Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1108/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 2 ust. 1 ust. 3 ust. 5 ust. 6 art. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1689
law: Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2021 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021. 735) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2020.1427) dalej ustawa egzekucyjna, w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. 2020. 1689) dalej ustawa, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej organ lub Dyrektor), po rozpatrzeniu zażalenia pani B. P. (dalej strona, zobowiązana) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. znak: [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że we wniesionym zażaleniu strona podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku twierdząc, że wierzyciel nie dysponuje żadnymi wiarygodnymi dowodami na okoliczność prawidłowego doręczenia pisma zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (i.n.i.), zatem nie wykazał w żaden sposób, że zobowiązanej został prawidłowo nadany ten numer, a nadto, że brak jest ustaleń wierzyciela czy zobowiązana od 2008 r. rzeczywiście używała odbiorniki rtv, podczas gdy od tego roku zobowiązana nie mieszka pod adresem gdzie zarejestrowane były przedmiotowe odbiorniki, a mieszka w innej miejscowości, gdzie korzysta z odbiorników rtv należących do teściowej, która zgodnie z przepisami z racji wieku zwolniona jest od uiszczania opłat abonamentowych.

Dyrektor zauważył, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy. Następnie stwierdził, że postępowania mogą być wszczęte wobec osób, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie ustawy bowiem ustawa wcześniejsza (z 1992 r.) i wydane na jej podstawie rozporządzenie nakładają na takie osoby tożsame obowiązki. Następnie Dyrektor przytoczył treść art. 2 ust. 1 i 2 ustawy wskazując na termin rozpoczęcia wnoszenia opłat i termin ich zaprzestania z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika lub osiągnięcie wieku zwalniającego z takiej opłaty. Ustalił, że stronie przyporządkowany został i.n.i., który zastąpił książeczkę radiofoniczną nr [...], przy czym strona nie kwestionowała tych okoliczności. Dyrektor dodał, że Poczta Polska realizując rozporządzenie mocą którego nadawano i.n.i. nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywał obowiązek powiadomienia Poczty o zmianie danych abonamentowych, o zaprzestaniu korzystania z odbiorników rtv lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia z opłat abonamentowych.

Organ stwierdził, że zawiadomienie o nadaniu i.n.i. zostało przesłane stronie pismem z dnia [...] r., na adres którym Poczta dysponowała, przy czym zawiadomienie to mogło być przesłane w zwykłej przesyłce listowej, zaś Poczta nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem wysłania oraz doręczenia tych przesyłek. Odnosząc się do twierdzeń strony o oddaniu w Urzędzie Pocztowym książeczki opłat, z uwagi na zmianę adresu, organ zauważył, że jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie korzysta z odbiorników bądź opłaty wnoszone są przez osobę pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym, to zobowiązany jest dopełnić formalności związanych z ich wyrejestrowaniem. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Organ podkreślił, że w przypadku, gdy doszłoby do dopełnienia formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników fakt taki zostałby odnotowany na i.n.i. strony, a dokument zarchiwizowany. Dyrektor podniósł, iż wezwał stronę do potwierdzenia stosownym dokumentem fakt rejestracji odbiorników i potwierdzenie zgłoszenia uzyskania zwolnienia z opłat przez osobę, z którą strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W odpowiedzi strona i jej teściowa, u której mieszka od 1 lipca 2009 r. do chwili obecnej, poinformowały, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe oraz, że teść zobowiązanej zamieszkujący przed śmiercią (w 2010 r.), we wspólnym gospodarstwie domowym, został zwolniony od opłat abonamentowych w 2007 r., oraz, że wdowa po nim jest nadal zwolniona od opłat abonamentowych z tytułu wieku. Dyrektor stwierdził, że fakty te nie mają znaczenia, skoro rejestracja na dane teścia strony została zamknięta z datą jego zgonu. Podniósł, że z prawa do zwolnienia korzystają osoby, które ukończyły 75 lat i zgłosiły rejestrację używanych odbiorników rtv, zaś w systemie kartoteki Poczty nie odnotowano rejestracji odbiornika przez teściową strony jak i dopełnienia przez nią formalności dotyczących uzyskania zwolnienia (z uwagi na wiek). Tym samym Dyrektor stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku nie był uzasadniony.

W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, domagając się uchylenia postanowień wydanych w obu instancjach i zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła:

1. Naruszenie przepisu art. 41 § 1 k.p.a. w zw. z art. 41 § 2 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie pisma zawierającego informacje o nadaniu skarżącej indywidualnego numeru identyfikacyjnego pod nieaktualny adres ma skutek prawny, w sytuacji gdy wierzyciel nie wykazał okoliczności pouczenia o obowiązku wynikającym z art. 41 § 1 k.p.a., zatem skarżąca nie została prawidłowo pouczona o skutkach wynikających z niedopełnienia obowiązku w nim unormowanego, co uniemożliwia zastosowanie normy zawartej w art. 41 § 2 k.p.a.

