Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 343/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 138 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prokuratora Rejonowego od decyzji Wojewody z dnia 16 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Sprzeciw Prokuratora Rejonowego od decyzji Wojewody z dnia 16 marca 2018 r., nr [..], wniesiony został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Starosta decyzją z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..], zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [..] w miejscowości G. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 12 maja 2011 r.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. Prokurator Rejonowy wniósł sprzeciw od powyższej decyzji, domagając się wznowienia postępowania w sprawie i uchylenia tej decyzji oraz wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy na podstawie art. 152 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie Prokuratora decyzja Starosty wydana została bowiem w postępowaniu, w którym istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ustalono na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe.

Dowodem tym jest przedstawiona Staroście decyzja Wójta Gminy z dnia 30 listopada 2010 r., nr [..], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [..] w miejscowości G. W Urzędzie Gminy znajduje się bowiem druga decyzja o takim samym numerze, z tego samego dnia, która różni się treścią od wskazanej w punkcie dotyczącym wysokości obiektu i rodzaju dachu. Budynek, który powstał posiada parter z poddaszem użytkowym i dach dwuspadowy i taki jest zapis w decyzji dostarczonej do Wydziału Budownictwa, zaś znajdująca się w Urzędzie Gminy decyzja przewiduje budynek parterowy z dachem jednospadowym.

Prokurator wyjaśnił, że w dniu 3 listopada 2014 r. w Komisariacie Policji wszczęto dochodzenie w sprawie podrobienia dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy na szkodę A. P. tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k., które postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r., sygn. [..], zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa.

Starosta postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..].

Następnie decyzją z dnia 1 sierpnia 2016 r., nr [..], Starosta uchylił decyzję własną z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..]. Decyzja ta została jednakże uchylona decyzją Wojewody z dnia 21 grudnia 2016 r., a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem, że wydając decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ powinien rozstrzygnąć sprawę co do istoty.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z dnia 16 maja 2017 r., nr [..], uchylił decyzję własną z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..], i odmówił B. C. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [..] w miejscowości G. Decyzja ta również została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 21 sierpnia 2017 r., a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po kolejnym rozpoznaniu sprawy, Starosta decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r., nr [..], uchylił decyzję własną z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..], i odmówił B. C. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [..] w miejscowości G. Starosta stwierdził bowiem, że w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż postępowanie przeprowadzone przez Prokuratora w sprawie o sygn. [..] wykazało, że decyzja Wójta Gminy z dnia 30 listopada 2010 r., nr [..], została sfałszowana.

Od decyzji tej odwołanie wniosła B. C.

Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2018 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 19 stycznia 2018 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda stwierdził w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, że przedmiotowa decyzja z uwagi na warunki prawne w jakich została wydana oraz czynności wyjaśniające podane za podstawy rozstrzygnięć nie może być zaakceptowana. Jak wyjaśnił, organ I instancji wznowił w niniejszej sprawie postępowanie w związku z przesłanką opisaną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zasadą przy tym jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. W aktach sprawy brak jest zaś dowodu świadczącego o tym, że decyzja Wójta Gminy z dnia 30 listopada 2010 r., nr [..], jest fałszywa. W postanowieniu Prokuratora umarzającym dochodzenie napisano zaś jedynie, że stwierdzono istnienie dwóch różnych decyzji o warunkach zabudowy. Starosta nie przeprowadził postępowania mającego na celu zbadanie, czy istnieje dokument stwierdzający, że sporna decyzja o warunkach zabudowy rzeczywiście została sfałszowana. Tym samym organ naruszył dyspozycję art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wojewoda wskazał jednocześnie, że ponownie rozpoznając sprawę Starosta powinien bezspornie wyjaśnić, czy decyzja o warunkach zabudowy niezbędna do wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę została sfałszowana.

W sprzeciwie wniesionym od powyższej decyzji Prokurator Rejonowy wniósł o jej uchylenie zarzucając, że wydana została ona z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem:

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. – poprzez niezrealizowanie sformułowanego we wskazanych przepisach obowiązku orzekania na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie uzyskanych w toku postępowania sygn. [..] dowodów i przedstawionych wraz z wniesionym sprzeciwem, pozwalających na stwierdzenie, ze decyzja o warunkach zabudowy przedłożona w postępowaniu na wniosek B. C. o pozwolenie na budowę jest fałszywa;

- art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że prawomocnym orzeczeniem stwierdzającym, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, a zatem pozwalającym na stwierdzenie wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. do wznowienia postępowania, nie może być prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania wobec niewykrycia sprawcy, a w konsekwencji niesłuszne uznanie, że nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o ten przepis i tym samym do wydania decyzji uchylającej decyzję z dnia 11 kwietnia 2011 r. i odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 138 § 2 K.p.a – poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo niewystąpienia łącznie przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a., a upoważniających do wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym.

