Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1098/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 112, art. 114 ust. 2, art. 115, art. 115a, art. 113 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 8 czerwca 2022 r. nr SKO.402.ŚO.642.12.2022 w przedmiocie ustalenia poziomu hałasu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1098/22

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 czerwca 2022r. nr SKO.402.ŚO.642.12.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu odwołania J. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą D., reprezentowanego przez adwokata B. J. (daej: Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 3 lutego 2022 r. nr OŚ.6241.1.2021 o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku.

Jak wynika z akt sprawy, B. K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika (dalej: Uczestnik) zwrócił się o przeprowadzenie kontroli w związku nadmierną emisją hałasu, powodowaną przez pracę tartaku, znajdującego się na działce Skarżącego.

W związku z powyższym Starosta zwrócił się do WIOŚ z wnioskiem o przeprowadzenie pomiarów wielkość emisji hałasu powodowanego przez tartak.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2021r. nr [...] ustalił dla Skarżącego dopuszczalny poziom hałasu w środowisku wyrażony poprzez równoważny poziom dźwięku "A" dla pory dnia, z terenu działalności Zakładu na granicy z terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W wyniku odwołania Skarżącego, SKO w Tarnobrzegu decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] uchyliło decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia głównie na potrzebę uzyskania szczegółowych danych, jaki rodzaj terenu pod względem akustycznym znajduje się na każdej z działek w otoczeniu Zakładu. Organ stwierdził również, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, pomiary hałasu zostały wykonane prawidłowo, tj. przez laboratorium posiadające wymagane uprawnienia oraz z ustaleniem niepewności rozszerzonej pomiaru dla poziomu ufności 95%, wynoszącej odpowiednio 0,8 dB i 0,9 dB.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta [...] decyzją z 3 lutego 2022r. nr OŚ.6241.1.2021, działając na podstawie art. 115a ust. 1, 3 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej p.o.ś.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) ustalił dla Pana J. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: D. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku wyrażony poprzez równoważny poziom dźwięku "A" dla pory dnia, z terenu działalności Zakładu na granicy z sąsiadującym terenem zabudowy kwalifikowanej jako mieszkaniowa jednorodzinna - działka nr ew. gr. [...] obręb [...]: w godz. 6.00 — 22.00 LAeq D 50 dB (A) dla przedziału czasu odniesienia równego 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Stosownie do art. 115a ust. 3 p.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1 określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D lub LAeq w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt l , na które oddziałuje zakład. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny mieszkaniowo-usługowe, pod szpitale i domy pomocy społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Starosta powołał się na stanowisko judykatury, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność podmiotu emitującego hałas. Organ wskazał, że zgodnie z art. 114 i 115 p.o.ś., sposób zagospodarowania terenu, a w ślad za tym dopuszczalne normy hałasu określa się w planach zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku, kwalifikacji dokonują właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów.

Starosta stwierdził, że z przytoczonych unormowań wynika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymagane jest ustalenie: źródła emitującego hałas, czy hałas emitowany przez źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów oraz czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie/instalacja emitujące hałas znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust. 2 p.o.ś.

Dalej Organ I instancji stwierdził, że dnia 28 maja 2021 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poprzez upoważnionych pracowników przeprowadził kontrolę dot. działalności Firmy Skarżącego. Jako źródła emisji hałasu zlokalizowane na terenie Zakładu wskazano maszyny i urządzenia będące na wyposażeniu tartaku oraz środki transportu zewnętrznego przywożące i wywożące materiał do tartaku. W wyniku pomiarów dokonanych w trakcie kontroli stwierdzono fakt ponadnormatywnego oddziaływania hałasu na teren działki nr [...] w [...]. Otrzymano następujące równoważne poziomy dźwięku podczas pracy poszczególnych źródeł hałasu w porze dziennej :

- 62,2 dB - w punkcie pomiarowym nr 1 — [...], południowo-zachodnia część działki o nr ewid. [...];

- 53,4 dB - w punkcie pomiarowym nr 2 — [...], 1 m od budynku w świetle zamkniętego okna.

