Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1383/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1, pkt 2, par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant Asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości ostatecznej decyzji określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1383/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] r. w sprawie odmowy uchylenia w całości ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. określającą A. Sz. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok w kwocie: 616.507,80 zł, zaległość podatkową w kwocie: 478.888,20 zł i odsetki za zwłokę w kwocie: 653.918,60 zł.

Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organu prowadzącego postępowanie.

Decyzją z dnia [...] r. Urząd Skarbowy w Z. określił podatniczce wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie: 616.507,80 zł, zaległość podatkową w kwocie: 478.888,20 zł, odsetki za zwłokę w kwocie: 653.918,60 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania podatniczki od tej decyzji Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podatniczka nie zaskarżyła tej decyzji do sądu administracyjnego.

Następnie wnioskiem z dnia 27 marca 2013 r. podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Jako podstawę prawną żądania powołała art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, a w szczególności stwierdziła, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a ponadto decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek wznowienia podatniczka podniosła, że z przyczyn opisanych w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. fałszywymi okazały się arkusze "spisu z natury", mające obrazować stan magazynowy towarów na dzień 10 czerwca 1996 r. Dowód ten, w jej ocenie, był zasadniczą i jedyną okolicznością, na podstawie której ustalono istotne dla sprawy okoliczności, czyli niezgodność ksiąg rachunkowych ze stanami magazynowymi, co następnie warunkowało wydanie decyzji określającej podstawę opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej). Zdaniem podatniczki, gdyby nie fałszywość "spisu z natury" (a contrario: gdyby spis ten odpowiadał stanowi rzeczywistemu) nigdy nie zaistniałyby podstawy do uznania ksiąg podatkowych podatnika (podatkowej księgi przychodów i rozchodów) za nierzetelne w rozumieniu art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji brak byłoby podstaw do wydania decyzji określającej organu I instancji, utrzymującej ją w mocy i kończącej postępowanie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

W zakresie drugiej ze wskazanych podstaw wznowienia postępowania podatniczka wskazała na fakt, iż pracownicy urzędu skarbowego sporządzili nie odpowiadający rzeczywistemu stanowi rzeczy arkusz spisowy mający dokumentować rzekomy stan magazynowy towarów każdego z kontrolowanych podatników, w konsekwencji czego doszło do wydania decyzji określającej podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości wyższej niż zadeklarowana i uiszczony przez podatnika.

W konkluzji podatniczka stwierdziła, że w jej ocenie nie ulega wątpliwości, iż obydwie decyzje wydawane w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wydane zostały w wyniku przestępstwa. Czyny związane z poświadczeniem nieprawdy i sporządzeniem nie odpowiadających prawdzie arkuszy spisowych nie mogą być już jednak objęte ściganiem, a to z uwagi na upływ terminów przedawnienia, opisanych w art. 101 obowiązującej ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. przepisy wprowadzające Kodeks karny. Do wniosku podatniczka załączyła odpis wyroku karnego Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., sygn. akt [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy wskazaną na wstępie decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok, zaległość podatkową i odsetki za zwłokę.

Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatniczki wniósł o uchylenie w całości ww. zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. Jednocześnie zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 240 § 1 pkt 1 i

pkt 2, § 2 i § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez:

1. negację oczywistości sfałszowania spisu z natury, w sytuacji gdy sfałszowanie tego dowodu widoczne jest od razu i nie wymaga żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz brak własnego wywodu organu przy ocenie zachodzenia tej przesłanki,

2. pominięcie przesłanki niezbędności wznowienia postępowania z uwagi na potrzebę ochrony interesu publicznego i brak dokonania jakiejkolwiek oceny w tej mierze, w sytuacji gdy dalsze występowanie w obrocie prawnym decyzji objętych wnioskiem o wznowienie narusza społeczne poczucie sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych,

