Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2705/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135 w zw. z art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 328/15 w sprawie ze skargi T.D. na rozkaz personalny Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 16 marca 2015 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 328/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi T.A.D. na rozkaz personalny Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 16 marca 2015 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby, uchylił zaskarżony rozkaz personalny.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że rozkazem personalnym z dnia 16 marca 2015 r., Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku (dalej: Komendant Wojewódzki) uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [..] (dalej: Komendant Powiatowy) z dnia 10 grudnia 2014 r., w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił nową datę zwolnienia mł. asp. T.A.D. na dzień 31 marca 2015 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Orzeczenie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [..], Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Białymstoku uznała T.A.D. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Przed wpływem orzeczenia do jednostki Policji funkcjonariusz zaprzestał służby, gdyż w okresie od 15 stycznia do 24 stycznia 2014 r. (25 stycznia 2014 r. dzień wolny od służby) i następnie w okresie od 26 stycznia do 24 lutego 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu 24 stycznia 2014 r. do jednostki wpłynęło prawomocne orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku.

W związku z powyższym Komendant Powiatowy rozkazem personalnym nr [..] zwolnił ze służby w Policji mł. asp. T.A.D. z dniem 6 marca 2014 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki rozkazem personalnym z dnia 28 marca 2014 r., nr [..], uchylił rozkaz personalny nr [..] Komendanta Powiatowego Policji w [..] z dnia 6 marca 2014 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Po otrzymaniu ww. rozkazu personalnego, T.A.D. złożył oświadczenie z dnia 4 kwietnia 2014 r., w którym zgłosił gotowość do służby. W dniu 15 kwietnia 2014 r. policjant stawił się do służby, a następnie przedłożył zwolnienia lekarskie za okres od 16 kwietnia do 15 maja 2014 r. i od 16 maja do 12 czerwca 2014 r.

W związku z wątpliwościami na temat stanu zdrowia mł. asp. T.A.D., Komendant Powiatowy wystąpił do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Warszawie z prośbą o zajęcie stanowiska co do ostatecznego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 15 maja 2014 r. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Warszawie poinformowała, że wymieniony nie zgłosił się do komisji celem wyjaśnienia stawianych zarzutów i dlatego orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [..], jest ostateczne od dnia zatwierdzenia, tj. od 8 stycznia 2014 r.

W związku z prawomocnym orzeczeniem komisji lekarskiej oraz zbliżającym się upływem rocznego okresu ochronnego, w dniu 19 listopada 2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2014 r., nr [..], Komendant Powiatowy, działając na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił mł. asp. T.A.D. z dniem 15 stycznia 2015 r. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby w Policji przez komisję lekarską następuje, gdy orzeczenie ma charakter ostateczny. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie orzeczenie stało się ostateczne w dniu 8 stycznia 2014 r. Wskazano, że 12 miesięczny okres ochronny przed zwolnieniem ze służby, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, powinien być liczony od dnia 15 stycznia 2014 r., tj. od dnia, w którym policjant po uprawomocnieniu się orzeczenia komisji lekarskiej zaprzestał służby w wyniku uzyskanego zwolnienia lekarskiego. Zdaniem organu bez wpływu na uprawnienia policjanta, wynikające z ww. przepisu, powinna pozostawać służba pełniona przez niego w dniu 15 kwietnia 2014 r., gdyż wezwanie ww. do służby nastąpiło na skutek błędnej oceny stanu faktycznego.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia, T.A.D. zarzucił naruszenie przepisów ustawy o Policji, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 poprzez wszczęcie procedury zmierzającej do zwolnienia w sytuacji toczącego się postępowania sądowego w sprawie II SAB/Wa 390/14 oraz art. 43 ust. 1 poprzez niezastosowanie się do dwunastomiesięcznego okresu ochrony przed zwolnieniem oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki rozkazem personalnym z dnia 16 marca 2015 r., uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego z dnia 10 grudnia 2014 r., w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił nową datę zwolnienia mł. asp. T.A.D. na dzień 31 marca 2015 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r. (sygn. akt II SAB/Wa 390/14) WSA w Warszawie oddalił skargę mł. asp. T.A.D. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej. Zatem w ocenie organu odwoławczego, próby podważenia ostatecznego charakteru orzeczenia nr [..] się nie powiodły.

W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, że po stawieniu się funkcjonariusza w jednostce w dniu 15 kwietnia 2014 r., stosownie do art. 229 § 2 Kodeksu pracy, powinien on zostać skierowany do lekarza medycyny pracy w celu uzyskania zaświadczenia dopuszczającego do pracy. Dopuszczenie policjanta do realizacji zadań służbowych w dniu 15 kwietnia 2014 r., podczas gdy zaprzestał on służby z powodu choroby w ww. dniu, było zdaniem organu naruszeniem przepisów pracy.

