Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1605/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy K. odmówił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za 2005 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy podniósł, że uchwała nr [...] z dnia [...] 2002 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów i budynków związanych z rozszerzeniem istniejącej już działalności gospodarczej bądź jej uruchomieniem, na którą powołała się Spółka straciła swoją moc prawną z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 69 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ) w dalszej części uzasadnienia określana ustawą o "pomocy publicznej", a zatem ulga w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości nie może być udzielona, z uwagi na brak podstawy prawnej do jej udzielenia.

Od decyzji organu pierwszej instancji Spółka działając przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił organowi pierwszej instancji:

1) bezzasadne powołanie się w decyzji na ustawę z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców ( Dz. U. Nr 141, poz. 1177 z późn. zm. ) pomimo, że ustawa ta traciła moc z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2002 o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców , a dopiero ta ostatnia straciła moc prawną z dniem 31 maja 2004 r. na podstawie art. 71 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o pomocy w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ),

2) błędne uznanie, iż brak było podstawy prawnej do udzielenia ulgi w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy kwestia ta została uregulowana:

a) w powołanej ustawie o pomocy publicznej,

b) w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielonej w różnych formach ( Dz. U. Nr 194, poz. 1983 ) w dalszej części uzasadnienia określanego "rozporządzeniem w sprawie pomocy publicznej".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że zagadnienie udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom należy rozważać – po dniu akcesji Polski z Unią Europejską – z uwzględnieniem unormowań wspólnotowych. Jak zaznaczyło Kolegium obowiązek ten spoczywa na wszystkich organach udzielających pomocy publicznej przedsiębiorcom, w tym także na radach gmin, które wprowadzają w drodze przepisów prawa miejscowego ulgi i zwolnienia dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Odnosząc się w dalszej kolejności do uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...]2002 r. Kolegium uznało za zasadny zarzut pełnomocnika, że uchwała ta nie utraciła mocy prawnej na podstawie art. 69 ustawy o pomocy publicznej, gdyż przepis ten stanowił o utracie mocy obowiązującej rozporządzeń wydanych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 55 ustawy oraz art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 3, o której mowa w art. 60 ustawy , z chwilą wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych nie później jednak niż 31 grudnia 2004 r. Zdaniem Kolegium, udzielanie pomocy publicznej przedsiębiorcom po dniu 1 maja 2004 r. winno być zgodne z ustawą o pomocy publicznej. Powołując się na treść art. 6 ust. 2 wskazanej ustawy, organ odwoławczy podniósł, że pomoc publiczna przewidziana w akcie normatywnym, który uzależnia nabycie prawa do pomocy publicznej wyłącznie od przesłanek określonych w tym akcie, bez konieczności wydania decyzji lub zawarcia umowy, albo gdy wydana decyzja potwierdza jedynie nabycie prawa do pomocy, może być udzielona, jeżeli akt normatywny jest programem pomocowym zatwierdzonym przez Komisję Europejską. Wskazując, że uchwała Rady Gminy w sprawie zwolnienia przedsiębiorców – po spełnieniu określonych w niej warunków – z podatku od nieruchomości spełnia kryterium aktu normatywnego, Kolegium wyraziło pogląd, że winna być ona przedstawiona Komisji Europejskiej do zatwierdzenia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 8 ustawy o pomocy publicznej, konstatując że w przypadku udzielania pomocy publicznej na podstawie aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego, notyfikacji podlega projekt ustawy określający szczegółowe warunki jej udzielania. Jak podniosło Kolegium przepis ten w chwili obecnej jest "martwy" gdyż nie został opracowany – do dnia wydawania decyzji – ogólnokrajowy program pomocowy dotyczący zwolnień z podatków lokalnych wprowadzanych na podstawie uchwał rad gmin. W opisanej sytuacji – zdaniem Kolegium – zastosowanie miał art. 65 ustawy o pomocy publicznej, zgodnie z którym, akty normatywne wymienione w art. 6 ust. 2 ustawy nie stanowiące programów pomocowych winny być przez właściwe podmioty zgłoszone w formie projektów zmian do notyfikacji w terminie miesiąca od dnia wejście w życie tej ustawy, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

Reasumując, Kolegium uznało, że uchwała Rady Gminy w K. nie została zgłoszona Komisji Europejskiej do notyfikacji, a zatem udzielenie na jej podstawie ulgi było niedopuszczalne.

