Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 24/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b, art. 14h, art. 14c. art. 14h, art. 121, art. 124, art. 169
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10, art. 22, art. 23b
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
article: art.6
journal: Dz.U. 2019 poz 865
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2020 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...). nr (...) w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia (...) r.; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr (...) z 15 listopada 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) utrzymał w mocy postanowienie tego organu z (...)r. nr (...) o pozostawieniu wniosku z (...) r. złożonego przez P.K. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, bez rozpatrzenia.

Organ wyjaśnił, że 24 czerwca 2019 r. wpłynął do organu wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca wyjaśnił, że w prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy. Jest czynnym podatnikiem VAT. W okresie trwania umowy samochód jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, a czynsze leasingowe i koszty związane z bieżącą eksploatacją zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności, dokonywane jest także odliczanie podatku VAT od czynszów leasingowych i kosztów eksploatacji. Po okresie obowiązywania umowy leasingowej wnioskodawca zamierza dokonać wykupu powyższego samochodu. Nabycie to będzie miało charakter prywatny, tzn. samochód nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej. Poniesiona tytułem nabycia opłata nie zostanie zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodów i nie zostanie odliczony VAT, a samochód nie będzie dalej wykorzystywany w prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Po okresie sześciu miesięcy zostanie sprzedany osobie trzeciej. W związku z opisem zdarzenia zadano pytanie czy, jeżeli po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego wnioskodawca zdecyduje się wykupić przedmiotowy samochód od leasingodawcy z przeznaczeniem na cele osobiste (prywatne, nie związane z działalnością gospodarczą), a na wykup zostanie wystawiona faktura VAT, to czy do wykupu tego samochodu na cele osobiste, jak i ewentualnie późniejszej jego sprzedaży (po okresie co najmniej sześciu miesięcy licząc od zakończenia miesiąca w którym nastąpi moment wykupu) zastosowanie znajdzie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f. oraz czy po wykupie i przekazaniu samochodu na cele osobiste należy skorygować koszty uzyskania przychodów w zakresie zaliczanych do nich wcześniej opłat leasingowych (w trakcie trwania umowy leasingu), kiedy to pojazd służył prowadzonej działalności gospodarczej.

Z uwagi na to, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych pismem z 23 lipca 2019 r. wezwano stronę do usunięcia braków. W związku z otrzymaną odpowiedzią organ na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej ponownie wezwał wnioskodawcę pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia do jego doprecyzowania między innymi o informację czy finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu samochodu korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie art. 6 u.p.d.o.p., przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, art. 23 i 37 ustawy z 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym. W piśmie z 4 września 2019 r. nie udzielono odpowiedzi na pytanie dotyczące korzystania przez finansującego ze zwolnień w podatku dochodowym. Podatnik wyjaśnił, że korzystający leasingu nie jest informowany o polityce podatkowej finansującego, w tym z jakich zwolnień korzysta, ponadto podał we wniosku, że zawarł umowę leasingu operacyjnego.

Organ wskazał przepisy art. 14b § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jako podstawa rozstrzygnięcia organu muszą być przedstawione wyczerpująco. Opis stanu faktycznego powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji i jednocześnie być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Prawidłowe opisanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego warunkuje ponadto możliwość pełnienia przez interpretację funkcji ochronnej. Na potwierdzenie stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Organ zasadnie pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że nie udzielenie w sposób jednoznaczny odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie spowodowało, że opis zdarzenia przyszłego pozostał w dalszym ciągu niedookreślony, co stało się przeszkodą wydania interpretacji. Interpretacja mająca mieć funkcje gwarancyjne zostałaby wydana w oparciu o zdarzenie przyszłe, które nie zostało doprecyzowane.

P.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie dyrektora. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji z powodu naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 14g w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędne przyjęcie, że wniosek podatnika nie spełnia wymogów formalnych;

- art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie wniosku podatnika bez rozpatrzenia;

- art. 121 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nie wyjaśnienie podatnikowi przesłanek jakimi kierował się organ podejmując swoje rozstrzygnięcie.

