Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 406/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust 1 pkt 1, art. 3 ust 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 264/16 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 29 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 264/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.K. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 29 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły podmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

3. Od wskazanego na wstępie orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 207 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613, dalej: "O.p."), polegającego na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zgromadzonych dowodów oraz niewłaściwej oceny materiału dowodowego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organy podatkowe w toku postępowania niewłaściwie zastosowały przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zwanej dalej "u.p.o.l.") w zw. z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm., dalej: "k.c."), polegające na ustaleniu, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest skarżący jako właściciel, a nie Gmina B. jako posiadacz samoistny.

Organ podatkowy nie skorzystał z możliwości udzielenia odpowiedzi na skargę kasacyjną i przedstawienia swojego stanowiska na rozprawie.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i z tych względów podlega oddaleniu. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia, uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

W sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarżący nie kwestionuje, że w wyniku prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z 23 stycznia 2014 r. [...] w badanym roku podatkowym był właścicielem spornej nieruchomości. Stwierdzenie nieważności umowy zamiany na podstawie art. 58 Kodeksu cywilnego oznacza, że ostatecznie nie wystąpiły skutki rzeczowe tej umowy – własność nieruchomości nie przeszła na Gminę B. Nie kwestionuje także tego, że przynajmniej na części nieruchomości, związanej z posadowionym na niej budynkiem, prowadził w spornym roku podatkowym działalność gospodarczą. Nie podważa także tych ustaleń organów podatkowych, z których wynika, że mimo zapisów w umowie zamiany, której nieważność stwierdzono powołanym wyżej wyrokiem, nie doszło do protokolarnego wydania tej nieruchomości Gminie B. Spór koncentruje się obecnie na kwestii, czy w okresie pomiędzy zawarciem umowy zamiany nieruchomości (22 maja 2009 r.) a stwierdzeniem nieważności tej umowy orzeczeniem sądu, Gmina B. była samoistnym posiadaczem nieruchomości.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest jej właściciel, z zastrzeżeniem ust. 3. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany znajduje się w posiadaniu samoistnym, podatnikiem jest posiadacz samoistny (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.). Z powołanego przepisu wynika, że co do zasady podatnikiem podatku od nieruchomości powinien być jej właściciel. Tylko wówczas, gdy nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym innego podmiotu, obowiązek podatkowy obciąża samoistnego posiadacza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 720/11, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Posiadanie jest stanem faktycznym. Polega na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że efektywne w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania. Dla istnienia posiadania bowiem nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania (wyrok SN z dnia 3 czerwca 1966 r., III CR 108/66, OSPiKA 1967, z. 10, poz. 234, z glosą A. Kunickiego). W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę, że o ile właściciel chcący zachować swe prawo nie musi się wykazywać aktywnością wobec rzeczy, o tyle posiadacz pragnący rzecz nabyć w drodze zasiedzenia musi w sposób widoczny manifestować swoje władztwo nad rzeczą (por. J. Rudnicka, G. Rudnicki, S. Rudnicki. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. J. Gudowskiego, tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, Wydanie II, komentarz do art. 366, przywołany za LEX, postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II CSK 12/13, LEX nr 1413547). Decydujące zatem dla przyjęcia, że posiadanie miało charakter posiadania samoistnego jest ustalenie przesłanek z art. 336 k.c., czyli fizycznego władztwa nad rzeczą (corpus) oraz woli władania rzeczą dla siebie - cum animo rem sibi habendi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 11 września 2013 r., sygn. akt III CZP 51/13, LEX nr 1383288; z 21 maja 2014 r., sygn. akt II CSK 458/13, LEX nr 1486972; z 8 października 2014 r., sygn. akt II CSK 793/13, LEX nr 1544559; z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt IV CSK 193/14, LEX nr 1583443). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wobec braku odmiennego zdefiniowania posiadania samoistnego w ustawie podatkowej, pojęcie posiadania samoistnego użyte w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.o.l. należy definiować poprzez odwołanie się do art. 336 k.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 319/18, z 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 917/14).

