Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2119/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1  pkt 1,  art. 104,  art. 77  par. 1,  art. 7,  art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 132  ust. 3a
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c,  art. 200 i 205   par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 56
journal: Dz.U. 1989 nr 14 poz 74
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku Z. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. z dnia [...] lipca 1989 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej na planie geodezyjnym wpisanym do ewidencji w dniu [...] października 1988 r. pod nr [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha z całości o pow. [...] ha, w części dotyczącej wywłaszczenia.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...], działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.), orzekł o wywłaszczeniu, na wniosek Spółdzielni [...] w L. na rzecz Państwa nieruchomości, położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej na planie geodezyjnym wpisanym do ewidencji w dniu [...] października 1988 r. pod nr [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha z całości o pow. [...] ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność Z. P. oraz o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczony grunt.

Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. decyzją z dnia [...] lipca 1989 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [..] czerwca 1989 r., w części dotyczącej wywłaszczenia, natomiast w części dotyczącej odszkodowania uchylił i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] października 1989 r., nr [..] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną część nieruchomości o pow. [...] ha z całości [...] ha, położonej w L. przy ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] października 1989 r.

Pismem z dnia 6 września 2011 r. Z. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. z dnia [...] lipca 1989 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...].

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w sprawie nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa.

Z. P. wystąpił do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa, w szczególności poprzez uznanie, ze fakt umieszczenia oznaczenia celu wywłaszczenia w uzasadnieniu decyzji jest wystarczający dla określenia tego celu, zgodnie z art. 56 ustawy.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. z dnia [...] lipca 1989 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą".

