Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1187/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 195 ust. 1 pkt 3, art. 195 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2206
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1472
law: Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej V. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2507/20 w sprawie ze skargi V.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2507/20, oddalił skargę V. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r., o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta naruszała przepisy prawa materialnego, co w konsekwencji znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu, tj. art. 195 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia przesłanek ustawowych do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; zdaniem skarżącego, z zebranego materiału dowodowego i przeprowadzonych czynności dowodowych wynika w sposób jednoznaczny, że posiada on polskie pochodzenie i ma zamiar osiedlenia się na stałe na terytorium Polski,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta naruszała przepisy prawa materialnego, co w konsekwencji znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu, tj. art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o repatriacji poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że wstępni skarżącego nie udowodnili swojej przynależności do Narodu Polskiego; zdaniem skarżącego, dla udowodnienia narodowości polskiej wystarczające jest pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów, co w świetle jego zeznań miało miejsce w domu rodzinnym skarżącego i co zostało mu przekazane przez członków rodziny i uznane za udowodnione przez organ pierwszej instancji,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta naruszała przepisy prawa materialnego, co w konsekwencji znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu, tj. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 195 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez zastosowanie do rozpoznania sprawy przepisów po nowelizacji ustawy o cudzoziemcach z dnia 1 maja 2017 r., mimo iż skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały 2 grudnia 2016 r., tj. ponad pół roku przed wejściem w życie ww. nowelizacji, co oznacza, że miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozstrzygnięta w oparciu o aktualne przepisy, które dawały mu podstawy do uzyskania zezwolenia na pobyt stały; zdaniem skarżącego, postępowanie organów administracji prowadzone w niniejszej sprawie godziło w podstawowe zasady demokratycznego państwa prawa wynikające z art. 2 Konstytucji RP.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania zarzucono naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta naruszała wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przez to, że ustalono stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością; w szczególności w ocenie skarżącego nie podjęto wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania istoty rozstrzyganej sprawy oraz dla załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, nie zebrano i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również oceniono go w dowolny sposób, co przejawiło się w uznaniu, że wstępni skarżącego nie posiadali polskiego pochodzenia w rozumieniu ustawy o repatriacji, mimo że skarżący dostarczył wszelkie niezbędne dowody pozwalające na przyjęcie, że byli oni obywatelami polskimi i posiadali obywatelstwo polskie na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego; w ocenie skarżącego dowolna ocena zebranego materiału dowodowego polegała także na tym, że uznano, iż przodkowie skarżącego pomimo zamieszkiwania na ziemiach należących do II Rzeczpospolitej Polskiej nie należeli do Narodu Polskiego; zdaniem skarżącego, organ administracji nie podjął wszelkich niezbędnych czynności dowodowych w celu ustalenia polskiej narodowości wstępnych skarżącego w kontekście zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych i przedstawionych dokumentów, lecz skupił się wyłącznie na tym, że narodowość polska ma być potwierdzona dokumentem, co zdaniem skarżącego było błędem, gdyż narodowość polska może wynikać z pielęgnowania polskich zwyczajów i tradycji w domu rodzinnym, a istnienie takiej okoliczności skarżący potwierdził w swoim przesłuchaniu,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, która wydana została z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz "orzeczenie merytoryczne co do przesłanek udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym z 11 października 2021 r. skarżący zrzekł się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 195 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 195 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.), a w istocie do tego, czy organy administracji powinny były stosować art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2017 r. i w związku z tym art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 609), NSA stwierdził, co następuje. Prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że w ustawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o repatriacji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 858) brak przepisów przejściowych, które regulowałyby to, według jakich przepisów, dotychczasowych czy nowych, rozstrzygać, będące w toku, sprawy dotyczące zezwolenia na pobyt stały, wydawanego na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W związku z tym, także zasadnie, Sąd pierwszej instancji uznał, że zastosowanie znajdzie zasada bezpośredniego działania nowego prawa. Skarżący nie wskazał żadnych przekonujących powodów odstąpienia od tej zasady. Jak się wydaje, skarżący uważa, że organy administracji winny stosować przepisy obowiązuje w chwili złożenia podania o udzielenie zezwolenia na pobyt stały. Brak jednak podstaw do przyjęcia, że z tą chwilą skarżący nabył jakieś uprawnienia, czy chociażby ekspektatywę uprawnienia, w które ustawodawca nie mógł ingerować.

W ocenie NSA nie można odmówić ustawodawcy prawa do zmiany przesłanek, od których zależy przyznanie cudzoziemcom prawa do stałego pobytu na terytorium RP, w tym także cudzoziemcom, którzy twierdzą, że mają polskie pochodzenie. W art. 52 ust. 5 Konstytucji RP stanowi się, że osoba, której pochodzenie polskie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium RP na stałe. Już z tego przepisu wynika, że stwierdzenie polskiego pochodzenia, a więc zarówno tryb, jak i podstawy, zostały pozostawione ustawodawcy zwykłemu.

