Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 325/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Mienie zabużańskie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Monika Sawa Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. S., B. S. i D. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako kpa) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2097; dalej jako ustawa), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Tą ostatnią decyzją potwierdzono B. S., D. S. i A. S. prawo do rekompensaty za nieruchomości należące do W. S., stanowiące majątek ziemski [...], położony w gminie [...], powiat [...], woj. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, iż na okoliczność stanu ww. majątku [...] zebrano m.in.:

1. wypis pierwszego aktu zeznanego w kancelarii Notariusza T. M. w [...] w 1925 r., Nr. Rep. [...], z którego wynika, że w skład pozostawionego przez Pana W. S. majątku "[...]" położonego w gminie [...], powiat [...] wchodziły grunty o ogólnej powierzchni [...] m2 wraz z budynkami i budowlami;

2. wniosek nr [...] z dnia [...] lipca 1925 r. o wpis do księgi wieczystej;

3. decyzję nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] czerwca 1929 r. dot. umorzenia pożyczki nr [...] zabezpieczonej hipoteką ustanowioną na nieruchomości ziemskiej [...], w powiecie [...] należącej do Pana W. S.;

4. wypis aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 1939 r., Nr. Rep. [...]- testament sporządzony przez W. S.;

5. wykaz majątków ziemskich stanowiących własność prywatną, położonych na terenie gminy [...] wg stanu na [...] września 1936 r., w treści którego widnieje nazwisko W. S. jako właściciela majątku [...] o pow. ogólnej [...] ha;

6. zaświadczenie Archiwum Państwowego [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., L. dz. [...], zgodnie z którym majątek [...], położony w pow. [...], woj. [...] należał do Pana W. S. i według stanu na 1935 r. składał się z [...] ha ziemi ornej, [...] ha łąk, [...] ha nieużytków, [...] ha innych gruntów zaś wartość ww. majątku wynosiła [...] zł. W treści ww. zaświadczenia również, iż w wykazie majątków powiatu pińskiego wg stanu na wrzesień 1936 r. łączna pow. majątku należącego do W. S. wynosiła [...] ha, w tym ziemi ornej [...] ha, łąk i pastwisk - [...] ha, lasów - [...] ha, nieużytków - [...];

7. kwestionariusz w sprawie majątku [...] w pow. [...], gm. [...], zgodnie z którym w skład ww. majątku wchodziło [...] ha ziemi ornej, [...] ha łąk, [...] ha nieużytków, [...] ha ziemi innej o wartości [...] złotych. Dokument ten stanowił podstawę wydania zaświadczenia Archiwum Państwowego [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., L. dz. [...];

8. wykaz hipoteczny (księga nr [...]) sporządzony w Wykazie Hipotecznym przy Sądzie Okręgowym w [...], zgodnie z którym z majątku [...] w wyniku działu spadku i licznych wydzieleń wyodrębniono majątek [...] o pow. [...] m2, uszczuplony następnie w wyniku wydzielenia dwóch działek o [...] m2. Aktualność wpisów hipotecznych potwierdza adnotacja o zakończeniu prowadzenia księgi (strona tytułowa) w języku rosyjskim - zakończono w 1939 r.;

9. protokół sporządzony w dniu [...] lipca 1932 r. przez Komisję z udziałem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wraz z powołanymi w charakterze rzeczoznawców Wójtem gminy [...] oraz Sołtysem wsi [...] w sprawie podania skierowanego przez Pana W. S. do Urzędu Skarbowego w [...] o przeklasyfikowanie dla celów podatkowych gruntów wchodzących w skład jego majątku;

10. deklarację W. S. w celu zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków, złożoną w [...] lutego 1938 r. w Urzędzie Skarbowym w [...];

