Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 532/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49b ust.2 i 3, art.30 ust.2, art. 49b ust.5 pkt 2, art. 59g, art. 83 ust.1art. 49 ust.1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par.1, art. 136
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie WSA Marta Laskowska-Pietrzak WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia 26 marca 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wszczął z urzędu postepowanie w sprawie budowy przez A. G. obiektu budowlanego na działkach [..] i [..] położonych przy ulicy S. w Z. Organ ustalił, że w dniu 23 czerwca 2014r. A. G. zgłosił Prezydentowi Miasta Z. wykonanie na powyższych działkach robót budowlanych polegających na przeniesieniu płotu i postawieniu lekkiego, wykonanego z blachy i drewna budynku gospodarczego. Decyzją z dnia 10 lipca 2017r. organ zgłosił sprzeciw, wskazując na konieczność uzyskania zgody Z. D. G. na usytuowanie budynku w odległości 4m od krawężnika ulicy S. Po uzyskaniu zgody 10 listopada 2014r. inwestor ponownie 30 marca 2015r. zgłosił zamiar przystąpienia do wykonania na powyższych nieruchomościach wspomnianego już budynku gospodarczego. Podczas oględzin, jakie miały miejsce 21 kwietnia 2015r., organ stwierdził, że na wybrukowanym placu na działkach [..] i [..] posadowiono obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, obity na zewnątrz blachą trapezową powlekaną, natomiast na wewnątrz płytą pilśniową o grubości 1,2 cm, z dachem dwuspadowym, niezwiązany trwale z gruntem o wymiarach w rzucie poziomym: 3,66 m x 5,22 m i wysokościach odpowiednio 2,62 m przy okapie i 5,22 m w kalenicy, w odległość 4,1m od krawężnika ulicy S. Sufit obiektu także wyłożono płytą pilśniową, połać zachodnią dachu pokryto blachą trapezową, połać wschodnią założono tymczasowo folią. W ścianie południowej znajduje się otwór okienny PCV o wymiarach 1,33x1,01m oraz otwór drzwiowy o wymiarach 0,87m x 2,05m, z futryną i drzwiami drewnianymi. W środku obiektu stwierdzono wykonanie instalacji elektrycznej, oświetleniowej, oraz założone gniazdka, niepodłączone. Organ podał, że na budowę inwestor nie przedstawił zgłoszenia lub pozwolenia na budowę Obecny na oględzinach inwestor stwierdził, że obiekt wybudował w marcu 2015r. Wyjaśnił, że po doręczeniu mu sprzeciwu z dnia 10 lipca 2014r. otrzymał zgodę ZDG na jego usytuowanie względem ulicy S., myślał zatem, że to jest koniec procedury. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [..] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie obiektu budowlanego i zobowiązał inwestora do złożenia odpowiednich dokumentów. Wobec niewywiązania się z nałożonego obowiązku organ decyzją z dnia 13 lipca 2015r., utrzymaną w mocy przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 49b ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał A. G. rozbiórkę obiektu. Po rozpatrzeniu jego skargi Wojewódzki Sad Administracyjny w L. wyrokiem z dnia [..] ([..]) uchylił obie decyzje oraz postanowienie z dnia [..] Zdaniem sądu organ mógł zobowiązać inwestora wyłącznie do przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 30 ust. 2 oraz dokumentów wskazanych w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem w sposób nieprawidłowy wskazał w postanowieniu z dnia 18 maja 2015 r., iż zobowiązuje do przedłożenia zarówno dokumentów wskazanych w art. 30 ust. 2, jak i dokumentów wskazanych w ustępie 3 tego przepisu. Sąd zaznaczył, że w toku postępowania tzw. "legalizacyjnego" dotyczącego obiektu będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu, ustawodawca przewidział możliwość zobowiązania inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu nie zastrzegając przy tym, aby projekt ten został sporządzony przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane (art. 49 b ust. 2 pkt 2). Organ I instancji miał prawo zobowiązać inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, ale mógł to uczynić na podstawie art. 49b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a nie na podstawie art. 30 ust. 2 tej ustawy. Ponadto brak było podstawy prawnej do zobowiązania inwestora do tego, by projekt ten został sporządzony przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane.