Kolegium nie podzieliło poglądu pełnomocnika, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie miał art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy publicznej ( pomoc de minimis ), gdyż przepis ten dotyczy projektów pomocy de minimis, a nie pomocy wprowadzanej aktem normatywnym nie będącym programem pomocowym. Powołują się na literalne brzmienie art. 7 ust. 3 i art. 6 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej, Kolegium podniosło, że pierwszy z nich dotyczy projektu programu pomocowego, drugi zaś aktu normatywnego nie będącego programem pomocowym. Uznając, że uchwała Rady Gminy spełnia kryterium aktu normatywnego nie będącego programem pomocowym, Kolegium podkreśliło, że zastosowanie do niej miała treść art. 6 ust. 1 w zw. z art. 65 i 66 ustawy o pomocy publicznej.

W końcowej części uzasadnienia, powołując się na literaturę podniesiono, że zwolnienie określone w uchwale rady gminy przysługuje z mocy prawa, po spełnieniu warunków w niej określonych. Zdaniem Kolegium, do takiego zwolnienia nie stosuje się przepisu art. 37 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy publicznej. Przepisy te dotyczą bowiem pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom na wniosek, który wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia pomocy publicznej. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że:

- po pierwsze, z akt sprawy nie wynika aby uchwała została zgłoszona do notyfikacji,

- po drugie, jeżeli nawet uchwała zostałaby zgłoszona do notyfikacji, to ulga przysługuje podatnikowi z mocy prawa i nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji o przyznaniu ulgi.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

a) art. 87 ust. 3 lit e Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w dalszej części uzasadnienia określany "Traktatem" w zw. z art. 2 rozporządzenia Komisji nr 69/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis w zw. z art. 3 ustawy o pomocy publicznej oraz w zw. z § 3 ust. 6 uchwały Rady Gminy w K.z dnia [...] 2002 r. nr [...] w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów i budynków związanych z rozszerzeniem już istniejącej działalności gospodarczej bądź jej uruchomieniem ( Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2002 r., Nr 83, poz. 2949 ) w dalszej części uzasadnienia określanej "uchwałą", poprzez błędne przyjęcie, że na charakter udzielonego przywileju podatkowego mają przepisy proceduralne oraz że w rozpatrywanej sprawie miały zastosowanie przepisy dotyczące pomocy publicznej udzielanej na podstawie aktu normatywnego niebędącego projektem pomocowym,

b) art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm. ) w zw. z § 1, 2 i 3 uchwały oraz art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej poprzez błędne przyjęcie, że "skoro zwolnienie wynikające z analizowanej uchwały ma charakter pomocy automatycznej to nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji".

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym:

a) art. 208 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że bezprzedmiotowym było orzekanie o udzieleniu ulgi podatkowej w drodze decyzji wójta gminy i uznanie wydanej w tym trybie decyzji za pozbawioną podstaw prawnych,

b) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i wyrażonej w nim zasady prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez nie odniesienie się do podniesionego przez odwołującego problemu charakteru ulgi podatkowej wynikającej z uchwały.

W szczegółowym uzasadnieniu skargi pełnomocnik odniósł się do przepisów Traktatu, zwracając głównie uwagę na regulacje zawarte w jego art. 87 i 88 oraz wydanego na podstawie art. 87 ust. 3 lit e rozporządzenia nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczącego stosowania art. 92 i 93 Traktatu ( obecnie art. 87 i 88 ) do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa. Jak podniósł pełnomocnik na mocy tego rozporządzenia Rada przyznała Komisji Europejskiej prawo do określenia w drodze rozporządzenia niektórych kategorii pomocy nie stanowiących pomocy publicznej, pod warunkiem, że przyznana pomoc temu samemu przedsiębiorstwu w ciągu danego okresu nie przekroczy pewnej stałej wielkości. Korzystając z przyznanego uprawnienia Komisja Europejska wydała rozporządzenie o pomocy de minimis. Na jego mocy uznano, że udzielenie tzw. pomocy de minimis , a więc pomocy, której ogólna kwota nie przekracza 100.000,00 EURO w okresie trzech lat, zwalnia z obowiązku informowania Komisji Europejskiej o wszelkich planach przyznania lub zmiany takiej pomocy. W ocenie pełnomocnika, pomoc taka de facto spełnia analogiczną rolę, jak wymienione rodzaje pomocy w art. 87 ust. 2 Traktatu, czyli pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem z mocy prawa. W dalsze konsekwencji oznacza to, że udzielenie takiej pomocy nie jest uzależnione od procedury notyfikacyjnej.

