Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2297/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68a, art. 68b i  art. 83a
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 227 poz 2247
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących  kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania akredytacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2010 r. B. D., prowadząca Szkołę [...] na zasadach działalności gospodarczej, skierowała do [...] Kuratora Oświaty wniosek o przyznanie akredytacji dla części prowadzonego kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych – kursów z zakresu [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 68b ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w związku z § 16 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 227, poz. 2247 ze zm.), odmówił przyznania akredytacji na wymienione we wniosku szkolenia z [...], prowadzone w Szkole [...], z uwagi na niespełnienie przez Szkołę wymaganych warunków.

W wyniku wniesionego przez stronę odwołania od powyższej decyzji, Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], stosując art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 68b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia wskazał przede wszystkim, iż wydana przez [...] Kuratora Oświaty decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, co uchybia art. 107 § 1 kpa, zaś dołączony do akt sprawy protokół z prac zespołu akredytacyjnego jest niekompletny.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. [...] Kurator Oświaty zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z prośbą o sprawdzenie, czy w pomieszczeniach, w których Szkoła [...] prowadzi działalność edukacyjną, spełnione są warunki zapewniające bezpieczeństwo oraz higienę nauki i pracy. W odpowiedzi na to pismo, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] wskazał, że obowiązujące przepisy nie przewidują udziału przedstawicieli organu nadzoru sanitarnego w charakterze biegłych w czynnościach kontrolnych wykonywanych przez kuratora oświaty.

Zarządzeniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Kurator Oświaty powołał Zespół Akredytacyjny do ponownego rozpatrzenia wniosku złożonego przez B. D., prowadzącą Szkołę [...]. W dniu [...] czerwca 2011 r. B. D., w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej z dnia poprzedniego z Przewodniczącą Zespołu Akredytacyjnego, przedstawiła, drogą elektroniczną, propozycje dogodnych dla siebie terminów wizyty akredytacyjnej. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., wysłanym za pośrednictwem poczty, [...] Kurator Oświaty poinformował stronę, że wizyta akredytacyjna została wyznaczona na dzień [...] czerwca 2011 r., tj. na jeden z terminów zaproponowanych przez zainteresowaną. Jednocześnie w dniu [...] czerwca 2011 r., drogą elektroniczną, organ również poinformował wnioskodawczynię o wyznaczeniu terminu wizyty akredytacyjnej na dzień [...] czerwca 2011 r. i zwrócił się o potwierdzenie tego terminu. W dniu [...] czerwca 2011 r. B. D. potwierdziła, drogą elektroniczną, otrzymanie ww. wiadomości wraz z programem wizyty akredytacyjnej. W dniu [...] czerwca 2011 r. strona, drogą elektroniczną, poinformowała [...] Kuratora Oświaty, że podczas wizyty akredytacyjnej wyznaczonej na dzień [...] czerwca 2011 r. wyraża zgodę wyłącznie na ocenę placówki w zakresie spełniania wymogów wskazanych w § 4 pkt 1 lit. "d" rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych.

