Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2723/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a-i, art. 8 ust. 1, art. 22 ust. 2a i ust. 3, art. 24 ust. 1 pkt 1, art. 24 ust. 3, art. 26 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Ż., B. Ż., K. Ż. - wspólników E. s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 149/21 w sprawie ze skargi B. Ż., B. Ż., K. Ż. - wspólników E. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonywanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Ż., B. Ż., K. Ż. - wspólników E. s.c. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 9 września 2021 r.., sygn. akt II SA/Sz 149/21 oddalił skargę B.Ż.1, B.Ż.2, K.Ż. ("skarżący", "wspólnicy") prowadzących działalność w ramach spółki cywilnej E. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 28 grudnia 2020 r. przedmiocie kary pieniężnej za niewykonywanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w S., powołując się na przepisy art. 22 ust. 2a, art. 24 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwem opałowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm. – dalej "ustawa SENT"), a także art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) nałożył na E. spółkę cywilną B.Ż.1, B.Ż.2 i K.Ż. karę pieniężną w wysokości 20 000,00 zł w związku z przewożeniem oleju napędowego o kodzie CN2710 cysternami samochodowymi do przewozu paliw bez dopełnienia obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu. Podczas kontroli w dniu 18 stycznia 2019 r. o godz. 14.36 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości D. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w S. zatrzymali zespół pojazdów składający się samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez P.C. Przedmiotem przewozu był olej napędowy o kodzie CN2710, zgłoszony do systemu SENT siedmioma zgłoszeniami, na łączną ilość 26 500 litrów, przewożony od podmiotu wysyłającego E. s.c. do siedmiu odbiorców mających siedzibę na terenie kraju. Przewoźnikiem towaru i podmiotem wysyłającym była spółka E. posiadająca zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. W trakcie kontroli kierowca okazał siedem numerów referencyjnych SENT dotyczących realizowanego transportu. W chwili kontroli towar objęty czterema zgłoszeniami wskazanymi w decyzji został już dostarczony. W wyniku dokonanej weryfikacji dokumentów i numerów SENT w zakładce systemu "zobacz pozycję GPSA pojazdu" stwierdzono, że na mapie nie był widoczny środek transportu, to jest współrzędne geograficzne 0:00, w zakładce "zobacz przejazd GPS" brak było jakichkolwiek danych, przy każdym z ww. zgłoszeń SENT. Kierowca oświadczył, że ma włączony system GPS i okazał kontrolkę świadczącą o tym, że system jest włączony. Po nawiązaniu kontaktu z osobą odpowiedzialną w przedsiębiorstwie za system SENT otrzymano z firmy E. s.c. drogą mailową wizualizację trasy przejazdu zespołu pojazdów pochodzącą z systemu gps24juwentus.pl. Przedmiotowe dane nie były jednak przekazywane do systemu SENT-GEO funkcjonującego na platformie PUESC. Modyfikacja danych w systemie nastąpiła dopiero o godzinie 15:47 i wówczas pojazd stał się widoczny w module SENT-GEO. Kierowca oświadczył, że uzyskał informację, że przy pierwotnym zapisie mylnie podano dane, nie wyjaśniając jednak szczegółów powstałej nieprawidłowości. Dokonane podczas kontroli ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że przewoźnik nie dopełnił obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru (art. 10 a ust. 1 ustawy o SENT). Szczegółowe ustalenia zawarto w protokole kontroli z dnia 18 stycznia 2019 r. Jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu decyzji podstawowym środkiem technicznym służącym monitorowaniu przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne, prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych zawartych w rejestrze. W rejestrze prowadzonym w formie teleinformatycznej gromadzone są dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dane geolokalizacyjne. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy SENT systemowi monitorowania przewozu podlega m. in. przewóz towarów objętych pozycją CN 2710, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. Przez przesyłkę rozumie się określoną ilość towarów tego samego rodzaju przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu (art. 3 ust. 3 ustawy SENT). Przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna, lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, wykonująca przewóz towarów (art. 2 pkt 8 ustawy SENT). Zgodnie z art. 2 pkt 2a tej ustawy lokalizator to telekomunikacyjne urządzenie końcowe wykorzystujące technologię pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służące do monitorowania trasy przewozu towaru. Numerem urządzenia jest indywidualny numer urządzenia przekazującego dane geolokalizacyjne środka transportu do zewnętrznego systemu lokalizacji używanego przez przewoźnika (art. 2 pkt 4a ww. ustawy).

