Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 209/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...]listopada 2015r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].RR Starosta T. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, zwanej w skrócie "P.r.d.") cofnął skarżącemu R. S. uprawnienie do wykonywani badań technicznych pojazdów.

Organ wskazał, że jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] grudnia 2012 r. (sygn. akt II K 256/12) zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w B. IV Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. akt IV Ka 128/13) skarżący został prawomocnie skazany za poświadczenie nieprawdy polegające na wydaniu zaświadczenia o dokonaniu badania technicznego pojazdu, którego w rzeczywistości nie wykonano. Organ podniósł, że prawomocny wyrok karny, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.).

Organ podkreślił, że odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karno – prawnej. Stąd też okoliczność, iż skarżący na podstawie art. 41 § 1 k.k. nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu nie oznacza, iż nie mogły zostać cofnięte mu uprawnienia w oparciu o normy administracyjnego prawa materialnego. Z tegoż też względu nie ma znaczenia, iż skarżący nie figuruje obecnie w rejestrze skazanych, co wynika z przedłożonych przez niego [...] listopada 2015 r. zaświadczeń z [...] marca 2015 r. oraz z [...] października 2015 r.

Odwołując się skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 2 Konstytucji RP polegające na wydaniu decyzji o uchyleniu uprawnień diagności po upływie 4 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę uchylenia uprawnień, na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., mimo że to przepis o charakterze sankcyjnym, a ustawa nie wskazuje terminu w jakim Starosta może go zastosować (brak terminu przedawnienia karania),

2) naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. poprzez jego błędną wykładnię

a. polegającą na przyjęciu, że można cofnąć diagnoście uprawnienia pomimo, że podczas przeprowadzonych kontroli, w tym w dniu [...] marca 2014 r., nie stwierdzono żadnych uchybień w zakresie zgodności stacji z wymaganiami o których mowa w art. 83 ust. 3 P.r.d., prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji,

b. polegającą na błędnym przyjęciu, że skarżący został skazany w postępowaniu karnym, mimo że postępowanie karne zostało prawomocnym wyrokiem warunkowo umorzone,

c. pominięciu okoliczności, że z uwagi na prawno – materialne skutki orzeczenia karnego, na upływ okresu próby na jaki postępowanie karne zostało umorzone, nie można powoływać się na fakt jego zaistnienia;

3) naruszenie przepisów postępowania – art. 6, art. 7 , art. 75 i art. 77 k.p.a. polegające na braku przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. dowodów (z przesłuchania świadków), co skutkowało błędem w ustaleniu stanu faktycznego przez organ.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium podkreśliło, że wprawdzie literalne brzmienie tego przepisu wiąże możliwość nałożenia wymienionej w nim sankcji z przeprowadzeniem przez starostę kontroli, to zgodnie poglądami doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie (tak w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 marca 2012 r. sygn.. akt II GPS 2/11). Organ odwoławczy wskazał także na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, prawomocny wyrok karny, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień. Okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że Sąd Rejonowy w Ś. w wyroku z dnia [...] grudnia 2012 r. (II K 256/12) uznał skarżącego za winnego poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne w sporządzonym i podpisanym przez niego zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdy, podczas gdy badania takie nie zostały przeprowadzone. Z kolei Sąd Okręgowy w B. na skutek wniesionej apelacji wyrokiem z dnia [...] marca 2013 r. (IV Ka 128/13) zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Ś. ustalając, że czyn przypisany skarżącemu stanowił przypadek mniejszej wagi; jednocześnie ustalił, iż społeczna szkodliwość tego czynu nie jest znaczna i postępowanie karne zostało warunkowo umorzone na okres próby. Kolegium podkreśliło, że Sąd Okręgowy istotnie nie skazał skarżącego, jednakże uznał go za winnego zarzucanego mu czynu i w tym zakresie wyrok Sądu Okręgowego stanowi prejudykat dla organów administracji. Wyrok ten jednoznacznie wskazuje, że skarżący swoim działaniem spełnił warunek, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., tj. warunek wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co z kolei uzasadnia konieczność nałożenia na niego sankcji w postaci cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych.