11. protokół przeprowadzenia klasyfikacji gruntów w majątku [...], sporządzony w dniach [...] sierpnia 1938 r. przez Komisję w składzie: Delegat Urzędu Skarbowego w [...], Wójt Gminy [...], Sołtys wsi [...], właściciel majątku [...], właściciel majątku [...]. Z treści protokołu wynika, iż właścicielem majątku położonego we wsi [...] aktualnym na dzień jego sporządzenia był W. S.. Ogólna powierzchnia gruntów podlegających sklasyfikowaniu ustalona na podstawie planu z roku 1860 i sporządzonego przez uprawnionego mierniczego wynosi [...] a zaś na ogólną powierzchnię klasyfikowanych gruntów składają się:

a. grunty użytkowe I kat. - łącznie [...]) grunty pod i między budynkami wraz z gruntami pod ogrodami warzywnymi i owocowymi - [...]) grunty uprawne (orne) - [...] ha; 3) łąki- [...] ha; 4) grunty użytkowe II kat. - łącznie [...]) grunty pod lasami (przestrzenie leśne) - [...] ha; 6) pastwiska [...] ha; 7) grunty błotniste [...] ha;

b. nieużytki - [...] ha.

12. pismo Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 1938 r., nr No [...], zgodnie z którym na potrzeby skorygowania ewidencji gruntów majątku [...] dokonanej w celu wymiaru podatku gruntowego za lata 1935-1937 zaliczono ogólną ilość gruntu [...] ha, w tym: pod zabudowaniami i ogrodami [...] ha, gruntów uprawnych [...] ha, łąk [...] ha, gruntów pod lasami [...] ha, pastwiska [...] ha, łąk błotnistych [...] ha, nieużytków [...] ha.

W oparciu o te dokumenty oraz operat szacunkowy ustalono wartość ww majątku na [...] zł (słownie: [...] złotych) i decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] Wojewoda [...] potwierdził określonym w decyzji osobom prawo do rekompensaty w łącznej wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych).

Następnie wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa beneficjenci decyzji reprywatyzacyjnej wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody z [...] lipca 2015 r. wskazując, iż faktyczna powierzchnia majątku [...] wynosiła [...] ha, a nie jak przyjął organ wojewódzki w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie - [...] ha. Do wniosku jako nowe dowody dołączono:

1. podanie W. S. z dnia [...] sierpnia 1939 r. do Państwowego Banku Rolnego, Oddział w [...], zgodnie z treścią którego: "Niniejszym proszę o udzielenie mi pożyczki zł [...] pod zastaw [...] kg żyta, [...] owsa. Zboże przechowywane jest w stertach i ziarnie w posiadłości mojej [...] o obszarze [...] ha, położonej w gminie [...], powiatu [...], województwa [...]";

2. Opis i szacunek zastawionego zboża należącego do W. S. - właściciela obiektu o obszarze [...] ha, w tym [...] ha gruntów rolnych, datowany na [...] sierpnia 1939 r. z adnotacją o sprawdzeniu, bez adnotacji o uchwaleniu;

3. wniosek W. S. z dnia [...] sierpnia 1939 r. do Sądu Grodzkiego o wpis do rejestru zastawowego prawa zastawu rolniczego na rzecz Państwowego Banku Rolnego. Z ww, dokumentu m.in. wynika, że przedmiotem zastawu są nasiona znajdujące się w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy, składającym się z nieruchomości zapisanej w księdze hipotecznej (gruntowej) nr [...] Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w [...];

4. pismo Wydziału Kredytów Krótkoterminowych Państwowego Banku Rolnego z dnia [...] sierpnia 1939 r. o pozytywnym załatwieniu wniosku Pana W. S. i udzielenie mu kredytu w rozmiarze [...] zł;

5. deklarację (dokument bez danych osoby wypełniającej i daty, na dole kartki podpis i data: [...] sierpnia 1939 r.);

6. zaświadczenie Państwowego Archiwum [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], zgodnie z treścią którego: "w dokumentach Państwowego Archiwum [...] w funduszu archiwalnym [...] Oddział Państwowego Banku Rolnego za lata 19211939 w sprawie o udzielenie pożyczki W. S., w spisie majątku wskazanym w celu otrzymania kredytu, zawarte sq informacje, że według stanu na [...] sierpnia 1939 r. do W. S. (imię ojca nie zostało podane) we własności [...], w gminie [...], w powiecie [...], w województwie [...], należało [...] ha ziemi, z czego [...] ha stanowiły ziemie orne".

