Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1014/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47a i art. 47b
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie danych adresowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną czynnością z [...] września 2019 r. Burmistrz [...], na podstawie art. 47a i art. 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725, dalej: P.g.k.) w zw. z § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125, dalej: rozporządzenie) zawiadomił K. K. o prawidłowych danych adresowych w związku z niezgodnością danych adresowych, wskazując, że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej nr geod. [...], obr. geod. [...] [...], posiada adres:

- województwo – [...]

- powiat – [...]

- gmina – [...]

- sołectwo – [...]

- wieś – [...]

- osada – [...]

- kod pocztowy – [...]

Organ wskazał na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 388, dalej: u.e.l.), że należy dopełnić obowiązku meldunkowego. Uregulowanie spraw meldunkowych dotyczy wszystkich osób zameldowanych na pobyt stały lub czasowy pod adresem, którego dotyczy przedmiotowa zmiana numeru porządkowego.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że powołane akty prawne zobowiązują jednostki samorządu terytorialnego do organizowania, tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych dotyczących ewidencji miejscowości, ulic i adresów, w tym do ustalania numerów porządkowych oraz prowadzenia ewidencji numeracji porządkowej, w sposób zapewniający przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów. Dla nieruchomości K. K. wystąpiła niezgodność danych adresowych polegająca na rozbieżności adresu uwidocznionego w prowadzonej przez organ ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności Gminy. Dlatego Burmistrza zawiadomił o prawidłowym adresie widniejącym w ewidencji miejscowości, ulic i adresów gminy [...].

K. K. została zawiadomiona o ww. czynności [...] września 2019 r., a [...] października 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną czynność Burmistrza [...] zarzucając organowi naruszenie przy jej wydaniu:

- art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z [...] listopada 2016 r. sygn. II SA/Po [...],

- art. 47a i art./ 47b P.g.k. oraz § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kompetencja Burmistrza do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości nie jest ograniczona jedynie do nadawania numerów porządkowych, zaś Burmistrz jest uprawniony także do zmiany danych adresowych w pozostałym zakresie tj. danych składających się na adres nieruchomości,

- § 9 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, gdyż w piśmie organu z [...] września 2019 r. nie wykazano zaistnienia przesłanek stypizowanych w tym przepisie, w tym nie wykazano, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta [...]

- art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia dokonanej czynności,

- art. 7 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej i zmiany oznaczenia miejsca jej zamieszkania z "[...], [...]" na osadę "[...]", przy czym oznaczenie jest odmienne aniżeli dotychczas funkcjonujące w obrocie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności lub stwierdzenie jej bezskuteczności, zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W motywach skargi wskazano, że pismem z [...] lutego 2016 r. Burmistrz Miasta w sposób tożsamy zawiadomił skarżącą o niezgodności danych adresowych budynku usytuowanego na nieruchomości skarżącej. Skarżąca nie godząc się tą czynnością zaskarżyła ją do Sądu, który ww. wyrokiem z 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16 uchylił zaskarżoną czynność. Wskutek wyroku Burmistrz dokonał czynności jednakowej, co zdaniem skarżącej stoi w sprzeczności z powołanym wyrokiem (naruszenie art. 170 i 171 P.s.a.). Skarżąca wskazała, że zagadnienie mocy wiążącej prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi tylko wówczas, gdy sąd rozpoznaje inną sprawę aniżeli tę, w której zapadł wcześniejszy wyrok i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia (art. 170 P.p.s.a.) organy i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Stanowisko uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, jest nie do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami demokratycznego państwa prawnego oraz legalizmu. Zdaniem skarżącej, organ nie zastosował się do treści art. 170 P.p.s.a. Skarżąca podała, że zaskarżoną czynnością organ dokonał zmiany jej adresu przez wskazanie, że budynek usytuowany na jej nieruchomości posiada adres osada [...] zamiast "[...]". Z art. 47a ust. 5 P.g.k. wynika zaś, że kompetencja burmistrza do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (organ ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę. Tym samym w niniejszej sprawie zmiana danych adresowych skarżącej nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W rezultacie zaskarżona czynność narusza art. 47a i art. 47b P.g.k. oraz § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.

Co do zaś zarzutu naruszenia § 9 rozporządzenia skarżąca podniosła, że przepisy P.g.k. w rozdziale 8a zasadniczo nie normują szczegółowych reguł, według których następuje nadawanie numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiana. Jedynie z treści upoważnienia ustawowego (art. 47b ust. 5 P.g.k.) można odczytać istotną ogólną regułę, którą właściwy minister powinien był zastosować wydając rozporządzenie w celu wykonania ustawy. Z wytycznych dotyczących treści aktu wynika, że określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. W § 9 rozporządzenia określono przesłanki aktualizacji danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Precyzyjne wyjaśnienie przesłanek ma istotne znaczenie, albowiem o ile przedmiotem czynności byłaby zmiana, uzupełnienie lub aktualizacja danych ewidencji, to na organie ciążyłby obowiązek wykazania, czy i która przesłanka wskazana w § 9 ust. 1 pkt 1-7 zaistniała i przedstawienia dowodów na tę okoliczność. Burmistrz wymogom tym nie sprostał, gdyż z pisma z [...] września 2019 r. nie wynika, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi m. [...]. Nie wynika też, by zaistniała którakolwiek z przesłanek z § 9 rozporządzenia. Ponadto Burmistrz w lakonicznym uzasadnieniu zawiadomienia nie wskazał na istnienie żadnych nowych (w stosunku do stanu z [...].02.2016 r.) przesłanek do ewentualnej dopuszczalności zmiany/aktualizacji danych adresowych. Przeciwnie, powielił wcześniejszą argumentację. Nie wykazał, by skarżąca mieszkała poza granicami [...].

Zdaniem skarżącej okolicznością, która przemawia przeciwko zasadności prowadzenia zmiany danych adresowych nieruchomości, jest potrzeba zachowania dotychczasowych danych, ukształtowanych w długim okresie historycznym. Zmiana tak ukształtowanych danych adresowych może bowiem prowadzić także do utrudnienia wykorzystywania nowych danych, na przykład ze względu na ugruntowane przyzwyczajenia mieszkańców. Nie ulega wątpliwości, iż w powszechnym obrocie w stosunku do spornego budynku funkcjonuje adres [...], [...]. Wynika to z szeregu źródeł i dokumentów - taki adres figuruje na wszystkich dokumentach skarżącej, tym adresem posługują się również wszystkie urzędy i instytucje. Biorąc też pod uwagę zasadę przekonywania oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej organ nie może w swoich działaniach abstrahować od okoliczności, że przez kilkadziesiąt lat nieruchomość skarżącej funkcjonowała w obrocie prawnym jako położona w m. [...], w tym w szczególności taki adres miejsca stałego zamieszkania skarżącej i członków jej rodziny wykazywany był w ewidencji ludności.

