Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 768/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145,  art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Ne [..] - po rozpatrzeniu odwołania A.Sz. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki A z/s w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., na działce nr 6/1, AM-24, obręb Oporów - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że w wyniku rozpoznania wniosku Spółki A z/s w W. z dnia 16 sierpnia 2008 r. (uzupełnionego w dniach 28 sierpnia 2006 r. i 23 lipca 2008 r.) Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla w/w inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 14 sierpnia 2009 r. wpłynął do Kancelarii Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wniosek A.Sz. o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną powyżej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...]. Zdaniem wnioskującego wznowienie postępowania winno nastąpić w wyniku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. A.Sz. jako właściciel nieruchomości nr 7/3, AM-24, obręb O., na którą oddziaływać będzie przedmiotowa inwestycja, podniósł, że pozbawiony został możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu poprzez brak pisemnego zawiadomienia o toczącym się postępowaniu i podjętym rozstrzygnięciu.

Po rozpoznaniu powyższego wniosku, organ pierwszej instancji wydał postanowienie z dnia [...] r. Nr [...], którym wznowił postępowanie administracyjne zakończone opisaną decyzją, a następnie decyzją z dnia [....] r. Nr [...] odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca posiada przymiot strony w postępowaniu lokalizacyjnym zakończonym omawianą decyzją, zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 k.p.a., a zatem należało wznowić postępowanie w związku z przesłanką wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Brak jednakże podstaw do uchylenia decyzji lokalizacyjnej, bowiem nie wystąpiła przesłanka przywołana powyższym przepisem. Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadomione zostały w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo przyjęty w Gminie W..

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.Sz., wskazując w nim na naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od umożliwienia stronom ostatecznego wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych przez organ ustaleń oraz nie doręczenia spornej decyzji. Strona zarzuciła także naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zważyło, że w art. 145 i art. 145a k.p.a. enumeratywnie wymienia okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W omawianej sprawie Prezydent W. wznowił postępowanie na wniosek strony, która - jak twierdzi - bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ustalił bowiem, że A.Sz. jest stroną postępowania zakończonego wydaną przez Prezydenta W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Ustalił także, że wymieniona strona złożyła swój wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co warunkuje możliwość wznowienia postępowania. Wobec zatem powyższych ustaleń, po wznowieniu postępowania, organ administracji publicznej ma możliwość podjęcia decyzji administracyjnych w jednym z trzech przedstawionych poniżej wariantów:

1) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a wymienionej ustawy,

2) na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a wymienionej ustawy, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy,

3) na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a., w sytuacji, gdy wydana decyzja jest prawidłowa, organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie w którym: stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, odmawia uchylenia tej decyzji, z podaniem jednej z przesłanek wymienionych w art. 146 omawianej ustawy.

W wyniku natomiast stwierdzenia już we wznowionym postępowaniu, że podmiot wnioskujący nie jest stroną danego postępowania administracyjnego, postępowanie to winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe.

W omawianej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo - zdaniem Kolegium - zastosował rozstrzygnięcie wynikające z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawiając uchylenia decyzji lokalizacyjnej. Przepis ten stanowi, że w sytuacji, gdy po zbadaniu (rozpoznaniu w myśl art. 149 § 2 kpa), czy zaistniała powołana we wniosku przesłanka wznowieniowa stwierdza, że taka przesłanka w rzeczywistości nie zaistniała, wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (kwestionowanej wnioskiem o wznowienie). Nie ma zatem możliwości dokonania dowolności interpretacji omawianego przepisu. Oznacza to, że jeżeli organ pierwszej instancji uzna prawidłowość zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, postanowieniach oraz decyzji kończącej sprawę, nie ma możliwości prawnej, aby uchylić decyzję lokalizacyjną.

Jak wskazał dalej organ odwoławczy to przepis prawa materialnego określa sposób doręczania korespondencji w sprawie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl zatem art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest obowiązany do zawiadamiania w drodze obwieszczeń, a także w sposób przyjęty w danej miejscowości o wszczęciu postępowania w sprawie wydania tej decyzji oraz o ewentualnych postanowieniach w tej sprawie, a także o decyzji kończącej postępowanie. Jedynie inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być zlokalizowana inwestycja celu publicznego, powinni być oddzielnie na piśmie zawiadomieni o podejmowanych działaniach. Jak wynika z akt sprawy lokalizacja inwestycji nie nastąpiła na działce będącej własnością A.Sz.. Działka ta znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji - w obszarze jej oddziaływania. Wobec powyższego, zgodnie z powołanym przepisem, zawiadomienie o wszczęciu postępowania, wydane postanowienie i decyzja orzekająca co do istoty, zostały doręczone stronom, w tym także A.Sz. w drodze publicznego doręczenia poprzez obwieszczenie. Obwieszczenie o ponownym prowadzeniu postępowania (po kasacyjnej decyzji Kolegium) zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego W. w dniach od 25 sierpnia 2008 r. do 10 września 2008 r.. Obwieszczenie o wydanym postanowieniu zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego W. w dniach od 6 listopada 2008 r. do 24 listopada 2008 r. na stronie internetowej Urzędu w dniach od 6 listopada 2008 r. do 22 listopada 2008 r.. Natomiast doręczenie decyzji lokalizacyjnej nastąpiło poprzez podanie do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego W. w dniach od 18 listopada 2008 r. do 4 grudnia 2008 r. Powyższe spełnia wymóg art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym także podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w Kodeksie postępowania administracyjnego dotyczące udziału stron w postępowaniu administracyjnym. Brak zatem - w ocenie Kolegium - wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkuje koniecznością zastosowania rozstrzygnięcia określonego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. odmową uchylenia decyzji lokalizacyjnej. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ pierwszej instancji w pierwszej części postępowania doręczał pisma (zawiadomienia) stronom indywidualnie, gdyż pozostawało to w sprzeczności z przepisem prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym.

SKO podkreśliło także, że odwołujący się miał wiedzę na temat sposobu doręczenia pism procesowych w postępowaniu lokalizacyjnym i mógł spodziewać się, że po decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] wszelkie pisma procesowe będą doręczane w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium bowiem w uzasadnieniu opisanej decyzji z dnia [...] r. wyraźnie zwróciło uwagę na wadliwość doręczeń i wyartykułowało jakie podmioty winny otrzymać decyzję w formie pisemnej (s. 3 uzasadnienia). Tak więc argumentacja odwołania zmierzająca do wykazania, że A.Sz. miał prawo oczekiwać otrzymania decyzji na piśmie jest chybiona.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Wojewody D. wniósł A.Sz., zarzucając jej naruszenie art. 1, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28, art. 107 § 1, art. 3, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na wydaniu decyzji odmawiającej stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem przepisów prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., podczas gdy w strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których nie można uchylić decyzji, po myśli art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa oraz interesu i strony postępowania. Zasadniczą kwestią leżącą u podstaw rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania jest ocena prawidłowości zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego, postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W tym postępowaniu dwukrotnie wydawano i doręczano powyższe dokumenty. Pierwszy raz w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydenta W. Nr [...] w dniu [...] r.. Wtedy decyzja oraz wcześniejsze dokumenty były doręczane skarżącemu. Po kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wydanej na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, Prezydent W. ponownie wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla Spółki A Nr [...] z dnia [...] r.. Tym razem ani ta decyzja, ani wcześniej wydane zawiadomienia i postanowienia nie zostały doręczone bezpośrednio Panu A.Sz.. Organ pierwszej instancji poprzestał na zamieszczeniu w budynku urzędu oraz na stronie internetowej obwieszczeń, przy czym takie obwieszczenia były również dokonywane w związku z wydaniem decyzji Nr [...] z dnia [...] r.. Bezspornie więc organ wydający decyzję Nr [...] oraz urzędnik, który ją opracował mieli pełną świadomość procedury określonej w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc problem którym stronom doręczyć decyzję, a którym doręczyć poprzez obwieszczenie nie występował. Zatem kolejna decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została wydana w toku tego samego postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem inwestora z dnia 16 sierpnia 2006 r., które cały czas toczyło się na podstawie niezmienionego stanu prawnego i w którym A.Sz. był stroną. Prezydent W. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznały, że doręczenie decyzji Nr [...] było prawidłowe.

W odwołaniu z dnia 30 marca 2010 r. skarżący podniósł dwa zarzuty: pierwszy, że jest właścicielem nieruchomości, na których ma być zlokalizowana inwestycja celu publicznego, skoro jego działka jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji. Drugi, że zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli nakazuje jednakowo traktować stronę w toku całego postępowania i zabrania pozbawiać jej uprawnień. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie rozpoznał należycie zarzutów odwołania. Co do pierwszej kwestii to uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera rozważań na temat katalogu podmiotów, którym na piśmie doręcza się decyzje lokalizacyjne, a w szczególności dlaczego do kręgu tych podmiotów nie należy A.Sz.. Co do drugiego problemu organ wyjaśnił tylko, że skoro w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] "zwróciło uwagę na wadliwość doręczeń i wyartykułowało jakie osoby winny otrzymać decyzję w formie pisemnej", to skarżący nie miał prawa oczekiwać otrzymania decyzji na piśmie.

W ustawie zaś z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca określając krąg podmiotów, którym na piśmie doręcza się decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uznał, że są nimi tylko inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Uznał, że interes prawny tych podmiotów jest tego rodzaju, że zasługują oni na otrzymanie wszelkich pism bezpośrednio tak, aby było w 100 % respektowane ich prawo czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym i wynikające z niego uprawnienie do czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, a przede wszystkim możliwość podejmowania czynności procesowych w celu obrony swoich interesów prawnych. Ustawodawca nie określił pojęcia "nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego" jakiego używa w art. 53 ust. 1 ustawy. Zgodnie z potocznym znaczeniem słowa "lokalizacja" jest to nic innego jak położenie danego obiektu w przestrzeni. Wyjaśnienie to nie daje jednak odpowiedzi na pytanie jakie jest położenie inwestycji celu publicznego, a szczególnie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem skarżącego wolą ustawodawcy było, aby do kategorii podmiotów, którym na piśmie doręcza się m.in. decyzję lokalizacyjną zaliczyć także właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływać. Wynika to po pierwsze z celu jaki realizuje instytucja zawiadomień przez obwieszczenia - priorytetowy charakter inwestycji celu publicznego w stosunku do praw stron postępowania, którym inwestycja celu publicznego może znacząco ograniczać prawo własności poprzez utrudnienia z korzystania z własności nieruchomości (wykładnia celowościowa).

