Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4414/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 31, art.35 ust. 1, ust. 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 513
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jedn.
article: art. 55 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Sławomir Kozik (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Województwo [...] jest postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2013 r., nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.k.") oraz na podstawie art. 55 § 2 art. 62 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., dalej: "O.p."), utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] października 2013 r. nr [...], wydane w sprawie zaliczenia wpłaty Województwa [...] do budżetu Państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej, na poczet należności głównej i odsetek.

W wymienionym powyżej postanowieniu z [...] października 2013 r., wydanym na podstawie art. 55 § 2 art. 62 § 1 i § 4 O.p. Minister Finansów rozliczył kwotę w wysokości 1.500.793,52 zł wpłaconą przez Województwo [...] 2 października 2013 r., zaliczając na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na wrzesień 2013 r. kwotę w wysokości 1.494.243,52 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę kwotę w wysokości 6.550,00 zł.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] października 2013 r., wskazując, że Minister Finansów nieprawidłowo zaliczył wpłatę z 2 października 2013 r., ponieważ w tytule przelewu wskazano, iż cała kwota dotyczy tylko należności głównej. Ponadto Województwo podniosło, powołując się na art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a., iż postanowienie w uzasadnieniu nie określa sposobu naliczenia odsetek oraz tego według jakich stawek zostały one naliczone. Województwo podniosło również zarzut nieważności postanowienia, gdyż zostało ono skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, ponieważ jako adresat postanowienia został wskazany Zarząd Województwa.

Minister Finansów, utrzymując w mocy postanowienie I instancji wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że Województwo [...] spełnia przesłanki z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r., Nr 80, poz. 526, z późn. zm.), który stanowi, iż województwa, w których wskaźnik dochodów podatkowych na jednego mieszkańca (wskaźnik W) jest większy niż 110% wskaźnika dochodów podatkowych wszystkich województw (wskaźnik Ww), dokonują wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. W związku z tym Minister Finansów poinformował Województwo pismem nr [...] z [...] października 2012 r., a następnie pismem nr [...] z [...] lutego 2013 r. o rocznej kwocie wpłat do budżetu państwa w wysokości 661.345.344,00 zł. Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy, jednostka samorządu terytorialnego dokonuje wpłat na rachunek budżetu państwa w 12 równych ratach, w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. Od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych.

W związku z powyższym Województwo [...] zostało na mocy ustawy zobowiązane do dokonywania wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, w comiesięcznych ratach w wysokości 55.112.112,00 zł w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. We wrześniu 2013 r. Województwo w terminie ustawowym wpłaciło na rachunek budżetu państwa kwotę w wysokości 127.318,48 zł, a następnie 2 października 2013 r. – kwotę w wysokości 1.500.793,52 zł, zaznaczając w szczegółach płatności przelewu "część regionalnej subwencji ogólnej - należność główna za wrzesień 2013 - 75833 § 2930". Wysokość tej wpłaty nie pokryła w całości comiesięcznej kwoty raty Województwa.

Minister Finansów przypomniał, że stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej w odniesieniu do wpłat określonych w art. 29-31 ww. ustawy. Zgodnie z art. 55 § 2 O.p., jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Organ wskazał, że z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że wpłata na zaległość podatkową podlega rozliczeniu na poczet zaległości oraz na poczet odsetek za zwłokę. Ponadto przepis ten, w przypadku istnienia zaległości podatkowej nie przewiduje możliwości zaliczenia wpłaty wyłącznie na należność główną z pominięciem odsetek od tej zaległości. W związku z tym wskazanie Strony zawarte w szczegółach płatności przelewu, jako sprzeczne z wymienionym przepisem, nie mogło być uwzględnione przy rozliczeniu wpłaconej kwoty.

Organ orzekający przywołał art. 62 § 1 O.p., zgodnie z którym, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Wskazał, że przepis ten nie dotyczy kwestii zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości oraz na poczet odsetek za zwłokę. Przepis ten reguluje jedynie sposób, w jaki należy zarachować wpłatę w przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów.

