Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1806/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 b ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J K na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1806/19

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz.1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J K od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], znak: [...], nakazującej dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W dniu [...] lipca 2017 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku gospodarczego konstrukcji stalowej, znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...]obręb [...] położonej w miejscowości [...]. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] września 2017 r. ustalono że na przedmiotowej działce znajduje się, m.in. budynek gospodarczy o wymiarach rzutu 3,00 m x 6,09 m, konstrukcji stalowej, z jednospadowym dachem krytym blachą trapezową. Budynek posadowiony jest na płycie wykonanej z trelinek, na których wykonano wylewkę betonową o wymiarze rzutu 6,62 m x 3,58 m. Budynek nie jest konstrukcyjnie połączony z płytą betonową, posiada orynnowanie od strony zachodniej. Budynek zlokalizowany jest w zmiennej odległości wynoszącej od 0,63 m do 0,54 m - mierząc od ściany wschodniej budynku do ogrodzenia od strony wschodniej oraz w odległości wynoszącej od 0,52 m do 0,54 m - mierząc od południowej ściany budynku do ogrodzenia od strony południowej. W przedmiotowym obiekcie znajdują się, m.in. taczki, rusztowania, regały stalowe, drabina. Na dzień kontroli budynek nie był podłączony do żadnych mediów. Podczas czynności kontrolnych obecny był J K (dalej: "inwestor"), który oświadczył, że budynek blaszany o wymiarze rzutu 6,09 m x 3,00 m wybudował około 20 lat temu i służy on wyłącznie do przechowywania narzędzi budowlanych.

W toku prowadzonego postępowania PINB, pismem z 9 listopada 2017 r., zwrócił się do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] o przedstawienie historii zmian naniesień geodezyjnych na mapach dotyczących przedmiotowego budynku. W odpowiedzi organ wskazał, że budynek gospodarczy konstrukcji stalowej znajdujący się w południowo - wschodniej części działki ewidencyjnej [...]w obrębie [...], miasta [...]nigdy nie był przedmiotem pomiaru geodezyjnego i nie jest wykazywany na mapach. Na przedmiotowej działce znajduje się jedynie budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek garażowy (pismo z 30 listopada 2017 r.).

Ze względu na powyższe ustalenia PINB, kierując się dyspozycją art. 49 b Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...]z dnia [...] grudnia 2018 r., wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie spornego obiektu gospodarczego oraz nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie określonych dokumentów. Następnie po rozpoznaniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie [...]WINB postanowieniem Nr [...]z dnia [...]lutego 2019 r., znak: [...], uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy budowie spornego budynku gospodarczego, utrzymując je w pozostałej części w mocy.

Jednocześnie w dniu 1 kwietnia 2019 r. inwestor przedłożył mapę do celów projektowych, oświadczenie o przysługującym prawie własności do działki o nr ew. [...]pismo z Urzędu Miasta [...]datowane na 19 marca 2019 r. (które wpłynęło także odrębnie do organu powiatowego w dniu 11 kwietnia 2019 r.) oraz rzuty przedmiotowego obiektu. Z przedmiotowego pisma wynika, że działka o nr ew. [...]w obrębie [...] w [...]przy ul. [...]objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...]- uchwała Nr [...]Rady Miasta [...]z dnia v czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z 31 stycznia 2009 r.). W powyższym planie przedmiotowa działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem XV MN7 i przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jak wynika z analizy zawartej w tym piśmie opartej na mapie zasadniczej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] w [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny o powierzchni zabudowy 147 m², budynek garażowy o powierzchni 122 m² oraz inny budynek (garaż blaszany) o powierzchni zabudowy 18 m². Analizując pismo Urzędu Miasta [...]PINB wskazał, że inwestor nie uzyskał zaświadczenia Burmistrza Miasta [...]o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem postępowanie legalizacyjne nie może zostać zakończone z powodu braku spełnienia zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że inwestor nie wykonał obowiązków wynikających z postanowienia PINB z 19 grudnia 2018 r.

