Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 299/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 i 3 oraz arrt. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par 1 pkt 2, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na M. E. N., S. P. kary pieniężnej w wysokości [...]zł.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym:

- lp. 5.2 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;

o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut,

- lp. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku; o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

- lp. 6.3.11 naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy; za każdego kierowcę,

- lp. 6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd.

Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach [...] r. (czas trwania kontroli: [...] dni), a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] r. nr [...]

Kontroli podlegało spełnianie przez firmę obowiązków wynikających

z uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego; przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców -Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), przestrzeganie przepisów określonych w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Strona w momencie kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną od [...] r. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu rzeczy udzieloną w dniu [...] r. ważną na czas nieoznaczony i licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzieloną w dniu [...] r. ważną do r. W okresie [...] miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniała średnio [...] kierowców. Kontrola obejmowała okres od [...]

Pismem z dnia [...] r. strona odwołała się od rozstrzygnięcia organu

I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem obowiązujących norm prawnych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowców w celu wyjaśnienia okoliczności popełnienia naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i skrócenia dziennego czasu odpoczynku

i braku odpowiedzialności przedsiębiorcy. Ponadto strona zarzuciła określenie terminów wczytania danych z kart kierowców i z tachografów cyfrowych z pominięciem Rozporządzenia nr 581/2010.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 72, art. 92a ust. 1 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, lp.5.2.1, lp.5.2.2, lp.5.3.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 1, art. 13, art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h i lit. s ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych.

Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci: karty pobrań zapisów

z urządzeń rejestrujących z dnia [...] r., danych cyfrowych oraz wykresówek kierowców organ odwoławczy stwierdził, że:

1. Kierowca J. K., karta kierowcy nr [...] , w dniu [...] r. prowadził pojazd o nr rej. [...] od godz. [...] czyli przez [...] godzin i [...] minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] minut. Przewóz nie podlegał wyłączeniu wynikającemu z art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorca nie okazał zapisów sporządzonych przez kierowcę uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Skutkowało to nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł;

2. Kierowca W. M., karta kierowcy[...] , w dniu [...] r. prowadził pojazd o nr rej. [...] od godz. [...] czyli przez [...] minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy [...] Strona przedstawiła oświadczenie kierowcy datowane na [...] r., z którego wynika: "Konieczność przerwania pauzy na polecenie ochrony parkingu". Do oświadczenia strona dołączyła wydruk z karty zawierający wykaz czynności kierowcy, sporządzony w dniu [...] r. Organ mając na uwadze przesłanki określone w art. 12 rozporządzenia Rady WE nr 561/2006, nie uznał oświadczenia i wydruku sporządzonego ponad 7 miesięcy po zdarzeniu. Ponieważ przewóz nie podlegał wyłączeniu wynikającemu z art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia 561/2006, za powyższy stan faktyczny nałożono karę pieniężną w wysokości [...] zł;

3. Kierowca D. S. w dniu [...] r. jak wykazała analiza wykresówki prowadził pojazd o nr rej. [...], od godz. [...] czyli przez [...] godzin. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o [...] godzinę. Przewóz nie podlegał wyłączeniu wynikającemu z art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorca nie okazał zapisów sporządzonych przez kierowcę uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Skutkowało to nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, została nałożona na stronę kara pieniężna za wyżej opisane stany faktyczne w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ II instancji podniósł, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci: karty pobrań zapisów

z urządzeń rejestrujących z dnia[...] r., danych cyfrowych oraz wykresówek kierowców organ II instancji stwierdził, że kierowca D. S., karta kierowcy

nr PL [...], w dniu [...] r. o godzinie [...] rozpoczął okres rozliczeniowy, w którym prowadził pojazd o nr rej. [...]. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek dzienny od godziny [....] w dniu[...]. do godziny [...] r. czyli trwający nieprzerwanie [...] godzin i [...] minuty. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o[...] minut, ponieważ w tym przypadku dopuszczalnym było odebranie odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin.

Podczas kontroli w przedsiębiorstwie, nie okazano dokumentu, wydruku

z tachografu z adnotacją kierowcy, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, została nałożona na stronę kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł.

Odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych z kary kierowcy - za każdego kierowcę organ II instancji wskazał, że na podstawie rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewnia wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, który stanowi, że dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni(...). Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy kara pieniężną w wysokości 500 zł - za każdego kierowcę.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci: karty pobrań zapisów

z urządzeń rejestrujących z dnia [...] r. oraz danych cyfrowych organ II instancji stwierdził, że dane z kart kierowców wczytywane były w następujących terminach:

1. Z karty kierowcy L. C. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie 30 dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

2. Z karty kierowcy M. P. G. dane wczytano w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [....]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

3. Z karty kierowcy J. K. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

4. Z karty kierowcy W. M. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

5. Z karty kierowcy M. M. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

6. Z karty kierowcy M. J. P. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

7. Z karty kierowcy T. S. dane wczytano w dniu p,,,[ r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

8 Z karty kierowcy P. W. S. dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni następnie dane wczytano po upływie [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r,. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

9. Z karty kierowcy D. S. dane wczytano w dwukrotnie w dniu[...] ., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r. następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

Biorąc pod uwagę powyższe, została nałożona na stronę kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd organ II instancji wskazał, że na podstawie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie ww. rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe

z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 16 listopada 2010 r.), który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni (...). Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego kara pieniężną w wysokości [...] zł - za każdy pojazd.

Na podstawie materiału dowodowego w postaci karty pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia [...]r. oraz danych cyfrowych organ II instancji stwierdził, że dane z pamięci masowej tachografów zainstalowanych w pojazdach wczytywane były w następujących terminach:

1. Z pojazdu o nr rej. [...] dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni dwukrotnie w dniu[...] ., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

2. Z pojazdu o nr rej. [...] dane wczytano w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]

3. Z pojazdu o nr rej. [...]dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dni [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] .

4. Z pojazdu [...] dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

5. Z pojazdu o nr rej. [...]dane wczytano w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]r.

6. Z pojazdu o nr rej. [...] dane wczytano w dniu [...]r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano

po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni

w dniu [...].

7. Z pojazdu o nr rej. [...] dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r.

8. Z pojazdu o nr rej. [...] dane wczytano w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...] r., następnie dane wczytano po upływie [...] dni w dniu [...]

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 przywołanego rozporządzenia dane z jednostki zainstalowanej w pojeździe podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. Biorąc pod uwagę powyższe, została nałożona na stronę kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia 23.02.2015 r. strona odwołała się od rozstrzygnięcia organu

I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem obowiązujących norm prawnych.

Ustosunkowując się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców w celu wyjaśnienia okoliczności popełnienia naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i skrócenia dziennego czasu odpoczynku i braku odpowiedzialności przedsiębiorcy organ

II instancji wskazał, że przeprowadzając ponownie postępowanie organ ten nie tylko kontroluje poprawność rozstrzygnięcia organu I instancji, ale przeprowadza całe postępowanie. W trakcie ponownej analizy materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że naruszenia, za które nałożył karę pieniężną znajdują pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Skoro w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. Z powyższych względów w niniejszej sprawie zeznania kierowców na okoliczność przyczyn naruszenia przepisów o czasie ich pracy, (...) nie mogły być miarodajne dla potrzeb wyjaśnienia okoliczności związanych z odstępstwem od przepisów o czasie pracy kierowców, a także dla potrzeb ustalenia, czy dla przeciwdziałania wspomnianym nieprawidłowościom skarżąca podjęła wszelkie niezbędne działania, w zakresie o którym mowa w przepisach art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 utd. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy na podstawie art. 123 § 1 K.p.a. postanowił o nieuwzględnieniu wniosku strony o przesłuchanie kierowców. Ponadto organ stwierdził, że zarzut jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu określenia terminów wczytania danych z kart kierowców i z tachografów cyfrowych z pominięciem Rozporządzenia nr 581/2010 organ odwoławczy przywołał treść rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.),

w art. 10 w ustęp 5 litera a) stanowi ono, że: przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, i dalej w tiret pierwsze, że zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Stąd wynika odesłanie do regulacji krajowej w postaci ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. nr 180 poz. 1494 ze zm.), która w treści art. 23a zawiera ustawowe upoważnienie dla Ministra właściwego do spraw transportu, który kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe.

Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego Minister Transportu

w dniu 23 sierpnia 2007 roku wydał rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128 ze zm.), gdzie w § 3 ustęp 1, postanowiono, że: dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera jak zapisano w punkcie 1) co najmniej raz na 90 dni albo jak wynika z punktu 2) natychmiast: przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi, bądź w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych, oraz w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania. W myśl punktu 3) dane można i należy pobrać w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Ustęp 2 określa, że: dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Terminy pobierania danych z kart kierowców zapisano w § 4 ustęp 1, który stanowi, że: dane z karty kierowcy podmiot pobiera: 1) co najmniej raz na 28 dni; 2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; 3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; 4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy; 5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Podobnie jak w przypadku danych z tachografów cyfrowych, dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy, zgodnie z ustępem 2 § 4.

Ustawodawca nie użył żadnych dodatkowych określeń jednostki obliczania terminu, to znaczy, że dzień, ilość dni, oznacza dni kalendarzowe. Takie określenie terminu nie jest sprzeczne z regulacjami wspólnotowymi obowiązującymi w tej sprawie ponieważ z treści art. 10 ustęp 5 litera c wynika, że: komisja może, zgodnie

z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Zgodnie z tym upoważnieniem w dniu 1 lipca 2010 r. uchwalono i ogłoszono w Dz. U. UE. L. z 2010 r. nr 168 poz. 16 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z upoważnieniem zapisanym w art. 10

ust. 5 lit. c, jak również tytułem rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 i brzmieniem punktu 3 jego preambuły: określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zatem przepisy ww. rozporządzenia ustalają maksymalny okres wskazując jako miarę obliczania terminu dni zarejestrowanej działalności, oznacza to, że Państwo Członkowskie wykonując dyspozycję art. 10 w ustęp 5 litera a) tiret pierwsze nie może określić okresów sczytywania danych dłuższych niż 28 dni zarejestrowanej działalności dla danych z kart kierowców i 90 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z jednostek pojazdowych. Stąd wynika, że określony w rozporządzeniu Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 roku w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, termin pobierania danych z kart kierowców liczący 28 dni kalendarzowych i jednostek pojazdowych 90 dni kalendarzowych, nie przekracza okresów maksymalnych ustanowionych w powołanych uprzednio regulacjach europejskich. Ponieważ 28 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z kart kierowców zawsze będą obejmowały 28 lub więcej dni kalendarzowych, a 90 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych z tachografów cyfrowych zawsze będą obejmowały 90 lub więcej dni kalendarzowych. Analogicznie termin wczytywania danych z kart kierowców co 28 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 28 dni zarejestrowanej działalności, podobnie termin wczytania danych z tachografu cyfrowego co 90 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 90 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że terminy wyrażone w dniach kalendarzowych nigdy nie przekroczą określonych w dniach zarejestrowanej działalności maksymalnych terminów na wczytanie danych, co oznacza, że i regulacje prawa krajowego i wspólnotowego są w tym względzie spójne. W związku z powyższym zarzut strony o nieuwzględnieniu zapisów rozporządzenia nr 581/2010 i błędnym ustaleniu terminów wczytywania danych jest bezpodstawny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ II instancji stwierdził również, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom

w pracy kierowcy.

Organ odwoławczy biorąc pod uwagę wykazane naruszenia związanych

z przekroczeniem czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, jak również skrócenia dziennego okresu odpoczynku stwierdził, że obrazują one braki w organizacji pracy przedsiębiorstwa i kontroli kierowców, a nie - wystąpienie okoliczności wyjątkowych niezależnych od przedsiębiorcy, które mogłyby stanowić podstawę uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za te naruszenia. Organ odwoławczy podzielił w tym względzie zdanie Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie, który w swoim wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 2479/10, stwierdził, że: wskazanie przez kierowcę odstępstw (odręcznie na wydruku z urządzenia rejestrującego) musi nastąpić najpóźniej po dotarciu do miejsca postoju. Powyższe odstępstwo zostało wprowadzone, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w razie niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży. Przy czym chodzi o sytuacje związane z nadzwyczajnymi trudnościami, niezależnymi od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknione i niedające się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...), a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych

z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06, bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadza regularnych kontroli. Ponadto, aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu odwoławczego w tej sprawie brak jest podstaw

do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt. 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego.