3. pominięcie okoliczności, iż ocena autentyczności bądź fałszywości spisu z natury nie była nigdy dokonywana przez pryzmat porównania długości trwania kontroli z ilością przeliczonych towarów i liczby osób biorących udział w spisie,

4. błędną wykładnię art. 240 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 O.p. i pominięcie okoliczności przeszkody prawnej (w postaci przedawnienia) w stwierdzeniu w postępowaniu karnym fałszywości dowodu lub popełnieniu przestępstwa, jak również faktu, iż w sprawie nigdy nie toczyło się postępowanie w sprawie czynu funkcjonariusza publicznego, który, nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego (art. 231 § 1 obowiązującej ustawy Kodeks karny,

art. 246 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks karny), a postępowanie to nie może być wszczęte z uwagi na upływ czasu.

Do rozpatrzeniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] r. w sprawie odmowy uchylenia w całości ww. ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., odwołując się do poczynionych w sprawie ustaleń i zawartej w odwołaniu argumentacji podatniczki, stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło zarzutów podatniczki, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe albo że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Organ za niezasadne uznał przy tym zarzuty naruszenia art. 240 § 2 i § 3 O.p. poprzez ich niezastosowanie, gdyż nie stwierdzono "oczywistego sfałszowania dowodów" ani popełnienia przestępstwa. Z tego względu, w jego ocenie, nie można stwierdzić, że wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Organ nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania, które dawałoby podstawy do uznania, iż w sprawie zaistniały przesłanki do wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., odwołując się do przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, uznał, że w rozpatrywanej sprawie podatniczka nie przedstawiła stosownych orzeczeń sądowych stwierdzających, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, jak również, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto, w jego ocenie, nie zostało stwierdzone, aby w przedmiotowej sprawie wystąpiło oczywiste sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

W konkluzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że przedstawione przez podatniczkę okoliczności nie wypełniają powołanych w złożonym wniosku przesłanek sprecyzowanych w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 i § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa ani też żadnej z pozostałych podstaw uzasadniających weryfikację dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej z dnia [...] r.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik podatniczki zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) poprzez:

a) negację oczywistości sfałszowania spisu z natury, w sytuacji gdy sfałszowanie tego dowodu widoczne jest od razu i nie wymaga żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz brak jest własnego wywodu organu przy ocenie zachodzenia tej przesłanki,

b) negację przesłanki niezbędności wznowienia postępowania z uwagi na potrzebę ochrony interesu publicznego i jednocześnie ocenę potrzeby wznowienia postępowania wyłącznie przez obojętny dla rozstrzygnięcia pryzmat partykularnego interesu skarżącej, gdy dalsze występowanie w obrocie prawnym decyzji objętych wnioskiem o wznowienie narusza społeczne poczucie sprawiedliwości oraz zaufania obywateli do organów państwowych,

c) błędną wykładnię art. 240 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 O.p. i pominięcie okoliczności przeszkody prawnej (w postaci przedawnienia) w stwierdzeniu w postępowaniu karnym fałszywości dowodu lub popełnieniu przestępstwa, jak również faktu, iż w sprawie nigdy nie toczyło się postępowanie w sprawie czynu funkcjonariusza publicznego, który, nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego (art. 231 § 1 obowiązującej ustawy Kodeks karny, art. 246 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969r. Kodeks karny), a postępowanie to nie może być wszczęte z uwagi na upływ czasu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślając przy tym, że w sprawie zachodzą przesłanki (o charakterze wyjątków) wynikające z art. 240 § 1 pkt 2 i art. 240 § 2 i § 3 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organ prowadzący postępowanie nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja w tej sprawie wydana została w toku szczególnego postępowania uregulowanego w Dziale IV rozdziale 17 Ordynacji podatkowej, dotyczącego możliwości wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wnioskując o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. podatniczka A. Sz. powołała się na podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej, z których to przepisów wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

- dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

- decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

Skarżąca powołuje się na dwie oddzielnie określone podstawy wznowienia postępowania, jednakże istnienie obu tych podstaw wywodzi z tego samego zdarzenia, a mianowicie z wadliwego spisu z natury towarów handlowych, który sporządzony został w czerwcu 1996 r. w toku kontroli prowadzonej w firmie podatniczki przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z..

