Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 875/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art 14b§3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną w sprawie interpretacją indywidualną z dnia 21 września 2018 r.

nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko przedstawione przez N. R. (dalej: "spółka" lub "skarżąca")

we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania 0% stawki podatku do dostawy podłóg interaktywnych na rzecz placówek oświatowych - jest nieprawidłowe.

We wniosku i jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka jest dystrybutorem urządzenia - podłogi interaktywnej pod nazwą handlową "[...]". Urządzenie to kupuje bezpośrednio od producenta i sprzedaje innym podmiotom. Podłoga interaktywna "[...]" składa się z:

1. jednostki centralnej komputera, składającej się z płyty głównej, kart sieciowych, karty dźwiękowej, procesora, karty graficznej, zasilacza komputerowego, pamięci RAM,

2. urządzenia wyjścia w postaci projektora krótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze na dowolnej powierzchni i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika z jednostką centralną komputera,

3. urządzenia wejścia w postaci kamery, która rozpoznaje ruch na powierzchni wyświetlanego obrazu i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika

z jednostką centralną komputera.

Wszystkie wyżej części są zamontowane wewnątrz jednej, bezpiecznej obudowy, ściśle ze sobą współpracując i stanowią stacjonarny zestaw komputerowy montowany na stałe w jednym miejscu. Podłoga interaktywna "[...]" posiada w pełni funkcjonalny system operacyjny, który umożliwia edytowanie tekstu, pracę w arkuszu kalkulacyjnym, edycję zdjęć, przeglądanie Internetu, itp.

Do urządzenia można podłączyć wszelkie inne urządzenia peryferyjne dedykowane komputerom stacjonarnym, takie jak myszka, klawiatura, drukarka, skaner

czy pamięć przenośna. Całość jest zatem sprzężona ze sobą, podzespoły są zależne

od siebie, stanowiąc stacjonarny zestaw komputerowy.

Skarżąca wskazała, że producent podłogi interaktywnej "[...]" uzyskał dla tego produktu interpretację statystyczną GUS, w której uznano,

że mieści się ona w grupowaniu PKWiU 26.20.1 "Komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych oraz części i akcesoria do nich". Spółka wyjaśniła przy tym, że nie dokonuje w ww. wyrobie żadnych zmian lub uzupełnień

i odsprzedaje go swoim klientom dokładnie w takim samym stanie, w jakim kupiła

je od producenta. Spółka dokonuje sprzedaży ww. urządzenia w kraju

m.in. do placówek oświatowych.

W związku z dokonywaną dostawą podłogi interaktywnej "[...]", stanowiącej komputerowy zestaw stacjonarny na rzecz placówek oświatowych, spółka ma zamiar stosować stawkę podatku VAT 0%. Spółka będzie posiadała stosowane zamówienie potwierdzone przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami oraz przekaże kopię ww. dokumentu

do właściwego urzędu skarbowego, przez co spełni wymogi wskazane

w art. 83 ust. 14-15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz.1221 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u.".

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, skarżąca zadała następujące pytanie: "Czy podłogę interaktywną "[...]", stanowiącą komputerowy zestaw stacjonarny, opisaną w stanie faktycznym, można uznać

za towar mieszczący się w klasyfikacji załącznika nr [...] u.p.t.u., a co za tym idzie

- czy przy jego dostawie bezpośrednio do placówek oświatowych będzie przysługiwać spółce prawo do stosowania stawki 0% VAT?".

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie skarżąca wskazała,

że podłoga interaktywna "[...]" stanowi towar wymieniony w załączniku nr [...] u.p.t.u. [w którym to wymieniono: jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych, drukarki, skanery, urządzenia komputerowe do pism Braille’a (dla osób niewidomych i niedowidzących), urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery

i modemy], mogący po spełnieniu pozostałych przesłanek korzystać ze stawki 0%

w przypadku dostawy na rzecz placówek oświatowych.

