Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1284/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 par. 2, art. 198
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia na klauzulę wykonalności w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządził ściągnięcie w postępowaniu egzekucyjnym, od M.K., kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.

Na przedmiotowe zarządzenie strona wniosła zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1074/16.

W związku z brakiem opłaty kancelaryjnej, prawomocne zarządzenie z dnia 3 czerwca 2016 r. zostało skierowane do postępowania egzekucyjnego.

W dniu 27 lutego 2017 r. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła kwota stanowiąca równowartość należnej opłaty kancelaryjne.

Pismem z dnia 6 marca 2017 r. M.K. wniósł zażalenie na klauzule wykonalności zarządzenia z dnia 3 czerwca 2016 r. wskazując przy tym, że opłata kancelaryjna została przez niego uiszczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w treści przywołanego przepisu. Zażalenie przysługuje również na zarządzenie przewodniczącego, o ile ustawa przewiduje prawo do jego wniesieni (art. 198 p.p.s.a.)

Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).

Dodać należy, że zażalenie jest środkiem odwoławczym służącym kontroli legalności postanowień i zarządzeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne lub przewodniczących wydziałów tych sądów. W związku z tym jego wniesienie jest możliwe tylko wówczas, gdy ustawa przewiduje obowiązek wydania takiego rozstrzygnięcia. Zażalenie odnoszące się do czynności, której z mocy ustawy wojewódzki sąd administracyjny nie jest w ogóle zobowiązany podjąć, jest zażaleniem niedopuszczalnym.

Zgodnie z treścią art. 228 p.p.s.a., grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym są także, oprócz kosztów sądowych, dochodami budżetu państwa. Należności te podlegają egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności.

Ze zdania drugiego przywołanego przepisu wynika, że należności sądów administracyjnych, stanowiące dochody budżetu państwa w postaci grzywien i kosztów sądowych, w razie gdy nie zostaną dobrowolnie uiszczone przez zobowiązane do tego podmioty w prawidłowej wysokości, powinny być ściągnięte w drodze egzekucji sądowej.

Zgodnie z art. 776 kodeksu postępowania cywilnego, podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, którym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Tytułami egzekucyjnymi są, stosownie do art. 777 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego, prawomocne orzeczenia sądów, w tym sądów administracyjnych. W wypadku orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących grzywien i kosztów sądowych zgodnie z art. 228 zdanie drugie p.p.s.a. taki tytuł wykonawczy nie musi mieć nadanej klauzuli wykonalności. Wystarczy więc, że rozstrzygnięcie o grzywnie lub kosztach sądowych jest zawarte w prawomocnym orzeczeniu, by stanowiło podstawę do wszczęcia egzekucji. Taką podstawę stanowi również prawomocne zarządzenie przewodniczącego o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem (art. 234 § 2 zdanie drugie) – zob. postanowienie NSA z dnia 16 października, II OZ 878/09, LEX nr 573630.

W niniejszej sprawie podstawę wszczęcia egzekucji stanowiło zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2016 r. Zarządzenie to stało się prawomocne z dniem 25 października 2016 r. wobec oddalenia zażalenia strony przez Naczelny Sąd Administracyjny i podlegało wykonaniu bez nadawania mu klauzuli wykonalności.

Skoro do wszczęcia egzekucji nie jest wymagane zaopatrzenie tytułu egzekucyjnego w klauzulę wykonalności, to nie ma podstaw do tego, aby uznać za dopuszczalne wniesienie zażalenia na taką czynność. Nie można bowiem w drodze zażalenia kwestionować nieistniejącej czynności sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.