Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 606/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 18 b, art. 92 a ust 1 - 3, art. 92 a ust 4.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Jerzy Sulimierski Protokolant Ewa Babik po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. - P.T.S. Prywatny Transport Samochodowy w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 753/07 w sprawie ze skargi J. M. - P.T.S. Prywatny Transport Samochodowy w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 753/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę J. M. – PTS P. T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 14 lutego 2007r. Prezydent Miasta K. zawiadomił J. M. właścicielkę przedsiębiorstwa P.T.S. P. T. S. J. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia Nr [..] z dnia [...] czerwca 2006r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: K. – S. – S.. W zawiadomieniu podano, że postępowanie zostało wszczęte w związku z decyzjami Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2007r., nr [..] i [...] wydanymi po przeprowadzonych kontrolach drogowych w dniach [...] listopada 2006r. i [...] listopada 2006r., które to decyzje stwierdziły naruszenie przez przedsiębiorcę P.T.S. P. T. S. J. M. przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia [...] marca 2007r., nr [...] Prezydent Miasta K. cofnął z dniem [...] marca 2007r. zezwolenie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006r. wydane dla przedsiębiorcy: P.T.S. P. T. S. J. M. z siedzibą w S. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: K. – S. – S.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że przedsiębiorca: P.T.S. P. T. S. J. M. "złamał kilka elementarnych zasad obowiązujących wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w ramach regularnych przewozów osób", określonych w ustawie z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Z wydanych przez Komendanta Miejskiego Policji w K. decyzji o nałożeniu na przedsiębiorcę J. M. kar pieniężnych w wysokości po 3.000 zł wynika, że kary te zostały nałożone dwukrotnie w wyniku stwierdzenia podczas kontroli autobusów należących do tego przedsiębiorcy, przeprowadzonych w dniach [...] listopada 2006r. i [...] listopada 2006r., iż kierowcy zmieniają ustaloną w zezwoleniu trasę przejazdu oraz umożliwiają pasażerom wsiadanie i wysiadanie na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy. Podkreślono, że tym samym przez zmianę trasy przejazdu i dopuszczając do wsiadania i wysiadania pasażerów poza przystankami ujętym w rozkładzie jazdy (na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy w miejscu do tego nie przeznaczonym), przedsiębiorca dopuścił się naruszenia warunków określonych w posiadanym zezwoleniu. Organ I instancji nie znalazł podstaw prawnych do umorzenia postępowania w tej sprawie pomimo, takiego wniosku przedsiębiorcy i jego wyjaśnień stwierdzających, że powyższe naruszenia były samowolą kierowców. Zdaniem organu "proceder naruszania przez przedsiębiorcę i zatrudnianych przez niego kierowców warunków określonych w posiadanym zezwoleniu praktykowany jest od dłuższego czasu". W uzasadnieniu podniesiono, iż już w dniu [...] grudnia 2003r. Marszałek Województwa M. pismem znak [...] wszczął pierwsze postępowanie o cofnięcie zezwolenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. J. M. wskutek stwierdzonych naruszeń warunków w nim określonych. Postępowanie to wprawdzie decyzją Marszałka Województwa M. znak: [...] z dnia [...].08.2004r. zostało wprawdzie umorzone i przyjęto wyjaśnienia strony, iż wszyscy kierowcy zostali pouczeni o zasadach wykonywania przewozów na tej linii powstałe naruszenie spowodował samowolnie kierowca, a jednocześnie przedsiębiorca zobowiązał się do realizowania przewozów osób na warunkach udzielonego zezwolenia, jednakże, zdaniem organu, przedsiębiorca z tego faktu nie wyciągnął właściwych wniosków. Organ zwrócił uwagę na to, że w toku tej sprawy przedsiębiorca, reprezentowany przez pełnomocnika złożył podobne wyjaśnienia w odniesieniu do skontrolowanych kierowców i ich postępowania w czasie wykonywania przewozów w ramach linii regularnej: K. – S. – S. i poinformował, że w stosunku do kierowców skontrolowanych w dniach [...].11.2006r. i [...].11.2006r. zostały wyciągnięte konsekwencje w postaci zwolnień dyscyplinarnych, to nie mniej organ zaznaczył, że dyscyplinarne zwolnienie kierowców, którzy dopuścili się naruszeń przepisów w/w ustawy o transporcie drogowym, wskazanych w decyzjach Komendanta Miejskiego Policji w K., nie gwarantuje, że nowi pracownicy zostaną prawidłowo i rzetelnie przeszkoleni w zakresie przestrzegania zasad prawidłowego wykonywania przewozów w ramach przedmiotowej linii, o których mowa w przytoczonych powyżej przepisach prawa. Biorąc również pod uwagę wyjaśnienia składane przez kierowców zawarte w protokołach kontroli sporządzonych przez funkcjonariuszy Policji, którzy przeprowadzili obie kontrole, zdaniem tego organu, nie sposób było dać wiarę temu, aby skontrolowani przez nich kierowcy uczestniczyli w jakimkolwiek szkoleniu na temat regularnych przewozów osób, a jeśli nawet brali udział w takowym, to można domniemywać, że szkolenie przeprowadzone w tym zakresie przez przedsiębiorcę było przeprowadzone nierzetelnie. Organ stwierdził, że dla kierowców tego przedsiębiorcy realizujących przewozy w ramach przedmiotowej linii posiadane w pojazdach dokumenty (tj. wypis z zezwolenia i rozkład jazdy) nie stanowią żadnych wytycznych, zgodnie z którymi powinni wykonywać przewozy, a wyznacznikami trasy przejazdu są żądania przewożonych pasażerów i stopień zatłoczenia na drogach. Taki sposób świadczenia usług w ramach linii regularnej kłóci się z zasadami, jakie obowiązują dla takich przewozów, a o których mowa w ustawie o transporcie drogowym. Organ I instancji podkreślił, że przedsiębiorca, któremu udzielone zostało zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym ponosi odpowiedzialność za wszystkie aspekty dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia i odpowiada z tego tytułu przed stosownymi organami administracji publicznej, urzędami i instytucjami.

