Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 86/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska (spr.) WSA Zbigniew Czarnik Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 15 maja 2008 r. sprawę ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za sierpień 2004r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania R.P. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2005 roku (nr [...]), określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w związku ze sprzedażą samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju za sierpień 2004 r., w wysokości 5.909,00 zł., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W postępowaniu przed organami podatkowymi ustalono, że R.P. sprzedał na podstawie umowy sprzedaży z dnia 26 sierpnia 2004 roku, samochód osobowy marki MERCEDES BENZ 200D, rok produkcji 1985, pojemność silnika 1983 cm3, [...] –Spółka jawna z siedzibą w R., za kwotę 15.000,00 zł. Samochód był przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, co potwierdza, złożona przez R.P. deklaracja uproszczona nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U z dnia 3 sierpnia 2004 r.

Orzekające w sprawie organy wskazały, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm. - zwanej dalej: ustawą o podatku akcyzowym ) opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju. Do wyrobów akcyzowych ustawa zalicza samochody osobowe, klasyfikując je jako wyroby akcyzowe niezharmonizowane. Obowiązek podatkowy, w myśl art. 6 ust 1 powołanej ustawy, powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, a podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne dokonujące czynności podlegających opodatkowaniu. Jak stanowi art. 75 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym, stawka akcyzy na wyroby niezharmonizowane, do których zalicza się samochody osobowe, wynosi 65 % podstawy opodatkowania. Jednakże ust. 3 art. 75 ustawy zawiera delegację dla Ministra Finansów do obniżenia stawek akcyzy

w drodze rozporządzenia. Korzystając z tejże delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego /Dz. U Nr 87, poz. 825 ze zm./. Zgodnie z §7ust.2 rozporządzenia, w przypadku samochodów starszych niż dwuletnie, wysokość stawki podatku akcyzowego liczona jest jako suma stawki akcyzy wyrażonej

w procentach, która będzie wynosić 13,6 % dla samochodów o poj. silnika powyżej 2 000 cm 3 i 3,1 % dla pozostałych oraz wieku samochodu wyrażonego w latach i pomnożonego przez 12.

W myśl art. 80 ust. 2 pkt 1 podatnikami akcyzy są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, a zgodnie z ust. 3 powołanego wyżej artykułu obowiązek podatkowy powstaje w przypadku sprzedaży z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w terminie 7 dni, licząc od dnia wydania wyrobu.

Z uwagi na to, że sprzedaży dokonano przed pierwszą rejestracją samochodu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, R.P. stał się podatnikiem podatku akcyzowego i zgodnie z art. 18 ust.1 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym był obowiązany do obliczenia, zadeklarowania

i zapłaty podatku akcyzowego w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. do dnia 27 września 2004r. W związku z tym, że podatnik nie spełnił tego obowiązku, Naczelnik Urzędu Celnego określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od sprzedaży przedmiotowego samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, w kwocie 5.909,00 zł., przyjmując podstawę opodatkowania 9.090,90 zł., zgodnie z art.10 ust. 1 ustawy

o podatku akcyzowym i stosując stawkę 65 %.

Organ odwoławczy uznał decyzję organu I instancji za prawidłową, stwierdzając, iż R.P., dokonując sprzedaży samochodu przed pierwszą jego rejestracją stał się podatnikiem podatku akcyzowego. W związku z tym, że ciążący na nim obowiązek podatkowy nie został wykonany, organ na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ustalił wysokość należnego świadczenia

w drodze decyzji. Również wysokość należnego podatku została ustalona

w sposób prawidłowy, ponieważ stanowiące podstawę opodatkowania kwoty, na które opiewają umowy sprzedaży zasadnie pomniejszono o należny podatek akcyzowy, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, stawkę zaś obliczono zgodnie ze wskazaniami § 7 ust. 2 rozporządzenia z 22 kwietnia 2004 r.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej R.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 182/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, iż orzekające w sprawie organy zasadnie dokonały opodatkowania przedmiotowego samochodu w związku z jego sprzedażą przez Skarżącego, skoro sprzedaż ta dokonana została przed pierwszą rejestracją na terenie kraju i w takim przypadku jest to opodatkowanie niezależne od wcześniejszego opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Uznał, iż zastosowany przez organy sposób opodatkowania /tj. obliczenia należnego podatku akcyzowego/ w związku

