Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 238/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...].

Wskazany wynik kontroli, wydany na podstawie art. 24 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. , Nr 8, poz. 65 z późn. zm.) dotyczył kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2003 r. Stwierdzono w nim nieprawidłowości, związane ze składaniem przez spółkę deklaracji VAT-7 wykazujących wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu, a skutkujących powstaniem zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług.

Wskazane wyżej nieprawidłowości znalazły swój wyraz w wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzji z dnia [...] r. nr [...].

Ustalono ponadto, iż spółka prowadząc działalność gospodarczą naruszyła przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.). W niektórych przypadkach bowiem nie przeprowadzała płatności za dokonane transakcje za pośrednictwem banku.

W piśmie z dnia [...] 2005 r. spółka wezwała Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. do usunięcia naruszenia prawa w wyniku kontroli.

Udzielając odpowiedzi, organ stwierdził iż zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie znajdują uzasadnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Sp. z o.o. w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyniku kontroli.

Odpowiadając na skargę organ, odnosząc się do argumentów skarżącej zawartych w skardze wniósł o jej nieuwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

Sygn. akt I SA/Gl 238/06

zwanej dalej w skrócie: PSA, zakres kognicji sądu administracyjnego obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w § 2 pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wydanie wyniku kontroli stanowi niewątpliwie czynność z zakresu administracji publicznej (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt FPS 18/98, ONSA 1999, nr 2, poz. 43, zachowująca aktualność pod rządem ustawy PSA). Oznacza to, iż przepisy obowiązującej ustawy PSA dopuszczają możliwość zaskarżenia wyniku kontroli do sądu administracyjnego.

To ogólne spostrzeżenie musi być jednakże uzupełnione o rozważenie, czy - w świetle art. 3 § 2 pkt. 4 PSA – wynik kontroli dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie bowiem z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 13/00 (ONSA z 2001 r., Nr 2/58) kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega wynik kontroli, który - nie wykraczając poza granice ukształtowane przepisami ówczesnego art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wskazać w tym miejscu należy, że jakkolwiek omawiana uchwała zapadła pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z poźn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o NSA, to jednak zachowuje ona aktualność w obecnym stanie prawnym. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA stanowił, iż sąd orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 tego artykułu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W art. 3 § 2 pkt. 4 obowiązującej obecnie ustawy stwierdzono, jak to już zostało wyżej wskazane, iż sąd administracyjny orzeka także w sprawach skarg na inne niż określone w § 2 pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Treść tej regulacji nie stanowi wprawdzie wiernego powtórzenia dawnego art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, zdaniem Sądu jednak zmiana redakcyjna, widoczna po zestawieniu ze sobą treści obu przytoczonych przepisów, nie ma wpływu na ocenę zakresu kognicji sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie.

Sygn. akt I SA/Gl 238/06

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić trzeba, że w rozpatrywanym przypadku zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na spółkę żadnych obowiązków. Stwierdza on jedynie nieprawidłowości w zakresie składania przez skarżącą deklaracji podatkowych oraz dokonywania płatności za prowadzone transakcje i, jako taki, nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Oceny tej nie zmienia fakt zamieszczenia w przedmiotowym wyniku kontroli pouczenia o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Na marginesie wskazać również należy, że przedmiotem badania sądu administracyjnego, w odrębnym od niniejszego postępowaniu, może być kwestia wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K decyzji z dnia [...] r. nr [...], po wyczerpaniu przysługujących od tej decyzji środków zaskarżenia.

Mając zatem na względzie podniesione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PSA i przy zastosowaniu art. 58 § 3 ostatnio wskazanej ustawy.