Minister wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 1988 r., nr [...] zmienioną decyzją z dnia [...] września 1988 r., nr [..], po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni [...] w L., ustalono lokalizację inwestycji budowlanej polegającej na budowie [...] budynków wielorodzinnych w rejonie ulic [..] w L. według wariantu [...] koncepcji zagospodarowania. Z treści protokołu rokowań dotyczących nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] z dnia [...] marca 1989 r. wynika, że Z. P., właściciel przedmiotowej nieruchomości, nie wyraził zgody na sprzedaż nieruchomości za proponowaną cenę. Wobec powyższego pismem z dnia [..] marca 1989 r. Spółdzielnia [..] w L. wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej na planie geodezyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograﬁcznego w dniu [...] października 1988 r. pod nr ewidencyjnym [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha z całości o pow. [...] ha, stanowiącej własność Z. P. Do wniosku załączono dokumenty wymienione w art. 54 ustawy. Pismem z dnia z dnia [...] kwietnia 1989 r., nr [...] organ administracji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz o terminie rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, wyznaczonej na dzień [...] maja 1989 r. W trakcie rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej Z. P. podtrzymał stanowisko dotyczące zbycia nieruchomości za cenę wyższą, niż proponowana przez organ oraz nie wyraził zgody na zbycie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], znajdującej się poza lokalizacją inwestycji. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] oraz o ustaleniu odszkodowania z tytułu dokonanego wywłaszczenia, a następnie po rozpoznaniu odwołania Z. P. z dnia [...] czerwca 1989 r., decyzją z dnia [...] lipca 1989 r., nr [...] Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 1989 r., w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości oraz uchylił w części dotyczącej odszkodowania i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym Minister stwierdził, że decyzja Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. z dnia [...] lipca 1989 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] nie są obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister podkreślił, że przepis art. 56 ustawy wskazuje, iż decyzja o wywłaszczeniu powinna zawierać m. in. wskazanie na jakie cele następuje wywłaszczenie. Zaskarżona decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. jednoznacznie określa, że przedmiotem wywłaszczenia na rzecz Państwa jest działka nr [...] oznaczona na planie geodezyjnym wpisanym do ewidencji w dniu [...] października 1988 r. pod nr [...], oraz precyzuje, że nieruchomość została objęta decyzją lokalizacyjną z dnia [...] lipca 1988 r., nr [...] i jest przeznaczona pod realizację spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego w Osiedlu [...]. Decyzja administracyjna składa się z sentencji i z uzasadnienia, a elementy te stanowią łącznie treść decyzji. Nieuzasadnione jest więc twierdzenie skarżącego, że decyzja z dnia [...] czerwca 1989 r. nie określa celu wywłaszczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu wadliwości wniosku wywłaszczeniowego tj. braku załącznika graﬁcznego Minister wskazał, że jako jeden z załączników do pisma Spółdzielni [...] w L. z dnia [...] marca 1989 r. została wskazana powołana mapa sytuacyjna do celów prawnych z dnia [...] października 1988 r., nr [...], z odręczną adnotacją o przekazaniu tej mapy przy wniosku dotyczącym wywłaszczenia innego fragmentu nieruchomości przy ul. [...]. Na tej mapie naniesiony jest obszar objęty wywłaszczeniem, obejmujący nieruchomości przy ul. [...] oraz części ul. [...], w tym działkę nr [...], ze wskazaniem powierzchni i oznaczeniem granic nieruchomości. Tym samym organ dysponował stosowną mapą, a więc nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Od decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Z. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50, art. 53, art. 54 oraz art. 56 ust. 1 pkt. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, która nie zawiera wskazania celu na jaki następuje wywłaszczenie w sytuacji, gdy wskazanie tego celu stanowi konieczny element decyzji wywłaszczeniowej oraz warunek jej ważności; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa polegające na wadliwym przyjęciu, że nie zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu w postaci rażącego naruszenia prawa, a także akceptowanie i podejmowanie nieobiektywnego, wybiórczego oraz zupełnie dowolnego stosowania przepisów prawa materialnego; b) art. 6 - art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1-3 Kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób uchybiający zasadzie pogłębiania zaufania do władzy publicznej, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, niewyjaśnienie w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy oraz przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również nieodniesienie się w prawidłowy sposób do wszystkich zarzutów skarżącej; 3) art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2010/C 83/02) poprzez złamanie wyrażonego w niej prawa do dobrej administracji. W skardze skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Zacząć należy od tego, że sprawa wywłaszczeniowa, o której mowa w Rozdziale 6 ustawy należy do kategorii tzw. spraw indywidualnych załatwianych w ramach procedury przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jak wynika z przepisów art. 1 pkt 1 i art. 104 Kpa w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy sprawa wywłaszczeniowa załatwiana jest w formie decyzji administracyjnej. Zasadniczo sprawa indywidualna tego rodzaju była rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej, co do istoty w całości. Sprawę tę załatwiał organ poprzez wydanie decyzji o wywłaszczeniu, która prócz przedmiotu wywłaszczenia zawierała również rozstrzygnięcie o ustaleniu odszkodowania. Tymczasem w niniejszej sprawie załatwienie sprawy wywłaszczeniowej w całości, co do istoty, było poprzedzone kilkoma decyzjami. Pierwsza decyzja z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] orzekała o wywłaszczeniu i ustaleniu odszkodowania, druga – odwoławcza z dnia [...] lipca 1989 r. , nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji w zakresie wywłaszczenia oraz o uchyleniu decyzji w zakresie odszkodowania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, trzecia – pierwszoinstancyjna z dnia [...] października 1989 r., nr [...] o ponownym ustaleniu odszkodowania.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że również na gruncie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, w sytuacji, gdy kwestionowana jest pierwszoinstancyjna decyzja wywłaszczeniowa organ nadzoru musi objąć zakresem kontroli legalności wszystkie decyzje administracyjne podjęte w granicach danej sprawy indywidualnej. Jeżeli zatem z akt niniejszej sprawy wynika, że w jednej sprawie wywłaszczeniowej były wydawane w administracyjnym toku instancji trzy decyzje, wówczas organ nadzoru był zobligowany do przeprowadzenia postępowania w stosunku do wszystkich rozstrzygnięć wydanych w granicach sprawy wywłaszczeniowej. W sytuacji, gdy wniosek Z. P. o stwierdzenie nieważności z dnia [...] września 2011 r. dotyczył tylko dwóch pierwszych decyzji, tj. decyzji z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] i decyzji z dnia [...] lipca 1989 r. , nr [...], a skarżący domagał się ich uchylenia w całości (a więc także i w zakresie ustalenia odszkodowania) Minister Infrastruktury winien z urzędu objąć nadzorem także decyzję z dnia [...] października 1989 r., nr [...] o ponownym ustaleniu odszkodowania. Niedopuszczalna byłaby sytuacja, gdyby organ nadzoru wyeliminował z obrotu prawnego pierwsze dwie wymienione wyżej decyzje, pozostawiając wydaną na skutek decyzji kasacyjnej organu odwoławczego decyzję ustalającą odszkodowanie, które jest pochodną zdarzenia prawnego stanowiącego podstawę jego ustalenia (wywłaszczenia). Co do zasady stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej pociąga za sobą konieczność stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie ustalającym odszkodowanie. Jak wynika z przepisu art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej dalej "ugn" jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu. Nie może zatem dojść do sytuacji, gdy organ w ramach postępowania nadzorczego wyeliminuje decyzję w zakresie wywłaszczenia, a pozostawi w obrocie prawnym decyzję ustalającą odszkodowanie. Wówczas doszłoby do sytuacji, gdy podmiot publicznoprawny traci tytuł prawny do gruntu, a wywłaszczony lub jego spadkobierca nie musi zwracać kwoty zwaloryzowanego odszkodowania, co byłoby sprzeczne z treścią przepisu art. 132 ust. 3a ugn.

