Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 657/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9e ust. 1 pkt 2, art. 9l ust. 2, art. 9e ust. 1a-1c, art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4, art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 9zc ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 38 ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 2 pkt 5, art. 35 ust. 4 pkt 2 i ust. 4a
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. poprzednio Przedsiębiorstwo A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki A. poprzednio Przedsiębiorstwo A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy S. nałożył na Spółkę A. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 9 e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z kart przekazania odpadów, które przedsiębiorca składa gminie co miesiąc wynika, że od miesiąca lipca zmieszane odpady komunalne z terenu Gminy przekazywał on do Zakładu Unieszkodliwiana Odpadów Komunalnych w miejscowości C. (M.), które w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2016 – 2022 z uwzględnieniem perspektyw na lata 2023 – 2028 zostały wskazane jako planowane regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych, zamiast do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych tj. [...] lub [...]. Organ ustalił w oparciu o karty przekazania odpadów za okres od stycznia do września 2016 r. pochodzące z terenu Gminy S., że wspomniane przedsiębiorstwo od stycznia 2016 r. do lipca 2016 r. przekazywało odpady o kodzie [...] do [...], natomiast ilość odpadów przekazanych do tej instalacji przetwarzania odpadów od sierpnia 2016 r. do listopada 2016 r. wynosi 0,00 Mg. Wobec powyższego organ wezwał Spółkę A. do przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma - kwitów wagowych dotyczących przekazywania zmieszanych odpadów komunalnych z terenu Gminy S. do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych, jednakże Spółka nie ustosunkowała się do tego wezwania.

Powołując się na art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250 z późn. zm.), organ wskazał, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Sankcją za nieprzekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do wspomnianej instalacji (o której mowa w art. 9 e ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy) jest kara pieniężna w wysokości od 500 do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek.

Regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi regionu wschodniego wskazane zostały w uchwale Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XVIII/321/2016 w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2016 – 2022 z uwzględnieniem lat 2023 – 2028. W wykazie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, które uzyskają status RIPOK wraz z uchwaleniem planu gospodarki odpadami dla województwa zachodniopomorskiego na lata 2016 – 2022 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2023 – 2028 znajduje się instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych M. – podmiot zarządzający instalacją: [...] oraz instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych W. – podmiot zarządzający instalacją: [...].

W myśl art. 9l ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, przekazywanie zmieszanych odpadów komunalnych lub odpadów zielonych od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu jest możliwe jedynie w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych lub w innych przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.

Wobec powyższego odpady odbierane od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy S. powinny zostać przekazane do jednej z wymienionych wyżej instalacji. Tymczasem Spółka A. przekazywała odpady do instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych C. (M.), która została wymieniona w uchwale nr XVIII/321/2016 jako instalacja do zastępczej obsługi regionu wschodniego, która może pełnić tę funkcję do 30 czerwca 2018 r.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka A. wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 9 x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia

13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy Spółka na mocy art. 25 ust. 1 – 4 ustawy o odpadach jest uprawniona do czasowego magazynowania odpadów, zaś po tym okresie odpady są przekazywane do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego zastosowanie,

w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia obowiązku przedsiębiorcy wskazanego

w tym przepisie, albowiem na podstawie art. 25 ust. 1 - 4 ustawy o odpadach, Spółka korzystając z możliwości czasowego magazynowania odpadów nie jest zobowiązana do bezpośredniego przekazywania odpadów do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych,

3. art. 25 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2012 r. o odpadach w związku z art. 211 ust. 1 i art. 181 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że Spółka nie posiada uprawnienia do przetwarzania odpadów oraz do ich magazynowania.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, podzielając stanowisko Wójta Gminy S. wskazał, że skarżąca jako podmiot odbierający odpady nie mogła przekazywać w przedmiotowym okresie odpadów do instalacji zastępczej, gdzie zostały wstępnie przesegregowane, bowiem w tym okresie funkcjonowały właściwe miejscowo regionalne instalacje mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów. W okresie tym nie wykazano przypadków ich awarii uniemożliwiających odbieranie zmieszanych odpadów komunalnych. Kolegium zaznaczyło, że podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej w powyższym zakresie nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej oceny sytuacji i podejmowania decyzji o czasowym magazynowaniu odebranych odpadów w wybranej przez siebie instalacji bowiem art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach zakazuje zbierania poza miejscem wytwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Fakt, że przedmiotowe odpady zbierane w okresie od lipca 2016 r. do grudnia 2016 r. zostały do właściwej instalacji regionalnej przekazane dopiero w grudniu 2016 r. upoważniał organy do uznania, że istniały podstawy do zastosowania art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o czystości i porządku w gminach.

