Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 668/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 a ust. 1i ust. 5a pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 1995 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. udzielił M. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, nie związanego z hodowlą zwierząt, przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych o powierzchni zabudowy - 169,75 m2, powierzchni użytkowej -146,73 m2 i kubaturze - 674,0 m3 oraz ogrodzenia terenu działki od strony ulicy B na działce położonej w S. przy ul. A nr 6, nr ewid. gruntów [...]. W warunkach udzielonego pozwolenia na budowę wskazano, że należy prowadzić roboty budowlane zgodnie z zatwierdzonym projektem, powiadomić tamtejszy urząd o rozpoczęciu i zakończeniu budowy oraz wywiesić tablicę informacyjną o prowadzonej budowie.

W dniu 7 lipca 1998 r. przeprowadzono wizję lokalną na terenie przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego oraz nakazał zabezpieczenie robót budowlanych prowadzonych bez nadzoru osoby uprawnionej.

Następnie decyzją z dnia [...] września 1998 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. udzielił pozwolenia na wznowienie wstrzymanych postanowieniem robót budowlanych nakazując zlikwidowanie kanału rewizyjnego i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku. Decyzja ta została wydana po ustaleniu stanu faktycznego w wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 22 lipca 1998 r., w wyniku której ustalano, że na nieruchomości przy ul. A nr 6 w S. prowadzona jest budowa budynku gospodarczego na podstawie pozwolenia na budowę [...] z dnia [...] października 1995 r., wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy S., jednakże bez nadzoru uprawnionego kierownika budowy. Organ I instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji wskazał także, iż w dniu 15 września 1998 r. wpłynęło do tego organu orzeczenie techniczne osoby uprawnionej do pełnienia funkcji nadzoru technicznego i deklaracja przyjęcia z dniem [...] września 1998 r. obowiązków kierownika budowy. Z orzeczenia tego wynikało, że dokonana odkrywka fundamentów oraz oględzin ścian zewnętrznych i wewnętrznych, stropów i stropodachu pozwoliły stwierdzić, iż ww. konstrukcje wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nie ma zagrożenia bezpieczeństwa, w związku z czym budowa może być kontynuowana. W orzeczeniu wykazano także, że szerokość budynku jest większa o 44 cm w stosunku do projektu oraz że w 50 % wykonany został kanał rewizyjny. W ocenie organu były to jednak odstępstwa nieistotne i z tego względu zezwolił on na kontynuowanie robót. Oceniono jednocześnie, że stan zaawansowania robót w dniu przyjęcia obowiązków kierownika budowy jest stanem surowym otwartym.

Decyzją z dnia [...] listopada 1998 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego T. i A.W. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po zapoznaniu się ze skargą uznał jej zasadność i decyzją z dnia [...] maja 1999 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 1998r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody A z dnia [...] listopada 1998 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku.

W dniu 16 sierpnia 1999 r. w związku ze skargą wniesioną przez T. i A. W. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przeprowadził kontrolę budowy przedmiotowego budynku gospodarczego, w wyniku której stwierdził prowadzenie robót budowlanych przy tym obiekcie, tj. wykonywanie murów ścian zewnętrznych na poziomie I piętra, a stan zaawansowania robót oceniono na stan surowy otwarty. Stwierdzono, że aktualnie wykonywane są ściany parteru wraz z monolitycznym stropem nad parterem oraz komin, wznoszone są ściany zewnętrzne powyżej stropu nad parterem. W czasie tej kontroli stwierdzono istnienie stropu monolitycznego, którego nie było w projekcie. Inwestor – M.P. oświadczyła, że parter budynku i ściany wraz ze stropem wybudowano w 1996 r., tj. przed wszczęciem postępowania zakończonego decyzją pozwalającą na wznowienie robót.

Pismem z dnia 23 października 1999 r. T. i A. W. zażądali od PINB w Z. wstrzymania wszelkich robot budowlanych. Organ ten postanowieniem z dnia [...] października 1999 r. nr [...] wstrzymał roboty budowlane w przedmiocie budowy budynku gospodarczego, pomimo stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nakazał zabezpieczenie obiektu przed powstaniem zagrożenia ludzi i mienia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] utrzymał w/w postanowienie w mocy.