W rozpatrywanym przypadku punkty pomiaru poziomu hałasu zlokalizowane zostały na obszarach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego Starosta [...] wziął pod rozwagę faktyczny sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, w stosunku do Zakładu będącego źródłem hałasu. Z uwagi na brak uregulowań prawnych, jaki obszar należy uwzględnić rozpatrując tę kwestię tut. organ przyjął obszar analizowany jako sąsiednie tereny, najbliższych nieruchomości gruntowych, na które może oddziaływać zlokalizowany tam Zakład. Na tej podstawie jako obszar analizowany ustalono (w oparciu o mapę ewidencyjną aktualną wg stanu na dzień 15 listopada 2021 r.) teren zamykający się w granicach działek nr ew. gr.: [...] obręb [...] W celu ustalenia faktycznego sposobu zagospodarowania tych działek, mając na uwadze istniejący w doktrynie pogląd, że organ gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak również dokonuje kwalifikacji terenu pod kątem zapisów rozporządzenia, o której w art. 114 ust. 1 p.o.ś., Starosta [...] dwukrotnie zwrócił się do Wójta Gminy [...] o przeprowadzenie szczegółowej oceny, czy obszar analizowany (wskazany na załączniku graficznym) należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Zgodnie ze stanem [pic]faktycznym organ gminy ustalił, że na działkach nr [...] i [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Z kolei działki nr: [...] to niezabudowane grunty rolne. Działka nr [...] to zabudowa usługowa.

Starosta stwierdził więc, że w obszarze analizowanym znajdują się tereny wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. a dominującym sposobem zagospodarowania działek podlegających ochronie akustycznej jest zabudowa mieszkaniowa. Charakter otaczających budynków znajdujących się na terenach podlegających ochronie przed hałasem wypełnia definicję budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Dla terenów o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku Minister Środowiska określił dopuszczalne poziomy hałasu biorąc pod uwagę sposób zagospodarowania terenu. Zgodnie z tabelą nr 1 pkt 2 lit. a umieszczoną w załączniku do rozporządzenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, określono następujące wielkości hałasu od obiektów nie będących drogą lub linią kolejową - równoważny poziom dźwięku dla pory dziennej (6.00-22.00) LAeqD 50 dB. Ponieważ w niniejszej sprawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu wystąpiły w porze dziennej i Zakład pracuje tylko w porze dziennej, zatem stanowiło to podstawę do decyzyjnego określenia poziomu hałasu wyłącznie dla pory dziennej.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Starosta stwierdził, że na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i niniejszą decyzją zobowiązał Skarżącego do zmniejszenia poziomu hałasu do co najmniej dopuszczalnego.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty, w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 115 p.o.ś., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że teren poddany badaniom należy do rodzajów terenu, o którym mowa w art. 1 13 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. pomimo, iż faktycznie zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, iż rzeczywisty stan zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich jest odmienny;

- art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., poprzez uznanie, że teren stanowiący otoczenie terenu, na którym prowadzono badanie pozostaje terenem faktycznie zagospodarowanym pod zabudowę mieszkaniową, podczas gdy w bezpośrednim otoczeniu analizowanej nieruchomości znajdują się działki niezabudowane, rolne, a w niedalekiej odległości znajdują się również inne tereny usługowe,

- art. 115a p.o.ś. w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powstał obowiązek wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu; oraz przyjęciu, że w wyniku działania zakładu, poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, a w konsekwencji błędne wydanie decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu w środowisku przez zakład.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania , które miało wpływ na sprawy, a to:

- art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego i art. 77 k.p.a., poprzez nie zebranie materiału dowodowego w sposób prawidłowy i wyczerpujący i w efekcie przyjęcie, że sporne tereny stanowią obszar mieszkaniowy, podczas gdy w rzeczywistości znaczna cześć terenów w otoczeniu zakładu to nieruchomości niezabudowane, grunty rolne, częściowo usługowe a tylko niewielki obszar ma zabudowę mieszkalną;

