Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 111/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r. odrzucił skargę K. S. na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i trybie wnoszenia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącej w dniu 26 kwietnia 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru). W pouczeniu wskazano na obowiązujący pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej przymus adwokacki.

W dniu 28 kwietnia 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, podpisując się jako radca prawny.

Zarządzeniem z dnia 6 maja 2011 r. Zastępcy Przewodniczącego Wydziału zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o udzielenie informacji, czy skarżąca jest wpisana na listę radców prawnych oraz czy sąd orzekł wobec niej zakaz wykonywania zawodu.

W piśmie z dnia 11 maja 2011 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych wskazała, że skarżąca została pozbawiona prawa wykonywania zawodu radcy prawnego w wyniku postępowania dyscyplinarnego, które toczyło się przed Okręgowym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym. Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego uprawomocniło się z dniem 30 września 2008 r. Na tej podstawie Rada OIRP podjęła w dniu 4 listopada 2008 r. uchwałę o skreśleniu skarżącej z listy radców prawnych. Uchwała ta stała się ostateczna z dniem 27 kwietnia 2009 r. Tak więc skarżąca nie jest wpisana na listę radców prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W myśl art. art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem, iż przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna może być też sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami – lub rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.).

W cyt. art. 175 p.p.s.a. ustawodawca ustanowił wymóg, aby skarga kasacyjna została sporządzona przez jeden z wymienionych w tym przepisie podmiotów, legitymujących się określonymi uprawnieniami.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wraz z odpisem postanowienia z dnia 7 marca 2011 r. skarżąca otrzymała stosowne pouczenie o przymusie adwokackim oraz to, że sporządziła skargę kasacyjną osobiście.

Uczyniła to, gdyż w jej ocenie posiada ona uprawnienia, zagwarantowane Konstytucją, do wykonywania zawodu radcy prawnego nieprzerwanie od dnia 17 października 1991 r., o czym świadczą załączone do jej pisma z dnia 16 marca 2011 r. (data stempla pocztowego): wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 12 stycznia 2009 r. i 4 marca 2010 r. do Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt K1/09 i K9/10, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt K1/09 oraz kopia koperty (przesyłka z NSA adresowana do skarżącej) w sprawie o sygn. akt II GSK 551/10.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt, że skarga kasacyjna z dnia 28 kwietnia 2011 r. została sporządzona i podpisana przez osobę nie legitymującą się uprawnieniem do jej sporządzenia.

Wskazać należy, że decyzją z dnia 27 kwietnia 2009 r., Nr [...], Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 16 stycznia 2009 r., Nr [...], utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 4 listopada 2008 r., Nr [...] o skreśleniu skarżącej z listy radców prawnych Izby Radców Prawnych. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009 r., VI SA/Wa 1299/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję z dnia 27 kwietnia 2009 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 22 czerwca 2010 r., 16 listopada 2010 r. oraz 4 lutego 2011 r. oddalił wnioski skarżącej o wstrzymanie wykonania tej decyzji (sprawa o sygn. akt II GSK 515/10).

Okoliczność skreślenia skarżącej z listy radców prawnych, na podstawie ostatecznej z dniem 27 kwietnia 2009 r. uchwały, potwierdziła Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych.

Za całkowicie chybioną w świetle przytoczonych okolicznościach faktycznych należy uznać podnoszoną przez skarżącą w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. argumentację o posiadaniu uprawnień do wykonywania zawodu, wywodzoną z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt K1/09, którym orzeczono o niezgodności art. 65 ust. 2c ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim zawiera sformułowanie "bez prawa ubiegania się o ponowny wpis".

Kwestia ewentualnej możliwości ubiegania się przez skarżącą o ponowny wpis na listę radców prawnych w żaden sposób nie oddziałuje na fakt, że w dacie sporządzenia skargi kasacyjnej skarżąca nie była wpisana na listę radców prawnych.

W związku z tym skargę kasacyjną należało uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.