Następnie w wyniku niezapowiedzianej kontroli budowy przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu 30 listopada 1999r. stwierdzono, iż stan zaawansowania robót zmienił się w stosunku do stanu opisanego w protokole z kontroli budowy, przeprowadzonej w dniu 16 sierpnia 1999 r. Obiekt przykryto dachem drewnianym z pokryciem papowym, dach nie ma charakteru tymczasowego; w stosunku do poprzedniej kontroli nadbudowano ściany nad stropem.

W związku z powyższym PINB w Z. decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] nakazał rozbiórkę części obiektu (tj. ścian zewnętrznych i dachu), wybudowanej po 16 sierpnia 1999 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2000r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W dniu 27 stycznia 2000 r. organ II instancji przeprowadził oględziny, które potwierdziły, że budynek gospodarczy jest w stanie surowym otwartym, przekryty dachem drewnianym, jednospadowym ze spadkiem na własną działkę, pokryty papą, bez orynnowania; ściany murowane, warstwowo bez tynków wewnętrznych i zewnętrznych, okien i drzwi oraz posadzek.

Jednocześnie organ I instancji prowadził postępowanie egzekucyjne w przedmiocie obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia [...] października 1999 r. nr [...] o wstrzymaniu robót i w toku tego postępowania postanowieniem z dnia [...] grudnia 1999r. nr [...] nałożył na M.P. grzywnę w celu przymuszenia, która została utrzymana w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...].

W dniu 11 grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt IV SA 1040/99 uchylił wymienione wyżej decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1998 r. i z dnia [...] maja 1999 r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] września 2001 r.

Następnie, w związku ze skargami na wydane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzje i postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w dniu 9 kwietnia 2003 r. wydał trzy wyroki: 1) w sprawie II SA/Łd 118/00 uchylił postanowienie organu II instancji z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] i organu I instancji z dnia [...] października 1999 r. nr [...] - w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych; 2) w sprawie II SA/Łd 356/00 uchylił postanowienie organu II instancji z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] i organu I instancji z dnia z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] - w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia nałożonej w toku postępowania egzekucyjnego oraz 3) w sprawie II SA/Łd 501/00 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] i organu I instancji z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] - w przedmiocie nakazu rozbiórki części przedmiotowego budynku gospodarczego.

W dniu 24 czerwca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, skargę tę oddalił.

W dniu [...] grudnia 2004 r. PINB w Z. wydał decyzję nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez M. P. w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego nie związanego z hodowlą zwierząt, przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. A nr 6 w S. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 11 lutego 2002 r. państwo T. i A. W. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez M. P. poprzez wybudowanie w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego budynku gospodarczego przy ul. A nr 6 w S.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 562/05 uchylił ww. rozstrzygnięcie jak i organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że skoro postępowanie w sprawie wszczęte zostało na skutek wniosku z lutego 2002 r., a więc przed istotną nowelizacją przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), wprowadzoną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718), to stosownie do treści art. 7 ust. 1 tejże ustawy w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, czyli w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji. Ustęp drugi tego artykułu, pozwalający na stosowanie przepisów znowelizowanych ma zastosowanie do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną. Wskazano również, że w sprawie okolicznością bezsporną jest, iż M. P. legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę, a postępowanie w sprawie jest prowadzone jedynie ze względu na odstępstwa od tego pozwolenia.

W dniu 11 maja 2009 r. organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego przeprowadził oględziny, z których wynika, że realizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] października 1995 r., wydanej przez Burmistrza Miasta-Gminy S., budynek gospodarczy wykonano z odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją, polegającymi na: zwiększeniu wysokości budynku w ten sposób, że wysokość wewnętrzna pomieszczeń wynosi ok. 2,50 m, niewykonaniu projektowanych ogniomurów, zmianie lokalizacji komina oraz zmianie wejścia do podpiwniczenia. Stwierdzono również, iż budowa omawianego budynku gospodarczego nie została zakończona, albowiem do wykonania pozostały roboty: montaż drzwi wejściowych, schody wewnętrzne z pomieszczenia nr 4 do pomieszczenia nr 3, oraz schody wejściowe wewnętrzne do piwnicy. Podczas oględzin inwestor – M.P. okazała dziennik budowy nr [...] z dnia [...] października 1995 r., z którego wynika, iż zawiera on trzy wpisy dokonane przez kierownika budowy w dniach: [...] września 1998 r., [...] września 1998r. i [...] czerwca 1999 r. Pierwszy z tych wpisów dotyczy przejęcia obowiązków kierownika budowy i zgodnie z tym wpisem stan zaawansowania robót został określony jako surowy otwarty. Pozostałe wpisy dotyczą wstrzymania robót budowlanych.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] PINB w Z. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego.

Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] uchylił w całości to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 801/09 oddalił skargę na powyższe postanowienie organu wojewódzkiego.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] organ wojewódzki uchylił w całości decyzję PINB w Z. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], nakazującą przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 980/09 oddalił skargę na powyższą decyzję organu wojewódzkiego.

W dniu 29 października 2010 r. inwestor – M. P., uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i poświadczanie nieprawdy, oświadczyła, że prowadzenie budowy budynku gospodarczego toczyło się pod nadzorem kierownika budowy do 1998 r., był to stan surowy otwarty, następnie wykonane były pozostałe roboty budowlane, jak tynki, wylewki, instalacja elektryczna, montaż okien i drzwi; w 2000 r. docelowe pokrycie dachu blachą, w 2001 r. wewnętrzna instalacja elektryczna, w 2002 r. wewnętrzne tynki, w 2004 r. wylewki, w 2006 r. schody wejściowe, w 2008 r. montaż okien, w 2009 r. orynnowanie i rury spustowe; roboty prowadzone były bez przerw dłuższych niż dwa lata i bez kierownika budowy, a tym samym bez dziennika budowy.

W dniu 20 grudnia 2010 r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu i nie stwierdził zmiany sposobu jego użytkowania na mieszkalny, nie stwierdzono także w ogóle jego użytkowania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wskutek odwołania T. i A.W., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości decyzję PINB w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], nakazującą M.P. przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z kolei decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] umorzono postępowanie odwoławcze wszczęte przez M. P. w sprawie ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...].

W dniu [...] kwietnia 2011 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, w toku której M. P. oświadczyła, że od rozpoczęcia budowy do 1998 r. nie było powołanego kierownika budowy. Oświadczyła także, że budowa nie została jeszcze zakończona.

W dniu 5 maja 2011 r. S. D. złożył oświadczenie, że w dniu [...] września 1998 r. objął funkcję kierownika budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego na terenie nieruchomości przy ul. A nr 6 w S.; wpisem z dnia [...] września 1998 r. polecił, by inwestor wstrzymał roboty budowlane; wpisem z dnia [...] czerwca 1999 r. zawiesił pełnienie funkcji kierownika budowy z prośbą o powiadomienie przez inwestora; pismem z dnia [...] lipca 1999 r. powiadomił o tym fakcie Wydział Budownictwa Urzędu Gminy w S.; w okresie, kiedy pełnił funkcję kierownika budowy żadne roboty budowlane nie były wykonywane.

Jak wynika z protokołu przesłuchania świadka T. P. z dnia 30 stycznia 2013 r., pełnił on funkcję pomocnika przy budowie przedmiotowego obiektu; budowa murów i stropów trwała do 2000 r., w tym też roku wykonano dach; w 2001 r. wykonano instalację elektryczną; w 2002 r. wykonano tynki; w 2004 r. wykonano wylewki; w 2006 r. zamontowano barierkę na schodach wejściowych; ok. 2007 – 2008 r. zamontowano wrota garażowe i wstawiono okna; w 2009 r. wykonano tynki zewnętrzne i założono docelowe pokrycie dachu i orynnowanie; roboty prowadzono bez przerw dłuższych niż 2 lata.

