Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 756/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 516/16 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od M. G. na rzecz M. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 516/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznania skargi M. S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., którą umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz M. G., zaskarżając wyrok w całości.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w skardze kasacyjnej zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego – art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie warunków stosowania środków ochrony roślin poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że M. S. przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę w związku z ograniczeniami, związanymi z mającym powstać na działce, należącej do M. G. obiektem budowlanym, wprowadzonymi przez przepisy art. 35 ustawy środkach ochrony roślin oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi w sprawie warunków stosowania środków ochrony roślin, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż przepisy powyższe nie wprowadzają żadnych ograniczeń związanych z mającym powstać na działce nr ew. [...] obiektem budowlanym;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z 105 § 1 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji przez Sąd, pomimo braku naruszenia przez organy przepisu o umorzeniu postępowania po prawidłowym rozstrzygnięciu przez organy, iż M. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym.

W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

M. G. w skardze kasacyjnej zarzuciła

I. podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając skarżoną przez uczestnika decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj., że niezasadnie przyjął, że planowana inwestycja nie utrudni M. S. korzystania z nieruchomości, której jest właścicielem zgodnie z przeznaczeniem tej nieruchomości, a w związku z powyższym, że M. S. nie ma interesu prawnego uprawniającego do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z [...] grudnia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], gm. [...] - co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia skargi uczestnika pomimo, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie – skarga nie zasługiwała na uwzględnienie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zebrano całości materiału dowodowego, w przypadku, gdy organy administracji posiadały dostateczny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń w przedmiocie wpływu planowanej inwestycji na nieruchomość uczestnika, a w szczególności ustalenia, czy z uwagi na usytuowanie planowanej inwestycji uczestnik będzie mógł w dalszym ciągu wykonywać zabiegi z użyciem środków ochrony roślin na terenie całej nieruchomości, której jest właścicielem z uwagi na zachowanie przewidzianych przepisami prawa odległości;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkujące:

• rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego,

• nie przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną,

a więc niedokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęciem, że realizacja planowanej inwestycji uniemożliwi uczestnikowi możliwość wykonywania na swojej działce, w otoczeniu projektowanego budynku mieszkalnego - zabiegów z zastosowaniem środków ochrony roślin, a w konsekwencji przyjęciem, że właścicielowi działki ewidencyjnej nr 200 przysługują prawa strony mogącej skutecznie żądać stwierdzenia nieważności decyzji, dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na terenie sąsiedniej nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia skargi, pomimo iż podlegała ona oddaleniu;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z brakiem przedstawienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za uwzględnieniem skargi, a w konsekwencji w wyniku całkowicie dowolnego ustalenia, że uczestnik mógł brać udział, jako strona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z [...] grudnia 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], gm. [...] , podczas gdy uczestnik nie miał interesu prawnego do występowania we wspomnianym postępowaniu z uwagi na rozmieszczenie planowanej inwestycji;

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego:

1) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (Dz.U. z 2013 r. poz. 455 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie warunków stosowania środków ochrony roślin (Dz.U. z 2014 r. poz. 516) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że okoliczność, iż w otoczeniu projektowanego budynku mieszkalnego są wykonywane zabiegi z zastosowaniem środków ochrony roślin, niejako w sposób automatyczny stanowi przeszkodę do dalszego wykonywania takich zabiegów, ograniczając tym samym możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości, na której wykonywane są opryski, podczas gdy zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie warunków stosowania środków ochrony roślin – zabiegi z zastosowaniem środków ochrony roślin mogą być wykonywane w otoczeniu projektowanego budynku mieszkalnego o ile są zachowane wymagane prawem odległości, a jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie (projekt budowlany planowanej inwestycji) wynika, że odległości te zostaną zachowane - brak jest więc podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja uniemożliwi uczestnikowi dotychczasowy sposób korzystania przez niego z działki nr ew. [...], stanowiącej jego własność;

