Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 709/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245, art. 246 par. 2, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A w P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług, postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" o Nr "[...]- w kwocie 384,00 zł, Spółka A w P. złożyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, w którym zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku podniosła, że nie posiada żadnych środków, które mogłyby zostać wykorzystane do uiszczenia wpisu od skargi. Prowadzona jest egzekucja na podstawie decyzji będących przedmiotem zaskarżenia wymierzających zobowiązania publicznoprawne w kwocie kilkudziesięciu milionów złotych, a poza tym jej wszystkie rachunki bankowe zostały zablokowane. Spółka podniosła, że nie jest w stanie spieniężyć posiadanego towaru, majątku ruchomego i nieruchomego ani praw majątkowych, gdyż są one przedmiotem egzekucji, Brak jest również osób zainteresowanych zakupem składników przedsiębiorstwa, na którym ciążą zobowiązania.

Według przedłożonego wniosku, wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 1.650.000 zł, zaś wartość środków trwałych na grudzień 2007r. określono na kwotę 798.903,67 zł. Odnośnie zysków i strat za ostatni rok obrotowy podmiot wykazał stratę w wysokości 148.065,76 zł za rok 2007. Strona skarżąca wskazała ponadto na osiem rachunków bankowych, które zostały zablokowane.

Z materiałów sprawy wynika również, że skarżąca poinformowała w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, iż umowa spółki przewiduje możliwość nałożenia w drodze uchwały na jej wspólników, dopłat w wysokości do 10-krotności wartości posiadanych udziałów. Nie przewiduje jednak obowiązku podjęcia takiej uchwały. Z uwagi na sytuację w jakiej znalazła się Spółka, wspólnicy nie podjęli takiej uchwały. Strona wyjaśniła również, że wspólnicy nie podjęli uchwały w przedmiocie kontynuacji działalności spółki w związku z treścią art. 233 k.s.h. Ponadto przedłożyła dokumenty źródłowe, do których złożenia została zobowiązana. Z dokumentów tych wynika, że Spółka w okresie od 01.01.2007r. do 30.09.2007r. uzyskała przychód ze sprzedaży netto w kwocie 1.669.509,62 zł, przy czym koszty działalności operacyjnej samego zużycia materiałów i energii wyniosły 1.606.134,68 zł - co daje dochód 63.374,94 zł. Z analizy przedstawionego bilansu na dzień 30.09.2007r. wynika, że spółka posiada aktywa obrotowe w postaci zapasów na łączną kwotę 1.345.674,56 zł. Posiada też należności krótkoterminowe na kwotę 6.885.275,25 zł oraz udziały i akcje w innych jednostkach o wartości 22.206.137,63 zł.

Postanowieniem Referendarza WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2008 roku, sygn. akt I SA/Ol 709/07 odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo pogorszenia się sytuacji majątkowej Spółki, a także straty podatkowej, nadal prowadzi ona działalność gospodarczą, posiada kapitał podstawowy w kwocie 1.650.000,00 zł, zaciąga zobowiązania, ma nieściągnięte wierzytelności oraz udziały w innych podmiotach. Uznano, iż przedstawione przez stronę dokumenty, jak i złożone oświadczenia wskazują, iż nie podjęła ona niezbędnych działań, aby uzyskać fundusze na pokrycie należnych kosztów sądowych. Poza tym postępowanie kontrolne w stosunku do Spółki zostało wszczęte z początkiem 2005r., w związku z czym mogła ona przewidzieć konieczność zgromadzenia środków pieniężnych niezbędnych do pokrycia należnych kosztów sądowych.