Kolegium, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podzieliło ustalenia faktyczne i wnioski wyciągnięte przez organ I instancji w tym zakresie. Wskazało, że naruszenie powyższych przepisów podlega karze pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, przy czym odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, niezależny od winy sprawcy. Karę wymierza się za samo naruszenie prawa, bez względu na okoliczności, którymi kierował się naruszający prawo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję Spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania według norm przepisanych.

Oprócz zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] Spółka wskazała także na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9l ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 4 pkt 2 i ust. 4 a ustawy o odpadach poprzez ich błędną wykładnię

i przyjęcie, że regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych przewidziana do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami nie jest uprawniona do przyjmowania odpadów komunalnych, "w sytuacji do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych", a także naruszenie art. 9zc ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ustalenie wysokości kary w sposób niewspółmierny do wagi ewentualnego naruszenia.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zważywszy na treść art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie ulega wątpliwości,

że ustawodawca przewidział nałożenie kary pieniężnej w dwóch przypadkach: po pierwsze gdy przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, nie przekazał bezpośrednio odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i po drugie, w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, gdy przedsiębiorca nie przekazał ich do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu. W konsekwencji przyjąć należy, że podmiot odbierający odpady nie podlega karze jeśli przekazuje odpady komunalne, w tym o kodach 20 03 01 i 20 02 01 w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy, tj. do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych lub instalacji o statusie zastępczej do czasu uruchomienia wszystkich instalacji RIPOK właściwych dla regionu gospodarki odpadami.

W ocenie skarżącej, zastępcza instalacja do przetwarzania odpadów ujęta

w uchwale w sprawie wykonywania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest uprawniona do przyjmowania odpadów komunalnych nie tylko w sytuacji awarii innej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, ale również do czasu "uruchomienia" regionalnych instalacji (wszystkich planowanych) do przetwarzania odpadów komunalnych.

Spółka podniosła ponadto, że przedstawione przez organ I instancji, a uznane za zasadne przez organ II instancji wyliczenie wysokości kary jest niejasne i nieczytelne. Zgodnie z art. 9zc ustawy o utrzymaniu czystości, wysokość kary, o której mowa m.in. w art. 9x ust. 1 pkt 2 – 4 wymierza się biorąc pod uwagę: stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu. Nawet gdyby przyjąć, że naruszenie nastąpiło, to dotyczyło znikomej ilości odpadów, a zatem zakres naruszenia byłby niewielki. Co do dotychczasowej działalności podmiotu skarżąca zauważyła, że ani Wójt ani urzędnicy nigdy nie zgłaszali zastrzeżeń do działalności Spółki. Powyższe wskazuje, że wymierzenie kary było bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że decyzja ta, narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka nie przekazywała wszystkich odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów w W. ani też w M., które to zakłady wyznaczone zostały dla regionu s. uchwałą Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XVI/219/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018 – 2023.

Bezsporne jest także, że Spółka A. przekazywało wspomniane odpady

w okresie od sierpnia 2016 r. do listopada 2016 r. do planowanej regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych w C.. Dopiero w grudniu 2016 r. Spółka przekazała do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów, zmieszane odpady o kodzie 20 03 01 w ilości 10,76 Mg.

Wspomniana instalacja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych w miejscowości C. (M.), została wymieniona w uchwale Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XVIII/321/2016 z dnia 27 grudnia 2016 r. jako instalacja do zastępczej obsługi regionu wschodniego, która może pełnić tę funkcję do 30 czerwca 2018 r.

Zdaniem organów, strona nie była uprawniona do przekazywania odpadów do instalacji zastępczej bowiem w tym okresie funkcjonowały właściwe miejscowo regionalne instalacje mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. W spornym okresie nie wykazano przypadków ich awarii uniemożliwiających odbieranie zmieszanych odpadów komunalnych.

Z kolei skarżąca Spółka podnosi, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, zastępcza instalacja do przetwarzania odpadów ujęta w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest uprawniona do przyjmowania odpadów komunalnych nie tylko w sytuacji awarii innej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, ale również do czasu uruchomienia regionalnych instalacji (wszystkich planowanych) do przetwarzania odpadów komunalnych.