Od powyższej decyzji organu I instancji J. M. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W uzasadnieniu odwołująca się podniosła, że naruszenie warunków wykonywania regularnych przewozów osób było wyłącznie wynikiem samowolnego działania jej kierowców.

Przekazując odwołanie J. M. organowi II instancji pismem z dnia 2 kwietnia 2007r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. (upoważnienie nr [...] z dnia 15 lutego 2007r.) H. K. - Zarząd Transportu Publicznego w K. wskazał, iż Komenda Miejska Policji w K. przekazała informację wraz z kserokopią decyzji Komendanta Miejski Policji w K. z dnia [...] lutego 2007r. wydaną w wyniku kolejnej kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [..] stycznia 2007r. i stwierdzającą następny przypadek naruszenia przez przedsiębiorcę J. M. przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na powyższe pismo odwołująca się w piśmie z dnia [...] maja 2007r. wskazała, iż kara nałożona na nią decyzją Komendanta Miejskiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...].02.2007r. była wynikiem umyślnego działania kierowcy, który znajdował się w okresie wypowiedzenia umowy o pracę za wcześniejsze swoje samowolne postępowanie ujawnione podczas kontroli drogowej w listopadzie 2006r. i - zdaniem odwołującej się - w dniu [...].01.2007r. kierowca ten złośliwie i z premedytacją widząc policyjny radiowóz postanowił zabrać pasażerów w miejscu nie będącym przystankiem, gdyż wiedział, że za to naruszenie nie on a pracodawca Jolanta Musiał zostanie ukarana karą w kwocie 3000 zł.

