Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 29/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 a
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania J.M., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. nr [...], uzupełnioną decyzją z [...] r. nr [...], określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa O. p.), art. 19 ust. 1 i ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 a) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., zwaną dalej ustawą o VAT) i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.).

Z akt administracyjnych wynika, że organy podatkowe ustaliły, że zarówno w ewidencji zakupów, jak i w deklaracji VAT-7 za grudzień 2002 r. skarżący uwzględnił między innymi faktury VAT wystawione przez "A" z/s w K. (NIP: [...]), dokumentujące zakup oleju napędowego i benzyny na łączną kwotę netto [...]zł, podatek od towarów i usług [...] zł. Na podstawie zebranych materiałów organ pierwszej instancji stwierdził, że działalność gospodarcza pod firmą "A" była w rzeczywistości prowadzona przez S.F. i to właśnie on posługując się imieniem, nazwiskiem i firmą K.K. prowadził działalność gospodarczą czerpiąc z niej zyski, podczas gdy K.K. za firmowanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami S.F., otrzymywał wynagrodzenie w ustalonej wysokości. W konsekwencji K.K., firmując działalność gospodarczą innej osoby, nie był rzeczywistym właścicielem paliwa sprzedawanego pod firmą "A", wobec czego dokonane przez niego transakcje - mimo formalnego potwierdzenia wystawionymi fakturami - nie były transakcjami sprzedaży, albowiem nie przenosiły prawa własności rzeczy. Niezależnie od powyższego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż zarówno w ewidencji sprzedaży za grudzień 2002 r., jak i w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc skarżący wykazał zawyżoną wartość sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z [...] r. wystawioną na rzecz Szkoły Podstawowej we W., które to ustalenia nie były kwestionowane w kolejnych etapach postępowania.

W oparciu o te ustalenia organ pierwszoinstancyjny decyzją z [...]r. nr [...] , zmienił rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. dokonane przez podatnika w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc, stwierdzając zaniżenie nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty o kwotę [...] zł. W podstawie prawnej powołał m. in. § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W odwołaniu J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Zarzucił naruszenie art. 121, art. 122 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p. W uzasadnieniu zaakcentował, że skoro organ podatkowy stwierdza, że czynności sprzedaży paliwa dokonanej przez firmę "A" nie może być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, zwłaszcza przeniesienia własności towaru, to również sprzedaż paliwa dokonana przez skarżącego na rzecz innych firm nie powinny być opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Podkreślił, że transakcje sprzedaży paliwa bezsprzecznie wystąpiły, zostały udokumentowane rzetelną fakturą VAT potwierdzającą czynności opodatkowane oraz należny podatek z tego tytułu został zapłacony. W związku z tym zarzut nierzetelnego prowadzenia ksiąg uznał za bezpodstawny oraz niezgodny z prawem i źle oceniony. W ocenie strony doszło do błędnej oceny stanu rzeczywistego i błędnej interpretacji przepisów, pominięcia wyraźnych dowodów w sprawie oraz wadliwości decyzji z powodu braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Zaskarżoną decyzją organ drugoinstancyjny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając argumentację tam zawartą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia. Podniósł przy tym te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dodatkowo zaś zarzucił naruszenie: art. 125 O.p. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając naruszenie przepisów Konstytucji wskazał, że Konstytucja gwarantuje wszystkim obywatelom, iż żyją w państwie prawa i będą traktowani równo i sprawiedliwie. Wobec tego obciążanie go konsekwencjami za nieprawidłowości innych osób narusza te prawa oraz prawa wynikające z innych ustaw (prawo do odliczenia podatku od towarów i ustaw).