Po drugie zgodnie z regułami wykładni systemowej, która zakłada, że przepis w danym akcie prawnym nie jest umiejscowiony przypadkowo, lecz wynika z racjonalnego działania prawodawcy, treść art. 53 ust. 1 należy wykładać łącznie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1) ustawy, który stanowi, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Z przepisu tego jasno wynika - zdaniem strony skarżącej - że teren (obszar) objęty wnioskiem o lokalizację inwestycji celu publicznego składa się z terenu, którego wniosek dotyczy, oraz obszaru, na który inwestycja ta będzie oddziaływać. Ponieważ nie należy interpretować przepisów tak, aby były one sprzeczne z innymi przepisami, to należy uznać, że nieruchomości na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego to również nieruchomości leżące na obszarze oddziaływania inwestycji. Wykładnia taka jest zgodna z jedną z podstawowych zasad jaką jest prawo czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym i wynikające z niego uprawnienie do aktywnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, a przede wszystkim możliwość podejmowania możliwość podejmowania czynności procesowych w celu obrony swoich interesów prawnych. Z całą zaś pewnością A.Sz. jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., jest bowiem właścicielem nieruchomości graniczących z nieruchomością, na której Spółka A będzie lokalizował stalową wieżę i kontener techniczny, a nadto jego nieruchomość jako jedyna z sąsiadujących działek leży na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Lokalizacja inwestycji Spółki A oznacza nie tylko posadowienie wieży i kontenera wraz z ogrodzeniem, ale również znaczenie ma odległość od źródła emisji promieniowania elektromagnetycznego o określonej mocy, która w tym przypadku obejmuje obszar o promieniu 40 m licząc od masztu z antenami. Nieruchomość skarżącego leży w bezpośrednim zasięgu pola elektromagnetycznego jakie będzie emitować stacja telefonii komórkowej, co oznacza, że jest to również teren zlokalizowania tej inwestycji. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma oczywiście daleko większy zasięg i oddziaływanie, co wynika z jej funkcji, jednakże bezpośrednie promieniowanie będzie oddziaływać na terenie nieruchomości strony postępowania, a więc jest to teren zlokalizowania inwestycji w rozumieniu art. 52 ust. 1 zdanie 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych powodów brak pisemnego zawiadomienia A.Sz. o treści wydanej w dniu 18 listopada 2008 r. decyzji narusza prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

Odnośnie drugiego z zarzutów przywołanych w odwołaniu skarżący zarzucił, że miał prawo oczekiwać otrzymania decyzji na piśmie. Po pierwsze uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wskazuje m.in. jako przyczynę uchylenia decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. wadliwości w doręczeniach, ale nieprawidłowość ta związana była tylko i wyłącznie ze sposobem zamieszczenia obwieszczeń o wszczęciu postępowania, zapadłych postanowieniach i wydanej decyzji kończącej postępowanie. Kolegium uznało, że obwieszczę nie były eksponowane w każdym z wymaganych miejsc oraz brak było potwierdzenia, iż były dostępne przez wymagany prawem czas. Ponadto skarżący nie zgodził się z poglądem, że nie jest właścicielem nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, skoro jego nieruchomość jest położona na obszarze występowania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego. Dodatkowo, co również było eksponowane w odwołaniu, reguły doręczeń przez obwieszczenia nie stoją na przeszkodzie stosowaniu doręczeń pisemnych stronom postępowania (oprócz obwieszczeń), tym bardziej spełniającym takie cechy jak skarżący.

Niezależnie od tego Kolegium nie odniosło się do zarzutu, że organy administracyjne załatwiające sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 k.p.a., zobowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, co wynika wprost z treści art. 8 k.p.a. i pośrednio z art. 9 k.p.a.. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy skarżący stwierdził, że skoro poprzednio orzekające organy zawiadamiały stronę, tj. A.Sz., na piśmie o przeprowadzanych czynnościach, jak również o treści wydanych rozstrzygnięć i nie były to pomyłki, bo świadomość treści art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost z treści pierwszej decyzji, to organ rozpoznający sprawę po uchyleniu decyzji w instancji odwoławczej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie mógł zaniechać zawiadomienia strony na piśmie o podjętych czynnościach, a przede wszystkim o wydanych rozstrzygnięciach. Zaniechanie organu uniemożliwiło zaskarżenie i weryfikację decyzji w toku instancji. Postępowanie organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. utwierdziło skarżącego, że ma prawo otrzymać na piśmie decyzję i nią oczekiwał, bo przecież wciąż mamy do czynienia z tym samym postępowaniem administracyjnym wszczętym w 2006 r.

Ponadto skarżący wskazał, że w odwołaniu przywołał szereg wypowiedzi sądów administracyjnych, których poglądy są wskazówką w niniejszej sprawie. I tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2008 r. (sygn. akt VI SA/WA 784/08) orzeczono, że: "Orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione przyczyny. Nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi bowiem naruszenie przepisu art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym samym naruszenie art. 32 Konstytucji RP". Ten sam Sąd w wyroku z dnia 10 lipca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 514/08) orzekł: "Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w uniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze skazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli". Do katalogu orzeczeń nadających zasadom z art. 8 i 9 k.p.a. powyższe znaczenie należy zaliczyć również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2007 r. (sygn. akt II SA/Lu 609/07), Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1985 r. (sygn. akt SA/Gd 478/85). Z kolei teza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarta w wyroku z dnia 7 marca 2008 r. (sygn. akt II SA/Łd 46/08) wyprowadzona z treści art. 8 k.p.a. dowodzi, że A.Sz. otrzymując decyzję z dnia [...] r. nie mógł zakładać, że otrzymał pisemną decyzję (i wszelkie wcześniejsze pisma w sprawie) przez pomyłkę urzędnika i że na dalszym etapie postępowania administracyjnego do tej "pomyłki" nie dojdzie, skutkiem czego zobligowany jest śledzić treść obwieszczeń Urzędu Miasta W.. Owa pomyłka, która ma usprawiedliwiać postępowanie jednostki samorządu terytorialnego, dotknęła procedurę wydawania i doręczania pisemnej decyzji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w listopadzie 2008 r., skoro zgodnie z tezą w/w wyroku: "Zasada zaufania obywatela do państwa pozwala mu przypuszczać, iż dokonywane wobec niego czynności, przez będący emanacją państwa organ, czy inną jednostkę do tego upoważnioną, są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa".

Wszystkie powyższe poglądy prawne należy odnieść do sytuacji, w których w tym samym postępowaniu strona, wedle arbitralnego uznania organu, raz jest, a raz nie jest pisemnie zawiadamiana o treści zapadłych rozstrzygnięć. Nadto skarżący wskazał na fakt, że dla sytuacji prawnej strony i jej uprawnień, nie ma znaczenia okoliczność rzekomego pouczenia strony o prawidłowej treści przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym bardziej, że decyzja Nr [...] z dnia [...] r. została uchylona do ponownego rozpoznania z innych przyczyn. W związku z powyższym skarżący wniósł o wydanie orzeczenia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, wskazało, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (zd. 1). Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (zd. 2). Zatem, wbrew twierdzeniom skargi, z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, o jakich czynnościach procesowych i w jakiej formie zawiadamiane są strony postępowania. W formie pisemnej zawiadamiani są tylko właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na terenie których będzie lokalizowana inwestycja oraz wnioskodawca. Powołany przepis nie daje natomiast żadnych podstaw do tego by teren lokalizacji inwestycji utożsamiać z terenem oddziaływania inwestycji. Jest tak dlatego, że po pierwsze, zgodnie z dyrektywą wykładni językowej - in concreto zakazem stosowania wykładni synonimicznej - różnym zwrotom nie można nadawać tego samego znaczenia, w szczególności w obrębie jednego aktu prawnego lub kilku aktów prawnych tematycznie powiązanych. Tym samym desygnaty terminu "nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego" nie mogą w pełnym zakresie odpowiadać desygnatom pojęcia "teren oddziaływania inwestycji". Nota bene, wskazywany, na poparcie wywodzonej w skardze tezy, art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu nieruchomości, w istocie przeczy argumentacji skargi i dowodzi słuszności stanowiska Kolegium. Przepis ten stanowi bowiem o "terenie oddziaływania inwestycji" i "terenie objętym wnioskiem". W kontekście art. 52 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy nie sposób zatem utożsamiać pojęć "teren oddziaływania inwestycji" i "nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje". Poza tym, to drugi termin należy raczej odnosić do "terenu objętego wnioskiem", co jednoznacznie wynika z przedmiotu postępowania. Zresztą, skoro stronami postępowania lokalizacyjnego są: inwestor (wnioskodawca), właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja oraz osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływać, to - przyjmując argumentację skargi za trafną - regulacja art. 53 1 zdanie 1 staje się bezprzedmiotowa. Nadanie takiego samego znaczenie dwóm różnym zwrotom, które ustawa indywidualizuje, skutkowałoby koniecznością przyjęcia, że wprowadzenie odmiennych trybów doręczania zawiadomień o czynnościach prawnych nie ma uzasadnienia i jest zbędne. Wobec utożsamiania terminu "nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja" z terminem "teren oddziaływania inwestycji" bezspornie ustawodawca nie dokonałby indywidualizacji trybu doręczeń. Bezspornie zatem - zdaniem Kolegium - zaproponowana w skardze wykładnia powołanych przepisów jest bezzasadna i przeczy podstawowej dyrektywie wykładni aktów prawnych, która nie pozwala prowadzić wykładni w taki sposób, aby część tekstu prawnego uznać za zbędną.

Za niezasadne Kolegium uznało również zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. Po pierwsze, powołane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych bezspornie dotyczyło zmiany poglądów organu administracyjnego nieznajdującej uzasadnienia w prawie pozytywnym. W sytuacji zaś, gdy pierwotnie organ doręczał zawiadomienia o czynnościach niezgodnie z przepisami ustawy, to trudno uznać za wadliwą zmianę formy doręczeń na zgodną z art. 53 ust. 1 w/w ustawy. Stąd też powołane orzecznictwo nie jest adekwatne do rozpatrywanej sprawy. Ponadto, co podkreślono w zaskarżonej decyzji, strona otrzymała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...], w której akcentowano prawidłowy sposób informowania stron o czynnościach procesowych. Bezspornie zatem A.Sz. jako strona postępowania niebędąca właścicielem nieruchomości, na których będzie lokowana inwestycja, dowiedział się, że w stosunku do niego zawiadomienia będą kierowane w formie obwieszczeń. Skoro organ poinformował o tym strony postępowania, to trudno wywodzić, że postępowanie było prowadzone z naruszeniem zasady zaufania obywateli do państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem podjęte w niniejszej sprawie decyzje, Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów, co dawałoby podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Należy wskazać, że kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje podjęte zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki A z/s w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a.. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art, 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.

Należy przy tym wskazać na stanowisko prezentowane w doktrynie, a które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. "Przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. (...) Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. (...) Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych wystąpi, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, która w sprawie nie ma interesu prawnego. Przepisy prawa procesowego zasadę skargowości opierają na prawie strony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, jako prawie domagania się ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, ale wydaną w postępowaniu dotkniętym ciężkim kwalifikowanym, naruszeniem przepisów procesowych. Ustalenie legitymacji do złożenia tego żądania, w przypadku gdy jednostka powołuje się na naruszenie jej interesu prawnego, jest przedmiotem ustalenia w toku rozpoznania (w drugim stadium postępowania w sprawie wznowienia postępowania).

W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. (...) W stadium wszczęcia postępowania organ bada spełnienie wymogów formalnych podania, stosując przepisy o podaniach i konsekwencjach braków oraz bada zachowanie terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Dokonane ustalenia w stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania są podstawą do wydania: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o wznowienie postępowania występuje osoba na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Sąd podziela w pełni stanowisko, że "w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. " (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06, publ. LEX nr 510752). "W przypadku gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną." (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 339/08, publ. LEX nr 526510).

Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a ). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, publ. LEX nr 484887).

Reasumując powyższe rozważania należy w ślad za doktryną i orzecznictwem przyjąć, że w wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzję na podstawie art. 151 kpa:

a) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a;

b) uchylającą decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy w/w przepisów kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy;

c) trzecim rodzajem decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W przedmiotowej sprawie organy wydały decyzję pierwszego rodzaju, a więc decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Uznano bowiem, że skarżący został prawidłowo zawiadomiony jako strona o wszczęciu postępowania administracyjnego, o postanowieniach i o decyzji kończącej sprawę.

