Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 20/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 52
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego z wbudowaną wiatą oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W wyniku zawiadomienia operatora systemu przesyłowego dotyczącego naruszenia strefy kontrolowanej gazociągu w miejscowości W. na działce nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]), polegającego na wybudowaniu w odległości niezgodnej z obowiązującymi przepisami budynku ("dom letni, garaż lub pomieszczenie gospodarcze"), Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego w opisanej lokalizacji. Podczas oględzin organ ustalił, że na działce zlokalizowany został m.in. budynek gospodarczy z wbudowaną wiatą o powierzchni zabudowy około 130 m² zlokalizowany w odległości od 9,2 m do 10,5 m od gazociągu. Obecna właścicielka nieruchomości – I. S. oświadczyła, że wyraża wolę legalizacji wybudowanego obiektu gospodarczego. Wyjaśniła, że sporny obiekt znajdował się w dacie nabycia przez nią nieruchomości i posadowiony był przez jej poprzedników prawnych. Przesłuchany S. K. oświadczył, że był inwestorem budowy opisanego budynku gospodarczego. Wskazał, że jego budowa nastąpiła w listopadzie 2011 r. PINB ustalił, że na przedmiotowy obiekt nie zostało wydane pozwolenie na budowę. Ponadto organ pozyskał wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentację techniczną gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200 PN 6,3 MPa. S. K. przedłożył z kolei do akt opracowanie pt. "Analiza skutków zlokalizowania projektowanego budynku gospodarczego położonego w W. przy ul. [...]". Postanowieniem z [...].12.2013 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji wymienionej w art. 48 ust. 3 u.p.b. w terminie do [...].03.2014 r. Pismem z [...].03.2014 r. inwestor poinformował o negatywnym uzgodnieniu inwestycji przez operatora gazociągu oraz wniósł o zmianę terminu przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli. Na wniosek pełnomocnika inwestora organ I instancji wystąpił o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zmniejszenia dopuszczalnej szerokości strefy kontrolowanej od gazociągu DN 200 PN 6,3 MPa. Pismem z [...].07.2019 r. Minister Energii odmówił udzielenia takiego upoważnienia ze względu na fakt, że udzielnie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych możliwe jest przed przystąpieniem do realizacji obiektu budowlanego. Po otrzymaniu stanowiska Ministra, PINB wydał na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 u.p.b. decyzję z [...].07.2020 r. (nr [...]), którą nakazał S. K. – inwestorowi – rozbiórkę samowolnej budowy budynku gospodarczego z wbudowaną wiatą na działce nr [...]. Jako powód orzeczonego nakazu organ I instancji podał brak zgodności budowy budynku gospodarczego z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie organ I instancji ustalił, że zgodnie z § 35 ust. 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady Gminy D. z [...].08.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., na terenie działki objętej sporną inwestycją dopuszczalne jest lokalizowanie m.in. budynków gospodarczych pomiędzy pasem zieleni niskiej a pozostałą strefą ochronną w uzgodnieniu z operatorem sieci gazociągu. Powołując się na fakt negatywnego uzgodnienia inwestycji z operatorem gazociągu, PINB stwierdził brak spełnienia przez budynek gospodarczy wymogów określonych w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ zauważył, że w analizowanej sytuacji nie występuje naruszenie warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Wskazał, że sporny obiekt oddalony jest od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200 PN 6,3 MPa na odległość od 9,2 m do 10,5 m. Zgodnie natomiast z § 9 ust. 6 pkt 1b rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 30.07.2001r. strefa kontrowana z zakazem zabudowy wyznaczona została na szerokość 6 m od osi gazociągu. PINB nie zgodził się również z argumentacją podniesioną przez operatora systemu przesyłowego, że inwestora obowiązują przepisy z okresu powstania gazociągu, tj. 1973 r. PINB przyjął, że w tym okresie nie było obowiązujących w tym zakresie przepisów (ani ustawy ani rozporządzenia), a jednie norma branżowa, która nie stanowiła unormowania prawnego.