W niniejszej sprawie przewóz towaru był realizowany na terenie kraju od podmiotu wysyłającego E. s.c. ze S. do odbiorców z miejscem dostawy na terenie województwa zachodniopomorskiego, zatem w sprawie ma zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy SENT. Przepis ten określa zakres zgłoszenia w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju. Z treści tego przepisu wynika, że podmiot wysyłający jest zobowiązany przesłać do rejestru- przed rozpoczęciem przewozu towaru – zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów zgłoszenie winno zawierać dane określone w art. 5 art. 2 SENT. Przewoźnik obowiązany jest przed rozpoczęciem przewozu po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, w tym o numer lokalizatora albo numer urządzenia. Ustawa reguluje także tryb postępowania w przypadku niedostępności rejestru. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy, w przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu KAS dokument zastępujący zgłoszenie i uzyskuje potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie.

Według organu, z uwagi na rodzaj towaru (o kodzie CN 2710) i jego ilość przewóz towaru podlegał systemowi monitorowania drogowego przewozu na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lit c ustawy SENT. Na przewoźniku ciążył obowiązek określony art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy uzupełnienia zgłoszeń przewozu towarów o wyżej wymienionych numerach, przed rozpoczęciem przewozu na terytorium RP, o dane wskazane w art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. a-i ustawy SENT. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy przewoźnik był zobowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu. Z danych okazanych przez kierowcę oraz ustnych wyjaśnień wynikało, że przed kontrolą zrealizował dostawy w łącznej ilości 13 000 litrów. Podczas kontroli w miejscowości D. w trakcie realizacji dostawy był olej napędowy objęty trzema zgłoszeniami SENT w łącznej ilości 13.500 litrów. Po sprawdzeniu zgłoszeń w systemie SENT oraz wskazań lokalizatora GPS funkcjonariusze ustalili, że zgłoszenia do rejestru zostały przesłane w dniu 18 stycznia 2021 r. a podany w zgłoszeniach numer urządzenia – [...] był nieprawidłowy. Z tego powodu dane przesyłane przez system GPS nie były przekazywane do systemu SENT-GEO. Dopiero wskutek przeprowadzenia kontroli w dniu 18 stycznia 2021 r. o godzinach od 14.36 do 16.16 w zgłoszeniach tych zaktualizowano dane w zakresie numeru urządzenia (aktualizacja wszystkich zgłoszeń nastąpiła o godzinie 15.47 i 15.48) podając jego właściwy numer – [...]. Od tego momentu dane geolokalizacyjne przewozu były przesyłane i widoczne w systemie SENT-GEO. Zatem będąca przewoźnikiem E. spółka cywilna nie dopełniła obowiązku określonego art. 8 ust. 1 ustawy SENT, nie zaktualizowała niezwłocznie danych zawartych w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim obowiązana była do i ich zgłoszenia (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit a-i). Ponadto, zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. W niniejszej sprawie zgłoszenia SENT przesłano do rejestru w dniu 18 stycznia 2021 r., ale z powodu podania w zgłoszeniach nieprawidłowego numeru urządzenia dane geolokalizacyjne przewozów realizowanych w tym dniu, od chwili rozpoczęcia przewozu na ulicy [...] w S., do momentu kontroli która rozpoczęła się o godzinie 14.36 i odbyła się w miejscowości D., nie były rejestrowane w systemie SENT-GEO. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez kierowcę oraz na podstawie wizualizacji trasy przejazdu pochodzącej z systemu gps24juwentus.pl otrzymanej od przewoźnika ustalono, że kontrolowany zespół pojazdów od rozpoczęcia przewozu pokonał następujące odcinki drogi: S.-Z.-Ł.-O.-D. i na tym dystansie położenie kontrolowanego pojazdu nie było rejestrowane w systemie SENT. Będąca przewoźnikiem Spółka E. nie dopełniła obowiązku określonego art. 8 ust. 1 ustawy, to jest nie zaktualizowała niezwłocznie danych zawartych w zgłoszeniu oraz nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru (art. 10a ust. 1 ustawy), za co organ nałożył karę pieniężną w kwocie po 10.000 zł za każde z tych naruszeń.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy nakładając na E. spółkę cywilną tworzoną przez B.Ż.1, B.Ż.2 i K.Ż. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przewoźnik naruszył art. 8 ust. 1 oraz art. 10a ust. 1 ustawy SENT, co uzasadniało nałożenie na niego kary pieniężnej za oba te naruszenia. Jednocześnie zaznaczył, że przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiednie podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów tzw. wrażliwych. Nie ma znaczenia dla nałożenia kary popełnienie uchybienia w sposób oczywiście omyłkowy i bez zawinienia. Przepisy ustawy zostały tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt ich naruszenia. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego organu, są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których mogą się zdarzać przypadki niezamierzonego naruszenia przepisów ustawy, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Organy administracji po ustaleniu, że przewidziane ustawą SENT obowiązki nie zostały wykonane, przez osoby do tego zobowiązane, zobligowane są do nałożenia kary pieniężnej. Odstąpić od jej nałożenia mogą tylko w sytuacji określonej w art. 24 ust. 3 ustawy, wynikającej z ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Przy tym, po ustaleniu, że któryś z tych interesów występuje, muszą uwzględnić stosowne przepisy dotyczące pomocy, wymienione w art. 26 ust. 3 ustawy.

Istnienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika może zostać wykazane tylko we współpracy z tym przewoźnikiem. W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji przewoźnik nie skorzystał z przysługującego mu prawa do brania czynnego udziału w postępowaniu, nie przekazał żadnych informacji o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika, jak również przesłanek interesu publicznego. Na okoliczności mające przemawiać za odstąpieniem od wymierzenia kary powołał się dopiero w odwołaniu od decyzji.

W świetle art. 4 ust. 1 oraz art. 10a ustawy SENT środkami technicznymi służącymi monitorowaniu przewozu są rejestr zgłoszeń, lokalizator oraz zewnętrzny system lokalizacji. Przewoźnik zobowiązany jest podać, przy zgłoszeniu do rejestru SENT dane zgodne ze stanem faktycznym, w tym wskazać prawidłowy numer lokalizatora (mobilnej aplikacji "SENT GEO: Aplikacja kierowcy", zainstalowanej na smartfonie bądź tablecie posiadanym lub wykorzystywanym przez kierowcę w trakcie wykonywania przewozu) albo zamontowanego w pojeździe urządzenia, powiązanego z usługą ZSL. W przypadku stwierdzenia podania nieprawidłowych danych, bądź ich zmiany przed rozpoczęciem albo w trakcie wykonywanego przewozu, przewoźnik (jego pracownik) zobligowany jest do ich niezwłocznego zaktualizowania (art. 8 ust. 1 ustawy SENT). Obowiązek przesyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego tzw. towar wrażliwy realizowany jest poprzez łączne spełnienie następujących warunków: 1. Posiadanie w pojeździe sprawnego urządzenia technicznego, 2. Włączenie tego urządzenia, 3. Prawidłowe wypełnienie zgłoszenia przewozu, w tym wskazanie prawidłowego numeru tego urządzenia. Obowiązkiem przewoźników jest posiadanie w pojeździe sprawnego urządzenia GPS, a samo jego włączenie, bez wskazania numeru urządzenia w zgłoszeniu przewozu powoduje, że przewoźnicy posiadają "na własne potrzeby" dane geolokalizacyjne i informacje o wykonywanych przewozach. Ustawa SENT wymaga, aby danymi tymi w czasie rzeczywistym "podzielić się" z właściwymi organami administracji publicznej, przekazać te dane do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. Wskazanie w zgłoszeniu przewozu innego numeru urządzenia niż to, które znajduje się w pojeździe powoduje, że przewoźnik nie wypełnia ciążącego na nim obowiązku przesyłania danych geolokalizacyjnych do ww. rejestru. Samo posiadanie w pojeździe włączonego urządzenia, niewskazanego jednak w zgłoszeniu i nie przekazującego danych geolokalizacyjnych do rejestru, nie może być uznane jako potwierdzenie istnienia ważnego interesu przewoźnika w odstąpieniu od wymierzenia kary. Za istnieniem ważnego interesu przewoźnika nie przemawia również to, że niezawierające prawdziwych danych zgłoszenie, nie zostało odrzucone przez system. System nie stanowi bazy danych, w której do konkretnego pojazdu przypisane jest konkretne urządzenie geolokalizacyjne i nie waliduje tych danych podczas dokonywanego zgłoszenia przewozu. W takiej sytuacji zgłoszenie zawiera wszystkie wymagane dane, ale nie jest prawidłowe. Istotą rejestru i monitorowania przewozu jest to, by zgłoszenie posiadało wypełnione wszystkie wymagane pola odpowiednią treścią. Zgłoszenie jest prawidłowe wtedy, gdy podane w zgłoszeniu dane odpowiadają stanowi faktycznemu, stwierdzonemu podczas kontroli drogowej, o której mowa w art. 13 ustawy SENT. Za prawidłowe wypełnienie zgłoszenia odpowiada przewoźnik i jego pracownicy, którzy winni brać pod uwagę sytuację w przedsiębiorstwie oraz wszelkiego rodzaju zmiany organizacyjne, np. to czy kierowcy nie są na stałe przypisani do jednego pojazdu i wykonują przewozy różnymi pojazdami, albo gdy dochodzi do zmiany urządzeń między pojazdami. Obowiązkiem przewoźnika jest kontrolowanie tych zmian, panowanie nad nimi, wiązanie ich ze sobą i dokonywanie zgłoszeń zgodnych ze stanem faktycznym. Sytuacja taka nie ma miejsca w Spółce. 18 stycznia 2020 r. Spółka dokonała także innych zgłoszeń, wykonywanych innym pojazdem ([...]), w których wskazała urządzenie, pierwotnie wykazane w zgłoszeniach, które są przedmiotem tego postępowania. Okoliczności te nie potwierdzają istnienia ważnego interesu przewoźnika w odstąpieniu od nałożenia kary. Nie jest także w interesie publicznym odstępowanie od nałożenia na przewoźnika kary w sytuacji, gdy nie wypełnia on obowiązków nałożonych ustawą. Prowadziłoby to do zanegowania celu określonego ustawą.

