Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 336/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 121, art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 74 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 9 poz 12 art. 7 ust. 3
law: Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę  92/12/EWG

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], na podstawie art. 207 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 t.j., dalej O.p.) oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia [...] grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.a."), Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił podatnikowi – spółce z ograniczoną odpowiedzialnością G. z siedzibą w P. (zwanej także: "skarżącą") zwrotu podatku akcyzowego od czterech samochodów osobowych o numerach VIN [...], [...], [...] i [...] w kwocie [...]zł.

Organ wskazał, że w jego ocenie skarżąca nie spełniła dwóch kryteriów zwrotu podatku akcyzowego, tj. kryterium braku wcześniejszej rejestracji pojazdów [...], [...], [...] oraz kryterium dokonania tej dostawy przez siebie lub zlecenie jej wykonania we własnym imieniu w odniesieniu do wszystkich samochodów. Z przedstawionych dokumentów w postaci międzynarodowych listów przewozowych CMR nie wynika, aby dostawa ta była wykonana przez skarżącą lub na jej zlecenie. W celu wyjaśnienia wątpliwości wezwano wnioskodawcę do przedstawienia dokumentów dotyczących przedmiotowych samochodów, w tym zleceń wykonania usługi transportowej, faktur za wykonane usługi transportowe lub umowy na wykonanie usługi transportowej samochodów objętych wnioskiem wraz z podaniem daty dokonania dostaw. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca przesłał pismo wraz z potwierdzeniami odbioru samochodów przez kontrahenta zagranicznego i wyjaśnieniem, że zlecenie transportowe wygenerowane zostało z systemu informatycznego wnioskodawcy automatycznie, zlecenia tego jednak wnioskodawca nie załączył. Organ dodał, że pojazdy zostały zarejestrowane czasowo w dniach [...] czerwca 2014 r., [...] lipca 2014r. i [...] lipca 2014 r. Z kolei rejestracja stała pojazdów nastąpiła w dniu [...] lipca 2014 r., a ich wywóz nastąpił odpowiednio w dniach [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. Nie budziło zatem wątpliwości organu, że pojazdy o numerach VIN [...], [...], [...] zostały zarejestrowane przed dniem dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej. W przypadku pojazdu o numerze VIN [...] wnioskodawca nie wykazał natomiast, że dostawa wewnątrzwspólnotowa została wykonana w jego imieniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie o zwrocie podatku akcyzowego wobec spornych pojazdów, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 ust. 1 u.p.a. – poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż sporne pojazdy w momencie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz że strona nienależycie udokumentowała dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej we własnym imieniu. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 121 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także błędną ocenę przesłanych dokumentów.

W ocenie skarżącej czasowa rejestracja samochodów nie stanowi pierwszej rejestracji w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Organ nie ustalił daty rejestracji stałej pojazdu. Ponadto, odwołująca się zarzuciła, że rejestracji czasowej dokonano z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym ponieważ w momencie rejestracji strona nie była już właścicielem samochodu, a tylko taki podmiot może dokonać skutecznie rejestracji pojazdów. Ponadto, w ocenie skarżącej przedłożone dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że dostawa wewnątrzwspólnotowa została dokonana w jej imieniu.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 107 ust. 1 u.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że sporną jest przesłanka odnosząca się do kwestii niezarejestrowania przedmiotowych samochodów na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, co w praktyce sprowadza się do konieczności rozstrzygnięcia, czy rejestracja o charakterze czasowym stanowi rejestrację w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Organ wskazał, że złożenie wniosku o rejestrację samochodu oraz czasowa jego rejestracja w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, dopuszczająca taki pojazd do ruchu, w rzeczywistości przesądza, iż pojazd taki zostaje dopuszczony do konsumpcji na terytorium kraju. Natomiast, wydanie decyzji o rejestracji pojazdu jest końcowym etapem tego procesu, ale jego cel od samego początku zdeterminowany był dopuszczeniem pojazdu do stałego użytkowania na drogach publicznych, a więc konsumpcją na terytorium kraju.

Organ odwoławczy ustalił, że rejestracji czasowej pojazdów [...], [...] dokonano w dniu [...] czerwca 2014 r, ich rejestracja stała nastąpiła w dniu [...] lipca 2014 r., a w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniu [...] lipca 2014 r. dostarczono je do [...]. Z kolei rejestracji czasowej pojazdu [...] dokonano w dniu [...] lipca 2014r., jego rejestracja stała nastąpiła w dniu [...] lipca 2014 r., a w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniu [...] lipca 2014 r. dostarczono go do [...]. W ocenie organu drugiej instancji, zamiarem wnioskodawcy od samego początku było trwałe dopuszczenie pojazdów do ruchu na terytorium kraju, a nie ich wywóz poza granicę kraju. Zdaniem organu samochody zostały najpierw dopuszczone do konsumpcji w Polsce, a następnie w wyniku sprzedaży trwale wywiezione poza jej terytorium. Organ II instancji wskazał, że potwierdzają to dane sprawdzone przez organ I instancji w bazie CEPiK.