- art. 8 i art. 80 k.p.a., polegające na nieprawidłowym, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, jaki charakter ma sporny teren i w efekcie błędne przyjęcie, że sporne tereny rzeczywiście stanowią obszar mieszkaniowy podczas gdy w rzeczywistości znaczna część terenów w otoczeniu zakładu to tereny niezabudowane z gruntami rolnymi; w sprawie nie oceniono na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co doprowadziło do naruszenia przepisu 80 k.p.a.

- art. 8, art. l i 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w tym niewyjaśnianie przez organ w uzasadnieniu decyzji na jakiej podstawie oceniono, że teren, na który oddziałuje Zakład został uznany za teren zabudowy mieszkaniowej, a nie teren mieszkaniowo – usługowy.

W związku z powyższymi zarzutami Odwołujący wniósł o uchylnie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

SKO w Tarnobrzegu opisaną na wstępie decyzją z 8 czerwca 2022r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 114 ust. 2 p.o.ś., jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt l p.o.ś. uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Kolegium stwierdziło, że stosownie do tych wymagań Starosta ustalił na podstawie danych uzyskanych od Wójta Gminy [...] wymagania w zakresie faktycznego zagospodarowania terenu oraz wymagań w zakresie ochrony akustycznej. Celem prawidłowego ustalenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów sąsiednich dla zakładu w rozumieniu art. 115 p.o.ś. ustalono obszar objęty ochroną akustyczną, a następnie w zakresie tego obszaru ustalono w której kategorii z wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. obszar ten się mieści. Prawidłowo określony został obszar analizowany oraz opracowany został także załącznik graficzny przedstawiający sposób zagospodarowania w odniesieniu do wymagań w zakresie ochrony akustycznej. Zarzuty odwołania dotyczące wadliwego ustalenia stanu w zakresie zagospodarowania terenów sąsiednich i wymagań akustycznych są zatem nieuprawnione. W szczególności, wobec zebranych informacji dot. stanu terenów sąsiednich nie można uznać, że teren chroniony akustycznie należy do terenów mieszkaniowo-usługowych, jak twierdzi Skarżący.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, należy zauważyć, że już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a p.o.ś. W związku z wynikami pomiarów, gdzie ustalono zarówno tło akustyczne, jak i poziom dźwięku wynikający z funkcjonowania zakładu Kolegium stwierdziło, że wydanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione na gruncie obowiązującego prawa i zasadne, bowiem teren, na którym stwierdzono przekroczenie, należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś.

J. W., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 czerwca 2022 r. nr SKO.402.ŚO.642.512.2022 w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na sprawy tj.:

a) art. 115 p.o.ś., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że teren poddany badaniom należy do rodzajów terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. pomimo, iż faktycznie zgromadzony w sprawie materiał wskazuje, że rzeczywisty stan zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich jest odmienny;

b) art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. poprzez uznanie, że teren stanowiący otoczenie działki, na której prowadzono badanie pozostaje terenem faktycznie zagospodarowanym pod zabudowę mieszkaniową podczas gdy w bezpośrednim otoczeniu analizowanej nieruchomości znajdują się działki niezabudowane, rolne, a w niedalekiej odległości znajdują się również inne tereny usługowe;

c) art. 115a p.o.ś. w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powstał obowiązek wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu; oraz przyjęciu, że w działania zakładu, na terenie sąsiadującym przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, a w konsekwencji błędne wydanie decyzji o dopuszczalnej emisji hałasu w środowisku przez zakład.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania;

b) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ uznając, iż planowana inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący zarzucił, że organ w zupełnie bezpodstawny sposób przyjął, że teren poddany badaniu i teren na który zakład może oddziaływać stanowią obszar mieszkaniowy zamiast mieszkaniowo-usługowy. Oparcie się przez organ wyłącznie na ustaleniach przekazanych przez Wójta Gminy [...] dotyczących faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu, pominięcie dokonania własnej oceny i ustaleń prowadzi do błędnego przyjęcia przez organ, że teren sąsiadujący z poddaną badaniom nieruchomością to wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Przeczy temu chociażby treść decyzji obejmującej wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2014 r., w której wskazano, że inwestycja realizowana jest na terenie zabudowy jednorodzinnej i incydentalnie usługowej, podczas gdy w Protokole wskazano już tylko zabudowę jednorodzinną jako zagospodarowanie terenu (str. 2 protokołu). Dodatkowo analizując faktyczne zagospodarowanie terenu znaczna część okolicznego terenu jest zagospodarowana rolniczo, dodatkowo wyraźnie widać zagospodarowanie na cele prowadzonych działalności gospodarczych, a to w niedalekiej odległości od zakładu znajduje się parking, boisko sportowe, firma [....], stacja paliw, parking dla tirów, sala weselna, sklep z używanymi częściami samochodowymi. W bezpośrednim sąsiedztwie zarówno osoby zawiadamiającej, jak też skarżącego prowadzona jest działalność gospodarcza przez przedsiębiorcę P. W. pod firmą [...]. Dodatkowo nie bez znaczenia dla przeprowadzanych pomiarów jest niedaleka odległość od drogi dojazdowej do trasy krajowej nr [...], a co za tym idzie w godzinach w których dokonywany był pomiar ruch samochodowy i eksploatacja dróg może wpływać na natężenie hałasu i zaburzać rzeczywisty pomiar. Mając na względzie zabudowę usługową i handlową znajdującą się w niedalekiej odległości od zakładu organ kierował się błędnym uznaniem, że Zakład znajduje się i oddziałuje na teren zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy w rzeczywistości Zakład znajduje się oraz oddziałuje na teren mieszkaniowo - usługowy, a w konsekwencji organ doprowadził do błędnego określenia dopuszczalnego poziomu emisji hałasu.

Skarżący zwrócił uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu realizowanej inwestycji wskazano, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej podczas sporządzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji wskazano również, że hałas emitowany ze źródeł na terenie inwestycji nie przekroczy normatywnych poziomów dźwięku na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej i nie będzie miał wpływu na pogorszenie klimatu akustycznego w najbliższym otoczeniu. Sporządzona ocena oddziaływania na środowisko wyraźnie wskazała, że uciążliwość spowodowana hałasem zamknie się w granicach terenu inwestycji. Dlatego też niezrozumiałe są ustalenia dokonane przez organ. Tym bardziej, że otrzymane wyniki odbiegały tylko nieznacznie od przyjętej normy.

Skarżący zakwestionował również prawidłowość przeprowadzenia pomiarów w dniu 28 maja 2021 r., w tym brak uwzględnienia hałasu z dróg oraz brak informacji o metodyce procedowania. Organ nie podjął żadnych ustaleń co do rodzaju wszystkich terenów znajdujących się w okolicy Zakładu, ich wielkości i faktycznego zagospodarowania i wykorzystania oraz kolejności w jakiej zabudowa powstawała. Skarżący zarzucił, że Organ dokonując pomiarów nie dokonał oceny dokładności pomiarów, nie przeprowadzono analizy niepewności i błędów pomiarów. Natomiast dokładność przeprowadzonego pomiaru zależy od wielu czynników, które można podzielić na tzw. błędy i niepewności pomiarowe.