Zdaniem skarżącej, organ pismem z [...] września 2019 r. dokonał więc zmiany adresu skarżącej przez wskazanie, że budynek na nieruchomości skarżącej posiada adres osada "[...] zamiast "[...]". Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1443 ze zm., dalej: u.u.n.m.) osada oznacza niewielką jednostkę osadniczą na terenie wiejskim o odmiennym (wyróżniającym się) charakterze zabudowy albo zamieszkaną przez ludność związaną z określonym miejscem lub rodzajem pracy, w szczególności: osadę młyńską, osadę leśną, osadę rybacką, osadę kolejową, osadę po byłym państwowym gospodarstwie rolnym; osada może być samodzielna lub może stanowić część innej jednostki osadniczej. Z uwagi na to, że organ w żaden sposób nie wykazał, że skarżąca zamieszkuje poza granicami m. [...] brak jest podstaw do przyjęcia, że zamieszkuje w osadzie, czyli ,jednostce osadniczej na terenie wiejskim".

Skarżąca wskazała, że na skutek zawiadomienia jej przez organ o możliwości zapoznania się z aktami stwierdziła, że w sprawie nie zostały zebrane jakiekolwiek nowe materiały, które uzasadniałyby zmianę danych adresowych. Organ nadal nie przestawił odpowiednich danych z państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, z których wynikałoby, że nieruchomość skarżącej leży w granicach osady [...]. Przeciwnie, materiał dowody potwierdzał stanowisko skarżącej. Organ nie wykazał też przyczyn, dla których dotąd w obrocie prawnym funkcjonowały rzekomo wadliwe elementy składające się na adres budynku.

Skarżąca dodała, że organ dokonując zmiany w ewidencji skierował pismo na adres [...], [...], a nie na adres [...] Powołała przepisy art. 7 i 8 K.p.a. i stwierdziła, że nie sposób uznać, ażeby czynność Burmistrza dokonana z całkowitym pominięciem strony realizowała zasady wyrażone w tych przepisach. Organ nie odniósł się przy dokonywaniu zaskarżonej czynności do nieprawidłowości danych adresowych jako okoliczności utrudniającej ich wykorzystywanie. W świadomości lokalnej społeczności nazwa [...] jednoznacznie kojarzy się z [...] znajdującym się na płd-zach. obrzeżach [...], przy drodze do [...]. W związku z tym zmiana danach adresowych skarżącej na adres "[...] godzi w przyzwyczajenia mieszkańców, a ponadto może wprowadzać w błąd. Nadto z uwagi na konieczność ochrony języka polskiego wątpliwym wydaje się zasadność nadawania miejscu zamieszkania skarżącej nazwy obcojęzycznej, którą niewątpliwie stanowi nazwa "[...]

Zdaniem skarżącej, wprowadzenie zmian danych adresowych nie poprzedzono wyjaśnieniem stanu faktycznego i zebraniem wszechstronnego materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany danych adresowych, jakkolwiek nie wymaga formy decyzji administracyjnej powinno być umotywowane. Motywy przyjętego przez organ stanowiska muszą być znane stronie, której praw i obowiązków podjęta czynność dotyczy. Motywy winny zostać uzewnętrznione także wówczas, gdy rozstrzygnięcie nie przybiera formy procesowej przewidzianej przepisami K.p.a. W takim przypadku działanie organu także polega na stosowaniu prawa i wywiera wymierne skutki w sferze praw i obowiązków adresata rozstrzygnięcia. Z konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji) wynika, że działanie organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Mając na uwadze, że pismo Burmistrza z [...] września 2019 r. stanowiące uzewnętrznienie czynności polegającej na zmianie danych adresowych nie zawiera wystarczającego uzasadnienia, uznać należy, iż czynności dokonano z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. i powinna zostać uchylona.

W odpowiedzi Burmistrz [...] wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że dla nieruchomości skarżącej wystąpiła niezgodność danych adresowych, polegająca na rozbieżności adresu uwidocznionego w prowadzonej przez organ ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności Gminy. Dotychczasowe dane meldunkowe dotyczące zameldowania osób na przedmiotowej posesji brzmią następująco: 1. Miejscowość – [...], 2. Ulica – [...] Nr domu – [...] Kod pocztowy – [...]. W ewidencji miejscowości ulic i adresów gminy [...], ulica [...] posiada zupełnie inny przebieg, a dz. nr [...], położona w obrębie geod. [...], przypisana jest do miejscowości o nazwie [...]". [...] ujęty jest jako wieś wchodząca w skład sołectwa [...], zgodnie ze Statutem Sołectwa [...] (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...].05.2011 r.). Wobec tego i w związku z ujawnieniem niezgodności danych meldunkowych czynnością z [...] września 2019 r. Burmistrz [...] zawiadomił skarżącą o prawidłowych danych ewidencyjnych, ujętych w prowadzonej ewidencji miejscowości ulic i adresów, pouczając dodatkowo o konieczności dopełniania obowiązku w zakresie ewidencji meldunkowej. Skarżąca wbrew treści zawiadomienia, złożyła skargę na czynność "zmiany danych adresowych", oznaczając jednak skargę znakiem sprawy z zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych. Odnosząc się do zarzutów skargi Burmistrz wskazał, że z posiadanych dokumentów i danych bezsprzecznie wynika, że teren, na którym położona jest m.in. działka [...], oznaczona w ewidencji meldunkowej dotychczasowo jako [...], m. [...], przypisana jest do m. o nazwie [...]. Prawdopodobnie w l. [...] z niewyjaśnionych przyczyn nastąpiły w skutek błędu zmiany w zameldowaniu, gdzie część osób, których dotychczasowy adres pobytu stałego brzmiał "miejscowość [...]", zmieniony został w ewidencji meldunkowej na adres "ul. [...]". Dowodem na to jest zaświadczenie o zameldowaniu [...] gdzie [...] grudnia 1978 r. zmieniono adres pobytu stałego z "miejscowość [...], nr [...], kod pocztowy [...]" na "[...], [...], nr [...], kod pocztowy [...]". Wskazano, że w archiwum organu znajduje się też "Ewidencja nieruchomości m. [...]", prowadzona - jak wynika z wpisów - od 1964 r. przez ówczesne Prezydium Miejskiej [...]. W ewidencji tej pod adresem "[...] wpisanych zostało 7 nieruchomości, w tym nieruchomość stanowiąca własność K. .. (dziadka skarżącej)., która posiadała nr [...], a stanowiąca obecnie własność K. K.. Jeszcze starszym dokumentem jest "[...] r., gdzie pod nazwą [...], nr [...] (obecnie własność skarżącej), wpisano dane 3 osób - K. .. i W. .. (dziadków skarżącej) oraz M. Z.. Najstarszym dokumentem potwierdzającym istnienie nazwy miejscowości [...] na terenie, na którym usytuowana jest posesja skarżącej, jest odpis aktu urodzenia z [...] listopada 1940 r., w którym podano adres "[...] a który to akt dotyczy ojca skarżącej. Nazwa [...] pochodzi niewątpliwie od nazwy [...] i jest oficjalnie wpisana do Urzędowego wykazu nazw miejscowości i ich części. Według danych z Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju [...], w Polsce oficjalnie funkcjonują jeszcze 2 nazwy [...], stanowiące odpowiednio część wsi i część miasta. Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części został ogłoszony rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200). Jest to drugi wykaz zawierający wszystkie urzędowo ustalone nazwy miejscowości i ich części jaki ukazał się w Polsce. Poprzednim był "Wykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce" ogłoszony zarządzeniem nr 15 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 10 lipca 1980 roku w sprawie ustalenia wykazu miejscowości w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.Urz. MAGTiOS Nr 4 poz. 9) zwierający ok. 111000 nazw. W wykazie tym zawartych zostało 103225 nazw, w tym 908 nazw miast, 6708 nazw części miast, 43051 nazw wsi, 36349 nazw części wsi, 5136 nazw osad. Wykaz uwzględnia 23 rodzaje miejscowości: miasto, część miasta, wieś, część wsi, osiedle, osiedle wsi, kolonia, część kolonii, kolonia wsi, kolonia kolonii, kolonia osady, osada, część osady, osada wsi, osada kolonii, osada osady, przysiółek, przysiółek wsi, przysiółek kolonii, przysiółek osady, osada leśna, osada leśna wsi, schronisko turystyczne. W myśl § 3 ust.3 ww. rozporządzenia z 2012 r. do określenia przebiegu granic miejscowości wykorzystuje się dane państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, zaś (ust. 4) w przypadku gdy rejestry, o których mowa w ust. 3, nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji, do ustalenia przebiegu granic miejscowości innych niż miasto i wieś, wykorzystuje się w tym celu informacje dostępne z innych źródeł, w szczególności:

