Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1029/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 70 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz S.M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku S. M. (dalej jako: "skarżący", "zobowiązany") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za października 2011 r. w kwocie należności głównej 15.246 zł plus należne odsetki za zwłokę.

W celu wyegzekwowania dochodzonej należności, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 26 marca 2012 r. dokonał na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej także "u.p.e.a.") zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, w T. Sp. z o.o. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostało uznane za doręczone Zobowiązanemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej także "K.p.a.") w dniu 12 kwietnia 2012 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 marca 2012 roku.

Po przejęciu akt sprawy od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w związku ze zmianą adresu rejestracyjnego zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik") zawiadomieniem z dnia 28 lipca 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. w Warszawie, zawiadomieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r. - w S. w G., zawiadomieniem z dnia 20 listopada 2019 r. - w [...] S.A., zawiadomieniem z dnia 20 listopada 2019 r. - w Banku [...]S.A.

Pismem z dnia 2 grudnia 2019 r. skarżący wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego m.in. prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W powyższym piśmie zobowiązany zwrócił się również na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy egzekucyjnej o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że wierzyciel nie przesłał pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, a ponadto żadne dokumenty nie były adresowane na adres zamieszkania Zobowiązanego. Ponadto, w ocenie skarżącego całość dochodzonych wierzytelności uległa przedawnieniu.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ drugiej instancji", "Dyrektor") postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. uchylił przedmiotowe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2020 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że okoliczności braku wymagalności obowiązku lub jego nieistnienia powinny istnieć w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i trwać w momencie wydawania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednak sytuacja taka nie miała miejsca w badanej sprawie, gdyż organ egzekucyjny nie doszukał się przesłanek uzasadniających twierdzenie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym o nr [...] został umorzony bądź wygasł z innego powodu. W aktach sprawy nie ma dokumentów świadczących o uchyleniu aktów prawnych bądź deklaracji będących podstawą wystawienia ww. tytułu wykonawczego. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia zobowiązania objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny zaznaczył, że jak wynika ze stanowiska wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r., skutecznym środkiem przerywającym bieg terminu przedawnienia było zajęcie rachunku bankowego z dnia 28 lipca 2016 r. doręczone zobowiązanemu w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 24 sierpnia 2016 r. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał za bezzasadne twierdzenie zobowiązanego o przedawnieniu zobowiązania. Odnosząc się do przesłanki braku doręczenia upomnienia organ egzekucyjny stwierdził, że upomnienie o nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zostało doręczone w trybie zastępczym w dniu [...] grudnia 2011 r. na adres wskazany przez zobowiązanego i widniejący w systemie Rejestracji Centralnej adres, tj. W., ul. W. [...] Stąd zarzut dotyczący braku doręczenia upomnienia poprzedzającego wszczęcie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny uznał za niezasadny.

Pismem z [...] grudnia 2020 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "Dyrektor") postanowieniem z [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny prawidłowo postanowił odmówić umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W ocenie Dyrektora z akt sprawy wynika, obowiązek wynikający z przedmiotowego tytułu wykonawczego pozostaje wymagalny.

Dyrektor wskazał, że zobowiązanie podatkowe dotyczące podatku od towarów i usług za październik 2011 uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 roku. W jego ocenie w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. w W. w dniu 28 lipca 2016 r. (zawiadomienie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 lipca 2016 r., natomiast Zobowiązanemu w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 24 sierpnia 2016 r.).Zatem wobec zastosowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia nastąpiło przerwanie jego biegu – stwierdził organ odwoławczy.

Odnosząc się do przesłanki braku doręczenia upomnienia, Dyrektor uznał, że organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że upomnienie o nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zostało doręczone w trybie zastępczym w dniu 27 grudnia 2011 r. na wskazany przez zobowiązanego w systemie Rejestracji Centralnej adres, tj. W., ul. W. [...] . W ocenie organu odwoławczego nie można zatem stwierdzić, że została spełniona przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 § 1 K.p.a. w zw. z art. 44 K.p.a. poprzez dowolne uznanie, że pisma doręczane przez organ na nieaktualny adres zamieszkania doręczone były skutecznie, pomimo zmiany adresu przed wszczęciem powyższych postępowań, Dyrektor podkreślił, że zarówno upomnienie, jak i odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego zostały przekazane skarżącemu na aktualnie wówczas zgłoszony adres. W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym jest fakt, że zobowiązany miał możliwość dokonać aktualizacji danych niezwłocznie po zmianie adresu ul. W. [...] . Dyrektor wskazał, że w okresie od 23 lipca 2011 r. do 12 lipca 2015 r. zobowiązany nie dokonywał aktualizacji adresu. Dopiero od dnia 13 lipca 2015 r.. adres skarżącego w systemie organu to ul. K. [...], [...] W.. Zatem przedmiotowe upomnienie, zawiadomienie o zajęciu z dnia 26 marca 2012 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego, zostały w sposób prawidłowy wysłane na obowiązujący adres ul. W. [...] W.. W związku z dopełnieniem wymogów prawidłowego doręczenia przewidzianego w art. 44 K.p.a., organ odwoławczy uznał powyższe za doręczone i wywołujące skutki prawne, tak jakby zostały odebrane osobiście. Natomiast zawiadomienie o zajęciu z dnia 28 lipca 2016 r., którego doręczenie przerwało bieg terminu przedawnienia, zostało wysłane na istniejący od 12 lipca 2015 r. adres, tj. ul. K. [...], [...] W.. Stąd – zdaniem organu odwoławczego - zarzuty doręczenia zobowiązanemu wszelkiej korespondencji na niewłaściwy adres nie znajdują uzasadnienia. Strona jako podatnik podatku od towarów i usług zobowiązana była dokonać aktualizacji adresu, który należy do danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym.

