Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 838/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: par. 9 ust. 1, par. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 147 poz 1193
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót  produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów  rybackich 2007-2013".
article: art. 135 pkt. 1, art. 138 ust. 1, art. 127 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Gospodarstwa Rybackiego [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2013 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR" lub "Agencja"), wpłynął wniosek Gospodarstwa Rybackiego [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "Spółka")

o dofinansowanie w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji dotyczącej wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb.

Z uwagi na stwierdzone przez Agencję uchybienia zawarte we wniosku, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]) wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień, zgodnie z § 43 ust.

2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r.

w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa

i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm.),

w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć.

W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] kwietnia 2013 r. do organu wpłynęły dokumenty stanowiące uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdzono, iż wniosek w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Wobec powyższego pismem [...] z dnia [...] maja 2013 r. skarżąca została ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania tego pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. W dniu [...] czerwca 2013 r. do organu wpłynęły dokumenty stanowiące drugie uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. ([...]), działając na podstawie art. 14 ust.

4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.; dalej: "ustawa") oraz § 43 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007

-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z dnia 7 września 2009 r.") Agencja odmówiła przyznania skarżącej pomocy finansowej w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środkowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".

Uzasadniając Agencja wskazała, iż w ramach uzupełnienia wniosku o płatność nie dostarczono dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, którym jest aktualna decyzja o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego tzn. aktualna w okresie, który wnioskodawca zadeklarował jako okres realizacji wymogów w ramach Środka 2.2 Działania wodno-środowiskowe. Jednocześnie zauważyła, iż poprzednia decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego tj. decyzja Starosty [...] znak [...] z dnia [...] lutego 2003 r. została udzielona do dnia [...] lutego 2013 r.

W wyniku analizy dokumentacji sprawy, Agencja stwierdziła, iż w okresie pomiędzy [...] lutego a [...] czerwca 2013 roku skarżąca nie posiadała aktualnego pozwolenia wodno prawnego. Tymczasem posiadanie powyższego pozwolenia

w całym okresie wypełniania zobowiązań zadeklarowanych we wniosku

o dofinansowanie jest jednym z obligatoryjnych elementów składających się na podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej wskazane w § 10 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Jednocześnie Agencja wyjaśniła, iż na etapie oceny wniosku

o dofinansowanie nie ma możliwości zastosowania proporcjonalnego zmniejszenia wysokości rekompensaty, wynikającego z § 12 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia

7 września 2009 r. Zgodnie bowiem z jego § 12 ust. 6 pkt 3 Agencja może dokonać zmniejszenia wypłacanej rekompensaty m.in. w przypadku nie realizowania przez beneficjenta wymagań określonych w § 10 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

– proporcjonalnie za okres w którym wymagania te nie były realizowane. Z treści ww. przepisu – w ocenie Agencji – jasno wynika, że pomniejszenie wysokości rekompensaty może odbyć się dopiero na etapie weryfikacji realizacji zobowiązań.

Reasumując Agencja wskazała, iż pomoc finansową na realizację operacji

w ramach środka 2.2 Działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie

i hodowli ryb przyznaje się takiemu wnioskodawcy, który zobowiąże się do realizacji poza podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej z jednoczesnym stosowaniem jej zasad podstawowych, które zostały określone w § 10 ust. 2 rozporządzenia z dnia

7 września 2009 r. A zatem przyznanie pomocy finansowej wiąże się z koniecznością spełnienia przez wnioskodawcę warunków jej przyznania określonych w § 9 i 10 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego

w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż wbrew twierdzeniom organu, decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. (znak: [...]) o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, pomimo upływu okresu na jaki pozwolenie zostało udzielone, pozostaje ważna i aktualna do dnia dzisiejszego. Skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 135 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2012.145 j.t.; dalej: "p.w.") pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który zostało wydane, to jak wynika z art. 138 ust. 1 p.w.

– konstytutywnym elementem wygaśnięcia pozwolenia pozostaje stwierdzenie jego wygaśnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem do dnia dzisiejszego właściwy organ nie wydał decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego dnia [...] lutego 2003 r. W ocenie skarżącej analiza powyższych przepisów wskazuje zatem na to, że pozwolenie to w chwili złożenia przedmiotowego wniosku o dofinansowanie było aktualne i ważne (i nie straciło tych cech do dnia dzisiejszego), a zatem spełnione zostały przesłanki "podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej", o których mowa w § 10 rozporządzenia z dnia

7 września 2009 r.

Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, iż zachowując racjonalny okres czasu przed wskazanym w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] lutego 2003 r. upływem okresu na jaki zostało udzielone, tj. już [...] grudnia 2012 r. wystąpiła do właściwego organu

o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Z niezawinionych przez skarżącą przyczyn organ administracyjny potrzebował prawie pół roku na wydanie przedmiotowej decyzji o udzieleniu pozwoleniu wodnoprawnego. Nadto skarżąca podniosła, iż przyczyną wydłużenia postępowania przed Starostą [...] stały się niezawinione przez nią okoliczności, związane z podjętymi przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Oddział w [...], Inspektorat w [...] — pracami

w zakresie ustalania linii brzegowej rzeki [...] i dokonywanie w związku z tym zmian w ewidencji gruntów.

Konkludując skarżąca podniosła, iż Prezes ARiMR odmawiając przyznania pomocy finansowej naruszył dodatkowo prawo w zakresie art. 6 k.p.a. (poprzez działanie nie na podstawie przepisów prawa, a w oparciu o dowolną ich interpretację, w szczególności w zakresie art. 138 p.w. w zw. z art. 135 p.w. w zw. z przepisami w/w rozporządzenia), art. 7 k.p.a. (poprzez nie uwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli i odmowę przyznania pomocy finansowej pomimo przedstawienia kompletnego i zgodnego z prawem wniosku), art. 8 k.p.a. (poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a w szczególności poprzez przerzucenie na skarżącą wszelkich konsekwencji prowadzenia przez Starostę [...] postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego przez prawie pół roku, pomimo przedstawienia w tym postępowaniu kompletnego i zgodnego z prawem wniosku).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. ([...]) Agencja podtrzymała wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdziła, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. nie doszło do naruszenia prawa przez ARiMR. Wskazała, iż ubiegający się o dofinansowanie w okresie pomiędzy dniem [...] lutego 2013 r. a [...] czerwca 2013 r. nie posiadał aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, przez co nie spełnił warunku wynikającego z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. "a" rozporządzenia z dnia

7 września 2009 r., w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia

o odmowie przyznania pomocy.

Na pismo Agencji z dnia [...] czerwca 2013 r. została złożona przez skarżącą skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem

o uchylenie zaskarżonej czynności w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a w zw. z § 43 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. w zw. z art. 10 § 3 ustawy z dnia

3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niczym nieuzasadnione uznanie, że skarżąca w chwili składania wniosku o dofinansowanie (jak i w toku postępowania) nie spełniała warunku realizowania zasad dobrej praktyki rybackiej, chociaż skarżąca dysponowała

i dysponuje w dalszym ciągu pozwoleniem wodnoprawnym aktualnym zarówno w dniu złożenia wniosku jak i w toku jego rozpatrywania;

b) art. 135 pkt 1 w zw. z art. 138 ust. 1 p.w. poprzez ich błędną wykładnię i mylne przyjęcie, że pozwolenie wodnoprawne przestaje być aktualne, jeżeli upłynął okres, na który zostało wydane, chociaż jak wynika z art. 138 ust. 1 konstytutywnym elementem potwierdzającym zakończenie bytu prawnego pozwolenia wodnoprawnego jest stwierdzenie jego wygaśnięcia w drodze stosownej decyzji administracyjnej;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu nie na podstawie przepisów prawa, a w oparciu o dowolną ich interpretację, w szczególności w związku z treścią art. 138 ust. 1 p.w. w zw. z art. 135 pkt. 1 p.w. w związku z wyżej przywołanymi przepisami rozporządzenia;

b) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli i odmowę przyznania pomocy finansowej pomimo przedłożenia przez skarżącą kompletnego i zgodnego z prawem wniosku;

c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zaufanie jego uczestnika do władzy publicznej, a w szczególności poprzez przerzucenie na skarżącą konsekwencji przewlekłego prowadzenia przez Starostę [...] postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, pomimo przedstawienia w jego toku kompletnego i zgodnego

z prawem wniosku;

d) art. 76 §1 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w zaskarżonej odmowie uzasadnienia faktycznego i prawnego co do przyczyn nieuwzględnienia przez organ twierdzeń podniesionych w pismach urzędowych Starosty [...] co do przyczyn opóźnienia wydania pozwolenia wodnoprawnego i przedłużenia postępowania w tym przedmiocie, zgody na ciągłość prowadzenia dotychczasowej działalności oraz aprobaty Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Oddział