W dniu [...] czerwca 2011 r. obyła się wizyta akredytacyjna w Szkole [...]. Z prac Zespołu Akredytacyjnego oraz z powyższej wizyty sporządzone zostały stosowne protokoły. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. [...] Kurator Oświaty poinformował Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej [...] oraz Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...], że w trakcie wizyty akredytacyjnej w Szkole [...] stwierdzono, że placówka ta wynajmuje [...] lokal mieszkalny na [...] (ostatnim) piętrze, wraz z tarasem, bez zmiany przeznaczenia lokalu z "mieszkalnego" na "usługowy", oraz że do lokalu tego prowadzą schody (winda dochodzi do [...] piętra), które stanowią jedyną drogę ewakuacyjną w wypadku pożaru.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 68b ust. 2 ustawy o systemie oświaty w związku z § 16 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, odmówił przyznania akredytacji na wymienione we wniosku szkolenia z [...], prowadzone w Szkole [...]. W uzasadnieniu wskazał, że Zespół Akredytacyjny nie ocenił spełniania przez placówkę wymagań, o których mowa w § 4 pkt 2 lit. "a", "b" i "c" oraz pkt 3 lit. "a" i "b" powołanego rozporządzenia, bowiem B. D. i jej mąż uniemożliwili mu pracę, co znajduje odzwierciedlenie w spisanym protokole z wizyty. Organ podał również, że lokal, w którym prowadzona jest działalność edukacyjna, jest lokalem mieszkalnym i nie jest on użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a zatem nie są przestrzegane przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Ponadto, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, właściciel placówki powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego inspektora nadzoru budowlanego o zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użyteczności publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Zespół Akredytacyjny ocenił, iż Szkoła [...] nie spełnia warunków, o których mowa w § 4 pkt 1 lit. "d" cyt. rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2003 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji do Ministra Edukacji Narodowej B. D., prowadząca Szkołę [...], zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 68b ust. 3 ustawy o systemie oświaty oraz § 4 pkt 2 lit. "a", "b", "c" i pkt 3 lit. "a", "b", § 10 i § 16 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, poprzez m.in. niezwołanie wizyty Zespołu Akredytacyjnego w sposób prawidłowy (niezawiadomienie o tym fakcie strony na piśmie, na co najmniej 7 dni przed terminem wizyty) oraz bezzasadne uznanie, że warunkiem przyznania akredytacji jest uzyskanie, w trybie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zgody właściwego inspektora nadzoru budowlanego na zmianę charakteru użytkowania lokalu – z mieszkalnego na użyteczności publicznej. Ponadto, zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 kpa. Wskazując na powyższe uchybienia, B. D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej, wskazując jako podstawę art. 138 § 2 kpa oraz art. 68b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania i podzielając argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał ponadto, że strona została prawidłowo zawiadomiona o terminie wizyty akredytacyjnej. Stwierdził, że B. D. kontaktowała się z [...] Kuratorem Oświaty w sprawie wyznaczenia terminu wizyty akredytacyjnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W dniu [...] czerwca 2011 r. Przewodnicząca Zespołu Akredytacyjnego potwierdziła, za pomocą tej formy komunikacji – wybór jednego z zaproponowanych przez stronę terminów wizyty akredytacyjnej, tj. dzień [...] czerwca 2011 r., a następnie zwróciła się do niej o potwierdzenie otrzymania wiadomości z wyznaczonym terminem wizyty akredytacyjnej, co nastąpiło jeszcze tego samego dnia w godzinach popołudniowych. Minister podkreślił, że działania podejmowane przez organ I instancji wyraźnie świadczą o próbie ustalenia najdogodniejszego dla strony terminu wizyty akredytacyjnej, mimo że nie istnieje prawny obowiązek konsultowania takiego terminu. [...] Kurator Oświaty odstąpił od arbitralnego wyznaczenia terminu na rzecz współpracy z zainteresowaną, a to właśnie w interesie strony leży współpraca z Zespołem Akredytacyjnym i to ona powinna dołożyć wszelkich starań, aby przeprowadzenie wizyty było możliwe. Organ odwoławczy zaznaczył również, że akredytacja – zgodnie z brzmieniem art. 68b ustawy o systemie oświaty – stanowi potwierdzenie spełniania określonych wymogów i zapewniania wysokiej jakości prowadzonego kształcenia. Ubieganie się o przyznanie akredytacji nie jest obligatoryjne, jest pewną możliwością, jaką przewidują przepisy prawa oświatowego, a sama decyzja w tej sprawie jest wydawana przez kuratora oświaty w ramach uznania administracyjnego.

Minister stwierdził, iż żądanie przez wnioskodawczynię wydania przez powołanego do Zespołu Akredytacyjnego specjalistę wstępnej opinii dotyczącej warunków bezpieczeństwa i higieny pracy nie ma uzasadnienia, bowiem dopiero właściwy organ nadzoru budowlanego może wyrazić wiążącą opinię w tej sprawie. Powołany specjalista wskazał natomiast, że istnieją nieprawidłowości i nakazał powiadomienie właściwych organów, a postępowanie dowodowe wykazało, że zgodnie z § 4 pkt 1 lit. "d" powołanego rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2003 r., baza placówki nie spełnia warunków bezpieczeństwa, w szczególności warunków przeciwpożarowych. Zgodnie z powziętymi przez organ odwoławczy informacjami, w dniu [...] sierpnia 2011 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nie zostali wpuszczeni do lokalu mieszkalnego, w którym ma siedzibę Szkoła [...], w celu odbycia zaplanowanej wcześniej wizji w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na potrzeby działalności edukacyjnej. Ponadto, Wydział Architektury i Budownictwa [...] poinformował organ, że Prezydent [...] nie wydał zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego na użytkowy i w chwili obecnej toczy się postępowanie w sprawie samowolnej zmiany jego sposobu użytkowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wskazał natomiast, że o całej sprawie zamierza zawiadomić prokuraturę.