Polemizując, z poglądem organu odwoławczego, pełnomocnik podniósł, że organ ten nie uwzględnił okoliczności, iż uchwała Rady Gminy w K. w całej rozciągłości odpowiada pomocy przyznawanej według zasady de minimis. Stanowisko organu jest tym bardziej nietrafne, gdyż jak wskazał "przepis art. 6 ust. 2 ustawy o pomocy publicznej odnosi się do pomocy przewidzianej w akcie normatywnym, który uzależnia nabycie prawa do otrzymania pomocy wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych w tym akcie, bez konieczności wydania decyzji albo zawarcia umowy, albo gdy wydana decyzja jedynie potwierdza nabycie prawa". Przyjęcie przy tym przez Kolegium, że tak wprowadzona pomoc może być udzielona jedynie w sytuacji gdy akt normatywny jest programem pomocowym, zatwierdzonym przez Komisję Europejską, zgodnie z art. 88 Traktatu, nie może odnosić się do spornej uchwały, która spełnia warunki pomocy de minimis i nigdy nie będzie programem pomocowym w rozumieniu powołanego przez Kolegium przepisu. Pełnomocnik zaznaczył, iż Kolegium pominęło w swoich rozważaniach treść art. 2 pkt 7 ustawy o pomocy publicznej, zgodnie z którym programem pomocowym jest akt normatywny spełniający przesłanki, o których mowa w art. 1 lit d rozporządzenia Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu. W dalszej kolejności pełnomocnik omówił treść wskazanego wyżej rozporządzenia, wywodząc w konkluzji wniosek, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do rozporządzenia o pomocy de minimis, gdyż to ostatnie zostało przyjęte zgodnie z art. 94 Traktatu, a ponadto odnosi się ono do pomocy nowej, a nie już istniejącej. Kontynuując polemikę z organem odwoławczym, pełnomocnik opisał historyczne aspekty pomocy de minimis, zwracając uwagę, że w obecnym stanie prawnym, pomoc ta jest pomocą spełniającą przesłanki, o których mowa w art. 2 rozporządzenia de minimis, na podstawie art. 2 pkt 11 ustawy o pomocy publicznej. Pełnomocnik odniósł się także do procedury udzielania tej pomocy, wynikający z ustawy o pomocy publicznej, zwracając uwagę na treść art. 37 ustwy, który nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem zaświadczeń o otrzymanej w ciągu trzech ostatnich lat pomocy de minimis. W końcowym fragmencie skargi pełnomocnik wyraził polemiczny pogląd w odniesieniu do charakteru decyzji wydanej przez wójta, podnosząc, iż Kolegium błędnie nadało jej charakter konstytutywny. Zdaniem pełnomocnika charakter takiej decyzji jest deklaratoryjny, bowiem wójt ma jedynie ocenić, czy przedsiębiorca spełnił warunki do skorzystania z ulgi określonej przepisami prawa miejscowego. Powołując się na doktrynę, zwrócił także uwagę na wzajemną relację dwóch ustaw tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o pomocy publicznej. Reasumując, pełnomocnik wskazał że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

Pełnomocnik wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za uzasadnioną.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie ogranicza się zasadniczo do ustalenia czy istniały prawne podstawy orzekania o zwolnieniu skarżącej z podatku od nieruchomości za 2005 r. Organ odwoławczy uznał, iż podstawy takie nie istniały, z czym nie zgadzała się skarżąca spółka, wskazując na uregulowania zawarte w uchwale Rady Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] , podjętej w trybie art. 7 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać na treść art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Należy także zauważyć, że zgodnie z treścią art. 88 Konstytucji warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, przy czym zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa ( art. 88 ust. 2 Konstytucji ). Zgodnie zaś z treścią art. 90 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów.