1) mapy archiwalne;

2) kroniki;

3) opisy w aktach notarialnych;

4) księgi hipoteczne;

5) zeznania świadków.

Granice administracyjne osady [...] nie są określone w żadnym dokumencie. Bezsprzeczny jest fakt, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w [...], m. [...] położona jest poza granicami miasta [...], na terenie obrębu ewidencyjnego [...]. Jednak z usytuowania adresów w "Ewidencji nieruchomości m. [...]" z 1964 r. oraz z "[...]" z 1952 r. należy wnioskować, że terenem, na którym usytuowana jest osada [...], jest obszar położony w promieniu ok. 200-300 m wokół nieczynnego cmentarza żydowskiego. W Krajowym Rejestrze [...] jako rodzaj reprezentacji podano punkt centralny, określony współrzędnymi geograficznymi: szerokość geogr. 52°09'13" i długość geogr. 17o51'60", jednak ze względu na datę wprowadzenia tych danych ([...].11.2009 r.) wnioskować należy, że współrzędne określono opierając się na jedynym, funkcjonującym w tamtych latach adresie - na osadzie [...], tj. numerze porządkowym [...], położonym na działce nr [...], obręb [...], w pobliżu którego usytuowane są w/w współrzędne. Brak jasno określonych granic, czy to w formie opisowej, czy też w postaci współrzędnych geograficznych bądź geodezyjnych, dotyczących osad, przysiółków czy kolonii, jest powszechny i obejmuje większość takich miejscowości, które stanowią jedynie część wsi lub miasta, posiadających ustalone granice jako obręb ewidencyjny (geodezyjny).

Organ powołał art. 47b P.g.k. oraz § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości (...) i stwierdził, że aby uczynić zadość wymogom wynikającym z tych przepisów należało wobec wykrytej niezgodności z ewidencją meldunkową, zawiadomić skarżącą o prawidłowych danych adresowych. Wbrew twierdzeniom skarżącej czynność będąca przedmiotem skargi nie polegała na zmianie danych adresowych, a jedynie na zawiadomieniu o prawidłowym adresie nieruchomości funkcjonującym w prowadzonej przez organ ewidencji miejscowości ulic i adresów. Niemożliwym jest przypisanie nieruchomości skarżącej do m. [...], gdyż nie znajduje się ona nawet w geodezyjnym obrębie ewidencyjnym m. [...]. Droga, przy której położona jest nieruchomość, nie jest kontynuacją [...] ani jej przedłużeniem. Konieczne było też wypełnienie podstawowych zasad, płynących z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, mających zastosowanie w zakresie ewidencji miejscowości, ulic i adresów m.in. na zasadę tworzenia odrębnych, ciągłych zbiorów numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów. Nie ma bowiem możliwości bez naruszenia tej zasady spowodować zmian w ewidencji, przypisujących nieruchomości skarżącej do m. [...] i kontynuowania przebiegu [...], tak aby nieruchomość nr [...] i położona w obr. [...], a więc poza granicami administracyjnymi [...], mogła znaleźć się w jej ciągu. Przyjęcie przebiegu [...] w taki sposób nie miałoby nic wspólnego z ciągłością numeracji porządkowej, jej regularnością i unikalnością. Naruszone byłyby też dotychczasowe zasady tej numeracji. Nieprawidłowo uporządkowana numeracja nie usprawnia również obsługi obywateli.

Organ wyjaśnił, że nazwa miejscowości [...] jest nazwą historyczną i widnieje na wielu starych, przedwojennych mapach. Również na niejednej stronie internetowej można odnaleźć [...] opisany jako osada w gm. [...].

Wskazał, iż w powołanym przez skarżącą wyroku Sąd orzekł o bezskuteczności czynności Burmistrza polegającej na zmianie danych adresowych. Wydaje się, że skarżąca celowo w skardze wskazała na czynności zmiany danych ewidencyjnych, mimo jednoznacznego określenia zawiadomienia oraz jego podstawy prawnej jako zawiadomienia o prawidłowych danych, a nie ich zmianie. Ratio legis art. 170 P.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego może być – w relacji do losów zaskarżonego aktu – negatywne lub pozytywne. Orzeczenie negatywne zawarte w wyroku uwzględniającym skargę wywołuje w stosunku do tego aktu skutek wsteczny. W jego rezultacie w postępowaniu przed organami administracji następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem aktu. Późniejsze orzeczenie sądu ma zatem charakter konstytutywny i działa w tym zakresie ex tunc – od momentu wydania decyzji dotkniętej wadliwością. Wynikający z treści prawomocnego orzeczenia stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. Z tym powodów – zdaniem organu – zarzut skarżącej jest niezasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego organ wskazał, że zaskarżona czynność stanowiła jedynie urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku skarżącej, wynikającym z prowadzonej przez organ ewidencji. Odpowiadała również wymogom określonym w § 6 rozporządzenia, gdyż zawierała wskazania wszystkich elementów w przepisie tym wskazanych, w tym w szczególności indentyfikatora [...] miejscowości, wskazania rodzaju i nazwy jednostki pomocniczej oraz kodu pocztowego. Zarzuty skargi co do uprawnień Burmistrza w przedmiocie zmiany danych adresowych w pozostałym zakresie nie mają odniesienia do sprawy, bowiem czynność nie polegała na zmianie danych adresowych w prowadzonej ewidencji.