Organ odwoławczy stwierdził także, że okres dwunastomiesięcznej ochrony przed zwolnieniem ze służby powinien być liczony od 15 stycznia 2014 r. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło jednak po upływie ustawowego terminu miesiąca liczonego od dnia otrzymania odwołania. W związku zaś z tym, że termin zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od daty wydania decyzji ostatecznej, organ II instancji ustalił nowy termin zwolnienia na dzień 31 marca 2015 r.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem T.A.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przepis art. 43 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

Skarżący, co nie jest kwestionowane, nie zgłosił pisemnie wystąpienia ze służby. Natomiast orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2013 r., Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Białymstoku uznała T.A.D. z dniem 10 grudnia 2013 r. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie powyższe zostało zatwierdzone w dniu 8 stycznia 2014 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w Warszawie, zaś w dniu 24 października 2014 r. WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1017/14, odrzucił skargę od tego orzeczenia.

Obaj Komendanci, czyli Powiatowy i Wojewódzki stanęli na stanowisku, że termin 12 miesięcy, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji należy liczyć od dnia 15 stycznia 2014 r., czyli od dnia pójścia funkcjonariusza na zwolnienie lekarskie. Z tym, że Komendant Powiatowy termin zwolnienia określił na dzień 15 stycznia 2015 r., zaś Komendant Wojewódzki na dzień 31 marca 2015 r.

Sąd I instancji nie podzielił powyższych stanowisk.

Sąd I instancji zauważył, że termin określony w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji liczy się od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Dokonując analizy tego przepisu należy przyjąć, że policjant, który orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, zaprzestał służby z powodu choroby. Zaprzestanie przez policjanta służby jest następstwem stanu jego zdrowia i nie ma znaczenia, przez jaki podmiot ocena stanu zdrowia zostanie dokonana, tj. przez lekarza w zwolnieniu lekarskim, czy przez komisję lekarską. Zasadniczy sens unormowania przyjętego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest taki, że policjant, pomimo orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, nie może być zwolniony ze służby, jeżeli zaprzestał służby z powodu choroby i od dnia zaprzestania służby nie upłynęło 12 miesięcy, co oznacza, że stan zaprzestania służby z powodu choroby trwa po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską. W takiej sytuacji, stan zaprzestania służby z powodu choroby, po wydaniu orzeczenia o trwałej niezdolności do służby z powodu choroby przez komisję lekarską, nie musi być dokumentowany zaświadczeniem lekarskim o niezdolności do służby z powodu choroby, skoro już orzeczenie komisji lekarskiej stwierdza, że policjant jest niezdolny do służby z powodu choroby (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 16/13).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy orzeczenie komisji lekarskiej stwierdziło inwalidztwo u skarżącego od dnia 10 grudnia 2013 r., zaś skarżący na zwolnieniach lekarskich przebywał w dniach 15 – 24 stycznia 2014 r. i 26 stycznia – 24 lutego 2014 r. Ponadto pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. Komendant Powiatowy poinformował skarżącego, że na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644), został on zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Jak z powyższego widać, oba organy trafnie przyjęły, iż pomimo zrównania na gruncie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stanu choroby skarżącego wynikającego z orzeczenia komisji lekarskiej i zwolnienia lekarskiego, brak było podstaw do liczenia terminu 12 miesięcy od dnia 10 grudnia 2013 r., gdyż skarżący zaprzestał pełnienia służby dopiero w dniu 15 stycznia 2014 r., idąc na zwolnienie lekarskie.

W ocenie Sądu I instancji, organy nietrafnie jednak przyjęły, że począwszy od dnia 15 stycznia 2014 r., skarżący zaprzestał pełnienia służby nieprzerwanie. W dniu 4 kwietnia 2014 r. złożył on bowiem oświadczenie, w którym zgłosił gotowość do pełnienia służby, a następnie KPP w [..] wezwała go do stawienia się do służby. Stawił się on w pracy w dniu 15 kwietnia 2014 r., podpisał listę obecności i został dopuszczony do pełnienia służby w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych.

Zdaniem Sądu, fakt powyższy przesądza o tym, że skarżący w dniu 15 kwietnia 2014 r. pełnił służbę, a zatem termin 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby zaczął biec dopiero od dnia 16 kwietnia 2014 r. Kwestia, czy należało skarżącego dopuszczać do pełnienia służby mimo istnienia orzeczenia komisji lekarskiej, pozostaje bez wpływu na fakt, że skarżący w dniu 15 kwietnia 2014 r. służbę pełnił.

Dodatkowego Sąd I instancji zauważył, że art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie pozwala na łączenie okresów przebywania na zwolnieniach lekarskich przedzielonych okresami pełnienia służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2001 r., sygn. akt II SA 3145/00).

W ocenie Sądu I instancji, powyższe dotyczy także okresu zaprzestania pełnienia służby przez policjanta w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej. Skoro brak jest podstaw do różnicowania pozycji policjanta przebywającego na zwolnieniach lekarskich z pozycją policjanta, który zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu komisji lekarskiej (por. cyt. uchwała NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 16/13), to tym samym przesłanka nieprzerwalności pozostawania poza służbą w okresie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, musi dotyczyć i tego drugiego przypadku.