z dokonaniem sprzedaży samochodu przed pierwszą rejestracją, nie może być zakwestionowany. Wskazał jednak, iż dla uniknięcia wielokrotnego obciążania podatkiem akcyzowym, w przepisie art. 79 ustawy o podatku akcyzowym ustanowiono dla podatników prawo do obniżenia kwoty akcyzy o tę akcyzę, jaka została zapłacona przy nabyciu danego wyrobu akcyzowego niezharmonizowanego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną albo zapłaconą od importu. Stwierdził, iż jest to uprawnienie podatnika, które wskazuje on

w deklaracji sporządzanej w wykonaniu obowiązku z art. 80 ust. 3 pkt.1

w związku z art. 18 ust.1 i art. 19 ust.1 cyt. ustawy. W sytuacji gdy podatnik obowiązku tego nie wykona tj. ani nie złoży deklaracji, ani nie zapłaci podatku, organy celne po przeprowadzeniu stosownego postępowania określają ten podatek w decyzji. Ponieważ obowiązek podatkowy jest obowiązkiem zobiektywizowanym, określonym przez ustawę, to musi on być realizowany w takiej wysokości, w jakiej określił go ustawodawca. Jeśli więc stosowne organy wydają decyzję w przypadku, kiedy podatnik nie wykonał nałożonych na niego przez ustawodawcę obowiązków, to określony przez nie podatek musi uwzględniać wszystkie okoliczności danego przypadku, które mają wpływ na ostateczne wyliczenie należnej od podatnika kwoty, a więc i uiszczoną wcześniej akcyzę. W konkluzji Sąd zobowiązał orzekające w sprawie organy do podjęcia stosownych czynności, przy uwzględnieniu m.in. przepisów art.122

i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej i zajęcia stanowiska co do wielkości odliczenia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego

wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2004 w wysokości 5.767,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powtórzył argumentację, jaka legła u podstaw wydania poprzedniej decyzji z dnia 15 grudnia 2005r., a ponadto wyjaśnił, iż kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2007r., sygn. I SA/Rz 182/07 zastosował z urzędu obniżenie podatku, o którym mowa w art.79 ustawy o podatku akcyzowym, o kwotę 142,00 zł stanowiącą akcyzę zapłaconą przez podatnika z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu, określając tym samym wysokość należnego podatku akcyzowego na kwotę 5.767,00 zł.

Na skutek odwołania R.P. sprawa była rozpoznawana przez Dyrektora Izby Celnej, który decyzją dnia [...] listopada 2007r.

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że podatek akcyzowy został naliczony zasadnie i w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do zarzutów podatnika organ odwoławczy wyjaśnił, iż ograny podatkowe obu instancji podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 marca 2007r. i uwzględniły wskazania Sądu co do dalszego postępowania. Dodał, iż obowiązek taki wynika wprost z treści art. 153 p.p.s.a. i oznacza, że orzeczenie sądu wydane w danej sprawie wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, oddziałując na przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie w ten sposób, że organy administracji związane są oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł R.P., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:

- przepisów prawa materialnego mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. zastosowanie przepisu art. 80 ustawy o podatku akcyzowym oraz

§ 7 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, wbrew postanowieniom art. 25, art. 28 i art. 90 TWE oraz wbrew postanowieniom Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania (Dz.Urz. WE L 1992.76.1) i Dyrektywy Komisji 70/50/EWG z dnia 22 grudnia 1969r. w sprawie zniesienia środków mających skutek równoważny do ograniczeń ilościowych

w przywozie (...);

- naruszenie przepisu art.90 TWE poprzez nałożenie na produkty innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej podatku wewnętrznego wyższego od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe;

- naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez działanie na podstawie przepisów sprzecznych z prawem wspólnotowym;

- rażącego naruszenia wykładni prawa dokonanej w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05, wbrew wykładni przyjętej w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (...), jak również przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim, innym niż to, które wprowadziło taki podatek, nie przewyższa kwoty rezydualnej tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały wcześniej zarejestrowane w państwie członkowskim, które nałożyło podatek i ustalenia czy sposób opodatkowania "starych" tj. ponad dwuletnich samochodów jest jednakowy dla wszystkich samochodów.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego,

a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, wniósł o:

- wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z wnioskiem o podjęcie uchwały w przedmiocie wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w szczególności ustalenie:

* czy polskie przepisy akcyzowe, obowiązujące w okresie od 1 maja 2004r. do 1 grudnia 2006r., w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodów osobowych starszych niż dwuletnie, nabytych uprzednio

w ramach wspólnego wewnętrznego rynku wewnątrzwspólnotowego,

a sprzedanych przed ich pierwszą rejestracją w kraju - były zgodne z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską

* czy sposób opodatkowania "starych" ponad dwuletnich samochodów był jednakowy dla wszystkich samochodów,

* czy kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w Państwie Członkowskim, innym niż Polska przewyższa kwotę rezydualną podatku akcyzowego zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały wcześniej zarejestrowane w Polsce.

- ewentualnie o wystąpienie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

w Luksemburgu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

w przedmiocie ustalenia zgodności z prawem w szczególności zgodności z art. 90 TWE przepisów regulujących ustalenie i żądanie od strony przez polskie organy podatkowe zapłaty stawki podatku akcyzowego w wysokości 65 % podstawy opodatkowania od sprzedaży na terytorium kraju przed pierwszą rejestracją pojazdu samochodowego starszego niż dwa lata w sytuacji, gdy pojazdy samochodowe młodsze niż dwa lata są objęte stawką podatku akcyzowego w wysokości 3,1 %, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że tak skonstruowany podatek akcyzowy dla samochodów sprowadzonych na terytorium kraju z Państwa Członkowskiego UE i sprzedanego na terytorium kraju przed jego pierwszą rejestracją jest w świetle art. 90 TWE niedopuszczalny w zakresie, w jakim dyskryminuje samochody nabywane w UE, albowiem wzrost stawki akcyzy z wiekiem samochodu dotyczy wyłącznie samochodów używanych sprowadzanych do Polski z innych krajów członkowskich UE, jak również sprowadzonych do kraju i sprzedawanych na terytorium kraju przed pierwszą rejestracją na terytorium Polski, podczas gdy dla samochodów sprzedawanych w Polsce stawka ta pozostaje niezmienna.

W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na prymat prawa wspólnotowego w stosunku do prawa polskiego, podniósł, że pobieranie rażąco zawyżonej stawki podatku akcyzowego i dyskryminacja prawa podatnika do uiszczenia stawki podatku w wysokości 3,1 % tj. w wysokości stawek obwiązujących dla takich samych pojazdów silnikowych młodszych niż dwa lata jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, w szczególności z art. 90 TWE. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżący powołał wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 M.B. vs. Dyrektor Izby Celnej

w Warszawie i podniósł, iż wynika z niego zasada jednorazowego obciążania podatkiem akcyzowym wszystkich pojazdów przeznaczonych do zarejestrowania w Polsce zarówno nowych, jak i używanych, niezależnie od tego czy zostały wyprodukowane w kraju, czy przywiezione z innych państw członkowskich. Ponadto Skarżący podniósł, iż objęcie zakresem przedmiotowym ustawy o podatku akcyzowym wyłącznie samochodów niezarejestrowanych na terenie kraju powoduje, że sprzedawane na terenie kraju używane samochody osobowe nie podlegają opodatkowaniu akcyzą, gdyż już wcześniej były zarejestrowane. Sprowadzane zaś z państw członkowskich Unii obciąża podatek akcyzowy, którego wielkość zależy od wieku pojazdu, co jest sprzeczne z wynikającym z art. 90 TWE zakazem dyskryminacyjnego opodatkowania produktów innych państw członkowskich, zgodnie z którym podatki wewnętrzne nakładane na produkty innych państw członkowskich powinny być takie same, jak nakładane na podobne produkty krajowe. Skarżący wskazał, iż na tle wspomnianego wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z dnia 18 stycznia 2007r. zapadło szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których stwierdzono, iż polskie regulacje obowiązujące w okresie od 1 maja 2004r. do 1 grudnia 2006r. dotyczące opodatkowania akcyzą wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych starszych niż dwa lata były niezgodne z art.90 akapit pierwszy TWE, gdyż podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zawarte w niej zarzuty za bezzasadne i podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto podniósł, iż powoływane przez Skarżącego orzeczenia sądów dotyczyły opodatkowania nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, nie rozstrzygając, występującej w przedmiotowej sprawie, kwestii opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269-) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) określanej dalej jako p.p.s.a, kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności

z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze.