Organ nie podzielił też zarzutu co do naruszenia przepisów postępowania, również ze względu na charakter zaskarżonej czynności urzędowej. Organ nie dokonywał żadnych zmian w ewidencji. Skarżąca mogła zaś w każdym czasie wystąpić o udostępnienie danych zawartych w ewidencji, co następuje w trybach określonych w § 10 rozporządzenia.

W piśmie z [...] stycznia 2020 r. K. K. wniosła o doręczenie jej akt administracyjnych sprawy, zaznaczając, że gdy na skutek zawiadomienia z ... 2018r. zapoznała się z aktami sprawy, brak było w nich dokumentów dołączonych aktualnie przez organ. Nadto podniosła, że niezależnie od nazwania zaskarżonej czynności podlega ona kontroli sądowoadministracyjnej stanowiąc czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Organ w piśmie z [...] września 2019 r. nie wykazał zaistnienia żadnej z warunkujących dopuszczalność zmiany danych skarżącej wynikających z § 9 rozporządzenia. Twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargi uzasadniające zaskarżoną czynność nie sankcjonują jej, gdyż kontroli sądowej podlega legalność samej czynności. Organ w piśmie z [...] września 2019 r. nie wykazał, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi m. [...]. Nie wskazał przyczyn, dla których dotąd w obrocie prawnym funkcjonowały rzekomo wadliwe elementy składające się na adres budynku. Czynność nie ma więc umocowania w przepisach prawa. Nadto skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną w skardze.

Na rozprawie sądowej [...] lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej wskazała, że skarżąca przed dokonaniem czynności została zapoznana ze zgromadzonym materiałem, ale nie wszystkie dokumenty dołączone do akt zostały jej przedstawione. Dotyczy to kart 9-14, 17-20, 43-45 i z tego powodu czynność powinna być uchylona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sąd oddalił skargę jako niezasadną.

Kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej czynności Burmistrza [...] wyrażonej w piśmie z [...] września 2019 r. informującym o prawidłowych danych adresowych nieruchomości K. K. ma fakt, że w niniejszej sprawie administracyjnej zapadł już prawomocny wyrok tutejszego Sądu (wyrok z 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16). Wyrokiem tym Sąd - na skutek skargi K. K. - uchylił zaskarżoną czynność Burmistrza Miasta z [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany danych adresowych.

Przepis art. 153 P.p.s.a. określa zaś, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że związanie oceną prawną oznacza zakaz formułowania przez organy i sąd nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązanie do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Ocena prawna może dotyczyć m.in. stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie administracyjnej. Ocena prawna dotyczy tym samym całokształtu dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania są konsekwencją wyrażonej oceny prawnej odnośnie dotychczasowego postępowania i zawierają wytyczne co do sposobu postępowania w przyszłości (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 403/19, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienia art. 153 P.p.s.a. oznaczają, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe – ewentualne – postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, wyd. VI, dostępny w systemie Lex; jak również: również wyrok NSA z 22 marca 1999 r., sygn. IV SA 527/97, i wyrok NSA z 16 października 2014 r., sygn. II FSK 2506/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia/nsa.gov.pl).

Oznacza to, że ów przepis, a nie jak przyjęła skarżąca przepisy art. 170 i art. 171 P.p.s.a. stanowią podstawę prawną związania Burmistrza [...] i orzekającego aktualnie Sądu oceną prawną i wytycznymi danymi przez Sąd wyrokiem z 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16. Jeśli zatem skarżąca chciała sformułować zarzut nieuwzględnienia przez Burmistrza [...] oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w powołanym wyroku powinna zarzucić organowi naruszenie art. 153 P.p.s.a., a nie art. 170 i art. 171 P.p.s.a.

Przepis art. 170 P.p.s.a. stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z nich, iż wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Artykuł 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 211/18, dostępny j.w.). Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2019, B. Dauter, dostępny w systemie Lex online). Orzeczenie prawomocne w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. pociąga za sobą tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści, bez względu na to, czy był, czy też nie był stroną w postępowaniu, w wyniku którego zostało wydane orzeczenie, które stało się prawomocne (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 1200/16, dostępny j.w.).

W świetle powyższego zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 170 i art. 171 P.p.s.a. jest o tyle niezasadny, że jeśli chodzi o związanie organu prawomocnym wyrokiem nie ma wątpliwości, że Burmistrz podejmując - wskutek właśnie wydania tego wyroku - nową czynność wyrażoną w piśmie z [...] września 2019 r., dał wyraz uwzględnienia wyroku, faktu wydania go w niniejszej sprawie.

Przechodząc zaś do oceny, czy w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Sąd pragnie po pierwsze wyjaśnić, że istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w sprawie administracyjnej, w której Burmistrz [...] czynnością z [...] lutego 2016 r. zawiadomił K. K., że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej jej własność, działka nr [...], położonej w m. [...] obręb [...], posiada adres [...] a niniejszą sprawą, w której ten sam organ zawiadomił K. K. pismem z [...] września 2019 r. o prawidłowych danych adresowych wskazując, że budynek ten, usytuowany na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, oznaczonej nr geod. [...] obręb [...], [...] posiada adres: [...], gm. [...]. Adresatem obu czynności tego samego organu – Bumistrza [...] jest skarżąca – K. K.. Przedmiotem sprawy i uprzednio i aktualnie była kwestia zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych (jak wynika z samych pism organu, bez dokonywania oceny prawnej; ta poniżej).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że z uwagi na okoliczność, iż w sprawie zapadł prawomocny wyrok, a przyjęta ocena prawna i wytyczne Sądu wiążą tak organ, jak i orzekający aktualnie Sąd, niezbędne jest przywołanie stanowiska przyjętego w tym wyroku.

