Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1359/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 151, art. 206
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w części dotyczącej określenia zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw za III kwartał 2009 roku na kwotę 312 zł oraz w części określającej kwotę łączną z uwzględnieniem wskazanej wartości za wymieniony okres zobowiązania; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. odstępuje od zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia [...] lutego 2015 r. wniesionej przez T. B. (dalej jako: "skarżący") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw, wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach [...],[...],[...] listopada 2013 r. kontrolerzy Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. przeprowadzili kontrolę u T. B. – Gospodarstwo Rolno-Ogrodnicze T. B. jako podmiotu zobligowanego do wpłat na fundusze promocji. W toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż skarżący nie złożył deklaracji wpłat na fundusze promocji produktów rolno-spożywczych za następujące okresy:

- za III oraz IV kwartał 2009 r.,

- za II, III, IV kwartał 2010 r.,

- za II, III, IV kwartał 201 I r.,

- za II, III, IV kwartał 2012 r.,

- za II, III, IV kwartał 2013 r.

W protokole kontroli z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] stwierdzono, że skarżący nie obliczał i nie przekazywał kwot należnych z tytułu naliczenia wpłaty na rzecz Funduszu Promocji Owoców i Warzyw za wszystkie kwartały, w których dokonywana była sprzedaż warzyw, a zatem nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno – spożywczych (Dz.U. z 2009 r. Nr 97, poz. 799 z ze zm., dalej jako: "ustawa o funduszach promocji").

Pismem z dnia [...] grudnia 20J3 r., (2 egzemplarze: dostarczone w dniu [...] grudnia 2013 r. oraz w dniu [...] grudnia 2013 r.) kontrolowany wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli, w których wskazał, że nie jest podmiotem określonym w art. 3 ust. 3 pkt 6 ustawy o funduszach promocji, tj. przedsiębiorcą będącym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT, który wytwarza owoce i warzywa. Kontrolowany wskazał, że jest osobą fizyczną – rolnikiem prowadzącym indywidualne gospodarstwo rolne w zakresie uprawy warzyw. Wskazał dodatkowo, że ustawa o funduszach promocji nie zawiera autonomicznej definicji przedsiębiorcy oraz że żadne inne przepisy w obszarze prawa publicznego, w których sformułowane jest pojęcie przedsiębiorcy, takiego statusu stronie nie nadają. Skarżący zaznaczył, że ustalenia kontroli są bezpodstawne i wynikają z błędnej wykładni przepisów ustawy o funduszach promocji.

W dniu [...] grudnia 2013 r., wystosowano do strony zalecenia pokontrolne, nr [...], w których zalecono:

1. sporządzenie i przekazanie do Oddziału Terenowego ARR w P.: deklaracji wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw za okresy, których dotyczą kontrolowane faktury VAT;

2. dokonanie zaległych wpłat wraz z należnymi odsetkami na konto Funduszu Promocji Owoców i Warzyw;

3. realizowanie obowiązków wynikających z ustawy o funduszach promocji.

W dniu [...] grudnia 2013 r., w odpowiedzi strony na pismo z dnia [...] grudnia 2013 r., Agencja Rynku Rolnego pismem znak: [...] podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w protokole kontroli stwierdzając ponownie, że kontrolowany podlega przepisom ustawy o funduszach promocji, tj. jest przedsiębiorcą będącym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT który wytwarza owoce i warzywa.

W dniu [...] października 2014 r., pismem nr [...], Prezes Agencji Rynku Rolnego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego urzędu, w sprawie określenia wysokości zobowiązania wobec Funduszu Promocji Owoców i Warzyw.

W odpowiedzi na otrzymane zawiadomienie, strona złożyła w ARR wniosek z dnia [...] października 2014 r. w sprawie umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wniosku strona podtrzymała stanowisko prezentowane w poprzednich pismach.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego określił skarżącemu wysokość zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw na łączną kwotę 5.109,00 zł tytułem należności głównej oraz należne odsetki obliczone według zasad naliczania odsetek, jak od zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał stanowisko, że strona podlega przepisom ustawy o funduszach promocji, a zatem jest zobowiązana do składania deklaracji oraz odprowadzania wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw za okres III-IV kwartał 2009 r., II-IV kwartał 2010 r., II-IV kwartał 2011 r., II-IV kwartał 2012 r. oraz II-III kwartał 2013 r.

