Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1713/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie 1) ustalenia stanu zdrowia i określenia kategorii zdolności do służby wojskowej 2) ustalenie stanu zdrowia i związku chorób ze służbą wojskową 1) co do p-ktu 1 oddala skargę 2) co do p-ktu 2 odrzuca skargę


UZASADNIENIE

Rejonowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z dnia [...] maja 2005 r., którym to orzeczeniem, po rozpoznaniu u sierżanta w stanie spoczynku W. Z. następujących schorzeń:

1. [...],

2. [...],

3. [...],

4. [...],

5. [...],

6. [...],

stwierdziła u niego stopień zdolności do zawodowej służby wojskowej – kategoria "Z", równocześnie ustalając, że schorzenia wymienione w punktach 1 i 5 pozostają w związku ze służbą wojskową, jako następstwo wypadków pozostających w związku ze służbą wojskową, natomiast schorzenia opisane w punktach 2, 3 i 4 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu podano, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., po zapoznaniu się z całokształtem zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, dotyczącej stanu zdrowia W. Z., nie stwierdziła uchybień w postępowaniu Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w jej orzeczeniu nr [...] z dnia [...] maja 2005 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. W. Z. podniósł, że na skutek obrażeń, jakich doznał podczas zawodowej służby wojskowej, jest nadal trwale niezdolny do tej służby. Wyjaśnił, że w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej (w [...] r.) doznał [...], oraz [...]. [...] Podkreślił, że orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., z uwagi na skutki obrażeń jakich doznał podczas zawodowej służby wojskowej (w [...]), zaliczony został na okres 1 roku od dnia badania do III grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową. Zdaniem skarżącego, jego obecny stan zdrowia, wbrew ustaleniom zawartym w zaskarżonym orzeczeniu, nie tylko nie poprawił się, ale odwrotnie – uległ pogorszeniu. Wyjaśnił dodatkowo na rozprawie 10 lutego 2006 r., że przedmiotem jego skargi jest ustalenie stopnia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz związek rozpoznanych chorób ze służbą wojskową.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosiła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z brzmieniem art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę p. W. Z. pod tym kątem, jeżeli chodzi o jej część dotyczącą ustalenia stanu zdrowia i określenia jego zdolności do zawodowej służby wojskowej, Sąd nie stwierdził, aby komisje lekarskie dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy.

Ocenę stanu zdrowia skarżącego i jego zdolności do zawodowej służby wojskowej komisje lekarskie I i II instancji dokonały po zbadaniu skarżącego i zapoznaniu się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją lekarską. Wyniki badań i zebrana dokumentacja lekarska nie potwierdziły, aby rozpoznane schorzenia spowodowały inwalidztwo skarżącego i ograniczały lub wykluczały jego zdolność do zawodowej służby wojskowej z uwagi na stan zdrowia.

Badający skarżącego lekarz [...] stwierdził u niego jedynie nieznaczne zniekształcenie [...] z nieznacznym upośledzeniem [...].

Tak ustalony stan zdrowia uzasadniał zaliczenie skarżącego jako zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "Z".

Natomiast, jeżeli chodzi o tę część orzeczenia, w której ustalono stan zdrowia skarżącego i związek rozpoznanych u niego schorzeń ze służbą wojskową, to Sąd uznał, że skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową ma bowiem znaczenie do celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP i "orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. – opublikowane ONSA 2001/2/47).

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w punkcie 1 sentencji, a na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, orzekł jak w punkcie 2 sentencji.