Organ odwoławczy stwierdził, że jednocześnie wykonywanie obowiązku przesyłania danych geolokalizacyjnych jest ściśle i nierozerwalnie związane z prawidłowym uzupełnieniem bądź zaktualizowaniem zgłoszenia przewozu. Nieuzupełnienie bądź niezaktualizowanie danych dotyczących numeru lokalizatora albo urządzenia GPS ma bezpośrednie przełożenie na dane geolokalizacyjne – w takim przypadku nie są one przekazywane do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. W sytuacji nałożenia kary za nieuzupełnienie/niezaktualizowanie numeru lokalizatora/urządzenia GPS, jak i za nieprzesyłanie danych geolokalizacyjnych do rejestru można uznać, że w pewnym sensie dochodziłoby do podwójnego ukarania. W interesie publicznym nie leży to, by w sytuacji (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) gdy drugie naruszenie jest de facto konsekwencją pierwszego, nakładać dwie kary pieniężne. Nie leży w interesie publicznym doprowadzenie do ewentualnej likwidacji podmiotu czy spowodowanie nieodwracalnych restrykcji finansowych, poprzez nałożenie zwielokrotnionej kary. Celem kar jest wyeliminowanie nieprawidłowości przez przewoźników. Podanie w zgłoszeniu przewozu nieprawidłowego numeru lokalizatora było naruszeniem, które w konsekwencji spowodowało wystąpienie drugiego naruszenia (nieprzesyłanie danych geolokalizacyjnych do rejestru). Mając na uwadze przesłankę zaufania do organów państwa oraz przesłankę interesu publicznego, organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do nałożenia dwóch pieniężnych kar administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Nałożenie jednej kary w kwocie 10 000,00 zł na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy SENT było uzasadnione, konieczne i spełnia swój prewencyjny charakter.

