Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2111/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 2, art. 147, art. 149, art. 145 par. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 469/12 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od U. P. na rzecz E. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia po wznowieniu postępowania.

W motywach wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Starosta G. decyzją z dnia [...] września 2011 r, znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 i art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a., po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] udzielającą U. J. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w G. przy ul. [...] stwierdził, iż decyzja Starosty Garwolińskiego zapadła z naruszeniem prawa, gdyż nie została przekazana stronie postępowania (właścicielowi działki nr [...]) i jednocześnie odmówił uchylenia własnej decyzji wobec tego, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organ wywodził, że zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn.akt. VII SA/Wa 2125/10, którym uchylone zostały wcześniejsze decyzje odmawiające wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2009 r. , Nr [...]. udzielającą U. J. P. pozwolenia na budowę.

Postępowanie zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na wniosek E. K., właściciela działki nr ew. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestora.

Wniosek został złożony w terminie art. 148 § 1 k.p.a. i uzasadniony tym, że E. K. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, a inwestycja poprzez podniesienie terenu działki powoduje zakłócenie stosunków wodnych i oddziałuje ujemnie na jego nieruchomość.

Rozpatrując ponownie sprawę Starosta G. uznał, iż złożony wniosek o pozwolenie na budowę odpowiadał wymaganiom art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Projektowany obiekt zgodny jest z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co potwierdził również projektant w oświadczeniu złożonym zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Biorąc pod uwagę powyższe fakty Starosta G. uznał, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W konkluzji organ stwierdził, iż z uwagi na istnienie podstaw do wznowienia postępowania decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa jednak w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. K., decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzając, iż inwestor spełnił warunki wynikające z art. 35 ust.1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego dlatego organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nie uwzględnienia w dokumentacji projektowej i prowadzonym postępowaniu faktu, iż wody gruntowe na sąsiadujących ze sobą działkach inwestora i E. K. mają charakter wód źródliskowych, spływających z kierunku południowego przez działkę E. K. i następnie działkę inwestora do ulicy [...] wskazał, iż okoliczność ta nie wynika z mapy sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych.

Wojewoda [...] stwierdził, że z mapy sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych na której został opracowany przez uprawnionego projektanta projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej nie wynika, iż na sąsiedniej działce nr ew. [...] stanowiącej własność E. K. znajduje się staw, ciek wodny czy też jakiekolwiek źródło wodne.

Zdaniem Wojewody [...] z " przedstawionych do akt sprawy dokumentów, w tym z opinii inż. H. A. oraz opinii technicznej Instytutu Geodezji i Kartografii wynika jednoznacznie, że w miejscu obecnego stawu na działce nr ew. [...] E. K. istniał naturalnie bagnisty teren, który wskutek czynności dokonywanych w latach 1997-2008 polegających na oczyszczaniu, wycięciu zakrzewień, odmuleniu i pogłębieniu zbiornika powstał staw wodny w obecnej formie o powierzchni 140m2".

Organ odwoławczy wskazał, iż "z załączonej przez inwestora analizy techniczno-ekonomiczno-prawnej sytuacji związanej z istniejącymi stosunkami wodnymi na terenie działek: nr [...] stanowiącej własność E. K. i nr [...] stanowiącej własność U. P. oraz szkicu obrazującego kierunek spadku terenu wynika, iż nadmiar wody ze stawu skierowany został na działkę nr [...] przez sztucznie ukształtowany spadek terenu oraz system oczko wodne, dalej kanał, którego brzegi wyłożono lastrykowymi płytami, a następnie przepływ wody kieruje się do granicy działki [...]".

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów art. 7-9, 77 § 1, art. 80 i 81 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - w ten sposób, iż organ rozstrzygający odwołanie nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, dokonał dowolnego ustalenia stanu faktycznego, pominął część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś powoływany nie został wszechstronnie przeanalizowany, naruszenie przepisu art.107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku prawidłowego uzasadniania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji wywiódł, że z oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt. VII SA/Wa 2125/10, którym uchylone zostały wcześniejsze decyzje odmawiające wznowienia postępowania wynika, że "nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji z zasady znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, gdyż ich sposób zagospodarowania jest uzależniony od powstałego na sąsiedniej nieruchomości budynku. Dlatego też za stronę postępowania o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli nieruchomości sąsiednich bez względu na to, czy pozostający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi (.....)".

Stosując się do oceny prawnej organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 20 lipca 2011r wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na wniosek E. K., właściciela działki nr ew. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestora.