DWINB stwierdził, rozpatrując ponownie sprawę na skutek wniesionego odwołania, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i decyzją z [...].11.2020 r. (nr [...]), utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Podając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że legalizacja obiektu budowlanego przebiega dwustopniowo. Wstępnie o ewentualności zalegalizowania samowoli budowlanej rozstrzyga organ nadzoru budowlanego, który musi zbadać, czy w ogóle zachodzą przesłanki do wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 u.p.b. Jeśli takie przesłanki zachodzą, organ wydaje postanowienie nakładające na inwestora określone obowiązki. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. postanowieniem z [...].12.2013 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji wymienionej w art. 48 ust. 3 u.p.b. PINB stworzył zatem inwestorowi możliwość zalegalizowania przedmiotowego obiektu. W związku z nie przedłożeniem przez inwestora pozytywnego uzgodnienia lokalizacji analizowanego obiektu z operatorem gazociągu, PINB wydał decyzję nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego z wbudowaną wiatą. DWINB wskazał, że wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wykonanego obiektu. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji dotyczące stanu prawnego wynikającego z objęcia terenu zainwestowania uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z [...].08.2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. Zgodnie z § 35 ust. 6 pkt 8 uchwały dopuszczalne jest lokalizowanie m.in. budynków gospodarczych pomiędzy pasem zieleni niskiej a pozostałą strefą ochronną w uzgodnieniu z operatorem gazociągu. Wobec negatywnego uzgodnienia operatora gazociągu, PINB prawidłowo stwierdził, że obiekt nie spełnia wymogów określonych w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważając natomiast, że PINB w uzasadnieniu swej decyzji nie odniósł się do zgodności przedmiotowego obiektu z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, organ odwoławczy wskazał, że PINB na wniosek inwestora podjął próbę uzyskania upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zmniejszenia dopuszczalnej szerokości strefy kontrolowanej od gazociągu DN 200 PN 6,3 MPa, określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26.04.2013 r. Przedmiotowy obiekt oddalony jest bowiem od gazociągu wysokiego ciśnienia DN 200 PN 6,3 MPa o odległość od 9,2 m do 10,5 m. Zgodnie z powołanym rozporządzeniem (§ 110 w związku z załącznikiem nr 2), szerokość stref kontrowanych od gazociągów wybudowanych przed dniem 12.12.2001 r. wynosi 30 m (po 15 m od osi gazociągu). Zgodnie z § 10 ust. 3 tego rozporządzenia obowiązuje w tak wyznaczonej strefie zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Minister Energii nie udzielił upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od powołanych przepisów. DWINB zwrócił również uwagę na negatywną opinię operatora systemu przesyłowego, który wskazał, że zaproponowane przez skarżącego sączki węchowe nie wpłyną na poprawę bezpieczeństwa ludzi i mienia znajdującego się w strefie kontrolowanej gazociągu, a także samego gazociągu. W związku z powyższym, sporny obiekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących adresata nałożonego obowiązku rozbiórki organ odwoławczy stwierdził, że art. 52 u.p.b. wyraźnie wskazuje, do kogo winien być kierowany taki nakaz: inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, którzy obowiązani są na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz 51. Redakcja tej normy pozwala na przyjęcie, że w pewnych sytuacjach nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora nie będącego jednocześnie właścicielem nieruchomości. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zasady "superficies solo cedit", wyrażonej na gruncie prawa cywilnego, nie można przenosić wprost na prawo budowlane. Gdyby tak było w istocie, to nigdy nie można byłoby nałożyć nakazu rozbiórki obiektu na podmiot niebędący właścicielem gruntu, obiektu i inna byłaby treść artykułu 52 u.p.b. Okoliczności kierowania nakazów powinny być zatem w każdej sprawie rozpatrywane indywidualnie. Odnosząc powyższe do okoliczności analizowanej sprawy organ odwoławczy zauważył, że pismem z [...].03.2013 r. właścicielka nieruchomości poinformowała PINB, że sporny obiekt znajdował się na nieruchomości w dacie nabycia przez nią nieruchomości i posadowiony został przez jej poprzedników prawnych. W dniu [...].06.2013 r. odbyło się przesłuchanie inwestora, który przyznał, że wybudował sporny obiekt w listopadzie 2011 r. Następnie, organ I instancji nałożył, postanowieniem z [...].12.2013 r., obowiązki legalizacyjne na inwestora budynku gospodarczego. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone przez inwestora, jak i przez właścicielkę nieruchomości. W toku dalszego postępowania w dniu [...].03.2014 r. w PINB zostały przedłożone w imieniu inwestora cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane itd. Z uwagi na to, że operator systemu przesyłowego nie dokonała pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego, inwestor wystąpił z pozwem przeciwko niemu o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Inwestor złożył również wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Pismem z [...].07.2019 r. Minister Energii nie udzielił upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Powyższe oznacza, że inwestor, od przesłuchania w czerwcu 2013 r. nie kwestionuje faktu, że jest inwestorem tego obiektu, co więcej, od 2013 r. wyrażał chęć legalizacji, przedkładając dokumenty w niniejszej sprawie. Inwestor nie zaskarżył również postanowienia z [...].12.2013 r. Jednocześnie właścicielka nieruchomości cały czas jest stroną prowadzonego postępowania, na bieżąco była i jest informowana, co dzieje się w sprawie. Z uwagi na powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że nałożenie obowiązku rozbiórki na inwestora jest zasadne i znajduje uzasadnienie prawne, gdyż inwestor dopiero na etapie odwołania od zaskarżonej decyzji podniósł kwestię nieprawidłowego nałożenia obowiązku na inwestora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję DWINB wniósł S. K., zastępowany przez pełnomocnika. W skardze zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem:

- przepisów postępowania, a to przepisu art. 107, art. 10 § 1, art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a.;

- prawa materialnego, a to przepisów: kodeksu cywilnego, prawa budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Formułując takiej treści zarzuty skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął postawione zarzuty. W szczególności powołując się na treść art. 107 § 1 k.p.a. dowodził, że zaskarżona decyzja zawiera błędne oznaczenie strony (adresata). Decyzja nakazuje bowiem rozbiórkę obiektu skarżącemu, podczas gdy nie jest on właścicielem nieruchomości, na której posadowiony jest budynek gospodarczy z wbudowaną wiatą. Nie przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości, a co za tym idzie zaskarżona decyzja jako wadliwa winna zostać uchylona. Podał, że właścicielką nieruchomości, na której posadowiony jest budynek gospodarczy z wbudowaną wiatą, jest od [...].01.2012 r. I. S. Autor skargi podkreślił również, że budynek gospodarczy wraz z wbudowaną wiatą posadowiony na działce nr [...] jest trwale związany z gruntem i stanowi część składową nieruchomość (w myśl art. 47 - 48 k.c. i art. 191 k.c.). Zdaniem skarżącego, organy obu instancji całkowicie zignorowały treść art. 47 § 3 k.c. Powyższe ma fundamentalne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy z uwagi na fakt, że bez zgody obecnego właściciela nieruchomości, będącego jednocześnie właścicielem budynku gospodarczego wraz z wiatą, skarżący nie będzie uprawniony do zajęcia nieruchomości na cele budowlane, a w konsekwencji nie będzie mógł dokonać rozbiórki budynków objętych nakazem organu I instancji. W świetle powyższego nakazanie skarżącemu dokonania rozbiórki budynku gospodarczego wraz z wiatą uznać należy za błędne i niedopuszczalne, zaś zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji za niewykonalne.

Autor skargi zwrócił również uwagę, że sam organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na treść art. 52 u.p.b. oraz przyznaje, że wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być zawsze zdeterminowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest tożsamości pomiędzy osobami inwestora i właściciela nieruchomości, wydanie przez organy administracyjne decyzji nakazującej rozbiórkę winno być co najmniej poprzedzone przeprowadzeniem postępowania administracyjnego o ustaleniem, czy podmiot do którego kierowany jest nakaz (adresat decyzji), będzie miał możliwość w świetle obowiązujących przepisów prawa jej wykonania. W niniejszej sprawie organy obu instancji całkowicie pominęły przedmiotową kwestię w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.