Po przeanalizowaniu akt sprawy PINB decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nakazał inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarze rzutu 3,00 m x 6,09 m, znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...], obręb [...], położonej w miejscowości [...]. Równocześnie PINB wskazał, że nałożony obowiązek podlega wykonaniu z dniem uprawomocnienia się decyzji. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, pismem z 13 maja 2019 r., wniósł inwestor, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB decyzją z [...]czerwca 2019 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że kwestia zasadności nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia dokumentów szczegółowo określonych w sentencji postanowienia PINB z dnia [...] grudnia 2018 r., była już przedmiotem kontroli instancyjnej. [...]WINB postanowieniem Nr [...]z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], uchylił postanowienie organu powiatowego w części dotyczącej wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy budowie spornego budynku gospodarczego. W pozostałym zakresie postanowienie organu powiatowego zostało utrzymane w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Prowadzone postępowanie potwierdziło, że przedmiotowy budynek gospodarczy zalicza się do kategorii obiektów budowlanych, którego budowa wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W toku sprawy inwestor nie przedstawił jednak żadnych dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się z tego obowiązku. Stąd też zasadne było wdrożenie trybu przewidzianego w art. 49 b Prawa budowlanego. Zgodnie z powyższą regulacją organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli zaś budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

- dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4,

- projektu zagospodarowania działki lub terenu;

- zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2 omawianego przepisu). W przypadku niespełnienia powyższego obowiązku, stosuje się ust. 1 Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z ust. 6 omawianego przepisu organ nadzoru budowlanego, w przypadku gdy budowa nie została zakończona, po wniesieniu opłaty legalizacyjnej, zezwala, w drodze postanowienia, na dokończenie budowy. W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. Z uwagi na przewidzianą przepisami Prawa budowlanego możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ powiatowy dokonał analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, zobowiązując inwestora do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej.

Organ II instancji wskazał, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że inwestor jedynie częściowo wykonał nałożony na niego obowiązek, bowiem nie przedłożył zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści pisma Urzędu Miasta [...]z dnia 19 marca 2019 r. wynika bowiem, że przedmiotowa działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...]- uchwała Nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. i położona jest na terenie oznaczonym symbolem XV MN 7 (przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną). Zgodnie z ustaleniami omawianego miejscowego planu zawartymi w § 94 pkt 2 ppkt 3 na terenach MN dopuszcza się lokalizowanie stałych budynków gospodarczych i garaży, pod warunkiem dostosowania ich usytuowania do istniejącego drzewostanu i ukształtowania terenu oraz zachowaniu wszystkich innych ustaleń planu, dotyczących zabudowy (nie więcej niż jeden obiekt o powierzchni do 50 m² w obrębie działki budowlanej). Na przedmiotowej działce znajduje się zaś budynek mieszkalny jednorodzinny o powierzchni zabudowy 147 m², budynek garażowy o powierzchni zabudowy 122 m² oraz inny budynek (garaż blaszany) o powierzchni zabudowy 18 m². Z kolei z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na działce inwestora może znajdować się tylko jeden budynek gospodarczy lub garażowy. Z tego względu lokalizacja garażu blaszanego o powierzchni 18 m² (6 m x 3 m) – drugiego obiektu tego typu na działce - jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu. Ponadto z pobieżnej analizy zabudowy znajdującej się na działce nr 26/1 wynika, że przekroczony został, ustalony w miejscowym planie, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy.

