Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 832/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64a, art. 151a par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par 2, art. 136, art. 15, art. 7, art. 8, art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2019 r. sprawy ze sprzeciwu K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. Ż. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.- dalej "k.p.a.") oraz art. 115 a ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm. - dalej "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania G. i J. K. prowadzących działalność gospodarczą Zakład [...] w D. P. od decyzji Starosty D. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez ww. zakład, określenia sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu emitowanego przez zakład, określenia sposobu przedstawienia wyników pomiarów hałasu i podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia emisji w przypadku stwierdzenia przekroczenia ustalonych wartości dopuszczalnych poziomu hałasu, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia 28 maja 2017 r. K. Ż. zwrócił się o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla sąsiadującego z jego działkami Zakładu [...]. Do wniosku załączył odpis sprawozdania z badań wykonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, w którym wskazano na przekroczenie norm hałasu w przypadku pracy rębaka.

Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania, zaś Kolegium postanowienie to utrzymało w mocy w dniu [...]. Postanowienia organów obu instancji zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r.

Po wszczęciu postępowania, Starosta D. decyzją dnia [...] umorzył to postępowanie w całości. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Kolegium. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. WSA w Szczecinie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że postępowanie winno być zakończone albo decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu, albo o odmowie wydania takiej decyzji.

Starosta D. po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] ustalił dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego przez Zakład [...] zlokalizowany w D. P. przy ul. [...] w odniesieniu do najbliższych terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej działki ewidencyjne nr [...] i [...] obręb [...] miasto D. P. wyrażonych wskaźnikami LAeq D i LAeq N na następującym poziomie: - LAeq D = 55 dB w porze dnia (godz. 600-2200), - LAeq N = 45 dB w porze nocnej (godz. 2200-600). Określił również sposób i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu emitowanego przez zakład, sposób przedstawienia wyników pomiarów hałasu i zobowiązał Zakład do podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia emisji w przypadku stwierdzenia przekroczenia ustalonych wartości dopuszczalnych poziomów hałasu.

G. i J. K. odwołali się od powyższej decyzji zarzucając:

- błędne zastosowanie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz błędne niezastosowanie

art. 114 ust. 3 ustawy,

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, skutkującą uznaniem, iż tereny działek nr [...] i [...] podlegają ochronie akustycznej,

- błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, iż działki nr [...] i [...]

to tereny z funkcją mieszkaniowo-usługową, a właściciel tych terenów pomimo zawieszenia działalności gospodarczej korzysta z dobrodziejstwa przekształcenia terenu na cele mieszkaniowe związane z tą działalnością.

Kolegium w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji uznając odwołanie

za uzasadnione, wyjaśniło, że K. Ż. jest właścicielem nieruchomości

nr [...] i [...] obręb [...], na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z niezbędną infrastrukturą oraz nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], na których prowadził przedsiębiorstwo D. (według CEIDG data wykreślenia wpisu z rejestru 1 listopada 2017 r.). Na powyższym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu uchwalony uchwałą

nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r.

w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta D.. Według ustaleń planu teren, na którym zlokalizowane są wymienione powyżej nieruchomości oznaczony jest symbolem [...]. Zgodnie z § 11 pkt 1 planu tereny o symbolu [...] oznaczają istniejące tereny budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcyjnych oraz prowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej (wyłącznie dopuszcza się mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Przekształcenia funkcjonalne powyższego terenu mogą dotyczyć zabudowy produkcyjnej symbol P, składowej symbol S, usługowo-produkcyjnej symbol PU, technicznej symbol T, co wynika z przepisu ogólnego planu, tj. § 3 ust. 1 pkt 4. Prawo dopuszczenia funkcji uzupełniającej wynika również z postanowień § 3 ust. 2 planu.

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy Minister Środowiska rozporządzeniem

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, którego źródłem są inne niż drogi lub linie kolejowe obiekty działalności będące źródłem hałasu zróżnicowane dla różnych rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. O tym, czy teren należy do terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, decydują przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeśli taki plan istnieje, przy czym w myśl art. 114 ust. 2 ustawy w przypadku, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, to uznaje się że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Kolegium podkreśliło, że organ I instancji w celu ustalenia przeważającej funkcji obszaru obejmującego teren zakładu i sąsiednich działek z terenu oznaczonego symbolem [...] ustalił, iż w analizowanym rejonie znajdują się tereny przemysłowe oraz inne tereny zabudowane. Na terenach tych prowadzona jest działalność gospodarcza w przeważającym zakresie produkcja przemysłowa. Na terenie należącym do G. i J. K. (działka nr [...]) odbywa się produkcja przemysłowa. Od zachodu zakład sąsiaduje z działkami, na których prowadzona jest działalność produkcyjna. Od wschodu zakład sąsiaduje z działkami, których właścicielem jest K. Ż. (nr [...], [...], [...], [...] [...], [...]). Na działkach nr [...] i [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, natomiast na działkach nr [...], [...] i [...] (teren przemysłowy i inne tereny zabudowane) znajdują się budynki,

w których była do 1 listopada 2017 r. prowadzona działalność gospodarcza - konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyjątkiem motocykli. W powyższym przypadku mamy do czynienia z terenem oznaczonym symbolem [...] z funkcją podstawową produkcja i usługi oraz funkcją uzupełniającą związaną z funkcją podstawową zabudową mieszkaniową dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych. Biorąc pod uwagę ww. ustalenia organ I instancji teren działek nr [...] i [...], które w rejestrze gruntów oznaczono jako tereny mieszkaniowe z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, zakwalifikował z przywołaniem art. 113 ustawy jako tereny mieszkaniowo - usługowe. Uznał więc, że teren, na którym znajduje się ww. budynek mieszkalny, objęty jest ochroną akustyczną. Jednakże, zdaniem Kolegium, powyższej kwalifikacji nie uzasadnił, nie wynika ona również z zastosowania art. 114 ust. 2 ustawy oraz ustaleń i analiz organu

w tym zakresie. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. [...] zaprezentowane w piśmie z dnia 27 września 2017 r., w którym też wskazano na potrzebę zakwalifikowania terenu, na którym zostały wykonane pomiary hałasu środowiskowego, do jednego z rodzajów terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a - f ustawy. Również w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II SA/Sz 882/18 WSA w Szczecinie wskazano na powyższe. Organ takiej kwalifikacji dokonał, lecz jej nie uzasadnił w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyszczególnione uchybienia stanowią więc o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

K. Ż. zaskarżył opisaną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez Zakład [...], określenia sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów poziomu hałasu emitowanego przez zakład, określenia sposobu przedstawienia wyników pomiaru hałasu i podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia emisji w przypadku stwierdzenia przekroczenia ustalonych wartości dopuszczalnych poziomu hałasu.

W sprzeciwie decyzji tej zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo braku ku temu podstaw oraz art. 136 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo istnienia ku temu podstaw,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że decyzja organu administracyjnego I instancji wydana została bez wskazania dostatecznej podstawy prawnej, podczas gdy dogłębna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków.

W odpowiedzi na sprzeciw organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli uczyniono wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] uchylającą decyzję Starosty D. z dnia [...]., mocą której określono dopuszczalny poziom hałasu i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W myśl art. 64 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1207 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Powołane wyżej przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, a należą do nich ustalenie, że decyzja organu I instancji wydana została

z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu (lub przepisów

o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych) a nadto, że konieczny

do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji

przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego

lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy

za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia

przez organ drugiej instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, wyrok dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności nie oznacza bowiem, że organ odwoławczy może rozpatrzyć sprawę administracyjną wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez organ pierwszej instancji. W toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji dokonuje samodzielnej oceny prawnej, jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie i w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, przeprowadza postępowanie wyjaśniające celem wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne.

