Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 551/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 79b ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art 7
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Teza: W postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje powszechnie uznana zasada prawa venire contra factum proprium nemini licet. Zgodnie z tą zasadą, nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami. Przestrzeganie tej zasady w postępowaniu administracyjnym ma ścisły związek m.in. z zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.), której elementem jest dążenie do oparcia relacji procesowych między organem i stroną na zasadzie dobrej wiary i wzajemnej lojalności.

TEZY

W postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje powszechnie uznana zasada prawa venire contra factum proprium nemini licet. Zgodnie z tą zasadą, nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami. Przestrzeganie tej zasady w postępowaniu administracyjnym ma ścisły związek m.in. z zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.), której elementem jest dążenie do oparcia relacji procesowych między organem i stroną na zasadzie dobrej wiary i wzajemnej lojalności.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej również: "Główny Inspektor" lub "GIOŚ" z [...] grudnia 2015 r., [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą GIOŚ, po rozpoznaniu odwołania A. S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "Wojewódzki Inspektor" lub "WIOŚ") z [...] grudnia 2012 r. (znak: [...]) nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za wytwarzanie odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami.

II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

II.1. W dniach od 27 września 2012 r. do 10 października 2012 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska przeprowadzili kontrolę u A. S., prowadzącego działalność gospodarczą (gabinet weterynaryjny) przy ul. [...] w [...]. Kontrola ta wykazała, że skarżący wytwarzał odpady niebezpieczne o kodzie 18 02 02* (m.in. w postaci igieł, strzykawek, wacików), bez uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie wytwarzania odpadów. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego zawartym w protokole z ww. kontroli Nr [...] (który został podpisany przez A. S. bez zastrzeżeń i uwag), od 2011 r. do dnia rozpoczęcia kontroli, tj. 27 września 2012 r., wytwarzał on ww. odpady niebezpieczne w ilości 0,003 Mg/miesiąc. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.; dalej: "ustawa o odpadach"), obowiązującej w dacie ww. kontroli, stanowił, że wytwórca odpadów jest zobowiązany do przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne, zaś zgodnie z art. 24 ust. 1 ww. ustawy, przedmiotową informację należy przedłożyć właściwemu organowi w terminie 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów. Ponadto, w toku przedmiotowej kontroli ustalono, że A. S. w dniu rozpoczęcia przedmiotowej kontroli, tj. 27 września 2012 r., przedłożył Staroście [...] Informację o wytwarzanych odpadach niebezpiecznych oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Z uwagi na stwierdzone podczas kontroli naruszenia, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniu 31 października 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w trybie przepisów art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, w sprawie wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej za wytwarzanie odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. O powyższym organ powiadomił skarżącego pismem z 31 października 2012 r. Jednocześnie przedstawiono stronie stan faktyczny sprawy i pouczono stronę o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 6 listopada 2012 r. Skarżący nie skorzystał z ww. uprawnień. Następnie, pismem z 5 grudnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor poinformował stronę o zakończeniu postępowania dowodowego. Opisaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2012 r. WIOŚ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za wytwarzanie odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Jako podstawę wydania tej decyzji WIOŚ powołał art. 79b ust. 1 pkt 2 i art. 79d ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach.

II.2. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji WIOŚ skarżący wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając swoje odwołanie A. S. wyjaśnił, że jako lekarz weterynarii z 30-letnim doświadczeniem potrafi prawidłowo postępować z materiałami zakażonymi oraz niebezpiecznymi, zaś kontrola [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie wykazała żadnych nieprawidłowości w tym zakresie i jedynym stwierdzonym naruszeniem było niezłożenie w terminie informacji o wytwarzanych odpadach do właściwego organu. Odwołujący wyjaśnił również, że w wyniku jego działalności powstaje znikoma ilość odpadów, tj. 1-3 kg odpadów weterynaryjnych miesięcznie, które są sukcesywnie dostarczane do firmy zajmującej się utylizacją odpadów medycznych. Z uwagi na powyższe, w ocenie strony, nałożona kara jest niewspółmierna do przewinienia. A. S. wskazał również na swoje zasługi w dziedzinie ochrony środowiska oraz sytuację materialną.