Tym samym, zdaniem spółki jeśli sprzedaż podłogi interaktywnej "[...]" dokonywana będzie na rzecz placówek oświatowych oraz będzie ona posiadała stosowne zamówienie potwierdzone przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami i przekaże kopię

ww. dokumentu do właściwego urzędu skarbowego, to spełni wszystkie warunki niezbędne do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% dla dostawy sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych. Zatem spółce, przy takiej dostawie, będzie przysługiwać prawo do stosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u.

Spółka zaznaczyła przy tym, że na prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% nie ma wpływu fakt, że jest dystrybutorem podłogi interaktywnej "[...]", a nie jej producentem.

W interpretacji indywidualnej z dnia 21 września 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu, organ interpretacyjny po przywołaniu mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 9,

art. 146a pkt 1, art. 83 ust. 1 pkt 26, art. 83 ust. 13 i 14 u.p.t.u. oraz załącznika nr [...] do tej ustawy, wskazał, że z powołanych regulacji wynika, iż nie każdy sprzęt komputerowy, będący przedmiotem dostawy dla placówek oświatowych, organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym, będzie opodatkowany stawką podatku

w wysokości 0%, lecz tylko i wyłącznie wymieniony w załączniku nr [...] do ustawy

tj. jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych, drukarki, skanery, urządzenia komputerowe do pism Braille’a

(dla osób niewidomych i niedowidzących), urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery i modemy.

Organ interpretacyjny wskazał przy tym, że katalog towarów, co do których ma zastosowanie przepis art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., został przez ustawodawcę określony w sposób szeroki, ponieważ wymieniono w nim grupy towarów bez podania szczegółowego oznaczenia Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, jednakże jest to katalog zamknięty, co oznacza, że ustawodawca nie przewidział w tym przypadku jakichkolwiek wyjątków, ani interpretacji rozszerzających. Z powyższego wynika, że nie każdy sprzęt komputerowy będzie opodatkowany 0% stawką podatku, lecz tylko i wyłącznie ten, który został wymieniony w załączniku nr [...] do u.p.t.u. Wszystkie niewymienione w tym załączniku towary wchodzące w skład sprzętu komputerowego będą opodatkowane stawką podstawową, tj. 23%.

Ponadto, z unormowania zawartego w art. 83 ust. 14 oraz ust. 15 u.p.t.u. wynikają warunki formalne do zastosowania stawki 0%, poprzez obowiązek posiadania stosownych dokumentów, których następnie kopie dokonujący dostawy obowiązany jest przekazać do właściwego urzędu skarbowego. Zatem dopiero łączne spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia dostawcę do zastosowania obniżonej stawki do dostawy sprzętu komputerowego.

Mając powyższe na uwadze, organ interpretacyjny stwierdził, że analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych regulacji prowadzi

do stwierdzenia, że z uwagi na fakt, że podłogi interaktywne nie zostały wymienione w załączniku nr [...] do u.p.t.u., ich planowana dostawa na rzecz placówek oświatowych nie będzie podlegała opodatkowaniu stawką podatku 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., lecz - zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. – stawką podatku 23%.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca spółka – reprezentowana przez doradcę podatkowego – złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania

na podstawie art. 200 i art. 205 § 2-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a".

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 26 w związku z ust. 13 u.p.t.u. poprzez jego błędną

wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej: "o.p." poprzez przedstawienie niewystarczającego uzasadnienia prawnego.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy podłoga interaktywna pod nazwą handlową "[...]" jest towarem wymienionym w treści załącznika nr [...] do u.p.t.u. Organ uznał, że nie jest, z uwagi na fakt, że podłogi interaktywne nie zostały wprost wymienione

w tym załączniku. Skarżąca uważa zaś, że oferowane przez nią urządzenie jest zestawem komputera stacjonarnego i jako zestaw komputera stacjonarnego objęte jest treścią załącznika nr [...], w związku z czym twierdzenie organu podatkowego

jest błędne.