Uzasadniając zarzuty wskazał, że bezpośrednią przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia było nieudzielenie przez podatnika odpowiedzi na pytanie czy finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu samochodu korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym. Zdaniem organu brak ten uniemożliwił mu ocenę czy pomiędzy podatnikiem a finansującym została zawarta umowa leasingu operacyjnego czy finansowego, co z kolei uniemożliwiło odpowiedź na pytanie czy podatnik prawidłowo zaliczał do kosztów uzyskania przychodu zapłacone raty leasingowe. Pomimo konkretnych wyjaśnień złożonych w zażaleniu przez podatnika, organ pierwotne postanowienie o pozostawieniu wniosku podatnika bez rozpoznania utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojego stanowiska nie odniósł się jednak do wniosków i zastrzeżeń skarżącego podniesionych w zażaleniu. Wyjaśnił jedynie, że w jego ocenie "nieudzielenie w sposób jednoznaczny odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie spowodowało, że opis zdarzenia przyszłego który miał być przedmiotem żądanego rozstrzygnięcia pozostał w dalszym ciągu niedookreślony", co dawało podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W ocenie skarżącego ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić.

Powoływanie się przez organ w przedmiotowej sprawie na niewyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego przez podatnika jest nadużyciem prawa. Wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej stosownie do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej powinien zawierać wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego. Obowiązek przedstawienia przez zainteresowanego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego nie powinien być pojmowany zbyt rygorystycznie. Będzie on spełniony, jeżeli zainteresowany w jasny sposób wskaże przedmiot swoich wątpliwości w zaistniałym stanie faktycznym. Od podatnika nie można wymagać pełnej wiedzy w danej sprawie. W szczególności niezasadne wydaje się być oczekiwanie przez organ wiedzy, której podatnik nie może posiąść z przyczyn obiektywnych. Jeszcze bardziej niezasadne wydaje się być żądanie przez organ przekazania mu przez podatnika wiadomości których podatnik nie posiada, w celu ustalenia okoliczności które zostały już organowi wskazane. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 września 2019 r. organ jednoznacznie wskazał, że żądanie informacji w zakresie, czy finansujący leasing w dniu zawarcia umowy leasingu korzystał ze zwolnień w podatku dochodowym niezbędne było do ustalenia czy doszło do zawarcia przez podatnika umowy leasingu operacyjnego czy finansowego. Tymczasem z treści wniosku o udzielenie interpretacji w sposób jednoznaczny wynikało, że podatnik zawarł z finansującym umowę leasingu operacyjnego. Organ podatkowy wydając interpretację indywidualną nie powinien prowadzić postępowania dowodowego i próbować w ten sposób ustalać stanu, który został mu już przez wnioskodawcę przedstawiony.

Organ rozpatrując zażalenie nie odniósł się do podniesionych przez skarżącego zarzutów. Naruszył tym samym podstawowe zasady prowadzenia postępowania w tym prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Żądanie od podatnika wiadomości przekraczających jego wiedzę w celu tylko potwierdzenia bądź obalenia stanu, który został już opisany we wniosku o wydanie interpretacji z całą pewnością narusza zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. Sposób rozpatrzenia zażalenia skarżącego budzi także zastrzeżenia w kontekście regulacji zawartej w art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ podatkowy powinien wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Trudno w przedmiotowej sprawie mówić o wykonaniu tych obowiązków, gdy organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w ogóle nie odnosi się do twierdzeń i zarzutów skarżącego podniesionych w złożonym zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając sprawę w wyżej określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, naruszają prawo.

Istotą sporu jest zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego.

Zdaniem organu, skarżący pomimo wezwania, nie uzupełnił opisu stanu faktycznego w sposób wystarczający do wydania interpretacji. Zdaniem skarżącego przedstawiony przez niego opis stanu faktycznego pozwalał na udzielenie interpretacji we wnioskowanym zakresie, a żądanie uzupełnienia wniosku o odpowiedź w zakresie korzystania przez finansującego w dniu zawarcia umowy leasingu ze zwolnień w podatku dochodowym w przedstawionym opisie stanu faktycznego, była bezpodstawna.