Decyzją z dnia [...] maja 2007r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że niedotrzymywanie przez przewoźnika - wykonującego na trasie objętej zezwoleniem przewozów regularnych w transporcie krajowym - warunków wskazanych zezwoleniem, polegających na nierespektowaniu warunków wykonywania przewozów spełnia dyspozycję przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym i skutkuje cofnięciem udzielonego zezwolenia. Organ ten zwrócił uwagę na to, że redakcja powołanego przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 omawianej ustawy nie pozostawia organowi orzekającemu w tym zakresie swobody w ocenie, czy w wypadkach opisanych tym przepisem zezwolenie powinno zostać cofnięte, a jednoznacznie i kategorycznie nakłada na ten organ obowiązek cofnięcia zezwolenia. Niewątpliwie zmiana trasy wykonywania przewozów, czy też zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy jest naruszeniem warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek cofnięcia zezwolenia i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, zarówno co do tego, że naruszenia warunków wykonywania regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym przez przedsiębiorcę J. M. nie miały charakteru incydentalnego, jak i co do tego, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników. Nadto organ II instancji podkreślił, że analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie tylko nie wskazała na żadne uchybienia, ale organ I instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy dla wyjaśnienia sprawy oraz dokonał jego oceny zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ramach art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę na powyższą decyzję z następujących przyczyn.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż bezspornym w sprawie był fakt, iż przedsiębiorstwo "P.T.S. P. T. S. J. M." uzyskało wymagane ustawą zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w dniu [...] czerwca 2006r., Nr [...]. W treści zezwolenia zaznaczono, że jest ono ważne wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Załącznik do zezwolenia Nr [...] stanowił rozkład jazdy autobusów ze wskazaniem przystanków i godzin odjazdów. Poza sporem pozostawał również fakt, że kierowcy pracujący w tym przedsiębiorstwie zmieniali ustaloną w zezwoleniu trasę przejazdu oraz umożliwiali pasażerom wsiadanie i wysiadanie na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy, co potwierdzały protokoły kontroli drogowych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Policji, jak również decyzje Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2007r. stwierdzające naruszenie przez przedsiębiorcę J. M. przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności naruszenie warunków przewozu osób określonych w udzielonym temu przedsiębiorcy zezwoleniu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżąca miała świadomość, na co sama wskazywała w pismach jakie składała w toku postępowania przed organami, tego, iż jako przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność zarówno za zmianę trasy przewozów przez kierowców, jak i za zatrzymywanie się przez kierowców poza przystankami w miejscach nie przeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów, za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy, czy też za naruszenie przez kierowców - swoich pracowników w inny sposób obowiązującego rozkładu jazdy. Wobec znajomości obowiązujących przepisów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca kwestionując wydane decyzje w zasadzie nie zgadza się z obowiązującymi przepisami prawa, do zmiany których - np. w kierunku, w jakim sugeruje skarżąca - nie są uprawnione ani organy administracyjne, ani sądy administracyjne kontrolujące zgodność wydanych decyzji z obowiązującym prawem.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze skarżąca, że w przypadku samowoli kierowców nie ponoszą oni żadnej odpowiedzialności. Poza oczywistymi przypadkami ponoszenia przez kierowców odpowiedzialności za popełnione przez nich wykroczenia i przestępstwa w ruchu drogowym nie sposób nie zauważyć, że istnieje także odpowiedzialność cywilna kierowców w stosunku do pracodawców, nie wykluczając odpowiedzialności kierowcy za szkody poniesione przez pracodawcę np. na skutek cofnięcia pracodawcy zezwolenia na przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, będącego wyłącznym wynikiem samowolnego, a więc zawinionego działania tego kierowcy, jak wskazywała to w swych pismach skarżąca. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien znać nie tylko podstawowe zasady odpowiedzialności własnej, ale także swoje podstawowe uprawnienia w stosunku do osób i podmiotów naruszających jego prawa i prowadzących do jego odpowiedzialności.

Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi odwoławczemu wskazującemu na kategoryczne brzmienia artykułu 24 ustawy, który stwierdza, że "zezwolenie cofa się...". Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w pełni stanowisko tego organu, iż tym sformułowaniem ustawodawca, w sytuacji określonej w art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy, a więc w sytuacji "naruszenia warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu" nie pozostawił organowi administracyjnemu możliwości podjęcia innej decyzji, niż wyłącznie decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Skargą kasacyjną J. M. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

Wnosząca skargę kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym z uwagi na jego błędna wykładnię i wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w przepisie art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i niezastosowanie tego przepisu w sprawie,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez zastosowanie tego przepisu niezależnie i w oderwaniu od art. 92 a ust. 4 tej ustawy, co spowodowało cofnięcie zezwolenia przedsiębiorcy niezależnie od tego, iż okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazywały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

- naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., poprzez niewskazanie przez Sąd pierwszej instancji konkretnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, w szczególności poprzez niepodanie podstawy prawnej odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone podczas przeprowadzonych kontroli naruszenia, na które nie miał on wpływu,

Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji w ramach swojej kognicji pełnego badania naruszenia prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego, w szczególności nie zastosowanie art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a także brak jest podstaw, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, o których mowa w art. 183 p.p.s.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej zasadniczo sprowadzają się do tego, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zinterpretował przepis art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, czym naruszył zarówno przepisy prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż skarżąca nie miała wpływu na naruszenia stanowiące postawę cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozu osób w transporcie krajowym, jak i przepisy prawa procesowego, co polega zdaniem skarżącej, na niezbadaniu całości sprawy czego skutkiem było niezastosowanie powołanego powyżej przepisu oraz nie odniesieniu się do tej kwestii w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Przepis art. 92 a ustawy o transporcie stanowi, iż:

1. W przypadku gdy podczas kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia:

1) obowiązku posiadania w pojeździe wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1-4,

2) zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087),

3) zasad dotyczących użytkowania analogowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985)

- kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny.

2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

3. Wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizującego przewóz drogowy.

4. Postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia (...).

Analiza powyższego przepisu wskazuje, iż nie została wyłączona odpowiedzialność administracyjna podmiotu – przedsiębiorcy realizującego transport drogowy, na co wskazuje powołana treść ustępu 3 tego przepisu, a dodatkowo wprowadzono odpowiedzialność kierującego pojazdem samochodowym na zasadzie karnoadministracyjnej w trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w przypadku stwierdzenia naruszeń wymienionych w punktach 1 – 3 ustępu 1 art. 92 a. Przepis art. 92 a ust. 4, na który powołuje się w skardze kasacyjnej skarżąca, wprowadza natomiast możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia, o których mowa jedynie w art. 92 a ust. 1 ustawy, jeśli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie tych naruszeń. Przepis ten ma zatem zastosowanie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń wymienionych enumeratywnie w ustępie 1 tego artykułu i w okolicznościach faktycznych wskazujących na brak wpływu przedsiębiorcy na powstanie tych naruszeń.

Skoro zatem w okolicznościach niniejszej sprawy podstawą cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym były naruszenia dotyczące warunków wykonywania tego transportu wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, między innymi art. 18 b tej ustawy oraz warunków określonych w wydanym przedsiębiorcy zezwoleniu, o którym mowa w powołanym art. 20 ustawy, brak było podstaw do zastosowania art. 92 a ustawy z uwagi na inny niż wymieniony w tym przepisie rodzaj naruszeń stwierdzonych w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oraz w postępowaniach zakończonych decyzjami Komendanta Miejskiego Policji w K. nakładającymi kary pieniężne na skarżącą. Wobec tego zarzut naruszenia art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, przez jego niezastosowanie nie jest trafny.

W tym stanie rzeczy brak jest również podstaw do uznania, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dokonał, jak zarzuca to skarga kasacyjna, błędnej wykładni art. 92 a ust. 4 w związku z art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, przez to, że nie zastosował w sprawie art. 92 a ust. 4 ustawy.

Również zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie są trafne, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał pełnej i wyczerpującej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zastosowania przez organy przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który w stanie faktycznym niniejszej sprawy miał zastosowanie, o czym mowa powyżej.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie elementy wymienione w tym przepisie, odnosząc się w szczególności do przepisów prawa stanowiących podstawę cofnięcia zezwolenia na wykonywanie transportu skarżącej, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych będących przyczyną tego cofnięcia.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.