Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 771/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "Wnioskodawca", "Skarżąca" lub "Spółka") jest rozstrzygnięcie Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej jako: "PARP" lub "Instytucja Pośrednicząca") zawarte w piśmie z [...] marca 2017 r. nr [...] o nieuwzględnieniu protestu od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca 19 grudnia 2016 r. r. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]" w ogłoszonym przez PARP konkursie na wybór projektów do dofinansowania przeprowadzanym w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014-2020, działanie 1.1 Platformy startowe dla nowych pomysłów, poddziałanie 1.1.2 Rozwój startupów w Polsce Wschodniej.

Pismem z 20 lutego 2017 Skarżąca została poinformowana, że jej projekt nie został wybrany do dofinansowania ponieważ Komisja Oceny Projektów uznała, że nie spełnił kryteriów wyboru projektów. W wyniku oceny merytorycznej projekt uzyskał 14 punktów, uznano jednak, że "nie spełnił minimum punktowego w kryteriach nr 3 i nr 8". Wskazano, że minimalna liczba punktów umożliwiająca wybranie projektu do dofinansowania, przy jednoczesnym spełnieniu wymaganego minimalnego poziomu punktów w ramach poszczególnych kryteriów, wynosi 13.

Spółkę poinformowano w szczególności, że:

- jeśli chodzi o kryterium merytoryczne nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego, uznano, że projekt spełnia to kryterium w stopniu "przeciętnym" uzyskując 4 punkty (przy maksymalnej możliwej do przyznania liczbie 10 punktów, przy czym nie zostało spełnione minimum punktowe tego kryterium, wynoszące 5 punktów);

- jeśli chodzi o kryterium merytoryczne nr 8: Realizacja projektu przyczyni się do promocji zielonej i zrównoważonej gospodarki, projekt uzyskał 0 punktów i kryterium to nie zostało uznane za spełnione.

W zakresie kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego wobec wniosku Spółki sformułowano w szczególności następujące zarzuty:

1) Wnioskodawca nie wykazał, że planowana do wdrożenia usługa przyniesie jej użytkownikom wystarczającą wartość dodaną, za którą klienci będą skłonni zapłacić opłatę abonamentową, zwłaszcza w kontekście istnienia podobnych rozwiązań. Uznano, że Wnioskodawca posiada niewystarczające rozeznanie w zakresie potencjalnej konkurencji i proponowanych przez nią rozwiązań, a tym samym nie jest w stanie racjonalnie ocenić potencjału własnego rozwiązania do osiągnięcia komercyjnego sukcesu. Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających argumentów pozwalających utwierdzić członków Panelu eksperckiego w przekonaniu, że potencjalni klienci, tj. trenerzy personalni oraz kluby fitness, będą skłonni do ponoszenia opłat abonamentowych za korzystanie z dodatkowych funkcjonalności docelowej aplikacji, które nie są dostępne w ramach nieodpłatnych serwisów internetowych.

2) Wnioskodawca, mimo posiadania świadomości sezonowości projektowanej działalności gospodarczej, nie zawarł tego w prognozie przychodów, co powoduje, że nie można jej uznać za wiarygodną. Ponadto przyjęte wysokości przychodów są bardzo optymistyczne, uwzględniając wspomniane wyżej występowanie kluczowych funkcjonalności w innych aplikacjach / narzędziach (np. w www.bodymanager.pl, kalendarz google):

3) Zidentyfikowano niespójność w klasyfikacji jednej z kategorii kosztów pomiędzy zapisami we wniosku o dofinansowanie, a zapisami w strukturze kosztów modelu biznesowego. Wnioskodawca błędnie zaklasyfikował koszty do poszczególnych kategorii wydatków w zakresie wytwarzania wartości niematerialnych i prawnych, co uniemożliwiło ocenę obciążeń prawno-podatkowych prowadzonej działalności.

Instytucja pośrednicząca podkreśliła, że model biznesowy oceniany jest jako całość a nie poprzez sumę ocen jego poszczególnych elementów.

Skarżąca pismem z 26 lutego 2017 r. wniosła protest od wyniku oceny merytorycznej.