Na wstępie wskazać należy na specyfikę postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Jak stanowi art. 14c Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości tak w zakresie stanu faktycznego jak i stanowiska podatnika w sprawie oceny prawnej zdarzenia. Organ podatkowy wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego musi dysponować własnym jednoznacznym stanowiskiem podatnika, aby mógł dokonać jego oceny i wyrazić pogląd, czy stanowisko to jest prawidłowe, czy też nieprawidłowe. Nie może domniemywać intencji podatnika, ustalać za podatnika stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jak również domniemywać stanowiska podatnika w przedmiocie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały bądź przyszły stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy oraz ocena prawna zdarzenia.

W myśl art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Trybem właściwym dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości dotyczących przedstawionego stanu faktycznego oraz stanowiska podatnika jest tryb przewidziany w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu interpretacyjnego, w wyznaczonym terminie. Istotne jest przy tym, że wezwanie kierowane do wnioskodawcy, zobowiązujące do uzupełnienia formalnych braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, powinno jednoznacznie formułować w jakim konkretnie zakresie opis stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego wymaga uzupełnienia i dlaczego ewentualne niezastosowanie się do wezwania wyklucza uprawnienie organu interpretacyjnego do formułowania jakichkolwiek ocen prawnych co do istoty. W następstwie, pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, organ interpretacyjny ma obowiązek ścisłego wykazania na czym polegają - po pierwsze - luki w opisie stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego oraz - po drugie - ich nierozerwalny związek z unormowaniami prawa podatkowego dotyczącymi wątpliwości formułowanych przez wnioskodawcę. (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt I FSK 1184/17).

Organ korzystając z uprawnienia określonego w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, określając okoliczności wymagające uzupełnienia. Przyczyną dla której wniosek pozostawił bez rozpatrzenia było nie uzupełnienie wniosku o wskazane elementy dotyczące korzystania przez finansującego w dniu zawarcia umowy leasingu ze zwolnień w podatku dochodowym na podstawie art. 6 u.p.d.o.p., przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, oraz art. 23 i 37 ustawy z 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym. Zdaniem organu brak jednoznacznego wskazania przez wnioskodawcę, czy finansujący korzystał ze wskazanych w wezwaniu zwolnień podatkowych uniemożliwia rozstrzygnięcie kwestii związanych z kwalifikacją do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych opłat leasingowych a tym samym oceny stanowiska w zakresie prawidłowości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych przez podatnika rat leasingowych.

W ocenie Sądu, w realiach rozpatrywanej sprawy prezentowane przez organ stanowisko nie może zasługiwać na akceptację. Organ wadliwie uznał, że wyjaśnienie przedstawionych we wniosku wątpliwości podatnika wymaga uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie.

Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego. Podał, że w czasie trwania umowy leasingu samochód jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, czynsze leasingowe i koszty związane z bieżącą eksploatacją zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów tej działalności, dokonywane jest także odliczenie podatku VAT od czynszów leasingowych i kosztów eksploatacji. Po zakończeniu umowy leasingu zamierza wykupić przedmiotowy samochód na cele osobiste, przy czym na wykup zostanie wystawiona faktura VAT. Po okresie co najmniej sześciu miesięcy zamierza samochód sprzedać.

Przedstawiając własną ocenę zdarzenia skarżący wyraził pogląd, że w przypadku wykupienia przez niego samochodu po zakończeniu umowy leasingowej na cele osobiste kwota uzyskana ze sprzedaży nie będzie stanowić przychodu z działalności gospodarczej i jej skutki winny być oceniane w kontekście przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit d u.p.d.o.f., nie powstanie też przychód ze sprzedaży, jeżeli będzie miała miejsce po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Z kolei opłaty ustalone w umowie leasingowej i ponoszone w okresie obowiązywania tej umowy od momentu zawarcia do momentu rozwiązania, mimo wykupienia samochodu na cele prywatne stanowią koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 23b ust. 1 u.p.d.o.f., jeżeli spełniały warunek celowości wynikający z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. i mimo wykupu na cele osobiste korekta w zakresie kosztów nie jest wymagana.

Biorąc pod uwagę sformułowane we wniosku zapytanie oraz własną ocenę stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika należy stwierdzić, że wątpliwości podatnika dotyczyły skutków podatkowych wykupu samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu zawartej w ramach działalności gospodarczej, po zakończeniu tej umowy na cele osobiste i jego sprzedaży po upływie sześciu miesięcy oraz obowiązku skorygowania kosztów uzyskania przychodów o opłaty leasingowe oraz odliczonego podatku VAT jako konsekwencji wykupu i przekazania samochodu na cele osobiste.

