Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3275/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł na J. K. (dalej: skarżący) z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Podstawą rozstrzygnięcia był art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) oraz pl. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy,

Stan faktyczny przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia ustalono podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki F. o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2012 r. w W. przy ul. E., przy skrzyżowaniu z ul. Z. przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował J. K. - przedsiębiorca posiadający licencję nr [...] uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze Miasta i Gminy W. Zgodnie z treścią zeznań złożonych przez stronę w toku kontroli przed zatrzymaniem wykonywała przewóz jednej osoby z ul. S. w W. a ul. E. przy P. Za wykonywany przewóz strona pobrała od mężczyzny około 30 złotych. Zlecenie na ten przewóz dostała z firmy "G." drogą radiową na terminal zamontowany w samochodzie. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...], który wraz z pozostałą dokumentacją został przekazany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w W. do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. za pośrednictwem pisma z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie.

Stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego i w przypadku o którym mowa powyżej postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego (art. 93 ust. 5 utd).

Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r., organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta [...] W. oraz Burmistrza W. z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiada, bądź posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W odpowiedzi na powyższe, Urząd Miejski w W., pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. udzielił informacji, iż przedsiębiorca – J. K. posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [....], udzieloną na okres od [...] lutego 2012 r. do [...] lutego 2027 r. na samochód marki F. o nr rej. [...].

Urząd Miasta [...] W., Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich udzieliło zaś odpowiedzi, iż przedsiębiorcy J. K. nie wydano licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielonej przez Prezydenta [...] W.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2013 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie. Skarżący podkreślił, iż posiada licencję taksówkową na terenie miasta i gminy W. Nadto w dniu kontroli powracał z Warszawy do domu po ukończonym kursie i wtedy do jego taksówki wsiadł pasażer. Skarżący oświadczył, iż tłumaczył klientowi, że nie może wykonać przewozu, aż w końcu uległ prośbie i zabrał pasażera. Strona podkreśliła, iż czuje się pokrzywdzona, gdyż została obciążona karą pieniężną za to, że w dobrej wierze chciała pomóc mężczyźnie. Strona nadmieniła też, że nie stać jej na wyrobienie licencji po W., gdyż ma na utrzymaniu chorą, niepracującą żonę.

Pismem z dnia 17 września 2013 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji nie przeprowadził żadnych ustaleń w kierunku sprawdzenia, czy zaszły znamiona art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W powyższym zakresie pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie strony.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r.

W ocenie organu odwoławczego w stanie faktycznym sprawy zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie drogowego transportu taksówką. Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie mają potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Organ wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli, tj. [...] listopada 2012 r., strona będąc w W. podjęła się realizacji kursu po terenie W. Z treści zeznań złożonych osobiście przez stronę w chwili kontroli, a zatem "na gorąco" wynika wprost, iż skarżący poruszał się z jednego punktu Warszawy do drugiego. Mianowicie jak sama strona oświadczyła do protokołu przesłuchania: "(...) Przed zatrzymaniem przez policjanta wykonywałem przewóz jednej osoby z ulicy S. w W. na ul. E. przy P. Za wykonany przewóz pobrałem od mężczyzny około 30 złotych. Wydrukowałem paragon z kasy fiskalnej i wręczyłem go przewożonej osobie. Zlecenie na ten przewóz dostałem z firmy " G." drogą radiową na terminal zamontowany w samochodzie" (dowód: protokół przesłuchania strony w aktach sprawy).

Okazana do kontroli licencja uprawniała kierującego do wykonywania przewozów drogowych tylko i wyłącznie na terenie Miasta i Gminy W. Podkreślić należy, że przedstawiona przez kierowcę licencja nie obejmowała prawa do prowadzenia przewozów na terenie W.

Licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo - przedmiotowym. Odmiennie, niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie na obszarach objętych zezwoleniem. Wyjątek od tej zasady przewidziany jest jedynie we wspomnianym art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Powyższy wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówko wy oczekuje na innym obszarze, niż ten określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją. Taka interpretacja wypaczałaby sens tego przepisu i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stale przewozy poza obszarem wymienionym w licencji. Należy stwierdzić, iż niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji, co wynika z treści art 6 ust 5 ustawy o transporcie drogowym, według którego dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, a więc usługa przewozowa musi być realizowana na terenie dwóch obszarów, a nie wyłącznie jednego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ stanął na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji.

