Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 607/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 607/17

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ( dalej: SKO w W.) na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność wniosku M.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016r, znak: [...].

W uzasadnieniu postanowieniem SKO w W. wskazało, że decyzją z dnia [...] czerwca 2016r, znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].02.2016 r., ustalającą wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] na kwotę 478 zł. Jako osobę zobowiązaną do uiszczenia ww. kwoty wskazano M. G..

W styczniu 2017r do Kolegium wpłynęło pismo M. G. "o ponowne rozpatrzenie mojego odwołania od decyzji (...) z dnia [...] lutego 2016r". W piśmie wnioskodawczym wskazała, że nie została poinformowana o terminie rozprawy i nie mogła w niej uczestniczyć, nie otrzymała również decyzji Kolegium. W dniach [...].06-[...].07.2016 r przebywała w szpitalu uzdrowiskowym w U.. Po powrocie nie mogła już odebrać pisma. O decyzji dowiedziała się w dniu [...].12.2016 r.

Kolegium pismem z dnia [...].01.2017r zwróciło się do M. G.

o wyjaśnienie, " czy jej pismo jest skargą do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium czy też innym żądaniem, a jeśli tak to jakim. Od wskazanej decyzji obowiązujące przepisy nic przewidują możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy".

W dniu [...] lutego 2017r do Kolegium wpłynęło pismo M. G. stwierdzające, że jej wolą było wniesienie prośby o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji z dnia [...].02.2016 r. Jeśli SKO w dalszym ciągu odmawia jej prawa do realizacji wniosku o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji wydanej przez ZDM, to prosi o potraktowanie pisma jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium.

W świetle pisma M. G. SKO w W. uznało, że wolą strony jest wniesienie zarówno wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].06.2016 r. jak i wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

SKO w W. wskazało, że zgodnie z przepisem art. 127 §1 i 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona może skorzystać z odwołania tylko wówczas, gdy istnieje nieostateczna decyzja administracyjna

w rozumieniu przepisów kodeksu.

W analizowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.z dnia [...].06.2016 r., Nr [...], nie była decyzją wydaną w pierwszej instancji, lecz decyzją wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, a zatem decyzją wydaną przez organ odwoławczy. Jak wskazano wyżej, odwołanie służy od decyzji wydanych w pierwszej instancji, a zatem a contrario niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanych w drugiej instancji (decyzji odwoławczych). Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dn. 08.09.2016 r., sygn akt VII SA/Wa 2225/14 (LEX nr 2148983), organ odwoławczy orzeka zatem zawsze w drugiej instancji administracyjnej i od wydanego przez ten organ orzeczenia nie służy środek odwoławczy. Uzasadnia to stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Na marginesie należy zdaniem SKO w W. wskazać, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Kolegium z dnia [...].06.2016 r., nr [...] była awizowana w dniach [...].06.2016r i [...].07.2016 r.

Skargę na postanowienie SKO w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. G..

Skarżąca podniosła, iż nie otrzymała zawiadomienia o terminie rozprawy, ani decyzji SKO w W. z dnia [...] czerwca 2016r, znak: [...] gdyż w okresie od [...].06. do [...].07.2016 r. przebywała w szpitalu uzdrowiskowym w U. dlatego zwróciła się do SKO pismem z dnia [...].01.2017 r. z prośbą o ponowne rozpatrzenie jej odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dn. [...].02.2016 r.

W odpowiedzi SKO prosiło o doprecyzowanie, czy jej pismo jest skargą do WSA na decyzję SKO z dnia [...].06.2016 r. czy innym żądaniem a jeśli tak to jakim i poinformowało, że od wskazanej decyzji przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że prosiła o potraktowanie pisma jako wniosku o ponowne rozpatrzenie jej odwołania bądź jako skargi do WSA, co nie zostało uwzględnione.

Zdaniem skarżącej SKO w W. wydając decyzję w dniu [...].06.2016 r. nie wzięło pod uwagę okoliczności przebiegu całego zdarzenia, które były istotne dla zaistniałej sytuacji i zostały szczegółowo opisane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Korzystając z możliwości, jakie stwarza dla sądu powyższy przepis, należało skargę uznać za uzasadnioną gdyż zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego.

Rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2016r o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dn. [...].02.2016 r., ustalającej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu organ powinien dostosować podejmowane przez siebie czynności do etapu toczącego się postępowania administracyjnego i dopuszczalnych w danym momencie środków prawnych.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].02.2016r zostało rozpatrzone i w dniu [...] czerwca 2016r SKO w W. wydało decyzję znak: [...], którą utrzymało

w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].02.2016 r.

Z akt sprawy wynika, iż decyzja SKO w W. z dnia [...] czerwca 2016r, znak: [...] została wysłana do skarżącej listem poleconym w dniu [...] czerwca 2016r .

Następnie przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniu [...] czerwca 2016r i w dniu [...] lipca 2016r. Przesyłka polecona zawiera informację o umieszczeniu zawiadomienia adresata o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 44 § 2 kpa.

Adresat nie podjął listu poleconego który, w dniu [...] lipca 2016r został zwrócony do SKO w W.

Oznacza to, że decyzja SKO w W. z dnia [...] czerwca 2016r, znak: [...] została skutecznie doręczona skarżącej w trybie art. 44 kpa.

Ponieważ od decyzji SKO w W. z dnia [...] czerwca 2016r, skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego decyzja ta stała się nie tylko decyzją ostateczną lecz też decyzją prawomocną. Wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2016r o ponowne rozpatrzenie odwołania dotyczył więc decyzji ostatecznej i prawomocnej, której wzruszenie może nastąpić tylko nadzwyczajnych trybach postępowania. W ocenie sądu wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek organów administracji czuwania nad słusznym interesem strony przejawia się także w tym, że nawet w sytuacji, gdy sformułowane przez stronę żądanie podjęcia przez organ określonego działania wyrażone zostało w sposób jednoznaczny organ powinien dostosować podejmowane przez siebie czynności do etapu toczącego się postępowania administracyjnego i dopuszczalnych w danym momencie środków prawnych. Obowiązkiem organu jest rozważenie (przy uwzględnieniu słusznego interesu strony oraz dbałości by nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa) wszystkich możliwych środków-dopuszczonych przepisami prawa-służących należytemu załatwieniu sprawy. Konsekwencją obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dyspozytywności stron, zgodnie z którą to one decydują o tym, jaki rodzaj pisma wnoszą do organu administracji publicznej, nie może być ponoszenie przez strony ujemnych skutków prawnych związanych z błędnie zakwalifikowanymi środkami zaskarżenia, niedopuszczalnymi w określonym stadium postępowania. W niniejszej sprawie organ uchybił powyższemu przepisowi wadliwie kwalifikując wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2016r i nie informując, że jedynym dopuszczalnym w tym stadium postępowania środkiem procesowym jest skorzystanie przez stronę z nadzwyczajnych trybów postępowania.

Z uwagi na błędne zastosowanie art. 134 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.