Dlatego w stanie faktycznym sprawy zakończonej decyzją cofającą uprawnienia skarżonego z dnia [...] grudnia 2013 r. organ był zobowiązany do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi na okres wskazany przez sąd karny. Jak powszechnie podaje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – organ wykonując wyrok w tym zakresie związany jest jego treścią co oznacza, że ma obowiązek cofnąć uprawnienia wyłącznie na okres wynikający z treści wyroku i w określonym przez sąd zakresie czyli w ramach posiadanych przez skazanego kategorii objętych wyrokiem sądu karnego (vide wyroki: z dnia 26 lutego 2015 r., II SA/Go 15/15; z dnia 6 marca 2012 r., II SA/Bd 1233/11; z dnia 30 listopada 2010 r., III SA/Wr 645/10, CBOSA). Podkreśla się, że organy wykonując wyrok sądu karnego są ściśle związane jego treścią a orzeczenie organu bez synchronizacji orzeczenia z biegiem środka karnego byłoby wadliwe (vide orzeczenia: wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., III SA/Łd 1647/15, CBOSA; postanowienie SN z dnia 26 lutego 2014 r., I KZP 29/13, OSNKW 2014/7/52).

Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2013 r., jak prawidłowo oceniło w niniejszym postępowaniu SKO, została wydana z uwzględnieniem powyższych zasad. Skoro cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi na okres 2 lat a z prawa jazdy nr [...] wydanego w dniu [...] grudnia 2002 r. wynikało, że posiada on kategorię A, B, B+E, C, C+E przy czym uprawnienie do kierowania ciągnikami rolniczymi wynikało z kategorii B, B+E, C, C+E – to wyłącznie wyszczególnienie tych kategorii mogła zawierać decyzja cofająca uprawnienia i tak została wydana. Skoro w dacie jej wydania skarżący nie miał uprawnień kategorii T (mimo przewidzenia tej kategorii w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji cofającej), cofnięcie nie mogło objąć kategorii T. Z kolei wobec treści art. 49 ust. 1 pkt 3a ustawy o kierujących pojazdami, stanowiącego, że sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o uprawnienie do kierowania m.in. pojazdami silnikowymi cofniętego na okres przekraczający jeden rok – zawarto w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. pouczenie o tym. Nie stanowi to żadnego naruszenia prawa i żadnym razie nie świadczy, jak błędnie uważa skarżący – nałożenia na niego obowiązku uzyskania prawa jazdy kategorii T. Nota bene w pismach z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr [...] oraz z dnia 20 maja 2016 r. o tym samym numerze informowano skarżącego o możliwości otrzymania prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, C1, C, C+E bez wpisywania kategorii T oraz o treści art. 49 ust. 1 pkt 3a ustawy o kierujących pojazdami.

Skarżący nie wykazał, by w stosunku do decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. zachodziła którakolwiek z przesłanek nieważności, wyszczególniona w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a., w tym w postaci rażącego naruszenia prawa wyżej omówionego, jak i niewykonalności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Słusznie wyłożono w zaskarżonej decyzji, iż przez niewykonalność decyzji rozumieć należy zarówno niewykonalność faktyczną jak i prawną. Słusznie uzasadniono brak takich przeszkód w wykonaniu decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania ciągnikami rolniczymi. Przy tym ponownie podkreślić należy, że decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nie nałożono na skarżącego żadnych obowiązków, w szczególności obowiązku uzyskania kategorii T.

Także prawidłowo oceniono brak powodów do uznania, by zostały spełnione pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności wyszczególnione w art. 156 § 1 pkt 2 – 6 K.p.a.

Wbrew zarzutom skargi organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawnych, w tym art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zajęte stanowisko w sposób czytelny i wyczerpujący uzasadnił a istota postępowanie nadzwyczajnego nie wymagała czynności dowodowych – stąd nie mogło dojść do naruszenia art. 77 K.p.a. Również nie zachodziły przesłanki do wydania (po ponownym rozpoznaniu sprawy) innej decyzji, niż opartej na przyjętej przez organ podstawie prawnej tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten, wbrew przekonaniu skarżącego, nie został naruszony bowiem brak było powodów do uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2016 r.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu o czym sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.