Rozpoznając ten wniosek organ wskazał, iż dokumenty złożone przez strony przy wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. o wznowienie postępowania nie stanowią nowych dowodów w myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa pomimo, iż wg skarżących pochodzą z okresu bliższego dacie pozostawienia przez ich poprzednika W. S. nieruchomości poza obecnymi granicami RP niż dowody, w oparciu o które organ wojewódzki wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Organ wskazał na sprecyzowany w 2010r. wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty oraz oświadczenie, iż stan nieruchomości w okresie od dnia [...] września 1939 r. do dnia [...] sierpnia 1945 r. nie uległ zmianie. Odnosząc się do zarzutu wadliwości (gdy chodzi o ustalenia faktyczne) decyzji z 2015r. organ wskazał na obszerny materiał dowodowy będący jej podstawą. W zakresie zaś nowych dowodów podał, że z tych dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania - żaden nie stanowi prawnie wiążącego dokumentu potwierdzającego rodzaj, powierzchnię i prawo własności nieruchomości położonej w m. [...]. Wyjaśnił, że w większości są to dokumenty prywatne dot. wyłącznie postępowania przed Państwowym Bankiem Rolnym o udzielenie pożyczki pod zastaw produktów rolnych i w konsekwencji uznał, że jakkolwiek dowodem w sprawie może być wszystko: a więc dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym dokument prywatny, to jednak w przeciwieństwie do dokumentu urzędowego, nie korzysta on z domniemania zgodności z prawdą tego co zostało w nim zaświadczone. Organ podkreślił, że formalna moc dowodowa dokumentu nie przesądza sama przez się tzw. mocy materialnej dokumentu, tj. kwestii, czy oświadczenie jest ważne lub prawnie skuteczne w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, a przede wszystkim prawdziwości oświadczenia. Dokument prywatny, jak wskazał organ, nie jest zatem sam przez się dowodem rzeczywistego stanu rzeczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., III CRN 65/82, LEX nr 8414). Podkreślił przy tym, iż wg orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - w sytuacji gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (por. NSA w Warszawie z 13 grudnia 1988 r., II SA 370/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 95).

Dalej organ wskazał, że przez "nową istotną okoliczność" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a zatem że w sprawie — zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zdaniem ministra ww. dokumenty nie stanowią nowych dowodów w myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Minister podkreślił też, że w postępowaniu głównym strony były wzywane do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, jaki był skład i powierzchnia poszczególnych użytków oraz liczba i wielkość znajdujących się na pozostawionej nieruchomości budynków. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia [...] października 2010 r. zakres przedmiotowy wniosku został ściśle określony a decyzja z 2015 r. odpowiadała jego treści. Organ zwrócił uwagę, że ostateczny termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty upływał 31 grudnia 2008 r. że we wniosku należało podać wszystkie nieruchomości, za pozostawienie których strona domaga się rekompensaty, ze wskazaniem, że wg orzecznictwa jego późniejsze uzupełnienie nie może mieć miejsca (wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 594/12). W konsekwencji wobec braku możliwości modyfikacji wniosku nie jest możliwe potwierdzenie jego spadkobiercom prawa do rekompensaty za nieruchomości o pow. większej, niż przyjęto w decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. zwłaszcza że decyzja ta odpowiadała ww. wnioskowi.

W skardze na decyzję ministra A. S. i D. S. (dalej jako skarżący) zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej uchylenia i zmiany decyzji ostatecznej na skutek nieprzeprowadzenia rzeczywistego postępowania odwoławczego, na co wskazuje niedoniesienie się do zarzutów odwołania, niezapoznanie z decyzją ostateczną Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nieprzeanalizowanie zgromadzonych w sprawie dowodów, nieodniesienie się do nowych treści dowodów,

2. art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 kpa poprzez brak oceny dowodów zgromadzonych w sprawie,

3. art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa i art. 146 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej uchylenia i zmiany decyzji ostatecznej pomimo przedstawienia nowych i istotnych dowodów dotyczących powierzchni nieruchomości pozostawionych wskazujących, że była ona inna aniżeli powierzchnia ujęta w decyzji ostatecznej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r.,