W dniu 7 lutego 2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny w sprawie sprawdzenia stanu faktycznego przedmiotowego budynku gospodarczego, w wyniku których stwierdzono, że zamontowano drzwi wejściowe do budynku oraz wykonano schody wewnętrzne prowadzące do podpiwniczenia oraz do pomieszczenia nr 3. Stwierdzono również zgodność opisu w ocenie technicznej, złożonej w odpowiedzi na postanowienie PINB w Z. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] PINB w Z. nakazał inwestorowi – M. P. wykonanie do dnia 30 czerwca 2013 r. robót budowlanych zawartych w "Ocenie technicznej budynku gospodarczego określającej stan techniczny konstrukcji budynku i możliwości użytkowania" stanowiącej załącznik do decyzji, dotyczącej budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w S. przy ul. A 6, sporządzonej przez inż. B. K. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej nr [...] i będącego członkiem Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wpisanego pod nr ewid. [...], tj.: - zabezpieczenie schodów zewnętrznych poprzez naprawę ubytków betonu, wykonanie ogniomuru zgodnie z projektem budowlanym zawartym w złożonej ocenie technicznej.

W wyniku odwołania T. i A.W., organ wojewódzki decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu 21 czerwca 2013 r. PINB w Z. przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku stwierdzając jego realizację z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającymi na: zmianie wysokości ściany frontowej z projektowanej 3,45 m na 4,00 m, licząc od poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku; wykonaniu stropu żelbetowego nad pomieszczeniem nr 2 (wg projektu); niewykonaniu ogniomuru; zmianie wejścia do piwnicy budynku. Dokonano pomiaru ścian zewnętrznych budynku wskazując, że pokrywają się z okazaną inwentaryzacją geodezyjną, okazaną przez inwestora.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 728/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], wskazując przede wszystkim na naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 136 K.p.a.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ wojewódzki decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił w całości decyzję PINB w Z. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i umorzył postępowanie objęte zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 853/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję PINB w Z. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu [...] lutego 2017 r. PINB w Z. decyzją nr [...] nakazał inwestorowi – M. P. wykonanie do dnia 30 czerwca 2017 r. robót budowlanych zawartych w "Ocenie technicznej budynku gospodarczego określającej stan techniczny konstrukcji budynku i możliwość użytkowania" stanowiącej załącznik do decyzji, dotyczącej budynku gospodarczego przeznaczonego do składowania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych zlokalizowanego na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w S. przy ul. A 6, sporządzonej przez inż. B. K. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej nr [...] i będącego członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wpisanego pod nr ewid. [...] , tj.: wykonanie ogniomuru zgodnie z projektem budowlanym zawartym w złożonej ocenie technicznej ".