II.3. Główny Inspektor uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał w szczególności, że z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.). Na mocy art. 246 tej ustawy, w sprawach wszczętych i nie zakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli Nr [...] (jak już wykazano powyżej, protokół ten został odczytany, a następnie podpisany przez skarżącego, który nie wniósł do jego treści żadnych uwag ani zastrzeżeń), jak również z treści samego odwołania wynika, że A. S. w okresie objętym kontrolą wytwarzał odpady o kodzie 18 02 02*. W toku kontroli A. S. poinformował, że w dniu 27 września 2012 r . przedłożył Staroście [...] informację o wytwarzanych odpadach niebezpiecznych oraz sposobach gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Należy zatem stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy bezsprzecznie o tym, iż w okresie objętym kontrolą A. S. wytwarzał odpady niebezpieczne bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Jednocześnie GIOŚ wyjaśnił, że okoliczność prawidłowego postępowania z odpadami medycznymi, zasługi odwołującego dla ochrony środowiska, jak również jego sytuacja finansowa i osobista, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić, że w art. 79b ust 1 pkt 2 ustawy o odpadach nakłada na wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska bezwzględny obowiązek wymierzenia kary w wysokości 5.000 zł w przypadku stwierdzenia wytwarzania odpadów przez posiadacza odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Główny Inspektor dodał, że pismem z dnia 16 kwietnia poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie w trybie art. 10 k.p.a., ale strona nie skorzystała z tego uprawnienia.

III.1. W skardze złożonej na decyzję Głównego Inspektora skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a., przez założenie, że skarżący wytwarzał niebezpieczne odpady weterynaryjne objęte kodem 18 02 02* bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, podczas gdy w postępowaniu nie ustalono, a w decyzjach nie wskazano ani 1) substancji zawierającej żywe mikroorganizmy lub ich toksyny, ani 2) jej szkodliwych właściwości mogących powodować choroby człowieka lub innych żywych organizmów;

2. niezgodność zastosowanego art. 79b ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy z art. 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu skargi, w części dotyczącej niezgodności z art. 2 Konstytucji, skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r., P 26/11.

III.2. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

IV.2. Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza z kolei, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność, a nie celowość działalności administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Uzupełniająco należy wskazać, że sąd administracyjny dokonuje rzeczonej oceny legalności działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to w szczególności, że sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a; por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA; J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 567). W aspekcie ustaleń faktycznych obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest natomiast przede wszystkim dokonanie oceny, czy materiał dowodowy został przez organ prawidłowo zebrany i oceniony (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2015 r., II GSK 789/14, CBOSA). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

IV.3.1. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach (znajdujący w sprawie zastosowanie w związku z art. 246 powołanej wyżej ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli posiadacz odpadów wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze złożoną informacją, podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Przepis ten nawiązuje do przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach obowiązku przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przez podmiot wytwarzający odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne. Obowiązek ten został wprowadzony ustawą z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r., Nr 7, poz. 78). Rzeczona informacja, stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach, winna być przedłożona właściwemu organowi (w niniejszej sprawie: Staroście [...] ) w terminie 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na ilość lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi. Należy dodać, że art. 79b ustawy o odpadach został wprowadzony na mocy ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r, Nr 28, poz. 145), która weszła w życie z dniem 12 marca 2010 r.