W wyroku z [...] listopada 2016 r. Sąd na wstępie stwierdził (a zagadnienie to również w aktualnej sprawie jest przedmiotem sporu), że wątpliwości budzi okoliczność, co było przedmiotem czynności, w tym w szczególności, czy polegała ona - jak wskazano w skardze - na zmianie danych adresowych, czy - jak wskazano w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - na pisemnym poinformowaniu skarżącej o właściwym adresie należącej do niej nieruchomości. Sąd wskazał, że materiał dowodowy nie pozwala na definitywne rozstrzygnięcie tej wątpliwości, albowiem wprawdzie organ twierdzi, iż jedynie poinformował skarżącą o właściwym adresie jej nieruchomości, lecz jednocześnie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i w odpowiedzi na skargę wskazuje, że dane dotyczące nieruchomości skarżącej w archiwalnej dokumentacji w postaci teczek "Numeracja domów i nieruchomości" z kartotekami i załącznikami mapowymi, założonych na przełomie [...] zawarte były w teczce nr [...] "[...]" założonej w sierpniu 1978 r., gdzie nieruchomość skarżącej odnotowano pod adresem osada [...] numer porządkowy [...], zaś w trakcie prowadzenia ewidencji jedna z osób ją prowadzących nie wiadomo kiedy dokonała wpisów różniących osadę [...] na [...], [...] i [...] Zmiany wpisano czerwonym długopisem, a przy działce nr [...] wpisano "[...] nazwę [...] dopisano również przy trzech innych numerach działek. Sąd uznał, że z przedstawionych dokumentów, w tym np. decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z [...] lipca 1982 r. wynika, że wobec spornej nieruchomości stosowane było przez urzędy administracji publicznej oznaczenie adresu [...]. W tej sytuacji nie można na obecnym etapie postępowania wykluczyć, iż w nieokreślonej dacie doszło do zmiany danych adresowych identyfikujących miejsce zamieszkania skarżącej, co uprawdopodabnia tezę skarżącej, że przedmiotem zaskarżonej czynności była zmiana danych adresowych.

Następnie Sąd stwierdził, że kwestie związane z ustalaniem adresów nieruchomości zostały uregulowane w P.g.k. Powołał art. 47a ust. 1 i ust. 5 P.g.k. wskazując, że z przepisów tych wynika, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez dana gminę. Dodał, że na gruncie tych przepisów ugruntował się pogląd, że ustalanie (nadawanie) numerów porządkowych nieruchomościom jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej i następuje w formie czynności materialno-technicznej, zaś kontrola sądowoadministracyjna takich czynności dokonywana jest na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skoro podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej jest czynność ustalenia numeru porządkowego budynku mieszkalnego położonego przy danej ulicy, to tym bardziej tego rodzaju kontrolą winna być objęta dalej idąca i potencjalnie bardziej dolegliwa dla obywatela czynność polegająca na zmianie, bądź odmowie zmiany zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, czy też poinformowanie obywatela, że dotąd używane przez niego i organy władzy publicznej dane adresowe jego nieruchomości nie odpowiadają zapisom ewidencji miejscowości, ulic i adresów i winien on posługiwać się innymi danymi adresowymi, w szczególności gdy obywatel kwestionuje prawidłowość odczytania przez organ zapisów znajdujących się w ewidencji.

Sąd zauważył też, że skierowanie do skarżącej zawiadomienia z [...] lutego 2016 r. rodziło po jej stronie wynikający wprost z art. 47b ust. 1 i 2 P.g.k. obowiązek określonego zachowania, tj. umieszczenia na swojej nieruchomości tabliczek o odpowiedniej treści sankcjonowany przez art. 64 § 1 Kodeksu wykroczeń. W rezultacie przyjął, że skoro czynność taka rodzi określony obowiązek wynikający wprost z przepisów prawa, to zawiadomienie to stanowiło czynność o jakiej mowa w § 2 pkt 4 P.p.s.a. Podlegała więc kontroli sądowoadministracyjnej, niezależnie od przyjęcia, czy stanowiła poinformowanie skarżącej o zmianach w danych adresowych jej nieruchomości, czy jedynie informację o tym, jakie dane adresowe uznać należy za prawidłowe i obowiązujące w oparciu o prowadzoną przez organ ewidencję.

Rozpatrując sprawę w tak określonej kognicji Sąd w wyroku z [...] listopada 2016 r. uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona czynność narusza zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania.

Dla przejrzystości wywodu jaśniejsze będzie przedstawienie merytorycznego stanowiska Sądu wyrażonego w cytowanym wyroku w punktach.

1. Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie jest zagadnienie ustalenia numeru porządkowego nieruchomości, lecz kwestia przynależności danej działki do określonej miejscowości (zlokalizowania jej w granicach danej miejscowości) i co za tym idzie prawidłowe określenie adresu budynku obejmującego przede wszystkim nazwę miejscowości, a w dalszej kolejności także nazwę ulicy i numer porządkowy. Stan prawny w tym zakresie wyznaczony jest przepisami P.g.k., a także przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Sąd stwierdził, że przepisy P.g.k. w rozdziale 8a zasadniczo nie normują szczegółowych reguł, według których następuje nadawanie numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiana. Jedynie z treści upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 47b ust. 5 P.g.k. można odczytać istotną ogólną regułę, którą właściwy minister powinien był zastosować wydając rozporządzenie w celu wykonania ustawy. Z wytycznych dotyczących treści aktu wynika, że określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. W związku z tym Sąd przywołał przepisy § 3 ust. 1 i 3, § 4-6 i 9 rozporządzenia i wskazał, odnosząc regulacje te do sprawy, że zaskarżona czynność, nawet przy przyjęciu, że stanowiła jedynie urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku skarżącej wynikającym z prowadzonej przez organy gminy ewidencji, nie odpowiadała wymogom określonym w § 6 rozporządzenia, albowiem nie zawierała wskazania wszystkich elementów w przepisie tym wskazanych, w tym w szczególności identyfikatora [...] miejscowości, wskazania rodzaju i nazwy jednostki pomocniczej oraz kodu pocztowego.

2. Sąd następnie wskazał na niewyjaśnione wystarczająco wątpliwości co do tego, co było przedmiotem czynności, w tym zwłaszcza, czy polegała ona na zmianie danych adresowych w ewidencji, czy na pisemnym poinformowaniu skarżącej o właściwym adresie należącej do niej nieruchomości. Sąd zaznaczył, że precyzyjne wyjaśnienie tej okoliczności ma istotne znaczenie prawne, albowiem, o ile przedmiotem czynności byłaby zmiana, uzupełnienie lub aktualizacja danych ewidencji, to na organie ciążyłby obowiązek wykazania, czy i która przesłanka zaktualizowania, uzupełnienia lub zmiany danych w ewidencji wskazana w § 9 ust. 1 pkt 1-7 rozporządzenia zaistniała i przedstawienia dowodów na tę okoliczność. Tego rodzaju wymogów nie można by postawić, jeżeliby czynność sprowadzała się jedynie do poinformowania strony o zapisach widniejących w ewidencji miejscowości ulic i adresów, bez wprowadzania jakichkolwiek zmian, uzupełnień lub aktualizacji w treści tych zapisów.

