Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 822/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, ust. 1i oraz ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: par. 2 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 16 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2145
law: Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r. Minister Sportu i Turystyki (dalej: "Minister", "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 32 ust. 1, ust. 1i i ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1463 ze zm.; dalej: "u.s.") oraz § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 1130 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 2012 r.") w związku z § 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2145; dalej: "rozporządzenie z 2017 r."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania stypendium sportowego K. P. (dalej: "skarżący"), byłemu zawodnikowi kadry narodowej osób niewidomych w pływaniu.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Wyrokiem z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2303/15 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalający skargę skarżącego na decyzję Ministra z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oraz uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra z [...] stycznia 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, że organ nie był uprawniony, na podstawie upoważnienia ustawowego ujętego w art. 32 ust. 7 u.s., do wprowadzenia w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2012 r. kryterium liczby zawodników, z uwagi na brak delegacji ustawowej we wskazanym zakresie. Sąd kasacyjny uznał, iż § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2012 r. jest niezgodny z art. 32 ust. 7 u.s., a przez to narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie stypendium sportowego, pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. organ zawiadomił skarżącego o podjęciu postępowania w tej sprawie, a pismem z 24 sierpnia 2017 r. zwrócił się do Polskiego Związku Pływackiego (dalej: "PZP") o udzielenie informacji odnośnie wyników sportowych skarżącego, w szczególności czy jest on członkiem kadry narodowej, czy realizuje program przygotowań do igrzysk paraolimpijskich albo mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, a także informacji o osiągniętych przez zawodnika wynikach sportowych we współzawodnictwie międzynarodowym w latach 2016 - 2017 wraz z opinią trenera kadry narodowej na temat wyników sportowych, prognoz oraz planów szkoleniowych zawodnika.

PZP (w piśmie z 12 września 2017 r.) poinformował, że skarżący po zakończeniu Mistrzostw Europy w 2014 r. zawiadomił trenera kadry narodowej, iż nie planuje kontynuowania kariery w sposób profesjonalny. Nie startował w mistrzostwach Polski, które odbyły się w Szczecinie w 2015 r., a wyniki uzyskane w mistrzostwach Polski w latach 2016-2017 były niewystarczające do zakwalifikowania skarżącego do kadry narodowej. Jednocześnie trener kadry narodowej – W.S.poinformował PZP, że nie otrzymał deklaracji skarżącego dotyczącej jego powrotu do profesjonalnego szkolenia i udziału w przygotowaniach do mistrzostw Europy planowanych do rozegrania w 2018 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich, które odbędą się w Tokio w 2020 r.

Następnie pismem z 18 września 2017 r. Minister poinformował skarżącego, że według dokumentacji PZP, nie jest obecnie członkiem kadry narodowej i nie realizuje programu przygotowań do igrzysk paraolimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, co w związku z niespełnieniem przesłanki z § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia z 2012 r. może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego żądaniem.

Decyzją z [...] października 2017 r. Minister odmówił skarżącemu przyznania stypendium sportowego.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ podniósł, że skarżący zajmując trzecie miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem klasycznym w klasie SB8 w Mistrzostwach Świata w Pływaniu, które odbyły się w dniach 12-18 sierpnia 2013 r. w Montrealu w Kanadzie, uzyskał wynik określony w § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia z 2012 r. W konkurencji startowało 8 zawodników z 7 państw. W związku z wykładnią § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2012 r. dokonaną przez NSA w wyroku z 23 maja 2017 r. organ uznał, iż przesłanka wskazana w tym przepisie została w przedmiotowej sprawie spełniona.

Minister zwrócił jednak uwagę na istotną zmianę stanu faktycznego, bowiem obecnie, zgodnie z informacją uzyskaną z PZP, skarżący nie jest już członkiem kadry narodowej i nie spełnia kryteriów powołania do kadry narodowej. W latach 2015-2016 nie uczestniczył bowiem w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, jak również nie zadeklarował powrotu do profesjonalnego szkolenia i nie zobowiązał się do realizacji programu przygotowań do igrzysk paraolimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, a także do udziału w tych zawodach.

Mając na względzie treść art. 32. ust. 1 u.s. Minister stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Jednocześnie nie zostały spełnione przesłanki z § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia z 2012 r.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy organ powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w I instancji.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej Minister, odwołując się do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302; dalej: "p.p.s.a."), zaakcentował, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.

W zakresie zmiany stanu prawnego organ wskazał, iż w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1600) doszło do zmiany przepisów dotyczących przyznawania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Ustawodawca znowelizował art. 32 ust. 1 i 7 u.s., a ponadto po ust. 1 dodał ust. 1a-1k. Wprowadzone zmiany stanowią w zasadniczej części przeniesienie regulacji ujętych dotychczas w rozporządzeniu z 2012 r. w drodze nowelizacji u.s. (art. 32 ust. 1 i ust. 1a - 1k u.s.). Powołał się także na treść § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r.

