Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 576/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Go 550/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I SA/Go 550/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił G. M., na podstawie art. 86 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pobyt na urlopie wypoczynkowym, na który powołuje się skarżący nie uprawdopodabnia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

W zażaleniu skarżący stwierdził, że powyższe postanowienie jest bezzasadne i wniósł o jego uchylenie. W jego ocenie, fakt przebywania na urlopie nie może go pozbawić konstytucyjnego prawa do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi podał przebywanie na urlopie wraz z rodziną w M. w dniach od 27 czerwca do 10 lipca 2010 r. a następnie w dniach 10 lipca 2010 r. do 14 lipca 2010 r. u ojca skarżącego w B.

W związku nieobecnością skarżącego w powyższym terminie pod wskazanym adresem do doręczeń, pod dwukrotnym awizowaniu przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd uznał w/w przesyłkę za doręczoną z dniem 13 lipca 2010 r., a następnie w zaskarżonym postanowieniu odmówił stronie przywrócenia terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działania Sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez skarżącego – przebywanie na urlopie, w dniach, w których awizowana była w/w przesyłka nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn od niego niezależnych. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom skarżącego - o niedochowaniu przez niego szczególnej staranności. Niewątpliwie skarżący mógł przed wyjazdem z miejsca zamieszkania na okres ponad dwóch tygodni, poinformować Sąd o tej okoliczności i wyznaczyć osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w jego imieniu. Trudno oczekiwać, że to Sąd będzie ustalał każdorazowo miejsce pobytu strony, której należy doręczyć przesyłkę sądową.

Ponadto, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł a zatem nie wywiązał się z obowiązku nałożonego treścią art. 87 § 4 p.p.s.a. (k- 20 akt Sądu pierwszej instancji).

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu