Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 460/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1, art. 259
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 134, art. 135, art. 145 par. 1 lit. c, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Referent stażysta Anna Pakuła po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżona decyzje oraz poprzedzającą ja decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...]. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącego kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.J. (zw. dalej Skarżący, Strona) złożył skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektor IS) z dnia [...] marca 2010 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej Naczelnik US) z dnia [...] listopada 2009 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za okresy maj, wrzesień, listopad 2000 r., od stycznia do listopada 2001 r., styczeń, luty, kwiecień, maj 2002 r., listopad, grudzień 2003 r., od stycznia do marca oraz od maja do listopada 2004 r., styczeń, marzec, kwiecień oraz od czerwca do grudnia 2005 r., lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2006 r. poprzez rozłożenie na raty należności głównej w wysokości 500.268,94 zł.

Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odroczeniu do dnia 30 września 2009 r. zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy w łącznej kwocie należności głównej 500.268.94 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł.

Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. skarżący wystąpił do Naczelnika US

o zmianę w/w decyzji, poprzez rozłożenie należności głównej w wysokości

500.268,94 zł na raty oraz umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł i opłaty prolongacyjnej w kwocie 51.911,00 zł.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Naczelnik US odmówił zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] i rozłożenia na raty zapłaty kwoty głównej zaległości objętych w/w decyzją.

Uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący nie wykazał swojego ważnego interesu w zakresie zmiany decyzji ostatecznej, zgodnie z przesłankami art. 253 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm. - zw. dalej Op).

Podkreślił, iż w toku prowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że sytuacja firmy Skarżącego (zakład w [...]) uległa pogorszeniu. Zauważył, że strona regularnie dokonuje płatności rat zaciągniętych kredytów (na działalność gospodarczą czy na zakup samochodu), alimentów na byłą żonę czy rozłożonych na raty zobowiązań wobec ZUS, jednak nie reguluje żadnych płatności wobec organu podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług, mimo przyznania już wcześniej ulgi w postaci odroczenia terminu jego płatności do 30 września 2009 r., naruszając tym samym ogólną zasadę regulowania należności wobec Skarbu Państwa.

Ponadto organ ustalił, że wydatki ponoszone przez skarżącego znacznie przekraczały uzyskiwane przez niego miesięczne dochody. Jednocześnie podkreślił, iż znaczna część wydatków to tzw. dobrowolne wydatki, które strona sama nałożyła na siebie, pomimo świadomości w zakresie swojej sytuacji majątkowej i możliwości finansowych, jak również istniejących zaległości podatkowych.

Co więcej, plany skarżącego co do dalszego rozwoju firmy, utwierdziły w przekonaniu

organ podatkowy, że również w przyszłości indywidualne własne interesy i korzyści będzie przedkładał nad konstytucyjny obowiązek płacenia podatków.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył odwołanie. Wnosząc o zmianę decyzji w kierunku wnioskowanym lub jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił organowi podatkowemu pierwszej instancji, że w sposób niewłaściwy rozprawił się z całokształtem okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności nie wziął dostatecznie pod uwagę faktu spłaty szeregu zaległości, między innymi względem ZUS oraz Naczelnika US poprzez realizację układów ratalnych ustalonych wcześniejszymi decyzjami w/w organów.

Ponadto podkreślił, iż jego priorytetem jest uratowanie firmy i dalsze funkcjonowanie na rynku, tym samym zatrudnianie mieszkańców kilku pobliskich miejscowości. Dodatkowo podniósł, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach faktu, że na przestrzeni 2008 r. w gospodarce światowej nastąpił kryzys gospodarczy, którego skutki odczuwalne w tym czasie były przez stronę przede wszystkim w ilości zamówień jedynego kontrahenta - firmy "S".

Dodatkowo wskazał, iż nieprawidłowością jest uśrednianie przez organ pierwszej instancji uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, który nie odzwierciedla rzeczywistych możliwości finansowych skarżącego w konkretnych miesiącach.

W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora IS, pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący złożył dokumenty finansowe za ostatnie trzy miesiące 2009 r. przedstawiające aktualną sytuację w zakresie osiąganych przez prowadzony przez niego Zakład [...] dochodów, poniesionych wydatków oraz posiadanego majątku.

Decyzją z dniał marca 2010 r. o nr [...] Dyrektor IS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podkreślając, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody związane z uznaniowością przyznania ulgi uznał za trafne i odpowiadające prawu, jak również z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem.

W uzasadnieniu orzeczenia, w ślad za organem pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w żadnym razie nie wykazał swojego ważnego interesu jako podatnika w zakresie pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych.

W skardze z dnia 30 marca 2010 r. wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US i zasądzenie na rzecz skarżącego wszelkich kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym.

Przedstawił zarzuty tożsame do podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego, w szczególności w zakresie błędnej, bo negatywnej dla niego, oceny jego sytuacji majątkowej i finansowej. Podkreślił, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i podjęcie czynności egzekucyjnych w konsekwencji doprowadzi do poważnych problemów z działalnością skarżącego, nawet do likwidacji prowadzonego przez niego zakładu i utratę miejsc pracy przez ponad 60 osób.

Ponadto podniósł, że w ustawie Ordynacja podatkowa brak jest przepisów pozwalających na dzielenie jednej sprawy na dwie zupełnie odmienne decyzje, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, kiedy to przyznanie ulgi w postaci odroczenia terminu płatności nastąpiło na mocy jednej decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], natomiast odmowa umorzenia odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej oraz rozłożenia na raty należności głównej nastąpiło dwoma odrębnymi decyzjami.

Dodatkowo wskazał, że organ pierwszej instancji swą decyzję oparł na niepełnym materiale dowodowym, który, zdaniem Skarżącego, nie pozwalał na podjęcie żadnej decyzji, a już w żadnym razie negatywnej dla Strony skarżącej. Podkreślił, iż materiał dowodowy został uzupełniony dopiero na etapie postępowania odwoławczego, niemniej jednak stanowiło to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak

w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o oddalenie skargi.

Dodatkowym pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji i zasądzenie kosztów związanych z postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zarzucił organom obu instancji, iż błędnie potraktowały wniosek skarżącego z dnia [...] września 2009 r. jako prośbę zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia

2008 r. odraczającej zapłatę zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy do dnia 30 września 2009 r. Zdaniem skarżącego w zaistniałym okolicznościach przedmiotowy wniosek powinien być potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie pomocy, wszczynający zupełnie inne postępowanie. Nie mógł on stanowić

kontynuacji poprzedniej sprawy, gdyż z dniem 30 września 2009 r. tj. z upływem

terminu określonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., postępowanie to stało się

bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl § 2 wyżej wymienionego artykułu ustawy ustrojowej kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając na względzie powyższy wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US

z dnia [...] listopada 2009 roku.

Na wstępie należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej pozostają decyzje organów podatkowych odmawiające zmiany decyzji Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłoką z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy poprzez umorzenie odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej. Organy podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcia konsekwentnie prezentowały stanowisko, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 253a

§ 1 Op i na tej podstawie odmówiły zmiany decyzji ostatecznej.

Rozstrzygnięcie zawisłego sporu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do treści przepisów art. 67a § 1 Op., zgodnie z którym na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Należy też podkreślić, że dopóki istnieje zaległość podatkowa, podatnik jest uprawniony do składania wniosków o przyznanie ulg, nawet wówczas gdy nie dotrzymał wyznaczonych wcześniej w decyzjach terminów zapłaty odroczonej zaległości.

Zasadne w tym miejscu jest odwołanie się również do treści art. 259 Op, zgodnie z brzmieniem którego w razie niedotrzymania płatności zaległości w odroczonym terminie, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o odroczeniu zapłaty zaległości podatkowej w całości. Jest to przepis o charakterze szczególnych sankcji w stosunku do podmiotów, które otrzymały pozytywne dla nich decyzje o przyznaniu ulg w spłacie zobowiązań podatkowych/zaległości podatkowych.

Brzmienie treści tej normy jest oczywiste i nie pozostawia żadnych wątpliwości. Wskazuje nic innego, jak to, że upływ odroczonego terminu zapłaty zaległości podatkowej powoduje "automatyczne" wygaśnięcie decyzji w przedmiocie odroczenia tego terminu, co oznacza, że wycofanie z obrotu prawnego owej decyzji z mocy samego prawa nie wymaga od organu żadnych działań, a ustawodawca nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego, zaś okoliczności, z powodu których podatnik nie mógł zapłacić w świetle powołanego przepisu, nie mają żadnego znaczenia prawnego, gdyż w jego treści nie zostały zawarte jakiekolwiek przesłanki uzależniające wygaśnięcie omawianych decyzji od przyczyn niedotrzymania terminu (Kosikowski Cezary, Etel Leonard, Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Presnarowicz Sławomir, Ordynacja

podatkowa, Komentarz, LEX, wyd. II).

Nie ulega wątpliwości, że decydujące znaczenie przy rozstrzyganiu tej kwestii ma dzień

podejmowania decyzji przez organ podatkowy, a nie dzień złożenia wniosku.

Zatem, jak wynika z wcześniejszych wywodów, tylko dopóki w obrocie prawnym istnieje

decyzja, dopóty możliwa jest jej zmiana poprzez wydanie decyzji ją zmieniającej.

Powyższe uwagi odnoszą się w pełni do stanu faktycznego rozpoznawanych rozstrzygnięć. W badanej sprawie Naczelnik US na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. odroczył zapłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę do dnia 30 września 2009 r.

W ocenie Sądu, rację ma skarżący twierdząc, że po dniu 30 września 2009 r. jego wniosek z dnia [...] września 2009 r. powinien być potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie ulgi podatkowej - jako wniosek wszczynający odrębne postępowanie, gdyż przedmiotowa decyzja z dniem 30 września 2009 r. wygasła, więc nie można orzekać w przedmiocie czegoś, czego w obrocie prawnym już nie ma. W sytuacji, gdy wniosek skarżącego z dnia [...] września 2009 r., nie został rozpatrzony we wskazanym terminie tj. do dnia 30 września 2009 r. to stosownie do brzmienia art. 259 § 1 Op. nastąpiło wygaśnięcie tej decyzji, co równa się likwidacji jej bytu prawnego.

W istocie, przepis art. 67a § 1 pkt 3 Op wymienia rodzaje, różne formy przyznania podatnikowi pomocy w spłacie zaległości podatkowych, w tym kolejne odroczenie zapłaty zaległości, rozłożenie na raty, czy wręcz umorzenie w całości lub części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej. Niemniej jednak, w sytuacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdy ze względu na fakt, iż z powodu niedotrzymania terminu decyzja o odroczeniu terminu spłaty zaległości podatkowej z mocy prawa wygasła, to wraz z nią przestała również istnieć opłata prolongacyjna. Została ona bowiem zastąpiona odsetkami od zaległości, naliczonymi od "pierwotnego" terminu płatności podatku.

To zatem oznacza, że wygasają decyzje o odroczeniu terminu płatności podatku lub rozłożeniu na raty, a terminem płatności podatku jest termin określony w art. 47 § 1-3 Op, zaś opłata prolongacyjna zostaje zastąpiona odsetkami za zwłokę.

W tej sytuacji, wobec wskazanych powyżej okoliczności i uwag, uznać należy, że w niniejszej sprawie naruszone zostały przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - głównie poprzez przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy za właściwe działanie w trybie art. 253a § 1 Op

i jednoczesne pominięcie dyspozycji wynikających z treści art. 259 Op.

Sąd pragnie podkreślić, że przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie pozostaje ocena prawidłowości i zasadności wydania decyzji w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Naczelnika US. Skoro zatem Sąd stwierdził, że w tym właśnie zakresie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to praktycznie niemożliwa, a i niecelowa stała się kontrola prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 67 Op.

Sąd w takiej sytuacji nie badał, gdyż nie byłoby to uprawnione jako przedwczesne, okoliczności co do ewentualnego przyznania ulg dotyczących aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. Takie działanie Sądu doprowadziłoby bowiem do wyręczenia organów administracji z przypisanych im obowiązków.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Naczelnik US, zgodnie z wyżej cyt. przepisami Ordynacji podatkowej, zobowiązany będzie zatem rozpatrzyć sprawę w sprawie ulg w spłacie zobowiązań. Wniosek Skarżącego z dnia [...] września 2009 r. spowodował już wszczęcie postępowania w tym zakresie, w którym organ podatkowy pierwszej instancji go winien ustalić stan faktyczny poprzez stosowne zbadanie sytuacji finansowej i majątkowej strony. Następnie rozważyć argumenty skarżącego

w odniesieniu do wystąpienia przesłanek uzasadnionego "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", w ramach przyznanego organom podatkowym uznania administracyjnego.

Dodać można, że każdorazowo, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących żądań podatnika wynikających z wniosku, organ podatkowy powinien wyjaśnić, o co tak naprawdę wnosi podatnik, i dopiero wówczas zdecydować o dalszym postępowaniu. Organ jest związany treścią wniosku w tym sensie, że nie może zastosować innej ulgi, aniżeli ta, o którą prosi podatnik.

Jakkolwiek, Dyrektor IS ma rację, że nie można rozłożyć na raty należności głównej z pozostawieniem kwoty odsetek za zwłokę, bez ich rozłożenia na raty wraz z zaległością czy wręcz umorzenia (odsetki nie istnieją samodzielnie, w oderwaniu od należności głównej), to w nawiązaniu do powyższego organ tym bardziej winien wezwać skarżącego - wnioskodawcę do wyjaśnienia swych żądań, nie poprzestając na treści sformułowań zawartych we wniosku, udzielając zgodnie z art. 121 i art. 122 Op niezbędnych informacji i wyjaśnień w zakresie możliwości przyznania przewidywanych ustawą ulg w spłacie należności podatkowych.

Pobocznie Sąd zauważa także, że nie są znane powody dla których organ pierwszej instancji rozdzielił rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] września 2009r. i wydał dwie odrębne decyzje: jedna w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości głównej, a druga w zakresie umorzenia odsetek za zwłoką i opłaty prolongacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie stanowi to jednak uchybienia przepisom proceduralnym określonym Ordynacją podatkową, które nie nakazują ale też i nie zakazują takiego rozwiązania. Uznać należy, że nie miało to też istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolą legalności decyzji organu pierwszej instancji daje się wyprowadzić z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu sąd rozpoznając skargą może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (zarówno głównych, jak i wpadkowych, incydentalnych), przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W świetle określonego w tym przepisie podstawowego celu tej kontroli ("pod względem zgodności z prawem") należy przyjąć, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest stworzenie takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Sąd administracyjny korzysta zatem z uprawnienia umożliwiającego mu pozbawienie bytu prawnego wszystkich niezgodnych z prawem rozstrzygnięć wydanych w sprawie.

Uwzględniając przepis art. 134 P.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonej decyzji Dyrektora IS, ale także poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z dnia [...] listopada 2009 r.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 i 135. P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Z uwagi na uwzględnienie skargi, na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana a rozstrzygnięcie to zachowuje moc do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cyt. ustawy oraz na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).