Skarżący argumentował również, że w trakcie przeprowadzanych pomiarów nie poddano analizie prawidłowości posadowienia budynku będącego punktem odniesienia pomiarów, jego zgodności z projektem, w szczególności w zakresie zastosowanych rozwiązań technologicznych ale przede wszystkim prawidłowości i poprawności jego posadowienia i przeznaczenia. W miejscu, w którym obecnie posadowiony jest budynek z przeznaczeniem mieszkalnym dotychczas był budynek gospodarczy. Skarżący zwrócił uwagę, że w wyniku prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postępowań administracyjnych w przedmiocie prawidłowości i legalności posadowienia budynków na działce nr ewidencyjny [...] położonej w [...], stanowiącej własność Państwa Z. i B. K., a zatem na nieruchomości na której prowadzone były pomiary hałasu, stwierdzono nieprawidłowości z powodu posadowienia budynku bez zachowania wymaganych przepisami prawa odległości od granicy działki. Skarżący zarzucił, że Organ nie rozważył, czy gdyby budynki posadowione zostały zgodnie zasadami i normami to wyniki pomiarów mogły być odmienne, wskazujące na brak przekroczeń poziomu hałasu.

W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 23 stycznia 2023r. B. K., reprezentowany przez adw. K. F. wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że Skarżący prowadzi swoją działalność w postaci [...] m.in. na podstawie decyzji nr [...] z [...] stycznia 2014r., znak: [...], która to została wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, na zamierzenie budowlane pn.: "Budowa wiaty - zadaszenia maszyny tartacznej wraz z infrastrukturą: na działkach nr [...] i [...]. Inwestycja ta została zlokalizowana w obszarze Natura 2000 " [...]". Inwestycja ta miała zostać zlokalizowana na działkach innych aniżeli działki sąsiadujące z działką zainteresowanego, na której ma on wybudowany dom. Wówczas obszar działania tegoż tartaku był znacznie mniejszy, przy czym wraz z poszerzaniem swojej działalności, w tym zwiększania obszaru na którym prowadzi swoją działalność jak i zwiększania przez to oddziaływania na tereny sąsiednie, skarżący nie zgłaszał tego do stosownych organów i według wiedzy zainteresowanego nie ma on pozwolenia na prowadzenie działalności w takim zakresie, jak to faktycznie ma miejsce w przeciągu ostatnich lat. Dlatego też powoływanie się przez skarżącego, na okoliczność iż w projekcie zagospodarowania terenu realizowanej inwestycji wskazano, iż nie jest ona zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jest niezasadne. Sporządzana wówczas ocena oddziaływania na środowisko wskazywała, że uciążliwość spowodowana hałasem zamknie się w granicach terenu inwestycji. Przy czym zasadniczą różnicą jest to, że działalność skarżącego kilka lat temu, gdy dokonywana była owa ocena, była w znacznie mniejszych rozmiarach, obejmowała swym zasięgiem zupełnie mniejszy teren jak i zakres usług niż ma to miejsce od około 4 lat. Natomiast teraz działalność ta i hałas z nią związany wykracza poza pewne normy i znacząco oddziałuje na nieruchomości sąsiednie.

Uczestnik nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego, jakoby organ w zupełnie bezpodstawny sposób przyjął, że teren poddany badaniu i teren na który zakład może oddziaływać stanowią obszar mieszkaniowy zamiast mieszkaniowo - usługowy. Uczestnik wskazał, że organ celem prawidłowego ustalenia faktycznego w zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich dla zakładu w rozumieniu 115 p.o.ś. ustalił obszar objęty ochroną akustyczną a następnie w zakresie tego obszaru ustalił w której kategorii z wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. obszar ten się mieści. W tym zakresie organ w sposób pełny i prawidłowy ustalił zakres zagospodarowania terenów sąsiednich i wymagania akustyczne dla nich. Uczestnik wskazał również, że wszystkie inne rodzaje działalności, w tym boisko sportowe, parking i inne ewentualne firmy prowadzone są w dużo większej odległości od miejsca zamieszkania Zainteresowanego jak i miejsca prowadzonej przez Skarżącego działalności. Ich działalność w żaden sposób nie wpływa na poziom hałasu w miejscy zamieszkania interesowanego, ani też w żaden inny sposób nie oddziałuje na jego nieruchomość.