2. Naruszenie przepisu art. 39 § 2 i § 3 k.p.a. poprzez doręczenie przez organ zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką nierejestrowaną, bez potwierdzenia odbioru.

3. Naruszenie przepisu art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na korzyść skarżącej, niedających się usunąć wątpliwości w kwestii nie poinformowania jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

4. Naruszenia przepisu art. 33 § 1 i 2 pkt 1 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie za nieuzasadniony zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, podczas gdy nie została udowodniona okoliczność o prawidłowym nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, prawidłowym poinformowaniu o jego nadaniu skarżącej, wobec niezachowania obowiązku informacyjnego o konieczności poinformowania o zmianie adresu i jednocześnie wysłanie pisma zawierającego informacje o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego listem zwykłym na dotychczasowy adres, bez potwierdzenia odbioru, gdy jednocześnie skarżąca wielokrotnie dowodziła, że w 2008 r. zgłosiła w placówce pocztowej fakt zaprzestania używania odbiorników rtv, oddała książeczkę abonenta, czym dochowała należytej staranności by prawidłowo wyrejestrować odbiorniki rtv w placówce pocztowej.

5. Naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie przyjęcie, że wskutek braku wyrejestrowania odbiorników rtv istnieje obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych, podczas gdy przepis ten uzależnia wnoszenie opłat abonamentowych od używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a nie od dokonania ich rejestracji bądź ich wyrejestrowania.

6. Naruszenie przepisu art. 5 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że konieczną przesłanką wygaśnięcia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych jest wyrejestrowanie odbiorników, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, że użytkownik może, a nie musi dokonać zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników rtv, zgodnie z czym należy przyjąć, iż nie jest to obowiązek, a jedynie czynność fakultatywna strony.

7. Naruszenie § 5 ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2007. 1342) poprzez nieprawidłowe wykonanie obowiązku w nim określonego przez organ.

8. Naruszenie przepisu art. 70 § 1 O.p., poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia części roszczeń, gdyż opłata abonamentowa rtv przedawnia się po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym stała się wymagalna.

9. Naruszenie przepisu art. 7, art. 8 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej – brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego.

10. Naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia od strony faktycznej i prawnej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organu państwa i właściwe zapoznanie się z motywami działania organu.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej wskazała, że organ przyznał, że informację o i.n.i. przesłał na nieaktualny adres strony i jednocześnie nie powiadomił jej o konieczności zgłoszenia zmiany adresu w placówce pocztowej. Zdaniem pełnomocnik skarżącej zawiadomienie takie powinno zostać wysłane przesyłką rejestrowaną zgodnie z przepisami o doręczeniach z k.p.a. Ponadto wątpliwości związane z wysłaniem przedmiotowego zawiadomienia oraz z wyrejestrowaniem odbiorników powinny być rozstrzygane na korzyść strony. Organ nie udowodnił, że numer został nadany prawidłowo, oraz że odbiorniki będące w poprzednim miejscu zamieszkania strony były przez nią używane od 2008 r. Według skarżącej ustawa nie nakłada obowiązku zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników rtv, a jedynie traktuje tę czynność fakultatywnie. Informacja o nadaniu i.n.i. nie dotarła do strony.

Dodatkowo pełnomocnik skarżącej podniosła zarzut przedawnienia co najmniej części należności oraz wskazała na lakoniczną formę zaskarżonego postanowienia podnosząc, że organ nie rozpoznał właściwie wielu kwestii wskazanych przez skarżącą, a przeciwnie wymagał od niej dokumentu sprzed 12 lat (dowód wyrejestrowania) w sytuacji, gdy przedawnienie wynosi lat 5.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn w niej niewskazanych.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że dotyczyło ono stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów dotyczących nieistnienia egzekwowanego obowiązku z uwagi na brak prawidłowego nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym strony oraz fakt korzystania przez stronę z odbiorników rtv należących do innej osoby (teściowej strony), z którą mieszka od 2008r., przy czym osoba ta z uwagi na wiek (powyżej 75 lat) była zwolniona z opłat abonamentowych.