Wobec tego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury oraz Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej dokonując kontroli legalności dwóch pierwszych decyzji wydanych w sprawie o wywłaszczenie części gruntu o pow. [...] m2 przy ul. [...] w L. i orzekając tylko w części dotyczącej wywłaszczenia tej części gruntu naruszyli przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że rację ma organ który twierdzi, że decyzji z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] nie można postawić zarzutu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa – art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy. Sąd zauważa, że decyzja ta wskazuje na jakie cele następuje wywłaszczenie – realizację spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego w osiedlu [...]. Cel ten mieści się w pojęciu uspołecznionego budownictwa mieszkaniowego, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy. Niewątpliwie Spółdzielnia [...] (wnioskodawca wywłaszczenia) w dacie wywłaszczenia należała do jednostek gospodarki uspołecznionej (art. 33 ust. 1 pkt 4 ówczesnego Kodeksu cywilnego). To zaś, że cel ten został wskazany w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej, a nie w jej osnowie nie mogło być uznane za kwalifikowaną wadliwość tej decyzji. Sąd zwraca uwagę, że w osnowie decyzji wywłaszczeniowej bezwzględnie winno być zawarte rozstrzygnięcie dotyczące materialnych praw i obowiązków jakie dotyczą strony tego postępowania. Takimi elementami decyzji wywłaszczeniowej było orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości (jej części) i orzeczenie o ustaleniu odszkodowania. Wskazanie celu wywłaszczenia w tej decyzji miało w istocie charakter informacyjny, a zatem zawarcie zapisu w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej było niewłaściwym zabiegiem, jeżeli chodzi o właściwą konstrukcję treści decyzji, ale nie ma ono charakteru rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy. Nie jest tak jak twierdzi skarżący, że niezawarcie w osnowie decyzji wywłaszczeniowej celu wywłaszczenia niweczy możliwość ubiegania się o zwrot tej nieruchomości. Ustalenie rzeczywistego celu wywłaszczenia w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości dokonuje się w oparciu o cała dostępną dokumentację sprawy, a nie tylko treść decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1462/08, LEX nr 570977). Skoro zatem cel ten został wskazany w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej, a wcześniej w decyzji lokalizacyjnej nr [..] i wniosku wywłaszczeniowym z dnia [...] marca 1989 r., to jest możliwość ustalenia, czy nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia (art. 136 ust. 3 ugn). Wbrew temu co twierdzi skarżący, także nie można było uznać za rażące naruszenie prawa – art. 54 ust. 2 pkt 2 ustawy braku dołączenia do wniosku wywłaszczeniowego mapy sytuacyjnej Nr [...]. Faktem jest, że wniosek wywłaszczeniowy mapy tej nie zawierał. Skoro jednak mapa ta obejmowała szereg nieruchomości i została złożona wcześniej w innej sprawie, a wnioskujący o wywłaszczenie we wniosku wskazał do jakiej sprawy ją złożył, to organ – obiektywnie rzecz biorąc – miał możliwość przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu, co uczynił, ponieważ na tę mapę organ powołał się w decyzji wywłaszczeniowej. Mapę tę uzyskał na potrzeby niniejszej sprawy organ nadzoru, a z jej treści wynika, że została wytworzona przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego i jest tym samym dokumentem na który powołał się organ w decyzji wywłaszczeniowej. Wobec tego, że w istocie na etapie postępowania wywłaszczeniowego brak wniosku w zakresie mapy był tego rodzaju, że umożliwiał nadanie biegu sprawie wywłaszczeniowej, a później został sanowany przez organ, to tego rodzaju uchybienie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Poza sporem jest to, że na rozprawie wywłaszczeniowo – odszkodowawczej przedstawiciel wnioskodawcy wniósł o wywłaszczenie działki nr [...] pod ulicę. Trzeba mieć jednak na uwadze, że kwestionowana decyzja załatwia wniosek wywłaszczeniowy dotyczący części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. To zaś, że w toku rozprawy został sformułowany nowy wniosek o wywłaszczenie innej nieruchomości (oznaczonej jako działka nr [..]) pod ulicę jest sprawą odrębną od sprawy niniejszej. Zagadnienie to można by rozpatrywać w kontekście tego, czy wnioskowi temu organ nadał bieg i czy załatwił go odrębną decyzją wywłaszczeniową. Zagadnienie to pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy.