Skarga jest niezasadna.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać,

iż w przedmiotowej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 27 marca 2007r. sygn. akt I SA/Rz 182/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu

I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób szczegółowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Wskazał m.in., że orzekające w sprawie organy zasadnie dokonały opodatkowania przedmiotowego samochodu w związku z jego sprzedażą przez skarżącego, skoro sprzedaż ta dokonana została przed pierwszą rejestracją na terenie kraju i jest to opodatkowanie niezależne od wcześniejszego opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było jedynie nieuwzględnienie przez organy z urzędu - przy określaniu wysokości podatku - kwoty akcyzy uiszczonej przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym. Ani Podatnik, ani Dyrektor Izby Celnej nie kwestionowali oceny dokonanej przez sąd w wyroku z dnia 27 marca 2007r. poprzez złożenie skargi kasacyjnej - wyrok ten jest prawomocny.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona

w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu

i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania

w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie oceną prawną w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. obowiązuje każdy organ orzekający w danej sprawie, aż do czasu jej ostatecznego zakończenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne

w sprawie. Z kolei związanie samego sądu oznacza, że zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez Sąd poglądowi

w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. W przypadku zatem gdy sprawa po raz drugi dociera do WSA, po uchyleniu decyzji podatkowej przez WSA i wydaniu nowej decyzji zgodnej z jego instrukcją, Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest podzielić ocenę prawną zawartą w poprzednim wyroku.

W orzecznictwie powszechnie zaakceptowane jest stanowisko, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże tak długo, jak długo wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem przewidzianym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący postawą orzekania ( np. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97, wyrok NSA z dnia 1 października 2001r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż na skutek wyroku uchylającego, organy podatkowe musiały zająć się sprawą ponownie, uwzględniając tym razem instrukcje sądu. W efekcie, wydane zostały nowe decyzje, w których ograny uzupełniły ustalenia o kwestie wskazane przez Sąd. W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy ponownie rozpatrując sprawę, uwzględniły wszystkie wytyczne wyrażone

w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 27 marca 2007r. tj. ustaliły ostateczną kwotę akcyzy do zapłaty, dokonując obniżenia wyliczonego podatku o kwotę stanowiącą akcyzę zapłaconą przez podatnika z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu zgodnie ze złożoną przez podatnika deklaracją. W tej sytuacji, mając na uwadze fakt, iż stan sprawy nie zmienił się w żaden sposób w stosunku do tego, który był przedmiotem oceny w poprzednim postępowaniu przed WSA, Sąd orzekając

w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną wyrażoną w swoim poprzednim wyroku. W wyroku tym zostały rozpoznane i uznane za niezasadne wszystkie poniesione przez Skarżącego zarzuty. Ponieważ organy podatkowe zastosowały się do wskazań sądu, to nie można zarzucić im działania niezgodnego z prawem.

Wniosek Skarżącego o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o podjęcie uchwały w przedmiocie wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności

w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie może zostać uwzględniony, albowiem wojewódzkie sądy administracyjne, nie są uprawnione do występowania o podjęcie takiej uchwały. Zgodnie z art. 15 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych podejmuje dwie kategorie uchwał: abstrakcyjne (mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności

w orzecznictwie sądów administracyjnych) i konkretne (zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości

w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej). Legitymację do wystąpienia

z wnioskiem o podjęcie abstrakcyjnej uchwały przysługuje Prezesowi NSA, Prokuratorowi Generalnemu i Rzecznikowi Praw Obywatelskich (art. 264 § 2 p.p.s.a.). Natomiast z wnioskiem o podjęcie uchwały konkretnej może wystąpić tylko skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego (art.187 p.p.s.a.).

Sąd uznał za niecelowe wystąpienie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ponieważ pytanie w kwestii wskazanej przez Skarżącego zostało już skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (orzeczenie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/121/07). Orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które ma wpływ na treść wydanej decyzji, może stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji

w oparciu o przepis art.151 ustawy p.p.s.a.