Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 314/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 i art. 180 , art 194 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1004/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić R. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczony wpis od zażalenia w wysokości 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1004/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] września 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.

Przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia została wysłana do skarżącej na adres przez nią wskazany, a następnie – po podwójnym awizowaniu 27 stycznia i 4 lutego 2021 r. - została zwrócona 12 lutego 2021 r. do WSA w Łodzi, który uznał tę przesyłkę za doręczoną 10 lutego 2021 r. (patrz: karta 27 akt WSA).

24 marca 2021 r. skarżąca złożyła zażalenie na to postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Postanowieniem z 23 czerwca 2021 r., WSA odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, a NSA postanowieniem z 30 września 2021 r. oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione po terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym, zaś Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli ulegało ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 178 i art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie zażalenie zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Termin na wniesienie zażalenia, liczony od dnia uznania przesyłki zawierającej postanowienie o odrzuceniu skargi za doręczoną, tj. 10 lutego 2021 r., upłynął bowiem 17 lutego 2021 r. Zażalenie wniesiono dopiero 24 marca 2021 r.

Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego, w zażaleniu nie podważono skutecznie przyjęcia przez WSA za prawidłowe doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie w trybie art. 73 p.p.s.a.

Niewątpliwie co do zasady data doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym za pomocą operatora pocztowego ustalana jest na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Naczelny Sąd Administracyjny podziela utrwalone w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie powołanego wyżej przepisu może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2228/13, z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 25/14 oraz z dnia 17 października 2019r. sygn. akt I OZ 967/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności.

Jak już wskazano, zażaleniem nie podważono skutecznie stanowiska WSA, co do prawidłowego "zastępczego" doręczenia – w trybie art. 73 p.p.s.a. – przesyłki zawierającej skarżone postanowienie o odrzuceniu skargi. Z adnotacji poczynionych na kopercie i potwierdzeniu odbioru (k. 27 akt WSA) wynika bowiem, że warunki wynikające z treści tego przepisu do uznania przesyłki za doręczoną zostały spełnione. Twierdzenia skarżącej oraz oświadczenia świadków, zgodnie z którymi podwójne awizowanie spornej przesyłki nie nastąpiło, nie mogą podważać jednoznacznych okoliczności wynikających z treści dokumentu urzędowego, a z takiego właśnie przymiotu korzysta wypełnione przez pracownika Poczty Polskiej zwrotne potwierdzenie odbioru.

Co więcej, oświadczenie Poczty Polskiej złożone na skutek reklamacji skarżącej, potwierdza okoliczności wynikające z treści koperty, w której nastąpił zwrot przesyłki. To, że w odpowiedzi na reklamację Poczta wskazuje na "czynnik ludzki" w doręczaniu przesyłek i brak możliwości odtworzenia procesu doręczenia nie daje automatycznie podstaw do negowania wiarygodności adnotacji dokonanych przez doręczyciela, nie podważa prawdziwości danych zawartych w dokumencie urzędowym. Nie stwierdzono natomiast żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wadliwość zastępczego doręczenia przesyłki sądowej w tej konkretnej sprawie.

Z tej przyczyny zażalenie wniesione 24 marca 2021 r. należało odrzucić, jako wniesione po terminie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.