IV.3.2. W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie przez organy, że skarżący w okresie objętym kontrolą wytwarzał w gabinecie weterynaryjnym odpady niebezpieczne o kodzie 18 02 02* (m.in. igły, strzykawki, waciki). Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) wyróżniono weterynaryjne odpady niebezpieczne o kodzie 18 02 02* opisane jako: "Inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt". Ustalenie, że odpady te są wytwarzane przez skarżącego w należącym do niego gabinecie weterynaryjnym, zostało poczynione podczas kontroli zakończonej 10 października 2012 r. Należy podkreślić, że organ ustalając rodzaj i ilość odpadów niebezpiecznych oparł się na oświadczeniu skarżącego, który opisał również sposób postępowania z tymi odpadami w jego gabinecie (m.in. osobne pojemniki na igły oraz strzykawki i waciki), a także okazał umowę z 1 sierpnia 2012 r. na transport i utylizację odpadów niebezpiecznych. Z protokołu kontroli wynika również, że skarżący w trakcie kontroli, tj. w dniu 27 września 2012 r., przedłożył Staroście [...] informację o wytwarzanych odpadach niebezpiecznych oraz sposobach gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Przedmiotowy protokół został odczytany skarżącemu, a następnie podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń (s. 5 protokołu). W protokole tym jest w szczególności wyraźna adnotacja, że skarżący nie wnosi uwag do ustaleń protokołu. Podpisany egzemplarz protokołu został przekazany skarżącemu. W aktach sprawy znajduje się również, podpisane przez skarżącego w dniu 27 września 2012 r., oświadczenie o zapoznaniu się z treścią pouczenia o prawach kontrolowanego, w tym o prawie odmowy podpisania protokołu i przedstawienia w terminie 7 dni stanowiska na piśmie. Następnie należy zauważyć, że w dniu 6 listopada 2012 r. skarżący otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w którym to dokumencie powtórzono, kwestionowane obecnie przez skarżącego, ustalenie o wytwarzaniu przez skarżącego odpadów niebezpiecznych o kodzie 18 02 02*: "Inne odpady, które zawierają żywe drobnoustroje chorobotwórcze lub ich toksyny oraz inne formy zdolne do przeniesienia materiału genetycznego, o których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do sądzenia, że wywołują choroby u ludzi i zwierząt (m. in. igły, strzykawki, waciki)". Skarżący, pomimo zawartego w tym piśmie wyraźnego pouczenia o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń w trakcie postępowania, nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do zakwestionowania przedmiotowego ustalenia WIOŚ. Co więcej, skarżący nie uczynił tego również w odwołaniu od decyzji WIOŚ z [...] grudnia 2012 r. W świetle powyższych okoliczności orzekające w sprawie organy, mając na uwadze zasadę swobodnej oceny dowodów, w tym zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (art. 80 k.p.a.) miały pełne prawo do oparcia swojego rozstrzygnięcia na ustaleniach poczynionych podczas kontroli. Raz jeszcze wypada podkreślić, że ustalenia te były zgodne z ówczesnymi oświadczeniami i działaniami skarżącego, który dopiero w skardze do sądu administracyjnego zarzucił organom poczynienie rzekomo błędnych ustaleń faktycznych. W tym aspekcie warto podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym, podobnie jak w innych procedurach sądowych i administracyjnych, obowiązuje powszechnie uznana zasada prawa venire contra factum proprium nemini licet. Zgodnie z tą zasadą, nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami (por. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lipca 2010 r., Tw 6/09, LEX 1728621; decyzję Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 3 lutego 2009 r., 4290/03, LEX nr 479483; M. Sobczyk, Prawo rzymskie przed sądami Wspólnot Europejskich, Studia Prawnoustrojowe 2007, nr 7, s. 286). Przestrzeganie tej zasady w postępowaniu administracyjnym ma ścisły związek m.in. z zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.), której elementem jest dążenie do oparcia relacji procesowych między organem i stroną na zasadzie dobrej wiary i wzajemnej lojalności. W realiach niniejszej sprawy skarżący nie może się przy tym powoływać na niezrozumienie ustaleń organów poczynionych podczas kontroli w jego przedsiębiorstwie i dotyczących wytwarzania odpadów niebezpiecznych. Zauważyć w szczególności należy, że jak podkreślał sam skarżący w odwołaniu, jest on lekarzem weterynarii pracującym 30 lat w zawodzie i "potrafi postępować z materiałami zakażonymi oraz niebezpiecznymi". Tylko uzupełniająco należy dodać, że sporna kara administracyjna nie została nałożona na skarżącego za niezgodne z prawem postępowanie z odpadami niebezpiecznymi, w tym pozbycie się takich odpadów wbrew przepisom dotyczącym gospodarowania odpadami lub przekazanie ich podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń. Czyny takie stanowiły bowiem odrębny delikt administracyjny podlegający surowszej sankcji, niż ta przewidziana za naruszenie obowiązku informacyjnego z art. 17 ust. 1 ustawy (zob. art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach).