4. art. 8 § 2 kpa i art. 136 kpa poprzez naruszenie zasady równego traktowania obywateli przez rozstrzygnięcie w innym standardzie aniżeli stosowany w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty, oraz poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego, wnioskowanego przez stronę dowodu,

5. art. 6, 7, 8 § 1, 11 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób tendencyjny i niepodjęcie czynności do której organ był zobowiązany

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie decyzji organu I instancji, i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Postępowanie "wznowieniowe", tak jak i postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, jako że są to postępowania nadzwyczajne, ma swoje ściśle określone ramy. W kontrolowanej sprawie organy uwzględniły wniosek o wznowienie postępowania i ponownie dokonały oceny całokształtu okoliczności sprawy. Analiza stanowiska organu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż przy wydawaniu decyzji minister nie naruszył przepisów prawa. Wobec tego zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Nie jest w szczególności uzasadniony zarzut wskazujący na nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania w pełnym zakresie od początku. Zarzut tak sformułowany nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Przede wszystkim trzeba podkreślić, iż przebieg tego postępowania wyznacza określona na wstępie przesłanka wznowieniowa. Niedopuszczalne jest zatem prowadzenie całego postępowania od początku - a jedynie zweryfikowanie dotychczasowych ustaleń w oparciu o nowe dowody. Podkreślić też należy, że niedociągnięcia uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić o jej wadliwości. Dowody dołączone do wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 2015 r. zostały rzeczowo i wyczerpująco ocenione przez organ I instancji a minister podtrzymał to stanowisko, a więc należy przyjąć iż wywody wojewody uznał za własne. Nie można podzielić zatem zarzutu skargi wskazującego na brak oceny przez ministra materiału dowodowego dołączonego do wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślić jeszcze raz należy przy tym, że postępowanie nadzwyczajne ma ściśle określone ramy, organ nie prowadzi nowego postępowania a jedynie ocenia wpływ ujawnionych nowych okoliczności czy dowodów na zapadłe już rozstrzygnięcie. Innymi słowy konfrontuje je z dowodami już zgromadzonymi w sprawie, tj. z dowodami, które stanowiły trzon rozstrzygnięcia głównego. Ocena jakiej dokonały organy w kontrolowanym postępowaniu wznowieniowym nie narusza prawa. Organy wskazały na katalog dowodów zgromadzonych w poprzednio prowadzonym postępowaniu i oceniły nowe dowody wskazując, iż ich moc dowodowa nie podważa ustaleń dokonanych w 2015 r. Na uwagę zasługuje ilość dokumentów urzędowych, prowadzących do wspólnych wniosków a także wyważenie przez organ interesu stron – poprzez pominięcie, iż w dwudziestoleciu międzywojennym majątek p S. był niekiedy mniejszy niż [...] ha. Całokształt okoliczności sprawy, wiarygodność wszystkich zgromadzonych dowodów w konfrontacji z samym wnioskiem określającym wielkość majątku w dacie rozpoczęcia II wojny światowej – wskazują, iż zasadnie organy przyjęły że nowe dowody stanowiące wniosek o udzielnie pożyczki - nie stanowią okoliczności, która zaprzeczałaby ustaleniom poczynionym przez wojewodę w 2015 r. Innymi słowy nawet w sytuacji, gdyby wraz z innymi dokumentami (w tym trzeba podkreślić wieloma dokumentami urzędowymi) dowody te znajdowały się w aktach sprawy przed wydaniem decyzji z 2015 r. – to miarodajność i wiarygodność dowodów będących podstawą decyzji głównej skutkowałaby wydaniem takiej samej decyzji. Dokonana przez organ ocena wszystkich dowodów, w tym dowodów nowych – nie narusza prawa, jest przy tym rzeczowa i wyczerpująca, zawiera logiczną argumentację i odniesienie do ram postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Same strony wskazywały bowiem na określoną wielkość majątku precyzując wniosek, obecnie zaś, w wyniku pojawienia się nowych dowodów, właściwie modyfikują go w sposób niedopuszczalny w