Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1827/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3, art. 151, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 3 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 39(1)
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 619/16 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 619/16 oddalił skargę A. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 1 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

A. Z., reprezentowany przez adwokata Ł. G., wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzucił Sądowi I instancji:

- naruszenie przepisów postępowania polegające na:

1) niezastosowaniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sytuacji, w której skarżący przez swojego pełnomocnika wniósł w dniu 11 października 2016 r. o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej ze względu na fakt, że w dniu wyrokowania postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie tego faktu skutkowałoby umorzeniem postępowania;

2) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji w jakiej skarżący przez pełnomocnika złożył wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na fakt, że w momencie orzekania postępowanie było już bezprzedmiotowe, co wynikało z tego, że organ udostępnił informację publiczną, ale już po wniesieniu skargi; przy takim stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji nie mógł rozstrzygnąć skargi przez jej oddalenie (a więc merytorycznie), ale powinien postępowanie umorzyć, a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) niewłaściwym zastosowaniu art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy, a w szczególności nierozpoznanie wniosku pełnomocnika skarżącego o umorzenie postępowania, a także przez wadliwe przyjęcie, że wniesienie pisma w formie elektronicznej przez e-puap z podpisem elektronicznym i niewyrażenia zgody na odpowiedź w formie elektronicznej (przez e-puap), nie powoduje bezczynności organu, kiedy ten odpowiada w inny sposób aniżeli wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4) brak zastosowania art. 122 P.p.s.a. w sytuacji, gdy Sąd rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego przed zamknięciem rozprawy i nie przekazał sprawy na rozprawę w sytuacji, kiedy miał wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego, których dostatecznie nie wyjaśnił; naruszenie polega także na niewłaściwym zastosowaniu art. 119 pkt 4 P.p.s.a. przez rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, pomimo braku dostatecznego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych sprawy, co miało w konsekwencji istotny wpływ na wynik sprawy;

5) niewłaściwym zastosowaniu art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 391 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 1 pkt 6 i pkt 8 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570). Powoływanej dalej jako "ustawa o informatyzacji", przez nierozpoznanie istoty sprawy, a w szczególności wadliwe uznanie, że brak wyrażenia zgody na komunikację elektroniczną z organem oraz nierozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w określonej formie, a także przez wadliwe przyjęcie, że wniesienie pisma w formie elektronicznej przez e-puap z podpisem elektronicznym i niewyrażenie zgody na odpowiedź w formie elektronicznej (poprzez e-puap), nie powoduje bezczynności organu, kiedy ten odpowiada w inny sposób aniżeli określony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

6) naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych wyroku, a przede wszystkim orzekanie bez prawidłowo zebranego materiału dowodowego, prowadzącego do pominięcia oceny odnośnie do konkretnych informacji, jakie posiada organ zobowiązany oraz nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, jak również brak spełnienia wymogów, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wyroku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.i.p.", przez zaaprobowanie i błędną interpretację normy, że udostępnienie informacji publicznej niezgodnie z wnioskiem i po terminie 14 dni nie powoduje stanu bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, co w istocie spowodowało oddalenie skargi w niniejszej sprawie

2) art. 391 § 1 K.p.a. przez bezprawne przyjęcie, że pomimo braku wyrażenia zgody, a nawet wyraźnego sprzeciwu wnioskodawcy na komunikację w formie elektronicznej odpowiedź organu wysłana w takiej właśnie formie sprzecznej z wnioskiem nie powoduje powstania stanu bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, co było podstawą do oddalenia skargi w niniejszej sprawie,

3) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 pkt 14 i pkt 17, art. 19a ust. 1a, art. 19d ustawy o informatyzacji oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz. U. poz. 584) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że mimo wyraźnego sprzeciwu wnioskodawcy i wskazania prawidłowej formy doręczenia korespondencji, wysłana pod niewłaściwym adresem powoduje skutek doręczenia i nie powoduje skutku bezczynności organu, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne oddalenie skargi.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub o zmianę zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 P.p.s.a., zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Ocenę naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem żądania skarżącego. Otóż A. Z. we wniosku z 1 czerwca 2016 r. skierowanym do Urzędu Pracy m. st. Warszawy za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP zażądał udostępnienia informacji publicznej. Równocześnie określił formę udostępnienia informacji wnosząc o przekazanie jej na piśmie. Organ w dniu 14 czerwca 2016 r. udzielił odpowiedzi, którą przesłał za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP.

