Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 607/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 - 2, 88 ust. 3a pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. określił Spółce za lipiec 2013 r. wysokość zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 0.00 zł i wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 6.002.00 zł.

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że Strona w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. ujęta fakturę z dnia 24 lipca 2013 r. netto: 1.134.972.14 zł, VAT: 261.043.59 zł wystawioną przez R. s.c. (dalej: "R."), tytułem sprzedaży 590 szt. Apple iPhone 5, 16 GB, Black, UK. spec., stwierdzającą czynności, które nie zostały przez ten podmiot dokonane i na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054. ze zm., dalej: "u.p.t.u.") nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany.

Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. Skarżąca wniosła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji") decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w przedmiotowej decyzji, że faktura wystawiona przez R. dokumentuje czynności, które nie zostały dokonane.

Dokonawszy analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ drugiej instancji stwierdził, że telefony komórkowe wykazane na fakturze z dnia 24 lipca 2013 r. były przedmiotem obrotu karuzelowego.

Organ odwoławczy zauważył, że telefony wprowadzone do Polski do magazynu D. Sp. z o.o. przez belgijski podmiot N. w trakcie magazynowania bez fizycznego przemieszczania, w krótkim odstępie czasu (w dniu 24 lipca 2013 r.) były własnością brytyjskiej firmy B. i litewskiego podmiotu U., który następnie dokonał ich wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz polskiej spółki A. Sp. z o.o. Kolejni w łańcuchu nabywcy telefonów to B. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. oraz R. s.c., która w dalszej kolejności wystawiła fakturę na rzecz Skarżącej. Następnie G. sp. z o.o. sp.k. wykazała ich wewnątrzwspólnotową dostawę do litewskiego podmiotu U. Dalej, telefony zostały dostarczone do magazynu logistycznego w Niemczech.

Biorąc pod uwagę opisane powyżej dowody organ drugiej instancji stwierdził, że oszustwo rozpoczynało się na etapie spółki A. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. pełniących rolę "znikającego podatnika". Podmiot z Unii Europejskiej – U. wykazał wewnątrzwspólnotową dostawę telefonów na rzecz polskiej spółki A. Sp. z o.o., która następnie zafakturowała telefony na B. Sp. z o.o. Faktury zostały wprowadzone do obrotu prawnego. A. Sp. z o.o. w złożonej deklaracji VAT-7K za III kwartał 2013 r. wykazała wartości zerowe, natomiast B. Sp. z o.o. nie deklarowała podatku od towarów i usług wykazywanego w fakturach i nie składała deklaracji VAT-7. Takie działanie miało na celu zatajenie źródeł pochodzenia towaru, ceny widniejącej na fakturze, a przede wszystkim nieodprowadzenie do Skarbu Państwa podatku od towarów i usług wykazanego na fakturach, który był następnie rozliczany przez kolejne podmioty uczestniczące w łańcuchu. Dalszy obrót telefonami wykonywano przy udziale E. Sp. z o.o. i R. s.c. pełniących role buforów i spółki G. Sp. z o.o. sp.k. realizującej zysk w postaci wykazania w deklaracji VAT-7 za lipiec 2013 r. zwrotu podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie wystąpiły następujące okoliczności charakterystyczne dla karuzeli podatkowej:

Numery IMEI telefonów będących przedmiotem obrotu powtarzają się również w innych łańcuchach podmiotów, obracających tożsamym towarem, co ustalono na podstawie Ogólnopolskiej Elektronicznej Ewidencji Powiązań Karuzelowych i Numerów IMEI;

Międzynarodowy charakter transakcji - w łańcuchu dostaw telefonów komórkowych uczestniczyły podmioty prawa polskiego, spółki zarejestrowane w Belgii, w Niemczech i na Litwie. Telefony wprowadzone na terytorium Polski przez belgijską firmę A. były przedmiotem obrotu przez 9 podmiotów, w tym 4 zagraniczne, a następnie w wyniku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do litewskiego podmiotu U. przemieściły się do magazynu logistycznego w Niemczech celem obrotu przez kolejne podmioty;

- Kontrahenci unijni A. i U. to firmy postrzegane przez administracje tych krajów jako podmioty biorące udział w procederze wyłudzania podatku VAT;

- Obecność znikającego podatnika (A. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o.) w celu zminimalizowania odpowiedzialności uczestników oszustwa karuzelowego i braku możliwości ustalenia źródła pochodzenia towaru i uniemożliwienia dochodzenia należności podatkowych;

- Spółki uczestniczące w łańcuchu transakcji w większości posiadają siedziby w "wirtualnych biurach", pomimo dużych obrotów nie posiadają środków trwałych i transportowych, nie zawierają umów i w większości nie zatrudniają pracowników;