Od powyższego postanowienia strona skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że jej sytuacja finansowa stale się pogarsza, co uniemożliwia poniesienie kosztów sądowych w 156 sprawach zawisłych przed sądem administracyjnym. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że prowadzi działalność gospodarczą w znacznym zakresie. Fakt, iż Spółka została wyposażona początkowo w znaczny majątek wniesiony na kapitał zakładowy oraz to, że posiada udziały w innych podmiotach w żadnym stopniu nie przekłada się na to, czy obecnie prowadzi ona działalność gospodarczą znacznych rozmiarów. Wyjaśniła także, że w 2007 roku nie zainwestowała w środki trwałe w budowie kwoty 7.574.134,20 zł, a zmiany w sprawozdaniach finansowych wynikają z błędów księgowych popełnionych w 2006r. Ewentualny nabywca środków trwałych w budowie byłby narażony na odpowiedzialność podatkową osób trzecich. Ponadto środki uzyskane wskutek spieniężenia tego składnika majątku zostałyby zajęte przez organ egzekucyjny. Strona podniosła, iż w 2007r. zaciągnęła jedynie pożyczki w kwocie 62.951,90 zł na pokrycie kosztów administracyjnych. Pożyczki te zostały udzielone przez podmioty powiązane, które nie mają już możliwości dalszego finansowania skarżącej. Wbrew ocenie wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu, fakt uzyskania pożyczki nie był wynikiem uznania przez instytucje finansowe, iż Spółka posiada zdolność kredytową, ale związany był z powiązaniami kapitałowymi z innymi podmiotami. Posiadane udziały o wartości nominalnej około 22 miliony zł w Spółce B, której cały majątek zagrożony jest egzekucją należności Skarbu Państwa, nie mają już takiej wartości. Ponadto udziały te przeszły na własność wierzyciela skarżącej, wobec którego nie była ona w stanie wywiązać się w związku z zajęciem rachunków bankowych przez organy celne. Wydatki w postaci usług różnych na kwotę 350.267,39 zł obejmują wszystkie wydatki związane z utrzymaniem siedziby spółki, a także wynagrodzenia pracownicze oraz koszty przechowywania towaru, który został zajęty przez organy celne. Ponadto w 2007r. Spółka poniosła stratę bilansową w kwocie 6.501.422,87 zł, a zatem nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w jakiejkolwiek części. Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem, że już w 2005 r. powinna była przewidzieć konieczność zgromadzenia środków na postępowanie sądowe. Dodała, że przyjęcie w obecnej sytuacji, że nie zasługuje ona na zwolnienie od kosztów sądowych powoduje, iż organy administracji mogą swymi działaniami pozbawić podmiot możliwości kontroli legalności wydanych decyzji administracyjnych. W interesie organu leżałoby zajęcie wszystkich środków podatnika, a to z kolei powodowałoby, że podatnik nie mógłby dochodzić swych praw przed sądem. Nadto Spółka podniosła, że wspólnicy nie posiadają wystarczających środków finansowych, by dokonać dopłat w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów sądowych. Sama nie może narzucić jakiegokolwiek rozwiązania wspólnikom, a ich uchwała o wniesieniu dopłat byłaby wyłącznie wynikiem ich dobrej woli. Także w przypadku podjęcia uchwały o nałożeniu dopłat, wierzytelności z tego tytułu zostałyby najprawdopodobniej zajęte przez organ egzekucyjny. Spółka natomiast nie dysponuje kwotą 41.656 zł, stanowiącą łączną wartość kosztów sądowych w sprawach I SA/Ol 662/07 - I SA/Ol 709/07. Zabezpieczenie kosztów w takiej wysokości przed wszczęciem postępowania podatkowego nie miałoby żadnego znaczenia, gdyż wszelkie środki zgromadzone na rachunkach bankowych zostały zajęte w toku postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., strony obowiązane są ponosić koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd pragnie podkreślić, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego, a tym samym realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.).

Wskazać jednak również należy, iż ograniczona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, a sposób, w jaki ta procedura funkcjonuje w poszczególnych sprawach, winien być pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności i nie powinien rzutować na istotę prawa dostępu do sądu (postanowienie NSA z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 79/08).

Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, o czym stanowi art. 245 p.p.s.a. Ustawodawca uzależnia przyznanie tego prawa od spełnienia przez ubiegającą się stronę ściśle określonych w ustawie warunków. Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania lub też w zakresie częściowym o ile wykaże, że nie dysponuje dostatecznymi środkami na poniesienie pełnych kosztów.

Brzmienie przywołanego art. 246 § 2 nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przesłanką zwolnienia osoby prawnej od kosztów sądowych jest skuteczne wykazanie przez nią braku środków pieniężnych wystarczających na sfinansowanie kosztów. Dodać należy, że osoba prawna obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów, ale także, że nie ma ich mimo podjęcia wszelkich niezbędnych środków, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" J.P.Tarno, Wyd. Prawn. LexisNexis; W-wa 2006 r. wyd. II, str. 504).

Zgodzić należy się również z tym, że według przytoczonej regulacji to na stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu a użyte określenie: "gdy wykaże" oznacza, że to obowiązkiem strony jest przekonanie Sądu, iż znajduje się w sytuacji opisanej w dyspozycji przywołanego przepisu i nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w całości.

Z danych ujętych w rozpoznanym wniosku wynika natomiast, że skarżąca posiada środki pozwalające jej na sfinansowanie kosztów sądowych.

Zauważyć należy, że Spółka nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej oraz nie zainicjowała postępowania upadłościowego czy naprawczego. Posiada kapitał podstawowy w kwocie 1.650.000 zł, zaciąga zobowiązania oraz ma nieściągnięte wierzytelności wobec innych podmiotów. W okresie od 1 stycznia do 30 września 2007 r. uzyskała dochód w wysokości 63.374,94 zł. Zainwestowała także w środki trwałe w budowie kwotę 7.574.134,20 zł, niezależnie czy przyjmie się, iż nastąpiło to w 2007 r. jak wynika z dokumentów, czy jak twierdzi strona było to wynikiem zmian w sprawozdaniach finansowych spowodowanych błędami księgowymi w 2006 r., kiedy to zbyt wcześnie zakwalifikowano dane środki jako środki trwałe podczas, gdy nie były nie były one jeszcze oddane do użytku.