[...]WINB podkreślił, że omawiany wyżej dokument nie spełnia wymogów nałożonych w postanowieniu z [...] grudnia 2018 r., gdyż nie potwierdza zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem. Tym samym PINB został zobowiązany treścią art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku. [...]WINB podniósł, że możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jeżeli inwestor wypełni powyższy obowiązek. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest bowiem obowiązkiem, ale uprawnieniem inwestora. W sytuacji braku przedłożenia żądanej dokumentacji, inwestor pozbawi się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej prowadzonym w trybie art. 49b Prawa budowlanego, decyzje organu nadzoru budowlanego nie są wydawane na podstawie uznania administracyjnego. Przepisy prawa określają wprost, kiedy organ jest zobligowany do orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu - w przypadku, gdy obiekt budowlany jest niezgodny z przepisami planistycznymi lub techniczno-budowlanymi, bądź gdy inwestor - pomimo nałożonego na niego obowiązku - nie przedstawił wymaganych prawem dokumentów do legalizacji. Zatem w niniejszej sprawie organ I instancji, ze względu na ziszczenie się przesłanki braku przedłożenia przez zobowiązanego w wyznaczonym terminie żądanych przez organ powiatowy dokumentów, był zobowiązany wydać nakaz rozbiórki w oparciu o art. 49b ust. 1 w zw. ust. 3 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J K, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Wskazał, że wykonał w określonym terminie obowiązek nałożony na niego przez PINB i przedstawił wymagane dokumenty, które był w stanie przedłożyć. Równocześnie skarżący podkreślił, ze sporny obiekt został wybudowany 20 lat temu, a obecnie został jedynie przesunięty o kilka metrów na działce skarżącego ze względów bezpieczeństwa. Skarżący uprzednio informował stosowne organy o zaistniałej sytuacji. Ponadto podniósł, że przedmiotowy blaszak nie może być traktowany jako budynek w rozumieniu regulacji Prawa budowlanego, gdyż nie jest trwale związany z gruntem i stoi na trelinkach. Oznacza to, że nie może być również zaliczony jako inny obiekt budowlany w rozumieniu omawianych przepisów.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się z nałożonego obowiązku. Stąd też zasadne było zastosowanie trybu określonego w art. 49b Prawa budowlanego. Skarżący jedynie częściowo wykonał nałożony na niego obowiązek, gdyż nie przedłożył zaświadczenia Burmistrza Miasta [...]o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Nr [...]z dnia [...] czerwca 2019r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w [...]Nr [...]z [...] kwietnia 2019 r., nakazującą [...] całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego konstrukcji stalowej o wymiarze rzutu 3,00 m x 6,09 m, znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...] obręb [...], położonej w miejscowości [...].

Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego podczas którego ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się m.in. budynek gospodarczy o wymiarach rzutu 3,00 m x 6,09 m, konstrukcji stalowej, z jednospadowym dachem krytym blachą trapezową. Budynek posadowiony jest na płycie wykonanej z trelinek, na których wykonano wylewkę betonową o wymiarze rzutu 6,62 m x 3,58 m. Budynek nie jest konstrukcyjnie połączony z płytą betonową, posiada orynnowanie od strony zachodniej. Budynek zlokalizowany jest w zmiennej odległości wynoszącej od 0,63 m do 0,54 m - mierząc od ściany wschodniej budynku do ogrodzenia od strony wschodniej oraz w odległości wynoszącej od 0,52 m do 0,54 m - mierząc od południowej ściany budynku do ogrodzenia od strony południowej.

Odnosząc się do podstawowych zarzutów skargi należy wskazać, iż kwestia zakwalifikowania przedmiotowego garażu jako "obiektu budowlanego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, ma znaczenie w sprawach, w których w zastosowanie znajdują przepisy art. 48 – 49 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca wprost używa pojęcia obiektu budowlanego.

Definicję budynku zawiera art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013r. ,poz. 1409) i obiekt budowlany będący budynkiem musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

- musi być trwale związany z gruntem;

- mieć wydzieloną przestrzeń za pomocą przegród budowlanych oraz

- posiadać fundament i dach.

Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, w tym czynności kontrolnych i dokumentacji fotograficznej z dnia 5 września 2017r., jak i z oświadczenia samego skarżącego dokonał on przestawienia samowolnie obiektu blaszanego o wymiarach rzutu 3,00 m x 6,09 m, na własnej nieruchomości ( dz.nr ew. [...]) w inne miejsce w zbliżeniu do granicy z działką nr ew. [...], co należy zakwalifikować jako nową budowę.

