Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2545/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2150/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2150/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej Sąd I instancji, bądź WSA) oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2016 r. w G. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Daf o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki Schwarzmueller o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. A., który wykonywał przejazd z ładunkiem elementów aluminiowych w imieniu A. Sp. z o.o. na trasie Holandia - Polska. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] marca 2016 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisku na pojedynczej osi napędowej 10,6 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę - przekroczenie o 0,6 t,

- rzeczywistej masa całkowita pojazdu - 41,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 1,4t,

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Opolski Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. Za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego.

W wyniku złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przejazdu z przekroczeniem dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji nią utrzymanej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postepowania. Spółka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nienależyte ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego;

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 1 udp poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; - art. 2 pkt 35a) uprd poprzez uznanie kontrolowanego zespołu pojazdów za pojazd nienormatywny;

-art. 140aa ust. 4 pkt 1) a) i b) uprd poprzez ich nie zastosowanie w sprawie;

W uzasadnieniu strona wskazała, że kluczowe znaczenie dla ustalenia kwalifikacji prawnej zdarzenia ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a więc czy rzeczywiście w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia nacisku osi. Spółka zakwestionowała też zaniechanie dokonania przez organ z urzędu drugiego (kontrolnego) ważenia, co pozwoliłoby ustalić prawidłowość odczytów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, podkreślił że. przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięciu tysięcy złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego oraz rzeczywistej masy całkowitej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). Jak wskazał Sąd pierwszej instancji z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2016 r. w Grodźcu na drodze krajowej nr 46 zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Daf o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki Schwarzmueller o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. A., który wykonywał przejazd z ładunkiem elementów aluminiowych w imieniu A SP. Z O.O. na trasie Holandia - Polska. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli z dnia [...] marca 2016 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej 10,6 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę ) tj. przekroczenie o 0,6 t oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu - 41,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) tj. przekroczenie o 1,4t.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec powyższych podzielił stanowisko organów, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi nienapędowej samochodu ciężarowego oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Tym samym organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VI w wysokości 5000 zł. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd.

Sąd pierwszej instancji wskazał, ze wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonania kontroli przy użyciu wag SAW 10 C, a powoływany przez skarżącego błąd w numerze wagi uznać należy za oczywistą omyłkę. Sąd podkreślił, że zarówno w odwołaniu jaki i w skardze strona wskazywała na brak podstawy prawnej, określającej procedurę ważenia za pomocą użytych w trakcie kontroli wag statycznych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tej kwestii wyjaśniając, że kontrola przestrzegania nacisków osi i DMC pojazdów jest ustawowym obowiązkiem Inspekcji. Wynika to wprost z art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także z art. 129 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 129a ustawy Prawo o ruchu drogowym - gdzie wskazano, że inspektor ma prawo kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego. Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych w przypadku stwierdzenia naruszeń tych norm wynika z art. 56 ustawy o transporcie drogowym i cytowanego wyżej art. 140aa ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. Organ kontrolny w celu skontrolowania masy i nacisków osi pojazdu ma użyć przyrządów pomiarowych. Przyrządy te muszą spełniać wymagania określone przepisami o miarach. Sąd wskazał, że materia ta uregulowana jest w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 z późn. zm.), a kontrolę ważenia pojazdów należy przeprowadzić w miejscu do tej czynności zatwierdzonej przez właściwy organ. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 4 tej ustawy przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Wobec powyższego organ zasadnie stwierdził, że prawo do kontroli parametrów pojazdu i do nakładania kar za przekroczenie dopuszczalnych norm w tym zakresie wynika bezpośrednio z ustaw, zaś przyrządy pomiarowe zostały zalegalizowane stosownie do obowiązujących przepisów. Odnosząc się do argumentu strony skarżącej, iż wagami SAW można dokonać pomiaru obciążenia maksymalnego wynoszącego 10 000 kg, Sąd za organem odwoławczym wyjaśnił, iż zgodnie z procedurą, ważenie wagami przenośnymi odbywa się zawsze za pomocą dwóch wag (każda waga pod jedno koło wchodzącej w skład osi pojazdu), a zatem maksymalne obciążenie wagi przy pomiarze jednego koła wynosi 10 000 kg, a osi 20 000 kg. Ważenie pojazdu odbyło się zatem dwoma wagami przenośnymi SAW 10C/II o łącznym maksymalnym obciążeniu 20 000 kg. Każda oś pojazdu była ważona osobno, a masę całkowitą pojazdu uzyskano przez zsumowanie wyników ważenia osi. Zgodnie z protokołem kontroli po zsumowaniu nacisków poszczególnych osi, tj. I oś - 7,5 t, II oś - 10, 6 t, III oś -7,1, IV oś - 8,1 t i V oś - 8, 1 t, pomierzona rzeczywista masa całkowita to 41,4 t. W związku z powyższym za pomocą pary wag SAW 10C/II można było dokonać pomiaru nacisków osi i masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku wywiodła spółka A. zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a), a to art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a w zw. z art. 74 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 71, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez potraktowanie jako oczywistej omyłki pisarskiej istotnej dla ustalenia stanu faktycznego sprawy rozbieżności w numeracji wag użytych do ważenia pojazdu zawartych w protokole kontroli;

2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a to art. 140ab ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 3 i Załącznika nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na przyjęciu, że w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontroli kontrolowany pojazd zaliczał się do kategorii VI pojazdów nienormatywnych.

