Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 912/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 2, art. 55, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 roku sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] znak:[...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez M. i J. O. oraz A. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R.A. pozwolenia na budowę budynku usługowego - restauracji z miejscami postojowymi, zlokalizowanego na działce nr ewid. 162/17 w obrębie Ś., Gmina Ś., umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem A.M. i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji po rozpoznaniu odwołania M. i J. O.

Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] decyzjami nr [...] z dnia [...]października 2016 r. oraz nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. uchylił w całości decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję udzielającą R.A. pozwolenia na budowę w wyżej opisanym zakresie.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A.M., która nie została uznana za stronę postępowania przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie oraz M. i J.O.

M. i J.O., wnieśli o jej zmianę decyzji organu I instancji i "odmówienie inwestorowi pozwolenia na budowę wskazanego wyżej budynku". W odwołaniu zarzucili inwestycji m.in. niezgodność z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, brak wskazania parametrów planowanej inwestycji oraz brak projektu budowlanego, a także brak rozważenia przez Starostę wpływu planowanej inwestycji na budynki sąsiednie i ich mieszkańców. Ponadto zdaniem odwołujących organ I instancji nie wziął pod uwagę jakie potencjalne ograniczenia ww. inwestycja może wprowadzić w zakresie zagospodarowania działek sąsiednich, a także zwiększone natężenie ruchu na drodze z uwagi na małą ilość miejsc parkingowych na terenie planowanej inwestycji.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem A.M. i utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowego - restauracji z miejscami postojowymi.

Przytaczając treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 34, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) Wojewoda wyjaśnił, że dla działek, na których planowana jest inwestycja wydana została w dniu [...] maja 2015 r. decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] obejmująca budowę budynku usługowego - restauracji, wraz z niezbędną infrastrukturą: przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i energii elektrycznej, budowa parkingu, budowa zjazdu z drogi gminnej.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnieśli: A.M. (właścicielka działki 162/15) oraz M. i J. O. (właściciele działek 162/9 i 162/16).

W dniu [...] lipca 2015r. SKO w Ł. wydało decyzję, którą umorzono postępowanie odwoławcze w stosunku do A. M. i utrzymano w mocy decyzję organu I instancji po rozpatrzeniu odwołania M. i J. O.

Analizując zgodność projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...], organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z przywołaną decyzją o warunkach zabudowy:

wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni przedmiotowego terenu od 20% do 26% - jest 24% - warunek spełniony,

wskaźnik powierzchni zabudowanej i utwardzonej - do 70% jest 69,17% - warunek spełniony,

powierzchnia biologicznie czynna - minimum 30% - jest 30,83% - warunek spełniony,

szerokość elewacji frontowej od 18,0 do 24,0 m - jest 24 m - warunek spełniony,

geometria dachu - dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci od 20° do 45° - jest dach dwuspadowy o kącie nachylenia 35° - warunek spełniony,

układ kalenicy - prostopadły lub równoległy w stosunku do frontu lub granic bocznych przedmiotowego terenu - jest równoległy i prostopadły - warunek spełniony;

wysokość głównej kalenicy dachu - od 9,0 m do 11,0 m - jest 10,10 m - warunek spełniony.

Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu określono jako zabudowa usługowa - budowa nowego budynku usługowego. Budynek będzie, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy, jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek usytuowany jest z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i które w myśl art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/G1 823/07, WSA w Warszawie z 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 540/08, NSA z 21 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1428/07).

W ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przeprowadzone przez Starostę [...] postępowanie administracyjne czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257, dalej jako k.p.a.).

Inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422, dalej jako rozporządzenie).

Przedmiotowy budynek będzie usytuowany w odległości 6 m od granicy z działką 162/9, stanowiącą własność skarżących.

Cytując treść § 13 pkt. 1 rozporządzenia Wojewoda wskazał, iż w projekcie budowlanym inwestor zamieścił analizę nasłonecznienia i przesłaniania budynku na działce sąsiedniej, oznaczonej nr ewid. 162/9, tzw. "linijkę słońca". Wykazano, że w pomieszczeniach znajdujących się w budynku usytuowanym na działce nr ewid. 162/9 będzie zachowany warunek wynikający z ww. przepisu § 60 ust. 2 rozporządzenia tj. zapewniony min. 3 godzinny czasu nasłonecznienia a planowany budynek w żaden sposób nie pozbawia mieszkańców ww. nieruchomości wymaganego dostępu do światła słonecznego. Ponadto organ II instancji zauważył, że jak wynika z ww. analizy, odległość między projektowanym budynkiem od budynku położonego na działce nr ewid. 162/9 jest większa od wysokości przesłaniania. Wobec czego stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia.

Projekt został zaopiniowany pod względem zgodności z przepisami BHP, wymaganiami ochrony przeciwpożarowej i uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu braku należytego przeprowadzenia przez Starostę [...] postępowania administracyjnego oraz zarzutu naruszenia prawnie chronionego interesu obywateli z uwagi na planowany wzrost natężenia ruchu i uciążliwość planowanej inwestycji organ odwoławczy wyjaśnił, iż postępowanie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy (strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu, organ I instancji odpowiadał na wnioski zgłaszane w toku postępowania, wydana przez organ I instancji decyzja w sposób wyczerpujący i czytelny uzasadnia podjęte przez organ rozstrzygnięcie.