Po wyroku postanowieniem z dnia z dnia 30 sierpnia 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy obiekcie i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. określające rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz odpowiednich szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami; projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenia Prezydenta Miasta Z. o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. Po przedłożeniu powyższych dokumentów wystąpiono do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. Delegatura w Z. o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi Kierownik Delegatury w Z. pismem z dnia [..] poinformował, że budynek jest samowolą budowlaną umiejscowioną w eksponowanej pierzei zabudowy mieszkaniowej w strefie "B" ochrony konserwatorskiej, wyznaczającej otwartą przestrzeń ekspozycyjną na Stare Miasto i Tereny Poforteczne. Wykonany został samowolnie, bez uzyskania wymaganych wytycznych konserwatorskich i uzgodnień projektu budowlanego inwestycji z urzędem konserwatorskim, a przyjęte rozwiązania pozostają w sprzeczności z obowiązującym prawem lokalnym. W dniu 16 września 2016r. A. G. po raz kolejny zgłosił zamiar przystąpienia do wykonania na nieruchomościach o nr. [..] i [..] robót polegających na złożeniu gotowego budynku o konstrukcji drewnianej obitego blachą o wymiarach 3,6mx 5,10m i powierzchni 19m², krytego blachą w odległości 4,10m od granicy działki. Decyzją z dnia [..] Prezydent Miasta Z. zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania zgłoszonych robót. Inwestor na powyższą decyzję wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r. Prezydent Miasta Z. nałożył na A. G. obowiązek uzupełnienia wniosku złożonego w dniu [..] o pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Termin do przedłożenia pozwolenia ustalono do 30 grudnia 2016 r. Zobowiązany przedłożył pismo wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 6 grudnia 2016 r., w którym stwierdzono, że PINB Miasta Z. nie ma podstaw prawnych do żądania od inwestora pozwolenia konserwatora zabytków na roboty budowlane. Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. wystąpiono do wojewódzkiego konserwatora zabytków o wyjaśnienie stanowisk, które w ocenie organu były rozbieżne. W odpowiedzi konserwator zabytków oświadczył, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w pismach z dnia [..]. i z dnia [..]. Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że inwestor spełnił obowiązki nałożone na niego postanowieniem z dnia [..] i postanowieniem z dnia [..] ustalił inwestorowi wysokość opłaty legalizacyjnej w wysokości [..] złotych, płatną w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Stwierdził, że stosownie do art. 49b ust.4 ustawy Prawo budowlane, jeśli nielegalna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo, w przypadku jego braku, z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, organ ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym, że wysokość opłaty w przypadku budowy o której mowa w art. 29 ust.1 pkt.12 wynosi 5000 złotych ( art.49b ust.5 pkt.2 ).

Po rozpoznaniu zażalenia A. G. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia [..] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego ocenie sporny budynek gospodarczy został wybudowany bez skutecznie wniesionego zgłoszenia. Ponadto w sprawie zachodzą okoliczności, o których stanowi art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co przesądza o zasadności wymierzeniu opłaty legalizacyjnej, czyli zastosowania przez organ I instancji art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowalne. Organ I instancji prawidłowo określił wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 49b ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g, z tym, że wysokość opłaty, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 2, 2a, 3, 3a, 6, 12, 13, 16, 19, 20b oraz 28 - wynosi [..] zł. Organ administracyjny nie podzielił stanowiska inwestora, jakoby sporny obiekt budowlany nie stanowił samowoli budowlanej. W myśl art. 30 ust.1 pkt.1 w związku z art. 29 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat, lub przydomowych ganków i oranżerii ( ogrodów działkowych ) o powierzchni zabudowy do 35m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500² powierzchni działki. Jak wykazało postępowanie administracyjne obiekt ten został wybudowany pomimo wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru realizacji omawianego obiektu z dnia [..] (decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [..] .). Następne zgłoszenie z dnia 7 kwietnia 2015 r. zostało wniesione już po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Toczące się obecnie przed Prezydentem Miasta Z. postępowanie w sprawie zgłoszenia inwestora z dnia [..] dotyczącego zamiaru budowy spornego budynku gospodarczego pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, gdyż zgłoszenie to zostało wniesione już po wybudowaniu omawianego obiektu oraz w trakcie postępowania toczącego się w sprawie samowolnej jego budowy. W ocenie organu drugiej instancji okoliczności powyższe decydują o zasadności utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji.