w [...], Inspektorat w [...] na wykorzystanie wód rzeki [...], a co za tym idzie, niewyjaśnienie przyczyn, dla których organ uznał, że konsekwencje ww. przewlekłości mają wywierać negatywne skutki dla skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wskazała, iż rozstrzygnięcie Agencji o odmowie przyznania skarżącej pomocy finansowej

w ramach przedmiotowego środka wydaje się w świetle ustalonego stanu faktycznego

i prawnego sprawy jak najbardziej zasadne, a działania Agencji należy uznać za prawidłowe zarówno co do treści, jak i formy (Agencja zachowała formę pisemną zgodnie z przepisami ustawy). Tym samym Agencja w toku prowadzonego postępowania nie naruszyła ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jego treść. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że tryb przyznawania pomocy finansowej

w ramach wymienionego działania reguluje ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r.

o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.) oraz wydane na podstawie upoważnienia w niej zawartego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty

i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa

i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm.).

Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku skarżącej o przyznanie pomocy

w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007

-2013" na realizację operacji dotyczącej wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb.

Jak wynika z art. 9 ustawy w ramach programu operacyjnego, pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniach 1198/2006 i 498/2007 oraz

w przepisach wydanych na podstawie art.19 ustawy, tj. w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. Z kolei obowiązek przygotowania wzoru wniosku o dofinansowanie został nałożony na instytucję zarządzającą (art. 10 ust.1 pkt 1 ustawy). Stosownie do przepisu art. 10 ust. 3 ustawy wniosek

o dofinansowanie jest oceniany w zakresie:

– poprawności sporządzenia i złożenia,

– zgodności planowanej operacji z celami środka, w ramach którego ma być realizowana operacja,

– celowości udzielenia pomocy na realizację planowanej operacji,

– w sposób określony w ww. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz zgodnie z kryteriami wyboru operacji przyjętymi przez komitet monitorujący.

Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. pomoc na realizację operacji w ramach środka działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik

w chowie i hodowli ryb przyznaje się posiadaczowi obiektu chowu lub hodowli, który zobowiąże się do realizowania przez 5 lat, licząc od początku roku, w którym podpisano umowę o dofinansowanie, zobowiązań wykraczających poza podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej, w ramach co najmniej jednego z dwóch pakietów:

1) pierwszego – gdy wypełnia łącznie wszystkie wymogi w nim określone;

2) drugiego – gdy wypełnia co najmniej jeden z wymogów w nim określonych.

Natomiast zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. przez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się:

1) prowadzenie wewnętrznej dokumentacji chowu lub hodowli ryb zawierającej daty obsad, odłowów, zestawienia masy ryb obsadzonych i odłowionych oraz ilości i rodzaju skarmianej paszy;

2) terminową realizację, określonych w przepisach o statystyce publicznej, obowiązków statystycznych w zakresie sprawozdań dotyczących powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli;

3) posiadanie:

a) aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego,

b) weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadanego na podstawie przepisów w sprawie sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego,

c) dokumentu potwierdzającego ukończenie kursu lub szkolenia dotyczącego dobrostanu ryb, obejmującego zagadnienia dotyczące:

– tego dobrostanu, w tym metod jego określania, charakterystyki i objawów jego obniżenia, wpływu jakości wody na ten dobrostan, wpływu pogorszenia dobrostanu ryb na jakość surowca rybnego oraz przedstawienia stanu prawnego dotyczącego dobrostanu ryb,

– warunków sprzedaży żywych ryb,

– metod humanitarnego uśmiercania ryb.

Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie, czy skarżąca spełniła warunki wynikające z § 9 i §10 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

W ocenie Sądu Agencja prawidłowo zinterpretowała przytoczone wyżej przepisy. Wymóg realizowania zobowiązań wykraczających poza podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej zawiera w sobie wymóg posiadania aktualnego tj. prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego w całym okresie objętym zobowiązaniem tj. w tym przypadku od początku roku 2013. Treść § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia z dnia