Ponieważ licencja na transport drogowy taksówką została udzielona stronie na obszar Miasta i Gminy W., to zdaniem organu strona mogła wykonywać przewozy osób taksówką na terenie W. Poza ww. obszar strona mogła w drodze wyjątku wykonać jedynie przewóz w przypadku, gdy punktem początkowym, albo końcowym przewozu będzie obszar Miasta i Gminy W. Strona będąc zatem w W. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu, mogła wyruszyć z pasażerem z W. do W., a następnie bezpośrednio po zabraniu klienta powrócić bezpośrednio na obszar W. Niedopuszczalne jest wykonywanie przewozu osób poza obszarem objętym licencją. W niniejszej sprawie strona wykonała na życzenie klienta usługę przewozu po terenie W., przewożąc go z ul. S. na ul. E. w W.

Organ podkreślił, że opisane w art. 6 ust. 5 ww. ustawy mają charakter incydentalny i wymagają spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 września 2009 r., sygn. III SA/Gd 319/09 przyznał sam, że analizując treść art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, ustawodawca nie wyklucza, by w pewnych sytuacjach osoba posiadająca licencję na określony obszar, wykonywała usługi przewozowe poza jego granicami.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że miejsce, w którym przewoźnik rozpoczyna przewóz ma znaczenie z punktu widzenia realizacji udzielonego mu uprawnienia. Toteż w sytuacji, gdy przewóz drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 250/09 organ odwoławczy wskazuje, że "Pojęcie "wymagana licencja" obejmuje zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Niezgodność jednego z tych elementów z wykonywanym transportem drogowym taksówką stanowi naruszenie obowiązku posiadania wymaganej licencji".

Wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 ust. 5 utd (w tym wypadku wykonania przewozu na obszarze objętym licencją) zawsze powinien być interpretowany zawężająco.

Zdaniem organu strona strona wykonywała usługę przewozu niezgodnie z prawem, bowiem skarżący będąc w W. podjął się wykonania usługi przewozu pasażera na terenie miasta, co do którego nie miał uprawnień.

Organ wskazał nadto; iż protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 Kpa, który jest potwierdzeniem tego, co zostało w nim zapisane. Skoro kierowca nie wniósł uwag do protokołu, to znaczy iż nie miał zastrzeżeń co do prawidłowości dokonanych ustaleń. Protokół kontroli z założenia ma służyć jako

podstawowy dowód w sprawie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Protokół ten ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa i korzysta z domniemania wiarygodności stwierdzonych ustaleń.

Tak więc, zdaniem organu, wykonywanie transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne tylko i wyłącznie na podstawie właściwej licencji udzielanej na określony pojazd i obszar. Skarżący w niniejszej sprawie wykonywał transport drogowy taksówką na obszarze miasta W. bez licencji, a zatem organ odwoławczy uznaje nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych za zasadne.

Organ odwoławczy poinformował stronę, że w dniu [...] sierpnia 2013 roku weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567), która wprowadziła zmiany m.in. w zakresie naruszeń określonych w załączniku nr 3. I tak, zgodnie z nowym brzmieniem naruszenia z lp. 1.1 ww. załącznika, sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych dotyczy wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zgodnie natomiast z art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącego. Ponadto postępowanie w I instancji zdaniem organu odwoławczego zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony o dopuszczenie dowodu z jej przesłuchania, gdyż przeprowadzenie dowodu na okoliczności stwierdzone już za pomocą innych dowodów jest czynnością zbędną i niecelową. Zdaniem organu II instancji sprawa została dostatecznie wyjaśniona przez organ I instancji i zarzuty pełnomocnika strony w zakresie braków w ustaleniach faktycznych nie zasługują na uwzględnienie.

Co do zasady podmiot wykonujący przewóz drogowy na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym może uniknąć odpowiedzialności za naruszenia określone w zaskarżonej decyzji, a wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W myśl przywołanego powyżej przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub -

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ podkreślił, iż żadna z przesłanek określonych powyżej nie miała miejsca. Organ odwoławczy stwierdza nawet, iż przedsiębiorca miał wpływ na powstałe naruszenie z chwili kontroli, gdyż podjął się świadomej realizacji przewozu, pomimo nieposiadania uprawnienia na obszar, w którym miał miejsce kontrolowany przewóz.

