Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 90/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 stycznia 2011 r.; sygn. akt III SA/Kr 1149/08 w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2008 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1149/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił wniosek W. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] września 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że 3 lutego 2009 r. W. B. złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. W dniu 4 marca 2009 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków wniosku w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 10 i 20 lipca 2009 r. skarżący nie odebrał przesyłki.

Postanowieniem z 30 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił skargę W. B. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), tj. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w 8 września 2010 r.

Pismem z 8 października 2010 r. W. B. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powołał się na kilkuletnie leczenie oraz na fakt, że w tamtym czasie nie był w stanie racjonalnie myśleć, ani czytać ze zrozumieniem, z powodu choroby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając powyższy wniosek stwierdził, że nie można w sprawie uznać, iż W. B. uchybił terminowi do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem skarżący złożył wniosek 3 lutego 2009 r., a więc zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. Wniosek ten został ostatecznie rozstrzygnięty przez Referendarza sądowego zarządzeniem z 21 maja 2009 r., poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania; na zarządzenie to skarżący nie złożył sprzeciwu. W tej sytuacji zarządzenie, zgodnie z art. 259 § 3 p.p.s.a., ma skutki prawomocnego orzeczenia Sądu.

Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Nie został bowiem uchybiony termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w tezie postanowienia z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 405/08, "niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło". Dodatkowo Sąd zauważył, że skarżący w toku całego postępowania ma możliwość ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 23 lutego 2011 r. W. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości, wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błędne ustalenia w zakresie obowiązków skarżącego powstałych po dacie 29 kwietnia 2009 r., tj. dacie, w której Sąd doręczył mu wezwanie do uiszczenia wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest łączne spełnienie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, jednoczesnie dokonanie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

W rozpoznawanej sprawie przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne chociażby dlatego, że - jak wynika z ustaleń Sądu pierwszej instancji - w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło. Nadto stronie przysługuje na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, o czym skarżący był wielokrotnie pouczany, prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uchybienie terminu, nawet gdyby miało miejsce, nie powodowałoby dla strony ujemnych skutków procesowych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.