Minister Finansów wyjaśnił, że wobec faktu, iż Województwo [...] w terminie ustawowym dokonało wpłaty jedynie w wysokości 127.318,48 zł, od pozostałej kwoty w wysokości 54.984.793,52 zł (różnica między ratą za wrzesień, a kwotą wpłaconą 16 września 2013 r.) naliczane są odsetki za zwłokę. Odsetki zostały naliczone od 17 września 2013 r. do 2 października 2013 r. w oparciu o art. 53 § 4 O.p. stanowiący, iż odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego oraz na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1373 z późn. zm.), który stanowi, iż odsetki za zwłokę są naliczane do dnia zapłaty, włącznie z dniem zapłaty podatku. Zgodnie z powyższymi przepisami, odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych, za 16 dni spóźnienia, od kwoty 54.984.793,52 zł wynoszą 241.029,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia w zaskarżonym postanowieniu stawek, według których zostały naliczone odsetki, organ wyjaśnił, iż w okresie za który zostały naliczone odsetki obowiązywała jedna stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych wynosząca 10,00 % kwoty zaległości w stosunku rocznym. Stawka ta została opublikowana w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (M.P. z 2013 r., poz. 596) wydanym na podstawie art. 56 § 3 O.p. Wobec powyższego w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zastosowano stawkę stanowiącą podstawę do dokonania rozliczenia kwoty wpłaty Województwa z 2 października 2013 r. na należność główną oraz odsetki za zwłokę.

Minister Finansów nie zgodził się z zarzutem Strony, że postanowienie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wskazał, że z treści postanowienia wynika, że dotyczy ono Województwa [...], a "Zarząd Województwa Urząd Marszałkowski" został wskazany jako organ osoby prawnej, któremu należy doręczyć postanowienie.

Minister Finansów nie zgodził się również z zarzutem, że postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości jest przedwczesne, gdyż powinno być poprzedzone ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku o umorzenie odsetek.

Na wyżej omówione postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2013 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności oraz postanowienia I instancji z powodu braku właściwości rzeczowej do wydania postanowienia (art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a.), jak również z powodu skierowania postanowienia do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a.), względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji, w części odnoszącej się do zaliczenia kwoty 6.550,00 zł na poczet odsetek za zwłokę.

Skarżący, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 6, art. 19, art. 20 K.p.a. w zw. z art. 13 § 2 O.p. oraz art. 4 ust. 2 i ust. 3, art. 8 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743, z późn. zm.), a także art. 7 , art. 8, i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 55 § 2 i art. 62 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p.

Rozwijając zarzuty w motywach skargi Strona podniosła, że wskazane w podstawie prawnej postanowienia I instancji przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 i § 4 O.p. nie mogą być uznane za przepisy określające właściwość rzeczową Ministra Finansów do wydania przedmiotowego postanowienia. Brak istnienia właściwości rzeczowej Ministra Finansów do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości wynika z braku przyznania tych kompetencji w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, która upoważnia Ministra Finansów do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu ww. wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowej, ale nie do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie może być taką podstawą art. 13 § 2 O.p., ani też art. 8 ustawy o działach administracji rządowej określający ogólne kompetencje Ministra Finansów. Strona skarżąca wskazała, iż zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 6 K.p.a., kompetencja Ministra Finansów do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości musi wynikać z wyraźnego przepisu prawa i powinna zostać wskazana w postawie prawnej rozstrzygnięcia.

Skarżący podniósł, że postanowienie I instancji zostało skierowane do strony oznaczonej jako: "Zarząd Województwa Urząd Marszałkowski Województwa [...]", a postanowienie z [...] grudnia 2013 r. w ogóle nie zawiera oznaczenia strony, do której zostało skierowane. Brak oznaczenia strony, pociąga za sobą brak decyzji. W przypadku natomiast, gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego ani obowiązku, taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zarząd Województwa nie jest i nie może być stroną postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty, o której mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, obowiązek wpłaty dotyczy bowiem osoby prawnej, jaką w myśl art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 i 645) jest Województwo [...].

Strona podniosła również, że najpierw powinien zostać rozpoznany wniosek o umorzenie odsetek, gdyż został złożony jako pierwszy, a dopiero po ostatecznym negatywnym rozstrzygnięciu tego wniosku, organ może rozstrzygnąć, iż doszło do zapłaty odsetek na skutek wpłaty dokonanej przez Województwo [...] w dniu 2 października 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów utrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 425/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Uzasadniając przyczynę uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wyrokiem z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 826/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Uchyloną przez WSA decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2013 r., którą określona została wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat do budżetu Państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc wrzesień 2013 r. w wysokości 53 490 550,00 zł wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 17 września 2013 r. Wobec uchylenia przez Sąd ww. decyzji Ministra Finansów w obrocie prawnym nie ma decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat do budżetu Państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc wrzesień 2013 r. W sytuacji nieustalenia w sposób ostateczny kwoty należności, brak jest podstawy do orzekania o podziale na należność główną i odsetki kwot wpłaconych z ww. tytułu przez Województwo [...].

Powyższy wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administarcyjnego z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2994/14, który uwzględniając skargę kasacyjną Ministra Finansów wskazał, że pomimo, iż Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), nie wskazał żadnego przepisu postępowania, do którego naruszenia doszło, a którego to naruszenie zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o ten przepis. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, iż rozstrzygnięcie Sądu I instancji naruszyło art. 31 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez ich pominięcie w formułowaniu tezy o istnieniu związku pomiędzy uchyleniem decyzji określającej zobowiązanie Województwa [...] z tytułu wpłat do budżetu Państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc wrzesień 2013 r., a wydanym wcześniej postanowieniem rozliczającym kwotę dokonanej z mocy prawa raty na należność główną i odsetki za zwłokę. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Ministra Finansów, że uchylenie decyzji nieprawomocnym wyrokiem nie oznacza, że w obrocie prawnym nie ma ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania. Wskazał jednak na niekonsekwencję organu, który niezależnie od tego stanowiska podnosił, że obowiązek wpłat wynika wprost z przepisu prawa bez konieczności, co do zasady, jego konkretyzacji indywidualnym rozstrzygnięciem organu, a zaskarżone postanowienie stanowiło następstwo jego wykonania przez Województwo.

Uchylając wyrok Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).

Uwzględniając powyższe, kluczową kwestią przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odniesienie się do relacji w jakiej pozostaje zaskarżone postanowienie dotyczące rozliczenia spornej kwoty wpłaconej przez Województwo [...] na poczet należności głównej oraz odsetek, do decyzji określającej te należności.

Jak wynika z obowiązujących w niniejszej sprawie przepisów prawa – województwa, w których wskaźnik dochodów podatkowych na jednego mieszkańca (wskaźnik W) jest większy niż 110% wskaźnika dochodów podatkowych wszystkich województw (wskaźnik Ww), dokonują wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw – art. 31 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Wpłaty te powinny być dokonane na rachunek budżetu państwa w dwunastu równych ratach w terminie do 15 każdego miesiąca, a od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych – art. 35 ust. 1 tej ustawy. Z przytoczonej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, co też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, że obowiązek województw dokonania przedmiotowych wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, powstaje z mocy prawa, a uchybienie ustawowemu terminowi w jakim wpłaty te powinny być dokonane, skutkuje naliczeniem odsetek tak jak dla zaległości podatkowej. Ponieważ zgodnie z art. 35 ust. 3 cyt. ustawy, do przedmiotowych wpłat stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, rozliczenie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, wpłaconej z uchybieniem ustawowego terminu, na poczet należności głównej oraz odsetek, odbywa się zgodnie z treścią art. 55 § 2 O.p., czyli proporcjonalnie na poczet kwoty należności głównej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota należności głównej do kwoty odsetek za zwłokę.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowo przyjął w wyroku z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 425/14, że dopiero "ostateczne" ustalenie kwot decyzją uprawnia do orzekania o podziale kwot wpłaconych z przedmiotowego tytułu przez Województwo, na należność główną i odsetki. Wprawdzie z art. 35 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wynika, że w sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku nie dokona w terminie w całości lub w części wpłat minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowej, nie oznacza to jednak, że dopiero po wydaniu tej decyzji możliwe jest dokonanie odpowiedniego rozliczenia wpłaconej kwoty. Wydanie natomiast powyższej decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowej, może mieć wpływ na dokonane rozliczenie wpłaconej kwoty, jeżeli w decyzji tej została określona kwota zobowiązania wraz z odsetkami w innej wysokości niż w dokonanym rozliczeniu.

