Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1923/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi [...] w P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

V SA/Wa 1923/19

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Fundacji "D." Oddział w P. (dalej jako: Wnioskodawca, Skarżąca, Fundacja) jest postanowienie Ministra Finansów (dalej jako: Minister, Organ) z dnia (...)(...) sierpnia 2019 r., nr (...) wydane w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wniesionego od decyzji Wojewody W. z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...), wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego należy liczyć odsetki w sprawie

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) Wojewoda W. określił Fundacji "D." Oddział w P., przypadającą do zwrotu do budżetu państwa kwotę 17.981,84 zł stanowiącą cześć dotacji celowej udzielonej Fundacji na realizację zadania publicznego pn. A. na podstawie umowy z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) oraz termin, od którego należy liczyć odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej (od dnia przekazania dotacji z budżetu państwa, tj. od dnia 10 sierpnia 2017 r.).

Pismem z dnia (...) lutego 2019 r. J. F. - Dyrektor Oddziału P. złożyła, w imieniu Fundacji, odwołanie od ww. decyzji Wojewody, wnosząc o zaniechanie zwrotu dotacji.

Powyższe odwołanie zostało podpisane przez J. F. Do odwołania nie załączono aktualnego pełnomocnictwa. Znajdujące się w aktach pełnomocnictwo wystawione przez Fundację "D." z siedzibą we W., upoważniało J. F. do występowania i składania oświadczeń woli w imieniu Fundacji w zakresie związanym z działalnością poznańskiego oddziału Fundacji, w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r.

Pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. Minister Finansów, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zwrócił się o uzupełnienie akt w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia (stwierdzenia jego niedopuszczalności), poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego upoważnienie J. F. do wniesienia w imieniu Fundacji odwołania od decyzji Wojewody (wraz z dokumentem potwierdzającym uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Powyższe wezwanie z dnia (...) czerwca 2019 r. zostało odebrane przez Stronę w dniu (...) czerwca 2019 r.

Pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. (e-mail) J. F. zwróciła się do pracownika Ministerstwa Finansów z prośbą o przedłużenie terminu do uzupełnienia akt sprawy do dnia 26 czerwca 2019 r., jednak do dnia wydania postanowienia stosowne upoważnienie nie zostało przekazane.

Postanowieniem z dnia (...)sierpnia 2019 r. nr (...) Minister Finansów stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji Wojewody wydanej w przedmiocie określenia kwoty dotacji udzielonej Fundacji na realizację zadania pn. A. na podstawie umowy dotacji, przypadającej do zwrotu do budżetu państwa oraz w przedmiocie określenia terminu, od którego należy liczyć odsetki w sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia Minister wyjaśnił, że na podstawie umowy dotacji Fundację reprezentowała Dyrektor Oddział Fundacji w P. J. F. Do akt załączono kopię pełnomocnictwa z dnia 1 lutego 2017 r., z którego wynika, że wyżej wymieniona była upoważniona do występowania i składania oświadczeń woli w imieniu Fundacji w zakresie związanym z działalnością p. oddziału fundacji w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. Oznaczało to, że składając odwołanie w sprawie Fundacja nie była właściwie reprezentowana. Złożone odwołanie nie mogło stanowić podstawy do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. W sprawie wystąpiła zatem niedopuszczalność odwołania.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) sierpnia 2019 r., nr (...) wydane w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wniesionego od decyzji Wojewody W. z dnia (...) lutego 2019 r., zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania. Skarżąca wskazała, że akt ten został uzasadniony niedostarczeniem brakującego dokumentu – upoważnienia dla dyrektorki (...) Oddziału Fundacji. Osoba do wystawienia upoważnienia przebywała na urlopie poza granicami Polski i dlatego Skarżąca zwraca się z prośbą o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji Wojewody.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty wyrażane wcześniej w swoim rozstrzygnięciu.

Wskazano ponownie, że wnosząca w imieniu Fundacji odwołanie J. F. legitymowała się stosownym upoważnieniem do występowania i składania oświadczeń woli w imieniu Fundacji w zakresie związanym z działalnością p. oddziału Fundacji jedynie do dnia 31 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 17 lipca 2019 r. zwróciła się o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków do dnia 26 czerwca 2019 r., jednak ani w tym terminie, ani później pełnomocnictwa nie okazano. Dodano nadto, że załączone do skargi pełnomocnictwo nosi datę 5 sierpnia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej (postanowienia) wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumiane jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji (postanowienia) uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z p. zm., dalej: p.p.s.a).

W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy zwrócić uwagę, że w ocenie Sądu organ prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia należy przyznać rację Ministrowi Finansów, który w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, iż bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania obliguje organ do zastosowania art. 134 K.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne, a stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego (patrz: wyroki NSA z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2355/14 oraz z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 135/10; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

Prawidłowo Minister ustalił, że z treści umowy z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...), Fundacja otrzymała dotację na realizację zadania publicznego np. A. , podczas zaś zawierania tejże umowy Fundację reprezentowała J. F. Dyrektor Fundacji - Oddział w P.. W aktach znajduje się bowiem kopia pełnomocnictwa z dnia 1 lutego 2017 r., z którego niezbicie wynika, że osoba ta była upoważniona do występowania i składania oświadczeń woli w imieniu Fundacji w zakresie związanym z działalnością poznańskiego oddziału fundacji w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r.

Odwołanie od decyzji Wojewody W. z dnia (...) lutego 2019 r. zostało sporządzone w dniu 12 lutego 2019 r. i podpisane przez J.F. Trzeba zatem zgodzić się z Ministrem Finansów, że składając odwołanie Fundacja nie była właściwie reprezentowana, a złożone odwołanie nie mogło stanowić podstawy do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż osoba prawna, jaką jest niewątpliwie Fundacja, była niewłaściwie reprezentowana.

Przedstawione przy skardze do WSA pełnomocnictwo dla J. F. potwierdza nadto, że osoba ta została upoważniona do reprezentowania Fundacji w zakresie związanym z działalnością poznańskiego oddziału Fundacji z dniem 5 sierpnia 2019 r. do odwołania.

Z zestawienia dokumentów będących w aktach administracyjnych i sądowych wynika zatem, że J. F. była upoważniona do reprezentowania Fundacji w wymienionym zakresie w okresie do 31 grudnia 2017 r. oraz od 5 sierpnia 2019 r.

W niniejszej sprawie występuje zatem niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Do podmiotowych przesłanek niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (patrz: wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II OKS 1661/06, dostępny tamże).

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji (postanowienia) może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy rozstrzygnięcia byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.