Powyższe twierdzenie było elementem wniosku o interpretację – skarżąca

nie uważała, że podłoga interaktywna jest osobnym typem towaru, który może zostać objęty treścią załącznika nr [...] w wyniku wykładni rozszerzającej. Celem pytania zadanego we wniosku było potwierdzenie, że ww. podłoga interaktywna, stanowiąca-w ocenie skarżącej - stacjonarny zestaw komputerowy, może zostać uznana

za towar mieszczący się w klasyfikacji załącznika nr [...] u.p.t.u., a co za tym idzie,

że przy jego dostawie bezpośrednio do placówek oświatowych będzie przysługiwać skarżącej prawo do stosowania stawki 0% VAT.

Skarżąca wskazała przy tym, że przepisy ustawy o podatku od towarów

i usług nie zawierają żadnych definicji sprzętu komputerowego objętego stawką 0%, w tym również zestawu komputera stacjonarnego. Powołując się więc na słownikowe definicje pojęć "komputer", "zestaw" oraz "stacjonarny" stwierdziła, że podłoga interaktywna spełnia warunki wynikające z definicji ww. pojęć, bowiem składa się z jednostki centralnej komputera, urządzenie wejścia (pozwalające na wprowadzanie poleceń przez użytkownika) i urządzenie wyjścia (przekazujące użytkownikowi efekt dokonanych przez komputer operacji). W przypadku podłogi interaktywnej urządzeniem wejścia jest kamera, która rozpoznaje ruch na powierzchni wyświetlanego obrazu i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika

z jednostką centralną komputera. Urządzeniem wyjścia jest projektor krótkoogniskowy, który wyświetla obraz na dowolnej powierzchni i w ten sposób umożliwia wyświetlanie informacji "zawartych" w komputerze. Zarówno kamera jak

i projektor są więc elementami, bez których komputer nie mógłby prawidłowo funkcjonować - niemożliwe byłoby wprowadzanie do niego poleceń, a także otrzymywanie ich rezultatów. Wszystkie te części są ponadto zamontowane wewnątrz jednej, bezpiecznej obudowy, ściśle ze sobą współpracując - stanowią więc samodzielne urządzenie, będące pewną całością. Ponadto, podłoga interaktywna jest montowana na stałe w jednym miejscu.

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała interpretacje indywidualne wydane w innych sprawach, w tym podkreśliła, że pozytywną interpretację dla dokładnie takiego samego urządzenia będącego przedmiotem interpretacji, uzyskał również producent urządzenia – interpretacja DKIS z dnia

12 kwietnia 2018 r., sygn. [...]

Skarżąca wskazała zatem, że w praktyce organów podatkowych ukształtowała się jednolita linia interpretacyjna dotycząca pojęcia zestawu komputera stacjonarnego - powinien to być zestaw urządzeń, tworzących pewną całość, których współdziałanie prowadzi do gotowości komputera do prawidłowego funkcjonowania, bez względu na fizyczną formę (może to być więc zarówno komputer tradycyjny,

jak i interaktywna podłoga, monitor, blat czy pufa). Urządzenie oferowane przez skarżącą posiada wszystkie wymienione wyżej cechy.

Ponadto, skarżąca podkreśliła ponownie fakt, że w odpowiedzi na wniosek producenta urządzenia o klasyfikację wg PKWiU, GUS potwierdził, że wyrób podłoga interaktywna "[...]" mieści się w grupowaniu PKWiU 26.20.1 "Komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych oraz części

i akcesoria do nich". Wskazała także, że nie dokonuje w ww. wyrobie żadnych zmian lub uzupełnień i odsprzedaje go swoim klientom dokładnie w takim samym stanie, w jakim kupiła go od producenta (w większości przypadków, skarżąca

nie wchodzi nawet w posiadanie podłogi interaktywnej, ponieważ jej dostawa realizowana jest bezpośrednio od producenta do klienta skarżącej).

