Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1315/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowo Przewozowego ,,E" Sp.z.o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 704/07 odrzucające skargę Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowo Przewozowego ,,E" Sp.z.o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób postanawia uchylić zaskarżone postanowienie NSA/post.1 – postanowienie ,,ogólne"


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 704/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowo Przewozowego ,,E" Sp.z.o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, przy czym art. 221 p.p.s.a. stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokatów lub radców prawnych, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wskazano, że wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika J. C. skarga podlega opłacie stałej. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały od skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wynosi 500 zł. Opłatę stałą od pism wnoszonych przez adwokata lub radcę prawnego strona winna uiścić w terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego takiej opłacie. Reprezentujący skarżącego radca prawny wnosząc skargę od ww. decyzji powinien był na podstawie art. 219 w związku z art. 221 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu stałego od skargi w prawidłowej wysokości tj. 500 zł do dnia 23 marca 2007 r., w którym to dniu upłynął termin na wniesienie skargi (pełnomocnikowi skarżącemu doręczono zaskarżoną decyzje w dniu 21 lutego 2007 r.). Zgodnie natomiast z notatką służbową oraz załączonymi do akt dokumentami sprawy w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu od skargi w prawidłowej wysokości.

W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 2 pkt 27 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie wpis od skargi na decyzję w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wynosi 500 zł. Podano, że opłacając przedmiotową skargę strona oparła się na § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym skarga na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlega opłacie w wysokości 200 zł. Stwierdzono, że decyzja cofająca stronie licencję jest aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień wynikających z przepisów prawa. Licencja daje samo prawo do wykonywania transportu drogowego, natomiast uprawnienia i obowiązki posiadacza licencji wynikają już z przepisów prawa. Wskazano, że nie ma podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie § 2 ust. 2 rozporządzenia, gdyż dotyczy on jedynie koncesji, zezwoleń i pozwoleń natomiast pomija licencje jako akty administracyjne. Ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 17 i 18 rozróżnia od zezwolenia. Również ustawa o swobodzie działalności gospodarczej w art. 46 i art. 75 rozróżnia koncesję, licencję i zezwolenie. Skoro ustawodawca z jednej strony rozróżnia te trzy pojęcia w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, a z drugiej strony nie wymienia licencji w § 2 ust 2 rozporządzenia, to w przedmiotowej sprawie nie można zastosować § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia. Wskazano dalej, że przepisy § 2 ust. 2 Rozporządzenia wyliczają koncesje, zezwolenia i pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej jako władcze akty administracyjne reglamentujące określone działalności gospodarcze. Przepis ten nie wymienia jednak licencji jako aktu administracyjnego. Z semantycznego punktu widzenia określenia te oznaczają to samo. Wyliczanie z uwagi na technikę legislacyjną, nie miałoby w treści przepisu zatem żadnego sensu. Stwierdzono, że literalne brzmienie wskazanego przepisu odnosić należy wyłącznie do aktów administracyjnych o normatywnie ustalonej nazwie koncesja, zezwolenie i pozwolenie. Gramatyczny i logiczny układ zdania § 2 ust. 2 wskazuje na zamknięty krąg aktów administracyjnych. Treść § 2 ust. 2 pkt 27 Rozporządzenia ,,w pozostałym zakresie" obejmuje swym zakresem pozostałe rodzaje działalności i odnieść to należy do określenia rodzaju działalności gospodarczej a nie do rodzaju aktu administracyjnego. Zatem w pierwszej kolejności należy daną skargę zakwalifikować jako koncesję lub zezwolenie lub pozwolenie a następnie klasyfikować wpis przez rodzaj działalności przez rodzaj działalności gospodarczej. Wskazano kontynuując, że w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy licencji, a więc aktu nie wymienionego w przepisie § 2 ust. 2 rozporządzenia, a stanowiącego uprawnienie do wykonywania określonej działalności, która nie jest koncesjonowana i nie jest także zezwoleniem ani pozwoleniem. W tej sytuacji zwrot skarżącemu 200 zł uiszczonych tytułem wpisu sądowego jest niezasadny, gdyż jest to prawidłowa opłata od skargi w przedmiotowej sprawie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma uzasadnione podstawy.

Zarzut naruszenia § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi na decyzję w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wynosi 500 zł jest trafny. Przepis ten stanowi, że wpis stały wynosi w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w innym zakresie, niż określony w punktach1-26 tego przepisu – 500 zł. Zatem przepis ten nie może mieć zastosowania do innych decyzji niż te, które zostały w nim wymienione, co wynika z literalnego brzmienia tego przepisu.

Za wnioskiem tym przemawiają kolejne argumenty. Po pierwsze, znajduje on również potwierdzenie na gruncie wykładni systemowej. Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały wynosi w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na rodzaj i charakter, wynosi 200 zł. Przepis ten więc ma zastosowanie do wszystkich decyzji bez względu na to jak one zostały nazwane w przepisach prawa (np. prawo jazdy), oprócz koncesji, zezwoleń lub pozwoleń wymienionych w ustępie 2 tego przepisu. Nie ulega zaś najmniejszej wątpliwości, że licencja jest decyzją nadającą stronie wskazane w niej uprawnienie.

Po drugie, przepisy regulujące wysokość wpisu stałego muszą być jednoznaczne, ze względu na sankcję (art. 221 p.p.s.a.), jaką pociąga za sobą nieuiszczenie wpisu w należytej wysokości przez adwokata lub radcę prawnego. Z tego też względu rozszerzająca ich interpretacja jest niedopuszczalna. Nie sposób bowiem przyjąć by adwokat (radca prawny) uiszczający wpis stały, w braku jednoznacznej regulacji prawnej, zmuszony był do ustalania ich znaczenia na drodze żmudnej wykładni, aby ustalić w jakiej wysokości należy uiścić wpis od skargi, ryzykując jej odrzucenie tylko dlatego, że sąd administracyjny w procesie wykładni doszedł do innych wniosków.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.