W pierwszej kolejności podkreśliła, że jeśli chodzi o kryterium merytoryczne nr 8: Realizacja projektu przyczyni się do promocji zielonej i zrównoważonej gospodarki, zgodnie z kryteriami wyboru projektów minimum punktowe tego kryterium wynosi 0 pkt. Tym samym Skarżąca uzyskując taki właśnie wynik – spełniła minimum punktowe w tym zakresie.

Jeśli chodzi o kryterium merytoryczne nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego, w odpowiedzi na sformułowane w ocenie zarzuty Wnioskodawca przedstawił m. in. następujące argumenty:

W zakresie punktu 1.wskazał, że dokonał analizy rynku i kontaktował się z potencjalnymi klientami swojego rozwiązania, co utwierdziło go w przekonaniu, że na przedstawiony produkt pojawi się popyt, a także pozwoliło mu na oszacowanie proponowanej ceny abonamentowej za usługę na poziomie, który nie będzie barierą dla potencjalnego odbiorcy. Dodatkowo przedstawił trzy rozwiązania konkurencyjne, z którymi porównał własny produkt wskazując różnice w funkcjonalnościach rozwiązań dostępnych na rynku i proponowanych przez Wnioskodawcę.

W zakresie punktu 2. Wyjaśnił, że co do zasady w branży treningowej/fitness występuje zjawisko sezonowości, jednakże nie przekłada się ono na sezonowość korzystania przez trenerów z aplikacji, ponieważ w przypadku nieopłacenia abonamentu użytkownik traci dostęp do informacji o wszystkich klientach. Tym samym trener, bez uszczerbku dla swojej działalności, mógłby nie zapłacić abonamentu tylko w sytuacji, w której wszyscy jego podopieczni w danym okresie przestaliby korzystać z usług trenera, co jest zjawiskiem skrajnym, które nie występuje powszechnie.

W zakresie punktu 3. przedstawił argumenty wskazujące na nieistotność sformułowanej uwagi w kontekście jej formalnego charakteru i braku wpływu na generowanie przez spółkę przychodów, zachowanie płynności finansowej, czy osiągnięcie celów projektu.

PARP nie uwzględniła protestu, uznając go za niezasadny, o czym poinformowano Skarżącą pismem nr [...] z [...] marca 2017 r

W rozstrzygnięciu w odniesieniu do zarzutów protestu związanych z kryterium merytorycznym nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego wskazano m. in., że

Odnosząc się do zarzutu braku wykazania, że wartość dodana prezentowana przez projekt może spowodować chęć ponoszenia opłat abonamentowych uznano, że Wnioskodawca nie przedstawił przekonujących informacji i danych na poparcie swoich założeń. Podkreślono, że Wnioskodawca polemizuje z argumentem występowania na rynku darmowych i konkurencyjnych rozwiązań podnosząc, że nie posiadają one wszystkich funkcjonalności, są ograniczone do konkretnych grup klientów lub posiadają inny model biznesowy. PARP stwierdziła, że nie można odmówić racji tej argumentacji, jednakże należy podkreślić, że aby projekt okazał się rentowny musi znaleźć klientów, którzy będą za niego w stanie płacić w dłuższym okresie. Komisja zgodziła się z Wnioskodawcą, że założona cena abonamentu jest przy proponowanym rozwiązaniu pomijalnym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji o korzystaniu z produktu, jednakże jest to jedyna forma generowania przychodów w projekcie, w związku z czym jej adekwatność do oferowanej usługi jest nad wyraz istotna. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że - jak wskazano - na rynku istnieją rozwiązania odpowiadające w pewnym stopniu identyfikowanym potrzebom trenerów, i trenerzy je wykorzystują. PARP uznała, że należy poczynić założenie, że użytkownicy dotychczasowych produktów są do nich w jakiś sposób przyzwyczajeni i nie można tych użytkowników - nawet identyfikując niedoskonałości wykorzystywanych przez nich produktów - uznać za klientów, którzy nie będą w stanie kontynuować swojej działalności bez proponowanej przez wnioskodawcę aplikacji. Część użytkowników przeprowadzi analizę, czy rozwiązanie prezentowane przez Wnioskodawcę ułatwi im wystarczająco prowadzenie swojej działalności, by w ogóle podejmować decyzję o zmianie dotychczas wykorzystywanego rozwiązania. Ta inercja konsumentów może być znaczącym ryzykiem w pierwszych miesiącach po debiucie rozwiązania na rynku. Jeżeli nadmiernie się przedłuży, może spowodować kłopoty z płynnością finansową. Tym samym obszaru, w którym działa Wnioskodawca, nie można określić jako Blue Ocean. Komisja słusznie oczekiwała uzasadnienia, w jaki sposób Wnioskodawca uzyska i utrzyma przewagi konkurencyjne, a tym samym uprawdopodobni stabilność fundamentów finansowych. PARP zgodził się ze stanowiskiem Komisji, że nie uzyskano przekonującego uzasadnienia w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu o braku ujęcia sezonowości w strukturze przychodów, PARP przychyliła się do argumentacji Wnioskodawcy, że sezonowość występuje w relacjach biznesowych pomiędzy trenerem (użytkownikiem aplikacji), a jego klientami i w niewielkim stopniu przekłada się na sezonowość korzystania przez trenerów z aplikacji.