Skargę na postanowienie organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. wniósł A.G. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia utrzymanego nim w mocy zarzucił organowi administracji, że wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 49b ust.4 i ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 59g i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich zastosowanie i uznanie, iż zachodzą podstawy do orzeczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości [..] złotych, gdy przed Prezydentem Miasta Z. toczy się postępowanie wszczęte na wniosek inwestora zgłaszający wykonanie robót budowlanych przy spornym budynku, a zatem uznanie tego budynku za samowolnie wzniesiony jest przedwczesne. Co za tym idzie bezzasadne jest także orzeczenie o opłacie legalizacyjnej. Zdaniem skarżącego naruszono art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez nie przeprowadzenie żadnych czynności dowodowych w toku postępowania drugoinstancyjnego i w konsekwencji nie ustalenie stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim tego, czy sporny budynek w istocie stanowi samowolę budowlaną. Jego zdaniem postanowienie jest krzywdzące, ponieważ z całokształtu sprawy nie wynika jego wola dokonania samowoli budowlanej. Świadczy o tym zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych 23 czerwca 2014r. , a więc wcześniej, niż doszło do budowy w marcu 2015r. Stwierdził, że z uwagi na wiek należy mu się właściwe postępowanie, a nie krzywdzenie i złośliwe karanie za winy, których nie poniósł, ale za błędy urzędnicze i żądanie projektu sporządzonego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, co było powodem odmowy przyjęcia wniosku.

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., podtrzymując swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu [..] czerwca 2014 r. zgłosił do Prezydenta Miasta Z. zamiar budowy na działkach nr ewid. [..] i [..]przy ulicy E. P.( również przy ulicy S. ) w Z. zamiar budowy budynku gospodarczego, ten zaś decyzją z dnia [..] wniósł sprzeciw ze względu na konieczność uzyskania zgody Zarządu Dróg Grodzkich w Z. na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości 4 m od krawężnika ul. S. (pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia 16 kwietnia 2015 r.). Po otrzymaniu zgody [..] skarżący [..] ponownie zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego na działkach nr ewid. [..] i [..]. Zgłoszenie wpłynęło do Prezydenta Miasta Zamościa w dniu [..]r., czyli po wszczęciu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z urzędu postępowania w sprawie samowoli budowlanej na działkach nr ewid. [..] i [..], co nastąpiło w dniu [..]. Jednak z protokołów oględzin mających miejsce w dniu 21 kwietnia 2015 r. oraz w dniu 10 sierpnia 2016 r. wynika, że skarżący na działkach nr ewid. [..],[..]i [..]już w marcu 2015 r. wzniósł obiekt budowlany na trwale nie związany z gruntem o konstrukcji drewnianej, obity z zewnątrz blachą, wewnątrz płytami filcowymi o wymiarach w rzucie poziomym 3,66 m x 5,22 m i wysokościach odpowiednio 2,62 m przy okapie i 3,46 m w kalenicy z ogólną powierzchnią zabudowy 19,1 m2. Do wykończenia pozostała połać dachowa od strony wschodniej (protokół oględzin z dnia 21 kwietnia 2015 r.). W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy, budowa takiego obiektu budowlanego wymagała zgłoszenia zamiaru budowy. Zgodnie z art. 30 ust.5 ustawy zgłoszenia o którym mowa w ust.1 należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ nadzoru budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może w drodze decyzji wnieść sprzeciw. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeśli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Bezspornym jest zatem, co potwierdził także skarżący podczas oględzin 21 kwietnia 2015 r. że obiekt budowlany wybudowano, mimo wniesionego sprzeciwu przez Prezydenta Miasta Z. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Zamościa przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Zamościu z dnia 26 czerwca 2006 r., Nr XLV/499/06 (Dz.Urzę.Woj.Lubelskiego z 2006 r., Nr 160, poz. 2611 ze zm.) ul. S. znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem [..] (rysunek nr [..] stanowiący załącznik do planu), na którym zgodnie z § 27 ust. 1 funkcję podstawową realizuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, przy czym dopuszcza się realizację nieuciążliwych usług. W myśl § 27 ust. 1 lit. f planu, na terenie oznaczonym symbolem [..] dopuszcza się budowę nowych budynków gospodarczych, w tym garaży w skali i formie architektonicznej dopasowanej do budynku mieszkalnego. Zatem budowa przez skarżącego na działkach [..]

