Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1008/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 3 lit.b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa.; art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) – dalej p.r.d., Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie skierowania J. B. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

J. B. w dniu 24 lipca 2010 r. w miejscowości E. woj. [...] kierował rowerem pod wpływem alkoholu (0,82 mg/l w wydychanym powietrzu.). Powyższa okoliczność nie jest kwestionowana przez skarżącego.

Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ p.r.d. oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004 r. Nr 2 poz. 15) skierował J. B. na badania lekarskie.

Wskutek wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 77 § 1 Kpa.

J. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 3/11 oddalił skargę.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Komendant Miejski Policji w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] skierował J. B. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, z powodu kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. podniósł, że organ administracji nie dochował trzydziestodniowego terminu przewidzianego na doręczenie mu skierowania na badania lekarskie. Wskazał, że od zdarzenia minęło ponad 11 miesięcy, co skutkować będzie uzyskaniem nieaktualnych badań. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż istotą i celem poddania tym badaniom kierowcy prowadzącego pojazd pod wpływem alkoholu jest uzyskanie aktualnych wyników badań, co umożliwia ich przeprowadzenie w jak najmniej oddalonym czasie od zaistnienia zdarzenia. Podniósł ponadto, iż skierowanie na badanie lekarskie stanowi dla niego dodatkową karę. Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. został wobec niego orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. "A". Poniósł już koszty wydania nowego prawa jazdy. Obowiązek poddania się przedmiotowym badaniom będzie stanowił dodatkowy, niepotrzebny wydatek finansowy. Oświadczył również, że od dnia 10 grudnia 2010 r. nie był karany mandatami ani nie otrzymał punktów karnych.

Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ p.r.d. oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 stycznia 2004 r. kierujący pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu podlega badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem na podstawie Na badania te kierujący pojazdem jest kierowany przez komendanta powiatowego Policji w terminie 30 dni od dnia ujawnienia faktu kierowania pod wpływem alkoholu lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Natomiast odnośnie zarzutu przekroczenia 30 dniowego terminu przewidzianego do wydania skierowania, wskazał, iż termin ten jest terminem instrukcyjnym, co oznacza, że jego przekroczenie nie skutkuje wygaśnięciem uprawnienia organu do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego J. B. powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł o anulowanie skierowania na badanie lekarskie kierowców.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Natomiast przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej skargi nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej p.r.d. oraz wydanego na podstawie art. 123 powołanej ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004 r. Nr 2 poz. 15) - dalej rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r.

Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ p.r.d. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 zdanie pierwsze ustawy, skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

Przedstawione powyżej brzmienie powołanych przepisów jest kategoryczne i nie pozostawia organom zobowiązanym do ich stosowania jakiejkolwiek swobody w podejmowaniu rozstrzygnięcia. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie może kierować się tzw. uznaniem administracyjnym. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie, w tym ustalenia, że osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami kierowała nimi w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu, właściwy organ jest zobowiązany skierować daną osobę na badania lekarskie. Celem tych badań jest ustalenie przez lekarzy specjalistów czy u danej osoby istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. Powyższe ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu, ochrony jego uczestników, w tym osoby kierowanej na badania.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż skarżący w dniu 24 lipca 2010 r. w miejscowości E. woj. [...] kierując rowerem został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w T.. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż J. B. kieruje pojazdem w stanie nietrzeźwości (0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Skarżący nie negował powyższego faktu. Ponadto powołując wyrok Sadu Rejonowego w T. (nie podając daty jego wydania ani jego sygnatury) oświadczył, że za powyższy czyn został wobec niego orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów kat. "A".

Powyższe okoliczności wskazują, iż organ administracji kierując skarżącego na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ p.r.d., działał zgodnie z obowiązującym prawem.

Odnosząc się natomiast do kwestii przekroczenia trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., przewidzianego do wydania skierowania na badania lekarskie Sąd uznał, iż termin ten jest terminem instrukcyjnym. Uchybienie tego terminu nie wyłącza możliwości zarówno skierowania na badania lekarskie, jak ich przeprowadzenie w terminie późniejszym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 578/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2005 r. Nr 69 poz. 622) jest terminem instrukcyjnym. W świetle powyższej uchwały, mając na uwadze podobieństwo tych terminów, oraz tożsame podstawy wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie oraz na badania psychologiczne, należy uznać twierdzenie, iż termin określony w § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. jest terminem instrukcyjnym, za uprawnione. Z powyższych względów zarzut skarżącego co do przekroczenia tego terminu pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż skierowanie go na badanie lekarskie stanowi dodatkową karę. Wskazać bowiem należy, że skierowanie na badanie lekarskie nie ma charakteru dodatkowej kary za popełniony czyn, lecz ma na celu orzeczenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdem. Zatem skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne nie można przypisać funkcji środka karnego, pomimo, iż do poniesienia kosztów tych badań, z mocy ustawy, zobowiązane zostały osoby skierowane na te badania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

n.k.