Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1509/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie NSA Adam Mikusiński Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant: st. sekret. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A. R. a na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zmierzające do cofnięcia prawa jazdy kat. [...] nr [...] wydanego w dniu [...] r. na rzecz A.R., który w wyznaczonym terminie nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie tego prawa jazdy, do którego został zobowiązany na podstawie decyzji administracyjnej z dnia [...] r. Prezydenta Miasta S.

W dniu [...] r. A. R. złożył pismo do Urzędu Miejskiego Wydziału Komunikacji w S. oznaczone jako "Pismo przygotowawcze", w którym zawarł wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazał, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie o ustalenie prawidłowości zastosowania wobec niego punktów karnych, co jego zdaniem zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi zagadnienie wstępne i uzasadnia powyższy wniosek.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji działając z upoważnienia Prezydenta Miasta S.na podstawie art. 97 § 1 , art. 123 i art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku strony odmówił zawieszenia wszczętego postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, że wniosek strony nie jest zasadny, gdyż zawieszenie postępowania byłoby możliwe wówczas, gdyby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast samo wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zobowiązuje do zawieszenia postępowania, które w tej sprawie mogłoby nastąpić jedynie na podstawie wydanego przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy, co nie miało miejsca w tej sprawie.

W zażaleniu A. R. domagał się zmiany postanowienia i ponownego rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania. Zdaniem A. R. nie zostało przesądzone to, iż utracił on kwalifikacje do prowadzenia pojazdów, ponieważ zaskarżył decyzję z dnia [...] r. Prezydenta Miasta S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego dalsze prowadzenie postępowania w zakresie pozbawienia prawa jazdy jest niedopuszczalne i powinno być zawieszone do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Ponadto zdaniem A. R. wszystko to co ma znaczenie prejudycjalne dla rozstrzygnięcia sprawy jest zagadnieniem wstępnym i dlatego zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu zażalenia A.R. na podstawie art. 97 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dokonana przez A. R. interpretacja pojęcia "zagadnienia wstępnego" nie pozostaje w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem służyło mu jedynie prawo wniesienia do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kierującej go na egzamin sprawdzający kwalifikacje, a ponieważ tego nie uczynił to konsekwencją było wszczęcie z urzędu przez organ administracyjny postępowania o cofnięcie prawa jazdy. Tym samym naruszenie prawa polegające na wadliwym zastosowaniu w tej sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie miało miejsca.

A.R. w dniu [...] r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. domagając się jego zmiany jako niezgodnego z prawem. Nie zgodził się z zajętym przez organy administracyjne stanowiskiem i zarzucił mu zawężoną interpretację przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi z uwagi na nie spełnienie warunków do zawieszenia postępowania administracyjnego. Podniosło, że skarżącemu co do zasady zastosowania punktów karnych służyło prawo do wydania przez Policję zaświadczenia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej w trybie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zmianami) i odbycia szkolenia zmniejszającego liczbę punktów( art. 130 ust. 3 powołanej ustawy), ale skarżący nie wykorzystał tego prawa, jak również nie skorzystał z prawa do złożenia wniosku do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania decyzji kierującej skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Dlatego też zarzut skarżącego dotyczący prawidłowości naliczenia punktów karnych jako zagadnienia wstępnego w tej sprawie nie jest uzasadniony.

Z sądowych dokumentów archiwalnych wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 26 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 3165/01 oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, uznając za prawidłowe wyliczenie przyznanych skarżącemu punktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483, z 2001 r. nr 28, poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zmianami).

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą p.s.a Ma to miejsce w przedmiotowej sprawie z uwagi na datę wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu [...] r.

Stosownie do art. 1, 2 i 3 § 2 ustawy p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem poddanych jego właściwości decyzji, postanowień, czynności i innych aktów prawnych. Zatem bada czy podczas ich wydania nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.s.a. sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w nich podstawą prawną, ale zobowiązane są badać legalność zaskarżonych aktów także z urzędu, w zakresie zarzutów nie podniesionych w skardze. Natomiast na mocy art. 135 ustawy p.s.a. mogą stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykazała, że odpowiada ono prawu.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zmianami) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, którym przypisuje i wpisuje do ewidencji odpowiednią liczbę punktów oraz starosta na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 powołanej ustawy, kieruje osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu, że w wyznaczonym terminie nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji.

Fakt ten oznacza, że wobec nie poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym organ pierwszej instancji miał obowiązek wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia prawa jazdy na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanej ustawy, co uczynił w dniu [...]r.

Przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego zostały wyczerpująco określone w art. 97 § 1 k.p.a. i nie można przy interpretacji tego przepisu stosować wykładni rozszerzającej. Zawieszenie postępowania nie jest bowiem instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę.

Konstytucyjna gwarancja prawa do sądu zawarta w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nosi charakter autonomiczny, przyjmuje się, że jest ona prawem podmiotowym obywatela, tworzącym podstawę roszczenia, a zatem stanowi odrębne i niezależne od innych powiązań normatywnych prawo przysługujące jednostce w stosunku do państwa (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r., II CKN 285/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 188).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie był zasadny w świetle faktu, że w sprawie zawisłej przed sądem toczyło się już wcześniej postępowanie zakończone decyzją ostateczną, w którym rozstrzygnięto sprawę co do jej istoty, a sam fakt wniesienia skargi nie zobowiązuje organu do zawieszenia postępowania.

Niedopuszczalne jest bowiem zawieszenie postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję ostateczną.

Prawidłowo więc przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, że nie ma podstaw do zawieszenie postępowania w tej sprawie ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1444/97 LEX nr 47882). Błędny był pogląd skarżącego, że w niniejszej sprawie mają miejsce okoliczności określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż kwestia rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 3165/01 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach nie stanowiła zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia sprawy o cofnięcie prawa jazdy.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu stwierdzić należy, że nawet gdy zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z powodu kwestii wstępnej to zagadnienie prejudycjalne występuje w postępowaniu administracyjnym, nie zaś w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż różny jest przedmiot obu postępowań (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 marca 1999 r. sygn. akt I SA 1211/98 LEX nr 47972).

W konsekwencji organy administracyjne obydwu instancji trafnie oceniły charakter przedstawionego do rozstrzygnięcia wniosku i wskazały jaką drogą skarżący mógł zrealizować przysługujące mu prawa.

Skarżący korzystając prawidłowo z przysługującego mu prawa do zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu nie może skutecznie odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji (jak i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności) dla wykazania, że został pozbawiony możliwości sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy.

W tym stanie rzeczy wydanie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania było w pełni uzasadnione i zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.