W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 24 ust. 1a ustawy SENT przewidujący nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2 000,00 zł za ujawnione w zgłoszeniu nieprawidłowości (inne niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu), ponieważ warunki określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie. Spółka cywilna E. nie posiada zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, tym samym towar nie był przewożony ze składu podatkowego. Niespełnienie tego warunku spowodowało, że nie było możliwe nałożenie kary w niższej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę wspólników. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wyżej opisany stan faktyczny sprawy w istocie nie jest sporny między stronami i ustalony został w sposób niewadliwy. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 2a ustawy lokalizator to telekomunikacyjne urządzenie końcowe wykorzystujące technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służące do monitorowania trasy przewozu towaru. Numer lokalizatora to indywidualny numer przydzielany podczas instalacji oprogramowania, o którym mowa w pkt 2a. W myśl art. 5 ust. 1 omawianej ustawy, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Zgłoszenie obejmuje m. in. dane przewoźnika, numer jego identyfikacji podatkowej, numery rejestracyjne środka transportu, datę rozpoczęcia i planowaną datę zakończenia przewozu, numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, dane adresowe miejsca dostarczenia towaru, numer dokumentu przewozowego, ale także numer lokalizatora (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. a-i ustawy). W niniejszej sprawie przewoźnik, mimo że zgłosił przewóz towaru podlegającego monitorowaniu do systemu SENT, błędnie podał numer lokalizatora, co w konsekwencji spowodowało, że żadne dane do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS nie były przesyłane. Według Sądu pierwszej instancji nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności przewoźnika za to uchybienie, czy nastąpiło to w sposób zamierzony czy też nie i czym sytuacja taka została spowodowana, po stronie przewoźnika. Na skutek podania niewłaściwego numeru urządzenia lokalizacyjnego przewóz towaru podlegającego monitorowaniu nie spełniał warunków określonych ustawą SENT. Dane lokalizacyjne środka transportowego nie były przekazywane z zewnętrznego systemu lokalizacji do rejestru, podczas całej trasy przejazdu. Dopiero kontrola przewozu towaru spowodowała usunięcie tej nieprawidłowości. Tymczasem jak wskazano wyżej, obowiązkiem przewoźnika przed rozpoczęciem przewozu towaru jest przesłać do rejestru zgłoszenie obejmujące także numer lokalizatora w który pojazd jest wyposażony i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Nawet jeśli wadliwość zgłoszenia była spowodowana oczywistą omyłką, uniemożliwiła monitorowanie przewozu towaru objętego tym zgłoszeniem, co uzasadniało nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Sąd podkreślił, że przewoźnik to przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się przewozem towarów od którego należy oczekiwać znajomości przepisów prawa i zasad związanych z przewozem określonego rodzaju towarów. Towar który był przedmiotem przewozu (olej napędowy) podlega szczególnemu nadzorowi i rygorom jakie stawia się przy dokonywaniu jego przewozu. Przewoźnik nie może uwolnić się od odpowiedzialności za przewóz tego towaru bez dopełnienia obowiązków nałożonych ustawą, powołując się na oczywistą omyłkę, czy techniczne uchybienie. Przesyłając do rejestru zgłoszenie jest obowiązany sprawdzić, co leży w jego interesie, czy dane zawarte w tym zgłoszeniu odpowiadają sytuacji faktycznej. Okoliczność, że trasę przejazdu środka transportowego można było ustalić na podstawie zapisu przejazdu uzyskanego od operatora GPS nie zmienia tego, że dane geolokalizacyjne nie były przekazywane na bieżąco do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. W kontrolowanej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu, że na moment rozpoczęcia kontroli, to jest 18 stycznia 2019 r. o godzinie 14.36 przewoźnik przewoził towar na terytorium kraju, bez uprzedniego zgłoszenia do systemu SENT wszystkich wymaganych ustawą danych, to jest bez podania w zgłoszeniu numeru lokalizatora w który pojazd przewożący ten towar był monitorowany. Uzasadniało to wymierzenie przewoźnikowi kary pieniężnej określonej w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT. Przy czym ustawa nie uzależnia wymierzenia kary czy jej wysokości od okoliczności towarzyszących naruszeniu obowiązków w zakresie zgłaszania danych do przewozu towarów, jak i skutków dla finansów publicznych (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19). Konstrukcja art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT wskazuje w sposób jednoznaczny na odpowiedzialność obiektywną. Nie bez powodu w przepisie tym użyty jest kategoryczny zwrot "nakłada się karę pieniężną" poprzedzony zwrotem "w przypadku gdy przewoźnik nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1". Wystarczające do pociągnięcia do odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT jest zatem stwierdzenie niewątpliwego faktu naruszenia tego przepisu.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych i zasadnie przyjął, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT. Okoliczność, że geolokalizator zamontowany w pojeździe był włączony nie była wystarczająca do zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych pojazdu do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS w sytuacji, gdy numer lokalizatora nie został wskazany w zgłoszeniu SENT. Właściwe zorganizowanie i funkcjonowanie przedsiębiorstwa przewoźnika, w taki sposób aby spełniał on wszystkie obowiązki nałożone na niego przepisami powszechnie obowiązującego prawa, leży w jego interesie i powinien podejmować wszelkie kroki w tym zakresie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ nie naruszył przepisu art. 24 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Wskazał, że skarżący formułując zarzut nieuzasadnionego nieskorzystania z możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, skarżący nie przedstawili przekonujących argumentów, które miałyby świadczyć o wystąpieniu przesłanek uzasadniających zastosowanie ww. przepisu. Według Sądu przesłanką wystarczającą do odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej ustawą nie jest prowadzenie legalnej działalności gospodarczej przez przewoźnika, czy przewożenie towaru legalnie. Kara dotyczy bowiem niedopełnienia obowiązków związanych z monitorowaniem przewozu ściśle określonych towarów i tego rodzaju uchybienie zostało stwierdzone podczas kontroli.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ w sposób wyczerpujący przeanalizował przesłanki określone w art. 24 ust. 3 ustawy SENT i w obszernym uzasadnieniu wykazał w dostateczny sposób, że w jego ocenie nie zaistniały takie okoliczności, które mieściłyby się zarówno w pojęciu "słusznego interesu przewoźnika" jak również "interesu publicznego", którego istnienia również strona skarżąca nie wykazała. W interesie publicznym niewątpliwie nie leży takie stosowanie przepisów ustawy SENT, które polegać miałoby na każdorazowym zwalnianiu podmiotów regulacjami tej ustawy objętych od odpowiedzialności za naruszenia jej postanowień, w przypadku powołania się przez te podmioty wyłącznie na "pewne uchybienia formalne".

