Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 194/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 24 stycznia 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w S. na rzecz skarżącego M.J.kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. J. wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Ch. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez podanie wysokości wynagrodzenia netto wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów w Sądzie Rejonowym w Ch. wraz z wyszczególnieniem za rok 2012 (ze wszystkimi dodatkami).

Decyzją z dnia 24 stycznia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego w Ch., działając na podstawie art. 5 ust. 2, art. 1 ust. 1 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił M. J. udzielenia informacji objętej wnioskiem.

Prezes Sądu przytoczył treść przepisu art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy stanowiących, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych a nadto prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przyznanego im prawa. Odnosząc się do zgłoszonego wniosku Prezes ustalił, że wynagrodzenie otrzymywane indywidualnie przez każdego pracownika nie jest informacją mającą związek z pełnieniem funkcji, w tym informacją o warunkach i wykonywaniu funkcji. Ponadto kierownik sekretariatu nie jest osoba publiczną. W zakresie objętym wnioskiem nie istnieje związek między wynagrodzeniem konkretnego pracownika a jego działalnością publiczną. Żądana informacja nie wiąże się z funkcjonowaniem instytucji, a w szczególności nie ma znaczenia dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Nadto wskazano, że wnioskodawca nie domagał się globalnej informacji o wysokości funduszu płac, a zindywidualizowanej informacji o wynagrodzeniu konkretnych osób. Ujawnienie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez pracownika zawartego w umowie o pracę stanowiłoby naruszenie prywatności pracownika i nadużycie ustawy.

Wskazano, że zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tylko informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Żądana informacja nie jest natomiast informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w rozumieniu powoływanej ustawy.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez M. J., Prezes Sądu Okręgowego w S. decyzją z dnia 21 lutego 2013 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podziela argumentację oraz ocenę prawną wyrażoną w decyzji Prezesa Sądu Rejonowego, a argumenty odwołania nie dają podstaw do jej uchylenia.

Skargę na powyższą decyzję złożył M. J. ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego, zarzucając:

I. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nie uchylenie wydanej bez podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji i nie przekazanie sprawy Prezesowi Sądu Rejonowego w Ch. do ponownego rozpoznania wskutek błędnego nie uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu, zarzucających naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, czyli niewyjaśnienie żądania wnioskodawcy i rozpatrzenie wniosku niezgodnie z żądaniem oraz intencją wnioskodawcy, który przy tak postawionym żądaniu udzielenia informacji domagał się jedynie podania łącznego wynagrodzenia netto wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów Sądu Rejonowego w Ch. ze wszystkimi dodatkami, tzn. żądana informacja polegała jedynie na dokonaniu prostego działania matematycznego poprzez zsumowanie wszystkich wynagrodzeń wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów Sądu Rejonowego w Ch. wraz z ich dodatkami i wyszczególnieniem wysokości wynagrodzenia netto przewidzianego przepisami prawa (jako podstawowe i minimalne wynagrodzenie bez dodatków) jakie przypada na stanowisko kierownika poszczególnego sekretariatu Wydziału Sądu.

Organ I instancji błędnie przyjął, że żądanie może ujawnić dodatkowo imię i nazwisko takiego kierownikach co mogłoby stanowić podstawę do odmowy udzielenia informacji. Podniesiono, że wnioskodawca nie domagał się podania imienia i nazwiska kierownika i jego wynagrodzenia lecz sumy wszystkich wynagrodzeń za 2012r. wraz z wyszczególnieniem rodzajowym wszystkich dodatków, co daję obraz łącznych kosztów wynagrodzeń wszystkich protokolantów Sądu oraz domagał się podania wysokości wynagrodzenia netto przewidzianego przepisami prawa ( jako podstawowe i minimalne wynagrodzenie bez dodatków) jakie przypada na stanowisko kierownika poszczególnego sekretariatu (wydziału), a zatem nie narusza to konstytucyjnego prawa do prywatności żadnego z protokolantów. Na podstawie sumy wszystkich wynagrodzeń albo też podania jedynie samej wysokości wynagrodzenia netto przewidzianego przez ustawę wnioskodawca nie jest w stanie ustalić zarówno jednostkowego wynagrodzenia oraz osoby kierownika, któremu takie wynagrodzenie przysługuje,

2) art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy wskutek nie wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku, w sytuacji gdy organ powziął wątpliwość jak należy rozumieć żądanie wnioskodawcy i czy takie żądanie może naruszać prywatność osoby fizycznej, co stanowiłoby podstawę dla ograniczenia dostępu do informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej,

3) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na wadliwym przyjęciu przez Prezesa Sądu Rejonowego, że nie jest możliwe udzielenie żądanej informacji poprzez podanie wynagrodzenia netto (łącznej sumy wynagrodzeń netto) wszystkich kierowników Sądu Rejonowego za 2012r. ze wszystkimi dodatkami oraz podaniem wysokości wynagrodzenia netto przewidzianego przepisami prawa(jako podstawowe i minimalne wynagrodzenie bez dodatków) jakie przypada na kierownika sekretariatu Wydziału Sądu ze względu na prywatność osoby fizycznej, w sytuacji gdy zgodnie z treścią ww. art. 5 ust. 2 ustawy ograniczenie udzielenia informacji z powołaniem się na prywatność osoby fizycznej ma zastosowanie jedynie do konkretnie wskazanej osoby z imienia i nazwiska, której takie dane mogłyby dotyczyć. Dane których udostępnienia domaga się wnioskodawca takie jak podanie wynagrodzenia netto (jako łącznej sumy wynagrodzeń netto) wszystkich kierowników Sądu Rejonowego za 2012r. ze wszystkimi dodatkami i podanie przewidzianego przepisami prawa minimalnego wynagrodzenia netto bez dodatków są danymi już zanonimizowanymi i nie pozwalają na ustalenie danego protokolanta z imienia i nazwiska.

II. art. 5 ust. 2 zd. drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim organy obu instancji twierdząc, że nie można udzielić żądanej informacji "ze względu na prywatność osoby fizycznej" nie wykazały w uzasadnieniu decyzji, że osoby uprawnione –kierownicy sekretariatów-zrezygnowali z przysługującego im prawa,

III. art. 5 ust. 3 ustawy w zakresie w jakim organy twierdząc, że nie można udzielić żądanej informacji dotyczącej kierowników sekretariatów odnośnie ich wynagrodzenia, w sytuacji gdy w uzasadnieniu decyzji nie wykazano, że kierownicy sekretariatów nie wykonują lub też nie mają powierzonych do wykonywania nawet w części albo tylko niektórych czynności w zakresie zadań lub funkcji jakie przysługują osobom pełniącym funkcje publiczne, w szczególności będącymi funkcjonariuszami publicznymi jak sędzia, prokurator. Z doświadczenia życiowego wiadomo bowiem że bardzo często Przewodniczący Wydziałów przenoszą część przysługujących im zadań i funkcji na kierowników sekretariatów, co powoduje , że kierownicy sekretariatów należą do tzw. "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne w zakresie tych zadań (art. 5 ust. 3 ustawy.

IV. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez kompletny brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji Prezesa Sądu Okręgowego, co w konsekwencji spowodowało rażące naruszenie przepisu zawartego w art. 5 ust. 2 i 3 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prezes Sądu Okręgowego wskazał, że Prezes Sądu Rejonowego słusznie uznał, że wynagrodzenie poszczególnych pracowników jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Przy czym powoływany art. 5 ust. 2 ustawy wskazuje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Taką informacją podlegającą ograniczeniu jest właśnie wynagrodzenie kierowników sekretariatów Sądu Rejonowego. Wskazano jednocześnie, że żądana informacja nie jest związana z pełnieniem funkcji publicznej, lecz z życiem prywatnym kierownika co skutkuje brakiem możliwości dostępu do takiej informacji w trybie ustawy przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz..U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 lutego 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 24 stycznia 2013 r. o odmowie udzielenia M. J. informacji publicznej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 12, poz. 1198 ze zm.) zw. dalej ustawą.

Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane bez podstawy prawnej.

We wniosku z dnia 15 stycznia 2013r. skarżący podał, że w trybie ustawy wnosi o udzielenie na piśmie informacji poprzez podanie wysokości wynagrodzenia netto wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów w Sądzie Rejonowym w Ch. z wyszczególnieniem za rok 2012r. (ze wszystkimi dodatkami). W swojej skardze skarżący zarzucił, że organ rozpatrzył przytoczony wniosek niezgodnie z żądaniem oraz intencją wnioskodawcy, naruszając przy tym przytoczone w skardze przepisy ustawy. Skarżący przy tak postawionym żądaniu udzielenia informacji domagał się jedynie podania łącznego wynagrodzenia wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów Sądu Rejonowego ze wszystkimi dodatkami - zatem udzielenie informacji wymagało zsumowania wszystkich wynagrodzeń wszystkich kierowników sekretariatów z odrębnym wyszczególnieniem dodatków do wynagrodzenia, błędne jest więc stanowisko, że żądanie wnioskodawcy może ujawnić dodatkowo imię i nazwisko takiego kierownika, których to danych skarżący nie domagał się we wniosku. Skarżący podnosił, że na podstawie sumy wszystkich wynagrodzeń albo też podania jedynie samej wysokości wynagrodzenia netto przewidzianego przez ustawę skarżący nie jest w stanie ustalić jednostkowego wynagrodzenia oraz osoby kierownika, któremu takie wynagrodzenie przysługuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Definicja informacji publicznej zawarta w tym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Pewną pomocą dla określenia znaczenia "sprawy publicznej" może służyć katalog zawarty w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w którym wymieniono szereg kategorii informacji stanowiących informację publiczną, wyliczenie to jednak ma charakter przykładowy. Niemożliwe jest zatem zdefiniowanie informacji publicznej na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też przy wykładni tego pojęcia należy posłużyć się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, publ.cbois).

Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. z 2011r. nr 109, poz. 639ze zm.) określa prawa i obowiązki urzędników oraz innych pracowników zatrudnionych w sądach powszechnych . W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 14 ust. 1 ww. ustawy wydane zostało przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenie z dnia 30 marca 2010r. w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury ora odbywania stażu urzędniczego (Dz. U. nr 49, poz. 299 ze zm.). Załącznik do tego rozporządzenia stanowi tabela stanowisk, na których zatrudniani są urzędnicy w sądach oraz kwalifikacje wymagane do zajmowania tych stanowisk. Część 1 tabeli dotyczy sądów powszechnych, w której wymienione są stanowiska wspomagające pion orzeczniczy. Natomiast załącznik nr 3 zawiera tabelę wynagrodzenia zasadniczego przysługującego urzędnikom i innym pracownikom sądów, a załącznik nr 4 tabelę mnożników służących do ustalania wysokości dodatku z tytułu zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji przysługującego urzędnikom i innym pracownikom sądów. Zatem ustawodawca stanowisko w stosunku, do którego skarżący domaga się udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia zaliczył do stanowisk wspomagających pion orzeczniczy. Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach wspomagających pion orzeczniczy nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną, i nie wykonują zadań związanych z wymiarem sprawiedliwości, co dawałoby podstawę do uznania ich za osoby pełniące funkcję publiczne. W wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Rz 993/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że "zgodnie z art. 115 kodeksu karnego § 19 osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone przez ustawę lub wiążącą Rzeczypospolita Polską umowę międzynarodową. Stanowisko objęte wnioskiem skarżącego nie daję podstaw do uznania osób na nich zatrudnionych za funkcjonariuszy publicznych czy osoby pełniące funkcje publiczne (sekretarze sądowi, inspektorzy d.s biurowości, inspektorzy). Zgodnie z przytoczonym przepisem k.k. nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, osoba wykonująca czynności usługowe. Według załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 marca 2010r. w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników sądowych, stanowiska objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej są zaliczone do wspomagających pion orzeczniczy. Zatem osoby zatrudnione na tych stanowiskach wykonują czynności usługowe".

Uznać zatem należy, że informacja o wysokości wynagrodzenia netto wszystkich kierowników poszczególnych sekretariatów w Sądzie Rejonowym w Ch. wraz z wyszczególnieniem za rok 2012r. (ze wszystkimi dodatkami) nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oceny tej nie zmieniają argumenty podniesione w skardze. W skardze skarżący zarzucił, że jego wniosek został rozpoznany niezgodnie z żądaniem a organ winien wezwać go do sprecyzowania wniosku. Przytoczona wyżej treść wniosku nie wymagała dodatkowego sprecyzowania, gdyż zgodnie z tym wnioskiem i jego ponowieniem w skardze, skarżący domagał się z jednej strony podania kwoty łącznej kwoty wynagrodzeń dla pracowników sekretariatów i zarówno we wniosku z dnia 15 stycznia 2013r, jak i w skardze skarżący domagał się podania wynagrodzenia przypadającego na stanowisko kierownika poszczególnego sekretariatu (wydziału) Sądu Rejonowego w Ch. Takiej treści wniosek został rozpoznany przez Prezesa Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego poprzez wydanie opisanych wyżej decyzji. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wyżej wskazanej treści, nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sprawie publicznej, gdyż nie dotyczył zarówno zadań publicznych Sądu Rejonowego w Ch. i wykonywania tej władzy publicznej przez Sąd, jak też osób i podmiotów wykonujących funkcje publiczne.

Mając na uwadze treść wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zgłoszonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać należało, że wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji decyzje nie są zgodne z prawem.

Ustawa w art. 16 przewiduje możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej, zastrzegając dla tej odmowy formę decyzji administracyjnej. Jest to decyzja charakterystyczna dla postępowania, którego przedmiotem jest informacja stanowiąca informację publiczną w rozumieniu tej ustawy. Dlatego forma decyzji jest tu zastrzeżona wyłącznie dla informacji publicznej, zatem jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Zastosowanie w takim wypadku formy decyzji stanowi naruszenia prawa materialnego – wskazanego wyżej art. 16 omawianej ustawy.

W rozpatrywanej sprawie zgłoszone żądanie udzielenia określonych informacji nie stanowiło informacji publicznej w rozumieniu ustawy, a wiec organ nie powinien był wydawać decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy informacja nie stanowi informacji o sprawach publicznych, załatwienie zgłoszonego we wniosku żądania następuje w drodze pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, Lex nr 291197; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11, oba orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy orzekające w sprawie powinny poinformować o tym skarżącego, a nie wydawać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja Prezesa Sądu Rejonowego w Ch. z dnia 24 stycznia 2013 r., nr [...], zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkuje ich nieważnością z mocy art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł stanowiącą równowartość wpisu sądowego od skargi.