Zdaniem Sądu z takim stanowiskiem skarżącej nie sposób się zgodzić.

Zgodnie z treścią art. 9 e ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r., poz. 250), podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych.

Z kolei w myśl art. 9 l ust. 2 cytowanej ustawy, w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych lub w innych przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, uniemożliwiających przyjmowanie zmieszanych odpadów komunalnych lub odpadów zielonych od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odpady te przekazuje się do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu, wskazanych w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami.

Jednocześnie wymieniony wyżej art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, że uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: regionalne instalacje do przetwarzania odpadów

w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się

w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych.

Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który: nie przekazuje, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1a - 1c, odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych albo w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek (art. 9x ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 9 zc ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu.

Należy przy tym zaznaczyć, że regiony gospodarki odpadami komunalnymi jak również regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określa uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach).

Jak wynika z powyższych uregulowań, obowiązkiem regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, wynikającym z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z ustawy o odpadach, jest przyjmowanie zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych, zebranych z danego regionu gospodarki odpadami komunalnymi.

Nie ulega przy tym wątpliwości (o czym była już mowa powyżej), że odpady

z terenu gminy S. winny zostać przekazane do właściwej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w M. lub w W.. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że w miejscowości C. (M.) znajduje się regionalna instalacja zastępcza dla regionu s.. Raz jeszcze należy podkreślić, że zmieszane odpady komunalne oraz odpady komunalne winny być przekazywane do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, przy czym zakazuje się zbierania zmieszanych odpadów komunalnych poza miejscem wytwarzania (art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach). Możliwość przekazania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionu przewidziano w przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych lub w innych przypadkach uniemożliwiających przyjmowanie zmieszanych odpadów komunalnych lub odpadów zielonych od podmiotów odbierających odpady komunalne, jednak tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Przekazywanie wspomnianych odpadów do instalacji zstępczej jest także możliwe do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, jednakże wbrew przekonaniu skarżącej z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach nie wynika w żądnym razie, że chodzi tu o sytuację, w której powstaną wszystkie planowane w przyszłości instalacje. Brzmienie przepisu wskazuje jedynie na taką możliwość w razie braku regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych na danym terenie. W przeciwnym razie, zapisy o konieczności przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych byłyby zbędne. Tak długo bowiem jak długo nie powstałyby wszystkie zaplanowane regionalne instalacje, możliwe byłoby przekazywanie odpadów do instalacji zastępczych.

Należy też podkreślić, że przepis art. 38 ustawy o odpadach dotyczy planów gospodarki odpadami w poszczególnych województwach oraz określenia regionów gospodarki odpadami komunalnymi jak również określenia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach wobec czego w pkt 2 ust. 2 tego przepisu niezbędne było użycie zwrotu "do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych" i w żadnym razie nie oznacza to "wszystkich regionalnych instalacji". Nie budzi też wątpliwości, że dla regionu szczecineckiego zostały określone dwie regionalne instalacje do przetwarzania odpadów wobec czego nie jest konieczne korzystanie z instalacji zastępczej.

Z uwagi na powyższe, za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości

w gminach jak również art. 9e ust. 1 pkt 2 oraz art. 9l ust. 2 tej ustawy i art. 35 ust. 4

pkt 2 i ust. 4a ustawy o odpadach.

Natomiast za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 9 zc ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika by organ okoliczności te analizował. Kolegium stwierdziło, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, niezależny od winy sprawcy, zaś karę wymierza się za samo naruszenie prawa, bez względu na okoliczności, którymi kierował się naruszający prawo. Powyższe, zdaniem Sądu wskazuje, że organ ten oceniając prawidłowość decyzji Wójta Gminy S. nie brał pod uwagę zapisów art. 9zc ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przy czym miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skoro najniższa kara, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy wynosi 500 zł, zatem wymierzając skarżącej karę 1000 zł organ miał na uwadze okoliczności przemawiające na niekorzyść strony. Kolegium rozstrzygnięcie to zaaprobowało nie wskazując jakie okoliczności w tym wypadku zostały wzięte pod uwagę i dlaczego należało Spółce wymierzyć karę właśnie w takiej wysokości. Powyższe powoduje, że nie jest możliwe skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie.

Z tych względów Sąd, uznając że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia

art. 9zc ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania co do dalszego toku postępowania w niniejszej sprawie i rozważyć wszystkie okoliczności wymienione w art. 9 zc ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.