Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 371/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. i R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie Podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 371/06

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia

[...] utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]- określającą W. i R. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2003 w kwocie 97.840,40 złotych.

W uzasadnieniu przywołanej decyzji organ podatkowy wskazał, iż w zeznaniu PIT - 36 o wysokości osiągniętego dochodu w 2003 r. W. i R. P. wykazali dochód w kwocie 266.294,54 złotych osiągnięty w całości przez

R. P., tj. w kwocie 265.994,54 złotych z pozarolniczej działalności gospodarczej, w kwocie 300 złotych z działalności wykonywanej osobiście. Należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. wyniósł 78.426,80 złotych. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 82.599,60 złotych. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej R. P. w kwocie 255.562,65 złotych poprzez zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 10.431,89 złotych dotyczącą dopłat związanych z najmem mieszkania w P., w związku z pełnieniem funkcji Prezesa Zarządu w firmie "A." Sp. z o. o. w P.

Pismem z dnia 28 czerwca 2005 r. R. P. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegającą na nieuprawnionym utożsamianiu osobistych potrzeb mieszkaniowych zaspakajanych przez podatnika w G. oraz konieczność posiadania lokalu dla potrzeb uzyskiwania przychodu z tytułu długotrwałego świadczenia usług w P. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił sprawę organowi l instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę decyzji z dnia [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003.

Decyzją z dnia [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego zmienił Decyzję z dnia [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok W. i R. P. w ten sposób, ze wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok podwyższył z kwoty 82.599,60 złotych do kwoty 97.860,40 złotych.

Pismem z dnia 22 grudnia 2005 r. R. P. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], w którym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wymienionej decyzji zarzucił naruszenia prawa materialnego - art. 5a pkt 6, art. 13 pkt 9 i art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 9 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez ich błędną wykładnię. Zarzucił również naruszenie procedury podatkowej, tj. art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii dotyczących postępowania, w szczególności prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując niniejszą sprawę wskazał, iż R. P. w dniu 25 kwietnia 2002 r. podpisał umowę o zarządzanie z firmą "A." sp. z o. o. w P.

Z tytułu zawartej umowy w zeznaniu za 2003 r. R. P. wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 315.777,24 zł, co potwierdzają wpisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Z przedłożonych dowodów źródłowych wynika, że podatnik w 2003 r. osiągnął wyłącznie przychody z tytułu zawarcia umowy o zarządzanie firmą "A." Sp. z o. o.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 28-30 i art. 44 ust. 7 e i 7 f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.

Katalog źródeł przychodów został określony w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia

26 lipca 1991 r., przy czym w pkt 2 jako źródło przychodów została wymienione działalność wykonywana osobiście, natomiast w pkt 3 pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej przez działalność gospodarczą rozumie się każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców.

Jednakże od dnia 1 stycznia 2003 r. dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych została wprowadzona odrębna definicja pozarolniczej działalności gospodarczej. W myśl art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. pozarolnicza działalność gospodarcza to działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 13.

Z kolei art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2003 r. zawiera katalog przychodów zaliczanych do działalności wykonywanej osobiście, (o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2) wśród których znajdują się m. in.:

- przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 pkt 7),

- przychody z tytułu osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menedżerskiego lub umów o podobnym charakterze (art.13 pkt 9).

W myśl art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 uważa się przychody z tytułu osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menedżerskiego lub umów o podobnym charakterze.

Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika, iż podatnik wykonuje usługi menedżerskie w oparciu o stosunek powołania przez Radę Nadzorczą. W świetle powyższego stanu prawnego przychody z realizacji umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem należy zakwalifikować do przychodów o których mowa w art. 13

pkt 9, a nie do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednocześnie przychody podatnika, który na podstawie kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze powołany został do składu zarządu są przychodami w rozumieniu art. 13 pkt 7, a nie art. 13 pkt 9 ustawy. Powołanie bowiem podatnika np. do składu zarządu, bez względu na sposób jego powołania, stanowi okoliczność, która powoduje zmianę kwalifikacji źródła przychodu.

W ocenie Dyrektora Izby powyższa regulacja prawna wskazuje, że osobiste wykonywanie działalności na podstawie kontraktu menedżerskiego lub umów o podobnym charakterze jest odrębnym źródłem mieszczącym się w dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt 2 i nie jest tym samym pozarolniczą działalnością gospodarczą.

Tym samym stosownie do treści art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułów określonych w

art. 13 pkt 5, 7 i 9 określa się w wysokości określonej w ust. 2.

W myśl zaś art. 22 ust. 2 powyższej ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej określa się w wysokości 0,25% kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, miesięcznie.

Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie określił koszty uzyskania przychodu w kwocie 1.199,52 zł.

