Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2192/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską postanawia - przyznać K. B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2192/13, oddalił przedmiotową skargę.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzasadnienie ww. wyroku.

Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 21 maja 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), przy piśmie Sądu z dnia 16 maja 2014 r.

Pismem z dnia 19 czerwca 2014 r. (20 czerwca 2014 r. - data wysłania pisma pocztą elektroniczną; 21 czerwca 2014 r. - data stempla pocztowego) K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2192/13, w treści której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, uzupełniony następnie wnioskiem z 08 lipca 2014 r.

We wniosku skarżący podał, że posiada mieszkanie o pow. 42 m2. Oświadczył, że otrzymuje emeryturę w wysokości 2 300 zł netto miesięcznie. Opisując swoje wydatki wymienił: zobowiązania alimentacyjne w łącznej wysokości 700 zł miesięcznie; kredyt, którego miesięczna rata wynosi 250 zł; wydatki związane z wynajmem mieszkania, w tym opłaty za media (400 zł); wydatki na żywność (450 zł); wydatki na odzież (100 zł); wydatki na środki czystości (70 zł); wydatki na kulturę (50 zł); wydatki na telefon (20 zł); wydatki na utrzymywanie kontaktów towarzyskich (50 zł).

Pismem referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do przedstawienia, w terminie 14 dni, dokumentów źródłowych poświadczających dochody oraz możliwości płatnicze, tj.: wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; odpisów zeznań podatkowych za 2012 i 2013 r.; dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznych wydatków w prowadzonym gospodarstwie domowym za okres ostatnich trzech miesięcy, w tym dokumentów potwierdzających wysokość zobowiązań pieniężnych i terminy ich spłaty; zaświadczeń o wysokości świadczenia emerytalnego za okres ostatnich trzech miesięcy.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący złożył do akt pismo z dnia 20 sierpnia 2014 r., w którym oświadczył, że faktyczna wysokość emerytury, którą otrzymuje to 2 399,18 zł, że nie posiada lokat dewizowych, oraz że zamieszkuje w lokalu swojego ojca, dokładając ojcu kwotę 350 zł, która przeznaczana jest na media - prąd, gaz, wodę, opał.

Wraz z pismem skarżący złożył, w postaci kserokopii:

- dwa odpisy skrócone aktów urodzeń dwójki dzieci skarżącego,

- odpis skrócony aktu małżeństwa skarżącego z adnotacją o orzeczonym w 2004 r. rozwodzie,

- dowody wpłaty alimentacyjnej na kwotę 700 zł, dokonanej w maja 2014 r. oraz w sierpniu 2014 r.,

- harmonogram spłat zaciągniętego przez skarżącego kredytu w wysokości 7 159, 75 zł (rata miesięczna 259, 82 zł),

- decyzję o waloryzacji emerytury wojskowej, z której wynika, że od 01 marca 2014 r. skarżącemu przysługuje miesięcznie 2 399, 18 zł netto,

- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2012 r. (dochód za 2012 r. po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne – 34 582,40 zł),

- zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 r. (dochód za 2013 r. po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne – 38 562,09 zł),

- wyrok SR w J. z [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...],

z którego wynika zasądzona od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa kwotą 330 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy.

Zgodnie z art. 243 § 1 ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 3).

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stwierdzenie zawarte w powołanym przepisie: "gdy osoba ta wykaże", oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. W sytuacji, gdy oświadczenie okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości sąd (referendarz sądowy) może wezwać stronę do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego.

W ocenie Sądu, po przeanalizowaniu argumentów wnioskodawcy oraz załączonych przez niego dokumentów, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wykazał on, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Analiza dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę pozwala stwierdzić, że jedyny dochód skarżącego stanowi emerytura wojskowa, wynosząca 2 399, 18 zł netto miesięcznie. Ze złożonych kserokopii zeznań podatkowych wynika, że w 2012 r. skarżący osiągnął dochód w wysokości 34 582,40 zł, a w 2013 r. dochód ten wyniósł 38 562,09 zł. Z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wynika, że nie posiada on oszczędności, papierów wartościowych ani innych wartościowych przedmiotów. Z oświadczenia skarżącego wynika, że na miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym składają się: zobowiązania alimentacyjne w łącznej wysokości 700 zł miesięcznie; kredyt, którego miesięczna rata wynosi ok. 259 zł; wydatki związane z zamieszkiwaniem przez skarżącego w lokalu jego ojca - 350 zł, która to kwota przeznaczana są na media - prąd, gaz, wodę, opał.; wydatki na żywność - 450 zł; wydatki na odzież - 100 zł; wydatki na środki czystości - 70 zł; wydatki na kulturę - 50 zł; wydatki na telefon - 20 zł; wydatki na utrzymywanie kontaktów towarzyskich - 50 zł.

Powyższe pozwala uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Dlatego na podstawie art. 254 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.