Reasumując Sąd uznał, że oba organy naruszyły przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i naruszenie to w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Ponadto Sąd zauważył, że organ II instancji ustalił datę zwolnienia na dzień 31 marca 2015 r. nie podając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia z dnia 16 marca 2015 r., dlaczego tak uczynił. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., z którego wynika, że uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie jej podstawy prawnej ze wskazaniem przepisów prawa. Powyższe nie pozwalało Sądowi na kontrolę skarżonego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie.

Sąd I instancji wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Końcowo Sąd stwierdził, iż z racji na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, brak było podstaw do stosowania art. 135 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.D., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 135 P.p.s.a w zw. art. 134 § 1 P.p.s.a oraz w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez zaniechanie zastosowania środków przewidzianych w ustawie, w konsekwencji czego w wyniku wydanego wyroku doszło jedynie do uchylenia decyzji organu II instancji, gdy tymczasem Sąd powinien uchylić również decyzję organu I instancji, co wynikało wprost z treści uzasadnienia wydanego wyroku;

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a, poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji, pomimo przyznania przez Sąd w uzasadnieniu jej wadliwości w przedmiocie ustalenia daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji oraz wadliwe przyjęcie, że w sprawie stan faktyczny był bezsporny.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia, musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). Przy czym skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie do końca odpowiada powyższym wymogom. Skarżący jako naruszone zaskarżonym wyrokiem wymienia art. 135, art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a., przy czym naruszenia w/wym. przepisów upatruje wyłącznie w tym, że Sąd I instancji uchylił tylko zaskarżoną decyzję, a nie uchylił decyzji organu I instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje przy tym na to jaki wpływ zarzucane uchybienia miały na wynik sprawy.

Przepis art. 135 P.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powyższy przepis nie tworzy podstawy do wystąpienia z wnioskami w skardze do żądania uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji. Przepis art. 135 P.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych Sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie Sądu obowiązek zastosowanie tego przepisu. Jednak nie odpowiada mu uprawnienie skarżącego do żądania, objęcia zakresem orzekania tych aktów. Sąd nie musi odnosić się do złożonego w tym zakresie wniosku, czyli nie musi rozstrzygać w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10, CBOSA).

Przesłanką zastosowania art. 135 P.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonej decyzji, ale także w aktach lub czynnościach ją poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 134/11, CBOSA). Jak wskazuje się w piśmiennictwie istotą konstrukcji ukształtowanej przepisem art. 135 P.p.s.a. jest powiązanie obowiązku Sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Wzruszenie - wraz z zaskarżonym aktem (decyzją, postanowieniem) podjętego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego można uzasadnić potrzebą przyspieszenia postępowania (zob. Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, Państwo i Prawo 2007, nr 4, s. 31 i n.).

Uwzględniając powyższe obowiązek zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 135 P.p.s.a. będzie zachodził wówczas, gdy ewentualne uchybienia w zakresie prawa materialnego lub procesowego, które zaistniały w postępowaniu przed organem I instancji nie będzie można konwalidować w postępowaniu odwoławczym. Trzeba bowiem mieć na względzie charakter tego postępowania, będący konsekwencją zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy w rezultacie wniesienia zwykłego środka zaskarżenia rozpatruje sprawę ponownie. Oczywiście sposób rozpoznania przez organ odwoławczy odbiega od tego, który jest aktualny w toku postępowania przed organem I instancji. Obejmuje ono w pierwszej kolejności element kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, który daje dalszy asumpt do analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. W konsekwencji załatwienie sprawy przez organ odwoławczy wiąże się z koniecznością prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez ten organ. Zasadą więc jest to, że postępowanie odwoławcze kończy się wydaniem merytorycznej decyzji. W ten sposób realizowana jest zasada szybkości postępowania.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wskazane przez Sąd I instancji uchybienia mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy. Stąd też nie było konieczności uchylania również decyzji organu I instancji. Nie ma bowiem konieczności uzupełniania postępowania dowodowego w znacznej części, a tym bardziej w całości.

Tym samym także jako niezasadne należy ocenić pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.

Sąd I instancji ocenił, iż ustalona w decyzjach obu organów data zwolnienia skarżącego ze służby jest nieprawidłowa. Sąd wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku od jakiej daty należy liczyć bieg 12 miesięcznego okresu ochronnego o jakim mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Organ odwoławczy stosownie do art. 153 P.p.s.a. jest związany tą oceną.

Sąd I instancji skontrolował sprawę w jej całokształcie, uznając że chociaż decyzja organu I instancji jest wadliwa w zakresie daty zwolnienia skarżącego ze służby, to nie zachodzi potrzeba jej uchylania i niepotrzebnego przedłużania postępowania, albowiem organ odwoławczy w ramach posiadanych uprawnień ustali nową datę zwolnienia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------

9