2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja będzie wpływać na nieruchomość sąsiednią, stanowiącą własność Marka Szlązak i godzić w jego uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, a tym samym, że M. S. miał interes prawny oraz mógł uczestniczyć jako strona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piaseczyńskiego z [...] grudnia 2014 r., Nr [...], podczas gdy okoliczność wykonywania przez M. S. zabiegów z zastosowaniem środków ochrony roślin z uwagi na usytuowanie planowanej inwestycji nie wprowadzi ograniczeń w sposobie korzystania przez uczestnika z jego nieruchomości, umożliwiając mu dalsze wykonywanie oprysków – co prowadzi do wniosku, że M. S. nigdy nie miał interesu prawnego do występowania we wspomnianym postępowaniu oraz na mocy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie mógł być również jego stroną;

3) art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: k.c.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy wynikające z błędnego przyjęcia, że przepisy te są przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora, tj. że – jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu, podczas gdy przepisem odrębnym, na podstawie którego określonemu podmiotowi można przyznać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie jest jednak art. 144 k.c., który zawiera zakaz dokonywania tzw. immisji pośrednich z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych; przepis ten nie wprowadza bowiem żadnym ograniczeń w zagospodarowaniu działek, na które w ten sposób inwestycja oddziałuje.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi M. S. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedziach na skargi kasacyjne M. S. wniósł o ich oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Niezasadnie w obu skargach kasacyjnych zarzucono naruszenie przepisów art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Sąd Wojewódzki, kierując się właściwym rozumieniem wymienionych przepisów trafnie zanegował stanowisko organów nadzoru budowlanego, zgodnie z którym skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z [...] grudnia 2014 r., a tym samym nie był on legitymowany do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest ujmowany jednolicie problem stosowania przepisów art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przy ustalaniu kręgu stron w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Co do zasady przyjmuje się, że zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie wyklucza się jednak potrzeby szerszego ujęcia legitymacji do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę przez podmiot, który stosownie do art. 28 k.p.a. wykaże okoliczności świadczące o tym, że skutki stwierdzenia nieważności decyzji dotyczą jego interesu lub obowiązku (por. wyroki NSA z: 24 czerwca 2015 r., II OSK 2209/14; 17 kwietnia 2014 r., II OSK 2811/12; 24 stycznia 2017 r., II OSK 1112/15, 10 grudnia 2014 r., II OSK 1294/13; 5 kwietnia 2007 r., II OSK 598/06; 25 września 2008 r., II OSK 1058/07; 15 stycznia 2015 r., II OSK 1446/13; 16 października 2014 r., II OSK 958/13; 19 stycznia 2016 r., II OSK 1199/14; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 3, C.H. Beck, s. 335-336; A. Kosicki w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz, LEX, komentarz do art. 28 Prawa budowlanego).

Uwzględnienie wymienionych wyżej przepisów pozwala stwierdzić, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora.

W rezultacie przy określeniu kręgu stron w sprawach pozwolenia na budowę, prowadzonych w trybie zwykłym bądź nadzwyczajnym, zagadnieniem kluczowym jest właśnie ustalenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, stanowiącego według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Zaakcentować przy tym należy, że interpretacja art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wprowadzającego obowiązek projektowania i budowy obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (por. wyrok NSA z 8 września 2016 r., II OSK 1564/15).

Z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że status strony w postępowaniu dotyczącym pozwoleniu na budowę determinowany jest zakresem oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. Istotne jest zatem, aby organ administracji wyznaczając obszar oddziaływania konkretnej inwestycji wziął pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu, sposób zagospodarowania jego otoczenia i nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu określonego terenu.

W niniejszej sprawie skarżący występując o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego w ramach powstającego siedliska rolniczego na działce nr [...] wskazał, że usytuowanie przedmiotowego budynku utrudni dotychczasowe korzystanie z działki nr [...], przeznaczonej pod działalność produkcji sadowniczej. Skarżący – powołując się na przepisy art. 35 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie warunków stosowania środków ochrony roślin – wyjaśnił, że realizacja spornej zabudowy mieszkalnej spowoduje konieczność wyłączenia części gruntu z działalności wytwórczej, gdyż sadownicze zagospodarowanie działki wymaga zabiegów z zastosowaniem środków ochrony roślin, co nie jest możliwe w bezpośrednim otoczeniu terenu nieużytkowanego rolniczo, a zwłaszcza zabudowy mieszkalnej.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podane okoliczności dotyczą sfery użytkowania terenu w określony sposób, a zatem nie są związane z "zagospodarowaniem terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wyrażając taką ocenę organ nadzoru nie wziął jednak pod uwagę utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego, ale też prawa cywilnego, zwłaszcza w zakresie ochrony własności.

Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyroki NSA z: 8 czerwca 2011 r., II OSK 1296/10; 26 czerwca 2012 r., II OSK 1613/11).

Zauważyć ponadto należy, że słownikowe pojęcie "zagospodarować" oznacza: wykorzystać, racjonalnie wykorzystać teren lub zasoby. Tymczasem organy nadzoru budowlanego przy ocenie legitymacji procesowej skarżącego błędnie nie uwzględniły jego interesu prawnego związanego z ochroną prawa własności do działki rolniczej, wykorzystywanej na cele sadownicze. Jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki realizacja przedmiotowej inwestycji może uniemożliwić lub utrudnić użytkowanie terenu działki sąsiedniej zgodnie z jej przeznaczeniem, a więc ograniczyć uprawnienia właścicielskie skarżącego chronione przepisem art. 140 k.c.

Dla oceny statusu procesowego skarżącego istotne znacznie miała też argumentacja zawarta w odwołaniu, a odnosząca się do faktu niezgodności usytuowania projektowanego budynku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wyjaśnił bowiem, że będąc stroną w postępowaniu lokalizacyjnym nie skarżył decyzji o warunkach zabudowy gdyż przewidziano w niej budowę przedmiotowego obiektu, tak jak innych siedlisk, w pasie ok. 60 m od drogi.

Tymczasem zakwestionowaną decyzją udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w głębi działki, w odległości 120 m poza obszarem wyznaczonym w decyzji o warunkach zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że niezgodność pozwolenia na budowę w zakresie obszaru objętego projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym potwierdzona została przez Starostę Piaseczyńskiego, który wnioskował o wyeliminowanie decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.

Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należało uznać za przekonujące twierdzenia skarżącego, który w odwołaniu podniósł, iż zawężenie obszaru przewidzianego pod lokalizację zabudowy siedliskowej miało m.in. na celu ochronę gruntów rolnych poprzez ograniczenie przeznaczenia ich na cele nierolnicze.

Z tych względów należało przyjąć, że skarżący jako właściciel nieruchomości graniczącej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji miał interes prawny w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał bowiem na okoliczności świadczące o tym, że usytuowanie i charakter przedmiotowego budynku mieszkalnego może potencjalnie spowodować ograniczenia w korzystaniu z jego działki gruntowej, przeznaczonej na cele sadownicze.

Ustanowione w przepisach odrębnych obowiązki i zakazy związane ze stosowaniem środków ochrony roślin mają znaczenie dla sadowniczego użytkowania działki skarżącego. Z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. i § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia wynika, że stosowanie środków ochrony roślin musi się odbywać z zachowaniem odległości wyznaczonych dla ochrony sąsiednich terenów nieużytkowanych rolniczo, innych niż będące celem zabiegu.

Skarżący ma więc interes prawny w sprawie inwestycji zaprojektowanej na działce sąsiedniej podyktowany potrzebą ochrony swoich uprawnień właścicielskich w ramach prowadzonej działalności rolniczo-sadowniczej. Organy nadzoru przyjęły natomiast błędnie, że usytuowanie spornego budynku mieszkalnego nie ma znaczenia dla zagospodarowania i korzystania z nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej własność skarżącego. Tym samym nieprawidłowe było umorzenie przedmiotowego postępowania.

W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził naruszenie przez organy obu instancji art. 105 § 1 k.p.a., które skutkować musiało uchyleniem kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Z przyczyn omówionych wyżej należało uznać, że Sąd Wojewódzki nie naruszył przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wymienionych w podstawach obu skarg kasacyjnych. W konsekwencji orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 2 p.p.s.a.