Uznał też argumenty organów podatkowych za sprzeczne oraz niezgodne z zasadą neutralności podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W uzasadnieniu powołując się na treść art. 19 ust. 1 i ust. 2 , art. 32 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zaakcentował, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w przypadku skumulowania dwóch okoliczności, tj. otrzymania faktury stwierdzającej nabycie towaru lub usługi oraz otrzymania towaru lub wykonania usługi. Rozłączne spełnienie omawianych warunków skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wskazał też, że organ podatkowy pierwszej instancji podjął działania zmierzające do ustalenia, czy faktycznie zakup oleju napędowego i benzyny między stronami wykazanymi w zakwestionowanych fakturach miał miejsce. W trakcie postępowania dowodowego dokonał analizy przesłanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. materiału dowodowego zebranego przez Prokuraturę Okręgową w K., zgromadzonego w toku śledztwa prowadzonego przez Zarząd Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w K. oraz protokołu z przesłuchania S.F. przeprowadzonego w toku postępowania kontrolnego. Wskazał, iż w toku przesłuchań w charakterze podejrzanego przeprowadzonych przez funkcjonariuszy CBŚ KGP w K. w śledztwie prowadzonym na zlecenie Prokuratury Okręgowej w K., K.K. zeznał, że propozycję prowadzenia działalności gospodarczej pod szyldem P.P.H.U. "A" otrzymał w [...] r. od S.F. w zamian za stałe wynagrodzenie. Stwierdził też, że właścicielem firmy P.P.H.U. "A" był tylko cyt. "na papierze" i że świadomie był tzw. figurantem, który swoim nazwiskiem miał firmować działalność S.F. Wystawca spornych faktur nie był w żadnej oficjalnej formie zatrudniony przez S.F., łączyła ich jedynie ustna umowa. K.K. szczegółowo opisał cały proceder związany z "funkcjonowaniem" firmy "A" i udział poszczególnych osób mających wpływ na jej działanie.

Podobne zeznania złożył S.F., który zeznał, że ww. firmą zarządzał nieoficjalnie, a K.K. firmował tę działalność swoim nazwiskiem. Opisał okoliczności, w których doszło do założenia firmy "A", która miała służyć cyt. "do odbioru komponentów w rafinerii w T.". W tym celu ściągnął z K. K.K. i zaproponował mu, by firmował swoim nazwiskiem działalność gospodarczą P.P.H.U. "A". Zadaniem K.K. miało być jeżdżenie do rafinerii, składanie zamówień i podpisywanie faktur w zamian za [...] zł miesięcznie. O tym, od kogo kupić i jak fakturować decydował S.F. K.K. nie był cyt. "wtajemniczony w rzeczywistą działalność". S.F. opisał również proceder działania poszczególnych firm, w tym firmy "A", w zakresie kupowania komponentów i sprzedawania ich, jako cyt. "olej napędowy na papierze" oraz jako komponenty innym firmom. Określił także zasady regulowania należności pieniężnych za sprzedany towar. W oparciu o te ustalenia organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że opisany w spornych fakturach towar nie był własnością K.K. Nie negując faktu nabycia przez skarżącego oleju napędowego i benzyny wykazanych na przedmiotowych fakturach stwierdził, iż zapisy na nich umieszczone nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Zauważył też, że wbrew twierdzeniu strony zrealizowana przez nią sprzedaż oleju napędowego i benzyny otrzymanych w oparciu o zakwestionowane faktury winna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 2 ustawy o VAT.

Odpowiadając na zarzut braku zawinienia skarżącego, wskazał, że uregulowania prawne w zakresie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupu nie posługują się pojęciem "winy", czy też "nieuczciwości". Natomiast ewentualna szkoda, która powstała u skarżącego w związku z bezprawnym działaniem innego podmiotu, może być kwestią roszczeń wobec nieuczciwego kontrahenta w drodze postępowania cywilnego nie ma wpływu na wynik postępowania podatkowego.

Odnosząc się do stanowiska strony, iż pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego narusza zasadę neutralności, podkreślono, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania podatkowego było prawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r., dotyczącego okresu przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej. W związku z tym do stanu faktycznego zamkniętego przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej nie miały zastosowania przepisy VI Dyrektywy.

Odpowiadając na podnoszony przez stronę argument, iż zarzut nierzetelności ksiąg kwestionujący rzeczywiste transakcje pomiędzy podmiotami gospodarczymi jest bezpodstawny oraz niezgodny z prawem i źle oceniony organ odwoławczy podkreślił, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zaakcentowano, że zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, że sporne transakcje nie mogły się odbyć pomiędzy stronami czynności opisanych zakwestionowanymi fakturami.

Za bezzasadny uznano również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., wskazując, iż zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, wraz ze szczegółowym powołaniem dowodów mających oparcie w zebranym materiale dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego tj. art. 121, art. 122, art. 125 O.p. wskazano, że mają one charakter ogólnikowy i nie zostały poparte konkretnymi argumentami wskazującymi na wadliwość działania organu odwoławczego oraz dowodami wspierającymi te argumenty.

Zdaniem organu odwoławczego nie zostały naruszone również przepisy art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem organ podatkowy działał na podstawie i w granicach prawa.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Ponadto wnioskował o odroczenie rozprawy albowiem niedawno został pełnomocnikiem i nie miał możliwości dogłębnego przygotowania się do sprawy, a ponadto zapadło kilka wyroków w podobnych sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można skutecznie zarzucić, iż organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub postępowania podatkowego.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z czterech faktur VAT o nr: [...] wystawionych odpowiednio w dniach [...] r. przez "A" dotyczących zakupu oleju napędowego o łącznej wartości brutto [...] zł, podatek od towarów i usług [...] zł.