Warto przy tym zauważyć, o czym nie wspomniał organ w zaskarżonym orzeczeniu, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 170/20 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] r. (w przedmiocie zarzutów strony na prowadzone postępowanie egzekucyjne) i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. oraz postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. Jak wynika z treści uzasadnienia tego wyroku Sąd uznał, że wydane w sprawie postanowienia wierzyciela i organów egzekucyjnych naruszyły prawo, gdyż wierzyciel (Poczta Polska S.A.) nie wykazał w żaden sposób, że skarżącej został prawidłowo nadany i.n.i., a zatem, że doszło do powstania egzekwowanego obowiązku (w aktach sprawy brak było jakiejkolwiek dokumentacji o nadaniu numeru i skierowaniu do strony zawiadomienia o tym fakcie). Sąd uznał natomiast za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące wyrejestrowania odbiornika rtv i obowiązku abonenta powiadomienia o tym fakcie przy czym bezsporne było, że zobowiązana nie przedstawiła dowodu wyrejestrowania odbiornika w 2008 r. Wyjaśnił, że obowiązek poinformowania placówki Poczty Polskiej o zmianie danych, w tym miejsca zamieszkania, nakładały na abonenta przepisy Rozporządzenia (§ 4), zaś zarzut przedawnienia był spóźniony, gdyż zgłoszony został dopiero na etapie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Uchylając rozstrzygnięcie Sąd powołał się na przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325) dalej ustawa p.p.s.a. W orzeczeniu tym Sąd nie odniósł się do kwestii wspólnego zamieszkiwania strony z osobą, która z uwagi na wiek była zwolniona z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wydając prawomocny wyrok z dnia 27 maja 2020 r. WSA w Kielcach stosując przepisy art. 135 p.p.s.a. uchylił postanowienie wierzyciela w sprawie przedmiotowych zarzutów uznając, że postanowienie to wydane zostało w granicach rozstrzyganej przez organy egzekucyjne sprawy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a., a tym samym, że wierzyciel, a także sąd rozpoznający sprawę, był związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w powołanym wyroku. "Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej" (tak wyrok NSA z dnia 2 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2414/21). Skoro wyrok WSA w Kielcach dotyczył także postanowienia wierzyciela wydanego w sprawie zgłoszonych zarzutów, to tym samym wiąże on w tym zakresie ten organ oraz Sąd orzekający w takiej sprawie.

Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych i prawnych ani też zmiany przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1, 3, 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1), obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3), niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym (...) – uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 (ust. 5 pkt 1), gospodarstwem domowym, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy, jest zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie (ust. 6). W myśl art. 4 ust 1 pkt 2 i ust. 3a ustawy zwalnia się od opłat abonamentowych osoby, które ukończyły 75 lat (ust. 1 pkt 2), zwolnienie określone w ust. 1 pkt 2 przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osoba ukończyła 75 lat (ust. 3a). Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestracji odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 (art. 7 ust. 6 ustawy). Należy przy tym dodać, że przepis w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy w aktualnym brzmieniu obowiązuje od dnia 9 października 2015 r. i spowodował uchylenie przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie rodzaju dokumentów oraz wzoru oświadczenia potwierdzających uprawnienie do zwolnienia od opłat abonamentowych. Oznacza to, że poczynając od 9 października 2015 r. zwolnienie od opłat abonamentowych osób, które ukończyły 75 lat nie wymaga jakiegokolwiek działania ze strony takich osób. Tym samym zwolnienie to następuje z mocy samego prawa, zaś na osobie tak zwolnionej nie ciąży obowiązek uiszczenia przedmiotowych opłat za używanie odbiorników rtv. Przez to należałoby uznać, że nie ciąży na niej obowiązek ich rejestrowania, skoro rejestracja odbiorników rtv jest dokonywana dla celów pobierania opłat abonamentowych. Trudno bowiem twierdzić, że na osobie z mocy samego prawa zwolnionej z opłaty abonamentowej nałożony został obowiązek rejestracji odbiornika w innym, niż opisany w ustawie, celu.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego tj. do dnia [...] r., podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego może być m.in. przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

Z akt sprawy wynika, że zarzut nieistnienia przedmiotowego obowiązku oparty został na dwóch okolicznościach po pierwsze braku wykazania prawidłowego nadania i.n.i. oraz powiadomienia o jego nadaniu i po drugie korzystania z odbiorników rtv należących do osoby, która z racji wieku zwolniona jest od uiszczania opłat abonamentowych.

Co do pierwszej z tych kwestii organ ustalił, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiorników rtv w 1975 r. otrzymując książeczkę radiofoniczną nr [...], a następnie nadano jej i.n.i. [...] przesyłając stosowne zawiadomienie z dnia [...] r. na adres, którym Poczta dysponowała na dzień jego wysłania. W aktach sprawy znajduje się wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający przesłanie dnia [...] r. do strony pakietu startowego zawierającego zawiadomienie o nadaniu i.n.i. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by w 2008 r. informowała Pocztę o zmianie swojego adresu, ani nie twierdziła, że dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv, dowodząc jedynie, że w 2008 r. z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania zgłosiła się w Urzędzie Pocztowym i oddała książeczkę opłat abonamentowych.

