Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 937/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 149 par. 1- 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddalono skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że po rozpoznaniu zażalenia W.C. (dalej: wnioskodawcy), Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.), uchyliło zaskarżone postanowienie wydane przez Burmistrza z [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z [...] (winno być: [...]) znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] zlokalizowanej na działce geodezyjnej nr [...] obręb [...], gm. B., i wznowiło postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] (znak: [...]) Burmistrz (dalej jako: Burmistrz, organ I instancji) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w obrębie [...], gm. B. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5.09.2018r.

W.C. wnioskiem (wpływ do organu 10 czerwca 2019r.) wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji. Jako podstawę wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podniósł, że o ww. decyzji dowiedział się dopiero z zawiadomienia z 17 maja 2019r. o wszczęciu postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę wskazanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Jako właściciel działki: nr [...] sąsiadującej z działką objętą zainwestowaniem, nie został powiadomiony o postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Postanowieniem z [...] Burmistrz odmówiła wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanej wyżej inwestycji operatora [...] na działce nr [...]. Wyjaśniła, że przy ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązuje tryb obwieszczenia, natomiast stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na piśmie doręcza się decyzje - inwestorowi oraz właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na których będzie zlokalizowana inwestycja. Pozostałe strony informuje się jedynie poprzez obwieszczenia. W konkluzji wyjaśniono, że oddziaływanie anten, zgodnie z przedstawioną kartą kwalifikacji przedsięwzięcia, nie rozciąga się na teren nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, a zatem fakt realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie ogranicza jego prawa do zabudowy własnej nieruchomości.

Na to postanowienie zażalenie wniósł W.C. wskazując, że stacja bazowa telefonii komórkowej koliduje z jego planami inwestycyjnymi.

Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) postanowieniem z [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i wznowiło postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wyjaśniono instytucję wznowienia postępowania, jak też jego cel i przedmiot. Wskazano, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza o ostatecznej treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Podano, że przyczyny wznowienia postępowania określono w art. 145 § 1 k.p.a, zaś jedną z nich jest okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a następnie złożyła wniosek o wznowienie, to analizując taki wniosek organ bada jedynie względy formalne. Czy została we wniosku określona podstawa wznowienia oraz czy wniosek został złożony w terminie. Z akt sprawy wynika, że wniosek został złożony w terminie oraz powołano podstawę wznowienia, co oznaczało, że winno być wznowione postępowanie oraz organ winien je przeprowadzić. Wówczas dopiero ustalone zostanie, czy skarżący posiada status strony i czy została mu doręczona decyzja organu I instancji.

Na to postanowienie (określone jako: decyzję) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiódł pełnomocnik inwestora – Spółki A, który zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię:

- art. 53 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.), poprzez uchylenie postanowienia Burmistrza w sprawie odmowy wznowienia postępowania w zakresie inwestycji celu publicznego pomimo, że od dnia doręczenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego upłynęło 12 miesięcy;

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Kolegium, że W.C. nie uczestniczył w postępowaniu bez własnej winy, skoro w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiadomienie następuje w drodze ogłoszenia, w konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że W.C. nie został zawiadomiony zarówno o wszczęciu postępowania, jak i o wydanej decyzji.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji SKO z [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że W.C. został zawiadomiony o rozpoczęciu postępowania zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ogłoszenie, w konsekwencji nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśniono, że z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie wynika aby organ nie mógł wznowić postępowania po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, bowiem z przepisu tego wynika, że po wskazanym terminie nie można uchylić decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśniono, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, organ bada jedynie względy formalne, tj. termin i wskazanie podstawy wznowieniowej, natomiast to czy wskazana podstawa zaistniała jest już przedmiotem postępowania wznowieniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Postanowienie jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie zaś takiego aktu, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (...). W takim przypadku skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Nadto zgodnie z art. 120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W rzeczonej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie w oparciu o art. 149 § 3 i § 4 k.p.a., z tego też względu Sąd zastosował wskazany wyżej tryb postępowania.

Sąd poddawszy kontroli zaskarżone postanowienie (błędnie określane w skardze jako decyzja) stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zgodność z prawem skarżonego postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w obrębie [...], gm. B. stwierdzić pozostaje, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W kontrolowanej sprawie skarżone postanowienie Kolegium z [...] wydane zostało w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania. Wyjaśniając istotę instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowanego w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnieść należy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a i 145b, bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wymienioną w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002r., sygn. akt OPS 11/02, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Tak zatem w kontrolowanej przez Sąd sprawie, wbrew zarzutowi skarżącej Spółki A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jedynie przesądziło o tym, że został złożony w terminie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w obrębie [...], gm. B. oraz powołana została podstawa prawna z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia o wznowieniu postępowania rozpocznie się drugi etap tego postepowania, który stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Tak zatem na obecnym etapie, zaskarżonym postanowieniem Kolegium, wbrew zarzutowi skargi, nie przesądzono o tym, że W.C. nie został zawiadomiony prawidłowo zarówno o wszczęciu postępowania co do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak też wydanej w tym przedmiocie decyzji. Przesądzono jedynie, ze ten wnioskodawca złożył w terminie wniosek o wznowienie postępowania oraz powołał podstawę prawną z art. 145 § 1 k.p.a.

Odnośnie do drugiego w zarzutów skargi pozostaje wyjaśnić, że prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że z art. 53 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945) dalej: u.p.z.p., wynika jedynie, iż nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadkach wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Jednak braku możliwości uchylenia takiej decyzji nie można utożsamiać z brakiem możliwości wznowienia postępowania co do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 28 października 2009r. sygn. II OSK 1711/08, CBOSA), zacytowany przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p. wypowiada się jedynie co do braku możliwości uchylenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, po upływie 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, natomiast nie wypowiada się co do braku możliwości wznowienia postępowania w tym przedmiocie, co nakazuje stosować ogólne zasady kodeksowe w tym przedmiocie. "W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji" - art. 151 § 2 k.p.a. Jednakże w tej sprawie rozważania powyższe pozostają czysto teoretyczne, bowiem w rzeczonej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o wznowieniu postępowania, gdzie nie oceniano jeszcze przez organy administracji czy w tej sprawie w ogóle doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie wydanej decyzji co do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Reasumując, z uwagi na wskazane rozważania Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ brak jest w tej sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.