Uczestnik zakwestionował twierdzenia Skarżącego, że hałas może dochodzić do działki zainteresowanego, z uwagi na położenie jego domu przy drodze asfaltowej przebiegającej przez miejscowość [...]. Droga ta jest znaczenie oddalona i mało uczęszczana i to głównie przez mieszkańców, którzy mają położone przy niej domy. Uczestnik wskazał również, że budynek mieszkalny w którym on zamieszkuje został wykonany w oparciu o stosowne pozwolenie oraz zgodnie z projektem budowalnym, a także pozwoleniem na użytkowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu I instancji odpowiadają prawu.

Wydanie decyzji na podstawie art. 115a p.o.ś. jest dopuszczalne w przypadku stwierdzenia, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenu, w tym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określa załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112).

Jak stanowi art. 115a ust. 3 p.o.ś., w decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Przepis art. 113 ust. 2 pkt 1 określa rodzaje terenów objęte ochrona akustyczną i wśród nich wymienia tereny faktycznie zagospodarowane:

a) pod zabudowę mieszkaniową,

b) pod szpitale i domy pomocy społecznej,

c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d) na cele uzdrowiskowe,

e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową.

Kluczowe dla wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest więc ustalenie, czy poza Zakładem, które generuje hałas istnieją tereny ochrony akustycznej a jeśli tak, czy działalność Zakładu oddziałuje na nie w taki sposób, że prowadzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenie objętym ochroną akustyczną.

Przepis art. 115 p.o.ś. przewiduje, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten wskazuje, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

W tym kontekście Skarżący zarzucał, że skoro faktyczny sposób zagospodarowania terenu wokół Zakładu jest zróżnicowany to należało uwzględnić, jaki jest jego przeważający rodzaj. Skarżący podnosił, że poza Zakładem znaczna część terenu użytkowana jest rolniczo a dodatkowo również na cele działalności gospodarczych. Istotnie z informacji przekazywanych przez Wójta Gminy [...] wynika, że większość działek wokół Zakładu to tereny niezbudowane o rolniczym przeznaczeniu. Tereny o faktycznym zagospodarowaniu mieszkaniowym to działka nr [...] – na której znajduje się Zakład i z tego powodu nie jest brana pod uwagę przy określaniu dopuszczalnego poziomu hałasu oraz działka nr [...] – stanowiąca własność Uczestnika postępowania. Dla określenia dopuszczalnego poziomu hałasu nie ma znaczenia dominujący charakter terenów, jeżeli nie są one objęte ochroną akustyczną. Istotnym jest natomiast, czy poza Zakładem znajduje się teren objęty ochroną akustyczną, na który jego działalność oddziałuje w sposób przekraczający dopuszczalne poziomy hałasu.

Należy zwrócić uwagę, że art. 115 odsyła wyraźnie do art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., w którym wymienione są konkretne rodzaje terenów objętych ochroną akustyczną w tym tereny pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo-usługową. Ustalenie, że w obszarze oddziaływania akustycznego występuje jeden z terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. oznacza, że to ten teren, w konkretnych granicach, podlega ochronie. Nie ma przy tym znaczenia, że w sąsiedztwie znajduje się obszar nie wymagający ochrony akustycznej, np. przemysłowy czy przemysłowo-usługowy, usługowy czy też rolny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 czerwca 2017 r., IV SA/Po 398/17, LEX nr 2342037). Zagadnienie to przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 2 października 2012 r., II OSK 1028/11. Wskazał, że przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziałuje hałas, jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu określone w powołanym wyżej rozporządzeniu.

W art. 114 ust. 2 ustawy wprowadzono zasadę, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Oznacza to, że jeżeli przykładowo dany teren jest przeznaczony częściowo pod zabudowę mieszkaniową i częściowo na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, to należy ustalić, który rodzaj terenu przeważa na tym obszarze. Istotne jest, że przepis art. 114 ust. 2 p.o.ś. ma zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu. W przypadku braku planu miejscowego, gdy zachodzi potrzeba ustalenia czy na danym terenie obowiązują normy hałasu, przepis art. 115 p.o.ś. nakazuje właściwym organom dokonać oceny, czy obszar, na który oddziałuje hałas należy do terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., z uwzględnieniem odpowiedniego zastosowania art. 114 ust. 2 p.o.ś. W tym celu organy powinny ustalić, jakie jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie tego terenu oraz terenów sąsiednich. Przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziałuje hałas jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu określone w powołanym wyżej rozporządzeniu.