Rację ma natomiast skarżący, co do tego, że Minister nie odniósł się do wszystkich zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez co naruszył przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister nie wyjaśnił i nie ocenił jaki wpływ na legalność decyzji wywłaszczeniowej miał zarzut braku we wniosku wywłaszczeniowym uzasadnienia konieczności nabycia nieruchomości na cel wywłaszczenia (art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz zarzut braku dołączenia do wniosku wywłaszczeniowego wyrysu (kopii) ze szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 54 ust. 2 pkt 1 ustawy).

W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej ponownie rozpatrzy wniosek Z. P. z dnia [..] września 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] i decyzji z dnia [...] lipca 1989 r. , nr [...]. Wobec tak sformułowanego zakresu zaskarżenia organ nadzoru obejmie postępowaniem nadzorczym także decyzję z dnia [...] października 1989 r., nr [...]. Skoro skarżący domaga się eliminacji kwestionowanych decyzji w całości Minister dokona oceny legalności powyższych decyzji, także w zakresie orzekającym o ustaleniu odszkodowania. Przy ocenie legalności decyzji w zakresie dotyczącym wywłaszczenia Minister odniesie się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczących braku we wniosku wywłaszczeniowym uzasadnienia konieczności nabycia nieruchomości na cel wywłaszczenia (art. 54 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz braku dołączenia do wniosku wywłaszczeniowego wyrysu (kopii) ze szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 54 ust. 2 pkt 1 ustawy) i oceni je w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. W zależności od poczynionych ustaleń Minister wyda stosowną decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych pełnomocnikowi skarżącego kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).