Przedmiotem wątpliwości podatnika nie był zatem sposób zakwalifikowania zawartej umowy jako leasingu operacyjnego czy finansowego, a tym samym możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat o których mowa w art. 23b ust. 1 w części stanowiącej spłatę wartości środków trwałych. Przedstawiając stan faktyczny podatnik jednoznacznie określił rodzaj leasingu podając, że jest to leasing operacyjny, którego istotą jest, przy spełnieniu warunków określonych w art. 23b ust. 1 pkt 1, pkt 3 możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat ustalonych w umowie leasingu, ponoszonych przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Wskazanie przez podatnika, że w ramach działalności gospodarczej zawarł umowę leasingu operacyjnego było elementem stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny był związany. Przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji opis zdarzenia stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny wyznacza też granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne.

Z powyższych względów, wobec jednoznacznego wskazania przez podatnika w przedstawionym opisie zdarzenia, że umowa dotyczyła leasingu operacyjnego, że czynsze leasingowe i koszty związane z bieżącą eksploatacją zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów tej działalności, że dokonywane jest także odliczenie podatku VAT od czynszów leasingowych i kosztów eksploatacji, nie było podstaw wzywania podatnika do uzupełnienia stanu faktycznego celem wyjaśnienia jaki charakter ma umowa leasingu a w konsekwencji czy raty leasingowe podlegają odliczeniu. W ocenie Sądu wniosek podatnika o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z dokonanym przez niego jego uzupełnieniem zawierał wystarczające dane do tego, aby wydać taki akt zawierający merytoryczną ocenę problemu prawnego objętego pytaniem i stanowiskiem wnioskodawcy. Skarżący przedstawił zdarzenie w sposób wyczerpujący i pełny jak również przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej podanego stanu faktycznego. Podkreślić należy, że wątpliwości podatnika co do ewentualnej korekty kosztów nie dotyczyły samej możliwości odliczania opłat ustalonych w umowie leasingu w okresie, gdy samochód służył prowadzonej działalności gospodarczej, lecz źródłem wątpliwości w tym zakresie był fakt wykupu i przekazania samochodu na cele osobiste.

Sąd podziela też zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasada budowania zaufania do organów podatkowych, który znajduje zastosowanie do postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej, wymaga w przypadku pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, wykazania związku między unormowaniem prawa podatkowego a niezbędnym uzupełnieniem stanu faktycznego dla oceny wątpliwości formułowanych przez wnioskodawcę. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyjaśnienia w tym zakresie, mimo podnoszonych w zażaleniu zarzutów, nie zawiera. Sąd nie kwestionuje wyrażonego przez organ w postanowieniu stanowiska, że prawidłowe opisanie stanu faktycznego jest niezbędnym warunkiem udzielenia interpretacji i spełnienia przez nią roli informacyjnej i gwarancyjnej ale zauważa, że uzasadnienie nie daje podatnikowi rzetelnej informacji dlaczego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym, przy jednoznacznym wskazaniu we wniosku, że przedmiotowy samochód był objęty umową leasingu operacyjnego, kwestia korzystania przez finansującego w dniu zawarcia umowy leasingu ze zwolnień w podatku dochodowym miała istotne znaczenie dla udzielenia interpretacji indywidualnej.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej. Przepis ten, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej w postępowaniu interpretacyjnym nie ma zastosowania. Organ nie mógł zatem naruszyć tej regulacji.

Z powyższych względów jako zasadne należy uznać zarzuty skargi wskazujące na niewłaściwe zastosowanie art. 14g w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz błędne zastosowanie przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej - pozostawienie wniosku podatnika bez rozpatrzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako naruszenie procesowego prawa podatkowego mające wpływ w stopniu istotnym na wynik sprawy.

Ponownie rozstrzygając sprawę organ wyda interpretacją indywidualną w zakresie objętym wnioskiem, uwzględniając ocenę prawną Sądu co do wypełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżone i poprzedzające postanowienie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U 2018. 265 tj. ) zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania na które składają się uiszczony wpis od skargi –100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł oraz 17 zł opłata od pełnomocnictwa .