, [..]i [..] budynku gospodarczego na trwale nie związanego z gruntem nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest też przesłanek, aby stwierdzić, że wybudowany przez skarżącego budynek gospodarczy narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w tym przepisy działu trzeciego (zatytułowanego "Budynki i pomieszczenia") rozdziału 8 (zatytułowanego "Pomieszczenia techniczne i gospodarcze.") rozporządzenia. Wobec powyższego organ I instancji trafnie zastosował art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, zgodnie z którym, jeżeli budowa obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:

1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 (określających rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.) albo art. 30 ust. 2 i 3 (projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, projekt zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku budowy instalacji gazowej, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19, powinien być uzgodniony z podmiotem właściwym do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.), albo art. 30 ust. 2 i 4 (projekt zagospodarowania działki lub terenu, wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane);

2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;

3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie natomiast do art. 49b ust. 4 ustawy, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej przy uwzględnieniu unormowania art. 49b ust. 5. Organ I instancji wydając postanowienie z dnia 30 sierpnia 2016 r. oraz z dnia 3 listopada 2016 r. (zobowiązujące skarżącego do uzupełnienia złożonych dokumentów o pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L.) zrealizował zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [..] oraz dyspozycję art. 49b ust. 2 pkt 2 (żądanie przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu) i 3 (żądanie przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta Z.). W świetle zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżący złożył dokumenty, do przedłożenia których został wezwany.

Wykonanie przez skarżącego obowiązku nałożonego na niego postanowieniem organu I instancji z dnia 30 sierpnia 2016 r., stosownie do unormowania art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane, stanowiło przesłankę do wydania postanowienia określającego wysokość opłaty legalizacyjnej.

Z powyższych wywodów wynika, że nie można podzielić poglądu skarżącego, że wydając oba zaskarżone postanowienia naruszono art. 49b ust. 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Organom obu instancji nie można też zarzucić, aby naruszyły prawo określając wysokość opłaty legalizacyjnej, a tym samym, iż naruszyły art. 49b ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jak trafnie wywiódł organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienia zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255) w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48, art. 49b Prawa budowlanego, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa powyższa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte i nie zostało zakończone przed dniem jej wejścia w życie. Tym samym do określenia wysokości opłaty legalizacyjnej zastosowanie znajduje art. 49b ust. 5 pkt. 2 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. Przepis ten stanowi, że wysokość opłaty legalizacyjnej w przypadku budowy, o której stanowi art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czyli budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki wynosi 5000 złotych. Powierzchnia zabudowy wybudowanego przez skarżącego budynku gospodarczego nie przekracza 35 m2 (wynosi [..] m2) i jest to jedyny tego typu budynek na działkach, na których jest posadowiony. Opłata legalizacyjna powinna więc wynieść [..] złotych. Obowiązek uiszczenia opłaty w takiej wysokości nałożono na skarżącego. Podkreślić natomiast należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, ale uprawnieniem inwestora. Nie ma zatem żadnego obowiązku do jej uiszczenia, godząc się ze skutkami o jakich mowa w art. 49b ust.1 ustawy Prawo budowlane.

Brak jest też podstaw do przyjęcia, że naruszony został art. 59g ustawy Prawo budowlane. O opłacie legalizacyjnej orzeczono bowiem postanowieniem, pouczono skarżącego o prawie wniesienia zażalenia i terminie oraz trybie jego złożenia. W pełni zatem zrealizowano dyspozycję tego przepisu, przy jednoczesnym uwzględnieniu tego, że stosownie do art. 49b ust. 5 w przypadku opłaty legalizacyjnej znajduje on odpowiednie zastosowanie. Nie można również przyjąć, aby organ I instancji orzekając o opłacie legalizacyjnej naruszył normę kompetencyjną z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. w art. od 48 do 51, a więc i w art. 49b. Dla oceny legalności zastosowania w niniejszej sprawie art. 49b ust. 4 i 5, art. 59g Prawo budowlane bez znaczenia pozostaje fakt trwania postępowania przed Wojewodą L w przedmiocie odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Z z dnia [..] wnoszącej sprzeciwu od zgłoszenia skarżącego z dnia [..] dotyczącego budowy spornego budynku gospodarczego. Podkreślić należy, że wszystkie dokonane w sprawie zgłoszenia dotyczyły tej samej inwestycji, która została zrealizowana już w marcu 2015r., mimo wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta Miasta Z., co oznaczało samowolę budowlaną. Niczego w tym względzie nie zmieniały kolejne zgłoszenia i zgłoszony następny sprzeciw.

Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, że w toku postępowania przed organem II instancji naruszono art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 136 kpa. Artykuł 77 § 1 kpa, będący odzwierciedleniem zasady prawdy obiektywnej unormowanej w art. 7 kpa, nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czyli jego rzetelnego zgromadzenie, bez pominięcia jakichkolwiek środków dowodowych mogących dostarczyć istotne dla wyjaśnienia sprawy informacje oraz obowiązek jego wyczerpującego rozpatrzenia, polegający na dokładnym zapoznaniu się z materiałem dowodowym, ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Zgodnie zaś z art. 136 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem organ II instancji może naruszyć art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 kpa wówczas, gdy nie przeprowadzi uzupełniającego postępowania dowodowego na wniosek strony bądź z urzędu. O naruszeniu tych przepisów może więc być mowa jedynie, gdy materiał dowodowy, którym dysponuje organ II instancji, wymaga uzupełnienia a więc zawiera braki istotne ze względu na możliwość rozstrzygnięcia sprawy (art. 138 §2 kpa), a organ II instancji nie uwzględni wniosku strony o przeprowadzenie postępowania dowodowego bądź nie przeprowadzi go z urzędu. Analiza akt sprawy wykazała, że w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, iż sporny budynek wybudowano mimo wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru jego budowy, budynek wymaga przeprowadzenia prac wykończeniowych, skarżący złożył dokumenty, do przedłożenia których został wezwany. Żadne z tych ustaleń faktycznych nie było też w toku postępowania administracyjnego kwestionowane przez skarżącego. Jak wykazano na wstępie rozważań dotyczących zasadności skargi, ze względu na brzmienie art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 49b ust. 2 tej ustawy, ustalenia powyższe w pełni wystarczają do wydania rozstrzygnięcia odnośnie wymierzenia skarżącemu opłaty legalizacyjnej z art. 94b ust. 4. Nie można więc przyjąć, aby materiał dowodowy, którym dysponował organ II instancji wymagał uzupełniania a w związku z tym, że organ ten naruszył art. 136 kpa i co stanowiłoby tego konsekwencję art. 7 i art. 77 §1 kpa.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) należało skargę oddalić.