Minister Edukacji Narodowej podkreślił także, że obowiązek uzyskania zgody właściwego inspektora nadzoru budowlanego na zmianę charakteru użytkowania lokalu – z mieszkalnego na użyteczności publicznej, wynika z wykładni § 4 pkt 1 lit. "d" powołanego rozporządzenia, interpretowanego łącznie z opinią wyrażoną przez specjalistę powołanego do Zespołu Akredytacyjnego w danej dziedzinie, który stwierdza istnienie nieprawidłowości.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję B. D. wyraziła krytyczną ocenę stanowiska Ministra Edukacji Narodowej, podtrzymując wszystkie zarzuty, jakie postawiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzuciła ponadto naruszenie kolejnych przepisów postępowania, a to art. 6, art. 8, art. 10, art. 12, art. 24 § 1 pkt 5 (w zakresie M. A. – pracownika Kuratorium Oświaty [...]), art. 35, art. 73, art. 75 i art. 138 § 2 kpa. Podkreśliła, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób prawidłowy i nie umożliwiły stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, zaś powołana podstawa prawna zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z treścią zapadłego rozstrzygnięcia.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty, których użył w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania do członków Zespołu Akredytacyjnego.

W dniu [...] grudnia 2011 r. organ nadesłał do Sądu oryginał postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o wstrzymaniu użytkowania lokalu nr [...], położonego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., adaptowanego na cele działalności edukacyjnej Szkoły [...] bez, wymaganego przepisami ustawy – Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi.

Na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie, względnie o stwierdzenie nieważności, obu wydanych w sprawie decyzji. Wyjaśnił również, iż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] zostało skarżącej doręczone, zaś przedmiotowy lokal na chwilę obecną jest lokalem mieszkalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 68b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), placówki i ośrodki, o których mowa w art. 68a ust. 1 pkt 2, prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, mogą uzyskać akredytację, stanowiącą potwierdzenie spełniania określonych wymogów i zapewniania wysokiej jakości prowadzonego kształcenia. Akredytacja może obejmować całość lub część prowadzonego kształcenia. Akredytację przyznaje kurator oświaty właściwy dla siedziby placówki lub ośrodka, w drodze decyzji administracyjnej wydawanej po przeprowadzeniu przez zespół powołany przez kuratora oświaty oceny działalności danej placówki lub ośrodka w zakresie określonym w ust. 3. Akredytację może uzyskać placówka lub ośrodek, które: 1) zapewniają bazę wyposażoną w środki dydaktyczne; 2) zatrudniają wykwalifikowaną kadrę; 3) opracowują i udostępniają materiały metodyczno – dydaktyczne (ust. 3). W postępowaniu o uzyskanie akredytacji kurator oświaty uwzględnia również wyniki nadzoru pedagogicznego sprawowanego nad placówką lub ośrodkiem (ust. 4). Kurator oświaty, w drodze decyzji administracyjnej, może cofnąć akredytację, jeżeli stwierdzi niespełnianie przez placówkę lub ośrodek warunków wymaganych do uzyskania akredytacji (ust. 5). Podmiot ubiegający się o uzyskanie akredytacji wnosi opłatę (ust. 6). Z opłat, o których mowa w ust. 6, zwolnione są podmioty, które prowadzą całość kształcenia nieodpłatnie (ust. 7). Przepisy ust. 1-7 stosuje się również do placówek niepublicznych prowadzonych zgodnie z przepisami rozdziału 8 oraz do działalności oświatowej, o której mowa w art. 83a ust. 2 (ust. 8).

Z kolei w myśl art. 68a ust. 1 ustawy o systemie oświaty, kształcenie ustawiczne jest organizowane i prowadzone w: 1) szkołach dla dorosłych; 2) placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, ośrodkach dokształcania i doskonalenia zawodowego. Kształcenie ustawiczne może być prowadzone jako stacjonarne, zaoczne i na odległość (ust. 2). Ustawa nie dotyczy kształcenia ustawicznego realizowanego na podstawie art. 83a ust. 2 oraz w formach i na zasadach określonych odrębnymi przepisami, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (ust. 3).

Wobec faktu, że cyt. przepisy odnoszą się do art. 83a ust. 2 ww. ustawy, konieczne jest także przywołanie jego treści oraz treści ustępu 1 tego przepisu. W świetle art. 83a ust. 1 i 2, prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, oraz innej formy wychowania przedszkolnego, o której mowa w art. 14a ust. 1a, nie jest działalnością gospodarczą. Działalność oświatowa, nieobejmująca prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu, o którym mowa w art. 90a ust. 1, może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807).