Wobec powyższego w dniu [...] grudnia 2014 r. T. B. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazał, że organ I instancji swym działaniem naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6, 7, 8. 9 oraz 12 k.p.a., a także naruszył zasady materialnoprawne. bezpodstawnie przyjmując tezę, że strona jest podmiotem podlegającym przepisom ustawy o funduszach promocji. T. B. wskazał, że nie obejmują go przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie podlega wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jednakże, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r., o statystyce publicznej (Dz.U. 1995 Nr 88 poz. 439 ze zm.), figuruje w rejestrze REGON. Nadto, strona podkreśliła, że jest rolnikiem indywidualnym a nie przedsiębiorcą podlegającym przepisom ustawy o funduszach promocji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 5 pkt 2, art. 3 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 6 ustawy o funduszach promocji oraz w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako: "o.p.") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw.

W uzasadnieniu decyzji wskazano przepisy prawa mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w tym m.in.:

- art. 3 ust. 3 pkt 6 lit. b ustawy o funduszach promocji, zgodnie z którym, do naliczania, pobierania i przekazywania wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw są obowiązani przedsiębiorcy będący podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 1 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), którzy wytwarzają owoce i warzywa;

- art. 4 ust. 1ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej jako: "u.s.d.g."), zgodnie z którym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą oraz art. 2 u.s.d.g. zawierający definicję działalności gospodarczej;

- art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wskazujący, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, art. 15 ust. 2, zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ponadto art. 15 ust. 3 pkt 4. ww. ustawy, zgodnie z treścią którego w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ustawy o VAT.

Organ II instancji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że strona jest podatnikiem podatku VAT czynnym (pismo strony z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz pismo Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...]). Dodał, iż z protokołu kontroli zawartego w aktach sprawy wynika, iż T. B. "Gospodarstwo Rolno-Ogrodnicze T. B." w okresie objętym kontrolą wytwarzał i dokonywał obrotu towarami określonymi w art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o funduszach promocji. Podniósł, iż z badanych dowodów księgowych (wykaz faktur VAT) wynika, że skarżący dokonywał w sposób ciągły, dla celów zarobkowych, czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - odpłatnej dostawy towarów, w poniższych okresach oraz o następującej łącznej wartości sprzedaży netto:

1) w III kwartale 2009 r. – 314.645,50 zł,

2) w IV kwartale 2009 r. – 250.488,32 zł,

3) w II kwartale 2010 r. – 352.519,32 zł,

4) w III kwartale 2010 r. – 456.505,22 zł,

5) w IV kwartale 2010 r. – 178.476,97 zł,

6) w 11 kwartale 2011 r. – 374.008,00 zł,

7) w III kwartale 2011 r. – 364.544,13 zł,

8) w IV kwartale 2011 r. – 436.363,78 zł.

Dodatkowo, organ II instancji zweryfikował dane strony w ogólnodostępnym rejestrze tj.: w Krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON. Biorąc powyższe pod uwagę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że T. B. jest przedsiębiorcą będącym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT który wytwarza owoce i warzywa, a zatem podlega przepisom ustawy o funduszach promocji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. B. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił naruszenie norm prawa procesowego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 12 i 35 § 1 i 2 k.p.a., art. 59 § 1 pkt. 9) i art. 70 § 1 o.p. oraz prawa materialnego tj. art. 3 ust. 3 pkt. 6), art. 6 ust. 1 pkt. 2) ustawy o funduszach promocji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego oraz o zasądzenie dla strony kosztów postępowania według norm przepisanych.

T. B. w uzasadnieniu skargi podniósł, że do wpłat na rzecz Funduszu Promocji Owoców i Warzyw obowiązane są podmioty, które spełniają łącznie dwie przesłanki, po pierwsze są przedsiębiorcami, po drugie, są podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT. W przekonaniu skarżącego, nie spełnia on pierwszej przesłanki, gdyż żadna ustawa nie nadaje statusu przedsiębiorcy indywidualnemu rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo rolno-ogrodnicze. Skarżący przyznaje, że spełnia drugą opisaną przez niego przesłankę, jednak ze względu na niespełnienie obu łącznie - nie jest on podmiotem zobowiązanym do wnoszenia wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw.