Prawidłowo organy przyjęły, że przepis prawa materialnego określa sposób doręczania korespondencji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

W postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego mają zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 k.p.a., to jest przez pocztę, przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby, lub organy za pokwitowaniem oraz zawiadomienie przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, określone w art. 49 k.p.a.

Pierwsza forma ma zastosowanie w odniesieniu do inwestora - wnioskodawcy, a także do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, w przypadku gdy inwestor nie jest właścicielem tych terenów. Potwierdzeniem doręczenia pisma stronie jest podpis adresata lub osoby upoważnionej do odbioru pism ze wskazaniem daty doręczenia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują ponadto inne zastępcze formy doręczania oraz uznawania pism za doręczone (zob. art. 40, art. 43, art. 44, art. 47 i art. 48 k.p.a.).

Z kolei podmioty, którym przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a nie są inwestorami ani też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiane przez obwieszczenie. Podmiotami takimi mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenami będącymi przedmiotem postępowania (por. uchwałę składu 5 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA 1996, nr 2, poz. 54). Zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 8 października 1998 r. (II SA/Gd 1095/98, LEX nr 44159) "Stronami postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy będą - zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, oraz inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu". Powyższe stanowisko można również odnieść do określenia statusu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zawiadomienia o podjętych czynnościach i rozstrzygnięciach w toku postępowania administracyjnego oraz doręczenia pism procesowych pełnią istotną funkcję w procesie stosowania prawa. Od skutecznego zawiadomienia (doręczenia pisma) zależy między innymi bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania, uzupełnienia wniosku czy też złożenia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu administracji (T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 204 – Komentarze do art. 53 ustawy).

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że nieruchomość na której inwestycja jest zlokalizowana pokrywa się z pojęciem nieruchomości, na którą inwestycja celu publicznego będzie oddziaływać. Sposób informowania stron o toczącym się postępowaniu w tym przedmiocie określa przepis art. 53 ust. 1 przywołanej ustawy, który należy interpretować łącznie z art. 52 ust. 2 tejże ustawy.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 2 ppkt 1 cyt. ustawy, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

- określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy,

- określenie obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać (...).

Z wykładni językowej tego przepisu jednoznacznie wynika, że obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, oprócz określenia granic terenu planowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania tej inwestycji na mapie o odpowiedniej skali. A zatem są to dwa różne tereny, pociągające za sobą różny tryb powiadamiania ich właścicieli. Takie właśnie rozróżnienie tych stron, przyjęte prawidłowo przez organy Sąd z przedstawionych wyżej powodów podziela, przy czym należy tu także powołać się na identyczne stanowisko interpretacyjne, zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2008r. sygn. II OSK 31/07 (opubl. Lex nr 466378) oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w postanowieniu z 28 kwietnia 2010r. sygn. II SA/Łd 124/10 (opubl. Lex nr 577294, Wspólnota nr 21/43 z 2010r.).

W konsekwencji powyższych rozważań Sądu należy także uznać za nietrafne zarzuty skargi sprowadzające się do przypisywania organom zmiany poglądów w toku postępowania administracyjnego ze szkodą dla strony (art. 8 i 9 kpa). W niniejszej sprawie nie doszło bowiem do zmiany poglądów prawnych organów, zaś przytoczone w skardze orzecznictwo sądowe do przedmiotowego stanu faktycznego całkowicie nie przystaje. Skoro skarżący otrzymał decyzję kasacyjną organu II instancji wyjaśniającą prawidłowy tryb informowania poszczególnych stron postępowania o podjętych w jego toku czynnościach procesowych, to nie mógł oczekiwać na kontynuowanie przez organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy poprzedniego, błędnego, sposobu informowania go o tych czynnościach. W rezultacie takiego stanowiska nie zachodzi, po stronie skarżącego przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) i dlatego organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.

Z tych też powodów skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

H.B.24.03.2011r.