Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 803/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 grudnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia z dnia 15 grudnia 2015 r. (znak: [...] ), na podstawie art. 159 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 24 grudnia 2008 r. (znak: [...]) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2009 r. do dnia 8 stycznia 2010 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]).

Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.B. w piśmie z dnia 13 maja 2016 r. (data prezentaty na dokumencie), wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w jej ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało zaskarżone postanowienie z naruszeniem art. 159 § 1 k.p.a., "fałszywie podnosząc", że decyzja Burmistrza z dnia 24 grudnia 2008 r. (znak: [...] nie posiada wad z art. 156 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niezaskarżalność ww. postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej jako: o.p.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw,

5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a,

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Mając na uwadze wymieniony powyżej zakres właściwości sądów administracyjnych, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy zaskarżone w tej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2015 r. można zaliczyć do jednej z kategorii orzeczeń określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 159 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wymaga przy tym podkreślenia, że na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie (art. 159 § 2 k.p.a.), a co za tym idzie – stosując wnioskowanie a contrario – zażalenie takie nie przysługuje stronie na wydane w toku sprawy postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Postanowienie to – w świetle obowiązujących przepisów – jest więc niezaskarżalne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1794/11, LEX nr 1298492).

Tym samym w ocenie Sądu, w razie odmowy wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, strona zainteresowana wzruszeniem takiego postanowienia nie ma możliwości wniesienia skutecznie odrębnego środka zaskarżenia. Należy bowiem podkreślić, że tego rodzaju postanowienia wydane przez ministra lub – jak w przedmiotowej sprawie – samorządowe kolegium odwoławcze, mogą być zaskarżone przez stronę we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionym od decyzji merytorycznej tych organów, a dopiero później w drodze skargi do sądu administracyjnego (art. 142 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.).

Dlatego też, zdaniem Sądu, zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., ponieważ na postanowienie to nie służy zażalenie, nie rozstrzyga ono sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.