Na powyższą decyzję podatnicy złożyli dnia 03 kwietnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wnieśli o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]zarzucając im naruszenie: art. 5a pkt 6, art. 13 pkt 7, art. 13 pkt 9 i art. 22 ust. 9 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Ponadto zarzucono tej decyzji naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa tj. art. 121 i art. 122 - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii dotyczących postępowania, w szczególności prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi podatnicy wskazali, iż nie zgadzają się z nie uznaniem za koszty uzyskania przychodu wynagrodzenia uiszczonego z tytułu lokalu najmu mieszkalnego w miejscowości, w której podatnik świadczył usługi zarządzania. Nie zgadzają się też z uzasadnieniem decyzji Dyrektora tut. Izby Skarbowej z dnia

[...], iż "umowa o zarządzanie winna być kwalifikowana jako umowa, w ramach której następuje osobiste świadczenie usług na podstawie art 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a tym samym, że usługi zarządzania nie mogą być zaliczane do usług prowadzonych w ramach działalności gospodarczej". Zdaniem skarżących, wprowadzona w 2003 r. zmiana - dotycząca zapisu art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej, iż pod pojęciem działalności gospodarczej, rozumieć należy każdą działalność zarobkową w rozumieniu prawa działalności gospodarczej, wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność do przedsiębiorców - winna ułatwić kwalifikowanie wykonywanych czynności zarządczych jako zaliczanych do prowadzonej działalności gospodarczej. Na potwierdzenie powyższego podatnicy przywołali wyroki z dnia 11.10.1996 r., sygn. akt III PN 4/96 oraz z dnia 19.10.1999 r., sygn. akt III Cz 112/99.

Skarżący powołując się na konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości opodatkowania, zgodnie z którą wszystkie podmioty gospodarcze świadczące w sposób zarobkowych, zorganizowany i ciągły usługi takie jak: informatyczne, menadżerskie lub sprzątania powinny być traktowane równo. Wskazali, iż brak jest zatem podstaw, aby różnicować opodatkowanie jedynie w zależności od tego, czy usługi te świadczy się na rzecz tylko podmiotów gospodarczych czy też okazjonalnie jakiejś osobie fizycznej.

Zdaniem skarżących nieprawidłowa w niniejszej decyzji jest kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów w sposób wymieniony w art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem w sprawie tej określenie kosztów uzyskania przychodu winno nastąpić w myśl art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sposób właściwy dla prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Podkreślili, iż pełnienie funkcji Prezesa Zarządu spółki A. z siedzibą w P. i jej dyrektora naczelnego wymagało codziennej obecności w P., ponieważ codzienne dojeżdżanie z G. do P. było niemożliwe i koniecznym było wynajęcie lokalu w P.

Skarżący zarzucając również naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, podkreślili, iż nie można zgodzić się z argumentacją dotyczącą braku możliwości posiłkowania się interpretacjami dokonanymi przez inne organy podatkowe, gdyż sam fakt interpretacji ucieleśnia zasadę zaufania do organów, która winna być tożsama w ramach tożsamych stanów faktycznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podatników W. i R. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu w sposób powodujący wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przede wszystkim w ocenie Sądu, organy podatkowe l i II instancji dokonały prawidłowej interpretacji art. 5 a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) w związku z art. 13 pkt 7 i 9 tej ustawy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym, w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2003 r. źródłami przychodu są m.in.: działalność wykonywana osobiście i pozarolnicza działalność gospodarcza. Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust.1 pkt 2 uważa się m.in. przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powołania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji i innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 ust. 7) oraz przychody z tytułu osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menadżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (art. 13

ust. 9). Także w art. 5a, wprowadzonego ustawą z dnia 22 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zmianie innych ustaw (Dz. U. 02, Nr 141, poz. 1182) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., zawarto w ust. 6 definicje legalną "pozarolniczej działalności gospodarczej". Oznacza ona w myśl cytowanych przepisów działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem działalności o której mowa w art. 13. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 9 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. przez działalność gospodarczą rozumie się każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, wykonywanie wolnego zawodu, a także inną działalność zarobkową wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność do przedsiębiorców.

Wykładnia językowa art. 5 a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi do jasnej i jednoznacznej interpretacji definicji działalności gospodarczej. Owszem odsyła do definicji z ustawy Ordynacja podatkowa wyłączając jednakże z tej grupy przychodów przychody ujęte w art. 13. Zatem działalnością gospodarczą będzie - każda działalność zarobkowa w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, wykonywanie wolnego zawodu, a także inną działalność zarobkową wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującą taką działalność do przedsiębiorców, z wyłączeniem działalności wykonywanej osobiście m.in. przez osoby należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji i innych organów stanowiących osób prawnych i uzyskujące z tego tytułu dochody (art. 13 ust. 7) oraz osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menadżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (art. 13

ust. 9).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niewątpliwie

lex specialis do ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem nieprawidłowym jest analizowanie - jak to czyni skarżący - tylko definicji legalnej "działalności gospodarczej" zawartej w Ordynacji podatkowej w oderwaniu od treści tej definicji zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych. W ocenie Sądu racjonalny ustawodawca celowo - dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wprowadził własną definicję "działalności gospodarczej", w której jednoznacznie wyłączył tzw. działalność wykonywaną osobiście.