Ponadto, organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w niniejszej sprawie brak było możliwości wymierzenia kary w kwocie 2 000,00 zł, z uwagi na to że towar nie był przewożony ze składu podatkowego (art. 24 ust. 1a ustawy SENT).

Skargą kasacyjną skarżący wspólnicy zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnieśli o jego uchylenie i "zniesienie nałożonej kary pieniężnej" a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

a) art. 5 ust. 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a – i ustawy SENT poprzez dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwe uznanie, że skarżący nie spełnili warunków określonych ustawą SENT wymienionych w ww. przepisie, podczas gdy skarżący wypełnili wszystkie nałożone na nich zobowiązania w tym zakresie;

b) art 8 ust.1 ustawy SENT poprzez dokonanie błędnej wykładni i nieprawidłowe uznanie, że skarżący nie dokonał w sposób niezwłoczny aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu, podczas gdy skarżący byli w świadomości prawidłowego dokonania zgłoszenia, a gdy trakcie kontroli wyszły na jaw nieprawidłowości co do wprowadzonych danych - skarżący w sposób niezwłoczny dokonali aktualizacji;

c) art. 24 ust.1 pkt 1 ustawy SENT poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie błędnie uznając, że skarżący nie wykonali obowiązku z art. 8 ust.1 ustawy, co skutkowało wymierzeniem wobec skarżących kary w wysokości 10 000,00 zł, podczas gdy skarżący wykonali zobowiązanie, co przesądza o bezpodstawności ich ukarania skarżącego;

d) naruszenie art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na skarżących w sytuacji gdy skarżący spełnili przewidziane ustawą wymogi.

lI. naruszenie przepisów postępowania "mających istotny wpływ na wynik sprawy", to jest art. 122 w związku z art. 187 w związku z art. 191 w związku z art. 210 § 4 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2021 r., poz. 1540) w związku z art 26 ust. 5 ustawy SENT poprzez brak podjęcia czynności przez WSA zmiatających do wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że brak jest przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożonej kasy pieniężnej.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawili w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Według art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Żadna z przyczyn nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.

Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały w oparciu o obydwie podstawy przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Zarzuty te nie są usprawiedliwione.

W orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady, w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można co do zasady przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć, że, po pierwsze, zarzut naruszenia przepisów postępowania został ograniczony tylko do tej części postępowania, w której dokonywano ustaleń istotnych dla oceny przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie kwestionowali natomiast prawidłowości tych ustaleń, które były istotne dla stwierdzenia naruszeń przepisów ustawy SENT i podstawy nałożenia kary pieniężnej.