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli T. i A. W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Odwołujący się podnieśli przede wszystkim, że dokonano zmian w toku budowy, skutkujących nałożeniem obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Odwołanie złożyła również M. P., wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Odwołująca podniosła przede wszystkim, że wykonanie ogniomuru na istniejącym dachu pokrytym blachą jest obecnie niemożliwe i wiąże się z dużymi kosztami finansowymi, a z oceny technicznej wynika, że budynek w tym stanie nie stanowi zagrożenia i powstał zgodnie ze sztuką budowlaną.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w pkt 1. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w Z. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w zakresie nałożonego obowiązku i w pkt 2. uchylił zaskarżoną decyzję w części terminu, wyznaczonego na wykonanie nałożonego obowiązku i określił nowy termin jego wykonania do dnia 30 września 2017 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zarówno w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 562/05, jak również w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 853/14, wskazano, że skoro postępowanie w sprawie wszczęte zostało na skutek wniosku z lutego 2002 r., a więc przed istotną nowelizacją przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.), wprowadzoną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), to stosownie do treści art. 7 ust. 1 tejże ustawy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, czyli w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji. Zgodnie bowiem z treścią wskazanego wyżej przepisu - do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Ustęp drugi tego artykułu, pozwalający na stosowanie przepisów znowelizowanych ma zastosowanie do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną. Przy czym jednocześnie wskazano, że w przedmiotowej sprawie okolicznością poza sporem jest, iż M.P. legitymuje się decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę spornego budynku gospodarczego, a postępowanie w sprawie jest prowadzone jedynie ze względu na odstępstwa od tego pozwolenia. Ponadto, w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 853/14, wskazano, że organ odwoławczy pominął całkowicie treść art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującego przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Przepis ten, podobnie jak i w stanie prawnym obowiązującym obecnie stanowił, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Takiej decyzji inwestor nie przedstawił. Tak więc "ustalenie, że to istotne odstąpienie od projektu budowlanego nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Gminy-S. nie zwalniało organu od podjęcia działań wymaganych przepisami Prawa budowlanego, w tym nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, warunkującego wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę". Wskazano także, że organ winien również wyjaśnić charakter odstępstwa polegającego na wykonaniu stropu żelbetowego nad pomieszczeniem nr 2. Wykonanie tego stropu może bowiem rzutować na określenie wielkości charakterystycznych parametrów obiektu, w tym jego kubatury, co z kolei może przemawiać za ustaleniem, iż i w tym zakresie doszło do istotnego odstąpienia od projektu budowlanego. Krytyce sądu poddano również przyjęcie przez organ odwoławczy, iż wynikający z oceny technicznej obowiązek wykonania ogniomuru jest pozbawiony uzasadnienia technicznego, gdyż cała połać dachowa spornego budynku przykryta jest blachą stalową falistą powlekaną, która jest wyrobem budowlanym niepalnym, a ściana tylna (ściana oddzielenia przeciwpożarowego) przedmiotowego budynku wykonana z niepalnych pustaków ceramicznych. Zgodnie zaś z § 235 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z dnia 15 czerwca 2002 r., poz. 690), w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej El 60, bezpośrednio pod pokryciem: przekrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. Sąd wskazał, że wniosek ten jest sprzeczny ze sporządzoną w toku postępowania administracyjnego oceną techniczną inż. budownictwa lądowego B. K., z której wynika wprost, że budynek wykonany został z odstępstwem od projektu, polegającym na niewymurowaniu ogniomuru na ścianach konstrukcyjnych, zlokalizowanych w granicach działek, jak również konstatacja organu odwoławczego jest również sprzeczna z § 272 ust. 3 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który stanowi wyraźnie, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Organ podkreślił, że zarówno w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 562/05, jak również w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 853/14 wskazano na konieczność stosowania prawa w brzmieniu sprzed nowelizacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.), wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), pomimo zmiany przepisów prawa, obejmujących art. 51 tej ustawy. Każdorazowo przepisy intertemporalne stanowiły bowiem w zakresie podanej normy prawa materialnego, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie kolejnych nowelizacji, stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ procedował zatem w oparciu o ustawę Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r. Organ podkreślił, że z oględzin przedmiotowego budynku, przeprowadzonych przez PINB w Z. wynika, iż został on zrealizowany z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegającymi na: zmianie wysokości ściany frontowej z projektowanej 3,45 m na 4,00 m, licząc od poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku; wykonaniu stropu żelbetowego nad pomieszczeniem nr 2 (wg projektu); niewykonaniu ogniomuru oraz zmianie wejścia do piwnicy budynku. Dokonano pomiaru ścian zewnętrznych budynku, wskazując, że pokrywają się z okazaną inwentaryzacją geodezyjną, okazaną przez inwestora. Wskazał, że zmiana wysokości ściany frontowej budynku o 55 cm, powodująca zmianę jej wysokości na 4,00 m, nie wpłynęła na zmianę wysokości budynku, projektowanej na 4,95 m. Zmiana ta wpłynęła jedynie na zmianę konstrukcji dachu i kąta jego nachylenia, jak również zwiększyła kubaturę budynku. Z kolei wykonanie stropu żelbetowego nie wpłynęło istotnie na zmianę kubatury budynku, lecz nieznacznie ją zmniejszyło. Zmianą nieistotną jest również wykonanie zmiany lokalizacji wejścia do piwnicy budynku, ponieważ nie wiąże się ono z wykonaniem otworu drzwiowego od strony działki sąsiedniej, od której warunki techniczne przewidują zachowanie stosownej odległości. Co więcej, dokonane zmiany nie są sprzeczne z postanowieniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XLI/317/2005 z dnia 28 września 2005 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr 340, poz. 3070 z dnia 25 listopada 2005 r. Wynika z nich bowiem, że działka nr ewid. [...], położona w S. przy ul. A 6, znajduje się na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 2.30 MN/U (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami), dla których ustalono maksymalną wysokość zabudowy 12 m w najwyższym punkcie kalenicy, ograniczenie wysokości do 3 kondygnacji, w tym poddasze użytkowe, oraz maksymalną odległość okapu od poziomu terenu 6,0 m. Ze względu na to, że w ostatnim wyroku sąd stwierdził, że ocena techniczna wskazała na wykonanie inwestycji z odstępstwem od projektu, polegającym na niewymurowaniu ogniomuru na ścianach konstrukcyjnych zlokalizowanych w granicach działek, jak również, że zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej, określonej w § 232 ust. 4 i 5, zdaniem organu należy uznać, iż w tym zakresie naruszono przepisy techniczno-budowlane. Organ stwierdził, że dokonane zmiany - w szczególności w aspekcie obecnie rozpatrywanych spraw i w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa - nie stanowią zmian istotnych. Nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego byłoby bowiem surowsze traktowanie inwestorów w niniejszej sprawie, pomimo obecnego względniejszego traktowania przez organy i sądy inwestorów w analogicznych sprawach. Inwestor przedmiotowego budynku nie dokonał zwiększenia oddziaływania obiektu, nie naruszył postanowień przepisów planistycznych, jak również warunków techniczno-budowlanych, za wyjątkiem powyżej wskazanym przez sąd. Nie zwiększono również charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, poza nieznacznym zwiększeniem kubatury. Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 36a ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed wskazanej powyżej nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (ust. 1). W przypadku naruszenia przepisu ust. 1, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę (ust 2). Tym samym zmiany nieistotne, nie wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a ich kwalifikacji dokonywał właściwy organ. Ponadto, zgodnie z art. 51 ust. 1, w brzmieniu sprzed wskazanej powyżej nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r., przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję: 1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności.