3. Dalej Sąd stwierdził, że biorąc pod uwagę istotę sporu, która sprowadza się do zakwestionowania co do zasady przypisania danej nieruchomości do miejscowości o nazwie [...], rzeczą organu było wykazanie, że przedmiotowa nieruchomość leży zarówno poza granicami administracyjnymi m. [...], jak i [...] (do której jak wynika z informacji pochodzących od organu i skarżącej, także była w przyszłości przypisywana) jak i w granicach administracyjnych m. [...]. W tym celu – wskazał Sąd - organ winien oprzeć się nie tylko na własnych danych i prowadzonej przez siebie ewidencji, lecz wskazać w oparciu o co wprowadzono do ewidencji miejscowości, ulic i adresów odpowiednie zapisy, w tym w szczególności odnieść się do wskazanych w art. 47a ust. 3 pkt 4 P.g.k. stanowiących podstawę założenie i prowadzenia ewidencji danych z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego oraz odnieść się do odpowiednich zapisów i znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych.

4. Biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 3 rozporządzenia organ winien też wskazać na odpowiednie dane z państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że nieruchomość skarżącej nie jest położona w granicach m. [...], [...], czy też [...], zaś w braku takich danych sięgnąć do źródeł dowodowych wskazanych w § 3 ust. 4 pkt 1-5 rozporządzenia.

Reasumując powyższe Sądu stwierdził, że wymogom powyższym Burmistrz [...] nie sprostał, albowiem z materiału dowodowego nie wynika, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi m. [...] i w obrębie m. [...] Obowiązku tego nie może zastąpić samo wykazanie, że m. [...] istniała historycznie i widnieje w urzędowym wykazie nazw miejscowości, albowiem istotą sporu w niniejszej sprawie nie są wątpliwości co do istnienia miejscowości o takiej nazwie, lecz co do przypisania do niej nieruchomości skarżącej. Sąd wyjaśnił, że miejscowość jest tylko jednym z typów jednostek osadniczych (patrz art. 2 u.u.n.m.), zaś z odpowiedzi na skargę wynika, że nieruchomość odpowiadająca obecnej nieruchomości skarżącej wykazywana była w prowadzonej od 1964 r. ewidencji nieruchomości m. [...] jako położona w tej miejscowości przy ul. [...], co zdaje się uprawdopodobniać tezę skarżącej, iż jej nieruchomość znajduje się w administracyjnych granicach [...], której częścią miałaby być jednostka osadnicza o nazwie [...].

5. Biorąc pod uwagę zasadę przekonywania oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej Burmistrz [...] nie może abstrahować od okoliczności, że przez kilkadziesiąt lat nieruchomość skarżącej funkcjonowała w obrocie prawnym jako położona w m. [...] w tym w szczególności taki adres miejsca stałego zamieszkania skarżącej i członków jej rodziny wykazywany był w ewidencji ludności. Oznacza to, że organ winien podjąć próbę ustalenia, w jaki sposób i w oparciu o jakie dokumenty źródłowe doszło do wykazania w ewidencji ludności miejsca zamieszkania skarżącej jako [...] [...], w sytuacji gdy zdaniem organu w ewidencji miejscowości, ulic i adresów nieruchomość skarżącej figurowała uprzednio pod adresami położonymi w ramach innych miejscowości, to jest [...] i [...] zaś w ewidencji nieruchomości pod adresem [...]. Sąd przypomniał przy tym, że zgodnie z art. 47a ust. 5 P.g.k. kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę. To na organie jako podmiocie informującym obywatela, że od lat używa niewłaściwych danych adresowych dotyczących nazwy miejscowości, względnie jednostki osadniczej, ciąży obowiązek wykazania tego faktu i to nie poprzez odwołanie się do zasad racjonalności, przejrzystości i celowości, lecz poprzez wykazanie w oparciu o źródła dowodowe wskazane w art. 47a ust. 3 pkt 1 do 7 P.g.k., jaka jest prawidłowa nazwa miejscowości i ulicy przy jakiej położony jest dany budynek i ewentualnie, o ile będzie to możliwe, wyjaśnienie przyczyn, dla których dotąd w obrocie prawnym funkcjonowały wadliwe elementy składające się na adres danego budynku.

6. Sąd stwierdził, że powyższe okoliczności uzasadniały uchylenie zaskarżonej czynności ze względu na to, że w wyniku braków w ustaleniach faktycznych nie poddawała się ona kontroli sądowej pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego. Brak było możliwości jednoznacznego ustalenia, czy wskazany przez organ jako prawidłowy adres nieruchomości skarżącej faktycznie odpowiada danym z ewidencji miejscowości, ulic i budynków prowadzonej przez gminę, jak i przede wszystkim czy zapisy w tej ewidencji dotyczące nieruchomości skarżącej są prawidłowe, to jest czy zostały dokonane w oparciu o materiały źródłowe określone w art. 47a ust. 3 P.g.k. oraz w § 3 ust. 3 i 4 i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia.

7. Jednocześnie Sąd nie przesądził, jak powinien być prawidłowo określony adres nieruchomości skarżącej tj. czy winna być ona przypisana do m. [...], [...], czy też jeszcze innej, a jedyną przesłanką uchylenia przez Sąd zaskarżonej czynności było nieprzedstawienie przez organ odpowiadającego ww. wymogom uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska, że prawidłowym adresem nieruchomości skarżącej jest adres [...].

8. Nietrafna okazała się ta część argumentacji skarżącej, w której powołano się na wynikającą z § 5 ust. 5 rozporządzenia zasadę zachowywania w miarę możliwości istniejących numerów porządkowych ujawnionych w ewidencji numeracji porządkowej. Regulacja ta odnosi się bowiem wyłącznie do numerów porządkowych, a więc do tej część danych składających się na adres budynku, co do której kompetencje do ich nadawania i zmiany posiada wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś w zakresie pozostałych danych adresowych nie ma zastosowania. Organ wykonawczy gminy nie rozstrzyga bowiem władczo o nazwie miejscowości i nazwie ulicy oraz rodzaju i nazwie jednostki pomocniczej i kodzie pocztowym, a jedynie informuje obywatela o treści tych składających się na adres budynku informacji w oparciu o prowadzoną przez organy gminy ewidencję miejscowości, ulic i adresów dane, do której wprowadzane są w oparciu o dokumenty źródłowe wytwarzane przez właściwe organy, czego przykładem mogą być uchwały rad gmin w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic. W zakresie tychże - innych niż numer porządkowy - elementów adresu budynku, które nie są w żaden sposób uzależnione od woli wójta (burmistrza, prezydenta miasta) organ wykonawczy gminy zobowiązany jest do ustalenia ich obiektywnie prawdziwej treści, co oznacza, że nie jest w tym zakresie w jakikolwiek sposób związany dotąd używanymi oznaczeniami składającymi się na adres budynku o ile wykaże, że były one błędne – to jest nie odpowiadają zapisom w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, względnie, iż zapisy w tej ewidencji nie odpowiadają dokumentom źródłowym, czego przykładem może być zarówno nazwa bądź przebieg ulicy ujawnione w ewidencji sprzeczne z uchwałą właściwej rady gminy, jak i przypisanie danej nieruchomości leżącej poza administracyjnymi granicami określonej miejscowości do tejże miejscowości.

