Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 952/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 3 i art. 121
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 8 ust. 5 pkt 2 i par. 9 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Joanna Kube Sławomir Antoniuk Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji; 2) zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji [...], stosując § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), obniżył D. K. dodatek służbowy o [...]% otrzymywanej stawki, tj. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że zainteresowana od [...] maja 2010 r. do chwili wydania rozkazu przebywa na nieprzerwanych zwolnieniach lekarskich, a więc nie wykonuje swych zadań i czynności służbowych, co dezorganizuje służbę, gdyż stwarza konieczność przydzielania tychże zadań i czynności innym policjantom. Okoliczność ta jest, zdaniem organu, wystarczającym powodem do obniżenia dodatku służbowego o [...]% otrzymywanej stawki, zgodnie z przywołanymi przepisami rozporządzenia, zaś konieczność dostosowania wysokości otrzymywanego dodatku służbowego do obowiązujących w tym zakresie norm uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższą decyzję D. K. uczyniła przedmiotem odwołania, zarzucając naruszenie § 9 ust. 2 i 5 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), poprzez błędne uznanie, że przepisy te mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego w sytuacji długotrwałej absencji w służbie, spowodowanej chorobą. Podniosła również zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że organ w sposób nieuzasadniony narusza jej interes prawny w okresie choroby, doprowadzając do obniżenia dodatku służbowego, który jej przysługuje. Zakwestionowała także rygor natychmiastowej wykonalności, jaki nadano decyzji, twierdząc, że brak jest przesłanek, które pozwalałyby na niezwłoczne dostosowanie otrzymywanej kwoty dodatku służbowego do wymogów wynikających z przepisów prawa. Wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i o umorzenie postępowania w tej sprawie.

Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Komendant [...] Policji, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania i podzielając w uzasadnieniu argumenty organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję D. K. postawiła zarzuty, jakie sformułowała w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo twierdząc, że w sprawie doszło także do naruszenia § 8 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zdaniem skarżącej, choroba funkcjonariusza nie uzasadnia obniżenia dodatku służbowego. Wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie rozkazów personalnych i o stwierdzenie, że nie podlegają one wykonaniu w całości.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko, jakie przedstawił w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Treść cyt. przepisu wskazuje, że w czasie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant ma zagwarantowane prawo do uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym (m.in. dodatek służbowy – art. 104 ust. 3 ustawy o Policji) i innych należności pieniężnych, należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "otrzymuje". Istotne przy tym jest, że ochrona prawa do uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych, należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, w okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, którą to ochronę zapewnia powyższy przepis, musi uwzględniać także wszelkie zmiany, mające wpływ zarówno na samo prawo do wymienionych świadczeń, jak i ich wysokość. Jednak, używając pojęcia "zmian", ustawodawca zastrzega, że w okresach ochronnych (choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego) policjant podlega tylko zmianom, które wynikają z nowelizacji prawa. Tym samym, choroba funkcjonariusza, kształtująca jedynie stan faktyczny, w świetle art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie może być powodem do ingerowania – z ujemnym skutkiem – w wysokość przysługującego mu przed jej wystąpieniem uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych. Przyjęcie odmiennej wykładni za prawidłową doprowadziłoby w rzeczy samej do naruszenia funkcji gwarancyjnej i ochronnej omawianego przepisu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wprawdzie art. 121 ust. 2 ww. ustawy o Policji wskazuje, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach, niemniej jednak właściwy minister do chwili obecnej z delegacji tej nie skorzystał i nie wydał przepisów wykonawczych, które w sposób odmienny, od zaprezentowanej wykładni art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, regulowałyby kwestię ingerowania w wysokość dodatków do uposażenia w okresie choroby funkcjonariusza.

W takiej sytuacji, wobec treści art. 121 ust. 1 ww. ustawy o Policji, długotrwała absencja chorobowa skarżącej nie mogła być kwalifikowana w kategoriach szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wszak w okresie choroby policjant korzysta z ochrony w zakresie przysługujących mu świadczeń pieniężnych, w tym dodatku służbowego. W konsekwencji –niewykonywanie obowiązków służbowych przez skarżącą z powodu choroby nie mogło stanowić podstawy do obniżenia jej dodatku służbowego w oparciu o § 8 ust. 5 pkt 2 tegoż rozporządzenia.

Przedstawione rozważania świadczą o naruszeniu przez organy Policji przepisów prawa materialnego, co nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, toteż Sąd wyeliminował z obrotu prawnego obie decyzje.

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości.