Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 80/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania decyzji na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktów postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. C. (dalej skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 listopada 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktów.

W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz na wysokie, z uwagi na to, prawdopodobieństwo jej uchylenia, co stanowić może, w jego ocenie, przesłankę wstrzymania jej wykonania. Dodatkowo pełnomocnik wyjaśnił, że brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji spowodowałyby dalsze pokrzywdzenie skarżącego, poprzez ewentualne nieuprawnione zajęcie i egzekucję jego środków pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Podnieść należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 546/11; Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 402/11; Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/11; Lex nr 783605). Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu, czy też powtórzenie samych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. m. in. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; Lex nr 1405435). Zastrzec jednak należy, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawionych przez stronę z obowiązkiem (co należy podkreślić), udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, Lex nr 1405432; por także glosa T. Lewandowskiego do postanowienia NSA z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1350/13).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należało oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w swoim wniosku nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Trudno jest bowiem na podstawie samych tylko twierdzeń strony zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niezobrazowanych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, ustalić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. W konsekwencji brak powyższych danych w połączeniu z niedołączeniem stosownych dokumentów do wniosku uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji doprowadzi do powstania znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jakkolwiek przepisy, co zostało już podkreślone, nie wymagają od wnioskodawcy udowodnienia wystąpienia tych okoliczności, to jednak ich uprawdopodobnienie powinno polegać na przedstawieniu do oceny Sądu tych wszystkich faktów, które związane są z aktualną sytuacją finansową skarżącego, skoro z nią wiąże ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawet jeżeli by przyjąć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest tylko częściowo oparty na zasadzie skargowości, to po pierwsze brak danych wskazujących na aktualną sytuację finansową skarżącego, wykluczył ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym bardziej, iż skarżący nie działa sam, lecz przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd musi mieć przecież o nich wiedzę i możliwość zweryfikowanie tej wiedzy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, Lex nr 564208). Po drugie, co wymaga podkreślenia w tym miejscu, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast skarżący w żaden sposób nie wykazał, że takie skutki w stosunku do niego mogłyby wystąpić. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed skutkami ewentualnej egzekucji. Sama zatem możliwość dokonania w przyszłości egzekucji nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W pełni podzielić zatem należy pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 7 stycznia 2014 e,, sygn. akt II FZ 1350/13, Lex nr 1410667, że powstanie skutków finansowych dla strony (które eksponował pełnomocnik skarżącego we wniosku), jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań.

Również subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, że kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.

Skoro we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazano przesłanek uzasadniających wstrzymanie tego aktu administracyjnego, wniosek musiał zostać oddalony.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.