Należy również wskazać, że podmiot działający w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie może się powoływać na brak środków finansowych, w sytuacji gdy może on pokryć koszty sądowe przez zażądanie dopłat od wspólników. Strona winna była zatem wykazać niemożność uzyskania w/w dopłat od wspólników na pokrycie kosztów sądowych chociażby w części, czego jednak w sprawie nie uczyniono. Wskazano jedynie, iż wspólnicy nie posiadają wystarczających środków finansowych, by dokonać dopłat w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów sądowych. Ponadto podniesiono, iż Spółka nie może narzucić wspólnikom jakiegokolwiek rozwiązania, a uchwała o wniesieniu dopłat byłaby wyłącznie wynikiem ich dobrej woli. Argument taki, w ocenie Sądu, świadczy wyłącznie o braku operatywności i bierności władz Spółki, a nie o tym, że jest to argument przemawiający za przyznaniem prawa pomocy ze środków Skarbu Państwa.

Należy podkreślić, że brak bieżących dochodów nie jest dostatecznym uzasadnieniem dla skutecznego żądania przez stronę zwolnienia od opłat sądowych i nie skutkuje automatycznie po stronie Sądu obowiązkiem zwolnienia z kosztów sądowych, zwłaszcza gdy strona nie zgromadziła dostatecznych środków na ten cel, ani też w sposób formalny nie dowiodła swojej niewypłacalności, np. przez wystąpienie w odpowiednim czasie o ogłoszenie upadłości. Strona skarżąca prowadząc działalność gospodarczą, tym bardziej w sytuacji, gdy sprawa ma ścisły związek z prowadzeniem tej działalności, ponosi ryzyko prowadzenia tej działalności. Ryzyko niepowodzenia takiej działalności nie powinno obciążać dochodów budżetowych państwa związanych z działalnością sądów. W przeciwnym razie to budżet musiałby kredytować działania podmiotu gospodarczego polegające na kwestionowaniu na drodze sądowej rozstrzygnięć organów podatkowych związanych z prowadzoną działalnością.

Na możliwość zaciągania pożyczek przez Spółkę wskazuje zestawienie jej sald i obrotów w okresie styczeń - wrzesień 2007r.. Wynika z niego, że strona zaciągnęła wówczas pożyczkę w wysokości 456.688,58 zł, zaś jej część w kwocie 103.048,10 zł spłaciła w roku bieżącym. Poza tym w złożonym sprzeciwie strona przyznała, że w 2007r. zaciągnęła pożyczkę w kwocie 62.951,90 zł na pokrycie kosztów administracyjnych. W tym aspekcie bez znaczenia jest okoliczność, jaki podmiot udzielił Spółce tej pożyczki. Istotne jest bowiem, że skarżąca posiadała możliwość wygospodarowania znacznych środków pieniężnych.

Stwierdzić należy, iż również w świetle wysokości kwot przeznaczonych w okresie styczeń - wrzesień 2007 r. na wydatki w postaci usług prawnych (113.182,83 zł), usług łączności (58.313,64 zł), czynszu i dzierżawy (192.532,48 zł) oraz usług różnych (350.267,39 zł) Spółka jest w stanie ponieść koszty sądowe. Skoro strona może ponosić wydatki w takim rozmiarze, nieuprawnionym jest twierdzenie, iż obiektywnie nie posiada środków na uiszczenie kosztów sądowych. Ponadto z dokumentacji przedłożonej przez Spółkę wynika, że w badanym okresie dokonywała ona operacji finansowanych na kwoty znacznie przekraczające koszty sądowe w niniejszej sprawie.

Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, aby nie dysponowała dostatecznymi środkami na poniesienie kosztów sądowych.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd miał na uwadze, z jednej strony, wysokość obciążeń finansowych w danym postępowaniu, z drugiej zaś możliwości finansowe skarżącej w chwili składania tego wniosku i wysokość wpisu, który w niniejszej sprawie wynosi 384 zł. Sąd miał też na względzie wysokość dotychczas przyznanego Spółce prawa pomocy. Zaznaczyć także należy, że w większości ze 108 spraw rozpoznanych uprzednio - w zakresie prawa pomocy - strona została zwolniona od kosztów ponad kwotę 2.000 zł, zaś w kilku sprawach ponad kwotę 1.000 zł. Ogólna wartość wpisów w tych sprawach wynosiła 668.179 zł. Zatem Sąd przyznając skarżącej w tamtych sprawach prawo pomocy w zakresie częściowym w znacznym stopniu uwzględnił jej żądania.

W pozostałych (rozpoznawanych obecnie) sprawach, w których złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy wartość wpisów nie przekracza 2.000 zł, zaś łączna ich wartość wynosi 41.656 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 2 tej ustawy, postanowiono jak w sentencji.