Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1808/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, 4
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant referent Katarzyna Kubik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. J. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Stan faktyczny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

W dniu 24 listopada 2017 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek H. i W. K. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budynek magazynowo – składowy w technologii stalowej" na działce ew. nr [...] w N.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...]. Po rozpoznaniu skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1326/18 uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując na nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności odnośnie wyznaczenia obszaru analizowanego, a także nierozważenie, czy mamy do czynienia z zabudową zagrodową w kontekście charakteru wnioskowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Po rozpoznaniu skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1345/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd zwrócił uwagę, że we wniosku inwestora nie wskazano obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać oraz projektowanego zagospodarowania terenu, obejmującego m. in. dojścia i dojazdy do planowanego budynku. W analizie urbanistycznej na załączniku graficznym również brak jest wskazania w którym miejscu odbywać się będzie zjazd z drogi publicznej na działkę nr [...]. Sąd stwierdził, że błędne ustalenie frontu działki objętej wnioskiem, doprowadziło do wadliwego ustalenia obszaru analizowanego oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], SKO decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Wójt działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz.741 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku magazynowo- składowego w ramach zabudowy zagrodowej w istniejącym gospodarstwie rolnym wraz z infrastrukturą techniczną" na terenie działki nr [...] obr. [...].

W uzasadnieniu decyzji Wójt podał, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki nr [...] minimalny obszar analizowany o wymiarze 50,0 m, równomiernie wokół jej granic, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przy wyznaczaniu obszaru analizowanego organ wziął pod uwagę front działki nr [...] od strony drogi publicznej gminnej - działki nr [...], który wynosi 14,4 m, a jego trzykrotność daje wynik 42,9 m.

Dalej Wójt stwierdził, że teren przeznaczony pod inwestycję (działka nr [...]) stanowi zabudowę zagrodową w gospodarstwie rolnym. Inwestor posiada gospodarstwo rolne o pow. 4,5051 ha oraz jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 0,6163 ha. Gospodarstwo rolne przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...], która wynosi 2,2452 ha zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie stosuje się tzw. wymogu "dobrego sąsiedztwa". Ponadto teren objęty zmianą zagospodarowania określony w projekcie decyzji nie wymaga wyłączenia z produkcji rolniczej, ponieważ stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.) grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu są gruntami rolnymi. Wójt stwierdził również, że wnioskowana inwestycja będzie zgodna z obowiązującymi opracowaniami planistycznymi oraz przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury technicznej.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Wójt wyjaśnił, że przedłożona przez inwestorów kopia mapy zasadniczej powstała w oparciu o bazy danych, które zawierają wyniki przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatów technicznych, brak jest więc podstaw do jej kwestionowania. Natomiast w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe podważanie legalności zabudowy na działce objętej wnioskiem oraz w obszarze analizy.

Na koniec Wójt podał, że decyzja została wydana po uzgodnieniu ze Starostą Powiatowym w [...] (postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r.), Zarządem Dróg Powiatowych w [...] (postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r.), [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych i Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] (zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że przeprowadzona przez Wójta analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego wnioskowanego do zabudowy terenu oraz w nawiązaniu do funkcji zabudowy i aktualnego zagospodarowania występującego w obszarze analizowanym wykazała, że planowane do realizacji przedsięwzięcie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki zawarte w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., co obligowało do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że Wójt nie był uprawniony do dokonywania oceny map i zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Również prowadzenie postępowania dowodowego przeciwko dowodowi w sprawie nie znajduje żadnego uzasadnienia i ma na celu jedynie utrudnienie realizacji inwestycji.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, a przez to, niezebranie całego materiału dowodowego, brak kontroli legalności danych ewidencji gruntów i budynków istotnych ze względu na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, które miało wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Wójt powinien był dokonać kontroli legalności wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dokumenty źródłowe, w szczególności samodzielnie wyjaśnić charakter granic prawnych działek (szerokość frontu działki), użytków, jak i szczegóły zagospodarowania terenu, wielkość i legalność zabudowy zagrodowej w dwóch samodzielnych gospodarstwach rolnych, zwłaszcza, że skarżący konsekwentnie zarzuca nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Wstępnie należy zastrzec, że sprawa była rozpoznana w reżimie określonym treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W niniejszej sprawie tutejszy Sąd wydał dwa wyroki: z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1326/18 oraz z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1345/19.

