Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1141/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2006r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej we W., decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]r., nr [...], określającej Ł. K. (dalej skarżący) odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu należnych zaliczek za poszczególne miesiące 2006r.

Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego - doradcy podatkowemu A. W. - w dniu 06 maja 2011 r. wraz z pouczeniem o trybie wniesienia od niej skargi do sądu administracyjnego.

Pełnomocnik skarżącego wniosła skargę na wskazaną wyżej decyzję w dniu 06 czerwca 2011 r., adresując przesyłkę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Pismem z dnia 09 czerwca 2011 r. pełnomocnik zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że omyłkowe nadanie skargi bezpośrednio do Sądu nastąpiło bez winy strony i nie było działaniem zamierzonym. O tym, że skarżący dochował należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy ma świadczyć fakt nadania skargi w terminie, oraz prawidłowe zaadresowanie samego dokumentu.

Pełnomocnik poinformowała także, że z chwilą uświadomienia sobie popełnionego błędu złożyła egzemplarz skargi w Izbie Skarbowej we W.

Końcowo podkreśliła, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony

w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, to jest od dnia wniesienia skargi bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Pismem z dnia 10 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniła wniosek, podając, że w dniu składania skargi nasiliły się u niej kłopoty zdrowotne, objawiające się zwolnieniem metabolizmu, zaburzeniami koncentracji i pamięci. Podała następnie, że objawy te zostały potwierdzone podczas wizyty u lekarza rodzinnego w dniu 10 czerwca 2011 r.

Do wniosku pełnomocnik załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 10 czerwca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej u.p.s.a.). Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminowi. Jednocześnie należy dodać, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa, uchybienia pełnomocnika strony w terminowym dokonaniu określonych czynności procesowych, traktowane są jak uchybienia osoby reprezentowanej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r. (sygn. akt II OZ 440/10) oraz z dnia 23 lipca 2010 r. (sygn. akt II FZ 303/10; LEX nr 694415).

W stanie faktycznym sprawy pełnomocnik skarżącego nie kwestionował faktu, że uchybił terminowi do wniesienia skargi, adresując ją bezpośrednio na adres Sądu, tj. z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej we W. Utrzymywał natomiast, że pomimo wadliwego w efekcie złożenia skargi dołożył staranności w nadaniu skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia, a jedynie przez "ogólne roztargnienie" przy jej nadaniu doszło do uchybienia terminowi w rozumieniu art. 53 § 1 u.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 u.p.s.a Zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika, w/w okoliczność nadania skargi w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (jakkolwiek pozbawiona skutków prawnych), jak i ogólna kondycja zdrowotna tego pełnomocnika (cechując się w tym czasie zaburzeniami koncentracji, pamięci, osłabionym metabolizmem), poparta dodatkowo zaświadczeniem lekarskim o dolegliwościach choroby tarczycy miały uprawdopodabniać brak zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 u.p.s.a., a tym samym, uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został uchybiony z powodu wadliwego zaadresowania skargi.

Przedstawione okoliczności w jakich doszło do uchybienia terminowi do złożenia skargi w sprawie w powiązaniu z argumentacją wniosku mającą uprawdopodobnić wymóg braku zawinienia w rozumieniu art. art. 86 § 1 u.p.s.a., nie dawały - w ocenie Sądu – przesłanek do uznania, że istotnie, przyczyna uchybienia w skutecznym złożeniu skargi do sądu powstała na skutek okoliczności na które strona (jej pełnomocnik) nie miała wpływu i którym nie mogła zapobiec. Tak bowiem w orzecznictwie sądowym definiuje się kryterium braku winy jako merytorycznej przesłanki zastosowania art. 86 § 1 u.p.s.a. ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04).

Nawiązując do treści wniosku, omyłkowo wadliwe zaadresowanie skargi na adres bezpośrednio Sądu, z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej, nie mogło zostać uznane za okoliczność pozostającą bez wpływu na stopień winy osoby wnoszącej skargę, skoro pełnomocnik strony został prawidłowo pouczony tak o terminie, jak i zasadach zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Pouczenie to organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, zaś pełnomocnik, jeżeli zamierzał kwestionować to rozstrzygnięcie w drodze skargi do sądu administracyjnego powinien był zastosować się do treści tego pouczenia nie tylko na etapie redagowania skargi, ale przede wszystkim na etapie jej wniesienia. Odnosząc się do wskazanej we wniosku przyczyny uchybienia terminowi, a mianowicie ogólnego braku kondycji psychofizycznej należy podkreślić, że nie każda dolegliwość zdrowotna stanowi dostateczne usprawiedliwienie przyczyn z powodu których termin procesowy nie został dotrzymany. Orzecznictwo sądowe, wypracowane na gruncie art. 86 § 1 u.p.s.a. jest w tej mierze restrykcyjne, uznając, że nie każde nawet zwolnienie lekarskie usprawiedliwiać będzie przyczynę uchybienia. Przyjmuje się, że tylko nagła, gwałtowna choroba, uniemożliwiająca dokonanie czynności procesowej stanowi dostateczne uprawdopodobnienie braku zawinienia.

W nawiązaniu do ustaleń faktycznych w sprawie należy podkreślić, że jakkolwiek "uprawdopodobnienie" nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy i ma na celu jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, niemniej, winno być na tyle przekonujące, by uzasadniało przekonanie, że do uchybienia terminowi doszło wskutek zdarzeń, którym trudno było zapobiec nawet przy dołożeniu szczególnej staranności. Z przedłożonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego nie wynika natomiast, by dolegliwości pełnomocnika miały gwałtowny i ciężki przebieg, a on sam był – także w chwili dokonywania czynności procesowej - osobą niezdolną do pracy. Jakkolwiek objawy choroby tarczycy istotnie mogą powodować ogólny brak koncentracji, niemniej, nie można na tej tylko podstawie wywodzić o braku zawinienia w sprawie, choćby w postaci winy nieumyślnej. Ogólny stan osłabionej koncentracji winien bowiem w sposób szczególny mobilizować pełnomocnika do zachowania wysokiej staranności przy podejmowanych przez tego pełnomocnika czynnościach procesowych, zwłaszcza, gdy od ich skuteczności zależały konsekwencje o skutkach prawnych.

Wskazane okoliczności uzasadniały odmowne rozpoznanie wniosku, o czym, na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.