Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 142/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 marca 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Po. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Pełnomocnik M. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Ze zgromadzonych informacji wynika, że M. D. uzyskuje z tytułu umowy o pracę wynagrodzenie w wysokości [...] zł i posiada samochód osobowy SEAT Ibiza (rok produkcji 2010). Wnioskodawca nie posiada natomiast żadnych nieruchomości, ani oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych).

W uzasadnieniu wniosku M. D. powołał się na trudną sytuację finansową, gdyż utrzymuje się z dochodów nie przekraczających najniższego wynagrodzenia za pracę, które w pełni przeznaczane są na bieżące utrzymanie. Ponadto wnioskodawca wskazał na liczne zobowiązania wobec banków i Skarbu Państwa, a także na samodzielnie ponoszone koszty utrzymania, w tym koszty opłaty za media, opłaty za telefon oraz koszty ubezpieczenia mienia. W ramach stałych wydatków i zobowiązań wnioskodawca zadeklarował: kredyt na samochód – [...] zł, opłaty za media – [...] zł, opłaty za telefon – [...] zł, ubezpieczenie na życie – [...] zł, koszty środków czystości – [...] zł, koszty wyżywienia – [...] zł, opłatę za wywóz śmieci – [...] zł, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania – [...] zł.

W celu wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy został on wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni, pod rygorem jego rozpoznania na podstawie dotychczas złożonych informacji, poprzez: wyjaśnienie jakie osoby pozostają z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jaki posiadają majątek i jakie uzyskują miesięczne dochody, a także poprzez złożenie kopii deklaracji podatkowych wnioskodawcy za 2015 i 2016 rok. Wezwanie zostało doręczone osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w kancelarii pełnomocnika wnioskodawcy w dniu 27 lutego 2017 roku. Wnioskodawca nie uzupełnił informacji dotyczących jego rzeczywistej sytuacji.

Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach swojego utrzymania zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a.".

Przedłożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pozwalał na ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Z tego względu został on wezwany do uzupełnienia informacji dotyczących sytuacji w jakiej się obecnie znajduje. Wnioskodawca nie przedłożył jednak danych objętych skierowanym do niego wezwaniem. Taka sytuacja uniemożliwiła ocenę zasadności przyznania prawa pomocy wnioskodawcy. Nie można bowiem jednoznacznie uznać, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach jego utrzymania. Tym samym nie można uznać, że zasadny pozostaje jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.