Zauważył, że przepisy ustawy o funduszach promocji nie zawierają autonomicznej definicji pojęcia "przedsiębiorcy", a zatem definicji tej należy szukać w systemie prawa polskiego. Skarżący wskazał na ustawę o swobodzie działalności gospodarczej jednocześnie podkreślając, że do działalności przez niego prowadzonej przepisów tejże ustawy nie stosuje się. Podkreślił, iż zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o statystyce publicznej, określającym podmioty objęte rejestrem REGON, należy odróżnić osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą będącą przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej od osoby fizycznej prowadzącej indywidualne gospodarstwo rolne. W ocenie skarżącego, nie ma zatem znaczenia, że w rejestrze REGON widnieje nazwisko skarżącego. Wyjaśnił dalej, iż dla potrzeb tego aktu prawa ustawodawca zaliczył bowiem do zbioru "osób prowadzących działalność gospodarczą" zarówno przedsiębiorcę jak i osobę fizyczną prowadzącą indywidualne gospodarstwo rolne. Skarżący podkreślił, że biorąc pod uwagę wykładnię systemową słowa "przedsiębiorca" ustawodawca rozróżnia to pojęcie od wyrażenia "osoby fizycznej prowadzącej indywidualne gospodarstwo rolne", zatem nie ma powodów dla których w ustawie o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych należałoby te dwa pojęcia utożsamiać, tym bardziej, że racjonalny ustawodawca nie dostrzegł potrzeby autonomicznej definicji słowa "przedsiębiorca", skoro takowe w systemie prawa polskiego już funkcjonuje.

Skarżący zarzucił ponadto błąd procesowy polegający na rozstrzygnięciu ad meritum w sprawie zobowiązania, które na dzień wydania decyzji przez organ II instancji w części dotyczącej III kwartału 2009 r. wygasło na skutek przedawnienia o czym stanowi art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 70 § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona zasadna w części dotyczącej braku ustalenia przez organ kwestii przedawnienia części zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw – za III kwartału 2009 r., w wielkości 312 zł, a w pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim podnieść należy, że spór w sprawie dotyczy kwestii prawnej, a nie faktycznej. Poza sporem między stronami jest fakt, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo rolne i jest zarejestrowany od [...] maja 2001r. w Krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON, utworzonym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 591 ze zm.), pod numerem REGON [...], NIP: [...]. Z informacji umieszczonej w tym rejestrze (wydruk w aktach administracyjnych) wynika, że skarżący prowadzi tę działalność w woj. [...], powiecie [...], gminnie [...], miejscowości K., na nieruchomości nr [...], w zakresie wg. klasyfikacji PKD: 0I13Z uprawa warzyw, włączając melony oraz uprawa roślin korzeniowych i roślin bulwiastych, 011 IZ: uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu. W sprawie nie jest też kwestionowany fakt, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją skarżący wyprodukował oraz dokonał sprzedaży warzyw wystawiając stosowne faktury VAT. Wielkość tej sprzedaży została ustalona przez kontrolujących go pracowników Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. na podstawie faktur VAT. Faktury VAT świadczą o tym, że skarżący odprowadził podatek od towarów i usług bowiem zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust.1 w zw. z art. 5 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, nr 177, poz. 1054 ze zm.) był zarejestrowanym podatnikiem tego podatku. Wymieniony przepis art. 15 ust.1 stanowi, ze podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast w ust. 2 tegoż przepisu stanowi się, że: działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl art. 96 ust. 1 tej ustawy podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, który to ustęp 3 nie dotyczy skarżącego. Przepis art. 5 ust.1 stanowi natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. odpłatna dostawa towarów (co oznacza również sprzedaż towarów).

Skarżący nie kwestionuje ani faktu prowadzenia ww. działalności, ani faktu wyprodukowania i sprzedaży warzyw w wielkościach wskazanych przez kontrolujących, ani faktu bycia podatnikiem VAT, ani okoliczności posiadania nr REGON i nr NIP. Twierdzi natomiast, ze nie spełnia definicji przedsiębiorcy, do którego to przedsiębiorcy skierowany jest obowiązek uiszczania kwartalnych wpłat na Funduszu Promocji Owoców i Warzyw zgodnie z treścią ustawy o funduszach promocji.

Sąd nie podziela twierdzeń i argumentacji skarżącego na okoliczność, że nie jest on przedsiębiorcą w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji. Wymieniony przepis stanowi, że do naliczania, pobierania i przekazywania wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw są obowiązani przedsiębiorcy będący płatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT, którzy wytwarzają owoce i warzywa. Skarżący spełnia te wymagania. Jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą we własnym imieniu, w celach zarobkowych, działa w sposób zorganizowany i ciągły. Przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług odwołuje się do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym przez rolników.

Definicja działalności gospodarczej znajduje się w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), którego brzmienie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych w sprawie. Przepis stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Prowadzona przez skarżącego działalność wytwórcza w rolnictwie spełnia wymienioną definicję i nie zmienia tego fakt, iż art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, że przepisów tej ustawy nie stosuje do działalności wytwórczej w rolnictwie oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. Dokonane art. 3 wyłączenie nie przesądza, że prowadzenie gospodarstwa rolnego nie jest działalnością gospodarczą, a jedynie o tym, że działalność ta nie podlega określonej w art. 1 tej ustawy regulacji w zakresie podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej. Prowadzenie gospodarstwa rolnego nie wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców, czy do ewidencji działalności gospodarczej, ani też jej zakończenie nie podlega wykreśleniu oraz nie podlega innym rygorom wynikającym z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (posługiwanie się określonymi w niej dokumentami, kontroli wykonywania działalności przeprowadzonej na podstawie jej przepisów itp.).