7 września 2009 r. nie budzi żadnych wątpliwości – "aktualność" pozwolenia wodnoprawnego nie odnosi się jedynie do chwili składania wniosku, ale do całego okresu, na który wnioskujący o pomoc podejmuje zobowiązanie. Przedłożona przez skarżącą decyzja Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] lutego 2003 r. udzielała skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na okres 10 lat, tj. do dnia [...] lutego 2013 r. Decyzja Starosty [...] znak: [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na następny okres została wydana w dniu [...] czerwca 2013 r. Powyższe oznacza, że skarżąca ubiegając się o dofinansowanie w okresie pomiędzy dniem [...] lutego 2013 r. a [...] czerwca 2013 r. nie dysponowała aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb kompleksu stawowego, stanowiącego realizację projektu objętego wnioskiem [...]. Wobec powyższego zasadnie Agencja uznała, że z uwagi na brak aktualnego pozwolenia wodnoprawnegow okresie przypadającym pomiędzy upływem okresu obowiązywania pozwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku, a udzielonego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca stosowała podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej, w rozumieniu i zgodnie z wymaganiem określonym w § 9 ust. 1 w związku z § 10 ust. 2 pkt. 3 lit. a) rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Wskazanie przez Agencję granicznych dat okresu, w którym skarżąca nie legitymowała się pozwoleniem wodnoprawnym na [...] lutego 2013 r. i [...] czerwca 2013 r., podczas gdy okres ten należy objąć datami [...] lutego 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezmiennym bowiem pozostaje, iż skarżąca nie posiadała aktualnego pozwolenia wodnoprawnego w całym okresie realizacji zobowiązania. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż pismo organu odmawiające przyznania wnioskowanej pomocy znajduje oparcie w obowiązującym prawie. Wbrew zarzutom skargi nie zostały naruszone § 10 ust. 1 pkt 2, § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a, jak i § 43 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 135 pkt 1 i art. 138 ust. 1 p.w. Zgodnie z art. 135 pkt 1 p.w. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. W myśl art. 138 ust. 1 tej ustawy stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje

z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Z treści decyzji Starosty [...] z dnia 20 lutego 2003 r. znak [...] wynika, iż pozwolenie wodnoprawne udzielone tą decyzją zostało wydane na okres [...] lat, to jest do dnia [...] lutego 2013 roku. Tym samym zgodnie z art. 135 pkt 1 p.w. pozwolenie to wygasło

z dniem [...] lutego 2013 r. Wobec jego wygaśnięcia wskutek upływu czasu z datą wskazaną w decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., udzielającej pozwolenia, brak jest podstaw do stosowania wobec tej decyzji art. 138 ust. 1 p.w. Stanowisko skarżącej, iż konstytutywnym elementem potwierdzającym zakończenie bytu prawnego pozwolenia wodnoprawnego jest stwierdzenie jego wygaśnięcia w drodze stosownej decyzji administracyjnej należałoby uznać za prawidłowe o ile dotyczyłoby ono pozwolenia wodnoprawnego wydanego na czas oznaczony, co do którego stwierdzenie jego wygaśnięcia następowałoby przed upływem terminu ważności, wskazanego w decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie występuje, albowiem pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. wygasło z upływem czasu, na jaki zostało udzielone, a następne udzielono decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., to jest po upływie okresu ważności pozwolenia wynikającego z decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Tym samym brak było podstaw do wygaszania poprzedniego pozwolenia przy udzielaniu kolejnego, na późniejszy okres. Dlatego też brak wydania w niniejszej sprawie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nie może stanowić podstawy do uznania, że skarżąca posiadała aktualne pozwolenie w okresie od [...] lutego do [...] czerwca 2013 r.

Argumentacja dotycząca okoliczności niezależnych od skarżącej, a towarzyszących wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. nie ma wpływu na wynik kontrolowanej sprawy. Zgodnie z art. 127 ust. 1 p.w. pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony. Tym samym nie legitymowanie się decyzją udzielającą tego pozwolenia, bez względu na przyczyny tego stanu, nawet przy wyrażeniu w piśmie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. zgody na ciągłość prowadzenia dotychczasowej działalności przed rozpoznaniem wniosku o wydanie takiego pozwolenia, nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 127 ust. 1 p.w., a także z § 9 ust. 1 i § 10 ust. 2 pkt 3 lit.

a rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. W tych okolicznościach stanowisko Agencji, co do braku znaczenia dla rozstrzygnięcia składanych przez skarżącą pism Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013r., [...] lutego 2013 r., [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r., wymienionych w treści pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. (str. 7) jest prawidłowe,

a brak szerszego odniesienia się do tych kwestii niż to ma miejsce nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W tych okolicznościach w ocenie Sądu za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu wypełniającym przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Z tych względów w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, co sprawia, że podlega ona oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.