Po drugie, zarzut naruszenia przepisów postępowania został wadliwie sformułowany, ponieważ skarżący kasacyjnie, wskazując na wymienione w zarzucie przepisy Ordynacji podatkowej, które organy stosowały na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy SENT, zarzucali, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podjął czynności zmierzających do wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego, w ocenie skarżących, przyjęcia, że brak jest przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożonej kary pieniężnej. W rzeczywistości nie jest rolą sądu administracyjnego podejmowanie czynności zmierzających do wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego. Sąd administracyjny kontroluje bowiem, czy takie czynności zostały podjęte przez organy administracji i czy te organy prawidłowo zastosowały przepisy postępowania administracyjnego. Niewłaściwa kontrola działalności organów administracji w tym zakresie może prowadzić do naruszenia przez sąd administracyjny odpowiednich przepisów postępowania sądowoadminstracyjnego (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a.) w związku z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego stosowanymi przez organy administracji. Nawet jednak przyjmując, że skarżącym kasacyjnie chodziło o wyżej rozumiane naruszenie przepisów postępowania, to nie można uznać zarzutu za uzasadniony. Został ten zarzut sformułowany ogólnikowo (brak podjęcia czynności zmierzających do wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego), nie wiadomo którego z kilku wymienionych w zarzucie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczy, a jeżeli wszystkich, to jaki jest związek między tymi przepisami, pozwalający na tak ograniczone sformułowanie zarzutu, nie wiadomo jakich konkretnie czynności "zmierzających do ..." nie podjęto. Nie można tego również ustalić na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym w odpowiednim fragmencie właściwie jedynie przytoczono bądź omówiono treść przepisów.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 5 ust. 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a-i ustawy SENT oraz art. 8 ust. 1 tej ustawy Wprawdzie ze sformułowania tych zarzutów wynika, że zarzucone zostało naruszenie tych przepisów przez ich błędną wykładnię, jednak treści zarzutów wynika, że w rzeczywistości chodzi skarżącym o naruszenie przepisów w formie ich niewłaściwego zastosowania.

W ustalonym i niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym sprawy nie można zgodzić się ze skarżącymi, że nie naruszyli obowiązków wynikających z art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. a-i ustawy SENT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Zgłoszenie obejmuje m. in. dane przewoźnika, numer jego identyfikacji podatkowej, numery rejestracyjne środka transportu, datę rozpoczęcia i planowaną datę zakończenia przewozu, numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, dane adresowe miejsca dostarczenia towaru, numer dokumentu przewozowego, a także numer lokalizatora (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. a-i ustawy). Według art. 2 pkt 2a ustawy SENT, lokalizator to telekomunikacyjne urządzenie końcowe wykorzystujące technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służące do monitorowania trasy przewozu towaru. Numer lokalizatora to indywidualny numer przydzielany podczas instalacji oprogramowania, o którym mowa w pkt 2a. Stosowanie tych przepisów ma zapobiegać nadużyciom w obrocie towarami wrażliwymi i związanym z tym nadużyciom finansowym. Według założenia ustawodawcy naruszenie przytoczonych obowiązków stwarza warunki do uznania zachowania przewoźników za nierzetelne. Spełnienie obowiązku następuje wówczas, gdy przewoźnik w zgłoszeniu do rejestru SENT, podaje dane zgodne ze stanem faktycznym (w tym prawidłowy numer lokalizatora). Nałożenie obowiązku ma na celu osiągnięcie konkretnego rezultatu - możliwości bieżącego monitorowania trasy przewozu towaru. Brak wskazania prawidłowego numeru lokalizatora uniemożliwia realizację tego celu w czasie rzeczywistym i w rezultacie sprzeciwia się celowi ustawy. Skoro system monitorowania drogowego obejmuje gromadzenie, przetwarzanie danych o przewozie z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu to nierzetelne realizowanie obowiązku przesyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych nie realizuje tego celu. Nie realizuje też tego celu posiadanie w pojeździe sprawnego urządzenia GPS, bowiem samo jego włączenie, bez wskazania właściwego numeru urządzenia w zgłoszeniu przewozu powoduje, że dane geolokalizacyjne i informacje o wykonywanych przewozach nie są znane organom administracji publicznej i nie są przekazywane do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. W związku z tym przeslanie do rejestru niewłaściwego numeru lokalizatora jest równoznaczne z naruszeniem obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. i ustawy SENT. Wykonywanie obowiązku przesyłania danych geolokalizacyjnych jest ściśle związane z prawidłowym uzupełnieniem bądź zaktualizowaniem zgłoszenia. W związku z tym w przypadku podania nieprawidłowych danych, bądź ich zmiany przed rozpoczęciem albo w trakcie wykonywanego przewozu, przewoźnik (jego pracownik) zobligowany jest do ich niezwłocznego zaktualizowania (art. 8 ust. 1 ustawy SENT). Brak stwierdzenia takiej okoliczności obciąża podmiot gospodarczy. Jest to obowiązek obiektywny, niezależny od stanu wiedzy o okolicznościach uzasadniających aktualizację. Także obiektywna jest odpowiedzialność na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT, co sprawia, że w stanie faktycznym sprawy nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt. 1 ustawy, bowiem niewykonanie obowiązku aktualizacji danych przed rozpoczęciem kontroli, prowadzi do odpowiedzialności z art. 24 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT.

Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z art. 24 ust. 3 tej ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na jego wniosek lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Przedmiotem oceny organu w ramach uznania administracyjnego, co do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie ustawy o SENT, są także okoliczności związane z naruszeniem przewidzianych tą ustawa obowiązków. Zastosowanie powyższych przepisów może zasadniczo nastąpić wówczas, gdy nie ulega wątpliwości, że przewoźnik tak zorganizował działanie swojego przedsiębiorstwa, aby spełniał on wszystkie obowiązki nałożone na niego przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Dlatego też zaniedbania zależne od aktywności tego podmiotu nie mogą być podstawą do odstąpienia od egzekwowania kar finansowych, a pomyłka popełniona w przedmiotowej sprawie ma charakter zaniedbania i niedopełnienia obowiązków. Nie ulega też wątpliwości, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że zwolnienie z kary jest możliwe przede wszystkim w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu, i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Przy czym o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz ochrona wartości wyższego rzędu. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły takie okoliczności, natomiast przewoźnik dopuścił się zaniechań, które dopiero zostały zniesione na skutek kontroli. Przesłanką uprawniającą do odstąpienia od wymierzenia kary nie są, wskazywane przez skarżących, prowadzenie legalnej działalności gospodarczej przez przewoźnika, czy "przewożenie towaru legalnie". Kara dotyczy bowiem niedopełnienia obowiązków związanych z monitorowaniem przewozu ściśle określonych towarów i tego rodzaju uchybienie zostało stwierdzone podczas kontroli. Za okoliczność nadzwyczajną nie można uznać braku odrzucenia błędnego zgłoszenia przez system. System nie stanowi bazy danych, w którym do konkretnego pojazdu przypisane jest konkretne urządzenie geolokalizacyjne i nie waliduje tych danych podczas zgłoszenia przewozu. Do takiej kategorii nie można, również, zaliczyć posiadania przez przewoźnika w pojeździe włączonego lokalizatora ale nie zgłoszonego. Nie można też podzielić argumentacji skarżących, że odstąpienie od nałożenia kary z powodu wystąpienia ich ważnego interesu, była uzasadniona stopniem zawinienia w uchybieniu obowiązkom z ustawy SENT. W sprawie nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności przemawiające za koniecznością odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wymierzonej na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy ze względu na sytuację materialną skarżących, którzy - mimo wezwań organu - nie przedstawili żadnego dowodu potwierdzającego niemożność uregulowania należności wynikającej z kary pieniężnej.

Dodać należy, że w sprawie w rzeczywistości organ odwoławczy zastosował instytucję odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT w odniesieniu do kary, którą organ pierwszej instancji wymierzył na podstawie art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 ustawy SENT za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Organ uznał, że w sytuacji nałożenia kary za niezaktualizowanie numeru lokalizatora GPS, jak i za nieprzesyłanie danych geolokalizacyjnych do rejestru w pewnym sensie dochodziłoby do podwójnego ukarania. W interesie publicznym nie leży to, by w sytuacji, gdy drugie naruszenie jest konsekwencją pierwszego, nakładać dwie kary pieniężne. Podanie w zgłoszeniu przewozu nieprawidłowego numeru lokalizatora było naruszeniem, które w konsekwencji spowodowało wystąpienie drugiego naruszenia (nieprzesyłanie danych geolokalizacyjnych do rejestru). Mając na uwadze przesłankę zaufania do organów państwa oraz przesłankę interesu publicznego, organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do nałożenia dwóch pieniężnych kar administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Wystarczające, dla osiągnięcia celu prewencyjnego, było nałożenie jednej kary na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Ta okoliczność dodatkowo przemawia za słusznością stanowiska Sądu pierwszej instancji, który nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów praw materialnego, w tym art. 24 ust. 1 ustawy SENT.

Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 2 pkt 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 1350 zł stanowi zwrot wynagrodzenia radcy prawnego – pełnomocnika organu, który sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.