Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 248/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Teza: Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 135 poz. 1270 ze zm./, stwierdzające, że postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego nie podlega wykonaniu, wywołuje skutki analogiczne do skutków wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./.

TEZY

Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 135 poz. 1270 ze zm./, stwierdzające, że postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego nie podlega wykonaniu, wywołuje skutki analogiczne do skutków wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wandy P. na postanowienieDyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w L. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku postanawia: wyjaśnić, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2005 r. I SA/Lu 248/05 powoduje wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.


UZASADNIENIE

Uchylając wyrokiem z dnia 30 września 2005 r., w sprawie I SA/Lu 248/05, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 kwietnia 2005 r. (...) i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16 marca 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził w pkt II tego wyroku, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.

Pismem z dnia 24 listopada 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości wynikającej z treści przywołanej części wyroku, przez określenie, czy użyte w wyroku stwierdzenie oznacza konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści; postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Chodzi przy tym zarówno o wątpliwości co do treści wyroku spowodowane niejasnym, niejednoznacznym sformułowaniem rozstrzygnięcia, jak i o uzasadnione wątpliwości powstające w związku z wykonaniem wyroku, nawet jeżeli wydaje się, że treść rozstrzygnięcia jest jednoznaczna /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 1975 r. IV PZ 26/75 - OSP 1976 z. 6 poz. 112; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2001 r. II SAB 57/98 - Lex nr 75533/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest sądem I instancji /art. 3 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269/, a od wyroku tego Sądu może być wniesiona skarga kasacyjna /art. 173 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Wyrok ten nie jest zatem prawomocny od jego ogłoszenia i - w konsekwencji - nie wywołuje, od tej chwili do daty uprawomocnienia się, skutków prawnych.

W sytuacji jednak, gdy Sąd uznaje skargę za uzasadnioną, a więc stwierdza, że zaskarżony akt lub czynność pojęte zostały z wymienionym w art. 145 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszeniem prawa, wolą ustawodawcy przyznane zostało temu Sądowi prawo do decydowania, czy we wskazanym okresie, mimo nieprawomocności wyroku, dotknięte wadami prawnymi akty lub czynności mogą być wykonywane, a jeżeli tak - w jakim zakresie.

Zgodnie bowiem z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi, Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, przy czym rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

W literaturze przyjmowany jest pogląd, że przewidziana w tym przepisie instytucja pozostaje w związku z ukształtowaną w art. 61 /w stanie prawnym przed 1 stycznia 2004 r. - art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ instytucją wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności /por. T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 470/. Ratio legis zawartej w art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulacji jest takie, by wyeliminować wszystkie negatywne dla strony skutki prawne wynikające z zaskarżonego rozstrzygnięcia, którego zgodność z prawem Sąd zakwestionował.

W związku z tym, uwzględniając ten cel przepisu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozważyć, jaki wpływ na sytuację skarżącego ma postanowienie o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 34 par. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /t.j. Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./ organ egzekucyjny, w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego /albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego/. W przypadku odmowy uwzględnienia zarzutów, postępowanie egzekucyjne może być bez przeszkód kontynuowane.

W świetle powyższego niewątpliwe jest, że postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne wywołuje negatywne skutki dla sytuacji prawnej skarżącego. Dążąc do ich wyeliminowania, Sąd zawarł w wyroku rozstrzygnięcie odpowiadające normatywnemu brzmieniu art. 152, a więc wyrażone słowami, że sąd "stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości".

W odniesieniu do rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi na postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, sformułowanie to w istocie nie jest najtrafniejsze, należy je jednak rozumieć z uwzględnieniem funkcji /celu/ leżącego u podstaw art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W kontekście zatem sprawy ze skargi Wandy P. na postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego przyjąć należy, że wskazane sformułowanie oznacza wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego, którego dotyczą zgłoszone zarzuty.

Skutki tego rozstrzygnięcia są zatem analogiczne jak wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.