- Sprzedaż towaru znajdującego się w magazynie D. Sp. z o.o. w B. polegała na "zwolnieniu’ towarów na podstawie e-maili na rzecz kolejnych nabywców. Negocjacje cenowe nie miały miejsca. Ta sama partia towaru bardzo szybko zmieniła "papierowo" właścicieli. W niniejszej sprawie w dniu 24 lipca 2013 r. do godz. 10:00 dokonano "alokacji" tej samej ilości i tego samego towaru na 7 podmiotów, w tym R.;

- Kontakt wyłącznie za pomocą komunikatorów elektronicznych i e-mail, brak podpisanej umowy z dostawcą i nabywcą towarów;

- Brak problemów z płynnością finansową. Pomimo pierwszej transakcji Spółka na zakup towarów otrzymała kredyt kupiecki od R., a zapłata za sprzedany towar miała formę przedpłaty;

- Wykorzystanie konstrukcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Odbiorca telefonów od Strony - litewski podmiot U. przemieścił towary nie na Litwę, lecz do magazynu logistycznego w Niemczech celem dalszego obrotu tym towarem;

- Obrót towarami, dokonywanie płatności, dokumentacja potwierdzająca dostawy, mają stwarzać pozory rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w sytuacji, gdy celem jest jedynie dokonanie wyłudzeń w zakresie podatku VAT.

Organ odwoławczy nie zakwestionował, że Strona dysponowała towarem wymienionym w fakturze z 24 lipca 2013 r. wystawionej przez R. Jednakże, jak wskazał organ, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że R. s.c. przedmiotowego towaru nie nabyła od E. Sp. z o.o.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że w fakturze z 24 lipca 2013 r. dokumentującej nabycie towaru przez R. (odsprzedanego następnie do G. Sp. z o.o. sp.k.) jako dostawca telefonów widnieje E. Sp. z o.o. - podmiot fikcyjny, pełniący rolę tzw. "bufora" w procederze oszustw karuzelowych w podatku VAT, którego działalność ograniczała się do wystawiania faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Zdaniem organu odwoławczego, oszustwo podatkowe, w którym brała udział Strona, polegało na wykorzystaniu konstrukcji podatku od wartości dodanej. W celu otrzymania zwrotu podatku VAT z budżetu państwa, stworzono iluzję ruchu towarów. Poprzez wystawienie nierzetelnych faktur VAT, w których wykazano podatek, stworzono odbiorcy tej faktury możliwość wyłudzenia podatku VAT, poprzez obniżenie podatku należnego przez podmioty należące do łańcucha dostaw.

W konsekwencji dokonanych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego, Strona nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 261.043.59 zł wynikającej z faktury z 24 lipca 2013 r. wystawionej przez R..

Organ odwoławczy zauważył następnie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Spółka nie nabyła telefonów od R., która tym towarem nie dysponowała, jak również nie wskazała żadnego innego źródła, które uprawdopodobniłoby fakt jego nabycia. Spółka nie wskazała na inne źródła nabycia towaru sprzedanego w jej imieniu i na jej rachunek na rzecz U. Zatem wobec braku dowodów, aby Strona w ogóle weszła w posiadanie telefonów i nimi dysponowała, nie można przyjąć, że dokonała sprzedaży tego towaru.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że faktura VAT wystawiona przez Stronę, na której wykazano sprzedaż jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów stwierdza czynności, które nie zostały dokonane (nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych), nie potwierdza powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 4 u.p.t.u., gdyż nie dokumentuje wykonania przez Spółkę czynności określonych w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.p.t.u.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zgromadzony w sprawie materiał potwierdza świadomość Strony co do ryzyka zakupu po okazyjnej cenie, poza sprawdzonymi kanałami dystrybucji telefonów iPhone i na warunkach odbiegających od warunków rynkowych.

Organ odwoławczy zauważył bowiem, że Spółka nabywając towary o znacznej wartości (ok. 40% rocznych zakupów) od nowo powstałej firmy, która nie jest producentem, operatorem ani dystrybutorem, nie podjęła wystarczających działań celem zabezpieczenia swoich interesów poprzez spisanie umowy. Transakcja była ustalana telefonicznie i za pomocą komunikatorów internetowych a weryfikacja nabytego towaru miała miejsce już po wydaniu towaru przez sprzedającego i wystawieniu faktury. Takie działania Strony organ uznał jako zbytnie "odformalizowanie" transakcji i niedochowanie należytej staranności kupieckiej.