Spis ten, jak twierdzi podatniczka, sporządzony został wadliwie, bowiem nie odzwierciedla rzeczywistej ilości towarów handlowych znajdujących się w firmie w tym czasie, a więc jest to dowód fałszywy, a jednocześnie, skoro został sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego, to znaczy, że fałsz tego dokumentu został przez nich spowodowany, a takie działanie funkcjonariusza państwowego jest przestępstwem.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odniósł się wyczerpująco do wszystkich argumentów podatniczki podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu od decyzji z dania [...] r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Sąd w całości podziela argumentację organu podatkowego zawartą w zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w skardze nie wprowadzają nowej argumentacji w stosunku do zawartej we wniosku o wznowienie postępowania. Wynika z nich natomiast, że skarżąca wyciąga inne, niż organ podatkowy, wnioski z wyroku karnego Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. Jednakże te wnioski i oceny, w świetle ustawowych przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, nie są uzasadnione.

Nie jest sporne pomiędzy stronami, że zarówno sfałszowanie dowodu, jak i wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania, w zasadzie powinny być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a warunek ten jest uzasadniony ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. Naruszenie tego warunku stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej we wznowionym postępowaniu (zob. Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Ryszard Mastalski, Janusz Zubrzycki, Ordynacja Podatkowa-Komentarz 2003, Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2003, str. 767). Od tego warunku ustawodawca przewidział odstępstwa określone w art. 240 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa (§ 2), a ponadto, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa (§ 3).

Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ocenił, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, w tym przesłanki szczególne z

art. 240 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, pozwalające na wznowienie postępowania pomimo braku stwierdzenia przez właściwy sąd zarówno sfałszowania dowodu, jak i wydania decyzji podatkowej w wyniku przestępstwa. Decyzja w tym zakresie została dokładnie i obszernie uzasadniona. Sąd podziela argumentację organu. Nie ma potrzeby powtarzania jej, a wystarczające jest podkreślenie zasadniczych argumentów.

Skarżąca wskazuje na wyrok w sprawie karnej Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., który w jej ocenie świadczy o spełnieniu przesłanek wznowienia postępowania podatkowego, w szczególności wskazuje na te fragmenty uzasadnienia tego wyroku (k. 11, 13 i 15 uzasadnienia), w których wskazano na niemożliwość dokładnego przeliczenia poszczególnych sztuk wszystkich towarów w magazynie w czasie trwania spisu z natury przez biorących w nim udział pracowników Urzędu Skarbowego w Z.. Jednakże Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie zwrócił uwagę, że z wyroku Sądu Rejonowego w Z. nie wynika wcale, że treść, wynik spisu z natury, nie odzwierciedlała stanu rzeczywistego towarów w magazynie. Sąd karny podkreślił bowiem, że w jego ocenie, mając na uwadze czas trwania spisu, ilość biorących w nim osób i ilość towarów do spisania, nie było możliwe, aby wszystkie towary zostały dokładnie przeliczone sztuka po sztuce. Towary te musiały być liczone przy uwzględnieniu opisu ilościowego i asortymentowego znajdującego się na poszczególnych opakowaniach (workach i pudłach). Jednocześnie Sąd Rejonowy w Z. wskazał, że nie dało się ustalić rzeczywistego przebiegu kontroli ani ilości towarów w magazynie w dacie kontroli, a więc nie było możliwe ustalenie, jaki był rzeczywisty stan magazynowy i czy był on zgodny pod względem ilości i asortymentu ze stanem księgowym. Tym samym, można dodać, nie jest możliwe stwierdzenie, że sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. spis towarów handlowych nie jest zgodny z rzeczywistością, a więc został sfałszowany w zakresie treści, choć został sporządzony przez uprawnione osoby i posiada treść niezmienioną, czyli tę, którą nadał mu wystawca.

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem szczególnym. Możliwość wznowienia postępowania zależy od wykazania istnienia ustawowych podstaw wznowienia. Przepisy określające te podstawy nie mogą być poddane interpretacji rozszerzającej. Postępowanie nie powinno być też wznawiane bez jednoznacznego wykazania zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania. Wynika to z faktu, że na skutek wznowienia postępowania wyeliminowana z obrotu może zostać decyzja, która już wcześniej uzyskała walor ostateczności.

Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie wskazuje, że w tej sprawie nie zostało stwierdzone ani sfałszowanie dowodu w postaci spisu z natury towarów handlowych znajdujących się w magazynie, ani wydanie wymiarowej decyzji podatkowej w wyniku przestępstwa. Jeżeli nawet można mieć uzasadnione wątpliwości co do sposobu przeliczania i spisywania towarów w czasie sporządzania spisu, to nie ma dowodu, że spis ten nie odzwierciedla stanu faktycznego. Nie ma bowiem pewności, że dane co do ilości i asortymentu towarów znajdujące się na opakowaniach i przyjęte do spisu (o ile właśnie w ten sposób towary były liczone) nie były zgodne z rzeczywistością, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca sama potwierdziła rzetelność spisu swoim podpisem. O ile ewentualne podważenie prawidłowości sporządzania spisu np. poprzez liczenie opakowań i przyjmowanie danych, co do ilości sztuk towaru znajdujących się na opakowaniach, mogłoby być podnoszone skutecznie w odwołaniu od decyzji wymiarowej lub w skardze od takiej decyzji, to nie jest to wystarczające do wykazania przesłanek wznowienie postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ten bowiem sposób skarżąca nie wykazała, że spis towarów został sfałszowany, a więc nie odpowiadał rzeczywistości, a tym bardziej nie wykazała, że istniejące według niej sfałszowanie spisu jest oczywiste. Skoro organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił, że fakt sfałszowania spisu towarów nie został udowodniony, to nie ma potrzeby rozpatrywania, czy wystąpił drugi warunek z art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, a więc czy wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego.

Prawidłowo także organ podatkowy ocenił i uzasadnił, że nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 3 Ordynacji podatkowej. Możliwość wznowienia postępowania podatkowego, mimo braku możliwości wykazania przed sądem sfałszowania spisu z natury przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. lub wydania decyzji podatkowej z dnia [...] r. w wyniku przestępstwa, z przyczyn wskazanych w tym przepisie, istniałaby wtedy, gdyby można wykazać, że przesłanki wznowienia określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 zostały spełnione, a taki dowód nie został przeprowadzony. Skoro sfałszowanie spisu z natury nie zostało wykazane, to jednocześnie nie ma dowodu na popełnienie przestępstwa związanego z wydaniem decyzji wymiarowej. Przecież skarżąca upatruje spełnienie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej właśnie w sfałszowaniu spisu towarów przez pracowników organu podatkowego. Dodatkowo można wskazać, czego skarżąca przecież nie kwestionuje, że postępowanie przygotowawcze w sprawie sfałszowania przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. dokumentów w postaci arkuszy spisów z natury sporządzanych w firmie podatniczki zostało umorzone, bowiem nie stwierdzono fałszowania dokumentacji. W takim razie na jakiej podstawie organ prowadzący postępowanie o wznowienie postępowania miałby obecnie dojść do innych ustaleń i wniosków. Według skarżącej taką podstawą są stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., jednakże to stanowisko skarżącej, z przyczyn wskazanych wyżej, jest błędne.

Reasumując, zarzuty skargi nie są uzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo ocenił, że wskazane przez skarżącą przesłanki wznowienia postępowania nie zostały spełnione. W toku postępowania nie zostały też naruszone przepisy procesowe. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszelkich istotnych aspektów sprawy.

Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

DB