Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 665/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1; art. 21 ust. 1 pkt 11,
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 14e § 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA del. Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. [...] sp. z o. o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 941/12 w sprawie ze skargi L. [...] sp. z o. o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2012 r. nr ITPB2/415-113/12/ENB w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 941/12) oddalił skargę L. Sp.

z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia

4 maja 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych świadczeń zdrowotnych ponoszonych przez skarżącą (jako pracodawcę) na rzecz pracowników.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o udzielenie interpretacji przedstawiono następujący stan faktyczny: skarżąca jest stroną umowy o świadczenie usług profilaktycznej opieki medycznej, na podstawie której finansuje wybranej grupie pracowników oraz członkom ich rodzin określone usługi medyczne (tzw. pakiety medyczne) świadczone przez placówkę medyczną. Postanowienia umowy przewidują, że usługi centrum medycznego będą świadczone na rzecz uprawnionych osób (pracowników oraz członków ich rodzin) w ramach jednego z dwóch pakietów: podstawowego lub rozszerzonego. Usługi medyczne świadczone w ramach każdego

z tych pakietów obejmują zarówno świadczenia obowiązkowe - tj. takie, które skarżąca (jako pracodawca) obowiązana jest zapewniać pracownikom na podstawie przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów Kodeksu pracy (tzw. medycyna pracy) - jak również świadczenia nieobowiązkowe, wykraczające poza zakres świadczeń przysługujących pracownikom w ramach tzw. medycyny pracy. W kręgu w/w osób, uprawnionych do korzystania ze wspomnianych świadczeń opieki medycznej, są osoby, których dane personalne (imię i nazwisko) zawiera wykaz stanowiący załącznik do umowy - wykaz ten jest okresowo aktualizowany przez skarżącą. Objęcie pracownika opieką medyczną przewidzianą w umowie odbywa się na warunkach dobrowolności, tzn. pracownik skarżącej może w dowolnym czasie zgłosić się do objęcia go opieką medyczną lub też zrezygnować z usług oferowanych przez centrum medyczne. Centrum medyczne nie sporządza na rzecz skarżącej szczegółowego wykazu świadczeń, z których faktycznie (rzeczywiście) skorzystali pracownicy i członkowie ich rodzin objęci opieką medyczną. Zgodnie z brzmieniem umowy obowiązującym

w okresie od 13 lutego 2007 r. do 30 czerwca 2010 r. wynagrodzenie należne centrum medycznemu z tytułu realizacji umowy było określone w formie zryczałtowanej, uzależnionej od liczby osób uprawnionych do korzystania z opieki medycznej oferowanej przez centrum medyczne na podstawie umowy. Miesięczne wynagrodzenie centrum medycznego określane było więc wówczas wyłącznie w oparciu o właściwy przedział ilościowy osób objętych opieką medyczną. Wynagrodzenie to nie było zatem w tym okresie ustalane wprost proporcjonalnie do liczby osób uprawnionych do korzystania z usług centrum medycznego. Postanowienia umowy – obowiązujące

w okresie wskazanym powyżej - nie wyodrębniały wartości obowiązkowych

i nieobowiązkowych świadczeń medycznych (zdrowotnych), w związku z czym z kwoty należności za usługi medyczne, wykazanej przez centrum medyczne na fakturze wystawianej na rzecz skarżącej, nie wynikało, jaka część kwoty wynagrodzenia należnego centrum medycznemu przypada na obowiązkowe świadczenia medyczne,

a jaka na świadczenia nieobowiązkowe - i to w odniesieniu zarówno do całości kwoty, jak i jej części przypadającej na określonego pracownika.

Skarżąca zadała następujące pytanie:

W jaki sposób, jako płatnik, powinna ustalić wysokość przychodu powstałego po stronie poszczególnych jej pracowników z tytułu nieodpłatnych świadczeń medycznych, zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2010, Nr 51, poz. 307 ze zm.) – dalej jako "u.p.d.o.f."?