Przypomnieć też trzeba, że organy podatkowe uznały, iż sporne faktury nie dokumentowały czynności faktycznie dokonanych przez podmioty w nich wymienione, jako strony umowy sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W tym miejscu należy wskazać, że art. 19 ustawy podatkowej statuuje podstawową zasadę funkcjonującą w rozliczeniu podatku od towarów i usług, polegającą na obniżeniu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług (ust. 1), przy czym ustawodawca zastrzegł, iż kwota podatku naliczonego musi stanowić równowartość sumy kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (ust. 2).

Wykładnia gramatyczna przedstawionych uregulowań prawnych wskazuje jednoznacznie, iż podatek naliczony musi wynikać z faktur stwierdzających nabycie towarów i usług. Ponadto ust. 3 a) stanowi, iż obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1 i 2 nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu nabycia towaru lub wykonania usługi, a zatem oczywistym jest, iż odliczenie podatku naliczonego musi wynikać z faktury stwierdzającej faktyczne nabycie towaru lub usługi wykonanej. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż w świetle uregulowań zawartych w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 780/07 (publ.: w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA), iż: "Przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności, która rodziłaby u wystawcy obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku, nawet gdy pozostaje on w dobrej wierze, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej mającej miejsce pomiędzy nim a wystawcą faktury."

W wyroku tym Sąd zaakcentował też, że umowa sprzedaży została uregulowana w art. 535 Kodeksu cywilnego, według którego przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Umowa sprzedaży jest umową o charakterze zobowiązującym, wzajemnym, konsensualnym, ekwiwalentnym, kauzalnym i odpłatnym. Pomijając wyjątki, nie można zasadniczo sprzedać rzeczy cudzej. Skuteczność przeniesienia własności zależy więc od tego, czy zbywane prawo przysługuje osobie dokonującej rozporządzenia. Naruszenie in concreto tej zasady powoduje, że zawarta umowa nie przenosi własności. Jest więc nieskuteczna (por. E. Gniewek: Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001). Sąd zwrócił też uwagę, że odróżnić należy problem możliwości odliczenia podatku naliczonego z takiej faktury od dokonania czynności prawnej i zawarcia umowy sprzedaży oraz nabycia własności tego towaru w sensie cywilistycznym.

Podkreślić należy także, że do skorzystania z unormowanego w art. 19 ustawy o VAT uprawnienia do obniżenia podatku należnego, nie wystarczy dysponowanie przez podatnika jedynie formalnie poprawną fakturą, która odpowiada przepisom art. 32 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 35 cyt. rozporządzenia wykonawczego. Konieczne jest, aby faktura taka odzwierciedlała rzeczywisty przebieg czynności gospodarczej, a więc powinna się ona charakteryzować także prawidłowością materialną. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Op 12/08 (publ. Lex 452986) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/WA 1045/07 (publ. Lex 463055).

Faktury wystawione formalnie przez "A" takiego warunku zaś nie spełniają. Do takich wniosków prowadzą materiały zgromadzone przez organ podatkowy w toku postępowania. Wynika z nich, że działalność gospodarcza pod firmą "A" była rzeczywistości prowadzona przez S.F., który czerpał z niej zyski, podczas gdy K.K. za firmowanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami, od S.F. otrzymywał wynagrodzenie w ustalonej wysokości. Konsekwencją powyższego jest fakt, że K.K., firmując działalność gospodarczą innej osoby, nie był rzeczywistym właścicielem paliwa sprzedawanego pod firmą "A", wobec czego dokonane przez niego transakcje, mimo formalnego potwierdzenia wystawionymi fakturami, nie były transakcjami sprzedaży. Ustalenia te organ podatkowy poczynił w oparciu o: materiał dowodowy zebrany przez Prokuraturę Okręgową w K., zgromadzony w toku śledztwa prowadzonego przez Zarząd Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w K., pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. wraz z przesłanymi protokołami przesłuchania S.F. i K.K., protokoły z czynności sprawdzających. Materiał ten został dopuszczony jako dowód w sprawie postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] , wydanym w oparciu o art. 187 § 2 i art. 181 O.p.