W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy nie rozważył w sposób wystarczający, czy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wydana decyzja byłaby decyzją dotychczasową.

Po wznowieniu postępowania organy powinny prowadzić postępowanie tak jak gdyby sprawa pozwolenia na budowę nie była rozstrzygana w danej instancji.

Dopiero wówczas gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, dopuszczalne jest stosowanie art. 146 § 2 k.p.a.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby zostało przeprowadzone ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Sąd I instancji ocenił, że trafne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7 – 9 kpa, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, 81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a..) poprzez dokonanie dowolnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pominięcia części materiału dowodowego, braku wszechstronnej analizy dowodów zebranych w sprawie oraz obowiązku prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy nie dokonał pełnej analizy przedstawionych przez skarżącego opinii i nie ustosunkował się do szeregu zarzutów zawartych w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że wbrew ustaleniom organu z opinii technicznej Instytutu Geodezji i Kartografii wynika nie tylko to, że na działce skarżącego istniał naturalnie bagnisty teren, który został przekształcony w staw ale przede wszystkim opinia wskazuje na istnienie od 1958 r. na działce skarżącego wód o charakterze źródliskowym,(cieku) spływających po linii naturalnego spadku w kierunku działki inwestora.

W opinii wyjaśniono także, iż " dokładne zlokalizowanie miejsca wypływu i linii przepływu wody było poważnie utrudnione, a w przypadku obszarów zadrzewionych wręcz niemożliwe. Powodem tego były archiwalne zdjęcia lotnicze wykonane w miesiącach, w których występowała bujna szata roślinna".

Jednocześnie w opinii stwierdzono, że z oczka wodnego, w które skarżący przekształcił dotychczasowy obszar podmokły w dalszym ciągu wypływa zgodnie z linią naturalnego spadku w kierunku działki inwestora woda pochodzenia źródliskowego (ciek).

Sąd I instancji motywował, że okoliczność istnienia na działce skarżącego oraz działkach okolicznych licznych żył wodnych i ujęć wód źródliskowych potwierdzona została także opinią inż. H. A..

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy nie wyjaśnił jak ukształtowany jest teren projektowanej inwestycji i jakie warunki hydrologiczne na nim występują, wskazując jedynie, iż z mapy sytuacyjno- wysokościowej do celów projektowych, na której został opracowany projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej nie wynika, iż na sąsiedniej działce stanowiącej własność skarżącego znajduje się staw, ciek wodny czy też jakiekolwiek źródło wodne.

W ocenie Sądu I instancji organ powinien wyjaśnić dlaczego mapa sytuacyjno- wysokościowa do celów projektowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy.

Organ odwoławczy ponownie rozstrzygając sprawę nie odniósł się do zarzutu braku opracowania rzetelnej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, która powinna zostać sporządzona zgodnie z § 5 ust 3 pkt 2 oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalenia warunków posadawiania obiektów budowlanych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z brakiem odniesienia się do zarzutów odwołania i wyjaśnienia wskazanych wyżej okoliczności nie można było uznać, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Sąd stwierdził, że motywację zaskarżonej decyzji opartą na przesłankach z art. 146 § 2 k.p.a. uznać trzeba za przedwczesną co wskazuje, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła U. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego błędna wykładnię i przyjęcie, że organ administracji zobowiązany był do przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, że organ nie mógł skorzystać z dyspozycji tego przepisu przy wydaniu decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7-9 k.p.a. poprzez uznanie, że organ przy wydawaniu decyzji naruszył te przepisy pomimo, że nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego, a co miało zdaniem Sądu I instancji istotny wpływ na wynik postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, to jest uznanie, że organ miał w niniejszym postępowaniu obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a także uznanie, że pomimo ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obowiązku tego nie wypełnił, a co miało zdaniem Sądu I instancji istotny wpływ na wynik postępowania,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, to jest uznanie, że organ pomimo tego, że zobowiązany był do przeprowadzenia oceny całokształtu materiału dowodowego, obowiązku swego nie dopełnił, a co miało zdaniem Sądu I instancji – istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, to jest przyjęcie, że strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co miało zdaniem Sadu I instancji, istotny wpływ na wynik postępowania,

- art. 145 § 1 okt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, to jest przyjęcie, że organ nie zawarł koniecznych elementów uzasadnienia wymaganych omawianym przepisem, a co miało zdaniem Sądu I instancji istotny wpływ na wynik postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest:

- art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że nie było przesłanek do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę,

- § 5 ust. 3 pkt 2 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, to jest wytknięcie organowi administracji konieczności zastosowania się do jego dyspozycji w sytuacji, gdy takiej konieczności nie było.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że organ administracji nie miał obowiązku przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego jeśli w całości podzielał ustalenia zawarte w prawomocnej decyzji.