W niniejszej sprawie źródłem emitującym hałas jest działalność Zakładu Skarżącego, polegająca na produkcji wyrobów tartacznych. Jak podnosił Uczestnik postępowania hałas spowodowany działalnością Zakładu emitował w sposób przekraczający dopuszczalne normy na jego działkę nr [...]. Działka ta nie jest objęta planem miejscowym, stąd też fakt ewentualnego objęcia ochroną akustyczną należało ustalić na podstawie faktycznego zagospodarowania. Prawidłowe są ustalenia organu I instancji, że działka nr [...] jest faktycznie zagospodarowana pod zabudowę mieszkaniową– wprost wymienioną art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a p.o.ś. Powyższe wynika z mapy, na której dokonano wyznaczenia obszaru analizowanego w połączeniu z informacjami dotyczącymi faktycznego zagospodarowania działek znajdujących się wokół Zakładu.

Skoro działka nr [...] podlega ochronie akustycznej na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a p.o.ś. należało w dalszej kolejności ustalić, czy Zakład Skarżącego emituje hałas w sposób przekraczający dopuszczalne normy na działce nr [...]. Przesądzające w tym zakresie znaczenie mają wyniki pomiarów hałasu pochodzącego z Zakładu Skarżącego. W dacie wykonania pomiarów – 28 maja 2021r. obowiązywał art. 115a p.o.ś. w wersji, która przewidywała, że ustalenia co do poziomu hałasu były dokonywane na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Należy podkreślić w świetle zarzutów Skarżącego, że to wyniki pomiarów, dokonane przez podmiot uprawniony decydują o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu a nie ustalenia oceny oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie pomiarów dokonano przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska – poprzez upoważnionego pracownika – a więc podmiot uprawniony do wykonania pomiarów na dzień ich sporządzenia.

Zawartość protokołu i sprawozdania z pomiarów hałasu potwierdziła zgodność wykonanych pomiarów z wymogami, wynikającymi z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2286), obowiązującego w dacie wykonania pomiarów. Wbrew zarzutom skargi co do braku analizy niepewności i błędów pomiarów należy wskazać, że w sprawozdaniu z pomiarów hałasu przedstawiono wyniki niepewności rozszerzonej pomiaru U95 W szczególności należy zawrócić uwagę, że wskaźnik- niepewności pomiarów zarówno w pkt 1 jak i pkt 2 pomiarów - był niższy od maksymalnej dopuszczalnej wartości przedziału niepewności rozszerzonej U95 (2,7 dB) – zgodnie z załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów.

Skarżący zarzucał również, że pomiar nie uwzględniał hałasu z dróg. Odnośnie tego zarzutu wskazać, należy, że w trakcie pomiarów hałasu należy uwzględniać pomiary z tła akustycznego, które tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych - zgodnie z załącznikiem nr 7 do ww. rozporządzenia (E.II 2. pkt 4). Jak wynika ze sprawozdania z pomiarów hałasu - w stosunku do każdego ze zidentyfikowanych źródeł hałasu (tj. trak tarczowy, gwoździarka, formatówka) przeprowadzono pomiary wskaźnika hałasu z uwzględnieniem tła akustycznego. Z tego powodu Sąd uznał zarzut dotyczący nie uwzględnienia hałasu z dróg za nieuzasadniony.