W odniesieniu do zarzutów odwołania T. i A.W., organ stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia w całości skarżonej decyzji. Ponadto, biorąc pod uwagę związanie oceną prawną, wyrażoną przez sąd, zgodnie z którą w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji, wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, brak jest również podstaw prawnych do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, ponieważ przede wszystkim, przepisy obowiązujące w tej dacie nie przewidywały takiego rozwiązania. Odnosząc się do zarzutów odwołania M. P., organ stwierdził, że - wobec oceny prawnej, wyrażonej przez sąd - brak jest podstaw prawnych do umorzenia postępowania. Jest to związane z naruszeniem warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. To, że nałożony obowiązek wykonania wskazanych robót budowlanych może wiązać się z trudnościami i wydatkami, jest jedynie konsekwencją działań inwestora, który nie zrealizował obiektu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła M. P. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności przez wydanie decyzji, w której organ administracji samorządowej nie wyraził jasno i należycie przesłanek faktycznych i prawnych swojego stanowiska, w tym poprzez pominięcie domniemania pozytywnego rozstrzygnięcia dla strony. Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez naruszenie zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz art. 144 Kodeksu cywilnego przez dopuszczenie do sytuacji, w której właściciel nieruchomości przy ul. B 9/21 zakłócił korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych podwyższając budynek ponad niezbędną wysokość i posadawiając go w granicy nieruchomości. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który po rozpoznaniu odwołań T. i A. W. oraz T.P. w pkt 1. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w Z. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w zakresie nałożonego obowiązku i w pkt 2. uchylił zaskarżoną decyzję w części terminu, wyznaczonego na wykonanie nałożonego obowiązku i określił nowy termin jego wykonania do dnia 30 września 2017 r.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego budynku gospodarczego toczy się od ponad 15 lat, a decyzje organów nadzoru budowlanego były już czterokrotnie przedmiotem zainteresowania tutejszego sądu w sprawach o sygn. akt : II SA/Łd 562/05, akt II SA/Łd 980/09, akt II SA/Łd 728/13, II SA/Łd 853/14.

