Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 182/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2730/14 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. Z. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarżący odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 8 grudnia 2014 r., a zatem termin do opłacenia skargi upływał z dniem 15 grudnia 2014 r. Wpis sądowy został uiszczony w dniu 19 grudnia 2014 r., zaś we wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, iż niedochowanie terminu było następstwem szeregu przewlekłych chorób, na które cierpi.

Analizując nadesłane wraz z wnioskiem dokumenty Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał braku winy w niedochowaniu terminu. Zaznaczył, że nadesłane kopie za świadczeń lekarskich są sprzed wielu lat tj. z 2005 i 2007 r. W żadnym stopniu nie wskazują, by stan zdrowia skarżącego w okresie, kiedy skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu sądowego (8-15 grudzień 2014 r.) był na tyle zły, że uniemożliwiał mu czy to samodzielne, czy też za pośrednictwem innej osoby – domownika, ew. osoby trzeciej, dokonanie czynności tj. uiszczenie wpisu sądowego.

Sąd podkreślił, iż nie kwestionuje, że skarżący cierpi na szereg schorzeń, jednakże ani z uzasadnienia wniosku, ani z nadesłanych zaświadczeń nie wynika, by w okresie kiedy termin do uiszczenia wpisu sądowego był otwarty, wnioskodawca nie mógł dokonać samodzielnie tej czynności. Z wyjaśnień skarżącego nie wynika także, by pogorszenie stanu zdrowia wnioskodawcy było nagłe i niespodziewane, nie wynika też czy stan skarżącego wymagał pozostawania w domu (obłożna choroba), czy wnioskodawca był hospitalizowany, co nie pozwalałoby mu na prowadzenie własnych spraw. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do przywrócenia terminu, czyli kryterium braku winy w uchybieniu terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J.Z. stwierdził, że Sąd dokonując oceny uprawdopodobnienia braku zawinienia nie uwzględnił, iż załączona dokumentacja lekarska, wprawdzie z lat poprzednich, wskazuje na trapiące skarżącego ciężkie i przewlekłe choroby, które potwierdzają trwającą od kilkunastu lat niepełnosprawność okresowo uniemożliwiającą mu wykonywanie jakichkolwiek czynności, co miało również miejsce w ubiegłym miesiącu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobniając równocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z powyższego unormowania wynika, że brak winy w uchybieniu terminu stanowi konieczną i podstawową przesłankę przywrócenia terminu.

Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Co prawda, zgodzić się należy ze skarżącym, iż przy stosowaniu przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu należy mieć na uwadze ich funkcję ochronną, niemniej jednak okoliczność ta nie może zwalniać wnioskodawcy od obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności, dla których niemożliwym było wywiązanie się w terminie z procesowych obowiązków.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne stanowisko Sądu I instancji, opierające się na stwierdzeniu, iż przestawione przez skarżącego okoliczności nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Przedłożone zaświadczenia lekarskie - karty informacyjne leczenia szpitalnego (z dnia 4 lutego 2005 r., 24 maja 2005 r., 22 marca 2007 r.), choć dokumentują pobyty skarżącego w szpitalu z uwagi na rozmaite dolegliwości, jednakże nie pozwalają na przyjęcie, iż w terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu zachodziły okoliczności, które miały wpływ na możliwość podejmowania przez skarżącego czynności zmierzających do terminowego wywiązania się z procesowych obowiązków. Tym samym twierdzenia wnioskującego o przywrócenie terminu nie mogły znaleźć potwierdzenia (uprawdopodobnienia) w przedłożonych dokumentach, te bowiem nie są miarodajne dla oceny stanu zdrowia skarżącego w czasie biegu terminu do uiszczenia wpisu.

Z wymienionych wyżej względów, uznając wniesione w sprawie zażalenie za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.