Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 516/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 119 par 1, 122 par 1 i 3, art 33, art 27 par 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Główny Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] września 2014r. [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 i 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez [...] Sp. z o.o., z siedzibą w G. (dalej także jako spółka) na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013r. (znak: [...]) w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:

Graniczny Lekarz Weterynarii w G. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia przesyłki, zawierającej [...], dostarczonej z [...] w czterech kontenerach, zarejestrowanej w Granicznym Inspektoracie Weterynarii w G. pod numerem [...] i nakazał poddać przesyłkę przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Graniczny Lekarz Weterynarii w G., po upływie terminu do wykonania przez spółkę obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., przesłał zobowiązanemu upomnienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Następnie pismem z dnia [...] września 2013r. Graniczny Lekarz Weterynarii w G. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie wobec spółki egzekucji obowiązku niepieniężnego, ustalonego wskazywaną decyzją z dnia [...] lipca 2012r., i jako środek egzekucyjny wskazał grzywnę w celu przymuszenia. Do pisma został dołączony tytuł wykonawczy nr [...], który został wystawiony przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. w dniu [...] września 2013r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. (znak: [...]) Wojewoda [...] nałożył na skarżącą spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. Zobowiązany został wezwany do wykonania obowiązku polegającego na poddaniu przesyłki przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne, zgodnie z ostateczną decyzją Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012r. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 119 w zw. z art. 212 i 122 u.p.e.a. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w dniu [...] grudnia 2013r.

Po wszczęciu egzekucji administracyjnej skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Podniesiono, że decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. jest poza obrotem prawnym, a ponadto zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny.

W zażaleniu na postanowienie nakładające grzywnę zarzuciła także naruszenie art. 119 u.p.e.a. , art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 424) w zw. z art. 4 pkt 18 i art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a także art. 19 ust. 1 lit. a i art. 20 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt polegające na uznaniu, że strona zobowiązana jest do przetworzenia przesyłki zawierającej [...] do celów innych niż spożycie przez zwierzęta i ludzi tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne.

Wobec tego, że strona zgłosiła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2013r. Wojewoda [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. Wyjaśniono, że jeżeli złożono jednocześnie zarzuty i zażalenie na zastosowany środek egzekucyjny w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu zarzuty, a potem zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

Jeśli chodzi o rozpoznanie zarzutów to zostało wydane przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. postanowienie z dnia [...] lutego 2014r. (znak [...]) w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2014r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1285/14). Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. Wojewoda [...] oddalił zarzuty wniesione przez skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskutek wniesienia zażalenia Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie - postanowieniem z dnia [...] września 2014r. (znak [...]), które następnie zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 498/15).

Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda uprawniony był do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia ponieważ obowiązek ustalony w decyzji [...] z dnia [...] lipca 2012r, należy do obowiązków wykonania czynności, o których mowa w art. 119 § 1 u.p.e.a.

Dalej zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – jak najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W tej konkretnej sprawie środkami prowadzącymi do nałożenia obowiązku jest grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze (art. 127 u.p.e.a.). Zwrócono uwagę, że zastosowany środek egzekucyjny nie spowoduje po stronie zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów, gdyż grzywna podlega - w razie wykonania obowiązku – zwrotowi lub umorzeniu, jeśli nie zostanie ściągnięta. Wykonanie zastępcze wiązałoby się ze znacznie większą dolegliwością, gdyż zlecenie wykonania przez organ innej osobie pociąga za sobą obciążenie kosztami wynagrodzenia wykonawcy. Podkreślono, że spółka nie wykazała, że grzywna spowoduje niemożność lub utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu spółki. Spółka kwestionuje zasadność zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego. Tymczasem nie wykonała ona zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] lipca 2012r. i wobec tego organ egzekucyjny był zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W kwestii wysokości grzywny organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 121 § 2 u.p.e.a. i podkreślił, że grzywna w wypadku osoby prawnej nie może przekraczać kwoty 50.000 zł. Wskazał, że organ I instancji wyjaśnił wysokość tego środka, której ustalenie następuje w ramach przyznanego organowi uznania. Mianowice organ uwzględnił średniorynkowe ceny usług w zakresie przetworzenia ziaren i uznał, że wysokość zastosowanej grzywny w kwocie [...] zł jest niższa niż koszt realizacji obowiązku przetworzenia przesyłki zawierającej [...]. Koszt wykonania zastępczego wyceniono na kwotę około [...] zł. Wobec tego organ wymierzył grzywnę tak aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność, a z drugiej był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.