Zdaniem kasatora sporządzenie na obecnym etapie dokumentacji geologicznej mija się z celem albowiem ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych następuje na etapie projektowania budynku. Dokonywanie dodatkowych analiz byłoby sprzeczne z zasadami ekonomiki i sprawności postępowania.

Zdaniem skarżących kasacyjne dokumentacja projektowa został sporządzona przez uprawnionych projektantów, którzy przejęli odpowiedzialność za jej zgodności z przepisami prawa, a organ nie był uprawniony do kontrolowania jej prawidłowości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. K. wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów dotyczącego naruszenia prawa materialnego E. K. wskazał, ze jest on nietrafny, gdyż Sąd I instancji w tej kwestii stwierdził, że wydanie decyzji było przedwczesne, a nie jak twierdzi skarżący kasacyjne, że nie było przesłanek do jej wydania.

Zdaniem autora odpowiedzi na skargę kasacyjną także pozostałe zarzuty podniesione w tym środku zaskarżenia nie są uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Sprawa ta mogła być więc rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko

w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut.

Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu I instancji była ocena legalności decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanie decyzji w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a. było przedwczesne, albowiem organ naruszył treść art. 7 -9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pominięcie części materiału dowodowego, braku wszechstronnej analizy dowodów zebranych w sprawie oraz obowiązku prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Zarzuty skargi kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do zakwestionowania obowiązku prowadzenia przez organ postępowania dowodowego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. We wniosku strona ma obowiązek wskazania podstaw, na których opiera swoje żądanie i wykazać zachowanie miesięcznego terminu od kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a.

Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia.

W przepisach k.p.a. brak zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 487/11, LEX nr 1609062).

Wskazać należy, że podanie o wznowienie postępowania wniesione przez E. K. zostało oparte o treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc z uwagi na niebranie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy.

Tak określona podstawa wznowieniowa zobowiązuje organ administracji do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności do dokonania oceny materiału dowodowego dostarczonego przez stronę pozbawioną udziału w postępowaniu zwykłym, wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów tej strony oraz zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych. Takie bowiem działanie organu zmierza do konwalidacji wad zaistniałych w zwykłym postępowaniu, gdyż umożliwia stronie, która z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, czynny udział w toku postępowania.

Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że naruszenie przepisów postępowania przez organ administracji, to jest art. 7 - 9 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ administracji zobligowany był bowiem do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także do ustosunkowania się do twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Powyższe braki w postępowaniu organu przesądzają o zasadności stwierdzonego przez Sąd I instancji naruszenia treści art. 107 § 3 k.p.a. odnośnie wymagań jakim winno odpowiadać uzasadnienie decyzji. Powyższe wskazuje na niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzut dotyczący naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw z art. 146 § 2 k.p.a. nie zawiera uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził bowiem, że nieuzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 146 § 2 k.p.a., a więc odmowa uchylenia decyzji, ze względu na fakt, iż w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sąd I instancji stwierdził, że uchybienia przepisom postępowania, czynią wydanie decyzji w oparciu o powyższy przepis przedwczesnym. Niezanegowano więc możliwości wydania decyzji w oparciu o tą regulację prawną jak stwierdza skarżący, ale wskazano na konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wyjaśnienie sprawy w sposób pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

Brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, czyni przedwczesnym możliwość rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia prawa materialnego. Ocena bowiem zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie wskazał, na konieczność przeprowadzenia postępowania celem ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy.

Ponadto stwierdzić należy, ze wbrew twierdzeniom zawartym w zarzutach skargi kasacyjnej brak jest w uzasadnieniu Sądu I instancji jakiegokolwiek odniesienia się do naruszenia przez organ prawa materialnego. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, że nie było przesłanek do zastosowania art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623), a więc wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd I instancji nie przesądził również – jak twierdzi kasator- że w sprawie winny mieć zastosowanie § 5 ust. 3 pkt 2 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł jedynie, że organ nie odniósł się co do braku opracowania rzetelnej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, która winna być sporządzona na podstawie powołanych przepisów.

Powyższe okoliczności przesądzają o braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.