Wyrokiem w sprawie II SA/Rz 1326/18 Sąd nakazał organom prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego, wykazanie z której strony znajduje się front działki, oraz wyjaśnienie podstaw zakwalifikowania planowanej inwestycji jako zabudowy zagrodowej. Z kolei wyrokiem w sprawie II SA/Rz 1345/19 Sąd wytknął, że wniosek w sprawie nie zawiera określenia obszaru oddziaływania planowanego terenu inwestycji, projektowanego zagospodarowania terenu, obejmującego m.in. dojścia

i dojazdy do planowanego budynku, oraz że organy w sposób stanowczy nie ustaliły frontu działki, gdyż nie wykazały skąd będzie odbywał się na nią wjazd.

W ocenie Sądu, wszystkie wskazania wyartykułowane w powołanych wyrokach zostały zrealizowane. Pismem z dnia 3 grudnia 2020 roku inwestorzy nadesłali kopię mapy zasadniczej z wykreśleniem wjazdu na działkę oraz sposobu zagospodarowania działki ze wskazaniem zabudowy, dojść, dojazdów i zieleni. Pismo wnioskodawców stanowi uzupełnienie graficznego zobrazowania planowanej inwestycji przedstawionej we wniosku – k. 6 akt adm.

Organy ustaliły, że główny wjazd na działkę będzie się znajdował od strony drogi gminnej nr [...]. Front działki od tej strony wynosi 14,4 m., a zatem stosując regułę wyrażoną treścią § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz.1588; dalej w skrócie: "rozporządzenie"), przyjęto, że obszar analizowany wynosi 50 m.

Nieprzekraczalną linię zabudowy określono w stosunku do drogi powiatowej

nr [...] – 8,0 m., w stosunku do drogi gminnej nr [...] – 8,8 m., oraz w stosunku do drogi gminnej nr [...] – 2,0 m. Reguły wskazane w § 4 rozporządzenia zostały zachowane – linie zabudowy określono adekwatnie do stanu istniejącego na działkach sąsiednich. Sąd zwraca przy tym uwagę, że wyznaczenie linii zabudowy

w stosunku do dróg nr [...] i [...] ma znaczenie drugorzędne, albowiem planowana inwestycja będzie się znajdować w południowej części działki nr [...], od strony drogi nr [...] – k. 6 akt adm.

Działka objęta wnioskiem – nr [...] – jest uzbrojona w sieć elektroenergetyczną oraz wodociągową i kanalizacyjną. Planowany obiekt, z uwagi na deklarowane przeznaczenie, nie będzie podpięty do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej.

Działka nr [...] ma powierzchnię 0,29 ha i stanowi użytek gruntu Br-PsII – grunty rolne zabudowane. Nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, albowiem stanowi grunt rolny, a jej przeznaczenie nie ulegnie zmianie – inwestorzy prowadza na niej gospodarstwo rolne, a planowana inwestycja stanowi jego uzupełnienie – art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych

i leśnych. W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], teren działki nr [...] znajduje się w obszarze; "Teren urządzeń produkcji i obsługi rolnictwa – adaptacja z dopuszczeniem przekształceń funkcjonalnych na cele usługowo-produkcyjne i magazynowe".

W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że warunki określone w art. 61 § 1 pkt 2-6 u.p.z.p. zostały spełnione. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatowym w [...] (postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r.), Zarządem Dróg Powiatowych w [...] (postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r.), [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych i Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] - zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.

W sprawie zasadniczą kwestią jest rozstrzygnięcie o prawidłowości zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że wymogu zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zastosowanie przywołanej koncesji jest zatem dopuszczalne wyłącznie gdy zostanie ustalone, że: 1) planowana inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej; 2) zabudowa zagrodowa jest związana z gospodarstwem rolnym; 3) powierzchnia tego gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Co do sposobu rozumienia pojęcia "zabudowy zagrodowej" Sąd odwołuje się do stanowiska tutejszego Sądu wyrażonego w spawie o sygn. II SA/Rz 810/21. Aktualnie w judykaturze dominuje stanowisko, że wiązanie pojęcia "zabudowy zagrodowej" wyłącznie z siedliskiem, czy działką siedliskową nie znajduje uzasadnienia normatywnego. Należy zwrócić uwagę na wykładnię celowościową

art. 61 ust. 4 u.p.z.p., którego zadaniem jest, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwienie rolnikom posiadającym duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego pod budownictwo zagrodowe, czyli wchodzące w skład gospodarstwa, które może mieć charakter rozproszony. Nie sposób bowiem postrzegać współczesnego gospodarstwa rolnego, jako archaicznej zagrody, w której budynek mieszkalny otoczony jest budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na jednej działce czy podwórzu. Pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być rozumiane

w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne. Zgodnie z art. 553 k.c., za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Innymi słowy, zabudowa zagrodowa polega na tym, że na terenie gospodarstwa rolnego buduje się w miejscu do tego najbardziej dogodnym budynki składające się na zagrodę. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej – wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2674/17.

Współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody, rozumianego jako zespół budynków

i budowli zlokalizowanych w obrębie "działki siedliskowej", tworzących zagrodę,

a więc budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia. Obiekty wielkogabarytowe jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, znajdują się często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Produkcyjny charakter gospodarstwa rolnego oraz konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków mieszkaniowych w ramach zagrody wymuszają, aby niektóre budowle, zwłaszcza te uciążliwe dla otoczenia, pozostawały we właściwej odległości od zabudowań domowych i przydomowych. Nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone

w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko) – wyrok NSA z dnia 17 października 2019 r., sygn. II OSK 2951/17.

Skorelowanie powyższych twierdzeń natury ogólnej z okolicznościami kształtującymi podstawę faktyczną niniejszej sprawy dowodzi, że warunek przewidziany treścią art. 61 ust. 4 u.p.z.p. został spełniony. Działka nr [...] stanowi współwłasność wnioskodawców – H. K. i W. K. (k. 2 akt adm.). Działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Inwestorzy prowadzą na niej gospodarstwo rolne. Zgodnie

z wnioskiem planowany budynek magazynowo- składowy ma funkcjonować

w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego i służyć do przechowywania płodów rolnych oraz maszyn rolniczych. Planowany budynek ma więc w założeniu funkcjonalny związek z prowadzeniem działalności rolniczej, która już funkcjonuje na działce nr [...]. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca H. K. jest właścicielem gruntów rolnych na terenie gminy [...] o pow. 2,4700 ha

i współwłaścicielem gruntu o pow. 0,29 ha. Z kolei W. K. jest właścicielem gruntów rolnych o pow. 2,7600 ha i współwłaściciel gruntów rolnych o pow. 0,2900 ha i 0,6100 ha. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie [...], zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2021 r. wynosi 2,2452 ha (k. 71 akt adm.). Wymóg przewidziany w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. został więc spełniony.

Niezależnie od powyższego Sąd zwraca uwagę, że ustalone kwestionowaną decyzją warunki zabudowy nie odbiegają od uwarunkowań urbanistycznych

i architektonicznych w obszarze analizowanym, co zostało omówione i wykazane w analizie urbanistycznej; wysokość budynku – 9 m. (jedna kondygnacja), szerokość elewacji frontowej – 9 m., wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – 6 m., powierzchnia zabudowy – 40%, powierzchnia biologicznie czynna – 30%.

Odnosząc się do zarzutów skargi, które zasadniczo oscylują wokół twierdzenia o konieczność zweryfikowania przez organy legalności wypisów i wyrysów

z ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dokumenty źródłowe, w szczególności obowiązku wyjaśnienia przez organy charakteru granic prawnych działek (szerokość frontu działki), użytków, jak i szczegółów zagospodarowania terenu, wielkości

i legalności zabudowy zagrodowej Sąd stwierdza, iż są one nietrafne. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1u.p.z.p. do wniosku dołączono mapę zasadniczą w skali 1:1000 przyjętą do zasobu pod nr [...]. Kwestia prawidłowości przedłożonej przez inwestora mapy była weryfikowana w toku postępowania

z organem ewidencyjnym, który potwierdził jej autentyczność i zgodność z danymi ewidencyjnymi – k. 66 i 69 akt adm. Sąd również nie znajduje podstaw do jej kwestionowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2021 r. poz. 1990) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania przestrzennego. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mają uprawnień do weryfikowania danych ewidencyjnych oraz dokumentów źródłowych,

w oparciu o które je ustalono. Jeżeli skarżący kwestionuje dane ewidencyjne, może zainicjować stosowne postępowanie – w szczególności aktualizacyjne – w ramach którego ma prawo domagać się ich zmiany. Jeżeli natomiast kwestionuje legalność zabudowy na działce nr [...], ma prawo inicjować stosowne postępowania przez organami nadzoru budowlanego. Nie są to jednak kwestie, które podlegają samodzielnej weryfikacji przez organy w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.