Co do drugiej kwestii organ stwierdził, że od 1 lipca 2009 r. do chwili obecnej zobowiązana mieszka u swoich teściów prowadząc z nimi wspólne gospodarstwo domowe, przy czym teść zobowiązanej, który zmarł w 2010 r., od 2007 r. był zwolniony z opłat abonamentowych, zaś teściowa w tym czasie przekroczyła 75 lat (z jej PESEL-u wynika, że urodziła się [...] r.). Organ nie kwestionował prowadzenia takiego wspólnego gospodarstwa, ani tego, że w okresie wspólnego zamieszkiwania z teściem, zwolnionym z opłat abonamentowych, opłat tych skarżąca nie musiała uiszczać. Organ ustalił również, że po śmierci teścia strony jej teściowa nie dokonała rejestracji odbiorników rtv, ani też nie odnotowano dopełnienia formalności dotyczących uzyskania zwolnienia przez nią z opłat abonamentowych. Trzeba jednak zauważyć, że poczynając od 9 października 2015 r. osoba, która ukończyła 75 lat nie ma obowiązku dokonywania jakichkolwiek formalności związanych z uzyskaniem z tego powodu zwolnienia od opłat abonamentowych. Skoro, w okresie objętym przedmiotowym tytułem wykonawczym, skarżąca prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z osobą z mocy samego prawa zwolniona od spornych opłat, to tym samym należałoby uznać, że również jako domownik korzystała z tego zwolnienia, bez potrzeby wyrejestrowania odbiornika rtv. Warto przypomnieć, że dochodzone należności dotyczą okresu od stycznia 2013 r. do lutego 2018 r. Kwestia ta nie została przez organ w sposób właściwy oceniona, ani zbadana przez co doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Oczywiste jest, że teściowa skarżącej posiada odbiornik rtv, gdyż teść skarżącej uzyskał stosowne zwolnienie od opłaty abonamentowej. Tym samym w gospodarstwie tym był odbiornik wcześniej zarejestrowany i używany, zaś odbiornik zarejestrowany przez skarżącą był, ewentualnie, kolejnym odbiornikiem w tym gospodarstwie domowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie były one uzasadnione, gdyż na wierzycielu nie ciążył obowiązek dokonania doręczenia zawiadomienia o nadaniu i.n.i. w sposób przewidziany w K.p.a., przesyłkę skierowano do strony na znany wówczas Poczcie jej adres, a strona nie wykazała, że w sposób przewidziany prawem powiadomiła o jego zmianie. W sprawie nie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości w kwestii poinformowania strony o nadaniu i.n.i. Numer taki nadano i poinformowano stronę o tym fakcie w stosownym zawiadomieniu z dnia [...] r. Strona była powiadomiona o obowiązku informowania o zmianie adresu, gdyż pouczenie w tej kwestii zawarte zostało w książeczce opłat abonamentowych, którą strona posiadała przed 2005 r. Fakt nieużywania zarejestrowanego odbiornika rtv nie uzasadnia odstępstwa od dochodzenia spornych opłat skoro nie dokonano jego wyrejestrowania. Obowiązek wyrejestrowania odbiornika ma znaczenie dowodowe i pozwala na wykazanie tej okoliczności co ciąży na zobowiązanym.

Sąd uznał, że w zakresie zarzutów skargi sprawa została wyjaśniona, a materiał dowodowy oceniony w sposób zgodny z obwiązującymi zasadami. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, zaś jego uzasadnienie chociaż miejscami chaotyczne i nie odnoszące się do wyroku WSA w Kielcach (I SA/Ke 170/20) pozwalało na zrozumienie jego treści i znaczenia. Rozstrzygnięcie nie naruszało przepisu art. 153 p.p.s.a., mimo braku powołania tej normy. Zarzut przedawnienia został oceniony w powołanym prawomocnym wyroku i Sąd orzekający obecnie nie mógł tej kwestii ocenić w sposób odmienny.

Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali w sposób stanowczy, czy skarżąca pozostawała i pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z osobą z mocy prawa zwolnioną z przedmiotowych opłat, czy używane tam odbiorniki należą do strony, czy też tej osoby (teściowej), oceni zasadność dokonywania rejestracji odbiorników rtv przez osoby, które przekroczyły 75 lat w sytuacji, gdy nie ciąży na nich obowiązek uiszczania spornej opłaty oraz dokona ponownej analizy istotnych w sprawie okoliczności, z uwzględnieniem przepisu art. 2 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 6 ustawy, co ma wpływ na stwierdzenie okoliczności nieistnienia egzekwowanego obowiązku.

Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej oraz przepisy procedury administracyjnej dotyczące postanowienia dowodowego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.