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że ustawa o systemie oświaty w zasadzie nie odnosi się do działalności edukacyjnej, prowadzonej dla zysku w sposób przewidziany ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). W takiej postaci mogą być organizowane różnego rodzaju kursy, szkolenia i inne, względnie niestałe formy kształcenia, które nie kończą się wydaniem świadectwa będącego dokumentem urzędowym. Jest to zasadnicza różnica w stosunku do form kształcenia ustawicznego, regulowanych art. 68a ustawy o systemie oświaty, które zakładają systematyczną realizację określonego programu oraz ocenianie i egzaminowanie słuchaczy. Poza ustawą pozostają także formy kształcenia ustawicznego określone w przepisach odrębnych, jak choćby w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym. Natomiast "przepis szczególny stanowi inaczej" w ww. art. 68b ust. 8 i art. 16 ust. 5a pkt 3 ustawy o systemie oświaty, gdzie przewiduje się możliwość uzyskania przez podmioty prowadzące gospodarczą działalność edukacyjną akredytacji dla tych form kształcenia ustawicznego, a także zezwala się na realizację obowiązku nauki w tych formach (M. Pilich, Komentarz do art. 68a ustawy o systemie oświaty, Wydawnictwo ABC, 2012 r., publ. LEX). Tak też jest w niniejszej sprawie, bowiem B. D., prowadząca Szkołę [...] na zasadach działalności gospodarczej, skierowała w dniu [...] listopada 2010 r. do [...] Kuratora Oświaty wniosek o przyznanie akredytacji dla części prowadzonego kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych – kursów z zakresu [...].

Ustawodawca w art. 68b ust. 9 ustawy o systemie oświaty zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, dając mu prawo do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu przyznawania i cofania akredytacji, składu i sposobu działania zespołu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, oraz warunków wynagradzania jego członków, wzorów dokumentów stosowanych w postępowaniu o uzyskanie akredytacji, a także wysokości i trybu wnoszenia opłat przez podmioty ubiegające się o akredytację. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 227, poz. 2247 ze zm.) w § 4 wskazuje, że placówka może uzyskać akredytację, jeżeli:

1) zapewnia bazę wyposażoną w środki dydaktyczne, w tym:

a) pomieszczenia dydaktyczne zapewniają prawidłowy przebieg procesu kształcenia,

b) w procesie kształcenia są wykorzystywane środki dydaktyczne umożliwiające prowadzenie zajęć zgodnie z założonymi celami programowymi, w szczególności z zastosowaniem techniki komputerowej i sieci teleinformatycznej,

c) baza i wyposażenie dydaktyczne są systematycznie dostosowywane do potrzeb prowadzonego kształcenia,

d) baza spełnia warunki bezpieczeństwa i higieny nauki i pracy;

2) zatrudnia wykwalifikowaną kadrę, w tym:

a) kadra posiada kwalifikacje i doświadczenie zawodowe odpowiednie do prowadzonego kształcenia,

b) praca kadry jest systematycznie oceniana,

c) tworzone są warunki dla stałego doskonalenia zawodowego kadry;

3) opracowuje i udostępnia materiały metodyczno-dydaktyczne, w tym:

a) programy nauczania dla prowadzonego kształcenia uwzględniają rozwiązania w zakresie nowych technik i technologii,

b) dokonywana jest ewaluacja prowadzonego kształcenia, a jej wyniki są wykorzystywane do modyfikacji programów nauczania i organizacji kształcenia.

Przy czym przez "placówkę" należy rozumieć publiczne i niepubliczne: placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, a także odpowiednio działalność oświatową, o której mowa w ww. art. 83a ust. 2 ustawy o systemie oświaty, obejmującą prowadzenie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych.

[...] Kurator Oświaty, podejmując decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie przyznania akredytacji na wymienione we wniosku szkolenia z [...], prowadzone w Szkole [...], zaznaczył, że Zespół Akredytacyjny nie ocenił spełniania przez placówkę wymagań, o których mowa w § 4 pkt 2 lit. "a", "b" i "c" oraz pkt 3 lit. "a" i "b" powołanego rozporządzenia, bowiem B. D. i jej mąż uniemożliwili mu pracę, co istotnie znajduje potwierdzenie w spisanym protokole z wizyty. Sąd zwraca uwagę, że wnioskodawca, chcąc uzyskać akredytację, jest obowiązany do ścisłej współpracy z Zespołem Akredytacyjnym, w szczególności winien zapewnić warunki, które umożliwią Zespołowi zweryfikowanie prowadzonej działalności szkoleniowej pod kątem spełniania przesłanek pozwalających na przyznanie akredytacji. Brak współpracy wnioskodawcy w tym względzie uniemożliwia wspomnianą weryfikację podstaw warunkujących przyznanie akredytacji, co już choćby z tego powodu musi prowadzić do wydania przez Kuratora Oświaty decyzji o odmowie udzielenia akredytacji. Jakkolwiek decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, to jednak – mając powyższe na uwadze – nie można przyjąć, by organ w takim przypadku naruszył przepisy procedury administracyjnej. Dbałość organu administracji o słuszny interes strony, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie zwalnia jej samej z obowiązku współdziałania w sprawie, kiedy wydanie decyzji zależy od wykazania przez stronę warunków, jakie winna spełnić, by otrzymać akredytację, wszak to także leży w interesie strony. Z kolei Zespół Akredytacyjny jest jedynie ciałem pomocniczym, ustalającym dla potrzeb Kuratora ocenę prowadzonej działalności szkoleniowej wnioskującego podmiotu, która pozwala mu na podjęcie decyzji w sprawie. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie akredytacji placówek i ośrodków prowadzących kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych jest aktem prawnym, który w sposób kompleksowy reguluje pracę, zasady i tryb działania Zespołu Akredytacyjnego, i w tym zakresie nie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Toteż za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa (w zakresie M. A. – pracownika Kuratorium Oświaty [...]).

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa, polegający – zdaniem skarżącej – na tym, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z treścią zapadłego rozstrzygnięcia. Istotnie, w podstawie prawnej decyzji z dnia 19 sierpnia 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, Minister Edukacji Narodowej błędnie powołał art. 138 § 2 kpa zamiast art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy, jednak treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie wyraźnie wskazują, iż powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepis jest wyłącznie skutkiem oczywistej omyłki organu, co nie miało wpływu na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje odmowne stanowisko, [...] Kurator Oświaty podał również, że lokal, w którym prowadzona jest działalność edukacyjna przez B. D., jest lokalem mieszkalnym i nie jest on użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, bowiem nie są przestrzegane przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w szczególności jej art. 71 ust. 1 pkt 2, mówiący, że właściciel placówki powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego inspektora nadzoru budowlanego o zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użyteczności publicznej. W tym zakresie organ stwierdził, że skarżąca nie spełnia warunków, o których mowa w § 4 pkt 1 lit. "d" cyt. rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2003 r. Stanowisko organu w tej kwestii należy uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podlega oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu zamieszkania przedsiębiorcy, adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony; dane te są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe. Przepis ten mówi, że wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podlegają dane adresowe, w tym m.in. adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, a także adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony. Oznacza to, że adresem prowadzonej działalności gospodarczej jako takiej – z formalnego punktu widzenia – może być także lokal mieszkalny. Jednak dla oceny, czy istotnie w lokalu mieszkalnym może być prowadzony dany rodzaj działalności, podstawowe znaczenie ma przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie nie chodzi o chałupnicze usługi krawieckie, lecz o działalność szkoleniową, którą skarżąca prowadzi w ramach kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych – kursów z zakresu [...], w utworzonej, na zasadach działalności gospodarczej, Szkole [...] przy ul. [...], lokal nr [...]. O ile sama siedziba działalności gospodarczej może znajdować się w lokalu mieszkalnym, o tyle prowadzona w formach pozaszkolnych działalność szkoleniowa B. D. powinna być zlokalizowana w miejscu, które spełnia standardy placówki szkoleniowej, a więc takiej placówki, której baza spełnia warunki bezpieczeństwa i higieny nauki i pracy, o czym stanowi § 4 pkt 1 lit. "d" ww. rozporządzenia. Nie powinno budzić wątpliwości, że lokal mieszkalny, w którym prowadzona jest działalność szkoleniowa dla około [...] osób, bez względu na jego powierzchnię, poprzez tę okoliczność, zmienił swoje przeznaczenie z mieszkalnego na użytkowe. Fakt podjęcia w lokalu o funkcji mieszkalnej działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy i higieniczno – sanitarne, zgodnie z art. 71a ww. ustawy – Prawo budowlane, stanowi zmianę sposobu użytkowania lokalu i wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, czego strona w niniejszej sprawie nie uczyniła przed wydaniem decyzji. Natomiast ze sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] orzekł o wstrzymaniu użytkowania lokalu nr [...], położonego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., adaptowanego na cele działalności edukacyjnej Szkoły [...] bez, wymaganego przepisami ustawy – Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.