W ocenie Kolegium nie było w tej sytuacji konieczne dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż fakt popełnienia czynu został dostatecznie ustalony prawomocnym orzeczeniem sądu karnego.

W skardze do sądu administracyjnego R. S. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając:

1) naruszenie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. poprzez jego błędną wykładnię

a. polegającą na przyjęciu, że można cofnąć diagnoście uprawnienia pomimo, że podczas przeprowadzonych kontroli, w tym w dniu [...] marca 2014 r., nie stwierdzono żadnych uchybień w zakresie zgodności stacji z wymaganiami o których mowa w art. 83 ust. 3 P.r.d., prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji,

b. polegającą na błędnym przyjęciu, że skarżący został skazany w postępowaniu karnym, mimo że postępowanie karne zostało prawomocnym wyrokiem warunkowo umorzone,

c. pominięciu okoliczności, że z uwagi na prawno – materialne skutki orzeczenia karnego, na upływ okresu próby na jaki postępowanie karne zostało umorzone i kolejne 6 miesięcy - nie można powoływać się na fakt jego zaistnienia;

2) naruszenie przepisów postępowania – art. 6, art. 7 , art. 75 i art. 77, art. 107 k.p.a. poprzez:

a. zaniechanie przez organy obu instancji wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez dowolne uznanie, iż zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, a także naruszenia zasady ważenia interesu społecznego i interesu obywatela,

b. niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy w zakresie przesłanek warunkujących cofnięcie uprawnień, wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji poprzez brak wskazania konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł, mających w chwili orzekania związek ze sprawą,

c. brak przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. i [...] listopada 2015 r. dowodów, co skutkowało błędem w ustaleniu stanu faktycznego przez organ,

d. pominięcie dowodów z wyników kontroli przeprowadzonych u skarżącego,

e. zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym z wydanego uprawnienia diagnosty nr C. wydanego skarżącemu w miejsce uprawnienia nr [...] z [...] marca 2002 r. oraz z zaprzeczenia skarżącego, że nie przeprowadzała badania,

3) naruszenie art. 2 Konstytucji RP polegające na wydaniu decyzji o uchyleniu uprawnień diagności po upływie 4 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę uchylenia uprawnień, na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., mimo że to przepis o charakterze sankcyjnym, a ustawa nie wskazuje terminu w jakim Starosta może go zastosować (brak terminu przedawnienia karania),

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że warunkowe umorzenie postępowania karnego jest czym innym niż skazanie. Sąd warunkowo umarzając postępowanie odstępuje od skazania sprawcy tj. zarówno od przypisania mu w sposób formalny winy, jak i od wymierzenia mu jakiejkolwiek kary. W tym kontekście skarżący podkreślił, że we wszystkich orzeczeniach będących przedmiotem analizy w uchwale NSA z dnia 12 marca 2012 r., elementem stanu faktycznego było dokonanie przez diagnostę fałszu intelektualnego, które zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym. Zdaniem skarżącego do niniejszej sprawy powinno mieć zastosowanie stanowisko sądów administracyjnych, wyrażane co prawda w sprawach dotyczących odpowiedzialności funkcjonariuszy Służby Celnej, w których uznano za wadliwe decyzje w przedmiocie odpowiedzialności służbowej wydane po upływie przewidzianego w wyrokach karnych okresu próby (wyroki NSA z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 399/08, z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1707/07).

W uzasadnieniu skarżący podniósł ponadto, powołując się na wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 393/13, że przepis art. 11 p.p.s.a. nie dotyczy wyroków uniewinniających i umarzających postępowanie. Sąd administracyjny pozbawiony jest przy tym możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń donoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Występujący w sprawie Prokurator wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że w toku postępowania karnego zostały ustalone okoliczności, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., natomiast w wyrokach karnych nastąpiło przesądzenie o winie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni argumentacji skarżącego.