W świetle powyższych rozważań decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy, gdyż jej zastosowanie jest możliwie tylko w sytuacji, gdy w okolicznościach konkretnej sprawy wydanie decyzji odwoławczej typu merytorycznego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy jako przyczynę wydania decyzji kasacyjnej podał, że organ I instancji nie uzasadniał dokonanej kwalifikacji terenu, w tym w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nie wynika ona z zastosowania art. 114 ust. 2 ustawy oraz ustaleń i analiz organu w tym zakresie. Zdaniem sądu, argumenty te nie potwierdzają zasadności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że nie każde uchybienie organu I instancji stanowi podstawę do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sprawy. Jak już wyżej podniesiono, wydanie decyzji kasacyjnej warunkuje wyłącznie stwierdzenie, że organ I instancji dopuścił się uchybień natury proceduralnej, które wiązałoby się z koniecznością wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie, przy braku możliwości uzupełnienia tego postępowania przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Tymczasem Kolegium w motywach zaskarżonej decyzji nie wykazało w sposób przekonujący, aby w toku rozpoznania sprawy przez organ I instancji doszło do takiego naruszenia prawa procesowego, które uzasadniałoby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ani też by zakres uchybień organu I instancji nie był możliwy do wyeliminowania w postępowaniu odwoławczym. W szczególności z wywodów Kolegium nie wynika, aby zachodziła konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i to w zakresie przekraczającym jego kompetencje. Zwrócić należy uwagę, że organ II instancji nie zakwestionował kompletności zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego, jak i nie wymienił żadnych okoliczności faktycznych, które wymagały wyjaśnienia w ramach ponownego postępowania dowodowego. Co prawda Kolegium podniosło, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże nie wymieniało okoliczności faktycznych, które organ I instancji powinien był ustalić, ani dowodów, które powinien był przeprowadzić w celu ustalenia tych okoliczności. Wręcz przeciwnie, Kolegium przywołało poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne przyznając, że organ ten na ich podstawie dokonał kwalifikacji działek nr [...] i [...], jako tereny mieszkaniowo-usługowe, a więc podlegające ochronie akustycznej. Niewątpliwie zaliczenie danego obszaru do terenów ochrony akustycznej wymienionych w art. 113ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co potwierdził WSA w wyroku z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 882/18. Tym niemniej zastrzeżenia podniesione w tej mierze przez Kolegium nie mieszczą się w przesłankach warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej. Zakwestionowanie bowiem istnienia podstaw prawnych dla dokonanej przez organ I instancji kwalifikacji terenu nie stanowi o tym, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w związku z czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W szczególności powołanie się na okoliczność, że ocena Starosty nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa materialnego oraz w ustaleniach i analizach organu, nie świadczy o wadach postępowania dowodowego uniemożliwianych merytoryczne rozpoznanie sprawy.

O istnieniu takich wad nie stanowi również zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji przy ocenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie braki w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie powodują aktualizowania się przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., skoro co do zasady mogą podlegać konwalidowaniu przez organ odwoławczy.

W orzecznictwie przyjmuje się, że w żadnym razie odmienna ocena prawna dokonana przez organ odwoławczy, czy wątpliwości co do prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ I instancji lub stosowania przez niego prawa materialnego (oceny prawnej organu I instancji), czy też braki w uzasadnieniu zajętego stanowiska, nie są przesłankami do wydania decyzji kasatoryjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 420/18, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1255/18, wyroki dostępne w Internecie).

W tym miejscu przypomnienia wymaga, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, co oznacza, że organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej (a co ma miejsce w niniejszej sprawie), lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie, dążąc do jej merytorycznego rozpatrzenia. Przy czym organ odwoławczy ma obowiązki nie mniejsze niż organ I instancji, w tym posiada kompetencje do własnej, samodzielnej oceny prawnej, w tym w zakresie kwalifikacji terenu pod kątem ochrony akustycznej.

Z tego obowiązku zwolniony byłby wówczas, gdyby braki w postępowaniu wyjaśniającym wykluczały taką oceną, a nadto były niemożliwe do usunięcia przy wykorzystaniu art. 136 k.p.a. W przeciwnym wypadku organ odwoławczy powinien samodzielnie ustalić stan faktyczny w oparciu o zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy oraz dokonać jego subsumpcji do obowiązujących norm prawnych.

Podsumowując, skoro organ odwoławczy nie wykazał wad w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu wyjaśniającym, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to stwierdzić należy, że zaistniały podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem ww. przepisu, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sprawa wróci na etap postępowania odwoławczego, a wówczas organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań sądu i rozstrzygnięcia o sprawie zgodnie z art. 15, art. 136 i 138 k.p.a. mając na uwadze, że zasadą w postępowaniu odwoławczym jest merytoryczne załatwienie sprawy.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że ze względu na ograniczenia wynikające

z p.p.s.a. sąd nie mógł odnieść się merytorycznie do problematyki ochrony akustycznej przedmiotowego terenu, jak i w zastępstwie organów rozstrzygnąć sprawę administracyjną. Stąd wniosek zgłoszony w skardze o ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu i określenia, sposobu i częstotliwości prowadzenia pomiarów poziomu hałasu, określenia sposobu przedstawienia wyników pomiaru hałasu i podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia emisji w przypadku stwierdzenia przekroczenia ustalonych wartości dopuszczalnych poziomu hałasu jest bezprzedmiotowy.

Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty [...]zł, która to została uiszczona tytułem wpisu od sprzeciwu.