Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 107/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 39
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A.W. oraz T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze. zm. – dalej Prawo budowlane z 1974 r.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej Prawo budowlane z 1994 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB) nakazał A. i T. W. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego posadowionego na działce nr [...] położonej w miejscowości H., gm. Ł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...] r. inspektorzy stwierdzili, że na opisanej działce znajduje się budynek letniskowy drewniany, parterowy, bez podpiwniczenia, z dachem dwuspadowym krytym blachą, o wymiarach 4,90 m x 8,90 m i wys. 3,20 m. Podczas kontroli właściciele działki nie przedłożyli projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Z przedłożonego przez nich aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. [...] wynika, że w dacie zakupu działka była zabudowana altanką drewnianą o powierzchni [...] m² posadowioną na podkładach kolejowych, garażem drewnianym o pow. [...] m² oraz komórką drewnianą. Obiekty te zostały wybudowane w [...] r. Do protokołu A. i T. W. zeznali, że w dacie zakupu przez nich działki istniała od strony drogi (północnej) część budynku letniskowego (altanka) wraz z dobudowaną do niej od strony południowej wiatą posiadająca ściany od strony sąsiedniej działki oraz od strony ogrodu, a także dach o konstrukcji drewnianej kryty papą. Aktualni właściciele w [...] lub [...] r. wykonali roboty budowlane polegające na montażu ściany drewnianej od strony wschodniej istniejącej wiaty. W efekcie tych robót powstał budynek użytkowany jako domek letniskowy mający powierzchnię zabudowy [...] m². Zgodnie z posiadanym w aktach sprawy wypisem i wyrysem z planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Ł., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] r., teren na którym zlokalizowana jest działka nr [...] oznaczony jest symbolem C 35 RP - tereny rolne bez prawa zabudowy. Zgodnie natomiast z zaświadczeniem Urzędu Miejskiego z dnia [...] r. znak [...] z dniem [...] r. przestał obowiązywać plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Ł. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta i Gminy Ł. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z [...] r.), w którym przedmiotowa działka zlokalizowana była na terenie oznaczonym symbolem 3RP - tereny upraw polowych. W ww. zaświadczeniu została zamieszczona również informacja, że w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Ł., który obowiązywał do [...] r. na przedmiotowych działkach zakładano taki sam sposób użytkowania jak w planie miejscowym z [...] r. Zdaniem organu I instancji przedmiotowy obiekt budowlany, użytkowany jako budynek letniskowy jest samowolą budowlaną. Legalizacja tej samowoli budowlanej jest jednak niemożliwa gdyż przedmiotowa zabudowa jest niezgodna zarówno z poprzednimi jak i obecnie obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i T. W., podnosząc, że w dniu [...] r. na podstawie opisanego wyżej aktu notarialnego Rep A nr [...] stali się właścicielami nieruchomości uzbrojonej i zabudowanej altanką drewnianą, garażem drewnianym i komórką oznaczonej nr geodezyjnym [...] o powierzchni [...] m². położonej we wsi H. gm. Ł. Do umowy sprzedaży zostało dołączone zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy w Ł. z dnia [...] r. nr [...], z którego treści wynika, że w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ł. przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem budownictwa letniskowego. Powoływanie się w decyzjach PINB na ustalenia planu, odmienne od wskazanych przez Urząd Miasta i Gminy Ł. w zaświadczeniu z [...] r., nie może stanowić – zdaniem odwołujących się - podstawy do stwierdzenia, że wobec odmiennych stwierdzeń w różnych zaświadczeniach wydanych przez ten sam urząd, przedmiotowe obiekty stanowią samowolę budowlaną.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że obiekty znajdujące się na działce nr [...] powstały w [...] r. w warunkach samowoli budowlanej, w związku z czym na mocy art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. postępowanie administracyjne w sprawie tych obiektów oparte zostało o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. obowiązującego w dacie dokonania samowoli budowlanej. Przepisy tej ustawy dopuszczały zalegalizowanie obiektów budowlanych spełniających kryteria określone art. 37 tego aktu normatywnego. W sytuacji jednak gdy obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z przepisami znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę - podlega on przymusowej rozbiórce. Organ I instancji ustalił jednocześnie, że działka nr [...] jest zlokalizowana na terenach oznaczonych symbolem RP – tereny upraw polowych. Wg zaświadczenia Urzędu Miejskiego w Ł. z dnia [...] r. od [...] r. do [...] r. teren, na którym położona jest działka odwołujących się, jest oznaczona tym symbolem, a plan obowiązujący aktualnie jest przedłużeniem planu obowiązującego do [...] r. Oznacza to, że w [...] r. plan zagospodarowania przestrzennego był taki sam jak plan obowiązujący w latach [...]. Od [...] r. obowiązuje zaś plan miejscowy zgodnie z którym działka nr [...] zlokalizowana jest na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem C35RP – tereny rolne bez prawa zabudowy. Z przedstawionej analizy wynika, że działka nr [...] nie była i nie jest przewidziana pod zabudowę, nie zostały spełnione zostały przesłanki art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. a zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.