Istotną kwestią w sprawie jest ocena, jakie znaczenie ma dla rozstrzygnięcia organu administracji wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne oraz okoliczność, iż upłynął okres 6 miesięcy od zakończenia wyznaczonego w tym wyroku okresu próby.

Przede wszystkim należy rozważyć, jaką rolę pełni wyrok sądu karnego wypowiadający się w kwestii popełnienia przez diagnostę czynu odpowiadającego przesłance określonej w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. tj. wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Kwestia ta ma związek ze wskazywaną w sprawie uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS/11, dokonującej wykładni ww. przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., aczkolwiek uchwała ta nie przesądzała, jak sugeruje skarżący, iż tylko skazujący wyrok karny może być podstawą wydania decyzji cofającej diagnoście uprawnienia na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Przedmiotem tej uchwały nie było bowiem rozstrzygnięcie, jakie znacznie dla postępowania przed starostą ma prawomocny wyrok karny, lecz rozstrzygnięcie, czy wydanie decyzji o której mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. może nastąpić wyłącznie wówczas, kiedy wskazana w tym przepisie okoliczność została stwierdzona w wyniku kontroli przeprowadzonej przez starostę (art. 83b ust. 2 pkt 1 P.r.d.). Rozstrzygany był zatem problem, czy możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście istnieje tylko wówczas, kiedy starosta przeprowadził u diagnosty kontrolę, czy też takie postępowanie może toczyć się także wówczas, kiedy kontroli tej nie było, a starosta czerpie wiedzę o uchybieniach diagnosty z innych źródeł.

We wskazanej uchwale NSA stwierdził, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie." Uzasadniając swoje stanowisko NSA wskazał, że "brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzą od innych organów". Z powyższej wykładni art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. (która na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. wiąże Sąd), wynika możliwość sięgania do innych, niż kontrola przeprowadzona przez starostę, źródeł informacji o uchybieniach, których dopuścił się diagnosta. Pozwala to w konsekwencji organowi prowadzącemu postępowanie na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. sięgnąć do informacji zawartych m.in. w wyroku sądu karnego, odnoszącego się do czynów popełnionych przez danego diagnostę.

W tym miejscu należy, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. wyrok z dnia 3 lipca 2014 r., sygn.. akt I FSK 1105/13) wskazać, że zgodnie z treścią art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W orzecznictwie i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że przepis ten zakazuje podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptować ustalenia zgodne z ustaleniami wyroku skazującego. Wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego zasady wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. sprawia, że adresatami tej zasady stają się także pośrednio organy administracji, które w kontrolowanej przez sąd sprawie czyniły ustalenia faktyczne. Działanie art. 11 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawia, że sąd będzie musiał uznać za błędne ustalenia tych organów, o ile nie będą korespondowały z zasadą związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego (por. M. Romańska (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 138). Oznacza to zatem, że adresatem tegoż przepisu są też pośrednio organy prowadzące postępowanie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto pogląd, że prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego i w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). Prawomocny wyrok skazujący za poświadczenie nieprawdy o wykonaniu badań technicznych bez faktycznego ich wykonania należy ocenić tak, jak wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, czego konsekwencją jest cofniecie uprawnień do wykonywania badań technicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2011 r. VIII SA/Wa 913/10, wyrok WSA w Łodzi z 11 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 28/12, WSA w Poznaniu z 19 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1222/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Go 59/14).

Powyższe należy odnosić także do wyroku w którym sąd orzekł o warunkowym zawieszeniu postępowania karnego.

Warunkowe umorzenie postępowania karanego nie jest równoznaczne z wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 11 p.p.s.a., ale – co należy mocno zaakcentować - nie jest też równoznaczne z uniewinnieniem czy umorzeniem postępowania. Tylko w takim wypadku organ musiałby - zdaniem Sądu - dokonać samodzielnych ustaleń w sprawie.