Co zaś do związania go z gruntem to zdaniem Sądu bez znaczenia jest rodzaj zastosowanego fundamentu - bloczki betonowe czy też murowany bądź wylewany betonowy fundament. W sprawie niniejszej z ustaleń organów wynika, że budynek posadowiony jest na płycie wykonanej z trelinek , na których wykonano wylewkę betonową.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, że pozwala na użytkowanie i opiera się czynnikom (np. atmosferycznym) mogącym zniszczyć tą konstrukcję ( [...] ).

Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.

Pojęcie "trwałego związania z gruntem" poza aspektem technicznym zawiera w sobie jeszcze powiązanie z aspektem czasowym. Tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z tej racji, że są przeznaczane do czasowego użytkowania, nie wymagają trwałego połączenia z gruntem w przeciwieństwie do tych obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, których użytkowanie nie zostało ograniczone czasowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1005/10). Stwierdzić też trzeba, iż fakt, że fundament jest płytko, albo i wcale nie jest zgłębiony w ziemi nie przesądza tego, iż dany obiekt nie jest trwale związane z gruntem. Podzielić, bowiem należy pogląd w myśl, którego wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu, przesądzają o tym, iż obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem.

Należy także podkreślić, iż żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany (wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08 - LEX 582870).

W ocenie Sądu prawidłowo więc organy przyjęły, że realizacja przedmiotowego budynku gospodarczego nawet jeśli polegała na jego przestawieniu na nowo wylana płytę betonową w innym miejscu działki wymagała zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W tej sytuacji prawidłowo wszczęto i prowadzono procedurę przewidzianą w art. 49b przywołanej ustawy, która przewiduje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Konieczne jest przy tym kumulatywne spełnienie następujących warunków: - budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - inwestor przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 49b ust. 2 , a w końcu- uiszczona zostaje opłata legalizacyjna.

Organ I instancji kierując się dyspozycją art. 49 b Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...]z dnia [...] grudnia 2018 r., wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie spornego obiektu gospodarczego oraz nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie określonych dokumentów w tym zaświadczenia Burmistrza Miasta [...]o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenia tego skarżący nie przedstawił, natomiast z pisma Urzędu Miasta [...]z dnia [...] marca 2019 r. wynika , że przedmiotowa działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...]- uchwała Nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...] czerwca 2008 r. i położona jest na terenie oznaczonym symbolem XV MN 7 (przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną). Zgodnie z ustaleniami planu zawartymi w § 94 pkt 2 ppkt 3 na terenach MN dopuszcza się lokalizowanie stałych budynków gospodarczych i garaży, pod warunkiem dostosowania ich usytuowania do istniejącego drzewostanu i ukształtowania terenu oraz zachowaniu wszystkich innych ustaleń planu, dotyczących zabudowy (nie więcej niż jeden obiekt o powierzchni do 50 m² w obrębie działki budowlanej). Na przedmiotowej działce znajduje się zaś budynek mieszkalny jednorodzinny o powierzchni zabudowy 147 m², budynek garażowy o powierzchni zabudowy 122 m² . Natomiast z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na działce inwestora może znajdować się tylko jeden budynek gospodarczy lub garażowy. Z tego względu lokalizacja garażu blaszanego o powierzchni 18 m² (6 m x 3 m) –jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu.

Dodatkowo organ wskazał, że z analizy zabudowy znajdującej się na działce nr [...]wynika, że przekroczony został, ustalony w miejscowym planie, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy.

Niewykonanie w całości postanowienia z dnia [...] grudnia 2018r. oraz ustalona niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowią prawną przeszkodę w legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej a w konsekwencji obowiązek orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 49b ust 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu ponownego rozpatrywania sprawy przedmiotowego blaszaka, który został wzniesiony 20 lat temu, Sąd zauważa, że przywołany w skardze wyrok z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie [...] dotyczy blaszanego budynku garażowego wybudowanego w 1997r., zaś zaskarżona decyzja blaszanego budynku gospodarczego wzniesionego w 2017r. w innym miejscu.

Z podanych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.