W niniejszej sprawie należało zatem ustalić, czy w badanym roku podatkowym sporna nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym Gminy B. W tym zakresie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji wadliwą kontrolę oceny zebranych dowodów przez organy podatkowe, przekładającą się na nieprawidłowe ustalenia faktyczne co do władania przez Gminę sporną nieruchomością w badanym okresie. Z ustaleń tych (niekwestionowanych przez skarżącego) wynika, że nie doszło do protokolarnego wydania spornej nieruchomości podmiotowi, który na podstawie umowy zamiany stać się miał właścicielem nieruchomości. Jak zaznaczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i jak wynika z materiału dowodowego w sprawie, Gmina nie podjęła także próby doprowadzenia do wykonania obowiązku wydania rzeczy w drodze egzekucji (mimo poddania się jej przez skarżącego w akcie notarialnym zamiany). Trwała wprawdzie wymiana korespondencji między skarżącym a Gminą, dotyczącej wydania nieruchomości, wad nieruchomości zamiennej, ewentualnego uregulowania zakresu korzystania z nieruchomości przez skarżącego w drodze zawarcia umowy dzierżawy. Gmina stała także na stanowisku, że sporna nieruchomość nadal jest jej potrzebna z uwagi na plany inwestycyjne. Zwracała także uwagę skarżącego, że rozwiązanie umowy zamiany może nastąpić tylko w wyniku orzeczenia sądu. Potwierdzają to załączone do akt sprawy, w tym również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, dokumenty. O ile jednak dokumenty te mogą potwierdzać istnienie po stronie Gminy woli władania sporną nieruchomością dla siebie (animus), to nie potwierdzają, jak słusznie przyjęto w zaskarżonym wyroku, faktycznego władztwa Gminy nad sporną nieruchomością. Ostatecznie bowiem nie doszło do zawarcia umowy dzierżawy między Gminą a skarżącym. Gmina nie wykonywała na spornej nieruchomości żadnych czynności, nie czerpała z niej żadnych pożytków, nie zajmowała jej na własne cele. Na tę okoliczność skarżący nie wskazuje żadnych dowodów, które nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe przy ocenie materiału dowodowego lub nie zostały przez nie przeprowadzone. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że mimo zawarcia umowy zamiany skarżący nadal korzystał z nieruchomości w sposób dotychczasowy, prowadząc na niej działalność gospodarczą. Odmawiał także konsekwentnie wydania nieruchomości, a ostatecznie występując o stwierdzenie nieważności umowy zamiany i uzyskując korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, odzyskał jej własność. Tym samym nie można uznać, że w badanym roku podatkowym Gmina wykonywała faktyczne władztwo nad rzeczą, a tym samym, że spełnione zostały obydwie przesłanki pozwalające na uznanie, że była ona posiadaczem samoistnym nieruchomości w rozumieniu art. 336 k.c. Aby stwierdzić wykonywanie takiego władztwa, musi ono zostać uzewnętrznione, nie wystarczy samo wyrażanie woli władania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 538/97, LEX nr 305699). Jak bowiem wskazano wyżej, o ile właściciel jako uprawniony nie musi uzewnętrzniać swojego fizycznego władztwa nad rzeczą, o tyle w przypadku posiadacza samoistnego aktywność taka jest konieczna.

Zarzuty naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. uznać należy zatem za bezzasadne. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia, kto sprawował faktyczne władztwo na rzeczą, zebrały wszelkie możliwe dowody, a ich ocena była zgodna z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Skarżący nawet w skardze kasacyjnej wskazuje tylko na potencjalną możliwość korzystania przez Gminę z nieruchomości w uwagi na zapisy umowy zamiany i treść wpisów w księdze wieczystej, nie wskazuje jednak na jakiekolwiek fakty potwierdzające (uzewnętrzniające) to fizyczne władanie.

Bezzasadność zarzutów procesowych przesądza o tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawą faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tak ustalonym stanie faktycznym nietrafny okazuje się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt i ust. 3 u.p.o.l. Skoro w spornym okresie właściciel nie był pozbawiony władztwa nad nieruchomością, zasadne było określenie mu zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Poza granicami niniejszej sprawy pozostają ewentualne roszczenia odszkodowawcze między stronami umowy zamiany bądź nadpłata w podatku do nieruchomości od gruntu, którego skarżący miał stać się właścicielem w wyniku umowy zamiany.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.