Zwrócono uwagę, że w drodze zażalenia na zastosowanie grzywny nie można kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Stąd jako bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 424) w zw. z art. 4 pkt 18 i art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a także art. 19 ust. 1 lit. a i art. 20 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu, na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a. zarzucono:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 § 1 u.p.e.a. polegające na niezawieszeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy strona zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.,

2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku wynikającego z decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...],

3/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut zbytniej uciążliwości środka egzekucyjnego,

4/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 119 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że organ mógł wobec strony zastosować grzywnę w sytuacji, gdy nie było przesłanek do jej zastosowania,

5/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., polegające na sporządzeniu niejasnego i zdawkowego uzasadnienia postanowienia, które nie wyjaśnia stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie, jak również poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów strony zawartych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak [...],

6/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przez organy w sposób, który nie wzbudza w jakikolwiek sposób u strony zaufania do organów państwa,

7/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., polegające na niewyjaśnieniu stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie,

8/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego,

9/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek o charakterze niepieniężnym stał się niewykonalny,

10/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy błędnie oceniono znaczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, w którym to wyroku uchylono decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], wskutek czego należało stwierdzić, że nałożony na skarżącą obowiązek wygasł, a niniejsze postępowanie egzekucyjne winno być umorzone.

W obszernym uzasadnieniu skargi zostały rozwinięte powyżej sformułowane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna.

Graniczny Lekarz Weterynarii w G. decyzją z dnia [...] lipca 2012r., dotyczącą zgłoszenia z dnia [...] marca 2012 r. przesyłki: zawierającej [...], dostarczonej z [...] w kilku kontenerach wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia przesyłki i nakazał poddać ją przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne w terminie 21 dni od daty w jakiej niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Powyższa decyzja Granicznego Lekarza Weterynarii w G. została skierowana do skarżącej spółki. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Co prawda jak wskazywał skarżący prowadzone było postępowanie wznowieniowe w stosunku do tego rozstrzygnięcia, ale Główny Lekarz Weterynarii odmówił uchylenia decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2012 r. Na skutek skargi K. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, uchylił decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r. Jednak na datę orzekania przez organ w niniejszej sprawie obowiązywała w obrocie prawnym decyzja, od której wykonania uchyla się skarżąca i bierność skarżącej spowodowała wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w ramach którego zostało wydane postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie.

Przede wszystkim jednak należy stwierdzić, że przedmiotem skargi jest postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia. Jedynie zatem powyższe rozstrzygnięcie i w ramach rzeczowych tego rozstrzygnięcia może być przeprowadzona kontrola sądowa. Powyższe wymaga podkreślenia ze względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze. Nie można oczywiście przy tym abstrahować, że zaskarżone postanowienie jest czynnością organu podjętą w ramach konkretnego postępowania egzekucyjnego, niemniej konieczne było uściślenie kognicji sądu w tym przedmiocie. Skarżący bowiem sformułował wszelkie zarzuty, które mogą być podnoszone w szeroko pojętym postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem przedmiotem skargi jest postanowienie nakładające grzywnę.