Zdaniem NSA brak racjonalnych przesłanek do zakwestionowania uprawnienia ustawodawcy także do zawężenia możliwości wykazania polskiego pochodzenia. NSA rozpoznający sprawę odczytuje relacje pomiędzy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji, a art. 5 ust. 3 tej ustawy, w ten sposób, że art. 5 ust. 3 powołanej ustawy nie zawiera uzupełnienia zakresu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Do wykazania zawartej w tym przepisie przesłanki nie wystarcza zatem jedynie wykazanie posiadania określonych tam przodków polskiej narodowości, ale że należy jeszcze wykazać, że osoby te deklarowały przynależność do Narodu Polskiego. Zdaniem NSA art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji jest uzupełnieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ale w tym znaczeniu, że warunek określony w tym przepisie jest spełniony nie tylko wtedy, gdy wykaże się, że wskazane tam osoby były narodowości polskiej, ale także wtedy, gdy nie można tego wykazać, pod warunkiem jednakże, że wykaże się, iż te osoby potwierdziły swoją przynależność do Narodu Polskiego. (Podobne stanowisko przyjął NSA w wyroku z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2007/18.)

Uwzględniając takie rozumienie wskazanych przepisów zgodzić się należy z określeniem w skardze kasacyjnej dotychczasowego stanu prawnego, jako względniejszego dla skarżącego. Jednakże z tego stwierdzenia nie wynika żaden argument na poparcie tezy, iż ustawodawca powinien był zapewnić dalsze działanie tych względniejszych przepisów. W tej argumentacji można dostrzeż nawiązanie do sytuacji regulowanych przepisami prawa karnego (art. 4 § 1 k.k.), jednakże brak podstaw prawnych, aby te regulacje przenieść na sferę działanie organów administracji publicznej, od których wymaga się podstaw działania w postaci przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Skoro więc w chwili orzekania przez organy administracji przepisy ustawy o cudzoziemcach w celu ustalenia pochodzenia osoby, o której mowa w art. 195 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, odsyłały do art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji, a nie jak poprzednio do art. 5 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy, to organy administracji obu instancji nie były uprawnione zastosować art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji.

Dodać należy, że zmiana stanu prawnego była istotna i jasno przez ustawodawcę wyrażona. Zamiast dotychczasowego odesłania do trzech jednostek redakcyjnych art. 5 ustawy o repatriacji ustawodawca odesłał jedynie do jednej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Nie było w związku z tym podstaw, aby w drodze wykładni uznać, że w sprawach, o których mowa w art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, mimo zmiany stanu prawnego nadal można było stosować, tak jak dotychczas, także art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji.

Uwzględniając powyższe niezasadna jest podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o repatriacji, gdyż zgodnie z obowiązującym w chwili wydawania decyzji organów obu instancji art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, w sprawie nie miał zastosowania art. 5 ust. 3 powołanej ustawy, lecz tylko jej art. 5 ust. 1. Nie było więc dopuszczalne, aby uznać zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji, że przodkowie skarżącego byli narodowości polskiej, gdyż potwierdzili swoją przynależność do Narodu Polskiego przez pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów.

W związku z tym niezasadna jest także podstawa kasacyjna, w której zarzuca się naruszenie art. 195 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący uważa, iż jest osobą o polskim pochodzeniu, gdyż jego przodkowie byli narodowości polskiej albowiem pielęgnowali polskie tradycje i zwyczaje. Ten kierunek argumentacji opiera się jednak na wadliwym założeniu, że w sprawie miał zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy o repatriacji. Wspierając tę argumentację powołano się na wyrok NSA z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2007/18, który jednakże nie ma w rozpoznawanej sprawie istotnego znaczenia, gdyż został wydany w odniesieniu do stanu prawnego, w którym obowiązywał art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach odsyłający w celu wskazania kryteriów ustalenia polskiego pochodzenia do art. 5 ust. 1 – 3 ustawy o repatriacji. Natomiast stan prawny obowiązujący w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji był taki, co już wspomniano, że w art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach odesłano jedynie do art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji. Zauważyć przy tym należy, że w skardze kasacyjnej nie podjęto próby wykazania, że z określonych względów w rozpoznawanej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w korzystniejszej dla cudzoziemców polskiego pochodzenia wersji poprzedniej, czyli odsyłający do art. 5 ust. 1 – 3 ustawy o repatriacji. Uprzedzając ewentualny żal skarżącego z powodu tego zaniechania można wskazać, że NSA w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje, iż brak podstaw prawnych do przyjęcia, że w przypadku takim jak w rozpoznawanej sprawie, a więc, gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały z uwagi na polskie pochodzenie cudzoziemca został złożony pod rządami art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach odsyłającego do art. 5 ust. 1 – 3 ustawy o repatriacji, zaś decyzja została wydana już po niekorzystnej dla cudzoziemca zmianie, zastosowanie ma stan prawny z chwili złożenia podania (wyrok z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2699/18, oraz wyrok z 27 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2887/19).

