Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 603/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.306a § 2pkt 2, art.306 b § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska del. WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 494/09 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego dziennego zarobku uzyskiwanego z pracy na własnym gospodarstwie rolnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 494/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego dziennego zarobku uzyskiwanego z pracy na własnym gospodarstwie rolnym oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 28/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na skutek skargi J. B., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] listopada 2007 r. nr [...]. Przedmiotowym postanowieniem SKO uchyliło postanowienie Burmistrza S. z [...] lipca 2007 r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia o wysokości przeciętnego dziennego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym i przekazało wniosek wszczynający to postępowanie z dnia [...] lipca 2007 r. do załatwienia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie I OW 38/08 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Burmistrzem S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J. B. z [...] lipca 2007 r. o wydanie zaświadczenia o wysokości przeciętnego dziennego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. NSA wskazał, że rozpoznanie wniosku pozostaje w kompetencji obydwu organów, które na podstawie posiadanych danych mogą ocenić dopuszczalność wydania zaświadczenia przez każdy z nich.

W wyniku powyższego orzeczenia NSA - w dniu [...] grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przekazał wniosek J. B. z [...] lipca 2007 r. do rozpoznania Burmistrzowi S. (pismo nr [...]).

W dniu [...] stycznia 2009 r. J. B. złożył do Urzędu Miejskiego w S. pismo zatytułowane "Ponaglenie" wnosząc o załatwienie niezwłoczne wniosku przekazanego Burmistrzowi w dniu [...] grudnia 2008 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Burmistrz S. odmówił J. B. wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego dziennego dochodu z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, o które wnosił pismem z [...] lipca 2007 r. Wskazał, że jako organ podatkowy wydaje zaświadczenia w oparciu o dane z Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a te dotyczą wysokości przeciętnego dochodu gospodarstwa rolnego z 1 ha przeliczeniowego w stosunku rocznym, a nie dochodu dziennego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. B. zarzucając obrazę art. 306c i art. 306b Ordynacji podatkowej przez niezasadne uznanie, że brak umiejętności przetworzenia posiadanych danych może być podstawą odmowy wydania zaświadczenia. Wskazał, że organ powinien wykazać, iż kwestionowana odmowa wynika z braku odpowiednich danych, jak tego wymaga art. 306b Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło "ponownie przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia". Organ wywiódł, że WSA w Białymstoku wyrokiem z 19 grudnia 2008 r. w sprawie II SA/Bk 28/08 uchylił rozstrzygnięcie SKO przekazujące Naczelnikowi Urzędu Skarbowego sprawę wydania zaświadczenia zainicjowaną wnioskiem J. B. z [...] lipca 2007 r. Ta okoliczność przesądziła, że przedmiotowa sprawa "wróciła" do organu odwoławczego celem ponownego rozpoznania. Postępowanie z wniosku z [...] lipca 2007 r. było cały czas w toku. Postanowienie Burmistrza z [...] stycznia 2009 r. zostało zatem, w ocenie organu odwoławczego, wydane "z naruszeniem właściwości", zaś postępowanie wszczęte na skutek "Ponaglenia" należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W międzyczasie postanowieniem z [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z [...] lipca 2007 r. o odmowie wydania J. B. zaświadczenia.

Skargę na powyższe postanowienie J. B. złożył do sądu administracyjnego łącznie ze skargami na inne orzeczenia tego organu w jego sprawach, których przedmiotem jest wydanie zaświadczenia. W odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć podniósł zarzuty:

- naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji),

- obrazy art. 306a § 2 pkt 2 w zw. z art. 306b Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie przez SKO faktu, iż Burmistrz odmówił wydania zaświadczenia nie z uwagi na brak danych, ale z uwagi na brak umiejętności ich przetworzenia,

- obrazy art. 233 §1 pkt 2 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez jego nieumiejętne zastosowanie skutkujące zaistnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa,

- obrazy art. 121 tej ustawy poprzez nieinformowanie strony narażające ją na "skutki nieznajomości prawa",

