Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 4255/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

I SA/ Wr 4255/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska – (sprawozdawca) Protokolant: Anna Szokalska - Kruś po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004r. sprawy ze skargi A. B. i J. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., zaległości podatkowej oraz odsetek za zwlokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. B. i J. B. jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]nr [...]utrzymująca w mocy decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej M. L. w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]nr [...]określającą podatek od osób fizycznych za 1996 r., zaległość w tym podatku i odsetki od zaległości podatkowej.

Organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, że wykazane przez A. i J. B. w zeznaniu podatkowym o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1996 r., dochody z prowadzonej (jednoosobowo) przez J. B. działalności gospodarczej – A oraz dochody z udziału w spółce cywilnej (s.c -. A. R., W. N., A. P., J. B. – B) zadeklarowano w nieprawidłowej wysokości. Z tego względu określił decyzją należny podatek dochodowy od osób fizycznych.

Od decyzji tej J. B. odwołał się do Izby Skarbowej wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W szczególności zarzucił naruszenie przepisu art. 23 i art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1990 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.) – dalej w skrócie updf, a także przepisy proceduralne przez przyjęcie, iż nabycie przez spółkę cywilną (A. R., W. N., A. P.) - C i s.c. B usług serwisu sprzętu komputerowego opłacane było po rażąco zawyżonych cenach, co skutkowało brakiem możliwości uwzględnienia tego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.

Wskazał także, że analizując transakcję sprzedaży przez s.c. C na rzecz s.c. B organ podatkowy nie zbadał warunków w jakich operacja gospodarcza była przeprowadzona, uznając że każda transakcja winna przynosić zysk. A dokonując oszacowania przychodów w s.c. C nie oszacował kosztów uzyskania przychodu w s.c. B.

Ponadto wskazał na naruszenie zasady równego traktowania podatników poprzez zawieszenie postępowania wobec skarżącego z urzędu, a wobec pozostałych wspólników spółki cywilnej B na wniosek. Skutkowało to zróżnicowaniem zasad naliczania odsetek za zwlokę od zaległości podatkowych.

W ocenie podatnika z naruszeniem procedury wydano postanowienie z dnia 22 maja 2002 r. odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodów z opinii biegłego z zakresu sprzętu komputerowego oraz wystąpienia do firm ‘D spółka z o.o. we W. i Biura Inżynieryjno-Technicznego E w L. o udzielenie informacji w jakim stopniu wzrosłyby ceny za serwis sprzętu komputerowego w przypadku przyjęcia warunków określonych przez strony umowy w dodatkowym " zobowiązaniu" podpisanym przez M. B. w dniu [...].

Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie sporne są następujące kwestie.

Pierwsza to uznanie, przez organ pierwszej instancji, koszów uzyskania przychodu z tytułu ponoszonych wydatków na zakup od M. B. usług w zakresie stałego serwisu technicznego sprzętu komputerowego w s.c. B jedynie w kwocie [...] (z wykazanych [...]). Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia powołano art. 22 ust.1 i art. 25 ust. 1 i ust.2 – updf

Druga - określenie przez organ pierwszej instancji przychodu s.c. C wyższego od wykazanego o [...]w związku ze sprzedażą s.c. B towarów handlowych po cenach zakupu lub z nieznaczną marżą i nie dokonanie odpowiadającej tym ustaleniom korekty kosztów uzyskania przychodów w s.c. B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 22 ust.1 updf.

We wszystkich przedstawionych spornych kwestiach Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że spółki cywilne B i C zawarły w dniu [...]z M. B. umowy o świadczenie usług serwisu sprzętu komputerowego. Ceny ustalone za te usługi w przypadku s.c. B, której udziałowcem był J. B. wyniosły 88% wartości serwisowanego sprzętu (przyjętego do używania jako nowy w okresie od [...]-[...] i zakupionego w 1996 r.), a w przypadku s.c. C 142,44% wartości serwisowanego sprzętu. Ceny stosowane przez M. B. znacznie odbiegały od cen rynkowych na tym terenie. W związku z powyższym przyjęto, iż zgodnym zamiarem stron umów było zarachowanie w koszty spółki cywilnej zawyżonych wydatków, na podstawie rachunków wystawianych przez M. B., prowadzącego działalność gospodarczą. W 1996 r., jak ustalono, M. B. korzystał z opodatkowaną w formie karty podatkowej, zatem niezależnie od kwoty sprzedaży zobowiązany był do zapłaty stałej kwoty podatku (dodatkowo obniżonej o ulgę w wysokości 80% stawki podstawowej z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Banku Gospodarki Żywnościowej w L.).

Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom stron umowy, iż przyczyną tak wysokiej ceny usług były szczególne warunki określone w umowie w zakresie: dyspozycyjności przy świadczeniu usług, zachowania tajemnicy handlowej co do informacji pozyskanych podczas świadczenia usług, zakazu konkurencji, zabezpieczenia zachowania tajemnicy handlowej wekslem własnym in blanco wystawionym przez M. B. na kwotę [...].

Stwierdzono bowiem, że wskazywane przez strony umowy warunki zwarte były w dodatkowym zobowiązaniu, które obowiązywało w 1995 r., a nie w roku 1996, zaś przedstawiony weksel opłacony został tylko do kwoty [...], a nie [...]. W wątpliwość poddano także szczególną dyspozycyjność M. B., gdyż równocześnie zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku Naczelnika Wydziału w Banku Gospodarki Żywnościowej.

W oparciu o zebrane przez organ pierwsze instancji informacje na temat cen stosowanych przez inne podmioty świadczące usługi serwisu komputerowego w 1996 r. na tym terenie przyjęto, że opłacalność tego rodzaju usług jest zachowana jeśli nie przekracza 30% wartości serwisowanego sprzętu. W takiej wysokości też przyjęto w spółce cywilnej B koszty uzyskania przychody związane z usługami M. B., uznając je za odpowiadające cenom rynkowym. Izba Skarbowa, wyjaśnił, iż zasadnie organ pierwszej instancji nie uwzględnił danych przedstawionych przez ‘D" spółka z o.o. z W. i Biura Inżynieryjno-Technicznego "E w L. i oddalił wniosek dowodowy dotyczący udzielonych przez te firmy informacji, bowiem pierwszy z wymienionych podmiotów przekazał informacje o stosowanych cenach w 2001 r., drugi w 2002 r., a prowadzone postępowanie dotyczyło roku 1996. Wyjaśniono także, iż o terminie przesłuchania świadków zawiadamiano wyłącznie pełnomocnika strony zgodnie z art. 145 §2 Ordynacji podatkowej i działanie takie nie narusza obowiązujących przepisów.

Stwierdzono również, że s.c. C w 1996 r. dokonywała sprzedaży towarów handlowych na rzecz s.c. B poniżej cen zakupu, po cenach zakupu lub z niewielką marżą tj na warunkach znacznie odbiegających od stosowanych wobec innych kontrahentów. Porównano marże stosowane w poszczególnych asortymentach i ustalono, że wobec innych odbiorców stosowała marże 41,17 % (sprzedaż mebli) i 7,75% (sprzęt komputerowy) a przy sprzedaży podmiotowi powiązanemu s.c. B marża wynosiła 0,96 %. Ustalając przychód s.c. C z transakcji z podmiotem powiązanym – s.c. B, zastosowano takie warunki jakie spółka stosowała wobec podmiotów nie powiązanych. Uznano jednocześnie, iż nie ma podstaw do dokonywania korekty kosztów uzyskania przychodu bowiem z dokumentacji wynika, że s.c. B zapłaciła s.c. C kwotę [...] i tylko ta kwota może być uznana za kosztu uzyskania przychodu s.c B.

