Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 997/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. z siedzibą w F. (USA) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków wniosku o zmianę uprawnionego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

A. z siedzibą w F. (USA), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków wniosku o zmianę uprawnionego.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednakże, zanim Sąd przystąpi do badania, czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wykonania, a zatem, czy decyzja (postanowienie) podlega wstrzymaniu.

W aktualnym stanie prawnym o zdolności do wykonania aktów jurysdykcji administracyjnej przesądzają dwie nierozerwalnie ze sobą związane cechy tych aktów: formalna - w postaci ich ostateczności w administracyjnym toku instancji oraz materialna, polegająca na określonej właściwości rozstrzygnięcia, dzięki której aktowi przysługuje moc wiążąca (obowiązująca). Moc wiążąca (obowiązująca) przysługuje niektórym tylko aktom, a mianowicie takim, które mają funkcję kształtującą w tym sensie, że powodują zmiany w sferze prawnej adresata poprzez wiążące stwierdzenie, ustanowienie, zmianę lub uchylenie praw lub obowiązków. Decyzje takie rodzą normatywne skutki i jako takie muszą być uznawane za obowiązujące i respektowane przez organy władzy publicznej i osoby, których dotyczą. Brak funkcji kształtującej aktu jurysdykcji administracyjnej, tzn. brak charakterystycznych dla rozstrzygnięć o materialnych uprawnieniach lub obowiązkach stron normatywnych jego skutków w postaci wiążącego orzeczenia o sytuacji prawnej adresata, wyklucza możliwość przypisania mu cechy wykonalności. Dotyczy to aktów prawa procesowego (decyzji niemerytorycznych i postanowień) oraz większości aktów o charakterze odmownym (A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej 2013 r, s. 264.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 229 ust. 2 i ust. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U z 2017 r. poz. 776 ze zm.) Na podstawie tych przepisów organ przed wydaniem decyzji wzywa wnioskodawcę w formie postanowienia do usunięcia stwierdzonych braków złożonego wniosku pod rygorem umorzenia postępowania. Niezastosowanie się do wezwania spowoduje więc umorzenie postępowania czyli powrót do sytuacji sprzed wniesienia wniosku. Tym samym zaskarżone postanowienie nie ma charakteru bezwzględnego nakazu określonego zachowania się podmiotu do którego jest skierowane, lecz jest następstwem złożonego wcześniej wniosku i jego wykonanie ma jedynie umożliwić organowi rozpoznanie tego wniosku.

Wykonanie postanowienia nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów, które podlegają wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego wniosek o jego wstrzymanie uznać należy za bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.