W kwestii istotnej zmiany stanu faktycznego, organ podkreślił, że skarżący nie jest obecnie zawodnikiem kadry narodowej, a wyniki osiągane przez niego w latach 2015-2017 nie kwalifikowały go do powołania do kadry narodowej. Zatem według stanu z chwili stosowania prawa przez Ministra, skarżący nie spełniał kryteriów powołania do kadry narodowej. Nadto trener kadry narodowej poinformował PZP, iż nie otrzymał deklaracji skarżącego, że chciałby powrócić do kadry i w sposób profesjonalny przygotowywać się do udziału w mistrzostwach Europy w 2018 r. oraz Igrzysk Paraolimpijskich w Tokio w 2020 r. W konsekwencji skarżący nie spełnia warunków przyznania stypendium sportowego ujętych w art. 32 ust. 1 u.s., tj. dotyczących członkostwa w kadrze narodowej oraz złożenia pisemnego zobowiązania do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach.

Organ dodał, iż wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy. Ograniczenie wynikające z przepisu art. 32 ust. 1i u.s. odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak też zawodników pełnosprawnych.

Powołana na wstępie decyzja Ministra stała się przedmiotem skargi skarżącego do tut. Sądu, w której zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji również jego niezastosowanie, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do zmiany zarówno stanu faktycznego, jak również stanu prawnego w stosunku do stanu faktycznego i prawnego, na podstawie których NSA wyrokiem z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2303/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra nr [...] z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu stypendium sportowego, argumentując miedzy innymi w ten sposób, że na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, doszło do zmiany przepisów dotyczących przyznawania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, a ponadto, że w momencie ponownego rozstrzygnięcia sprawy skarżący nie spełniał kryteriów przyznania stypendium, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.s., co w ocenie organu powodowało, że nie był on związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonych w przywołanym orzeczeniu, gdy tymczasem brak było podstaw do takiego przyjęcia;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a. art. 32 ust. 1 i 7 u.s. w zw. z § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r. w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia z 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia z 2012 r. poprzez jego niezastosowanie, a w następstwie tego utrzymanie w mocy decyzji Ministra z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiającej przyznania stypendium sportowego skarżącemu, mimo że na Mistrzostwach Świata w Pływaniu Osób Niepełnosprawnych w Montrealu w dniach 8-20 sierpnia 2013 r., w konkurencji indywidualnej mężczyzn na dystansie 100 m stylem klasycznym (SB8) zajął on trzecie miejsce, zaś zawody te oraz uzyskane w nich wyniki zostały zatwierdzone i są ważne, wobec czego, mając na uwadze spełnienie przez skarżącego pozostałych przesłanek (zobowiązanie się członka Kadry Narodowej Osób Niepełnosprawnych do realizacji programu przygotowań do kolejnych imprez rangi międzynarodowej, w tym do Mistrzostw Europy w Pływaniu Osób Niepełnosprawnych w 2014 r. oraz najważniejszej imprezy, tj. Igrzysk Paraolimpijskich w Rio 2016 r., i faktyczną realizację przygotowań do Mistrzostw Europy w 2014 r., a następnie udział w tych mistrzostwach oraz zajęcie na nich 5 miejsca), decyzja o odmowie przyznania stypendium była pozbawiona podstaw prawnych,

b. art. 32 ust. 1 i 7 u.s. w zw. z art. w zw. z § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r. w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia z 2012 r. poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji również nieuzasadnione zastosowanie, a w następstwie tego utrzymanie w mocy decyzji Ministra z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiającej przyznania stypendium sportowego skarżącemu na podstawie przyjęcia, że nie spełniał określonej w powołanym przepisie przesłanki, tj. że w momencie wydania zaskarżonej decyzji nie był członkiem kadry narodowej oraz nie zobowiązał się w formie pisemnej do realizacji odpowiednio programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach, gdy tymczasem brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie stanu faktycznego istniejącego w momencie procedowania przez organ, zaś podstawę orzeczenia powinien był stanowić stan faktyczny istniejący w momencie złożenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego przez skarżącego,

c. art. 32 ust. 1i u.s. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie na skutek oparcia zaskarżonej decyzji m.in. na wymienionej w przywołanym przepisie przesłance odnoszącej się do udziału w zawodach określonej liczby państw oraz określonej liczby sportowców w konkurencjach indywidualnych, w sytuacji, gdy zgodnie z § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy dotychczasowe - w niniejszej sprawie będą to przepisy rozporządzenia z 2012 r., w tym § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, który w związku z treścią wyroku NSA z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2303/15, nie powinien mieć zastosowania,

d. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji o odmowie przyznania stypendium skarżącemu, zajmującemu trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w Pływaniu Osób Niepełnosprawnych w Montrealu, z tego powodu, że zdaniem organu, w danej konkurencji uczestniczyła zbyt mała liczba osób, podczas gdy takie rozstrzygnięcie prowadzi do nierównego traktowania osób, które przygotowują się do zawodów i zdobywają najwyższe osiągnięcia sportowe (brązowy medal meriti) z takim samym wysiłkiem, jak zawodnicy z liczniej reprezentowanych dyscyplin i konkurencji i które nie mają wpływu, ani nawet wiedzy przed zawodami o tym, czy w danej konkurencji wystartuje określona liczba osób, czy też z przyczyn np. losowych, w danym momencie nie wystartuje spodziewany zawodnik (zawodnicy) - co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, że osoba zdobywająca drugie miejsce i srebrny medal oraz piąte miejsce w konkurencji reprezentowanej przez mniejszą liczbę zawodników nie otrzymuje stypendium, a osoba uzyskująca ósme miejsce w liczniej reprezentowanej konkurencji stypendium takie otrzyma, zgodnie z art. 32 ust. 1f pkt 3 u.s.,

e. art. 32 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego pominięcie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów u.s. (art. 32 ust. 1i) dyskryminujących osoby niepełnosprawne, z powodu zrównania kryterium wymaganej liczby uczestników w konkurencji sportowej (12) z wymaganej liczby państw (8) w zakresie sportowców sprawnych i niepełnosprawnych, w sytuacji gdy w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mniejsza jest liczba osób dotkniętych niepełnosprawnością, a ponadto zastosowanie tych jednakowych kryteriów przyznania stypendium w stosunku do sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych prowadzi do nieusprawiedliwionego, niejednakowego potraktowania sportowców niepełnosprawnych, ponieważ te jednakowe kryteria nie dają im równych szans w ubieganiu się o stypendium.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z [...] października 2017 r., a także zasądzenie na jego rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak podkreślił NSA w wyroku z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1626/10 przepis art. 153 p.p.s.a ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, chyba że zmienił się stan faktyczny łub stan prawny sprawy (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej NSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ prawidłowo wywiódł, iż doszło do istotnej zmiany zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy.

W dniu 29 listopada 2017 r. weszło w życie nowe brzmienie art. 32 u.s. Ustawodawca znowelizował art. 32 ust. 1 i 7 u.s., a po ust. 1 dodał ust. 1a—1k. Wprowadzone zmiany stanowią w zasadniczej części przeniesienie regulacji ujętych dotychczas w rozporządzeniu z 2012 r.

Zgodnie z art. 32 ust. 1, 1i u.s. oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia z 2012 r. w związku z § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r., minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym na okres do 24 miesięcy w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1. osiągnięcia przez członka kadry narodowej wyników sportowych, o których mowa w art. 32 ust. 1f lub ust. 1g u.s. oraz § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 2012 r.;

2. przedstawienia dokumentu potwierdzającego osiągnięte wyniki sportowe albo dokumentu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji olimpijskiej, paraolimpijskiej lub do igrzysk głuchych;

3. pisemnego zobowiązania członka kadry narodowej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach;

4. zgodnie z art. 32 ust. 1i u.s., w zawodach, o których mowa w art. 32 ust. 1f pkt 2-8 lub ust. 1g u.s., konieczności udziału co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych udziału co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.

Skarżący, startując w mistrzostwach świata w pływaniu, które odbyły się w dniach 12-18 sierpnia 2013 r. w Montrealu (Kanada), zajął trzecie miejsce w konkurencji mężczyzn na dystansie 100 m stylem klasycznym w klasie SB8, czym spełnił przesłankę ujętą w art. 32 ust. 1f pkt 2 u.s. oraz w § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia z 2012 r.

Nie ulega też wątpliwości, iż skarżący zadeklarował zakończenie kariery sportowej - przestał być członkiem kadry narodowej, przez co nie spełnia wymogu określonego w art. 32 ust. 1 u.s. Skoro skarżący nie jest członkiem kadry narodowej to nie ma podstaw do przyznania mu stypendium sportowego. Przyznanie stypendium osobie niebędącej członkiem kadry powodowałoby konieczność uruchomienia procedury wskazanej w art. 32 ust. 4 u.s. (osoba pobierająca stypendium nie realizuje programu ani nie zamierza brać udziału w ww. zawodach).