9. Sąd zważył, że skutkiem prawnym uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia będzie powrót do sytuacji sprzed skierowania do skarżącej zawiadomienia z [...] lutego 2016 r., co oznacza, że nie znajdą już w stosunku do niej zastosowania wymogi określone w art. 47b ust. 1 i 2 p.g.k. odnośnie umieszczenia na ścianie frontowej budynku lub ogrodzeniu nieruchomości tabliczki z nazwą [...] i nr [...].

10. O ile w ocenie organu adres jakim dotąd posługiwała się skarżącą na oznaczenie swojej nieruchomości jest błędny winien on skierować do niej zawiadomienie o prawidłowych danych adresowych jej nieruchomości i ustaleniu jej numeru porządkowego, którego treść winna odpowiadać wymogom określonym w § 6 ust. 1 rozporządzenia, przy czym organ winien wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko w sposób odpowiadający wymogom określonym w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W świetle powołanej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania Sąd orzekający w niniejszym składzie uznał, że organ dokonując zaskarżonej czynności ujawnionej w piśmie z [...] września 2019 r. nie dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a.

Po pierwsze bez wątpienia zaskarżona czynność jako dotycząca uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podlega kognicji Sądu i dopuszczalne było jej zaskarżenie. Sąd w ww. wyroku stwierdził, że skoro podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej jest czynność ustalenia numeru porządkowego budynku mieszkalnego położonego przy danej ulicy, to tym bardziej tego rodzaju kontrolą winna być objęta dalej idąca i potencjalnie bardziej dolegliwa dla obywatela czynność polegająca na zmianie, bądź odmowie zmiany zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, czy też poinformowanie obywatela, że dotąd używane przez niego i organy władzy publicznej dane adresowe jego nieruchomości nie odpowiadają zapisom ewidencji miejscowości, ulic i adresów i winien on posługiwać się innymi danymi adresowymi, w szczególności gdy obywatel kwestionuje prawidłowość odczytania przez organ zapisów znajdujących się w ewidencji. Bez względu zatem na to, czy przedmiotową czynność należy uznać za zmianę danych adresowych, czy pisemne poinformowanie o właściwym adresie, podlega ona kontroli sądowoadministracyjnej.

Dalej zważyć należy, że i w niniejszej sprawie spór zasadniczo obejmuje kwestię przynależności danej działki do określonej miejscowości (zlokalizowania jej w granicach danej miejscowości) i co za tym idzie prawidłowego określenie adresu budynku obejmującego przede wszystkim nazwę miejscowości, a w dalszej kolejności także nazwę ulicy i numer porządkowy. Co przy tym istotne Sąd uprzednio stwierdził, że kwestii tej organ nie wyjaśnił i nakazał to uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W związku z tym konieczna jest ocena, czy rozpatrując sprawę ponownie Burmistrz sprostał wymogom wykazania w zgromadzonym materiale dowodowym, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi m. [...], a – jak przyjęto w obrębie m[...]

Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że faktycznie - jak przyjęto w piśmie z [...] września 2019 r. stanowiącym wyraz zaskarżonej czynności - nieruchomość K. K. oznaczona nr geod. [...] zlokalizowana jest na terenie osady [...], wieś [...] i posiada adres [...] a nie jak twierdzi skarżąca [...].

Czytając akta chronologicznie widać, już na podstawie dokumentów z czasów niemieckiej okupacji (II wojny światowej), że poprzednicy prawni K. K. zamieszkiwali pod adresem [...] Potwierdza to wystawiony [...] listopada 1940 r. akt urodzenia ojca skarżącej - M. Z. ur. [...].11.1940r .), syna W. Z. i K. Z.. Ów dokument wystawiony został w m. [...] (niemiecka nazwa m. [...] – fakt powszechnie znany) przez [...] (w tł. urzędnika stanu cywilnego) o nazwisku I. [...] i wskazywał, że pod adresem [...] zamieszkiwali właśnie dziadkowie skarżącej W. i K. małż. Z. .. Na dokumencie tym widnieje adnotacja urzędowa, że "[...] orzeczeniem z dnia [...] stycznia 1961 r. Nr [...] ustaliło brzmienie nazwiska osoby, której dotyczy niniejszy akt na "W. ", podpisano: [...] dnia [...] lutego 1961 r. Kierownik [...]. Z mapy z tego okresu wynika, że osada [...] istniała w sąsiedztwie wsi [...] i m. [...].

Kolejny dokument - [...] (skontrolowana pod względem zgodności jej zapisów z faktycznym stanem meldunków w 1952 r. – zapis na okładce) wskazuje również, że pod adresem [...] zamieszkiwali: K. i W. Z. (dziadkowie skarżącej) z synem M. Z. ur. [...] listopada 1940 r.

Ewidencja nieruchomości m. [...] prowadzona przez Prezydium Miejskiej [...] w [...] daje obraz, że istniała osada [...], a pod adresem [...] (nr ewid. nieruchomości [...]) zamieszkiwał K. Z. (dziadek skarżącej).

Z kolei rejestr numerów porządkowych obejmujący ul. [...] w [...] wraz z dołączonymi do niego mapami ujawnia, że pod adresem [...] w [...] brak jest informacji o danych imiennych właściciela, a także by przy tej ulicy istniała działki nr ewid.[...] Jednocześnie działka o tym nr ewidencyjnym została odnotowana w Aktach "Numeracji domów i nieruchomości" dla wsi [...] + [...] z sierpnia 1978 r. przy adresie [...] (nr nieruchomości [...] i nazwisku i imieniu – W. ). Znajduje to potwierdzenie na mapie załączonej do tejże "Numeracji...", na której w m. [...] działka ewid. nr [...] widnieje nr [...] Na tej samej mapie m. [...] zlokalizowana jest w znacznym oddaleniu. Na uwagę zasługuje tu informacja o nazwisku właściciela – W. , zbieżna z opisaną wyżej adnotacją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z [...] lutego 1961 r.

Również ze § 2 ust. 2 statutu sołectwa wsi [...] (załącznik do uchwały Rady Miejskiej [...] z [...] maja 2011 r.) wynika, że w skład sołectwa [...] wchodzi m.in. wieś [...]. Oznacza to, że m. [...] nie mieści się w granicach administracyjnych m. [...].

Ponadto osada [...] w gm. [...] pod identyfikatorem miejscowości z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju [...] [...] widnieje w wykazie urzędowym nazw miejscowości i ich części (w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z 13.12.2012 r. – Dz. U. z 2019 r. poz. 2360). Również rejestr [...] prowadzony przez Główny Urząd Statystyczny pokazuje, że [...]) stanowi odrębną osadę w obszarze wiejskim położoną w gm. [...].