Mając na uwadze powyższe skarżąca spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania;

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm., dalej" p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżącej spółce została wymierzona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI. Z akt sprawy wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego oraz trzyosiowej naczepy wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem elementów aluminiowych na trasie Holandia – Polska. W wyniku kontroli ustalono, że doszło min. do przekroczeniem masy całkowitej pojazdu – 41,4 t ( po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) tj. przekroczenie o 1,4t. Z akt sprawy wynika także, że kierowca kontrolowanego pojazdu w trakcie kontroli nie okazał żadnego zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w ramach obu podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy na wstępie zauważyć, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Tak więc w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 71, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na potraktowaniu jako oczywistej omyłki pisarskiej istotnej dla ustalenia stanu faktycznego sprawy rozbieżności w numeracji wag użytych do ważenia pojazdu zawartych w protokole kontroli.

W ocenie NSA trafnie Sąd I instancji uznał, że błąd w numerze wagi należy uznać za oczywistą omyłkę. Brak jest podstaw do zakwestionowania postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej w niniejszym postępowaniu. W szczególności wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż ustalenia organów w zakresie wykazania pomiarów kontrolowanego pojazdu są prawidłowe i nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Należy wskazać, że zarówno w protokole kontroli z dnia [...] marca 2016 r. podpisanym przez kierowcę, jak również w świadectwach legalizacji wag użytych do przedmiotowego pomiaru występują tożsame numery wag i nie ulega wątpliwości, że błąd w numerze wagi w opisie naruszenia jest oczywistą omyłką. Podkreślić także należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała w toku postępowania aby stwierdzone w protokole wartości, dotyczące ciężaru, nie odpowiadały tym, które stwierdzono podczas pomiaru w trakcie kontroli. Zauważyć także należy, co nie jest bez znaczenia w tej sprawie, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, który również nie domagał się powtórnego ważenia, jak również nie zgłaszał zastrzeżeń do zgodności numerów fabrycznych wag.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że na skarżącą została nałożona kara pieniężna za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI. Nienormatywność pojazdu została ustalona z uwagi na stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych parametrów odnoszących się do min. rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. W tym miejscu przypomnieć należy, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a p.r.d. Z treści tegoż przepisu prawa wynika, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Podkreślić należy, że rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951) określa warunki techniczne pojazdów oddzielnie w zakresie wszystkich istotnych parametrów takich jak wymiary pojazdu, masa całkowita pojazdu, naciski osi pojazdu. W przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit a cytowanego rozporządzenia masa całkowita pojazdu nie może przekraczać 40 ton. Stosownie zaś do treści art. 64 ust.1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Z kolei przepis art. 64 ust.3 p.r.d. wskazuje, że wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywncyh uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik numer 1 do ustawy. Z treści wskazanych wyżej przepisów prawa wynika, że ustawodawca w załączniku numer 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym określił parametry dotyczące wymiarów pojazdu, masy pojazdu, nacisków osi pojazdu. Ustalenie tych parametrów kwalifikuje pojazd jako nienormatywny a jednocześnie ustalenie parametrów w określonej w tabeli wysokości daje podstawę do przypisania dla konkretnego pojazdu określonej kategorii zezwolenia. Tak więc kategoria zezwolenia uprawniająca do przejazdu pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych jest uzależniona od stwierdzenia określonego poziomu nienormatywnosci pojazdu przy uwzględnieniu parametrów wskazanych w ustawie i którym to parametrom załącznik do ustawy nadał matematyczny wymiar Należy jeszcze raz podkreślić, że kierowca podczas kontroli nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

W tym stanie rzeczy, skoro prawidłowo organy ustaliły stan faktyczny wskazujący na przekroczenie przez kontrolowany pojazd min. masy całkowitej pojazdu, to prawidłowo zakwalifikowały kontrolowany pojazd jako pojazd nienormatywny. Okoliczność ta skutkowała ustaleniem, iż przewoźnik winien legitymować się zezwoleniem kategorii VI. Natomiast brak zezwolenia kategorii VI uzasadniał zastosowanie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekła, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a