Ponadto zdaniem organu drugiej instancji wskazać należy, że Strona wykazała nadmierną "ufność" w stosunku do kontrahenta R., ponieważ Spółka pomimo zapewnień o sprawdzeniu kontrahenta R. nie wykroczyła poza standardowe dokumenty. Natomiast przedłożone wydruki z C. wspólników R. wygenerowane zostały 12 listopada 2012 r. - tj. ok. 8 miesięcy przed transakcją. Ponadto nikt z firmy Skarżącej ani z obsługującej transakcję spółki U. Sp. z o.o. nie miał bezpośrednich kontaktów z przedstawicielami firmy R. i nie był w miejscu jej prowadzenia działalności gospodarczej w celu zweryfikowania, czy posiada odpowiednie zaplecze do prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na niespotykane w działalności gospodarczej zaufanie pomiędzy kontrahentami w sytuacji dokonywania pierwszej transakcji - Spółka na zakup towarów otrzymała kredyt kupiecki od R. a zaplata za sprzedany towar miała formę przedpłaty.

Ponadto Strona przed zakupem telefonów [...] o wartości 1.396.015,73 zł i wpłaceniem zaliczki 50.000,00 euro nie dokonała sprawdzenia przedmiotu zakupu. Weryfikacja miała miejsce już po wydaniu towaru i wystawieniu faktury przez R. Zdaniem organu nie sposób uznać takie działanie za staranne i ogólnie przyjęte w obrocie gospodarczym.

Na świadome uczestnictwo w transakcjach typu karuzelowego, zdaniem organu odwoławczego wskazuje również brak wnikliwej oceny ryzyka transakcji, pominięcie przez Stronę jej udziału w organizacji transportu telefonów do litewskiego kontrahenta U. oraz warunki zawarte w zleceniu outsourcingowym kompleksowej obsługi transakcji z 18 lipca 2013 r. dla U. Sp. z o.o., które nie są powszechne w obrocie gospodarczym pomiędzy podmiotami niepowiązanymi.

Odnośnie do zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji uznał je za bezzasadne.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia:

przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 i art 88 ust. 3a pkt 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usługi, poprzez odmowę Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z powodu uznania, iż Spółka brała udział w oszustwie podatkowym lub nie dochowała należytej staranności przy weryfikacji jako kontrahenta oraz przeprowadzaniu transakcji z R. Spółka Cywilna;

przepisów postępowania, tj. art 122, 124, art. 187 § 1, art 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez całkowicie błędną i rażąco wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego, celowe pomijanie dowodów świadczących na korzyść Spółki bądź ich selektywne powoływanie w taki sposób aby potwierdzały z góry założoną tezę organu oraz wyciąganie ze zgromadzonego materiału dowodowego wniosków z nim całkowicie sprzecznych, a także stawianie Spółce zarzutów niedopełnienia czynności, do których podjęcia nie była ona zobowiązana, które to działania doprowadziły do niezasadnego uznania, że Spółka brała udział w oszustwie podatkowym lub nie dochowała należytej staranności przy weryfikacji jako kontrahenta oraz przeprowadzaniu transakcji z R.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. uchylono zaskarżoną decyzję i zasądzono od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz G. Sp z o.o. sp. k. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 990/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że na aktualnym etapie postępowania spór występuje w zakresie tego, czy skarżąca spółka mogła mieć świadomość uczestnictwa w oszukańczych transakcjach mających na celu jedynie uzyskanie korzyści majątkowej. Bezspornym jest to, że na wcześniejszym etapie obrotu towarami w postaci telefonów komórkowych miało miejsce oszustwo podatkowe w postaci karuzeli podatkowej. Zdaniem organów podatkowych skarżąca spółka świadome uczestniczyła w transakcjach typu karuzelowego. Na potwierdzenie tej tezy w zaskarżonej do Sądu decyzji wskazano na szereg okoliczności faktycznych potwierdzających taką ocenę. Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że materiał dowodowy nie pozwala przyjąć za udowodnione, że skarżąca, dokonując zakupu telefonów komórkowych od R., świadomie uczestniczyła w łańcuchu transakcji, którego głównym celem jest uzyskanie korzyści podatkowych, albo wiedziała lub przy dochowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że w ten sposób uczestniczy w łańcuchu transakcji o takim charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Tak więc, organy podatkowe ustalając stan faktyczny, nie dopuściły się szeregu naruszeń przepisów postępowania, które dawałyby podstawy do uchylenia decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie potwierdzają tezę prezentowaną w zaskarżonej decyzji oraz w skardze kasacyjnej, że po stronie skarżącej doszło do zbytniego "odformalizowania" transakcji. Sporna transakcja w istocie bardzo przypominała dostawy na poprzednich etapach, które bezspornie kwalifikowane są jako elementy tzw. karuzeli podatkowej. Odbiega zaś od tych typowych operacji gospodarczych. Sąd pierwszej instancji zatem błędnie uznał, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana przez organy podatkowe, była wadliwa. Tym samym w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych. Nie ma konieczności jego uzupełniania o wskazane w uzasadnieniu wyroku dowody. W zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, trafnie uznano, że z całokształtu okoliczności faktycznych, związanych ze sporną transakcją wynika, że skarżąca spółka powinna mieć świadomość udziału w oszukańczym procederze zmierzającym do wyłudzenia podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skoro niniejsza sprawa była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 20.12.2018 r. (I FSK 990/18) uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, to Sąd rozstrzygający ponownie niniejszą sprawę związany jest dyspozycją art. 190 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co niniejszej sprawie nie miało miejsca (I FSK 1321/18). Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Zatem art. 190 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Podkreślić należy, że pojęcie wykładni prawa należy rozumieć również jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do postępowania dowodowego, więc przesądzenia, że ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny jest prawidłowy. Ponadto moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (II FSK 2370/18).