Pismem z dnia [...] r. M. złożyła skargę na ww. decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, której zarzuciła naruszenie:

- art. 91 ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie pisemnych oświadczeń kierowców,

- art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji,

- art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie,

- art. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie udowodnił, że w przypadku naruszeń doszło do zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z kolei,

w odniesieniu do kwestii przekroczenia terminu odczytu danych z karty kierowcy oraz

z urządzenia istotnym zagadnieniem jest rodzaj dni, które określa przepis. Ustawodawca krajowy nie zaznaczył, że przepis dotyczy dni kalendarzowych. Zatem uszczegółowieniem będzie w tym przypadku przepis unijny (Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r.), który jednoznacznie wskazuje, że obliczanie terminów dotyczy wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Ponadto, strona wskazała, że przekroczenie czasu jazdy przez kierowców było spowodowane koniecznością znalezienia bezpiecznego miejsca postoju w celu odebrania odpoczynku dziennego lub tygodniowego, zaś organ kontrolny nie uwzględnił przy analizie naruszeń dopuszczalnego błędu tachografu cyfrowego. Zdaniem strony, na etapie postepowania przed organami, wykazała ona, że do naruszeń popełnionych przez kierowców doszło w wyniku nieprzewidzianych okoliczności, niemożliwych do uwzględnienia przy planowaniu zadań przewozowych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten, jak i poprzedzająca go decyzja organu I instancji, nie są zgodne z prawem, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie jej zarzuty Sąd uznał za trafne. Jak wynika to z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z treści uzasadnienia skargi wynika, że zarzucanych nią naruszeń prawa materialnego i procesowego skarżący upatruje w związku z przypisaniem mu między innymi naruszeń opisanych w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie Sąd skargę uznał za zasadną.

W ocenie Sądu skarżący ma rację twierdząc, że organy administracji publicznej obu instancji orzekające w sprawie co do objętych decyzją ustaleń prowadzących do przypisania skarżącemu naruszeń opisanych, według systematyki przyjętej decyzji w lp. 6.3.12 i 6.3.11 załącznika do u.t.d. i wymierzenia za te naruszenia kary, dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały.

Organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutów naruszenia lp. 6.3.12 oraz Lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji

nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów i powołał się na treść § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych.

Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na

28 dni, przy czym organ wyraźnie wskazuje w uzasadnieniu swojej decyzji (vide str. 13), że okresy te odnosi do dni kalendarzowych. Tymczasem w skardze trafnie podniesiono, że organy orzekające w sprawie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), który stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

Co do omawianych naruszeń istota sporu sprowadza się zatem do oceny czy

i jaki wpływ na wykładnię prawa krajowego ma pkt 3 preambuły wskazanego wyżej rozporządzenia. Kwestią zasadniczą jest bowiem to, czy przy realizacji obowiązków pobierania danych z tachografów cyfrowych i z kart kierowców, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Po pierwsze, w ocenie Sądu, pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika

z pkt 1 tejże preambuły. Wyklucza to jakąkolwiek inną wykładnię, chociażby taką, jak prezentowana niekiedy w orzecznictwie (np. w wyroku WSA w Kielcach z dnia

9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 347/15), która nawiązuje do dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy.

Po drugie, w kontekście pkt 3 preambuły do wyżej wskazanego Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., w pełni zasadny jest zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażone w przywołanym w skardze wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1556/14. W wyroku tym Sąd, który badał zgodność z prawem przypisanego stronie naruszenia Lp 6.3.11. załącznika Nr 3 do u.t.d. i stwierdził, że: "rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał (...). Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu."

Podkreślenia wymaga, że wyżej cytowane stanowisko znalazło pełną aprobatę

w dotyczącym innej sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14. Nie ulega też wątpliwości, że taka sama argumentacja, jak przywołana w cytowanym wyżej wyroku WSA w Rzeszowie, odnosi się do rozumienia obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych pojazdów, jako do dni zarejestrowanej działalności tychże pojazdów.