Odnosząc się do niespójności w klasyfikacji jednej z kategorii kosztów pomiędzy zapisami we wniosku o dofinansowanie, a zapisami w strukturze kosztów modelu biznesowego PARP zgodziła się także z Wnioskodawcą, że niespójność występuje, ale ma charakter formalny i nie powinna mieć wpływu na ocenę merytoryczną projektu w ramach tego kryterium.

Rozstrzygając w tym zakresie protest PARP podniosła także nowe, nie wskazywane wcześniej argumenty mające wpływać na punktację spornego kryterium nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego.

Stwierdziła mianowicie, że istotnym ryzykiem projektu jest koncepcja nabycia gotowego oprogramowania od zewnętrznego wykonawcy, co powoduje, że spółka nie będzie posiadała praktycznie żadnej wartości wewnętrznej. Nie kwestionuje się w tym przypadku posiadanego know-how w zakresie funkcjonalności proponowanej aplikacji, czy umiejętności zarządzania, które zostały wykazane w aplikacji i podczas prezentacji. Zaproponowana konstrukcja działalności gospodarczej powoduje, że nawet przy założeniu początkowego sukcesu aplikacji, prezentowany projekt nie będzie w stanic w średnim czy długim okresie utrzymać przewag konkurencyjnych, ponieważ nie posiada unikalnych rozwiązań charakteryzujących się wysokimi barierami wejścia. Pomysłodawcy posiadają dokumentację opisującą funkcjonalności, ale nie posiadają umiejętności stworzenia tego rozwiązania, a więc zasobów o kluczowym znaczeniu. W związku z tym podobny projekt może być w krótkim czasie bardzo łatwo skopiowany przez np. sieci klubów fitness czy inne. nawet globalnie działające podmioty w tej branży, a dysponujące niewyobrażalnie większymi budżetami zarówno na prace rozwojowe produktu (software development), jak i działania marketingowe.

Uwzględniając także taką nową argumentację, PARP uznała, że ocena w ramach kryterium nr 3 została przeprowadzona prawidłowo, tj. prezentowany model wykazując istotne mankamenty w obszarach: "propozycja wartości", "strumienie przychodów" oraz "kluczowe zasoby" i spełnia kryterium w stopniu "przeciętnym". Tym samym przyznana liczba 4 pkt na 10 możliwych została podtrzymana.

W odniesieniu do zarzutów protestu związanych z kryterium merytorycznym nr 8: 8: Realizacja projektu przyczyni się do promocji zielonej i zrównoważonej gospodarki, PARP wyjaśniła, że w przekazanej informacji z 20 lutego 2017 r. o ocenie wniosku nie zawarła stwierdzenia, że projekt w tym kryterium "nie spełnił minimum punktowego", jak podnosi Wnioskodawca w środku odwoławczym. Wymagane minimum punktowe dla przedmiotowego kryterium wynosi 0 pkt, co oznacza, że taki wynik punktowy nie wyklucza Wnioskodawcy z możliwości uzyskania dofinansowania. Natomiast uzyskanie 0 pkt. w tym kryterium oznacza niespełnienie kryterium, co zostało prawidłowo w informacji z 20 lutego 2017 r.