Przechodząc zatem do analizy wyroku NSA z dnia 20.12. 2018 r. (I FSK 990/18), należy wskazać na następujące przesądzające ustalenia dokonane przez Sąd kasacyjny w przedmiotowej sprawie. Sąd kasacyjny (podobnie jak sąd pierwszej instancji) ustalił, że na wcześniejszym etapie obrotu towarem w postaci telefonów komórkowych miało miejsce oszustwo podatkowe w postaci karuzeli podatkowej. NSA nie podzielił natomiast stanowiska sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe ustalając stan faktyczny dopuściły się szeregu naruszeń przepisów postępowania, które dawałyby podstawy do uchylenia decyzji. W szczególności, jak stwierdził NSA, nie można zaakceptować tezy, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w toku postępowania dowodowego była wadliwa. NSA wskazał, że w celu ustalenia czy w konkretnym przypadku dany uczestnik miał świadomość udziału w oszustwie "karuzeli podatkowej" lub powinien mieć tego świadomość, należałoby przede wszystkim poddać szczegółowej analizie okoliczności transakcji nabycia przez niego towaru oraz jego zbycia, w kontekście cech charakterystycznych "karuzeli podatkowej" oraz rynkowego (legalnego) wzorca obrotu tym towarem. Trzeba po prostu wykazać "anomalię" tego obrotu w porównaniu ze standardem, jaki występuje w przypadku analogicznych transakcji legalnych. W związku z powyższym NSA wskazał, że w tym celu należy zebrać i łącznie ocenić wszystkie okoliczności badanej transakcji, po to by wykazać odstępstwa od typowych dostaw tego typu towarem.

W konkluzji NSA stwierdził, że w zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, trafnie uznano, że z całokształtu okoliczności faktycznych, związanych ze sporną transakcją wynika, że skarżąca spółka powinna mieć świadomość udziału w oszukańczym procederze zmierzającym do wyłudzenia podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na uwadze oraz ustalenia poczynione w zakresie stosowania art. 190 p.p.s.a. należy skonstatować, że wiążące dla Sądu w niniejszej sprawie są wnioski NSA dotyczące prawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz okoliczność, że Skarżąca powinna mieć świadomość udziału w oszukańczym procederze zmierzającym do wyłudzenia podatku od towarów i usług.

NSA zalecił sądowi pierwszej instancji dostosowanie się do wyżej wyrażonej oceny prawnej w zakresie prawidłowości ustaleń faktycznych i dokonania kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zarzucanych naruszeń prawa materialnego.

Przechodząc zatem do zarzucanych naruszeń prawa materialnego, należy zauważyć, że w skardze Skarżąca wskazała na naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 i art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT "poprzez odmowę Spółce prawa do odliczania podatku naliczonego VAT z powodu uznania, iż Spółka brała udział w oszustwie podatkowym lub nie dochowała należytej staranności przy weryfikacji jako kontrahenta oraz przeprowadzeniu transakcji z R. Spółka Cywilna .Biorąc pod uwagę wiążące ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy oraz w zakresie powinności świadomości Skarżącej, Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT.

Sąd wskazuje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, wiąże się z otrzymaniem faktury, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Celem bowiem faktury jest dokumentowanie zaistniałych zdarzeń gospodarczych. Faktura powinna więc odzwierciedlać zdarzenie gospodarcze zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. W przypadku, gdy towar (telefony komórkowe) będący przedmiotem obrotu w rzeczywistości istniał, jednakże podatnik uczestniczył w oszustwie podatkowym w postaci karuzeli podatkowej, to ochrona przysługuje wyłącznie podatnikom, którzy wykazują się należytą starannością i dbałością o własne interesy w obrocie gospodarczym.

Jak ustalono w sprawie, Skarżąca nie wykazała należytej staranności, gdyż mając na uwadze okoliczności towarzyszące przeprowadzonej transakcji dostawy telefonów komórkowych powinna mieć świadomość udziału w oszukańczym procederze zmierzającym do wyłudzenia podatku od towarów i usług. W związku z powyższym nie przysługuje jej ochrona w zakresie możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez R. Spółka Cywilna.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.