Zdaniem skarżącej, w opisanym stanie faktycznym nie ma możliwości

ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez poszczególnych jej pracowników na podstawie ww. przepisu, a tym samym – rozpoznanie przychodu uzyskanego przez pracowników z tytułu nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, nie była ona obowiązana do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych

z tytułu uzyskania przez pracowników (oraz członków ich rodzin) nieodpłatnych świadczeń medycznych. W jej ocenie, w przedmiotowym przypadku po stronie pracowników nie doszło do powstania przychodu z tytułu tzw. nieodpłatnych świadczeń, gdyż w przedstawionym stanie faktycznym nie jest możliwe ustalenie, czy poszczególni pracownicy faktycznie skorzystali z usług centrum medycznego przewidzianych

w umowie (a zatem, czy otrzymali oni nieodpłatne świadczenie), ani w jakim zakresie

z usług tych skorzystali. Zdaniem strony, nie było również możliwe ustalenie wartości nieodpłatnego świadczenia w oparciu o przepis art.11 ust.2a pkt 4 u.p.d.o.f., tj. na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju lub gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia..

W interpretacji z dnia 4 maja 2012 r. Minister Finansów (w którego imieniu

działał Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku) uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ podatkowy wskazał, że w pełni podziela stanowisko

zawarte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

24 maja 2010r. sygn. II FPS 1/10, oraz uchwale poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r. sygn. II FPS 7/10. Stwierdził, że wykupienie przez pracodawcę na rzecz pracownika oraz członków jego rodziny prawa do korzystania z dobrowolnych usług medycznych (niewchodzących w zakres medycyny pracy) stanowiło nieodpłatne świadczenie, którego wartość należało zakwalifikować jako przychód pracownika ze stosunku pracy. Na skarżącej ciążył obowiązek doliczenia tej wartość do wynagrodzenia pracowników i od łącznej wartości obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy.

Pismem z dnia 23 maja 2012 r. skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, które do dnia wniesienia skargi pozostało bez odpowiedzi.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na udzieloną jej interpretację indywidualną, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze

zm.) dalej: u.p.d.o.f., art.12 ust.1 i 3 w związku z art.11 ust.1 ustawy u.p.d.o.f.

Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art.121 §1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił tezę zawartą

w uchwale całej Izby Finansowej z dnia 24 października 2011r., II FPS 7/10, w której Sąd stwierdził, że wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 wymienionej ustawy. Zakup pakietu bowiem jest zdarzeniem prawnym tworzącym prawo posiadające konkretną wartość finansową i wynikającą z niego możliwość nieodpłatnego skorzystania z usług, które wchodzą w skład nabytego pakietu.

Sąd, uwzględniając w/w uchwałę, zauważył również, że wartość nieodpłatnych świadczeń, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., ustala się według zasad określonych

w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń ustala

się według cen zakupu. Cena zakupu usługi stanowi w regulacji prawnej art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. punkt odniesienia do ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia

– w tym zakresie wartością nieodpłatnego świadczenia może być wartość ustalona jako dana cena zakupu, jak również inne wartości ustalane w pozytywnym odniesieniu do cen zakupu. Ustawowe sformułowanie "według cen zakupu" posiada szersze znaczenie prawne, aniżeli miałby samodzielnie użyty termin "cena zakupu". Ustalanie tej wartości w relacji do jednostkowego uprawnionego winno dokonywać się, zgodnie z art. 12

ust. 3 u.p.d.o.f., na podstawie rozważonej regulacji prawnej art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., czyli w odniesieniu do ceny zakupu danego pakietu usług medycznych. Cena ta, jako punkt wyjścia dla określenia wartości świadczenia w relacji do poszczególnego uprawnionego, może zostać podzielona na równe części odpowiadające indywidualnym jednostkom z całości zbioru uprawnionych z pakietu, albowiem każdy z nich posiada takie samo, wynikające z niego, prawo, gwarantujące możliwość skorzystania ze wszystkich usług objętych pakietem, adekwatnie do odpowiednich potrzeb. Skoro świadczeniem z pakietu jest prawo do jego wykorzystania, nie zaś realne poddanie się określonym świadczeniom medycznym, nie zachodzi niebezpieczeństwo powstania stanu nierówności wobec prawa z powodu różnego stopnia i zakresu otrzymywania świadczeń.