Pismem z dnia [...] r. A. i T. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję WINB, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu zarzucili zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż działka nr [...] położona w miejscowości H. nie może zostać zabudowana oraz nieuwzględnienie faktu, że nieruchomość ta w chwili zakupu była zabudowana. Organ pominął także, że miejscowy organ administracji tj. Urząd Miasta i Gminy w Ł. zaświadczeniem z [...] roku o znaku [...] stwierdził, iż działka nr [...] posiada symbol 8 MJ i stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem budownictwa letniskowego. Zaświadczenie to stanowiło dla skarżących wyłączny dowód okoliczności, których ono dotyczyło i skarżący dokonując zakupu nieruchomości działali w zaufaniu do organów administracji publicznej. Wreszcie WINB błędnie przyjął, że działka nr [...] stanowi i stanowiła grunt rolny i brak jest możliwości zalegalizowania ewentualnej samowoli budowlanej. Stanowisko to stoi w sprzeczności z:

- wykazem zmian gruntowych z dnia [...] r., w którym sposób użytkowania działki określony został jako "Bi" (budownictwo indywidualne),

- księgą wieczystą prowadzoną przez SR w Z. KW nr [...], w której sposób korzystania z nieruchomości określono jako "inne tereny mieszkaniowe",

- wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] r., w którym użyto symbolu "Bi" (budownictwo indywidualne),

- opisem i mapą z dnia [...] r., gdzie działka nr [...] określona jest jako rodzaj użytku "Bi" (budownictwo indywidualne).

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie przytaczając i rozszerzając argumenty podniesione już uprzednio w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności .samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego < Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej: k.p.a.>), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie dochowano w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że ani decyzja pierwszoinstancyjna, ani też zaskarżona decyzja wydana przez WINB nie wykazują w sposób jednoznaczny, że przedmiotowy obiekt letniskowy został w całości zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Zauważyć należy, że zgodnie z oświadczeniem skarżących potwierdzonym treścią wypisu z aktu notarialnego kupili oni w [...] r. od Z. i S. W. przedmiotową nieruchomość wraz m.in. z altanką. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii wypisu aktu notarialnego Rep. A nr [...] wynika, że altanka ta wraz z garażem i komórką drewnianą została wybudowana w [...] r., a zatem jeszcze przed kupnem tej działki przez Z. i S. W. poprzedników prawnych skarżących. Daty budowy tych obiektów wskazane w akcie notarialnym nie zostały zakwestionowane przez organy obu instancji. Organy te nie ustaliły jednak w jakim czasie i przez kogo została do tej altanki dobudowana wiata, do której następnie skarżący dobudowali w [...] lub [...] r. drewnianą ścianę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pomimo kwestionowania przez skarżących tezy o samowolnej budowie obiektu letniskowego, organy nadzoru budowlanego nie poczyniły także jakiekolwiek próby ustalenia kto wybudował na działce nr [...] altankę wraz z wiatą, a zwłaszcza czy zostały one zrealizowane samowolnie. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących tej kwestii, a w szczególności ustaleń, czy obiekty te figurują w wykazach udzielonych ok. [...] r. pozwoleń na budowę.

Orzekające w sprawie organy nie zbadały też zakresu wykonanych przez skarżących robót budowlanych, a w szczególności nie ustaliły czy polegały one – zgodnie z oświadczeniem skarżących - tylko na samowolnym dobudowaniu jednej ściany zamykającej istniejącą wcześniej wiatę od strony wschodniej, czy też zakres tych robót był większy. Ustalenia te były tymczasem konieczne bowiem przedmiotowe roboty zostały zrealizowane pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r., a zatem do likwidacji samowolnej rozbudowy, czy też przebudowy istniejących wcześniej opisanych wyżej obiektów nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 103 § 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Wspomniany przepis dotyczy obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Tym samym w przypadku zaliczenia samowolnie zrealizowanych przez skarżących robót do przebudowy organy nadzoru budowlanego winny zastosować do nich przepis art. 51 Prawa budowlanego z 1994r., natomiast w przypadku zakwalifikowania tych robót do rozbudowy zastosowanie winien znaleźć art. 48 tej ustawy. Ograniczenie się przez orzekające w sprawie organy do wskazania jako podstawy prawnej orzeczonej rozbiórki jedynie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. narusza więc przywołane regulacje prawne. Na marginesie wskazać należy, że art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. zezwala na czasowe odroczenie wykonania wydanego nakazu rozbiórki (por. w tej kwestii uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OPS 4/01, [w:] ONSA z 2002 r. z. 2. poz. 58), przywołany przepis nie mógłby jednak, co jest oczywiste, znaleźć zastosowania do części obiektu zrealizowanej już pod rządami ustawy z 1994 r.