W związku z nieuwzględnieniem protestu, Skarżąca pismem z 19 kwietnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie PARP. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu, zarzucono:

1) naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nierzetelny,

2) naruszenie art. 53 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 57 oraz 58 ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, poprzez nieuwzględnienie protestu i wadliwe sprawdzenie złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów i uznanie, że wniosek o dofinansowanie nie spełniał kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego.

Formułując w ten sposób zarzuty, Skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny,

- przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

- zasądzenie od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zwrotu kosztów postępowania na rzecz [...] Sp. z o. o. zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczasowe stanowisko w zakresie nieprawidłowości punktacji kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego. Podkreślił m. in., że PARP podniosła trzy zastrzeżenia do przedstawionego modelu biznesowego:

1. brak wykazania istnienia przewag konkurencyjnych oraz wartości dodanej uzasadniającej ponoszenie kosztów abonamentu przez klientów,

2. nieuwzględnienie sezonowości prowadzonej działalności gospodarczej w prognozie przychodów,

3. niespójność w klasyfikacji w jednej z kategorii kosztów

W wyniku złożonego protestu Instytucja Pośrednicząca przychyliła się do argumentacji Skarżącej i potwierdził prawidłowość jej stanowiska w zakresie punktów 2 i 3. Nie spowodowało to jednak zmiany punktacji przyznanej przez PARP, co jest niezrozumiałe dla Spółki. Wprawdzie Instytucja Pośrednicząca wskazała, że: model biznesowy oceniany jest jako całość, a nie poprzez sumę ocen jego poszczególnych elementów, jednak zdaniem Skarżącej stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia w dwóch punktach na trzy powinno mieć wpływ na końcową ocenę. Spółka utrzymuje, że PARP nie uzasadniła w tym zakresie swojego stanowiska, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do niego.

W skardze kierowanej do sądu Skarżąca odpowiedziała też na nowy zarzut sformułowany dopiero w piśmie rozstrzygającym jej protest.

Reasumując zdaniem Spółki PARP nie dokonała rzetelnego rozpatrzenia wniosku a analiza spełnienia kryterium merytorycznego nr 3 została dokonana w sposób nieprawidłowy. Rozstrzygnięcie zostało dokonane w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a jego konsekwencje w postaci odmowy uwzględnienia wniosku pozbawiły Skarżącego możliwości pozyskania dofinansowania na prowadzenie działalności gospodarczej i stworzenie innowacyjnego produktu w postaci oprogramowania do zarządzania klubami fitness i działalnością trenerów personalnych.

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy, co następuje:

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa") w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Jak wynika z utrwalonego rzecznictwa sądów administracyjnych "prawo" jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

W realiach sprawy ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania PARP z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020

Istotne znaczenie mają jednak także:

- Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020 - dalej "Wytyczne",

- Regulamin konkursu w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014 – 2020; oś priorytetowa I: Przedsiębiorcza Polska Wschodnia; działanie 1.1 Platformy startowe dla nowych pomysłów, poddziałanie 1.1.2 Rozwój startupów w Polsce Wschodniej – dalej: "Regulamin".

- Kryteria wyboru Projektów Program Operacyjny Polska Wschodnia Poddziałanie 1.1.2 Rozwój startupów w Polsce Wschodniej (29 maja 2015 r.) – dalej: "Kryteria wyboru".

Zgodnie z Kryteriami wyboru w ramach weryfikacji spełnienia kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego ocenie podlegają poszczególne elementy modelu biznesowego tj.:

- Segment klientów (wskazujący różne grupy ludzi i organizacji, do których przedsiębiorstwo stara się dotrzeć i które chce obsługiwać);

- Propozycja wartości (oferowany innowacyjny produkt (wyrób lub usługa), która generuje wartość dla konkretnego segmentu klientów oraz w jaki sposób przedsiębiorstwo stara się rozwiązać problemy klientów i zaspokajać ich potrzeby); - - Kanały (w jaki sposób propozycja wartości trafia do klientów za pośrednictwem kanałów komunikacji, dystrybucji i sprzedaży);

- Relacje z klientami (w jaki sposób kształtują się relacje z poszczególnymi segmentami klientów, mając na względzie pozyskiwanie klientów, zatrzymywanie klientów, zwiększanie sprzedaży);

- Strumienie przychodów (ilość środków generowanych przez przedsiębiorstwo w związku z obsługą każdego z segmentów rynku, w tym polityka cenowa); Projekcja przychodów powinna obejmować okres 3 lat po zakończeniu projektu;

- Kluczowe zasoby (aktywa niezbędne do formułowania i realizacji pozostałych elementów modelu biznesowego);

- Kluczowe działania (do podjęcia przez przedsiębiorstwo, aby model biznesowy sprawnie funkcjonował);

- Kluczowi partnerzy (dostawcy, współpracownicy od których zależy sprawne funkcjonowanie przedsiębiorstwa);

- Struktura kosztów (obejmująca wszystkie wy 'datki ponoszone w związku z korzystaniem z określonego dla przedsiębiorstwa modelu biznesowego).

Model biznesowy oceniany jest jako całość, a nie poprzez sumę ocen jego poszczególnych elementów.

Ocena dokonywana jest w skali od 0 do 10, przy czym liczba przyznanych punktów oznacza, że projekt spełnia kryterium w stopniu:

9 – 10 - doskonałym

7 – 8 – bardzo dobrym

5 – 6 - dobrym

3 – 4 - przeciętnym

1 – 2 – niskim

0 niedostatecznym

Uzyskanie mniej niż 5 punktów oznacza nierekomendowanie projektu do wsparcia.

Istota sporu sprowadza się do tego, czy Instytucja Pośrednicząca, po rozpatrzeniu protestu Spółki, w sposób zgodny z prawem podtrzymała pierwotną punktację (4 pkt) kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego. Co nie bez znaczenia, w realiach sprawy podwyższenie pierwotnego wyniku w tym kryterium o jeden punkt - do 5 pkt powodowałoby wypełnienie przez Skarżącą kryteriów wyboru projektu.

Zdaniem sądu w przedstawionych wcześniej okolicznościach faktycznych sprawy, które nie są przedmiotem sporu, rację ma Skarżąca wskazująca, że jej protest został rozpoznany z naruszeniem zasady rzetelności, o której molwa w art. 37 ustawy wdrożeniowej.

Ustawa wdrożeniowa nie definiuje tego pojęcia. Zostało ono opisane w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów, pkt 1 lit. b Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020, za pomocą których na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych.

Zgodnie z Wytycznymi, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów.

W wyniku złożonego protestu Instytucja Pośrednicząca przychyliła się do argumentacji Skarżącej i potwierdził prawidłowość jej stanowiska w zakresie dwóch z trzech pierwotnie formułowanych zarzutów. Okoliczność ta nie spowodowała jednak zmiany pierwotnej punktacji: PARP takie swoje stanowisko argumentuje tym, że model biznesowy oceniany jest jako całość, a nie poprzez sumę ocen jego poszczególnych elementów. Nadto po rozstrzygnięciu wniesionego przecież na korzyść strony protestu, sformułowała wobec projektu kolejny zarzut, na który nie powoływała się w pierwotnej ocenie kryterium merytorycznego nr 3: Jakościowa ocena modelu biznesowego.

W opisanych okolicznościach faktycznych Sąd stoi na stanowisku, że niezależnie od tego, że model biznesowy oceniany jest jako całość i jego ocena nie stanowi prostego wyniku sumowanie ocen poszczególnych elementów modelu, dla jego całościowej oceny punktowej nie może pozostawać obojętne skuteczne obalenie dwóch z trzech pierwotnie formułowanych wobec niego zarzutów.

Nielojalne wobec Spółki było także sformułowanie kolejnego zarzutu w ramach kryterium merytorycznego nr 3 dopiero po rozpatrzeniu protestu. Pierwotna ocena – wbrew Wytycznym – nie wskazywała bowiem rzetelnie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów Działanie takie uniemożliwiło przy tym Spółce odniesienie się do nowego zarzutu jeszcze w ramach procedury odwoławczej, o której mowa w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej, w szczególności w art. 57.

Sąd podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wskazujące, że strona powinna wiedzieć dokładnie, dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. W orzecznictwie podnosi się również, że uzasadnienie oceny powinno być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać przyczyny negatywnej oceny (bądź obniżającej przyznaną punktację) a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Jeżeli uzasadnienie informacji zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (por. np. wyrok NSA z 5 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2410/14, wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1114/13 dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie kryterium to nie zostało jednak w wystarczającym stopniu spełnione.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.