Sąd podkreślił, że organ odwołując się do art. 9 ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 1 i ust. 2a

pkt 2 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., dokonał ich prawidłowej wykładni i stwierdzono,

że wartość otrzymanych od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń w zakresie

opieki medycznej stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym

mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy. W przypadku gdy pracodawca dokonał zakupu pakietu usług medycznych dla swoich pracowników dotyczących badań z zakresu medycyny pracy,a także innych usług medycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegać będzie jedynie wartość pieniężna tej części otrzymanego świadczenia, która przypada na dobrowolne świadczenia medyczne. Równocześnie zgodnie z powołanymi przepisami wartość świadczeń otrzymanych nieodpłatnie przez pracownika jest

równa wartości przekazanego pracownikowi pakietu, natomiast faktyczne otrzymanie pakietu przez danego pracownika udokumentowane jest umieszczeniem jego imienia

i nazwiska na wykazie osób uprawnionych. Ilość rzeczywiście wykorzystanych usług przez pracownika nie wpływa na wysokość opłaty ustalonej w sposób ryczałtowy.

Z uwagi zaś na fakt, że to stosunek pracy jest uzasadnieniem wykupienia

pakietu medycznego przez pracodawcę na rzecz zatrudnianych przezeń pracowników oraz członków ich rodzin, uzyskanie prawa do świadczeń objętych pakietami

także przez członków rodzin pracowników może być uznane za nieodpłatne świadczenie będące przychodem ze stosunku pracy pracownika, o którym mowa

w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając go w całości

i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm prawem przepisanych.

Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu

art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., poprzez błędną wykładnię prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., poprzez

ich błędną wykładnię:

- art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 ust. 2a u.p.d.o.p. w związku z uznaniem przez Sąd za prawidłowe stanowiska wyrażonego w interpretacji przez organ podatkowy, że istnieje możliwość obliczenia wartości świadczenia z tytułu objęcia pracowników usługą opieki medycznej według metod określonych przepisami prawa w sytuacji, gdy opłata za usługi medyczne jest wnoszona ryczałtowo;

- art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. - w związku z uznaniem przez Sąd za prawidłowe stanowiska wyrażonego w interpretacji przez organ podatkowy, że istnieją podstawy do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów usług medycznych

w sytuacji, gdy nie sposób ustalić, czy pracownik z usług skorzystał, czy też nie (a więc czy pracownik rzeczywiście otrzymał owo świadczenie, czy też nie oraz jaka jest wartość tego świadczenia);

- art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - w związku z uznaniem przez Sąd za prawidłowe stanowiska wyrażonego w interpretacji przez organ podatkowy, że wartość przychodu pracownika skarżącej należy ustalić "uwzględniając cenę wynikającą z faktury oraz liczbę osób uprawnionych do korzystania z opieki medycznej" (bez względu na fakt, że w skład uiszczanej przez skarżącą opłaty ryczałtowej za usługi opieki medycznej wchodzą także świadczenia z zakresu tzw. medycyny pracy, zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f.),

które to stanowisko w ocenie skarżącej prowadzi bowiem do naruszenia konstytucyjnej zasady równości opodatkowania;

Autor skargi kasacyjnej zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które

miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj.:

art. 121 §1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2005 r, Nr 8, poz. 60 ze zm.) – ze

względu na zastosowanie przy dokonywaniu interpretacji przepisów zasady "in

dubio pro fisco". Tym samym, naruszono naczelną zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na

pytanie – czy wykupiony przez skarżącą spółkę (pracodawcę), dla wskazanego w jej wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej kręgu osób (wyznaczonym pracownikom oraz członkom ich rodzin), nieodpłatny dostęp do usług medycznych świadczonych przez centrum medyczne usług opieki zdrowotnej, stanowić będzie dla tych osób przychód ze stosunku pracy.

Analizując zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 269 § 1 P.p.s.a., statuujący ogólną moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygać sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Kolejną kwestią, której nie dostrzega autor skargi kasacyjnej to brzmienie

art. 14a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego

przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje

ogólne).

Z kolei stosownie do art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co szczególnie należy podkreślić w rozpoznawanej sprawie. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia

jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji.