- bezczynności orzeczniczej polegającej na niezbadaniu zarzutu niezasadnego pobrania opłat skarbowych za wydanie zaświadczenia i bezczynności w jej zwrocie po wydaniu postanowień o odmowie wydania zaświadczeń.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że zaświadczenie było mu niezbędne do wykazania wysokości dziennego utraconego zarobku celem podania tej okoliczności w postępowaniu sądowym, w którym rozpoznawano jego wnioski w przedmiocie kosztów. Wskazał, że Burmistrz powinien obliczyć wysokość dochodu na podstawie "normy pośredniej", tak jak to się odbywa na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe i zasady ustalania świadczeń, podobnie jak przy określaniu dziennego zarobku na podstawie przepisów kodeksu pracy przy systemie pracy ciągłej na czas określony lub nieokreślony. Naruszenia przez Burmistrza konstytucyjnej zasady równości skarżący upatrywał w odmowie wydawania żądanych zaświadczeń i innych działaniach na jego niekorzyść przy rozpoznawaniu spraw, a korzystniejszym traktowaniu innych osób, w tym pracowników urzędu, którym zaświadczenia o wysokości utraconej dniówki ten organ wydaje. Zarzucił również nagminne, jego zdaniem, nieinformowanie go przez Burmistrza o przysługujących ustawowo uprawnieniach. Podniósł, że SKO nie dostrzegło powyższych uchybień.

Odnośnie rozstrzygnięć wydanych w przedmiotowej sprawie podniósł, że na skutek wadliwego prowadzenia postępowania zaistniała obecnie konieczność wydania dwóch zaświadczeń: na datę złożenia wniosku z [...] lipca 2007 r. i uwzględniającego aktualny stan prawny. Z tej przyczyny, zdaniem skarżącego, postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sprecyzowano, w odniesieniu do zarzutów skargi, że jeżeli skarżący chciał otrzymać aktualne zaświadczenie o wysokości dochodu to powinien wystąpić z nowym wnioskiem inicjując nowe postępowanie.

W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowo ustalono w postępowaniu odwoławczym, że przedmiotowy wniosek skarżącego został już raz rozpoznany odmownie postanowieniem Burmistrza S. z [...] lipca 2007 r.. Od tego orzeczenia J. B. wniósł, co prawda zażalenie, które doprowadziło do wydania przez SKO w dniu [...] listopada 2007 r. postanowienia uchylającego orzeczenie Burmistrza i przekazującego sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. jako właściwemu. W dalszej kolejności jednak przedmiotowe postanowienie SKO z [...] listopada 2007 r. zostało uchylone przez WSA w Białymstoku wyrokiem z 19 grudnia 2008 r. w sprawie II SA/Bk 28/08. Przy czym, co najistotniejsze dla niniejszej sprawy, przedmiotowym wyrokiem uchylono jedynie orzeczenie odwoławcze, a nie orzeczenie organu I instancji z [...] lipca 2007 r. Sprawa wróciła zatem do organu odwoławczego (SKO) i do etapu postępowania odwoławczego od orzeczenia Burmistrza z [...] lipca 2007 r. (pozostającego w obrocie prawnym), a nie do etapu pierwszoinstancyjnego (zakończonego w dniu [...] lipca 2007 r.). Zatem, co jeszcze raz należy podkreślić, nie doszło, na skutek wyroku sądowego, do wyeliminowania postanowienia Burmistrza z [...] lipca 2007 r. o odmowie wydania zaświadczenia i sprawa rozstrzygnięta tym orzeczeniem w I instancji administracyjnej pozostawała cały czas w toku – oczekując na ponowne zajęcie się przez SKO zażaleniem J. B.

Dopiero w dniu [...] maja 2009 r., kiedy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie orzekając na skutek zażalenia od postanowienia Burmistrza z [...] lipca 2007 r. (po wyroku w sprawie II SA/Bk 28/08), utrzymało w mocy to postanowienie – zakończyła się ostatecznie sprawa zainicjowana wnioskiem J. B. z dnia [...] lipca 2007 r.

Sąd stwierdził, że w okresie od [...] lipca 2007 r. do [...] maja 2009 r. pozostawało w toku postępowanie o wydanie zaświadczenia o wysokości dziennego zarobku z pracy gospodarstwie rolnym zainicjowane wnioskiem J. B. z [...] lipca 2007 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo dostrzegło i oceniło, że orzeczenie z [...] stycznia 2009 r. wydano w sprawie o wydanie zaświadczenia (na skutek wniosku z [...] lipca 2007 r.) tożsamej z tą, która pozostawała jeszcze w toku - na etapie odwoławczym (po uchyleniu przez WSA postanowienia SKO z [...] listopada 2007 r. a przed ponownym rozpoznaniem przez ten organ zażalenia od postanowienia organu I instancji z [...] lipca 2007 r.). Prawidłowo oceniono zatem, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, w którym Burmistrz orzekł w dniu [...] stycznia 2009 r., bowiem zarówno w tej sprawie, jak i w sprawie zakończonej postanowieniem tego organu z [...] lipca 2007 r. i pozostającej wówczas na etapie odwoławczym, zachodziła tożsamość przedmiotu (żądanie wydania zaświadczenia o dziennym zarobku rolnika zgłoszone [...] lipca 2007 r.), podmiotu (wnioskodawcą w obydwu sprawach był J. B.) i podstawy prawnej (w obydwu przypadkach podstawę orzekania stanowiły przepisy art. 306 a – 306 c Ordynacji podatkowej). Nie mogło się zatem toczyć ponownie postępowanie o to samo, w tej samej, identycznej sprawie.

Sąd ocenił również, iż wydanie zaskarżonego postanowienia o uchyleniu postanowienia pierwszoinstancyjnego i umorzeniu postępowania w sprawie wydania zaświadczenia miało swoją podstawę, w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Z mocy ostatnio wskazanego artykułu przepisy dotyczące odwołań od decyzji, a więc również w zakresie dopuszczalnych sposobów rozstrzygnięcia odwoławczego (art. 233), mają odpowiednie zastosowanie przy rozpoznawaniu zażaleń na postanowienia.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, bowiem wobec, jak to określił "przewlekłości postępowania", nie zdezaktualizowało się jego żądanie z [...] lipca 2007 r. wydania zaświadczenia o ówczesnym dochodzie, jak również drugiego zaświadczenia – o dochodzie na chwilę obecną, Sąd wskazał, iż zarzut ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przede wszystkim przedmiotem oceny w kontrolowanym postępowaniu nie była kwestia aktualności czy zdezaktualizowania się żądania wydania zaświadczenia, ale kwestia dopuszczalności prowadzenia ponownie postępowania w tym samym przedmiocie, z udziałem tej samej strony i na tej samej podstawie prawnej.

Również sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przez organy w kontrolowanym postępowaniu zasady równości wobec prawa. W szczególności nie mogą być podstawą takiej oceny okoliczności mające miejsce poza postępowaniem administracyjnym i sądowym (kwestie wydawania zaświadczeń innym osobom, w tym pracownikom urzędów, przedstawione przez J. B. bez żadnego poparcia dowodami).

Nie może też odnieść skutku zarzut naruszenia zasady informowania zawartej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził, by zasada ta została w realiach niniejszej sprawy naruszona z niekorzystnymi skutkami dla strony.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. B. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. obrazę art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.), w następstwie czego Sąd, orzekając na podstawie niekompletnych akt sprawy, dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych i zaakceptował niezgodne z prawem wykonanie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie II SA/Bk 28/08 i orzeczenia NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. I OW 38/08, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