W przedmiotowej sprawie nie będzie miał również zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, bowiem od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął jeszcze okres ponad 2 lat.

Odnośnie argumentacji strony dotyczącej wysokości nałożonej kary organ odwoławczy wyjaśniaj iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Taryfikator załączony do ustawy o transporcie drogowym w sposób ścisły określa wysokość kary za poszczególne naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości, przy czym ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej wskazanej w taryfikatorze.

Strona pismem z dnia 4 listopada 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że zabrania on całkowicie wykonywać przewozów taksówkowych "poza obszarem określonym w licencji", w sytuacji, gdy przepis dopuszcza dwa wyjątki;

- naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń w prostej linii prowadzących do wymierzenia kary, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym mieszczących się w ramach drugiego z wyjątków przewidzianych art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym;

- naruszenie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać strony podczas kontroli drogowej;

- błędne uznanie, że strona wykonywała przewóz drogowy taksówka bez wymaganej licencji, skoro w udzielonej stronie licencji - w pkt 1 objaśnień - stwierdza, że licencja ta uprawnia do wykonywania przewozu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, czyli na obszarze całego kraju.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż na dzień kontroli strona dysponowała licencją Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Burmistrza W. ze wskazaniem obszaru prowadzenia przewozów: Miasto i Gmina W.

Z załączonego do niniejszej sprawy protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania świadka wynika iż przewóz pasażera odbył się z ul. S. w W. na ul. E. w W. W tym miejscu podkreślić należy, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 roku sygn. akt VI Sa/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 roku sygn. akt. II GSK 50/08).

Przede wszystkim Sąd doszedł do przekonania, iż wbrew poglądowi skarżącego materiał dowodowy w niniejszej sprawie był zgromadzony w sposób wystarczający dla jej rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w: Komentarz, 1996, s. 371). Zdaniem Sądu, w realiach rozpatrywanej sprawy, organ mógł odstąpić od przesłuchania w charakterze świadka pasażerki kontrolowanego pojazdu, gdyż dowód ten był w sprawie bez znaczenia z uwagi na fakt, iż zebrany materiał dowodowy – przede wszystkim zeznanie samego kierowcy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, iż skarżący wykonywał transport drogowy na terenie W. bez wymaganej licencji, uprawniającej do działalności w tym obszarze.

Wprawdzie licencja Nr [...] dawała stronie w drodze wyjątku możliwość wykonywania transportu m.in z i do W., jednakże jedynie pod wskazanymi w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym warunkami tj. w sytuacji, w której przewóz byłby wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Prawidłowa realizacja przepisu ustawy tym konkretnym przypadku kształtowałaby się zatem następująco: w pierwszej sytuacji wyjątek polegałby na wykonywaniu przez przewoźnika przewozu rozpoczętego na terenie W. do W., a następnie kontynuacji lub podjęcia nowego zlecenia z terenu W. na obszar W. W drugiej sytuacji, wyjątek polegałby na złożeniu zamówienia przez klienta znajdującego się w W. na przewóz na obszar W. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przewóz miał miejsce jedynie na terenie W.

W sytuacji, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 250/09 organ wskazuje, że "Pojęcie "wymagana licencja" obejmuje zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Niezgodność jednego z tych elementów z wykonywanym transportem drogowym taksówką stanowi naruszenie obowiązku posiadania wymaganej licencji". Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie, że kontrolowany przewóz rozpoczął się w W. i zakończył się w W. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, iż strona wykonywała transport drogowy taksówką wypełniając dyspozycję art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2103/12 oraz z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2042/12).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż organ naruszył art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać strony podczas kontroli drogowej. Powadzenie postępowania co do zasady należy do organu, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jednak wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy naruszenie, za które komentowana ustawa przewiduje karę pieniężną, ujawni funkcjonariusz Policji. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, który prowadzi postępowanie administracyjne i wydaje decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej. Funkcjonariusze Policji działają podczas przeprowadzania kontroli drogowych zgodnie z przyznanymi im kompetencjami, w tym posiadają uprawnienia do przesłuchiwania stron postępowania, tym samym zarzut skarżącego został uznany za bezzasadny.

Dokonując analizy pozostałych merytorycznych argumentów skarżącego podniesionych w skardze należy stwierdzić, iż prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, które zapadło po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego, z poszanowaniem praw strony.

Organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona zgodnie z przepisami prawa.

Tak więc na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.