Podkreślić też trzeba, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. po wznowieniu postępowania w dniu [...]r. wobec "A", wydał decyzje uchylające swoje dotychczasowe decyzje w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] r. i określił kwotę zobowiązania podatkowego w tym podatku dla firmy "A" w kwocie 0 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż K.K. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT, w związku z tym po jego stronie nie powstał obowiązek podatkowy.

Wymienione okoliczności świadczą o tym, iż transakcje strony skarżącej z firmą P.P.H.U. "A" faktycznie nie miały miejsca, albowiem sporne transakcje nie mogły się odbyć pomiędzy stronami czynności opisanych zakwestionowanymi fakturami

Bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy pozostają podnoszone w skardze argumenty, iż skarżący faktycznie zakupił towar dokumentowany spornymi fakturami. Jak już wcześniej wskazano przyjmujący fakturę w dobrej, czy złej wierze od zbywcy, który nie opłacił podatku od towarów i usług, nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług. Z tych też względów bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje świadomość skarżącego odnośnie jej uczestnictwa w nielegalnym procederze.

Podzielić też należy stanowisko organu odwoławczego, że zrealizowana przez stronę skarżącą sprzedaż oleju napędowego i benzyny otrzymanych w oparciu o zakwestionowane faktury zgodnie z art. 2 ustawy o VAT, winna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług przez J.M. Przepis ten stanowi bowiem, że opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Opodatkowanie to nie narusza zasady neutralności podatku, na którą powołuje się skarżący.

W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 87/04, który w uzasadnieniu stwierdził, że art. 19 ust. 1 ustawy o VAT "formułuje podstawową zasadę obowiązującą w podatku od towarów i usług: zasadę neutralności tego podatku dla podatnika, wyrazem której jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Zasada ta, wyróżniająca podatek od towarów i usług od innych podatków obrotowych oparta jest na założeniu, że wartość podatku zapłaconego przez podatnika w cenie zakupionych przez niego towarów i usług nie będzie stanowić dla niego ostatecznego kosztu, lecz że podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego".

Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że naruszenie zasady neutralności nastąpiłoby dopiero wtedy, gdyby skarżący mógł odliczyć podatek naliczony ze spornych faktur VAT, w sytuacji, gdy wystawca tych faktur K.K. nie był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, zgodzić wypada się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że okazały się one bezzasadne. Odnieść to należy do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., sformułowanego jako brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu decyzje obu instancji sporządzone zostały zgodnie z treścią cytowanego przepisu. W uzasadnieniu wskazano ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, określono przesłanki zastosowania kwalifikacji prawnej i ustalono, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normom prawnym zastosowanym w sprawie. Powołano też szczegółowo dowody, w oparciu o które poczyniono ustalenie stanu faktycznego. Przytoczono treść zastosowanych przepisów i odniesiono wynikające z nich uregulowania do konkretnego stanu faktycznego.

Nie mogły też odnieść pożądanych skutków prawnych zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego tj. art. 121, art. 122 i art. 125 O.p. Zauważyć należy, że mają one charakter ogólnikowy i nie zostały poparte konkretnymi argumentami wskazującymi na wadliwość działania organu odwoławczego oraz wpływu jakie te działania miały na wynik sprawy. Sąd z urzędu również nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ przeprowadził postępowanie w sposób określony w art. 121 O.p., podejmując w jego toku wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz zgodnie z zasadą szybkości postępowania.

Na uwzględnienie nie zasługują również ogólnikowo sformułowane zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie strony skarżącej naruszenie tych przepisów nastąpiło, poprzez obciążenie jej konsekwencjami za nieprawidłowości innych osób.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w myśl art. 2 Konstytucji: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." Z kolei stosownie do art. 7: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa." Z treści art. 32 wynika, że: "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne" (pkt 1). "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny" (pkt. 2).

Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie dopuściły się ich naruszenia. Wydały zaskarżoną decyzję na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z tymi przepisami strona skarżąca na gruncie prawa podatkowego ponosi niekorzystne dla siebie skutki prawne niewłaściwego wyboru kontrahenta. Nie pozbawia jej to jednak dochodzenia swych roszczeń w drodze postępowania cywilnego.

Na zakończenie wypada wspomnieć, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony skarżącej złożonego na rozprawie o jej odroczenie, uznając, że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), albowiem pełnomocnik strony nie podał ważnej przyczyny odroczenia. W ocenie Sądu okres od [...]r. tj. od dnia udzielenia pełnomocnictwa w sprawie do [...]r. tj, terminu rozprawy jest wystarczająco długi na dogłębne przygotowanie się do sprawy. Odroczenia rozprawy nie uzasadniają także wyroki zapadające w podobnych sprawach.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.