Dyrektor nie zgodził się również z twierdzeniem zobowiązanego, że organ egzekucyjny nie zrealizował wytycznych wskazanych przez organ nadzoru w postanowieniu o uchyleniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności nie zbadał, czy rzeczywiście doszło do przerwania biegu przedawnienia, a jedynie oparł się w tym zakresie na ustaleniach wierzyciela, a tym samym nie zbadał okoliczności, czy korespondencja przy czynnościach egzekucyjnych była wysyłana na prawidłowy adres. Zdaniem Dyrektora, podejmując rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał zbadania czynności podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz przeanalizował okoliczności mogące mieć wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia. Nie można zatem, w jego ocenie, zarzucić, że organ egzekucyjny oparł się jedynie na stanowisku wierzyciela. W zaskarżonym postanowieniu ocenił podniesioną przez zobowiązanego przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wykazał, że egzekwowane zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług nie uległo przedawnieniu.

Pismem z dnia 25 marca 2021 r. zobowiązany złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Dyrektora wskazując na naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie przez Organ pierwszej i drugiej instancji i w konsekwencji nieumorzenie postępowania egzekucyjnego pomimo, iż roszczenie objęte ww. tytułem wykonawczym uległo przedawnieniu, a także brak jest w sprawie prawidłowo doręczonych upomnień. W ocenie zobowiązanego doszło do naruszenia art. 41 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dowolne uznanie, że pisma doręczane przez organ na nieaktualny adres zamieszkania doręczone były skutecznie, pomimo zmiany adresu przed wszczęciem powyższych postępowań. Skarżący stwierdził, że nie była zobligowany do aktualizacji adresu, a wręcz nie wiedział o toczącym się postępowaniu, przez co organ nie mógł przyjąć domniemania dotyczącego doręczenia na nieaktualny adres. Skarżący wskazał na naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej i drugiej instancji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania istoty rozstrzyganej sprawy oraz do jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiające się w niepodjęciu jakichkolwiek czynności dowodowych zmierzających do ustalenia czy Zobowiązany został skutecznie pouczony przez organ podatkowy o konieczności aktualizowania adresu w toku postępowania. Skarżący zarzucił, że organ podatkowy nie ustalił samodzielnie właściwego adresu, pomimo że wiedział, że korespondencja wysyłana na ostatni znany organowi adres nie była odbierana. Zobowiązany wskazał na naruszenie art. 15 w zw. z art. 127 § 1 i 2 i art. 136 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ drugiej instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia samodzielnego postępowania wyjaśniającego, niezależnego od postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, w tym w szczególności niesprawdzenie przez organ nadzoru kwestii przedawnienia roszczenia, a oparciu się w tym zakresie wyłącznie na ustaleniach wierzyciela, a także nieustalenie okoliczności dotyczących prawidłowości doręczeń kierowanych na nieaktualny adres. Tym samym, w ocenie zobowiązanego, został on pozbawiony dwuinstancyjności postępowania, a utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji naruszało art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. ze względu na wystąpienie licznych naruszeń przepisów postępowania.

Z uwagi na powyższe, Zobowiązany wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wraz ze wskazaniem wytycznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna.

W sprawie niniejszej organy uznały, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowany środek egzekucyjny. Organy odwołały się w tym zakresie do przepisu art. 70 § 4 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Organ odwoławczy powołał się przy tym na środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w banku [...] S.A. Organ odwoławczy ustalił, że zawiadomienie o dokonanym zajęciu zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 44 kpa 24 sierpnia 2016 roku (por. strona 6 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Zawiadomienie to zostało – zdaniem organu przesłane na adres przy ul. K. [...] (por. strona 7 postanowienia organu odwoławczego).