Reasumując, zasadne jest podniesienie, iż rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji), musi zatem respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu (tu w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, Dz. U. Nr 60, poz. 704 z późn. zm.), bez potrzeby wpisywania do jej treści postanowień ustawowych ( porów. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Lu 882/02 publik. Fin. Kom. 2003/4/53 ).

Powyższy wywód konieczny był do zasadniczego punktu rozważań dotyczącego charakteru uchwały wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu Rada Gminy – w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. – może wprowadzić inne zwolnienia z podatku od nieruchomości niż określone w ust. 1. W tym miejscu zasadne jest wskazanie na uregulowanie zawarte w treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców, zgodnie z którym "przepisy ustawy stosuje się do udzielenia pomocy, w wyniku której przedsiębiorca otrzyma pomoc, której wartość, łącznie z udzieloną pomocą w ciągu kolejnych trzech lat poprzedzających dzień tego udzielenia, przekracza kwotę będącą równowartością 100 tys. EURO". Za zasadny zatem należy uznać – w świetle przedstawionych regulacji – wniosek, iż Rada Gminy uprawniona była do ustanowienia w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego zwolnień innych niż określone zostały w art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w sytuacji gdy zwolnienia te nie przekraczały kwoty 100.000,00 EURO, w okresie trzyletnim. Należy podkreślić, że dokładnie taką regulację zawiera uchwała Rady Gminy K., gdyż w § 3 pkt 6 uchwały określono, że "wysokość udzielonej przedsiębiorcy pomocy nie może przekraczać kwoty 100.000,00 EURO", przy czym wskazano, że kwota ta obejmuje także pomoc udzielaną na podstawie § 2 pkt 2 uchwały, który określił maksymalny 3 – letni okres zwolnienia w zakresie budynków, wymienionych w pkt 1 d wskazanego przepisu. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 2002 r. Nr 83, poz. 2949. Z akt przekazanych Sądowi nie wynika ażeby treść tej uchwały była zmieniana lub też żeby była uchylona przez Radę Gminy. Uprawnionym jest zatem wniosek, że uchwała ta w dniu rozstrzygania zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy funkcjonowała w obrocie prawnym i stanowiła akt normatywny o charakterze aktu prawa miejscowego na terenie Gminy K..

Przechodząc do zasadniczej oceny zaskarżonej decyzji należy podzielić pogląd wyrażony przez pełnomocnika w skardze, a dotyczący braku obowiązku notyfikacji pomocy de minimis. Wniosek taki wynika z analizy treści art. 2 pkt 4 i 10 oraz art.7 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Dwa pierwsze z wymienionych przepisów odnoszą się do rozporządzenia Komisji nr 69/2001 z dnia 12 stycznia w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis. Zgodnie z art. 2 rozporządzenia pomocą de minimis jest pomoc, której wartość nie przekracza kwoty 100.000,00 EURO udzielona przedsiębiorcy w okresie trzech lat. Należy podzielić zatem pogląd skargi, iż pomoc de minimis zgodna jest z zasadami wspólnego rynku europejskiego i nie stanowi naruszenia zasad konkurencyjności tego rynku. Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 3 ustawy, projekt programu pomocowego przewidujący udzielenie pomocy de minimis podlega wyłącznie zgłoszeniu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Prezesowi przysługuje prawo zgłoszenia w terminie czternastu dni zastrzeżeń dotyczących przejrzystości zasad udzielania pomocy. Wskazane unormowania nie budzą, zdaniem Sądu, wątpliwości interpretacyjnych i prowadzą do ogólnego wniosku, potwierdzającego brak podstaw prawnych do notyfikacji przed Komisją Europejską aktu prawnego wprowadzającego pomoc de minimis. Omówione unormowania dotyczą aktów prawnych regulujących pomoc de minimis po dniu wejścia w życie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej tj. po dniu 31 maja 2004 r. ( art. 72 ustawy ).

