Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 389/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Bożena Walentynowicz (spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. nakazującą H. Z. rozbiórkę wiatrołapu dobudowanego do budynku na posesji w J. gm. I.

W uzasadnieniu podniesiono, że H. Z. w sierpniu 2002 r. do istniejącego budynku dobudowała samowolnie wiatrołap o wymiarach 2,05 x 5,00m – murowany o dachu jednospadowym, pokrytym eternitem falistym.

W tych okolicznościach organ I instancji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego wiatrołapu.

Organ odwoławczy podzielił zasadność tego rozstrzygnięcia, podkreślając, iż spełnione zostały przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego.

W skardze złożonej do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego H. Z. zarzuciła brak uwzględnienia faktu, że wiatrołap był wybudowany wraz z budynkiem prawie 50 lat temu i stanowi nierozerwalną cześć budynku. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia i podtrzymał swoje stanowisko z decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu wobec nie wyjaśnienia w sprawie wszystkich istotnych okoliczności.

W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że H. Z. dopuściła się samowoli budowlanej polegającej na dobudowaniu do zajmowanego budynku wiatrołapu o wymiarach 2,05 x 5,00m.

Wiatrołap jest murowany o jednospadowym dachu eternitowym. Ustalenie to wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych na nieruchomości w J. w dniu [...] października 2002 r. przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. W oględzinach tych uczestniczyła H. Z. Z treści protokołu wynika, iż inwestorka w sierpniu dokonała dobudowy wiatrołapu opisanego wyżej. Brak jest ustalenia w protokole daty – kiedy pobudowano sporny wiatrołap. Także na sporządzonym szkicu brak jakichkolwiek informacji na temat daty wybudowania wiatrołapu.

Protokół i szkic to jedyne dowody przeprowadzone w sprawie przedmiotowej samowoli. Na temat daty jej dokonania nie przesłuchano inwestorki Z. ani nie dokonano żadnych ustaleń.

Jest to bardzo istotna okoliczność, bowiem w zależności od tego, kiedy miała miejsce samowola budowlana, zależy zastosowanie obowiązującej w tej dacie regulacji prawnej.

W świetle powyższych okoliczności Sąd stwierdza, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy dowolnie ustaliły, żer H. Z. w sierpniu 2002 r. dopuściła się samowoli budowlanej. Nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Organ odwoławczy z naruszeniem swego obowiązku kontrolnego w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu inwestorki, a przede wszystkim do jej twierdzeń, że wiatrołap przedmiotowy stanowi nierozerwalną część budynku, w którym zamieszkuje i wykonany był wraz z budynkiem w latach sześćdziesiątych. W latach 90 budynek został zaadoptowany na mieszkalny.

Zarzuty te powtórzyła skarżąca Z. w złożonej skardze na decyzję odwoławczą. Brak wyjaśnienia przez organ powyższych okoliczności dotyczących daty realizacji wiatrołapu, wyklucza możliwość dokonania oceny przez Sąd zaskarżonej decyzji, jej zgodności z prawem, jak i odparcia zarzutów skargi o niezasadnym nakazie rozbiórki.

Stanowi to konieczność uchylenia decyzji obu instancji wydanych z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.

Z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.