Zarzucając naruszenie art. 14c § 2 o.p. skarżąca wskazała, że organ w żaden sposób nie odniósł się do twierdzenia skarżącej, że oferowany przez nią produkt

jest stacjonarnym zestawem komputerowym, który to jest objęty treścią załącznika

nr [...] do u.p.t.u. Organ stwierdził jedynie, że podłoga interaktywna nie jest wprost wymieniona w tym załączniku, co jest oczywiste i czego skarżąca wcale nie starała się dowieść. Skarżąca argumentowała natomiast, że urządzenie to stanowi formę zestawu komputera stacjonarnego, do czego organ w ogóle się nie odniósł. Organ nie wymienił żadnych cech ani definicji zestawu komputera stacjonarnego, które pozwoliłyby na wykładnię tego pojęcia i stwierdzenie, dlaczego w jego ocenie podłoga interaktywna nie może zostać uznana za rodzaj zestawu komputera stacjonarnego. Organ nie odniósł się również w żaden sposób do powołanych przez skarżącą interpretacji statystycznej GUS oraz interpretacji indywidualnych

- zwłaszcza do ww. interpretacji wydanej na rzecz producenta podłogi "[...]".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 14c § 2 o.p.

Stosownie do treści art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Z kolei organ interpretacyjny dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego

z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się wyłącznie na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku. Zgodnie bowiem

z art. 14c § 1 i § 2 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego

oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (...).

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Oznacza to, że organ wydając interpretację indywidualną dokonuje oceny prawnej stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę, przytaczającego odpowiednie regulacje prawne. Podstawą tej oceny jest przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Podany we wniosku o interpretację stan faktyczny stanowi przy tym wyłączną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ podatkowy, dokonując interpretacji, stosownie do nadanych mu kompetencji, jedynie przedstawia swój pogląd w zakresie rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego już istniejącego bądź zdarzenia przyszłego (wyrok NSA z 18 maja 2018 r., II FSK 1128/16).

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, stwierdzić zatem należy, że organ wydający interpretację rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach interpretacyjnych postępowania dowodowego, a jedynie ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które powinno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym – stosownie do art. 14c § 1 i 2 o.p. (zob. wyroki: NSA z 7 kwietnia 2017 r., I FSK 659/15, WSA w Szczecinie z 17 maja 2018 r., I SA/Sz 232/18). Innymi słowy specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji polega na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska).

Na tle uregulowania art. 14c o.p. zauważyć należy, że z pisemnej interpretacji powinna wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, a zaprezentowane przez organ stanowisko winno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje liczne orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowo - prawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11 i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 806/11) podkreśla się, że wypracowane na tle art. 14c § 1 i 2 o.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia m.in. konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawno-podatkowego oraz motywów prawnych, na których opiera się taka konkluzja. Uzasadnienie dokonanej oceny winno nastąpić poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy.

W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zaskarżona interpretacja powyższych wymogów nie spełnia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w ramach siedmiu stron wydanej interpretacji jedynie jedno zdanie na stronie 5 poświęcone zostało na odniesienie się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i jego ocenę.

Zdanie to brzmi następująco: "Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych regulacji prowadzi do stwierdzenia, że z uwagi na fakt, że podłogi interaktywne nie zostały wymienione w załączniku nr 8 do u.p.t.u., ich planowana dostawa na rzecz placówek oświatowych nie będzie podlegała opodatkowaniu stawką podatku 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., lecz - zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. – stawką podatku 23%." W ocenie organu interpretacyjnego zatem sam w sobie brak wymienienia w załączniku nr 8 do u.p.t.u. "podłogi interaktywnej" był wystarczający do uznania, że dostawa przedstawionego do analizy i opisanego w stanie faktycznym urządzenia nie podlegała opodatkowaniu stawką 0%. Tymczasem w stanie faktycznym wnioskodawca opisał czym jest i z czego składa się urządzenie, które będzie przedmiotem dostawy, wskazując, że składa się o na z:

"1. jednostki centralnej komputera, składającej się z płyty głównej, kart sieciowych, karty dźwiękowej, procesora, karty graficznej, zasilacza komputerowego, pamięci RAM,

2. urządzenia wyjścia w postaci projektora krótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze na dowolnej powierzchni i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika z jednostką centralną komputera,

3. urządzenia wejścia w postaci kamery, która rozpoznaje ruch na powierzchni wyświetlanego obrazu i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika

z jednostką centralną komputera.

Wszystkie wyżej części są zamontowane wewnątrz jednej, bezpiecznej obudowy, ściśle ze sobą współpracując i stanowią stacjonarny zestaw komputerowy montowany na stałe w jednym miejscu. Podłoga interaktywna "[...]" posiada w pełni funkcjonalny system operacyjny, który umożliwia edytowanie tekstu, pracę w arkuszu kalkulacyjnym, edycję zdjęć, przeglądanie Internetu, itp.

Do urządzenia można podłączyć wszelkie inne urządzenia peryferyjne dedykowane komputerom stacjonarnym, takie jak myszka, klawiatura, drukarka, skaner

czy pamięć przenośna. Całość jest zatem sprzężona ze sobą, podzespoły są zależne

od siebie, stanowiąc stacjonarny zestaw komputerowy."

Do opisu tego w żaden sposób organ się nie odniósł, pomimo tego, że znajdują się w nim także do odniesienia do urządzeń wymienionych w załączniku 8 u.p.t.u. Nie sposób zatem jest wywieść z jakich powodów organ uznał, że przedstawione przez wnioskodawcę urządzenie nie jest jednym z urządzeń wymienionych w analizowanym załączniku.

Nie można także nie zauważyć, że wnioskodawca na poparcie swego stanowiska przywołał trzy interpretacje organu interpretacyjnego, do których w przedmiotowej sprawie organ w ogóle się nie odniósł, podobnie jak i nie ocenił przedstawionego w stanie faktycznym faktu posiadania przez producenta przedmiotowego urządzenia opinii GUS odnośnie jego klasyfikacji do grupowania 26.20.1 "Komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych oraz części i akcesoria do nich".

Jednocześnie zaznaczyć należy, że jeżeli w ocenie organu interpretacyjnego opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego został we wniosku przedstawiony w sposób niejasny lub niepełny, albo że wniosek nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy elementów, to miał możliwość wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. W myśl tego uregulowania, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Natomiast zgodnie z art. 14h ustawy, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepis art. 169 § 1. Jak słusznie bowiem zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 469/18, wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Użyte w art. 14b § 3 o.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1124/09). Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego" należy rozumieć taki jego opis, który zawiera wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Chodzi zatem o podanie istotnych aspektów przyszłych czynności dokonywanych przez podatnika (analogicznie WSA w Warszawie w wyroku w sprawie III SA/Wa 1707/08). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 125).

Rację ma zatem strona skarżąca zarzucając zaskarżonej interpretacji wydanie jej z niewystarczającym uzasadnieniem prawnym.

Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, natomiast uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, oraz dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia również wymaga, że wyrok sądu administracyjnego nie zastępuje indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 o.p. Słusznie podnosi się w orzecznictwie, że sądowa kontrola nie może sprowadzać do zastępowania organów w interpretacji przepisów prawa podatkowego. Co istotne zastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego nie będzie tworzyło ochrony prawnej, o której mowa w art. 14k i art. 14m o.p., ponieważ ochrona ta wynika wyłącznie z zastosowania się do - wydanej w uregulowanym w rozdziale 1a działu II o.p. procedurze administracyjnej - indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wskazać także należy, że sąd nie dokonuje oceny odpowiedzi na skargę, gdzie organ podjął próbę analizy opisanego we wniosku urządzenia, lecz ocenia zaskarżony akt w postaci interpretacji indywidualnej.

Rozpoznając sprawę ponownie organ interpretacyjny uwzględni poczynione wyżej wywody i dokona wszechstronnej oceny stanowiska strony oraz wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wobec faktu, że rozstrzygnięcie sądu jest determinowane względami proceduralnymi, przedwczesne jest odnoszenie się do powołanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składają się wpis uiszczony od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.