Słuszne jest zatem stanowisko, iż przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powołania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji i innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz przychody z tytułu osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menadżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (art. 13 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nawet w przypadku gdy wykonywane są w ramach działalności gospodarczej traktowane są jako przychody z działalności wykonywanej osobiście

Od 1 stycznia 2001 r. ustawodawca w art. 13 pkt 9 ustawy wyodrębnił jako jeden z rodzajów działalności wykonywanej osobiście - działalność wykonywaną przez podatnika kontraktu menadżerskiego, a uzyskiwany z tego tytułu przychód zaliczył do przychodów z osobiście wykonywanej działalności. Wyodrębnienie zaś tego rodzaju działalności, jako źródła przychodu z tytułu osobiście świadczonych usług, skutkuje tym, że działalność taka stanowi dla celów podatku dochodowego odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów, pod warunkiem jednakże, że podatnik wykonuje osobiście czynności wynikające z umowy menadżerskiej.

Podatnik R. P. zawarł w dniu 25 kwietnia 2002 r. umowę o zarządzanie ze spółką "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Umowa została zawarta w następstwie podjęcia przez Radę Nadzorczą spółki "A." Sp. z o. o., uchwały, w której powołano R. P. do Zarządu Spółki ustanawiając go Prezesem Zarządu (§ 1 pkt 1 umowy).

R. P. ponadto prowadził działalność gospodarcza wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej w prowadzonej przez Prezydenta Miasta G. pod numerem [...]. Wykonywana zatem działalność w ramach zawartej umowy o zarządzanie, mimo prowadzenia działalności gospodarczej, stanowiła działalność wykonywaną osobiście o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 2, art. 13 ust. 7 i 9 oraz art. 5a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu wykonywana przez R. P. działalność wypełnia dyspozycję zarówno art. 13 ust. 7 jak i art. 13 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pierwszej bowiem kolejności zważyć należy, iż podatnik zawarł umowę o zarządzanie dopiero w następstwie powołania go przez Radę Nadzorczą spółki "A." Sp. z o. o. do Zarządu Spółki ustanawiając go Prezesem Zarządu (§ 1 pkt 1 umowy). Niewątpliwie zatem wypełnia dyspozycję art. 13 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych otrzymywał bowiem dochody jako osoba należąca do składu zarządów. Jak również art. 13 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem źródłem jego dochodu była osobiście wykonywana działalność na podstawie kontraktu menadżerskiego - umowy o zarządzanie z dnia 25 kwietnia 2002 r.

Podatnik zatem z tytułu dochodów uzyskiwanych w 2003 r., których źródłem było powołanie go w skład Zarządu Spółki na stanowisko Prezesa Zarządu i zawarta umowa z dnia 25 kwietnia 2002 r. o zarządzanie spółką "A.’ Sp. z o. o. winien rozliczyć się z podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym bezpodstawny pozostaje zarzut skarżących o niewłaściwym określeniu kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 5,7 i 9 określa się w wysokości określonej w ust. 2. W myśl zaś art. 22 ust. 2 w/w ustawy koszty uzyskania przychodów określa się w wysokości 0,25% kwoty stanowiącą górną pierwszego przedziału skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, miesięcznie. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego słusznie oparł się na powyższej regulacji określając koszty przychodu w kwocie 1.199,52 złotych.

Także wobec powyższego nietrafny jest zarzut, że do kosztów uzyskania dochodu winny być zaliczone koszty wynajmu mieszkania w P. i inne koszty zarachowane w książce podatkowej podatnika. W związku z tym, że podatnik otrzymywał dochody na podstawie art. 13 ust. 7 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługują mu tylko zryczałtowane koszty w ustawowo określonej wysokości, bez względu na wysokość faktycznie poniesionych kosztów (art. 22 ust. 2 w związku z art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Sąd podziela także pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że przedstawione przez podatnika w trakcie postępowania pismo Urzędu Skarbowego w P. z dnia 06 lutego 2003 r. (Ldz UPO-415/11/inf/030 skierowane do B. Sp. z o. o. B. w P. będące odpowiedzią na pytanie zadane w trybie art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, nie stanowi interpretacji która jest wiążąca dla podatnika jak i dla Naczelnika Urzędu Skarbowego, czy też Dyrektora Izby Skarbowej. Stosownie bowiem do tej regulacji prawnej wiąże ona jedynie organ podatkowy który ją wydał. W świetle zatem prawidłowo dokonanych ustaleń stanu faktycznego, jak i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zarzut co do niezastosowania poglądu zawartego w w/w interpretacji jest nietrafny.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.

DSz