W ocenie Sądu, do aktów prawnych regulujących przedmiotową pomoc, przed dniem wejścia w życie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zastosowanie ma przepis art. 70 ustawy, zgodnie z którym , przepis art. 2 ustawy z dnia 19 września 2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 189, poz. 1850 ) traci moc po upływie trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, z tym że do pomocy publicznej, o której mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy o pomocy indywidualnej. Przechodząc na grunt przepisu, do którego odsyła art. 70 ustawy, należy wskazać na brzmienie art. 2 ustawy o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej, zgodnie z którym "organ udzielający pomocy publicznej dla przedsiębiorcy na podstawie aktu normatywnego obowiązującego w dniu wejścia wżycie niniejszej ustawy jest obowiązany wystąpić do Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii o projekcie decyzji lub umowy, która będzie stanowić podstawę udzielenia tej pomocy (...)" Należy zauważyć, że ostanie zdanie tego przepisu odsyła do odpowiedniego stosowania art. 25 ustawy z dnia 27 maja 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Przepis ten należy jednak odnieść do treści art. 64 i 70 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Z pierwszego z nich wynika, że postępowania prowadzone m.in. w trybie art. 25 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej podlegają umorzeniu. Drugi natomiast wskazuje, że art. 2 ustawy o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej traci moc po upływie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zasadny jest zatem – w świetle przedstawionych regulacji – wniosek, iż przepis art. 2 ustawy o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej, obowiązuje do dnia 31 maja 2007 r. jednakże nie stosuje się wynikającej z niego procedury, a procedurę dotyczącą pomocy indywidualnej określonej w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej.

Przechodząc do oceny spornej uchwały Rady Gminy K., należy ocenić, czy w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 19 września 2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej, spełniała przesłanki wynikające z art. 2 tej ustawy. Jak już wcześniej podkreślano, uchwała ta stanowiła akt prawa miejscowego, gdyż wydana została w oparciu o delegację zawartą w art. 7 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. ), a ponadto została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. jako akt prawa miejscowego obowiązujący na terenie gminy K.. Uchwała ta określała warunki prawne zwolnienia przedsiębiorców z podatku od nieruchomości, przy czym kompetencje do potwierdzenia spełnienia tych warunków w formie decyzji administracyjnej zostały powierzone Wójtowi Gminy K.. W tym miejscu zasadne jest odniesienie się do tej części uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która ocenia pod względem prawnym treść podjętej uchwały. W tej materii za celowe uznaje się wskazanie na uregulowania zawarte w treści art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej określającego zasadę praworządności, a także w art. 7 Konstytucji dotyczącym zasady legalizmu i art. 120 Ordynacji podatkowej, nakładający na organy podatkowe, obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Zasada ta oznacza oparcie każdej czynności wykonywanej przez organ prowadzący postępowanie na konkretnym przepisie. Należy także zauważyć, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. nr 16, poz. 95 z późn. zm.), organami nadzoru nad działalnością komunalną gmin jest Prezes Rady Ministrów, wojewoda i regionalna izba obrachunkowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada kompetencji do oceny zgodności z prawem podejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego uchwał. Uzasadniana jest zatem konstatacja, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje akt prawa miejscowego, co do którego organy nadzoru nie skorzystały z prawa stwierdzenia jego nieważności w całości lub w części wiąże on organy orzekające w sprawach będących przedmiotem regulacji tych uchwał.

Wracając do zasadniczego wątku, należy stwierdzić, że uchwała Rady Gminy K., która weszła w życie z dniem [...] 2003 r. spełniała przesłanki określone w art. 2 wskazanej ustawy, gdyż:

- po pierwsze, była aktem normatywnym,

- po drugie, regulowała ona zasady udzielania pomocy dla przedsiębiorców w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 19 września 2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowania pomocy publicznej tj. w dniu 5 grudnia 2003 r. ( art. 4 w/w ustawy ).

Reasumując powyższe rozważania zasadne jest sformułowanie tezy, iż akty prawa miejscowego podjęte na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. ), a dotyczące zwolnień przedsiębiorców z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, obowiązują do dnia 30 kwietnia 2007 r. na podstawie intertemporalnego przepisu art. 70 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ).

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W punkcie drugim wyroku Sąd postanowił zasądzić na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego, stosownie do art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.