Warunkowe umorzenie jest bowiem jednym ze środków, którymi dysponuje prawo karne, obok kar i środków karnych, w zwalczaniu i zapobieganiu przestępczości- jest więc środkiem reakcji karnoprawnej na fakt popełnienia przestępstwa. Odwołując się do ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Kk) należy wskazać, że według art. 66 § 1 Kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne między innymi, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne a – co szczególnie istotne - okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości.

Tak więc zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa, oparte na uprzednim stwierdzeniu winy. Osoba taka, aczkolwiek nie jest osobą karaną, jak to ma miejsce w przypadku wyroku skazującego, to jednak, co należy zaakcentować, jest osobą, która niewątpliwie popełniła czyn zarzucany jej w akcie oskarżenia.

Do warunkowego umorzenia postępowania muszą być spełnione wszystkie elementy konieczne do stwierdzenia popełnienia przestępstwa (tak jak przy skazaniu). A więc okoliczności dopuszczenia się czynu nie mogą budzić wątpliwości. Jedynie ocena stopnia winy i społeczna szkodliwość, przez uznanie, że są nieznaczne powoduje zaniechanie wymierzenia kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 606/08 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II GSK 149/09).

Powyższe prowadzi do wniosku, że prawomocny wyrok karny orzekający warunkowe umorzenie postępowania karnego, w którego treści sąd przypisuje skarżącemu przestępstwo poświadczenie nieprawdy o wykonaniu badań technicznych bez faktycznego ich wykonania, jest wystarczającym dowodem do wydania decyzji o cofnięciu diagności uprawnień na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., i podobnie jak w przypadku skazującego wyroku karnego dotyczącego tego przestępstwa, prowadzenie dalszego postępowania przez organ administracji w takim przypadku jest zbędne (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 858/15).

Tym niemniej w przedmiotowej sprawie wystąpiła dodatkowa okoliczność w postaci upływu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby określonym w wyroku karnym, który zapadł względem skarżącego. Zgodnie z art. 68 § 4 Kk warunkowo umorzonego postępowania nie można podjąć później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, zaś art. 14 ust. 1a ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym nakazuje usunąć z tego Rejestru dane osoby, wobec której warunkowo umorzono postępowanie po upływie terminu określonego w art. 68 § 4 kk, tj. po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Skutkiem tego ww. orzeczenie sądu karnego należy traktować tak jak zatarty wyrok skazujący (por. art. 106 Kk). W rezultacie przestaje działać związanie organu ustaleniami tego orzeczenia. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, co wynika z przedłożonych przez skarżącego informacji z Krajowego Rejestru Karnego (załączniki do k. 35 akt administracyjnych) z dnia 4 marca i 23 października 2015 r.

Nie oznacza to jednak, że organ nie ma możliwości orzekania w sprawie. Jak wynika z wcześniejszych wywodów Sądu dla potrzeb orzekania o cofnięciu uprawnień diagnoście organ może czerpać informacje z różnych źródeł, tj. może wykorzystywać informacje uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzące od innych organów. Informacje takie mogą pochodzić także z akt postępowania karnego. Usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego będzie miało natomiast ten skutek, że organ nie może poprzestać na samej treści wyroku sądu karnego, lecz musi samodzielnie przeprowadzić postępowanie dowodowe, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W kontrolowanej sprawie takiego postępowania organ nie przeprowadził, należało zatem uznać słuszność zarzutów skarżącego, iż doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezasadne jest natomiast stanowisko skargi sugerujące niekonstytucyjność rozwiązania prawnego przyjętego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym podstawę cofnięcia uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu wspomnianej powyżej uchwały stwierdzono, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zakres zagrożenia wywołanego nierzetelnością diagnosty może nawet doprowadzić do skutków w postaci katastrofy w ruchu lądowym. Trudno w tej sytuacji mówić o tym, że powyższe przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostają w sprzeczności z art. 2 czy 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ograniczenie wprowadzone w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma umocowanie ustawowe i jest konieczne z uwagi na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia. Poza tym omawiane przepisy korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją RP, gdyż Trybunał Konstytucyjny nie orzekał o ich niezgodności z Konstytucją.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 poz. 1800).