Skarżący zarzucał również, że Organy pominęły kwestię prawidłowości posadowienia budynku będącego punktem odniesienia pomiarów, tj. bez zachowania odległości od granicy działki. Zdaniem Skarżącego nie rozważono, czy gdyby budynki posadowione zostały zgodnie z zasadami i normami, to wyniki pomiarów mogły być odmienne. Zarzut ten nie jest zdaniem Sądu zasadny z następujących względów. Jak wynika z map znajdujących się w aktach sprawy, na działce Uczestnika postępowania nr [...] znajdują się dwa budynki gospodarcze i jeden budynek mieszkalny w bardzo bliskiej odległości od granicy z działką Skarżącego. Jednak te budynki, a w szczególności budynek mieszkalny, posadowiony przy granicy nie były punktem odniesienia do wykonania pomiarów hałasu.

Lokalizacja punktów pomiarowych hałasu została uregulowana w ww. rozporządzeniu w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów. Zgodnie z lit. B pkt 2 załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się:

a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków:

- w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu,

- na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji,

b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu.

W niniejszej sprawie wyznaczono dwa punkty pomiarowe. Punkt nr 1 wyznaczono na terenie otaczającym budynki. Punkt nr 2 wyznaczono w odległości 1m od budynku w świetle zamkniętego okna, co jest dopuszczalne w świetle przytoczonego wyżej pkt 2a załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia. W świetle zarzutów Skarżącego należy podkreślić, że punkt pomiarowy nr 2 nie został wyznaczony względem budynków znajdujących się przy granicy z działką Skarżącego, lecz został wyznaczony w dopuszczalnej odległości 1m do budynku mieszkalnego, który znajduje się w głębi działki Uczestnika postępowania nr [...] w oddaleniu od granicy z działką nr [...]. Należy również podkreślić, że postępowanie, jakie toczy się przed organami nadzoru budowlanego dotyczy budynku gospodarczego, który nie był punktem odniesienia dla punktów pomiarowych. Przedstawiona przez Skarżącego decyzja PINB w [...] z [...] marca 2022r. nie dotyczy budynku mieszkalnego, który stanowił punkt odniesienia dla punktu pomiarowego nr 2. Powyższe wnioski wynikają z protokołu i sprawozdania z pomiarów hałasu, mapy obszaru analizowanego i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2022r., przedstawionej przez Skarżącego. Zatem podnoszone przez Skarżącego naruszenie przepisów Prawa budowlanego, dotyczące wymaganej odległości budynku od granicy nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Punkty pomiarowe nie zostały wyznaczone względem budynków znajdujących się przy granicy z działką Skarżącego a przedstawiona przez Skarżącego decyzja Organu nadzoru budowlanego dotyczy budynku gospodarczego a nie zaś budynku mieszkalnego, względem którego wyznaczono punkt pomiarowy nr 2.

Zgodnie z art. 112 p.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi on 50 dB. W trakcie pomiarów hałasu stwierdzono, że na działce nr [...], która jest zagospodarowana pod taką zabudowę poziom hałasu wynosił w dwóch punktach pomiarowych odpowiednio 62,2 dB i 53,4 dB. Zgodnie ze sprawozdaniem są to wartości LAeq D równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00), zgodnie z art. 112a pkt 1 lit. b p.o.ś. po korekcie z uwagi na lokalizację punktu pomiarowego przy elewacji budynku.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

W niniejszej sprawie pomiary hałasu, udokumentowane sprawozdaniem wykazały, ze doszło do przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika hałasu LAeq D na terenie działki nr [...] – objętej ochroną akustyczną.

Organ stosownie do wymogów wynikających z art. 115a ust. 1 i ust. 3 p.o.ś. określił dopuszczalny poziom hałasu przy zastosowaniu wskaźnika hałasu LAeq D w odniesieniu do znajdującej się obok Zakładu działki nr [...], która stanowi teren ochrony akustycznej. Dopuszczalny poziom hałasy został określony jedynie dla pory dziennej co należało ocenić jako dopuszczalne z uwagi na godziny pracy Zakładu.

Z przedstawionych powyżej przyczyn, uznając, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające spełnia wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również, że zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z decyzją Organu I instancji spełnia wymogi prawa materialnego, wynikającego z art. 112 – art. 115a p.o.ś. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.