Izba Skarbowa stwierdziła również, że zaskarżoną decyzją nie naruszono art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137,poz.926 ze zm.). Odsetki od zaległości podatkowej naliczono prawidłowo wyłączając okres zawieszenia postępowania. Przerwanie biegu naliczania odsetek następuje w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu. W przedmiotowej sprawie postępowanie zwieszono z urzędu. Zarzuty podatnika w tym zakresie uznano za bezpodstawne.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego skarżący powtórzyli zarzuty z odwołania a ponadto zarzucili:

• naruszenie przepisów o właściwości organów skarbowych przez sporządzenie przez Izbę Skarbową zestawień i analiz cen serwisu sprzętu komputerowego, z którą to analizą skarżącego nie zapoznano, tj. wykonanie czynności, które należą do właściwości organu pierwszej instancji,

• poczynienie całkowicie dowolnych i sprzecznych z przepisami ustaleń, iż nabyte przez spółki usługi serwisowe opłacone po rażąco wysokich cenach nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,

• naruszenie art. 25 updf przez przyjęcie, że między spółką cywilną B a serwisantem istniał związek gospodarczy mający wpływ na wysokość stosowanych cen,

• naruszenie przepisów art. 1 i 2 oraz art. 101 i 102 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz. U z 1936 r. Nr 37, poz.282) przez uznanie za nieważny weksla wstawionego przez serwisanta, przez co pominięto dowód w sprawie,

• nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego - niepełne wykonanie wniosków złożonych przez podatnika zmierzających do wykazania, że ceny usług serwisu sprzętu komputerowego zgodne były z cenami rynkowymi oraz pomijanie dowodów dotyczących przyczyn stosowanie niskich marż przy sprzedaży towarów handlowych przez s.c. C" s.c B"

Ponadto skarżący zakwestionował sposób oszacowania ceny za usługi serwisowe przy zastosowaniu stawki 30% - do wartości sprzętu, bowiem stawka ta wynika jedynie z notatki służbowej, a nie z informacji przekazanej przez podmiot gospodarczy.

Zarzucono też, że przy powiadamianiu o terminach przesłuchań świadków pomijano podatników, poprzestając na powiadomieniu pełnomocnika. Ponadto w ocenie skarżącego decyzja organu odwoławczego nie spełnia wymogów określonych w art. 210 Ordynacji podatkowej w szczególności przez brak ustosunkowania się do dowodów, potwierdzających szczególne warunki świadczenie usług serwisowych, przedłożonych w toku postępowania. Skarżący wywodzi, że organy podatkowe doszły do całkowicie błędnych wniosków, dając pierwszeństwo umowie o świadczenie usług serwisowych i pomijając całkowicie inne dowody. Dodatkowo działaniem takim naruszyły nie tylko przepisy procedury podatkowej, ale także przepisy art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz.93 ze. zm.). Wartość usług serwisowych winna być zdecydowanie wyższa niż przyjęta w zaskarżonej decyzji, co wynika w ocenie skarżącego z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego i przedstawionego wyliczenie w oparciu o dane przekazane przez "D spółka z o.o. we W.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 2 updf, gdy podatnik wykorzystuje swój związek gospodarczy z osobą, której przysługują szczególne ulgi w podatku dochodowym, albo też wykonując świadczenia dla innego podatnika na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia i przerzuca całość lub część swego dochodu na osobę korzystającą z ulg bądź innego podatnika i wskutek tego nie wykazuje dochodu w takiej wysokości jakiej należałoby oczekiwać, gdyby wymieniony związek nie istniał lub gdyby wymienione świadczenie nie zostało wykonane, dochód danego podatnika należy ustalić, stosując odpowiednio art. 25 ust. 1 updf. Dochód ten należy, zatem ustalić bez uwzględnienia obciążeń szczególnych, wynikających ze stwierdzonego związku gospodarczego na podstawie prowadzonych przez podmiot gospodarczy ewidencji, a gdy to nie jest możliwe w drodze oszacowania.

Z treści art. 25 ust. 2 updf wynika, iż reguluje on dwa różne stany faktyczne. Pierwszy z nich dotyczy sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje swój związek gospodarczy z osobą, której przysługują szczególne ulgi w podatku dochodowym. Drugi, gdy podatnik wykonując świadczenie dla innego podatnika na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia, przerzuca całość lub część swego dochodu na tego innego podatnika.

W obu przypadkach dla zastosowania ww. przepisu konieczny jest skutek w postaci przerzucenia całości lub części dochodu podatnika na drugą osobę (innego podatnika), a w efekcie zaniżenie dochodu podatnika.

Wykazanie jednego z ww. stanów faktycznych oraz skutku finansowego w postaci zaniżenia dochodu podatnika daje podstawę do ustalenia dochodu podatnika bez uwzględnienia obciążeń szczególnych wynikających ze związku gospodarczego lub wykonywania świadczenia na warunkach rażąco korzystniejszych i odbiegających od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. Obowiązek wykazania wskazanych przesłanek obciąża organ podatkowy.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe wykazały, że między s.c. B a M. B. w umowie zawartej w dniu [...] ustalono warunki rażąco korzystniejsze i odbiegające od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. Zebrano informacje od podmiotów gospodarczych świadczących w 1996 r. na terenie L. usługi w zakresie serwisu sprzętu komputerowego. Z uzyskanych informacji wynikało, że ceny za świadczone przez te podmioty usługi nie przekraczały kwot odpowiadających 30% wartości serwisowanego sprzętu. W przypadku s.c. B odpłatność za świadczone przez M. B. usługi serwisy sprzętu komputerowego w 1996 r. wyniosła 88% wartości serwisowanego sprzętu.

Ustalenia te, w ocenie Sądu, pozwalały organom podatkowym przyjąć, że między spółkami i M. B. warunki transakcji były rażąco korzystniejsze i odbiegały od ogólnie stosowanych norm w czasie i miejscu wykonywania świadczenia.

Ograny podatkowe wykazały też, że s.c. B w ten sposób przerzucała cześć uzyskanego dochody na prowadzącego działalność gospodarczą M. B., który w 1996 r. korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej. Dochody wspólników spółki opodatkowane były na zasadach ogólnych, zatem wysokość podatku uzależniona była od kwoty uzyskanego dochodu. W przypadku opodatkowania w formie karty podatkowej zależność taka nie występuje. Zatem M. B. niezależnie od kwoty uzyskanego przychodu lub dochody płacił stałą stawkę podatku, a jak ustalono, w 1996 r. korzystał z ulgi polegającej na obniżeniu podstawowej stawki podatku o 80%, gdyż jednocześnie zatrudniony był na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Ustalenia te zdaniem Sądu w pełni uzasadniają przyjęcie, iż wspólnicy spółki cywilnej B (w tym J. B.) przerzucali dochody na M. B.

Istniały zatem podstawy do ustalenia dochodu bez uwzględnienia obciążeń szczególnych wynikających ze stwierdzonego związku gospodarczego.

Biorąc po uwagę, iż przerzucanie dochodów odbywało się poprzez zawyżanie kosztów uzyskania przychodów w spółce organy podatkowe zasadnie, w ocenie Sądu, szacunkowo ustaliły wysokość kosztów jakie spółka poniosłaby w warunkach nie odbiegających od ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. W ten sposób pośrednio dokonując szacunkowego ustalenia dochodu, każdego ze wspólników spółek cywilnych. Brak także, zdaniem Sądu, podstaw do zakwestionowania przyjętych w wyniku szacowania kwot kosztów uzyskania przychodu, gdyż przy ich wyliczenia zastosowano stawki najkorzystniejsze dla podatników.

Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, iż warunki świadczenia usług zostały określone wyłącznie w umowie zawartej w dniu [...]przez spółkę B z M. B. Z umowy tej nie wynika bowiem aby nadal obowiązywały warunki przewidziane w zobowiązaniu z dnia [...]tym bardziej, że zobowiązanie do zachowanie tajemnicy handlowej M. B. podpisał również w dniu [...] i zobowiązanie to nawiązuje do umowy zawartej w dniu [...]. Nie przewidziano w nim kar umownych ani obowiązku składanie tytułem zabezpieczenia weksla, wskazano wyłącznie na obowiązek pokrycia strat poniesionych przez spółkę na skutek ujawnienia tajemnicy.

Przepis art. 25 ust.3 updf stanowi, że organ podatkowy może określić wysokość ceny za wykonane świadczenia na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w dniu wykonania świadczenia, w przypadku gdy między podatnikami (kontrahentami) lub osobami pełniącymi w nich funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne istnieje związek o charakterze rodzinnym, kapitałowym, majątkowym lub wynikającym ze stosunku pracy. Przepis ten nakłada na organ podatkowy obowiązek ustalenia, iż to właśnie ten związek, a nie inne przyczyny, miał wpływ na ustalenie przez podatników (kontrahentów) cen niższych lub wyższych niż ceny rynkowe stosowane w danej miejscowości w dniu wykonania świadczenia.

Kwestionując zasadność zastosowanych przy sprzedaży towarów na rzecz s..c B cen organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie, wykazały istniejący miedzy tymi firmami, jako kontrahentami, związek o charakterze majątkowym, które wywarł wpływ na zastosowanie niższych cen. Wykazały także, że na skutek zastosowania tych cen sprzedaży (zbliżonych do cen zakupu towarów) przez s.c. C spółka ta nie osiągnęła dochodu w takiej wysokości, jakiej należałoby oczekiwać, gdyby zastosowała ceny ogólnie stosowane, a więc ceny z marżą handlową stosowaną wobec innych kontrahentów, a także, iż w następstwie zastosowania tych cen doszło do przerzucenia dochodu na innego podatnika. Spółka cywilna (N., R., P.) – C, dokonując sprzedaży po zaniżonej cenie spółce cywilnej (N., R., P., B.) – B zaniżała podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym wspólników spółki C. Stwierdzenie tych okoliczności i ustalenie przychodu s.c. C nie uprawnia do dokonywania korekty kosztów s.c. B. Koszty te bowiem faktycznie spółka poniosła w kwocie wynikającej z prowadzonej przez nią dokumentacji.

Sąd nie stwierdził także, zarzucanego w skardze, naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W sprawie zebrano materiał dowodowy w zakresie dającym podstawę do rozstrzygnięcia sprawy.

Zasadnie nie uwzględniono, ustalając wartość usług serwisowych informacji przekazanych przez spółkę z o.o. D" z W. i Biuro Inżynieryjno-Techniczne "E" z L. bowiem nie dotyczyły one 1996 r. Nie było zatem również celowe poszerzanie uzyskanych informacji w zakresie wskazanym przez podatnika we wniosku dowodowym. Informacje te jako nie dotyczące badanego roku podatkowego nie mogły być bowiem wykorzystane w prowadzonym postępowaniu. Z tych też względów wyliczenia dokonane na podstawie tych informacji przez pełnomocnika skarżącego nie dają podstaw do twierdzenia, iż organy podatkowe w swoich szacunkach zaniżyły wartość usług serwisu komputerowego.

Powołanie biegłego z zakresu sprzętu komputerowego uznano za zbędne, gdyż organy podatkowe posiadały już informacje o cenach usług serwisu sprzętu komputerowego zebrane od podmiotów prowadzących w 1996 r. działalność w tym zakresie na terenie L. Stanowisko takie wyrażone w postanowieniu z dnia 22 maja 2002 r. w ocenie Sądu nie narusza art. 188 Ordynacji podatkowej.

Zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków doręczano pełnomocnikowi skarżącego oraz żonie skarżącego – A. B., która występowała w postępowaniu podatkowym bez pełnomocnika w tym zakresie organy podatkowe ściśle zastosowały się do uregulowań zawartych w art. 145 Ordynacji podatkowej, zatem w ocenie Sądu brak podstaw do postawienia zarzutu naruszenia art. 190 i art. 123 Ordynacji podatkowej.

Materiał dowodowy w sprawie zebrał w całości organ pierwszej instancji, dokonał też oceny wszystkich zebranych dowodów. Wynika to zarówno z decyzji organu pierwszej instancji jak i pisma Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]. Z materiałem dowodowym zapoznano stronę w dniu [...]. W aktach sprawy znajduje się również adnotacja o zapoznaniu kontrolowanego z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli podpisana w dniu [...] przez pełnomocnika skarżącego i przez A.B. Organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania przeanalizował jedynie zebrany w sprawie materiał dowodowy i wbrew twierdzeniom skarżących nie sporządzał dodatkowych zestawień i analiz cen serwisu komputerowego. Nie jest zatem zasadny zarzut wykonywania przez Izbę Skarbową czynności właściwych organowi pierwszej instancji.

Kierując się przedstawionymi wyżej względami, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. i zaległości w tym podatku - jako nieuzasadnioną - oddalił.

.