IV.3.3. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego, a dotyczący niezgodności art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach z art. 2 Konstytucji RP. Skarżący ograniczył się tutaj do powołania na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r., P 26/11. W wyroku tym Trybunał uznał, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uchodzi uwadze skarżącego, że Trybunał w uzasadnieniu tego wyroku wyraźnie wskazał, że kontrolowany przez niego przepis dotyczył wyłącznie przekazywania marszałkom województw tzw. zbiorczych zestawień danych o odpadach. Trybunał podkreślił, że celem składania rzeczonych zestawień było prowadzenie wojewódzkich baz danych, dotyczących wytwarzania i gospodarowania odpadami, oraz prowadzenie rejestru udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami. Trybunał w powołanego uzasadnieniu wyroku wskazał (punkt 2.2.), że obowiązek tzw. zbiorczych zestawień danych o odpadach należy do innej grupy obowiązków niż te, które dotyczą wytwórców odpadów oraz ich posiadaczy i są związane z określonymi obowiązkami bezpośredniego postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz sporządzanymi przez organy administracji planami gospodarki odpadam. Przepis art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach należał właśnie do tej drugiej grupy obowiązków. Złożenie przez przedsiębiorcę wytwarzającego odpady niebezpieczne informacji przewidzianej w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach miało przede wszystkim na celu dostarczenie organom kontroli informacji niezbędnych do skutecznego wykonywania ich ustawowych obowiązków. Nie chodziło tu zatem zbieranie danych statystycznych przydanych do tworzenia baz danych (które były zresztą, przynajmniej częściowo, oparte na informacjach już będących w posiadaniu organów administracji publicznej), ale o dane związane ściśle i bezpośrednio z zapewnieniem skuteczności i efektywności działań inspekcji ochrony środowiska. W ocenie Sądu, w takim przypadku nie można mówić o oczywistej nadmierności przedmiotowej sankcji administracyjnej. Warto dodać, że kwota 5.000 zł nie jest kwotą, której uiszczenie przez przedsiębiorcę może być z reguły związane z ryzkiem jego niewypłacalności. Końcowo należy dodać, że pogląd o niestosowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r. dla instytucji kar administracyjnych przewidzianych w art. 79b ustawy o odpadach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził w prawomocnym wyroku z dnia 20 maja 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 77/16) i Sąd w niniejszym składzie podziela w całości zaprezentowaną tam argumentację.

IV.3.4. Kara administracyjna przewidziana w art. 79b ust. 1 ustawy o odpadach była karą o stałej wysokości. Orzekające organy nie mogły jej zatem wymierzyć w niższej wysokości. Sąd, mając na uwadze podnoszone przez skarżącego w odwołaniu okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji finansowej, informacyjnie wskazuje, że zgodnie z art. 79d ust. 5 ustawy o odpadach, w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 79b i 79c, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa. Ordynacja podatkowa w art. 67a i n. przewiduje instytucję ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (m. in. poprzez odroczenie terminu płatności, rozłożenie na raty, a nawet umorzenie zobowiązania). Rozstrzygnięcie, czy rzeczona instytucja może być zastosowana wobec skarżącego, należy do kompetencji właściwych organów administracji publicznej.

IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.