A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił Prezydentowi[...] – Urząd Pracy [...] bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z 1 czerwca 2016 r. Skarga wpłynęła do organu pocztą elektroniczną 19 sierpnia 2016 r. Skarżący wskazał, że wniosek został wniesiony do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu jego sporządzenia i do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał odpowiedzi, pomimo zawartej we wniosku prośby o udzielenie informacji na piśmie.

Organ, po otrzymaniu skargi, udostępnił skarżącemu żądaną przez niego informację, wysyłając ją za pośrednictwem poczty. Przesyłkę doręczono skarżącemu 12 września 2016 r.

Prezydent [...] - Urząd Pracy [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że mając na uwadze oświadczenie skarżącego o rezygnacji z doręczania mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz uwzględniając art. 14 u.d.i.p., organ powinien skarżącemu udzielić odpowiedzi na jego wniosek zgodnie z jego żądaniem – za pomocą poczty "tradycyjnej" oraz w terminie wynikającym z art. 13 tej ustawy. Jednakże w terminie zakreślonym w art. 13 u.d.i.p. organ w sposób skuteczny odpowiedź taką doręczył skarżącemu za pośrednictwem poczty ePUAP i przesyłka ta dotarła do elektronicznej skrzynki odbiorczej skarżącego. Sąd uznał ustalenia w tej materii za niepodważalne, a ponadto wskazał, że skarżący nigdy nie zaprzeczył, że w takiej formie odpowiedzi organu w dniu 14 czerwca 2016 r. nie otrzymał i faktu tego w żaden sposób nie udowodnił. Skarżący mógł zapoznać się z przedmiotową przesyłką już w dniu jej otrzymania -14 czerwca 2016 r. i w dniach kolejnych. Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Zatem pomimo udzielenia skarżącemu odpowiedzi z uchybieniem żądanej przez niego formy, nie można działania organu uznać jako bezczynności, a tym bardziej za mającą postać rażącego naruszenia prawa. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu polega na tym, że organ będąc władny w sprawie i zobowiązany do zareagowania na wniosek o dostęp do informacji publicznej wbrew u.d.i.p. nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie dopatrzył się zatem w sprawie takiego braku działania organu, rozumianego jako bezczynność.

Naczelny Sąd Administracyjny ograniczając swoje rozważania do oceny prawidłowości stosowania przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Skarga kasacyjna powołuje się na przepisy prawne, które nie miały zastosowania w sprawie, tj. na art. 391 § 1 K.p.a. Przepis ten ustanawia warunki doręczania pism drogą elektroniczną. Ma on zastosowanie do spraw dotyczących informacji publicznej, ale tylko wtedy, kiedy dochodzi do wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. Sprawa niniejsza nie dotyczyła tego problemu. Natomiast w przepisach procesowych, które regulują problematykę doręczania pism jest art. 14 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W skardze kasacyjnej nie podniesiono jednak zarzutu naruszenia art. 14 u.d.i.p.

Podniesiono natomiast naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, ust. 2 i art. 15. Wskazane zastrzeżenie dotyczy sytuacji braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w terminie lub konieczności poniesienia kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Takie sytuacje w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Niesporne okoliczności sprawy wskazują natomiast, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez uchybienie terminu 14-dniowego, w którym informacja powinna być dostarczona wnioskodawcy. Żądana informacja nie została bowiem udostępniona w formie pisemnej i przesłana za pośrednictwem poczty, tzn. w sposób wskazany we wniosku. Informacja ta została jednak udostępniona przez organ skarżącemu na konto ePUAP w dniu 14 czerwca 2016 r.