Kwestie ewentualnego natężenia ruchu na drodze dojazdowej do działki inwestora nie są przedmiotem analizy organu architektoniczno budowlanego i z tego powodu organ nie odnosił się do nich w uzasadnieniu decyzji. Ponadto Wojewoda zauważył, że w dokumentacji sprawy znajduje się decyzja Nr [...] Wójta Gminy Ś. uzgadniająca wykonanie zjazdu z drogi gminnej ul. A na działkę nr 162/17, co może sugerować, że zarządca drogi nie widzi zagrożenia jakie miałaby spowodować planowana inwestycja w kwestii korzystania z drogi gminnej.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wskazania liczby miejsc parkingowych oraz niezgodności w tym zakresie z decyzją o warunkach zabudowy, organ II instancji wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy usytuowanego na działce 162/17 budynku oraz usytuowanego na działce 162/19 parkingu, natomiast inwestor na działce 162/17 zaprojektował również miejsca postojowe. Zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy (pkt. 3 litera h) miejsca parkingowe należy zaprojektować zgodnie z potrzebami. Z uwagi na powyższe planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, która dopuszcza realizację miejsc postojowych.

Z uwagi na zarzut odwołujących z którego wynika, że inwestor planując przyszłą działalność gospodarczą jako dom weselny, nie podjął starań, aby nie utrudniała ona życia mieszkańcom wsi Wojewoda wyjaśnił, że R.A. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego restauracji i taki rodzaj działalności będzie mógł prowadzić na przedmiotowej nieruchomości.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył J.O. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z naoczni, co pozwoliłoby ponad wszelka wątpliwość ustalić, odległość planowanej inwestycji od sąsiedztwa domów jednorodzinnych, a tym samym wykazać jej uciążliwość;

- art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie statusu strony właściciela bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją działki - boiska sportowego - Gminy Ś. i pozbawienie możliwości aktywnego w nim udziału;

- art. 101§ 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez ignorowanie i nie udzielanie odpowiedzi na składane przez niego wnioski;

- art. 80 w zw. z 81 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, iż planowana inwestycja wpasowuje się w nieruchomości sąsiadujące oraz nie będzie na nie oddziaływać,

- art. 77 § 1 w zw. z 75 § 1 art. 80 oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego sprawy i wydaniem postanowienia w skarżonym kształcie.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowego - restauracji z miejscami postojowymi.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Należy zatem zauważyć, że proces inwestycyjny, który zakończyć ma się zrealizowaniem planowanej inwestycji składa się z kilku etapów, których spełnienie umożliwia przystąpienie do kolejnego, w następstwie których to działań dochodzi do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Inwestor, przed wystąpieniem z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, musi uzyskać dla planowanej inwestycji najpierw ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) dalej: u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie inwestor przedstawił ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego – restauracji wraz z niezbędną infrastrukturą: przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i energii elektrycznej, budowa parkingu, budowa zjazdu z drogi gminnej.

Zatem w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w fazie postępowania wyjaśniającego prowadzonego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ musiał ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (zob. wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11, LEX nr 1234224; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11, LEX nr 1145619). Jednocześnie wskazuje się na przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia (por. T. Bąkowski, Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s. 160). Decyzja o warunkach zabudowy może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale - tylko w ściśle ograniczonym - zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszących się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści omawianej decyzji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie jest wprawdzie uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy, co jednakże nie pozbawia tego organu, a wręcz wskazane przepisy prawa budowlanego nakładają na organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki, z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).

Zarzuty w niniejszej sprawie skarżący ograniczył do kwestii zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie dotyczącym posadowienia miejsc postojowych na terenie działki objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy, nie artykułując żadnych innych zastrzeżeń do projektowanej inwestycji. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Organ nie może bowiem zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 295/13, LEX nr 1390249).

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy znajdującego się na działce 162/17 budynku oraz usytuowanego na działce 162/19 parkingu, natomiast inwestor na działce 162/17 zaprojektował również miejsca postojowe. Zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy (pkt. 3 litera h) miejsca parkingowe należy zaprojektować zgodnie z potrzebami. Z uwagi na powyższe planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, która dopuszcza realizację miejsc postojowych.

Sąd również nie dostrzegł z urzędu żadnych innych uchybień w kontrolowanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie ustosunkowując się do wskazanych w odwołaniu zarzutów.

W niniejszej sprawie należy zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie naruszał ustaleń oraz wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji organ I instancji zobowiązany był na podstawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a Wojewoda [...] do utrzymania tej decyzji w mocy.

Odnośnie zarzutu pozbawienia statusu strony Gminy Ś. oraz A.M. to wskazać należy, że uprawnioną do zgłoszenia zarzutu pominięcia w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy jest wyłącznie osoba, której zarzut ten dotyczy, a sąd administracyjny tylko wówczas może ten zarzut uwzględnić o ile korzysta z niego strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Sąd, w ramach sprawowanej z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się żadnych podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Wobec powyższego należało oddalić skargę, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

k.ż.