Organ wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż rejestracji pojazdów dokonano niezgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że organy celne nie są uprawnione do oceny zgodności z prawem decyzji o rejestracji pojazdu. Ponadto, z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu ma moc obowiązującą do chwili jej usunięcia z obrotu prawnego przy zastosowaniu jednego z przewidzianych prawem nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Strona formułując swój zarzut w odwołaniu nie przedłożyła na jego poparcie żadnego aktu administracyjnego, z którego wynikałoby, że kwestionowane przez nią decyzje o rejestracji zostały usunięte z obrotu prawnego.

Organ podkreślił, że wnioskodawca nie wykazał, aby dostawa wewnątrzwspólnotowa została zrealizowana przez wnioskodawcę w jego imieniu i na jego koszt.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:

- art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady nr 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego i motywem 10 tej dyrektywy poprzez błędną wykładnię przesłanki określającej moment dopuszczenia do konsumpcji samochodu osobowego wprowadzonej do art. 107 ust. 1 u.p.a. w związku z nieprawidłową implementacją dyrektywy, sprzeczną z zasadą niedyskryminacji, zasadą konsumpcyjności i jednofazowości podatku akcyzowego oraz poprzez błędną wykładnię terminu "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego", który organy podatkowe interpretują błędnie w ten sposób, że rejestracja czasowa dokonywana z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację stałą jest tożsama z zarejestrowaniem samochodu w rozumieniu art. 107 ust. 1 u.p.a. i oznacza automatycznie dopuszczenie do konsumpcji na terenie kraju, która to interpretacja stoi w sprzeczności z zasadą niedyskryminacji oraz zasadą konsumpcyjności i jednofazowości podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca strona podniosła, że polski ustawodawca utożsamił niezasadnie termin "momentu dopuszczenia do konsumpcji" z "momentem dopuszczenia do ruchu" przez co do krajowych przepisów wprowadzono błędnie przesłankę "niezarejestrowania wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym". Jest to niezgodne z art. 7 ust. 1 powyższej dyrektywy. Dopuszczenie pojazdu do ruchu nie jest tożsame z momentem jego rzeczywistej konsumpcji przez finalnego konsumenta. Organy dokonały w przedmiotowej sprawie niezasadnej interpretacji literalnej art. 107 ust. 1 u.p.a. kosztem wykładni funkcjonalnej.

Spółka wskazała, że rejestracja czasowa z urzędu dokonana przez podmiot niebędący już właścicielem pojazdu jest nieskuteczna i niezgodna z przepisami prawa o ruchu drogowym.

Skarżąca podkreśliła również, że w listach przewozowych CMR widnieje jako nadawca.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Istota powstałego w sprawie sporu dotyczy spełnienia przez skarżącą przesłanek zwrotu podatku akcyzowego, o których mowa w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, ze zm., zwanej dalej: u.p.a.).

Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).

Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.).

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,

3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,

4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu celnego,

6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie.

Sformułowane w tym przepisie warunki odnoszą się zarówno do samochodu, jak i do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do wymogów formalnych samego wniosku. Przesłanki dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje eksportu lub w jego imieniu eksport jest realizowany, ponadto podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu lub dostawy.

Odnosząc się natomiast do wymogów wniosku, to wniosek ten powinien być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania cyt. art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246, dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy).

W niniejszej sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych marki Volkswagen.

Zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej jako p.r.d., ustawodawca przewidział dwa rodzaje rejestracji czasowej: (1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; oraz (2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1 cyt. ustawy).

Sąd akceptuje reprezentowany w orzecznictwie pogląd zawierający wykładnię przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którą niezarejestrowanie samochodu osobowego, wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oznacza, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było objęcie wszystkich przewidzianych ustawą - Prawo o ruchu drogowym sposobów rejestracji samochodów osobowych, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć wszystkie przypadki wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07; wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 124/13; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1168/10). W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie przyjął, że wymóg dotyczący braku rejestracji pojazdu na terytorium kraju jest naruszony, gdy samochód przed dokonaniem wywozu został czasowo zarejestrowany na terenie kraju w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), a więc w procedurze dopuszczenia pojazdu do ruchu po drogach publicznych. W ww. sytuacji celem rejestracji jest dopuszczenie do ruchu samochodu. Taka rejestracja stanowi dowód konsumpcji tego samochodu. Natomiast, nie stanowi naruszenia ww. warunku rejestracja czasowa dokonana w trybie art. 74 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, tj. na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę.

Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił, iż rejestracji czasowej pojazdów o nr [...] dokonano w dniu [...] czerwca 2014 r., ich rejestracja stała nastąpiła w dniu [...] lipca 2014 r., a w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniu [...] lipca 2014 r. dostarczono je do [...]. Z kolei rejestracji czasowej pojazdu [...] dokonano w dniu [...] lipca 2014r., jego rejestracja stała nastąpiła w dniu [...] lipca 2014 r., a w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniu [...] lipca 2014 r. dostarczono go do [...].

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że zamiarem wnioskodawcy było trwałe dopuszczenie pojazdów do ruchu na terytorium kraju, a nie ich wywóz poza granice kraju. Zdaniem organu samochody zostały najpierw dopuszczone do konsumpcji w Polsce, a następnie w wyniku sprzedaży trwale wywiezione poza jej terytorium.

W związku z powyższym organ II instancji prawidłowo uznał, że rejestracja ww. samochodów zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie dokonano zarówno rejestracji czasowej, jak i rejestracji spornych pojazdów. Zatem powodem rejestracji czasowej pojazdu nie było pozwolenie czasowe w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a ww. ustawy). Sąd podkreśla, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie Sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyłącza uprawnienie do domagania się zwrotu podatku akcyzowego. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju. Okoliczność ta jest potwierdzona w zakresie każdego z samochodów decyzją w przedmiocie rejestracji pojazdów. Zdarzenie to stanowi negatywną przesłankę zwrotu podatku akcyzowego.

W związku z powyższym organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że ww. sporne samochody osobowe były w dniu dostawy wewnątrzwspólnotowej zarejestrowane na terytorium kraju, co stanowi naruszenie jednej z materialnoprawnych, pozytywnych przesłanek uprawniających wnioskodawcę do zwrotu podatku akcyzowego, a określonej w art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

W związku z powyższym - w ocenie Sądu - nie zostały spełnione normatywne warunki do zwrotu podatku akcyzowego, gdyż trzy sporne samochody osobowe marki Volkswagen o nr [...] w dniu dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej były zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Natomiast, pojazd marki Volkswagen o numerze VIN [...] został czasowo zarejestrowany dnia [...] lipca 2014 r.; a rejestracja stała miała miejsce dnia [...] sierpnia 2014 r., natomiast w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniu [...] lipca 2014 r. dostarczono ten pojazd do [...].

Dokonując analizy prawnopodatkowej ww. pojazdu marki Volkswagen o numerze VIN [...] Sąd uznał, że organ administracji publicznej prawidłowo stwierdził, że wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego nie wykazał - w kategoriach dowodowych - że dostawa wewnątrzwspólnotowa została wykonana w jego imieniu. Organ stwierdził także, że przesłanka ta nie została spełniona w stosunku do wszystkich pojazdów objętych wnioskiem. Nie został więc spełniony warunek unormowany w art. 107 ust 2 u.p.a.

W ocenie Sądu bezpodstawne było także odwoływanie się przez pełnomocnika skarżącej do przepisów Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasadach dotyczących podatku akcyzowego, uchylającą dyrektywę 92/12/EWG, w zakresie zdefiniowania momentu dopuszczenia do konsumpcji jako momentu odbioru wyrobów akcyzowych. W tym względzie należy wskazać, że wszystkie sytuacje wskazane w art. 7 ust. 3 powołanej dyrektywy dotyczą przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Natomiast w rozpatrywanym przypadku samochody nie były przemieszczane w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, gdyż akcyza od nich została zapłacona na terytorium kraju.

Ponadto, zdaniem Sądu, nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie rzeczywistego stanu sprawy, dokonanej dowolnej oceny dowodów, a w konsekwencji naruszenie art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędne przyjęcie, że strona nie udowodniła dokonania dostawy w jej imieniu.

Podkreślić także należy, że twierdzenia organu w aspekcie analizy dokonanych warunków dostawy nie stanowią podstawy do uznania, że doszło do takiego naruszenia przepisów prawa, które skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania przed organem administracji publicznej I instancji organ ten pismem z dnia [...] września 2015 r. wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających realizację przez stronę lub w jej imieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów wskazanych we wniosku, wskazując przykładowo jakiego rodzaju dokumenty mogą stanowić potwierdzenie powyższej okoliczności. W odpowiedzi na ww. zobowiązanie strona przesłała wyłącznie potwierdzenie odbioru przedmiotowych pojazdów.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż postępowanie prowadzone zarówno przez Dyrektora Izby Celnej, jak i Naczelnika Urzędu Celnego w P. było zgodne z dyrektywami ogólnymi wskazanymi w Ordynacji podatkowej, a także dokonana została prawidłowa ocena całego materiału dowodowego przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy. Ocena ta znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organu I, jak i II instancji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.