W skardze wniesionej do sądu skarżący konsekwentnie kwestionuje prawidłowość powyższego doręczenia.

Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynika, że ww. ustaleń co do wymagalności obowiązku będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego, organ dokonał "na podstawie akt sprawy". Wbrew takiemu stanowisku organu odwoławczego, wskazanych przez niego okoliczności nie da się wywieść z akt niniejszej sprawy.

W aktach sprawy przedstawionych sądowi wraz ze skargą, na odwrocie k. 8 znajduje się kopia przesyłki – jak należy wnosić zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Kopia ta jest nieczytelna. Pozwala ona ustalić jedynie tyle, że przedmiotowa przesyłka była awizowana po raz pierwszy 2 sierpnia 2016 roku. Powtórne awizo miało miejsce 10 sierpnia 2016 roku, zaś zwrot do nadawcy nastąpił 17 sierpnia 2016 roku. Zdaniem sądu, nie da się w oparciu o ww. kopię przesyłki ustalić, ani kto był jej adresatem, ani też – na jaki adres została ona wysłana.

W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji skarżący kwestionował prawidłowość doręczeń dokonywanych w sprawie. Podnosił "brak skutecznego doręczenia (...) wszelkiej korespondencji". Powołując się na wytyczne z poprzedniego postanowienia organu odwoławczego wskazał na konieczność dokładnego zbadania kwestii przedawnienia, zarzucając jednocześnie , że "organ I instancji oparł się w powyższym zakresie na informacji od wierzyciela".

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, trudno kwestionować zasadność tego zarzutu. Rzeczywiście bowiem, w odpowiedzi na zapytanie organu pierwszej instancji, wierzyciel (Naczelnik Urzędu Skarbowego W.w W.), w piśmie z [...] listopada 2020 roku wyjaśnił, powołując się na przepis art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, że w niniejszej sprawie "(...) skutecznym środkiem przerywającym bieg terminu przedawnienia było zajecie rachunku bankowego z dnia 28.07.2016r.". Tymczasem – jak to zostało już podniesione – w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie sposób ustalić, czy przedmiotowe zajęcie spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Nie zostało bowiem wystarczająco wyjaśnione czy zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone skarżącemu. W świetle treści art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, tylko w takiej sytuacji dochodzi do przerwania biegu terminu przedawnienia.

Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej nie została również wystarczająco wyjaśniona kwestia doręczenia skarżącemu upomnienia. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji skarżący podniósł, że od 2015 roku nie prowadzi działalności gospodarczej. W tej sytuacji może mieć wobec niego zastosowanie przepis art. 9 ust. 1d ustawy z 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5. Do wskazanego argumentu skarżącego, organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Nie wyjaśnił, czy skarżący składał zeznania podatkowe, ani też – jaki adres zamieszkania był w nich wskazywany.

W świetle powyższych uwag, na obecnym etapie postępowania pozostają aktualne uwagi poczynione przez organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia z [...] lipca 2020 roku, uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji po raz pierwszy wydane w sprawie. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że zachodzi konieczność szczegółowego zbadania podniesionej przez skarżącego kwestii przedawnienia zobowiązania. Organ odwoławczy wskazał wówczas również, że nie wystarcza samo stwierdzenie organu egzekucyjnego, że obowiązek jest wymagalny. Organ powinien decyzję swoją wyczerpująco uargumentować – podniesiono w uzasadnieniu postanowienia z [...] lipca 2020 roku. Wskazano również na konieczność zbadania wszystkich czynności podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym. Nakazano również "(...) skrupulatnie przeanalizować okoliczności mogące mieć wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia.". "Zaś argumentacja co do przyjętego stanowiska organu winna być wyczerpująca i znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, jak i uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia." – wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wydanego po raz pierwszy w sprawie. Zdaniem sądu, wytyczne te nie zostały zrealizowane przez organ egzekucyjny, ani też przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. W dalszym ciągu w sprawie nie zostały wyjaśnione okoliczności dotyczące ewentualnego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego, a tym samym – wymagalności tego zobowiązania. W konsekwencji – zaskarżone postanowienie organu odwoławczego podlegało uchyleniu. W toku dalszego postępowania w sprawie organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności ustali, na jaki adres zostało przesłane skarżącemu zawiadomienie o zajęciu rachunku bakowego z 28 lipca 2016 roku, uzupełniając – w razie potrzeby - materiał dowodowy w tym zakresie. Organ ustali również, czy wskazany adres był adresem prawidłowym, uwzględniając również treść przepisu art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji identyfikacji podatników. Analogicznych ustaleń organ dokona również w odniesieniu do kwestii doręczenia skarżącemu upomnienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) ppsa, sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Kwotę 100 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowi uiszczony przez niego wpis od skargi.