W niniejszej sprawie po dokonaniu spornego rozliczenia (wpłaty dokonanej 2 października 2013 r. za wrzesień 2013 r.) postanowieniem z [...] października 2013 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem, została wydana decyzja z [...] lutego 2014 r. określająca wysokość zobowiązania Województwa [...] z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc wrzesień 2013 r., uwzględniając przy tym wpłatę dokonaną przez Województwo. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 826/14, co było przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 425/14. Uchylenie jednak powyższej decyzji przez Sąd I instancji nie miało wpływu na rozliczenie wpłaconej przez Województwo [...] wpłaty w spornym postanowieniu, ponieważ jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2015 r., uchylenie decyzji nieprawomocnym wyrokiem nie oznacza, że w obrocie prawnym nie ma ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania. Dodać należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 826/14, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 60/15.

Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, iż są one niezasadne.

Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, iż Minister Finansów nie jest organem uprawnionym do wydania zaskarżonego postanowienie w związku z brakiem przepisu określającego właściwość rzeczową Ministra Finansów do rozliczenia spornej wpłaty Województwa [...] z naruszeniem ustawowego terminu, na poczet należności głównej oraz odsetek jak od zaległości podatkowej.

Należy powtórzyć, że zgodnie z art. 35 ust.1. ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, województwa dokonują wpłat określonych m.in. w art.31 tej ustawy, na rachunek budżetu państwa, w dwunastu równych ratach w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, a od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych. W myśl ust. 2 tego artykułu, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie dokonała w terminie - w całości lub w części – takiej wpłaty, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych.

W ocenie Sądu, błędne jest przekonanie Skarżącego, iż z przytoczonej regulacji nie wynika kompetencja Ministra Finansów do rozliczenia wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, dokonanych z naruszeniem ustawowego terminu, na poczet należności głównej oraz odsetek, skoro to właśnie Minister Finansów jest właściwy do wydania decyzji określającej te należności.

W ocenie Sądu uprawnienie Ministra Finansów do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu ww. wpłat wraz z odsetkami ustalonymi jak dla zaległości podatkowych obejmuje również uprawnienie do określenia w drodze postanowienia sposobu zaliczenia wpłaty niepokrywającej kwoty zaległości proporcjonalnie, zgodnie z regulacją wynikającą z art. 55 § 2 O.p. w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, na poczet zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę.

Dlatego za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut braku właściwości Ministra Finansów do wydania zaskarżonego postanowienia.

Bezpodstawny jest również zarzut skierowania postanowienia I instancji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie oraz braku wskazania strony w zaskarżonym postanowieniu. Treść obu postanowień nie pozostawia wątpliwości, że Strona postanowienia została określona prawidłowo i jest nią "Województwo [...]". Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, iż Zarząd Województwa został wskazany w postanowieniu I instancji jako organ osoby prawnej, któremu należy doręczyć postanowienie. Natomiast określenie "Urząd Marszałkowski Województwa [...] ul. [...][...][...]" jest, niewątpliwie adresem pod który należało dokonać doręczenia postanowienia.

Niezasadność powyższych zarzutów jest równoznaczna z brakiem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

Sąd nie podziela także stanowiska Skarżącego, iż nierozpoznanie wniosku o umorzenie odsetek przed wydaniem zaskarżonego postanowienia powinno stanowić przyczynę jego uchylenia. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego do wpłat określonych w art. 29-31, a więc i wpłaty województwa do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących odraczania terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, rozkładania na raty podatku lub zapłaty zaległości podatkowej, a także umarzania zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę. Postępowanie z wniosku o umorzenie odsetek zostało umorzone jako bezprzedmiotowe i nie mogło mieć wpływu na dokonane w trybie art. 55 § 2 O.p., proporcjonalne zaliczenie wpłaconej kwoty na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek.

Z powyższych względów Sąd nie może podzielić zarzutów naruszenia przepisów prawa wymienionych w skardze w stopniu dającym podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, bądź jego uchylenia, w związku z czym, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.