Chybiony jest zarzut skargi dotyczący niezastosowania § 16 pkt 1 rozporządzenia z 2017 r., a co za tym idzie błędnego zastosowania art. 32 ust. 1i u.s. Przepis § 16 pkt 1 ww. rozporządzenia zawiera regulacje przejściowe dotyczące wyłącznie procedury obecnie uregulowanej w rozporządzeniu, tj. na podstawie tego przepisu do spraw wszczętych i niezakończonych znajdą zastosowanie dotychczasowe przepisy rozporządzenia z 2012 r., ale tylko w takim zakresie w jakim dana kwestia nie jest regulowana już w ustawie o sporcie. Miejsce rozporządzeń w hierarchii źródeł prawa jest konsekwencją ich funkcji. Są to akty podustawowe, a więc muszą być zgodne zarówno z ustawami, jak też z innymi aktami o mocy nadrzędnej wobec ustaw (tj. z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała zgody w ustawie, a także z aktami stanowionymi przez organizację międzynarodową, o których mowa w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). Rozporządzenie nie może modyfikować stosowania ustawy (np. poprzez wprowadzanie odrębnych regulacji intertemporalnych). Czasowy zakres stosowania art. 32 ust. 1i u.s. określa więc ustawa zmieniająca, a nie § 16 rozporządzenia z 2017 r. W ustawie nowelizującej u.s. w art. 9 wskazano, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 6-10, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia (art. 32 ust. 1i wszedł w życie po 3 miesiącach). Dodatkowo ustawa przewidywała szereg przepisów dotyczących zagadnień odpowiedniego stosowania przepisów dotychczasowych w zakresie postępowań kontrolnych (art. 6 ustawy) oraz świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 36 ustawy o sporcie (art. 7 ustawy). W zakresie przepisów dotyczących stypendiów sportowych (m.in. art. 32 u.s.) ustawodawca uznał, że zastosowanie znajdą nowe regulacje, tj. art. 32i ustawy o sporcie należy stosować do wszystkich postępowań (również tych wszczętych przed 29 listopada 2017 r.). Dlatego zasadne było zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji normy określonej w art. 32i u.s.

Organ był obowiązany orzekać na podstawie stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili wydawania decyzji administracyjnej.

Przepisy u.s. wprowadzone ustawą zmieniającą oraz przepisy rozporządzenia z 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej promują zawodników, którzy osiągnęli wynik sportowy w zawodach o wysokim poziomie rywalizacji sportowej, dla których uzyskanie wyniku umożliwiającego przyznanie stypendium sportowego stanowi znacznie większą trudność, gdyż jest poprzedzone rywalizacją z liczniejszą grupą zawodników, niż w przypadku zawodników startujących w zawodach o niskim poziomie rywalizacji sportowej. Szanse uzyskania wysokiego wyniku sportowego w rywalizacji z kilkoma zawodnikami są znacznie większe, a stopień trudności znacznie mniejszy niż w przypadku rywalizacji z kilkudziesięcioma zawodnikami. Biorąc pod uwagę powyższe, zarzut ten również należy uznać za nieuzasadniony.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci pominięcia art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, niezależnie od faktu, iż Minister wydając zaskarżone decyzje nie miał podstaw do kwestionowania słuszności i prawidłowości obowiązujących przepisów prawa, należy uznać ten zarzut za nieuzasadniony, a to z uwagi na zrównanie praw sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych w u.s. Przepisy u.s. stanowią, że sportowcy niepełnosprawni są objęci tą samą regulacją co pozostali sportowcy i mogą uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu. W art. 32 u.s. przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Ograniczenie wynikające z przepisu art. 32 ust. 1i u.s. odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. Kryterium liczby osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i wśród osób uprawiających sport, mogące mieć znaczenie w obszarze upowszechniania sportu, nie ma istotnego znaczenia na tle regulacji zawartej w art. 32 ust. 1i-1j oraz ust. 7 u.s., odnoszącej się do obszaru sportu wyczynowego, normowanego przepisami regulaminów krajowych i międzynarodowych organizacji sportowych.

Dostrzec również wypada, iż Trybunał Konstytucyjny (dalej: "TK") w wyroku z 30 września 2002 r., sygn. akt K 41/01 badał przepisy sportowe (ustawę o kulturze fizycznej) w zakresie nierównego traktowania sportowców niepełnosprawnych. W ocenie TK, dopuszczalne jest zróżnicowanie przepisów dot. osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych, ponieważ w tekście ustawy zasadniczej nie można wskazać żadnego przepisu, z którego można byłoby wyprowadzić nakaz jednakiego traktowania w zakresie subsydiowania przez władzę publiczną sportowców w ogólności lub (i) sportowców niepełnosprawnych na równi z innymi sportowcami - w szczególności. Mino takiego stanowiska TK, obecnie u.s. - wychodząc naprzeciw postulatom środowiska sportowców niepełnosprawnych - nie przewiduje żadnych dodatkowych wymogów/kryteriów w stosunku do sportowców niepełnosprawnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.