Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1400/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Klubu Sportowego "B." w T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Klubu Sportowego "B." w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1555/20 w sprawie ze skargi Klubu Sportowego "B." w T. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2020 , nr [...], znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1555/20 oddalił skargę Klubu Sportowego [A.] w J. (T.) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Klub Sportowy [A.] w T. wraz ze skargą kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

We wniosku o wstrzymanie skarżący wskazał, że z uwagi na okoliczności, iż do wypłaty środków doszło w 2017 r., nakaz ich zwrotu po niemalże trzech latach znacząco uniemożliwia właściwe funkcjonowanie klubu. Nagły przymus spłaty kwoty w wysokości 254 420, 00 zł może zagrozić jego dalszemu istnieniu, ponieważ środki te zostały już rozdysponowane zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w umowie z dnia 24 kwietnia 2017 r. Największą stratę z tego powodu ponieśliby podopieczni Klubu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tylko przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz wymaga także uwzględnienia dyspozycji art. 61 § 4 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może zmienić lub uchylić w razie zmiany okoliczności. Odmowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie sprzeciwia się ponowieniu wniosku, czy też skierowaniu go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji wnioskodawca winien jednakże mieć na uwadze okoliczność, że w sprawie objęcia go ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe, co powoduje, że możliwość zmiany tego orzeczenia może zostać oparta już nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wykazaniu, że stanowisko to pozostaje nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały. Przez zmianę okoliczności należy natomiast rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści niż to, które zostało wydane uprzednio (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1358/21, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został złożony powtórnie w skardze kasacyjnej. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane, na podstawie § 2 i § 3, w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli w sprawie zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19, LEX nr 2695344).

Należy zauważyć, że WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 3 listopada 2020 r. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że skarżący nie uzasadnił swojego żądania pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwiło Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W złożonym wniosku, skarżący nie wskazał ani nie udokumentował w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie skarżący Klub ponownie składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie wskazał na zmianę okoliczności o której mowa art. 64 § 4 p.p.s.a., która by uzasadniała przychylenie się do w.w. wniosku. Uzasadniając ten wniosek, pełnomocnik skarżącego wskazał jedynie iż do wypłaty środków doszło w 2017 r. i nakaz ich zwrotu po niemalże trzech latach znacząco uniemożliwia właściwe funkcjonowanie klubu. Nagły przymus spłaty kwoty w wysokości 254 420, 00 zł może zagrozić dalszemu istnieniu Klubu, ponieważ środki te zostały już rozdysponowane zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w umowie z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Należy stwierdzić, że aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać oparte na niezbędnym odwołaniu się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo przytoczenie treści dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20)

Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka nie wykazała ziszczenia się ustawowych przesłanek uzasadniających zmianę okoliczności mogących prowadzić do wydania korzystnego dla skarżącego orzeczenia wstrzymującego wykonanie decyzji. Skarżący bowiem nie uzasadnił w sposób wystarczający sformułowanego wniosku. Strona twierdzi wprawdzie, że nakaz zwrotu środków w kwocie 254 420,00 zł stanowi realne zagrożenie dla dalszej działalności Klubu, jednak twierdzenie to nie jest poparte żadnymi konkretnymi danymi, a zatem jest gołosłowne, a ponadto dotyczy hipotetycznej sytuacji w przyszłości, nie może więc wpływać na bieżące zobowiązanie, którego dotyczy zaskarżona decyzja. W przedmiotowej sprawie skarżące Stowarzyszenie we wniosku nie powołało się na żadne wskaźniki odnoszące się do jej sytuacji finansowej, podczas gdy ubieganie się przez stronę o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym wymaga przedstawienia tej sytuacji jak najpełniej. Sama wysokość kwoty do której zwrotu została zobowiązana strona nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej strony, jej płynności finansowej itp.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.