W odpowiedzi na wniesiony sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 16 marca 2018 r. wydana została na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - zwanej dalej jako K.p.a.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter jedynie formalny. Sąd nie bada w tym względzie kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu, w tym legalności nałożonego na jednostkę obowiązku.

Przedmiotem rozstrzygnięcia sądu jest ocena, czy organ orzekający kasacyjnie miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a zatem czy właściwie ocenił zakres okoliczności, co do których konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a także faktyczną i prawną możliwość dokonania tego przez organ odwoławczy z uwzględnieniem art. 136 K.p.a. Instytucja sprzeciwu służy zatem wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 Kpa (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 138 § 2 K.p.a. stanowi zaś, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 Kpa, to również braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 Kpa (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 K.p.a., okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 K.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a.. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/GI 439/06, Lex nr 930299). Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt l SA/Sz 1256/13, Lex nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 K.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 997/13, Lex nr 1384918; wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88).

W przypadku, gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. ale również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. (tak m.in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 362/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 K.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (tak: NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1086/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przeprowadzona przez Sąd w powyżej określonych granicach kontrola wykazała, że decyzja Wojewody z dnia 16 marca 2018 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 138 § 2 K.p.a.

Kontrolowaną przez Sąd decyzją Wojewody z dnia 16 marca 2018 r. uchylono decyzję Starosty z dnia 19 stycznia 2018 r., nr [..], i przekazano do ponownego rozpoznania temu organowi sprawę dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia 1 marca 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..], w miejscowości G., z uwagi na zaistnienie okoliczności określonej w art.145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami wskazanymi w art. 145 § 1 K.p.a. i usunięcie ewentualnych wadliwości; ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a). Przy czym przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji. W związku z tym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Ponieważ wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji przyjmuje się, że wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowiący podstawę złożonego przez Prokuratora wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 1 marca 2011 r. - art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Z regulacji tej wynika, że wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 14, Warszawa 2016, s. 656 – 657; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 989/99, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sfałszowanie dowodu może zatem polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel; Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 798 i nast.).

Wznowienie nie może więc nastąpić jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1991 r., sygn. akt II SA640/91, ONSA 1992/3-4/66). Następstwem tego jest zaś wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 14, Warszawa 2016, s. 656).

Niewątpliwe, decyzja Wójta Gminy z dnia 30 listopada 2010 r., nr [..], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..], w miejscowości G., stanowiła podstawę ustalenia istotnych okoliczności podczas wydawania przez Starostę decyzji z dnia 19 kwietnia 2011 r., nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..] w miejscowości G.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) wskazywał bowiem, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Dołączone do akt sprawy przez Prokuratora postanowienie z dnia 31 marca 2015 r. wydane w sprawie o sygn. [..] stanowi o umorzeniu dochodzenia w sprawie ujawnienia w dniu 30 listopada 2010 r. w W. podrobienia dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy nr [..] na szkodę A. P. tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k., z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa

W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/07 wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 857/13) wyrażony został pogląd, podzielony przez Sąd orzekający w sprawie, że co do zasady postanowienia Prokuratury o umorzeniu postępowania mogą stanowić podstawę do stwierdzenia sfałszowania dokumentów, ponieważ Prokuratura jest organem właściwym do stwierdzenia sfałszowania dokumentów w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 K.p.a. i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Jednakże rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę, że przedmiotowy "dokument" jest w istocie decyzją administracyjną, wydaną przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ – Wójta Gminy, zgodnie z wnioskiem A. P., podpisaną przez osobę do tego upoważnioną (zeznania A. J. k 22 akt administracyjnych "podpis należy do mnie") oraz doręczoną wnioskodawcy. Dodatkowo decyzją z dnia 23 marca 2011 r., Nr [..] przedmiotowa decyzja za zgodą stron została przeniesiona na inwestorkę B. C. W rezultacie decyzja ta weszła do obrotu prawnego i w przekonaniu Sądu w chwili obecnej może stanowić podstawę do ustalenia parametrów nowej zabudowy. Dopiero wyeliminowanie przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego dałoby możliwość wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na budowę. W chwili obecnej kontrolowane postępowanie jest zatem przedwczesne.

Niedokonanie przez organ odwoławczy samodzielnych ustaleń w powyższym zakresie, czyni decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2018 r. wydaną z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też Sąd uwzględnił sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję w całości na podstawie art. 151a § 1 ustawy p.p.s.a.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ odwoławczy, który - stosownie do art. 153 p.p.s.a. - uwzględni przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną.

Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d p.p.s.a.