Podjęta w dniu 24 października 2011 r. w składzie całej Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała (sygn. akt II FPS 7/10) definitywnie kończy spory związane z opodatkowaniem samej możliwości korzystania przez pracowników ze świadczeń medycznych w ramach wykupionego przez pracodawcę "pakietu medycznego".

Powyższa uchwała, jak podniesiono na wstępie, wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. W uchwale tej uznano, że opłacone przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 wymienionej ustawy.

W powołanej uchwale przyjęto za punkt wyjścia szerokie – w porównaniu

z cywilistycznym - rozumienie pojęcia nieodpłatnych świadczeń jako obejmujących wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne

i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane

z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, ONSAiWSA 2006/6/153 i uchwała z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02, ONSA 2003/2/47). W takim ujęciu za nieodpłatne świadczenie uznano również możliwość skorzystania z określonej wartości.

Sąd stanął na stanowisku, że zapewnienie opieki medycznej w ramach wykupionego przez pracodawcę pakietu świadczeń medycznych jest w istocie określonego

rodzaju prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym, którego przedmiotem – podobnie jak w przypadku powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego – jest zagwarantowanie prawa do opieki zdrowotnej, a więc sama możliwość skorzystania z usług medycznych, nie zaś konkretne świadczenia medyczne realizowane przez uprawnionego. Wykupując pakiet świadczeń medycznych pracodawca nie nabywa wykonania określonych usług, chociażby z tego powodu, że w czasie zawierania umowy ilość i rodzaj tych świadczeń, które rzeczywiście zostaną zrealizowane, nie są znane, ani zależne od stanu zdrowia

i związanych z tym potrzeb uprawnionych, w okresie, na jaki możliwość skorzystania

z pakietu z tytułu jego nabycia została zapewniona. Nie ulegało przy tym wątpliwości Sądu, że uzyskane przez pracownika świadczenie stanowi przychód ze stosunku

pracy. Pracodawcę – wierzyciela z umowy o nabycie pakietu łączy z pracownikiem stosunek pracy, a więc istnienie oraz treść tego stosunku prawnego jest uzasadnieniem wykupienia pakietu medycznego przez pracodawcę na rzecz zatrudnionych przez niego osób.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę, że korzystanie przez pracownika z usług medycznych odbywa się nieodpłatnie. Opłatę należną za pakiet medyczny, mający konkretny wymiar finansowy, uiszcza pracodawca. Po stronie pracownika powstaje zatem przyrost majątkowy wynikający z wyręczenia pracownika w ponoszeniu kosztów pakietu medycznego. Gdyby bowiem pracownik chciał uzyskać prawo

do świadczeń zdrowotnych na dodatkowej podstawie, aniżeli wynikająca z ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

musiałby wykupić indywidualny pakiet świadczeń medycznych i pokryć cenę jego nabycia.

W odniesieniu do wątpliwości związanych z możliwością określenia wartości świadczenia uzyskanego przez konkretnego pracownika, podniesiono, że stosownie do art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (znajdującym zastosowanie na mocy art. 12 ust. 3 powołanej ustawy), w przypadku gdy przedmiotem świadczeń są zakupione usługi, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen zakupu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie "według cen zakupu" posiada szersze znaczenie prawne aniżeli samodzielnie użyty termin "cena zakupu". W analizowanym przypadku cena zakupu stanowi zatem jedynie punkt odniesienia dla dalszych obliczeń. Cena ta może więc zostać podzielona na równe części odpowiadające liczbie osób (indywidualnych jednostek) uprawnionych

z pakietu, albowiem każda z nich posiada takie samo prawo, gwarantujące możliwość skorzystania ze wszystkich usług objętych pakietem. Z uwagi na fakt, że świadczeniem z pakietu jest prawo do jego wykorzystania, nie zaś realne poddanie się określonym świadczeniom medycznym, nie zachodzi niebezpieczeństwo powstania stanu nierówności wobec prawa z powodu różnego stopnia i zakresu otrzymywania świadczeń.

Mając na względzie powyższe racje Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że obejmowanie pracowników opieką medyczną w ramach wykupionych przez pracodawcę pakietów powoduje powstanie u pracownika przychodu i nakłada na pracodawcę obowiązek odprowadzania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.