W przypadku ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, że zrealizowane pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy altanka i wiata stanowiły również samowolę budowlaną do jej likwidacji winien znaleźć z kolej zastosowanie przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 § 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Badając tę ostatnią kwestię skład orzekający uznał, że organy nadzoru budowlanego winny wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości czy obowiązujący w 1989 r., a więc w prawdopodobnej dacie budowy altanki i wiaty, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał ich realizację na obszarze dzisiejszej działki nr [...]. Ta kwestia nie została tymczasem wyjaśniona nawet w sposób dostateczny. Zaświadczenie przedłożone PINB przez Urząd Miejski w Ł. z dnia [...] r. wskazuje wprawdzie, iż przed rokiem [...] na terenie tym obowiązywał plan miejscowy, nie wskazuje jednak ani daty jego uchwalenia ani numeru uchwały, ani też nie przytacza odnoszących się do działki skarżących ustaleń ograniczając się do enigmatycznego stwierdzenia, iż w planie tym cyt. "zakładano taki sam sposób użytkowania jak w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą RM Ł. Nr [...] z dnia [...] r.". Informacja ta nie została zweryfikowana przez orzekające w sprawie organy poprzez chociażby zbadanie tekstu i rysunku planu, a jednocześnie powołana w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Wedle wspomnianego zaświadczenia, wydanego przez Urząd Miejski w Ł. w dniu [...] r. dotyczącym całego szeregu nieruchomości, w planie obowiązującym z kolei od [...] r. do [...] r. działka nr [...] mieściła się w obszarze oznaczonym symbolem 3RP – tereny upraw polowych. Do informacji tej dołączony został nieczytelny wyrys rysunku planu, na którym nie oznaczono położenia działki skarżących, co powoduje że orzekające w sprawie organy nie mogły jej zweryfikować. Istotne jest zaś to, że ustalenia wynikające z tekstu tego planu zezwalały w jednostce 3RP na utrzymanie stanu istniejącego użytkowania. W ocenie Sądu organy były zobowiązane do starannego zbadania kwestii także w związku z przedłożonym przez skarżących zaświadczeniem z dnia [...] r., a które zostało wymienione w umowie kupna działki nr [...] sporządzonej w formie aktu notarialnego. Stwierdzało ono tymczasem, że przedmiotowa działka zgodnie z zapisami planu z [...] r. położona była na terenach oznaczonych symbolem 8 MJ – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem budownictwa letniskowego. Różnice w treści obydwu dokumentów w żaden sposób nie zostały przez orzekające w sprawie organy wyjaśnione. Nie odniosły się one w szczególności do tego w uzasadnieniach swoich decyzji dając, jak się wydaje, wiarę jedynie zaświadczeniu wydanemu przez Urząd Miejski w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że w razie istnienia w obrocie prawnym dokumentów o sprzecznej treści organ administracji publicznej nie może dowolnie zaakceptować treść jednego z nich bez jednoznacznego wyjaśnienia, w przypadku zaświadczeń, wszystkich okoliczności zaświadczeniami tymi potwierdzonych. Uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. powinno zaś zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Brak odniesienia się do przedłożonych przez strony dokumentów niewątpliwie zatem narusza wskazany przepis.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły wreszcie w sposób dostateczny, czy stanowiący przedmiot postępowania obiekt budowlany można zaliczyć do kategorii budynków. Jak wynika z akt sprawy wybudowana w [...] r. altanka posadowiona była na podkładach kolejowych i jak oświadczyli skarżący rozbudowany przez nich obiekt letniskowy w dalszym ciągu spoczywa na takich podkładach. Tym samym należy przyjąć, że objętego kontrolowaną decyzją obiektu z uwagi na brak fundamentu nie można zaliczyć do budynku. Rozróżnienie to ma tymczasem istotne znaczenie w postępowaniu egzekucyjnym, a w szczególności w przypadku określenia stawek grzywien w celu przymuszenia o jakich jest mowa w art. 121 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności zaskarżoną decyzję, a także poprzedzające ją rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy, zdaniem Sądu, za wydane bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji również z omówionym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Stwierdzone naruszenia przepisów prawa powodują konieczność wyeliminowania decyzjo organów obu instancji z obrotu prawnego. W ramach ponownego postępowania organ nadzoru budowlanego usunie powstałe w sprawie niejasności i wyda zgodne z prawem należycie umotywowane rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że Sąd nie przesądza w tym wyroku o trafności bądź bezzasadności nałożenia na skarżących zaskarżoną decyzją obowiązku rozbiórki. Wobec niewyjaśnienia w sposób należyty wszystkich okoliczności sprawy jakiekolwiek jednoznaczne w tej mierze oceny byłyby bowiem przedwczesne i nieuprawnione.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżących na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.