W przypadku wykorzystania środków komunikacji elektronicznej na uwagę zasługują szczególne przepisy obowiązujące w tej materii. Ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570 ze zm.) reguluje zasady wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów elektronicznych, pomiędzy podmiotami publicznymi a podmiotami niebędącymi podmiotami publicznymi oraz funkcjonowania elektronicznej platformy usług administracji publicznej, zwanej "ePUAP" (art. 1 pkt 6 i pkt 8). Wedle brzmienia jej art. 16 ust. 1 podmiot publiczny, organizując przetwarzanie danych w systemie teleinformatycznym, jest obowiązany zapewnić możliwość przekazywania danych również w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych związanych z załatwianiem spraw należących do jego zakresu działania, wykorzystując informatyczne nośniki danych lub środki komunikacji elektronicznej. Dotyczy to także platformy ePUAP (por. ust. 1a tego przepisu). Sposób doręczenia dokumentu przez ePUAP stwarza pewne domniemania. Przede wszystkim należy podkreślić, że jest to forma kwalifikowana, dająca pewność doręczenia, bo jak stanowi § 7 ust. 1 pkt 1 (nieobowiązującego już) rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz. U. poz. 584) rozwiązania techniczne ePUAP zapewniają niezaprzeczalność urzędowego poświadczenia odbioru. Natomiast jak głosi § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 971), doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył naePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. W takim wypadku § 13 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje bowiem automatyczne tworzenie i udostępnianie nadawcy dokumentu przez system elektroniczny poświadczenia przedłożenia, czyli doręczenia. Oznacza to, że taki system doręczeń potwierdza zarówno wysłanie, jak i doręczenie dokumentu, zatem gwarantuje dotarcie go do adresata, w przeciwieństwie do "zwykłej" poczty elektronicznej, która stwarza tylko domniemanie doręczenia, bo w zasadzie potwierdza tylko wysłanie dokumentu. Przesyłki wysyłane za pośrednictwem ePUAP są przedkładane/doręczane w bezpiecznym środowisku tej platformy (por. G. Szpor, Komentarz ustawy z dnia 17 lutego 2005 r., LEX).

Dowód potwierdzający udostępnienie wnioskowanej informacji znajduje się w aktach sprawy i został prawidłowo oceniony przez Sąd I instancji. Są to poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie dowodów wysłania odpowiedzi, które przedstawiają dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym przez organ określający: pełną nazwę organu, który doręcza dokument, datę i godzinę podpisania dokumentu oraz przekazania dokumentu adresatowi. Wbrew temu, co twierdzi skarżący kasacyjnie, brak możliwości dostarczenia dokumentu za pomocą ePUAP na konto skarżącego zostałby potwierdzony stosownym komunikatem na koncie organu. Skarżący zaś, poza twierdzeniami o skonfigurowaniu elektronicznej skrzynki pocztowej w taki sposób, że nie można odebrać wiadomości, nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Przytoczony art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest przepisem postępowania, ponieważ określa tryb działania podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Podobnie zresztą jak art. 14 ust. 1 u.d.i.p., który określa tryb działania w sytuacji, gdy wnoszący o udostępnienie tej informacji określi sposób i formę jej udostępnienia. W skardze kasacyjnej błędnie zatem zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Przy czy błąd ten nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej. Jednakże stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę kasacyjną tylko w przypadku, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdy skarżący kasacyjnie miał możliwość odebrania informacji, dostarczonej wprawdzie w formie, w której nie chciał otrzymać, to jednak miał możliwość zapoznania się z informacją. Ta kwestia była już rozważana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z 16 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 722/13 (www.orzeczania.nsa.gov.pl).

Skoro skarżący kasacyjnie nie wskazał, w jaki sposób uchybienie polegające na udzieleniu mu informacji w formie elektronicznej, a nie pisemnej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to należało uznać, że podniesiony przez niego zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oznacza to, że nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 pkt 14 i pkt 17, art. 19a ust. 1a, art. 19d ustawy o informatyzacji oraz § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 maja 2014 r. oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., również w powiązaniu z art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 122 P.p.s.a., w myśl którego Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Przepis ten nie był stosowany w sprawie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.

Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 391 § 1 K.p.a. i art. 1 pkt 6 i 6 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne przez nierozpoznanie istoty sprawy przez Sąd I instancji i dokonanie wadliwej oceny okoliczności sprawy w kontekście bezczynności organu, wskazać trzeba, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów. Stosownie zaś do art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zatem sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma więc obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu - por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 31. Jeżeli więc - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - stan faktyczny sprawy znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych sprawy, tzn. że Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie akt sprawy, a więc zgodnie z art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem, do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja ta nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, prawidłowo wyjaśniające przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W szczególności, Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego uznał , że organ nie pozostaje w bezczynności. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny jest logiczny i znajdujący oparcie w aktach sprawy oraz pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych wynikających z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 149 P.p.s.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Nietrafne zarzuty skargi kasacyjnej doprowadziły do konkluzji, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. W konsekwencji prawidłowo Sąd I instancji zastosował art. 151 P.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.