Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 503/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 2019 poz 1040
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - t.j.
article: § 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp.k. w C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w C., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z [...] r. nr [...] stwierdzającą u E. B. chorobę zawodową układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienione w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako K.p.a.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm. - dalej jako K.P.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 - dalej jako rozporządzenie RM).

Natomiast w uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną.

Decyzją z [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. stwierdził u E. B. chorobę zawodową układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej. Podstawą do wydania decyzji było otrzymane [...] r. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawione przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz ocena narażenia zawodowego E. B. zatrudnionej w okresie od [...] r. do [...] r. w "A" Sp. z o.o. sp. k. w C. oraz od [...] r. do [...] r. w "A" Sp. z o.o. w C. w warunkach, które uznane zostały za przyczynę powstałej choroby zawodowej.

Odwołanie do Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego złożyła "A" Sp. z o.o. sp.k. w C..

Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u E. B. choroby zawodowej, bądź przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza medycyny pracy - dr K. W. oraz oględzin warunków pracy w zakładzie, które nigdy nie były kwestionowane przez kontrolerów inspekcji sanitarnej. W jej ocenie nie istniał jakikolwiek związek pomiędzy zachorowaniem E. B., a warunkami pracy jakie panowały na wydziale [...], na którym pracowała.

Nie znajdując podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach utrzymał ją w mocy (vide: decyzja z [...] r. nr [...]).

W jej uzasadnieniu powołał się na definicję choroby zawodowej, która została określona w art. 2351 K.P.

Następnie wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że E. B. w okresie od [...] r. do [...] r. była zatrudniona w "A" Sp. z o.o. sp.k. w C., a w okresie od [...] r. do [...] r. w "A" Sp. z o.o. w C. na stanowisku [...]. W ostatnim zakładzie przepracowała tylko 1 dzień, gdyż od [...] r. przebywała na świadczeniu chorobowym. Jak wskazano w karcie narażenia zawodowego podczas pracy wykonywała ruchy monotypowe, wymagające zaangażowania kończyn górnych z ich powtarzalnością m.in. w stawach barkowych, łokciowych i nadgarstkowych. Istniała zatem możliwość powstania u E. B. choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy.

Ponadto E. B. była badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K.. Z wywiadu chorobowego, konsultacji ortopedycznej, analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz badania USG z [...] r., które rozpoznało przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej lekarze orzecznicy uznali, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rozpoznaną chorobą zawodową, a wykonywaną pracą i w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r. stwierdzili zapalenie nadkłykcia pochodzenia zawodowego. Wskazali, że podczas pobytu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. pacjentka zgłaszała bóle i drętwienia rąk z promieniowaniem do łokci z przewagą po stronie prawej (jest praworęczna), a także bóle stawów łokciowych, przeczulicę przy dotyku okolicy łokci trwające od około kilkunastu lat.

Powyższe w ocenie organu odwoławczego dawało podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 K.P. Tym bardziej, że w aktach sprawy znajdowała się karta narażenia zawodowego z [...] r. podpisana przez T. G. - starszego inspektora ds. BHP, który potwierdził zawarte w niej dane. Wynikało z nich, że zatrudniona rzeczywiście była narażona w miejscu pracy na powstanie przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, co potwierdzili też lekarze specjaliści z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S.. Dlatego też wniosek Spółki o przesłuchanie świadków to jest lekarza medycyny pracy - dr K. W. oraz przeprowadzenia oględzin warunków pracy nie został przez organ uwzględniony. Wyjaśniono, że przestrzeganie przez pracodawcę przepisów dotyczących profilaktyki zdrowotnej pracowników ma wpływ jedynie na ustalenie winy bądź braku winy pracodawcy w powstaniu choroby zawodowej, nie ma natomiast znaczenia dla ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami pracy. Ponadto orzeczenie lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Nie może zatem dokonywać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej.

Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie zakład pracy [...] i [...] r. wnosił o wyjaśnienie rozbieżności w kartach oceny narażenia zawodowego z [...] r. i [...] r., gdzie w punkcie 13 wskazano, że przyczyną choroby zawodowej jest hałas w miejscu pracy, a w punkcie 10 wymieniona jest Spółka z o.o. "A", a nie "A" Sp. z o.o. sp.k., niemniej jednak powyższe – zdaniem organu odwoławczego - nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ I instancji sporządzając karty oceny narażenia zawodowego z [...] r. wskazał jasno, że czynnikiem, który wywołał powstanie choroby zawodowej jest sposób wykonywania pracy. W tymże dniu sporządzono dwie karty oceny narażenia zawodowego, osobno dla Spółki z o.o. "A" oraz "A" Sp. z o.o. sp.k. Każda z nich została podpisana przez starszego inspektora ds. BHP. Dlatego też w świetle całości zebranego materiału dowodowego odwołanie zakładu pracy uznane zostało za bezzasadne.

Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego "A" Sp. z o.o. sp.k. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji zarzuciła im naruszenie:

- art. 2351 K.P. przez przyjęcie, że do uznania choroby zawodowej u pracownika wystarcza stwierdzenie u niego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych zawartych w załączniku do rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych bez potrzeby wykazania, że pracownik wykonywał pracę w środowisku, w którym występowały czynniki szkodliwe, skutkujące chorobą zawodową,

- art. 77 K.p.a. przez nierozpatrzenie dowodów zgłoszonych przez stronę skarżącą i nie zebranie innych dowodów niezbędnych do rozpoznania sprawy,

- art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że do uznania choroby za chorobę zawodową wymagane jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, jeżeli choćby jedna z nich nie wystąpi, bądź organ orzekający nie wykaże, że choroba pracownika bezspornie lub z dużym prawdopodobieństwem została spowodowana działaniem czynników szkodliwych, istniejących w środowisku pracy ubiegającego się pracownika, to wykluczona jest możliwość ustalenia związku przyczynowego między tymi przesłankami. Tymczasem w niniejszej sprawie organy wydając zapadłe decyzje w ogóle nie badały warunków pracy E. B. w okresie jej zatrudnienia. Oparły się wyłącznie na ustaleniach poczynionych w orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] r., podczas gdy w jego treści brak jest informacji o środowisku pracy w "A" Sp. z o.o. sp.k. Orzeczenie w części dotyczącej sposobu wykonywania pracy odnosi się wyłącznie do Spółki z o.o. "A", gdzie E. B. pracowała tylko jednej dzień, a to oznacza, że warunki pracy skarżącej nie były w ogóle badane. Taki sam wniosek wynika z kart oceny narażenia zawodowego, albowiem brak w nich informacji jakoby badania takie były wykonywane albo by w środowisku pracy E. B. występowały szkodliwe czynniki pracy. Ponieważ nie wykazano istnienia drugiej przesłanki wykluczone jest – zdaniem skarżącej Spółki - istnienie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy stwierdzoną chorobą a warunkami pracy. To oznacza, że zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu I instancji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Orzeczenie lekarskie jest dowodem sprawie, który jak każdy dowód podlega ocenie. Jeżeli jest ono wątpliwe w świetle pozostałych dowodów, to podlega podważeniu. Tymczasem organ wydając zaskarżoną decyzję nie rozpatrzył w całości zebranego materiału dowodowego. Podobnie nie odniósł się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu oraz w piśmie z [...] r., czym naruszył art. 77 K.p.a. Opierając się na orzeczeniu lekarskim nr [...] zobowiązany był ustalić, czy u skarżącej występują przesłanki do powstania choroby zawodowej, czy też nie. Tego nie uczynił, czym naruszył art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie stwierdzono u E. B. istnienie choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych – tj. rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych.

Ponieważ materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 2351 K.P. w punkcie wyjścia merytorycznych rozważań należy przywołać definicję choroby zawodowej zawartą w tym przepisie. Jest nią choroba, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decydują zatem dwa czynniki. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób, zaś drugim jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem choroby a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do § 8 ust. 1 rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy zawierał:

- kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. dotyczącą zatrudnienia E. B. w "A" Sp. z o.o. sp.k.;

- kartę oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. dotyczącą zatrudnienia E. B. w "A" Sp. z o.o. oraz

- orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej.

Z powyższych dokumentów wynikało, że E. B. była zatrudniona w okresie od [...] r. do [...] r. w "A" Sp. z o. o. sp.k. w C. oraz od [...] r. do [...] r. w "A" Sp. z o. o. w C. na stanowisku [...]. W ostatnim zakładzie pracy przepracowała 1 dzień z uwagi na świadczenie chorobowe od [...] r. Podczas pracy wykonywała powtarzalne czynności obciążające stawy kończyn górnych m.in. barkowe, łokciowe i nadgarstki (vide: pkt 12 i 14 karty narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej).

Badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. zgłaszała bóle i drętwienia rąk z promieniowaniem do łokci z przewagą po stronie prawej (jest praworęczna), a także bóle stawów łokciowych, przeczulicę przy dotyku okolicy łokci trwające od około kilkunastu lat.

Ponadto na podstawie zebranego wywiadu chorobowego, konsultacji ortopedycznej, analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz badania USG z [...] r., które rozpoznało przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, lekarze orzecznicy stwierdzili, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zdiagnozowaną chorobą a wykonywaną pracą i w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r. zakwalifikowali rozpoznane zapalenie nadkłykcia do choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 K.P.

W świetle powyższego Sąd w składzie tu orzekającym za prawidłowe uznał stanowisko organu odwoławczego, który decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z [...] r. nr [...] stwierdzającą u E. B. chorobę zawodową.

Należy bowiem zauważyć, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, że stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Podobnie Sąd nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia, jednostkach orzeczniczych. Nie jest zatem władny ingerować w proces diagnostyczny konkretnego badania. Wybór ten leży w gestii lekarza i jednostki orzeczniczej, która dysponuje specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. Dlatego pogląd organu odwoławczego, że każde orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej uznać należało za prawidłowy.

Orzeczenie lekarskie, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie jednoznacznie wskazywało, że u pracownicy "A" Sp. z o.o. sp.k. stwierdzono chorobę. Jednocześnie lekarze orzecznicy otrzymali informację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej E. B.. Wskazali, że dokonano oceny narażenia zawodowego, a ta jednoznacznie wskazywała na monotypowość ruchów roboczych w zakresie stawów barkowych, łokciowych i nadgarstków. Procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości, co do ich rzetelności. Nie było zatem podstaw do rozstrzygania wbrew wynikom oceny narażenia zawodowego, które podpisał starszy inspektor ds. BHP T. G..

W świetle powyższego przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie było prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w nim naruszenia art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie dopuścił się naruszenia art. 2351 K.P. oraz przepisów rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych, gdyż wykazał wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez E. B. we wskazanym okresie, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Wobec tego, twierdzenie jakoby naruszył reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 K.p.a. uznać należało za bezzasadne.

W ocenie Sądu organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 K.p.a. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., która wymaga ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy.

Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca organy sanitarne nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dlatego też przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza medycyny pracy dr K. W. uznały za zbędne.

Tym bardziej, że z obowiązujących przepisów nie wynika, aby na organach sanitarnych orzekających w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej spoczywał obowiązek badania, u którego pracodawcy choroba ta powstała. Zadanie ich polega jednie na ustaleniu, czy istniejące schorzenie ma charakter zawodowy, to jest, czy stanowi efekt pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, bądź zostało spowodowane sposobem wykonywania pracy. W przypadku więc, gdy pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym u kilku podmiotów, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu zostało ono spowodowane zatrudnieniem u każdego z tych pracodawców z osobna. Wniosek taki płynie również z treści § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, który stanowi "państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję wydaną w przedmiocie choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia tej choroby". W omawianym przepisie chodzi więc o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnieniu w warunkach, które te skutki spowodowały. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u osoby świadczącej na jego rzecz pracę w narażeniu zawodowym stanowi natomiast zupełnie odrębną kwestię, która nie podlega w niniejszej sprawie ocenie Sądu, gdyż wykracza poza zakres przedmiotowy postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia choroby zawodowej (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1627/09, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia związku przyczynowego pomiędzy występującym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy zawodowej w skarżącej Spółce. Podkreślić należy, że ustawodawca w art. 235¹ K.P. wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, LEX nr 1216762). Na gruncie art. 2351 K.P. nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia a stwierdzonym schorzeniem. Zaznaczyć należy, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się, w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., sygn. III SA 372/82, ONSA 1982/1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka powyższego domniemania nie obaliła podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 2351 K.P. oraz art. 77 i 80 K.p.a. nie mogły zostać uwzględnione.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.