Działalność wytwórcza w rolnictwie mieści się natomiast w definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 2 tej ustawy. Działalność gospodarcza jest scharakteryzowana jako działalność wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych. Cechy te wypełnia również prowadzenie gospodarstwa rolnego. Nie różni się niczym od wykonywania innej indywidualnej działalności zawodowej, która jest wyłączona spod działania przepisów ustawy (np. lekarza, adwokata, radcy prawnego) i jest objęta inną regulacja prawną. Charakter działalności, jako działalności gospodarczej, tych grup zawodowych nie budzi niczyich wątpliwości.

Przewidziane art. 3 tej ustawy wyłączenie nie może zatem prowadzić do wniosku, ze działalność wytwórcza w rolnictwie nie jest działalnością gospodarcza, o której mowa w art. 2 tej ustawy, a jedynie, że działalność ta nie podlega regulacjom tej ustawy. Wskazuje na to sam sposób ujęcia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegający na tym, że najpierw w art. 2 określa się co jest działalnością gospodarczą, a następnie w art. 3 stanowi się, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do działalności wymienionej w tym artykule. Zatem nie ulega wątpliwości, że działalność wytwórcza w rolnictwie (prowadzenie gospodarstwa rolnego) jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 tej ustawy, jednakże do tej działalności nie stosuje się reżimu tej ustawy.

Dodatkowo wskazać należy, że działalność rolników jest wskazana jako działalność gospodarcza w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, do której to ustawy odwołuje się przepis art. 3 ust. 3 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji. Podnieść też należy, że przepis art. art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 j.t.) stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.

Prawidłowo zatem organ uznał, że skarżący spełnia definicje podmiotu zobowiązanego w myśl art. art. 3 ust. 3 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji do naliczania i przekazywania wpłat na Fundusz Promocji Owoców i Warzyw.

Wymienione wpłaty powinny być uiszczane w myśl przepisu art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o funduszach promocji według zasady, iż podmioty określone w art. 3 ust. 3 ustawy, składają Prezesowi Agencji deklaracje, w których wykazują wysokość zobowiązania na rzecz danego funduszu promocji, z wyszczególnieniem odrębnie kwoty naliczonej i kwoty pobranej, za okresy kwartalne, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale; bez wezwania Prezesa Agencji, obliczają kwotę należną z tytułu naliczenia wpłaty na rzecz danego funduszu promocji za okresy kwartalne i przekazują tę kwotę w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po danym kwartale. Dotyczy to również skarżącego, który tych wpłat nie dokonał.

Podnieść też należy, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o funduszach promocji, do wpłat i podmiotów określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III i VI Ordynacji podatkowej, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Dział III Ordynacji podatkowej zawiera art. 70 § 1 wskazujący, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, chyba, że w myśl § 2 bieg terminu uległ zawieszeniu oraz zawiera art. 59 § 1 pkt. 9, w którym stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Powyższe przepisy mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Wskazać należy, że termin płatności za III kwartał 2009 r. upływał skarżącemu w dniu [...] października 2009 r. Zatem jeżeli nie nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązanie to powinno wygasnąć z końcem roku 2014. Decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...] stycznia 2015 r. Nie ma w niej odniesienia do tej kwestii. Jeżeli nastąpiło przedawnienie w tej części zobowiązania to organ nie powinien utrzymać w mocy decyzji organu I instancji w tym zakresie. Wobec powyższego należało stwierdzić, że organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz., dalej k.p.a.) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania w części odnoszącej się do zobowiązania za III kwartał 2009 r.

W tych warunkach Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw za III kwartał 2009 r. na kwotę 312 zł oraz w części określającej tę wielkość w kwocie łącznej ustalonego zobowiązania. Przy ponownym rozpoznaniu tej części sprawy organ jest zobowiązany ustalić czy doszło do przedawnienia ww. zobowiązania, a tym samym czy ono nie wygasło w myśl przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego z art. 70 i 59 Ordynacji podatkowej.

W pozostałym zakresie ustalenia organu są prawidłowe zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. Z tych względów Sąd oddalił skargę w pozostałej części w oparciu o art. 151 p.p.s.a. W części oddalającej skargę Sad nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego w stopniu wpływającym na wynik sprawy ani przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postepowania na rzecz skarżącego z uwagi na fakt, iż skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej (312 zł) w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu (5.109 zł).

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku.