Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 492/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin Kosowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2008 r., Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 492/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) marca 2008 r., nr (...) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (..) listopada 2007 r., nr (...), określającą A. M. kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 2 080 zł. oraz kwotę niedoboru w tym podatku w wysokości 1 926 zł.

A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Następnie, pismem procesowym z dnia 1 czerwca 2008 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego do dnia rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że nie jest w stanie w tak krótkim czasie uregulować należności wynikających zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i pozostałych rozstrzygnięć organów podatkowych, wydanych w przedmiocie podatku akcyzowego, długu celnego, jak również w przedmiocie kosztów postępowania. Łączna kwota wszystkich zobowiązań wynosi bowiem 6 000 zł., tymczasem jego dochody z tytułu renty wynoszą 1 000 zł. Skarżący na poparcie zasadności swojego wniosku podał, iż ponosi następujące wydatki: z tytułu czynszu 500 zł miesięcznie, zakupu leków i pokrycia kosztów leczenia 200 zł. miesięcznie. W tej sytuacji natychmiastowa konieczność uregulowania należności publicznoprawnych byłaby dla niego obciążeniem przekraczającym jego możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu.

W niniejszej sprawie skarżący w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z możliwością wyrządzenia mu znacznej szkody, w postaci pozbawienia go środków do życia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.