Zdaniem Sądu, organ zebranym w sprawie materiałem dowodowym – zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uprzednim wyroku - wykazał, że z posiadanych dokumentów i danych wynika, iż teren, na którym położona jest nieruchomość skarżącej – działka nr [...] zlokalizowana jest w m. [...]. W rezultacie wykazano, że nieruchomość ta nie przynależy i nigdy nie przynależała administracyjnie do m. [...], w szczególności nie była położona przy [...].

Słusznie strona skarżąca ma zastrzeżenia do lakonicznej formy uzasadnienia zaskarżonej czynności, zważywszy, że Sąd w wyroku z [...] listopada 2016 r. nakazał organowi wyjaśnić zasadność przyjętych ustaleń w oparciu o zebrane dowody. Niemniej należy mieć na uwadze, że materiał dowodowy zebrany w toku ponownego rozpoznania sprawy dał Burmistrzowi [...] podstawy do udzielenia skarżącej informacji, że jej nieruchomość nr [...] zlokalizowana jest w m. [...] Same zaś wady uzasadnienia zaskarżonej czynności, do której to czynności nie mają zastosowania przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. jako niepodjętej w ramach postępowania administracyjnego rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej, przy prawidłowo dokonanej czynności zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Ponadto organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że prawdopodobnie w l. 1978-1979 z niewyjaśnionych przyczyn nastąpiły w skutek błędu zmiany w zameldowaniu, gdzie część osób, których dotychczasowy adres pobytu stałego brzmiał "miejscowość [...]" zmieniony został w ewidencji meldunkowej na adres "[...]". Dowodem na to jest poświadczenie zameldowania B. W. (w aktach sprawy), z którego wynika, że [...] grudnia 1978 r. zmieniono jej adres pobytu stałego z miejscowości [...], kod pocztowy [...], [...], nr [...], kod pocztowy [...]. W tej sytuacji słusznie Burmistrz [...] uznał, że z powodu ujawnienia niezgodności danych meldunkowych należało zawiadomić K. K. o prawidłowych danych ewidencyjnych, ujętych w prowadzonej ewidencji miejscowości, ulic i adresów.

Podkreślenia wymaga też, że czynność organu – zgodnie z zaleceniami Sądu z [...] listopada 2016 r. – sprostała wymogom § 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości (...), który określa, że na adres budynku składają się informacje:

1) nazwa województwa i jego identyfikator [...]

2) nazwa powiatu i jego identyfikator [...]

3) nazwa gminy i jej identyfikator [...]

4) rodzaj i nazwa jednostki pomocniczej (sołectwo, dzielnica, osiedle i inne);

5) nazwa miejscowości o statusie miasta lub wsi i jej identyfikator [...]

6) nazwa miejscowości stanowiącej część miasta lub wsi i jej identyfikator

[...]

7) nazwa ulicy lub placu i jej identyfikator [...]

8) numer porządkowy;

9) kod pocztowy.

Burmistrz w piśmie z [...] września 2019 r. podał wszystkie ww. informacje dotyczące nieruchomości nr [...] należącej do skarżącej.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu należało przyjąć, że czynność Burmistrza wyrażona pismem z [...] września 2019 r. stanowiła urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku skarżącej wynikającym z prowadzonej przez organy gminy ewidencji. Zgodnie z art. 47a ust. 2 P.g.k. ewidencję miejscowości, ulic i adresów prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Przepis art. 47a ust. 3 P.g.k. określa, że ewidencję miejscowości, ulic i adresów zakłada się na podstawie:

1) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości;

2) wykazu urzędowych nazw miejscowości, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia [...] sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych;

3) danych państwowego rejestru nazw geograficznych;

4) danych krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju;

5) uchwał rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic i placów;

6) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

7) ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych.

W myśl § 8 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości (...) stanowi, że system teleinformatyczny stosowany do prowadzenia ewidencji musi być wyposażony w mechanizmy umożliwiające tworzenie, zapisywanie i bezpieczne utrzymywanie jej zbiorów danych, a ponadto wydawanie zawiadomień o ustaleniach dotyczących numerów porządkowych budynków.

Zważywszy na brzmienie powyższych przepisów trafnie organ, po ustaleniu na podstawie zebranych dowodów, w tym określonych w art. 47a ust. 3 P.g.k., że nieruchomość nr [...] , obręb [...], [...] zlokalizowana jest w osadzie [...], posiada nr [...], przynależy do wsi [...], sołectwo [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...] miał podstawy powiadomić o tym właścicielkę nieruchomości. Informacja ta uzasadniona była okolicznością, iż skarżąca i organy posługiwały się dotychczas błędnymi danymi adresowymi tej nieruchomości – [...], [...]. Nie można zgodzić się przy tym z twierdzeniem skarżącej, że organ dokonał zmiany danych adresowych przedmiotowej nieruchomości. Burmistrz bowiem posiłkując się zebranymi danymi (w tym ewidencyjnymi) ustalił, że faktycznie nieruchomość ta nie posiada adresu dotąd używanego [...] w [...], gdyż nie jest zlokalizowana w m. [...], lecz adres [...] Takie ustalenia organu nie stoją w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami Sądu (wyrok sygn. II SA/Po 576/16), który nakazał, by organ, w sytuacji ustalenia, że adres jakim dotąd posługiwała się skarżącą na oznaczenie swojej nieruchomości jest błędny, skierował do niej zawiadomienie o prawidłowych danych adresowych jej nieruchomości i ustaleniu jej numeru porządkowego, którego treść winna odpowiadać wymogom określonym w § 6 ust. 1 rozporządzenia. Tak też uczynił Burmistrz [...] czynnością z [...] września 2019 r. Czynność ta nie ma zaś znamion władczego działania organu wobec strony, albowiem jedynie informuje ona skarżącą o poczynionych na podstawie dowodów zebranych na podstawie art. 47a ust. 3 P.g.k. ustaleniach co do prawidłowych danych adresowych, pośrednio wypowiadając się, że dotychczas stosowane dane adresowe były błędne.

W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości (...), poprzez jego niezastosowanie. Ów przepis dotyczy aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany. Organ zaś ani nie aktualizował, ani nie uzupełniał, ani nie zmieniał danych adresowych nieruchomości stanowiącej własność skarżącą, lecz powiadomił o prawidłowych danych adresowych ustalonych na podstawie danych, o których mowa w art. 47a ust. 3 P.g.k.

Należy też zauważyć, ze skarżąca nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy miałby mieć brak wskazanych na rozprawie dokumentów (statut Sołectwa [...], rejestr [...] mapa poglądowa, strony internetowe dotyczące punktu adresowego, akt urodzenia dziadka skarżącej i załączonych map) w czasie zapoznawania się skarżącej z aktami sprawy.

W tym stanie rzecz Sąd uznał, że skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.