W tym stanie sprawy za zasadne uznać należy stanowisko skarżącego, że do rozliczenia czasu na odczyt danych z tachografu oraz z karty kierowcy stosuje się wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a co za tym idzie trafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację w zakresie naruszeń objętych lp 6.3.11 i 6.3.12 oraz przepisów postępowania administracyjnego w zakresie dokonania ustaleń faktycznych co do tych naruszeń.

Przyznając w powyższym zakresie rację skarżącemu zaznaczyć jednak trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że naruszenia te miały charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sam skarżący nie wykazał w treści skargi na jakich przesłankach oparł zakwalifikowanie zarzucanych naruszeń prawa materialnego oraz art. 107 § 3 K.p.a. jako "rażących". W ocenie Sądu, w przypadku tych naruszeń można mówić o ich istotności, ale nie ma podstaw do zakwalifikowania ich jako rażących, skoro ich wykazanie wymagało dokonania interpretacji przepisów prawa materialnego.

Stwierdzenie powyższych naruszeń stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie stanu faktycznego dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie penalizowanym w lp. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika Nr 3 do tej ustawy, z uwzględnieniem powyższych zapatrywań Sądu co do wykładni sposobu obliczania obowiązujących okresów sczytywania przez zobowiązany podmiot danych

z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców i wydanie rozstrzygnięcia odpowiednio do wyników tych ustaleń.

Niezależnie od powyższego, trzeba wskazać, że jak już była o tym mowa na wstępie niniejszych rozważań, sąd poddał kontroli legalności całość zaskarżonej decyzji. W jej wyniku, w pozostałym zakresie nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz do podważenia ocen prawnych związanych z tymi ustaleniami.

I tak, bezzasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia skróconego dziennego czasu odpoczynku. Skarżący w zasadzie nie kwestionował skrócenia czasu przerwy, co nieuwzględnienie przez organy ich usprawiedliwienia na podstawie oświadczeń kierowców. Ustalenia w tym zakresie i argumentacja przedstawiona przez organy, oparte zostały na materiale dowodowym w postaci kart pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących, danych cyfrowych oraz zapisów na wykresówkach kierowców i dlatego w ocenie Sądu zasługują na akceptację. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku stwierdzonych naruszeń, nie zostały ujawnione dowody (w postaci wydruku z urządzenia rejestrującego z adnotacją kierowcy) uzasadniające odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Zastosowanie odstępstw od przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia

nr 561/2006 uregulowane zostało w art. 12 tego rozporządzenia, który odstępstwo takie wprowadza na zasadzie wyjątku i ogranicza zakres postępowania dowodowego zmierzającego do jego ustalenia wyłącznie do ściśle określonych dowodów. Unormowanie to przewiduje, że kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9

w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. Jednocześnie, kierowca zobowiązany jest wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wykładnia tej regulacji prowadzi do stwierdzenia, że tylko wymienione w niej dokumenty zawierające stosowną adnotację są dowodami mogącymi potwierdzić odstępstwo. Tymczasem, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do stwierdzonych w tym zakresie naruszeń brak było dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm wynikających z art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia nr 561/2006 r.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1398/12: "skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a."

W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego przyczyny skrócenia odpoczynku dziennego, tj. konieczność dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju, nie mogą usprawiedliwiać stwierdzonego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach stwierdzał,

że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/G1104/13). Przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów.

W konsekwencji prawidłowe są również ustalenia organów odnośnie do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Pozbawione racji są również wywody skargi kwestionujące stanowisko organu co do braku podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania art. 92 b i c ustawy

o transporcie drogowym. Sąd w pełni podzielił argumentacje organu uznając ją za zgodną z prawem a przy tym wyczerpującą, a zatem nie zachodziła potrzeba jej powtarzania.

W tym stanie sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 135 P.p.s.a. orzec jak w pkt I sentencji. W przedmiocie kosztów (pkt II sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia swych praw.