W uzasadnieniu skarżący podnosi, że ocena wskazanych przez skarżącego okoliczności sprawy nie została dokonana przez Sąd obiektywnie i wnikliwie. Zaistniałe uchybienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowały negatywne dla skarżącego konsekwencje w postaci oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane, jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada jednak na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 – ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania prawa, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem aktów lub czynności wydanych lub podjętych w konkretnej sprawie. W ramach tej kontroli sąd ocenia, czy organ prowadzący postępowanie nie naruszył przepisów proceduralnych, jak również czy załatwiając sprawę prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Wynikająca z art. 134 § 1 P.p.s.a. zasada niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami, wnioskami i powołaną podstawę prawną umożliwia sądowi pełną weryfikację legalności działalności organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził taką kontrolę i stwierdził, że wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Podkreślić w tym miejscu należy, że sądy administracyjne nie rozpatrują spraw merytorycznie (ściślej nie wydają orzeczeń merytorycznie rozstrzygających o przedmiocie sprawy), a kontrolują legalność decyzji (wojewódzkie sądy administracyjne) i wyroków (Naczelny Sąd Administracyjny), co odnośnie Naczelnego Sądu Administracyjnego wzmacnia system kasacyjny zakładający badanie ograniczone do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, zatem realizują swe kompetencje oceniając akty i orzeczenia generalnie według stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie orzekania przez organ, czy sąd pierwszej instancji.

Uprawnienia Sądu wynikające z art. 134 P.p.s.a. pozwalają postawić tezę, iż zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Natomiast w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I FSK 820/05, LEX nr 263053). Sąd jest bowiem zobowiązany zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do innych aktów lub czynności, ale tylko takich, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia - art. 135 powołanej ustawy. Zatem należy podkreślić, iż niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi powoduje, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego oraz że sąd ten powinien zawsze zbadać, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w katalogu aktów lub czynności mogących podlegać zaskarżeniu. Natomiast określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Przepis art. 134 P.p.s.a. nie może stanowić generalnej podstawy zwalczania dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Przepis ten jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ Sąd pierwszej instancji nie zauważył z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tymczasem zarzut naruszenia omawianego przepisu i jego uzasadnienie takich wymogów nie spełniają. Argumentacja strony wnoszącej skargę kasacyjną w tym zakresie w istocie stanowi jedynie powtórzenie wywodów już podniesionych w zwykłym środku zaskarżenia.

Podobnie ocenić można zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a., w myśl którego Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Formułując ów zarzut autor skargi powinien zatem po pierwsze wykazać, że doszło do naruszenia prawa, i po drugie, że było ono tego rodzaju, iż niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy było uchylenie - poza decyzją zaskarżoną - także decyzji pierwszoinstancyjnej. Sens regulacji art. 135 p.p.s.a. sprowadza się wszak do umożliwienia zastosowania środków pozostających do dyspozycji sądu administracyjnego do aktów administracyjnych innych niż te wskazane bezpośrednio w skardze, a tym samym do rozszerzenia zakresu kontroli sprawowanej przez ten sąd na wszelkie postępowania, o ile są prowadzone w granicach danej sprawy. Skarżący nie wykazał jednak, ani tego że w rozpatrywanej sprawie należało z tej możliwości skorzystać, ani - tym bardziej - tego, jakie akty lub czynności miałyby stanowić przedmiot interwencji Sądu i na czym konkretnie ta interwencja miałaby polegać.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że orzeczenie z [...] stycznia 2009 r. wydano w sprawie o wydanie zaświadczenia (na skutek wniosku skarżącego z [...] lipca 2007 r.) tożsamej z tą, która pozostawała jeszcze w toku - na etapie odwoławczym (po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia SKO z 2 listopada 2007 r. a przed ponownym rozpoznaniem przez ten organ zażalenia od postanowienia organu I instancji z [...] lipca 2007 r.). Zasadnie oceniono, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, w którym Burmistrz orzekł w dniu [...] stycznia 2009 r., bowiem zarówno w tej sprawie, jak i w sprawie zakończonej postanowieniem tego organu z [...] lipca 2007 r. i pozostającej wówczas na etapie odwoławczym, zachodziła tożsamość przedmiotu (żądanie wydania zaświadczenia o dziennym zarobku rolnika zgłoszone [...] lipca 2007 r.), podmiotu (wnioskodawcą w obydwu sprawach był J. B.) i podstawy prawnej (w obydwu przypadkach podstawę orzekania stanowiły przepisy art. 306a – 306c Ordynacji podatkowej). Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że nie mogło się toczyć ponownie postępowanie o to samo, w tej samej, identycznej sprawie.

W świetle powyższego nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie związany zarzutami i wnioskami skargi, po dokonaniu prawidłowej oceny materiału aktowego, zasadnie orzekł, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.