Ponadto zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności nie poczynił wystarczających ustaleń na okoliczność odmowy uzgodnienia projektu budowlanego przez operatora sieci przesyłowej. Nie wyjaśniły przyczyn i zasadności takiej odmowy. Powyższe naruszenie przepisów pozostaje w okolicznościach niniejszej sprawy tym bardziej istotne, że organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z [...].12.2013 r. stwierdził, że w niniejszej sprawie nie następuje naruszenie warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Niezależnie od powyższego skarżący powołując się na obszerne fragmenty uzasadnienia organu I instancji dotyczące braku naruszenia przez samowolnie wybudowany budynek gospodarczy warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, stwierdził, że legislator obecnie zrezygnował z nadmiernej ingerencji w prawo własności, jako wartości chronionej konstytucyjnie, a określanie zakazów lokalizacji zabudowy w znacznych odległościach, wynikających z poprzednio obowiązujących przepisów, ograniczył do niewielkich, niezbędnych dla celów ochrony eksploatacji gazociągów, stref kontrolowanych. Ponadto wskazał, że skoro przepis § 35 pkt 6 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. dopuszcza pomiędzy pasem zieleni niskiej a pozostałą strefą ochronną lokalizację budynków gospodarczych (gospodarcze, garaże i magazyny), placów składowych, miejsc postojowych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej w uzgodnieniu z operatorem gazociągu, to wobec powyższego, brak jest podstaw do odmowy zalegalizowania samowoli budowlanej, ponieważ skarżący nie może ponosić negatywnych skutków nieuzasadnionej odmowy uzgodnienia projektu budowlanego przez operatora sieci przesyłowej.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, którą nakazano skarżącemu – inwestorowi – rozbiórkę samowolnej budowy budynku gospodarczego z wbudowaną wiatą. Jak wynika ze skargi, skarżący kwestionuje wydany nakaz rozbiórki, podnosząc przede wszystkim to, że zaskarżona decyzja zawiera błędne oznaczenie strony (adresata) i w konsekwencji skarżący nie będzie miał możliwość jej wykonania skoro nie jest obecnie właścicielem nieruchomości, na której znajduje się samowolnie wybudowany budynek gospodarczy. Ponadto w skardze akcentuje się stanowisko dotyczące braku podstaw do ponoszenia przez skarżącego negatywnych konsekwencji nieuzasadnionej (w ocenie skarżącego) odmowy uzgodnienia projektu budowlanego przez operatora gazociągu.

Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, powyższe stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe i nie zasługiwało na aprobatę, co słusznie zostało wykazane w zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kwestii Sąd nie stwierdził naruszenia art. 52 w związku z art. 48 u.p.b. Zagadnienie wyboru adresata decyzji nakazującej rozbiórkę zostało szeroko omówione w orzecznictwie sądowym (vide: wyroki NSA z: 10.07.1998 r., IV SA 1444/96, 01.04.1999 r., IV SA 570/97, z 04.09.2002r., IV SA 1712/00, z 25.11.2001r., SA/Rz 597/00, 01.04.2011 r., II OSK 576/20, 30.05.2012 r., II OSK 431/11, 13.05.2015 r., II OSK 1924/13, 25.11.2015 r. II OSK 741/14, 06.05.2016 r., II OSK 2100/14). Zgodnie z art. 52 u.p.b., obowiązek wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, nakazany w trybie art. 48 u.p.b. obciąża, oprócz właściciela obiektu budowlanego, również inwestora lub zarządcę tego obiektu. Ustawodawca pozostawił organowi wybór w zakresie podmiotu, na który może być nałożony obowiązek wynikający z art. 48 cyt. ustawy (podmioty obowiązane do dokonania nakazanych czynności wymienione są alternatywnie). Wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być zawsze determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego. Żadne racje nie stoją przy tym na przeszkodzie (także wynikające z powołanych w skardze regulacji cywilnoprawnych), by adresatem nakazu rozbiórki nie mógł być, poza aktualnym właścicielem, również sprawca samowoli budowlanej. Włączenie go do postępowania jako osoby zobowiązanej do wykonania decyzji rozbiórkowej wynika z uznania, że nałożenie takiego nakazu wyłącznie na właściciela nieruchomości byłoby dla tego podmiotu nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i powinien ponieść również wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Wbrew zatem twierdzeniom skargi, nakaz rozbiórki obiektu budowlanego może być kierowany do inwestora, który nie jest już właścicielem działki na której, zrealizowano określoną inwestycję. W okolicznościach niniejszej sprawy sam fakt, że inwestor nie posiada obecnie tytułu prawnego do nieruchomości, na której zrealizował w warunkach samowoli obiekt budowlany, nie oznacza również, że nie można skierować do niego decyzji nakazującej rozbiórkę. W okolicznościach sprawy należy zwłaszcza zauważyć, że to do inwestora skierowany został nakaz przedłożenia oznaczonych dokumentów (postanowieniem z [...].12.2013 r.). Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone przez inwestora, jak i przez właścicielkę nieruchomości. Co istotne, w toku dalszego postępowania inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi natomiast na to, że operator systemu przesyłowego nie dokonał pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego, inwestor wystąpił z pozwem przeciwko niemu o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Inwestor złożył również wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych umożliwiających legalizację spornego obiektu w strefie kontrolowanej od gazociągu DN 200 PN 6,3 Mpa. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe okoliczności dowodzą wyraźnie tego, że inwestor nie tylko nie kwestionował faktu, że jest inwestorem obiektu, ale wyrażał chęć jego legalizacji. Skoro zatem, jak wykazano w postępowaniu administracyjnym, skarżący wykonał samowolnie roboty budowlane, to uzasadnionym jest skierowanie do niego nakazu likwidacji stanu niezgodnego z prawem. Ponadto w ocenie Sądu, sam fakt utraty przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości, na której zlokalizowany jest sporny budynek gospodarczy, nie powoduje jeszcze w okolicznościach sprawy, że niemożliwe jest zrealizowanie jego nakazu rozbiórki. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby właścicielka nieruchomości miała uniemożliwić, czy też utrudnić wykonanie skarżącemu nakazu rozbiórki (nie zakwestionowała ona przecież na drodze odwołania decyzji organu I instancji). W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie istnieje obawa niewykonalności obowiązku rozbiórki nałożonego na skarżącego, pomimo iż nie posiada on na chwilę obecną tytułu do nieruchomości. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do nakładania obowiązku rozbiórki i ponoszenia jej kosztów, na osobę posiadającą aktualnie prawo własności do działki nr [...], skoro do samowoli doszło przed datą nabycia przez nią tej nieruchomości. Stwierdzić więc trzeba, że wykładnia przepisu art. 52 u.p.b. w okolicznościach sprawy administracyjnej została w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonana.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził również, aby w sprawie doszło do wadliwego uruchomienia trybu uregulowanego w art. 48 u.p.b., a także – aby wadliwie na jego podstawie orzeczono nakaz rozbiórki (skoro skarżący nie uzyskał na sporną inwestycję wymaganego planem miejscowym uzgodnienia z operatorem gazociągu). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Przyznać należy rację organowi odwoławczemu podnoszącemu w niniejszej sprawie, że dopuszczalność legalizacji obiektów budowlanych wykonanych w warunkach samowoli budowlanej została uzależniona od spełnienia dwóch (określonych w cyt. ust. 2) warunków, w tym: zgodności tej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w przypadku obowiązywania planu miejscowego oznacza brak sprzeczności z ustaleniami tego planu. W niniejszej sprawie ta przesłanka nie została spełniona. W konsekwencji nie było możliwe uruchomienie procedury legalizacyjnej i należało orzec na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. Niekwestionowaną okoliczności jest, że sporny budynek gospodarczy został usytuowany na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego wsi W., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z [...].08.2004 r. Zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego (§ 35 ust. 6 pkt 8), dopuszcza się lokalizowanie m.in. budynków gospodarczych pomiędzy pasem zieleni niskiej a pozostałą strefą ochronną w uzgodnieniu z operatorem gazociągu. Tymczasem projekt budowlany nie został uzgodniony przez operatora sieci przesyłowej. Z tego już tyko powodu nie było możliwości przeprowadzenia legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej i tym samym organ I instancji miał prawny obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. Nie było przy tym rolą organu nadzoru budowlanego badanie zasadność odmowy uzgodnienia z operatorem gazociągu. Dysponując niezbędną wiedzą operator gazociągu jest najbardziej kompetentny do dokonania oceny zagrożenia związanego z wybudowaniem budynku gospodarczego pomiędzy pasem zieleni niskiej a pozostałą strefą ochronną gazociągu. Ponadto umiejscowienie spornego obiektu w strefie kontrolowanej od gazociągu DN 200 PN 6,3 Mpa narusza regulację wynikającą z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26.04.2013r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie.

Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych. W przekonaniu Sądu zgromadzony przez organy materiał dowodowy pozwalał na poczynienie omówionych już ustaleń, był kompletny, a wyciągnięte przez organy nadzoru budowlanego wnioski w sposób logiczny i spójny wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzuty skargi są więc w tym zakresie niezasadne. Nie doszło przy tym do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organy nie pominęły żadnej istotnej okoliczności w sprawie i odniosły się w wystarczający sposób do materiału dowodowego zgromadzonego w aktach. Wbrew zarzutom skargi w sprawie zostały przeprowadzone wszystkie niezbędne czynności.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.), skargę oddalił.