orzecznictwie, na co zasadnie zwrócił uwagę organ. Nawet jednak gdyby przyjąć dopuszczalność rozszerzenia wniosku wiele lat po 31 grudnia 2008r. to i tak w ocenie Sądu całość materiału dowodowego ocenionego przez ministra, a wcześniej przez wojewodę, nie dawałaby podstawy do modyfikacji decyzji z 2015r. Ponadto twierdzenia skarżących wskazujące na to, że wniosek o udzielenie pożyczki został pozytywnie zweryfikowany – nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, zaś zaświadczenie Państwowego Archiwum w [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] jest powieleniem treści wniosku W. S. z [...] sierpnia 1939 r. Skarżącym umknęło, iż wniosek dotyczył pożyczki pod zastaw zboża a nie pod hipotekę nieruchomości. Koncepcja zweryfikowania przez bank ww wniosku z 1939r. i oświadczenia właściciela o posiadanym areale gruntu - jest zatem gołosłowna. Wobec tego jedynym nowym dowodem wskazującym na inny areał majątku ww. osoby jest wniosek o udzielenie pożyczki pod zastaw zboża a dowód ten nie stanowi przeciwdowodu dla materiału dowodowego, leżącego u podstaw decyzji z 2015r. Skonfrontowanie go z urzędową klasyfikacją gruntów tego majątku dokonaną w 1938 r. doprowadziło organ do słusznych wniosków, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarga polemizuje z ww. oceną, jednak jej argumenty stanowią jedynie subiektywne przedstawienie stanowiska stron. Wg skarżących, przykładowo, protokoły, sporządzone na potrzeby klasyfikacji gruntów opodatkowanych nie są żadnym dowodem dotyczącym całościowej powierzchni nieruchomości – choć jednocześnie dowodów tych nie negowali w 2015 r. Rację mają przy tym skarżący, iż co do zasady klasyfikacja gruntów nie stanowi o prawie własności, tak jak i wniosek o udzielnie pożyczki czy kredytu - nie potwierdza prawa własności. W kontrolowanej sprawie organy opierały się jednak ma całym spektrum dowodów, w tym w szczególności na odnalezionych dokumentach potwierdzających prawo własności, a decyzja, zarówno ta z 2015 r. jak i decyzja kontrolowana w niniejszej sprawie – zapadły po dokonaniu oceny całokształtu materiału dowodowego a nie jedynie w oparciu o protokół klasyfikacji gruntów. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty co do naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 80 czy art. 107 § 3 kpa poprzez brak oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Zarzuty te są całkowicie bezpodstawne – jeśli uwzględnić, że organ dokonał konfrontacji dowodów poprzednio zgromadzonych z dowodami dołączonymi do wniosku o wznowienie postępowania i moc dowodową przypisał dokumentom urzędowym a stanowisko w tym zakresie szczegółowo uzasadnił. Nie sposób też przyjąć aby postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone wbrew obowiązującym standardom, w sposób tendencyjny bądź w sposób dyskryminujący skarżących. Potwierdzeniem stanowiska skarżących nie może być w szczególności zarzut, iż wbrew ich żądaniu zgłoszonym w trybie art. 136 kpa minister jako dowodu w sprawie nie dołączył do akt "wszystkich decyzji, w których - mając dokumenty dotyczące stanu majątku z sierpnia 1939 r. organ rozstrzygał na bazie dokumentów z lat wcześniejszych (skoro art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje, że stan nieruchomości ustala się na "dzień pozostawienia")". Data wniosku kredytowego nie ma bowiem znaczenia w sprawie lecz jego moc dowodowa jako dowodu prywatnego w konfrontacji z szeregiem dokumentów urzędowych. Nie bez znaczenia jest także, że wniosek ten mógł obejmować grunty dzierżawione. Nade wszystko, co trzeba podkreślić, skarżący nie żądali poprzednio ustalenia wielkości majątku ich poprzednika w takim rozmiarze jak ma to miejsce we wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania stanowi zatem jednocześnie rozszerzenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Dowody dołączone do niego nie są zatem dowodami w sprawie majątku pozostawionego a sprecyzowanego w poprzednio prowadzonym postępowaniu lecz są dowodami na potwierdzenie areału gruntu, którego wniosek inicjujący postępowanie główne nie zawierał.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.