W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, iż M. P. legitymuje się decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę spornego budynku gospodarczego, a postępowanie w sprawie jest prowadzone jedynie ze względu na odstępstwa od tego pozwolenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na oględziny obiektu przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. ustalił, że sporny budynek został zrealizowany z odstępstwami od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego polegającymi na: zmianie wysokości ściany frontowej z projektowanej wysokości 3,45 m na 4,00 m licząc od poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku, wykonaniu stropu żelbetowego nad pomieszczeniem nr 2, niewykonaniu ogniomuru oraz zmianie wejścia do piwnicy budynku.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, jak i w obecnym stanie prawnym art. 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Zasadnicze znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy miało zatem ustalenie, czy wskazane powyżej odstępstwa miały charakter istotny w rozumieniu art. 36 a Prawa budowlanego, a w konsekwencji, czy wymagały uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym, jak i doktrynie, prezentowany jest pogląd, który podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż to czy stwierdzone odstępstwo, mimo że dotyczy jednego z parametrów wymienionych w ust. 5 pkt 1-7 art. 36 a cyt. ustawy, ma charakter istotny zależy od okoliczności danej sprawy (zob.m.in. komentarz do art. 36 a ustawy Prawo budowlane, red. Z Niewiadomski, Wyd. C. H. Beck, Wydanie 3, Warszawa 2009 r.). Za takim rozumieniem wskazanego przepisu, pozostawiającym organom administracji budowlanej pewien margines uznaniowości, przemawia wykładnia celowościowa tego przepisu. Wykładnia gramatyczna prowadziłaby bowiem do wniosku, że każde, nawet nieznaczne odstępstwo należałoby kwalifikować jako odstępstwo istotne. Poglądu powyższego nie może zmieniać co do zasady przepis art. 36 a ust. 5 a ustawy, wprowadzony nowelą, której celem wszak była dalsza liberalizacja i uproszczenie procedur budowlanych ( vide: wyrok WSA w Łodzi z 17.10.2017 r. sygn. akt .II SA/Łd 659/17 – LEX nr 2390382).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, ostatecznie w ocenie organów nadzoru budowlanego zmiana wysokości ściany frontowej budynku o 55 cm, powodująca zmianę jej wysokości na 4,00 m, nie wpłynęła na zmianę wysokości budynku, projektowanej na 4,95 m. Zmiana ta wpłynęła jedynie na zmianę konstrukcji dachu i kąta jego nachylenia, jak również zwiększyła nieznacznie kubaturę budynku. Z kolei wykonanie stropu żelbetowego nie wpłynęło istotnie na zmianę kubatury budynku, lecz nieznacznie ją zmniejszyło. Zmianą nieistotną jest również wykonanie zmiany lokalizacji wejścia do piwnicy budynku, ponieważ nie wiąże się ono z wykonaniem otworu drzwiowego od strony działki sąsiedniej, od której warunki techniczne przewidują zachowanie stosownej odległości.

Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do kontrolowanego postępowania, sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów obu instancji, iż stwierdzone niewielkie zmiany, szczególnie w okolicznościach sprawy z uwagi na charakter budynku, który jest budynkiem gospodarczym, nie skutkują istotnymi odstępstwami, o których mowa w art. 36 a ust. 5a pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i jego oceny w dacie wyrokowania przez tutejszy sąd w sprawie sygn. akt II SA/Łd 853/14 nastąpiła zatem zmiana skutkująca uznaniem, że wystarczające do doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem jest wydanie w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych wskazanych w "Ocenie technicznej budynku gospodarczego określającej stan techniczny konstrukcji budynku i możliwość użytkowania", sporządzonej przez inż. B.K., a polegających na wykonaniu ogniomuru zgodnie z projektem budowlanym zawartym w tej ocenie. Z oceny tej wynika wprost, że budynek wykonany został z odstępstwem od projektu polegającym na niewymurowaniu ogniomuru na ścianach konstrukcyjnych zlokalizowanych w granicy działek. Zgodnie zaś z § 272 ust. 3 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z dnia 15.06.2002 r., poz. 690), budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Obowiązek wzniesienia ogniomuru w obiekcie budowlanym usytuowanym w granicy działki wynika zatem wprost z powołanego przepisu. Istotne jest również i to, że kwestionowana przez skarżącą decyzja organu nadzoru budowlanego zmierza bezpośrednio do zakończenia trwającego kilkanaście lat postępowania, prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego oraz wieloletniego sporu pomiędzy sąsiadami.

W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty zmierzające m. innymi do umorzenia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, sąd uznał za całkowicie bezpodstawne.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

dc