W myśl art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 122 § 1 wymienionej ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. W myśl z kolei art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Z przepisu art. 122 § 1 u.p.e.a. wynika, iż w razie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zobowiązanemu doręczane są dwa akty, a mianowicie odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Od każdego z wymienionych aktów przysługuje inny środek zaskarżenia, na co słusznie zwrócił uwagę organ, kwalifikując pismo spółki zarówno jako zarzuty, jak i zażalenie na doręczone postanowienie o nałożeniu grzywny. W przypadku tytułu wykonawczego przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś od postanowienia o nałożeniu grzywny służy zażalenie. Rożny jest zatem przedmiot zaskarżenia obu aktów. Przedmiotem zarzutów mogą być tylko okoliczności wyczerpująco określone w art. 33 u.p.e.a., zaś w zażaleniu można powoływać okoliczności nie wymienione we wskazanym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie się na okoliczności wskazane w art. 33 u.p.e.a. W zażaleniu można podnosić jedynie te okoliczności, które nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów (wyrok NSA z 13 października 2011 r, sygn. akt II OSK 1441/10, wyrok WSA z 28 września 2010r. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 780/10). Zgodnie natomiast z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązany może korzystać jednocześnie z prawa zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawa wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w [...] grudnia 2013 r. skarżącej doręczono odpis tytułu wykonawczego nr [...] oraz postanowienie Wojewody [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca uruchomiła procedurę zaskarżenia tych czynności, przy czym skorzystała z prawa wniesienia zarzutów oraz prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Jak już wskazano o zakwalifikowaniu tych środków zaskarżenia decyduje ich treść. Zarzuty bowiem mogą opierać się jedynie na treści art. 33 u.p.e.a., a realizować ten środek zwalczania egzekucji można jedynie w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Na dalszych etapach postępowania egzekucyjnego zarzuty nie przysługują, chociażby postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było wydawane ponownie (art. 121 § 1 u.p.e.a.) i doręczane zobowiązanemu. Natomiast na dalszym etapie postępowania egzekucyjnego żądania oparte na przesłankach zarzutowych można realizować np. jako żądanie umorzenia postępowania (art. 45 i 59 u.p.e.a.) – vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Po 1129/13.

Natomiast zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego można składać w każdym wypadku jego wydania. Taki wniosek płynie z art. 122 § 1 pkt 1 w zw. z art. 32 u.p.e.a. Z przepisów tych wynika a contrario, że odpisu tytułu wykonawczego nie doręcza się ponownie na dalszych etapach postępowania. Taka wykładnia wynika także z charakteru obydwu tych środków zaskarżenia. Zarzuty bowiem dotyczą istoty postępowania egzekucyjnego i w swoim zamierzeniu zmierzają do wykazania, że nie może ono się w ogóle toczyć lub jest przedwczesne, jedynie punkt 8) art. 33 u.p.e.a. dotyczy innej sytuacji tj. nie kwestionuje możliwości prowadzenia postępowania. Pełnią one podobną rolę do przesłanek przewidzianych dla umorzenia postępowania administracyjnego (art. 59 u.p.e.a.), których celem jest zakończenie postępowania, które uprzednio się toczyło.

Natomiast zażalenie na zastosowany środek egzekucyjny zmierza nie do kwestionowania zasadności prowadzenia egzekucji, jak również do podważenia rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego lecz do wykazania, że wybrany środek jest nieadekwatny do sytuacji faktycznej (w tym wypadku o wysokość grzywny) – vide wyrok NSA z 10 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 518/11 - i może się koncentrować jedynie na kwestiach formalnych jego zastosowania.

Z art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika obowiązek stosowania przez organ środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, według katalogu tych środków zamieszczonego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Z przepisów tych wynika obowiązek organu wyboru odpowiedniego środka, poprzedzony odpowiednimi ustaleniami w tym zakresie, połączony jednocześnie z uprawnieniem strony do kwestionowania wybranego przez organ środka egzekucyjnego, wymienionego w tym katalogu, w zależności od charakteru egzekucji. Możliwość jednak podniesienia takiego zarzutu ogranicza się jedynie do zakwestionowania wyboru odpowiedniego środka egzekucyjnego w trybie art. 33 pkt 8 u.p.e.a. (wyrok NSA z: 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1571/11, z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 767/08 oraz 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 38/10). Ustawodawca nie dopuszcza skutecznego podnoszenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postępowaniu zażaleniowym (art. 122 § 3 in fine u.p.e.a). Oznacza to, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny ten argument nie może być skutecznie podniesiony.

Ze względu zatem na dualizm środków zaskarżenia należy stwierdzić, że zasadnie organ egzekucyjny rozdzielił zarzuty podnoszone przez skarżącego na odnoszące się do zarzutów i do zażalenia na postanowienie, będące przedmiotem niniejszej sprawy. Jeśli chodzi o zarzuty to postępowanie to zakończyło się ostatecznym postanowieniem Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014r. oddalającym zarzuty spółki. Z urzędu sądowi wiadomo, że skarga na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2015r. (sygn. akt IV SA/Wa 498/15).

Zatem kwestie właściwe dla zarzutów nie mogły być przedmiotem zarówno rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jak również zarzutów skargi wniesionej do sądu. Należy uznać zatem zarzuty skargi nr 2, 3 jako pozostające bez związku z zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Natomiast nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 119 u.p.e.a. i nałożenia grzywny, bowiem zobowiązany pomimo upomnienia nie realizował obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Wystąpiły uwarunkowania procesowe oraz wynikające ze stanu faktycznego, które nakładały na organ obowiązek zastosowania środka egzekucyjnego. Organ dokonał wyboru rodzaju tego środka kierując się przesłankami wynikającymi z art. 1a pkt 12 b) u.p.e.a. oraz art. 7 § 2 u.p.e.a.

Rola zatem sądu administracyjnego sprowadza się do kontroli, czy organ w ramach uznania administracyjnego ustalił w sposób adekwatny wysokość nałożonej grzywny. Otóż z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że kierował się racjonalnymi względami poprzez odniesienie się do kosztów w sytuacji zastępczego wykonania (art. 127 i nast. u.p.e.a.) zobowiązania. Ustalone w przybliżeniu koszty usług w zakresie przetworzenia ziaren wyniosły ok. [...] zł. Tym samym grzywna w wysokości o połowę niższej została ustalona w sposób racjonalny, aby zmotywować podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku przetworzenia ziaren we własnym zakresie lub poprzez zlecenie wyspecjalizowanemu przedsiębiorcy. Wówczas kara grzywny podlegałaby zwrotowi.

Jako również pozostające bez związku ze sprawą należało uznać zarzuty z pkt 8-10. Dotyczą one bowiem nie postanowienia w sprawie wymierzenia grzywny, lecz postępowania egzekucyjnego co do zasady. Dążą one do zakończenia postępowania poprzez umorzenie, a tego rodzaju zarzuty z istoty nie dotyczą postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

Nie podzielił Sąd zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania egzekucyjnego w kontekście zastosowania art. 8 i 11 u.p.e.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. Otóż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyjaśnia zarówno podstawy faktyczne, jak i wskazuje podstawę prawną. W sposób wyczerpujący wyjaśnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny oraz zastosowane przepisy procesowe, które doprowadziły do tegoż rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, że skorzystał z najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, a w części sprawozdawczej przedstawił te okoliczności które uwarunkowały wszczęcie postępowania egzekucyjnego, łącznie z zastosowaniem rodzaju środka egzekucyjnego.

Na zakończenie pozostał do rozważenia zarzut sformułowany jako pierwszy. Otóż stosownie do art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Przepis ten został wprowadzony do porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013r, poz. 1289) z dniem 21 listopada 2013r. Doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu [...] grudnia 2013r. (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Organ, jak wynika z akt postępowania, zawiesił postępowanie egzekucyjne – postanowienie z dnia [...] stycznia 2014r. Faktem jest natomiast, że zbyt wcześnie je podjął, gdyż w dniu [...] kwietnia 2014r. nie zakończyło się postępowanie w sprawie zarzutów. Dopiero ostatecznym postanowieniem z dnia [...] września 2014r. oddalono zarzuty w sprawie egzekucji. Zasadnicze znaczenie ma jednak to, że Główny Lekarz Weterynarii wydał zaskarżone postanowienie w dniu [...] września 2014r., a zatem wtedy gdy było w obrocie prawnym ostateczne postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W konsekwencji zatem poprzez przedwczesne podjęcie zawieszonego postępowania nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu, gdyż w dacie procedowania przez organ w przedmiocie nałożenia grzywny zarzuty zostały oddalone. Oznacza to, że nie było żadnych przeszkód do stosowania środków egzekucyjnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.