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika także, że skarżący, który jest Białorusinem, uważa, iż jest osobą o polskim pochodzeniu, gdyż jego przodkowie urodzili się przed wojną na terenie Polski i mieli polskie obywatelstwo. Ten argument skargi kasacyjnej nawiązuje do art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji, w którym stanowiono, że za osobę polskiego pochodzenia mogła być uznana osoba, której przodkowie posiadali w przeszłości obywatelstwo polskie. W skardze kasacyjnej tego przepisu się nie powołuje, co wydaje się uzasadnione tym, że został on uchylony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o repatriacji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 858), która weszła w życie 1 maja 2017 r. Nie jest on też, co zrozumiałe, wymieniony w art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawia się także argumentację sprowadzającą się do tego, że posiadanie polskiego obywatelstwa oznacza przynależność do Narodu Polskiego, co w głównej mierze wywodzi się z konstytucyjnego pojęcia Naród Polski. Jest jednak oczywiste, że użyte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pojęcie Narodu Polskiego, w tym z uwzględnieniem słów preambuły Konstytucji "Naród Polski - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej", jest pojęciem politycznym, a nie etnicznym. (Tak m.in. Kazimierz Działocha. Art. 4. w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II. Wydawnictwo Sejmowe, 2016.) Nie można więc, o ile brak wyraźnego przepisu inaczej regulującego tę kwestię, np. takiego, jak uchylony art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji (przy czym zastrzec należy, że według tego przepisu obywatelstwo polskie było jedną z przesłanek uznania narodowości polskiej), przyjmować, że osoba posiadająca polskie obywatelstwo jest tym samym polskiej narodowości. Takie wnioskowanie byłby szczególnie nieuprawnione w okresie Polski międzywojennej, która nie była przecież państwem jednolitym narodowościowo.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskazać należy, że jest ona niezasadna z tego powodu, że zarzut w niej zawarty wynika z błędu co do prawa materialnego. Nie uwzględnia się bowiem tego, co już zostało powiedziane, mianowicie, że z uwagi na treść art. 195 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach obowiązującą w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji, nie było dopuszczalne ustalanie polskiej narodowości w oparciu o badanie, czy przodkowie skarżącego potwierdzili swoją przynależność do Narodu Polskiego przez, w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów. Ponadto nie uwzględnia się tego, że powołany przepis w celu ustalenia polskiego pochodzenia odsyłał do odpowiedniego stosowania art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o repatriacji, w którym stanowi się, że dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, takie jak polskie dokumenty tożsamości, akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością, dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, a także takie dokumenty, jak dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej lub dokumenty potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie. Takich dokumentów, wskazujących na polskie pochodzenie wstępnych, skarżący nie przedstawił. Za Sądem pierwszej instancji wskazać należy, że w załączonych do akt sprawy aktach stanu cywilnego narodowość wstępnych skarżącego jest określona jako białoruska. Z aktu urodzenia skarżącego wynika bowiem, że jego ojciec S. K. i jego matka Z. K. są narodowości białoruskiej. Z powyższego wynika, że "rodzicewskazali świadomie swoją narodowość, z którą się identyfikowali, jako białoruską". Podobnie narodowość białoruską zdeklarowali dziadek i babcia ze strony matki skarżącego, tj. W. K. i L. K. w akcie urodzenia córki Z. K., a także pradziadek i prababcia skarżącego ze strony matki – G. K. i N. K. w akcie urodzenia syna W. K. Skarżący nie udokumentował zatem polskiej narodowości swoich rodziców, dziadków bądź pradziadków.

Wskazana podstawa kasacyjna jest też niezasadna, gdyż zarzut w niej zawarty opiera się na założeniu, że obywatelstwo równa się narodowość. Jak już powiedziano założenie to jest nietrafne, gdyż nie można postawić znaku równości pomiędzy obywatelstwem i narodowością.

Jeżeli chodzi o ostatnią podstawę kasacyjną, to jest ona wynikiem wcześniejszych podstaw kasacyjnych. W związku z tym jej niezasadność wynika z niezasadności tych poprzednich podstaw kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

NSA uznał, że art. 182 § 2 p.p.s.a., przewidujący możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w przypadku zrzeczenia się rozprawy w skardze kasacyjnej i niezażądania przez pozostałe strony przeprowadzenia rozprawy, może być, szczególnie w świetle art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), wykładany rozszerzająco. W ocenie NSA dopuszczalna jest zmiana złożonego w skardze kasacyjnej wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej i późniejsze zrzeczenie się rozprawy. W takim przypadku skarga kasacyjna może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, jeżeli pozostałe strony, zawiadomione o zmianie wniosku, w terminie 14 dni nie zażądają przeprowadzenia rozprawy.

Mając to na uwadze zauważyć należy, że skarżący w piśmie procesowym z 11 października 2021 r. zrzekł się rozprawy, a organ administracji mimo doręczenia mu tego pisma nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego NSA na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.