Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 629/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2006r., p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. P. była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 września 2010 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 30 października 2009 r. nr [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r. w kwocie 6.865 zł, będące wynikiem zmiany kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc wykazanej w deklaracji VAT-7 w wysokości 128 zł. Wobec tego skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany był - zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, 2193 ) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 280 zł. Na dalsze koszty mogące mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych ( Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 140 zł ( § 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Postanowieniem z 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu należnego od skargi w zakresie przekraczającym kwotę 100 złotych, a w pozostałej części omówił przyznania prawa pomocy ( wniosek dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych w całości ).

Następnie wyrokiem z 20 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę.

W kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. wniosku sporządzonym w dniu 16 października 2011 r., skarżący zwrócił się o ustanowienie dla niego doradcy podatkowego. Odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej skarżący oświadczył, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z matką, uzyskuje dochody ze stosunku pracy w wysokości 1.317 zł brutto oraz posiada lokal mieszkalny o powierzchni 37 m². Jednocześnie oświadczył, iż jego matka uzyskuje dochody w skali miesiąca w wysokości 950 zł brutto.

Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:

Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. ustanowienie doradcy podatkowego.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków ( art. 211 p.p.s.a. ). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna ( art. 212 § 1 p.p.s.a. ).

Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 1, pkt.2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Oznacza to, że prawo pomocy w tym zakresie stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych i dotyczyć będzie osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Przepis ten również wskazuje, że przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego jest podnoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się więc z wydatkami na ten cel i gromadzić środki finansowe na pokrycie koniecznych kosztów. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z kolei w innym postanowieniu NSA ( postanowienie z dnia

6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8 ) stwierdził, iż "udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".

Przy rozpoznaniu niniejszego wniosku, analizując sytuację majątkową i finansową skarżącego, wykorzystano również materiał dowodowy przedłożony przez skarżącego jako uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości tj. zaświadczenie o wynagrodzeniu uzyskiwanym przez skarżącego w okresie od 1 września do 30 listopada 2010 r. ( karta 28 ), pismo z 19 lutego 2011 r. na temat kosztów ponoszonych w gospodarstwie domowym skarżącego, kserokopie przekazu pocztowego adresowanego do R. M. poświadczającego przekazanie jej świadczenia emerytalnego w kwocie 889,52 zł ( k. 47 ) oraz faktury VAT z 1 lutego 2011 r. wystawionej na kwotę 149,21 zł a dotyczącej czynszu za lokal mieszkalny, wywozu śmieci, dostarczania zimnej wody i odprowadzania ścieków ( k.46 ).

W ocenie referendarza sądowego, będącej wynikiem analizy wszystkich informacji podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy jak też wynikających ze wskazanego pisma i dokumentów, skarżący wykazał, że w jego przypadku zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie wnioskowanego prawa pomocy w zakresie ustanowienia zawodowego pełnomocnika.

Uznano bowiem, iż przy dochodach brutto uzyskiwanych w gospodarstwie domowym skarżącego miesięcznie w wysokości około 2.267 zł, obciążonych kosztami dotyczącymi utrzymania lokalu mieszkalnego i innymi niezbędnymi dla zapewnienia prawidłowej egzystencji dwuosobowej rodziny ( koszty zakupu żywności, środków higienicznych, sanitarnych ), zwiększonymi dodatkowo o zakup leków w związku z chorobą matki ( w wymienionym piśmie wskazano, że matka skarżącego choruje na cukrzycę ), skarżący nie jest w stanie wygenerować środki finansowe na ustanowienie zawodowego pełnomocnika.

Poza tym, jak wynika z przedłożonego oświadczenia, skarżący nie posiada również majątku mogącego przysporzyć mu określone pożytki i tym samym powiększyć potencjał finansowy jego gospodarstwa domowego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.