Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 241/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.4 § 1
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 3 ust. 2 i 3
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 273 poz 1 art.5 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie (WE) NR 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące   produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 55 sekcja IX, rozdz.I, część III ust. 5
law: Rozporządzenie (WE) NR 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące  higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2010 roku nr [...], II. stwierdza, że decyzje wskazane w punkcie I wyroku nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącej Spółdzielni [...] kwotę 2867 (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych za zastępstwo procesowe.


UZASADNIENIE

Powiatowy Lekarz Weterynarii, - ponownie rozpoznając sprawę - powołując się na przepisy art. 27 ust. 1 w zw. art. 26 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego ( Dz.U. 2006 r., Nr 17 poz. 127, zm.: Dz.U. 2006 r. Nr 171 poz. 1225, Dz.U. 2007 r., Nr 64, poz. 429, Dz.U. 2008 r., Nr 145, poz. 916, Dz.U. 2008 r., Nr 214, poz. 1346 ), § 1 pkt 6,7,8,11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2010 r., Nr 93, poz. 600 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wymierzył Spółdzielni Mleczarskiej kary pieniężne w łącznej kwocie 15 000 zł.

Wskazana kwota objęła :

- karę w wysokości 8000 zł za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ( Dz. Urz. WE L 139 z 30/04/2004 str. 0001-0054 z późn. zm.,) - załącznik II rozdział II ust. 1 lit. a,b,c,d, bowiem stwierdzono prowadzenie produkcji, pomimo że posadzka w pomieszczeniu produkcyjnym posiadała liczne ubytki w miejscach łączenia płytek posadzkowych, w posadzce w magazynie środków chemicznych - przy kratce kanalizacyjnej stwierdzono uszkodzone płytki posadzkowe, brak ciągłości powierzchni posadzki w tym miejscu, w pomieszczeniu pakowania mleka w proszku stwierdzono liczne pęknięcia powłoki ściennej (uszkodzone płytki ścienne), w pomieszczeniu wieży rozpyłowej na suficie stwierdzono łuszczącą się farbę, zaś w górnej części pomieszczenia wieży rozpyłowej stwierdzono niezabezpieczony otwór nieczynnego wentylatora, umożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń;

- karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za niespełnienie wymagań określonych w Rozporządzeniu (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady zał. III, sekcja IX, rozdz. I, część III, ust.5 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego ( Dz.U.UE.L.04.139.55, z późniejszymi zm. ) gdyż mimo stwierdzenia pozostałości antybiotyków w mleku dostarczonym w dniu [...] sierpnia 2009r. (dostawa nr [...]), zobowiązany podmiot nie przekazał tej informacji Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii;

- karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie wymagań określonych w rozporządzeniu Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ( Dz. Urz. UE L139 z 30.04.2004 r. str. l; w zał. II. rozdz.. VI pkt. 4 po stwierdzeniu antybiotyku we wskazanej dostawie 2 050 litrów mleka surowego ( dostawa nr [...], ) w której stwierdzono antybiotyk, mimo posiadanej procedury postępowania z w/w odpadem, dostawa ta została zwrócona przez kontrolowany podmiot do gospodarstwa producenta.

Jednocześnie organ orzekł na podstawie art. art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, iż decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Organ wskazała w uzasadnieniu, iż wskazane uchybienia ujawniła - udokumentowana protokołem nr [...], doręczonym stronie dnia 22 września 2009 r. - kontrola urzędowa przeprowadzona w dniach [...] września 2009 r. w posiadającym status zakładu zatwierdzonego, Zakładzie Produkcji Mleczarskiej, stanowiącym własność Spółdzielni Mleczarskiej. Wyjaśnił, iż brak spełnienia wymagań prawa żywnościowego zdecydowanie pogarsza warunki mikrobiologiczne środowiska produkcyjnego, stwarza możliwość kontaminacji czynników niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego w tym środowisku oraz możliwość przeniesienia szkodliwych czynników na produkt, co bezpośrednio lub pośrednio zagraża zdrowiu konsumentów. Odnośnie przyczyn wymierzenia kary w kwocie 8 000 zł stwierdził, iż występują niezgodności z wymaganiami prawa żywnościowego zawartymi w załączniku II rozdz. II ust. 1, lit. a, b, c, d powołanego Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 w którym wskazano, że powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia oraz w miarę potrzeby do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie. Natomiast tam, gdzie sytuacja tego wymaga, podłogi muszą zapewniać odpowiednie odwadnianie podłogowe (lit. a). Powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia oraz tam gdzie jest to konieczne do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni aż do wysokości niezbędnej do działania, chyba że przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą zapewnić właściwe organy, że inne użyte materiały są odpowiednie (lit. b). Sufity i osprzęt napowietrzny muszą być zaprojektowane i wykończone w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanej pleśni oraz strząsanie cząstek (lit. c). Ponadto okna i inne otwory muszą być skonstruowane w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń. Te które mogą być otwierane na zewnątrz muszą, tam gdzie to jest niezbędne, być wyposażone w ekrany zatrzymujące owady, które mogą być łatwo demontowane do czyszczenia. W miejscach, gdzie otwarte okna mogą spowodować zanieczyszczenie, okna muszą być zamknięte i unieruchomione podczas produkcji (lit. d).

PLW wskazał, iż w związku z naruszeniem powołanych przepisów, na podstawie wskazanego w podstawie prawnej decyzji § 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych ( ... ) wymierzył stronie karę grzywny w wysokości 8 000 zł., uznając naruszenie czterech różnych przepisów mogących mieć istotne znaczenie dla higieny żywności, duży rozmiar produkcji oraz duże zagrożenie dla szerokiego kręgu odbiorców ( konsumentów).

Odnośnie nieprzekazania przez stronę Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii informacji o stwierdzeniu pozostałości antybiotyków w dostawie mleka z dnia [...] sierpnia 2009r. organ I instancji wskazał, iż załącznik III, sekcja IX, rozdz. I część III pkt 5, Rozporządzenia WE 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego w przypadku gdy surowe mleko nie spełnia kryteriów, o których mowa w pkt. 3 lub 4, stanowi, iż przedsiębiorstwo sektora spożywczego musi poinformować właściwy organ i podjąć środki w celu poprawienia tej sytuacji. Wymierzając stronie w związku z naruszeniem wskazanych przepisów na podstawie § 1 pkt. 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010r. w sprawie wysokości kar pieniężnych ( ... ) karę pieniężną w wysokości 2 000 zł., organ uznał za istotne zatajenie faktu o potencjalnym zagrożeniu dla konsumentów, uniemożliwiające kontrolę postępowania i utylizacji skażonego mleka, będącego z definicji ubocznym produktem pochodzenia zwierzęcego kat. 2 podlegającym utylizacji, co stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego. Wskazał, że zwrócenie producentowi dostawy mleka surowego nr [...], w której badaniem laboratoryjnym stwierdzono antybiotyk mimo posiadanej przez stronę procedury postępowania ze wskazanym surowcem, narusza wymogi załącznika II, rozdziału VI pkt 4, Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych zgodnie z którym wszystkie odpady muszą zostać usunięte w sposób higieniczny i przyjazny dla środowiska, zgodnie z mającym zastosowanie do tego celu prawodawstwem wspólnotowym i nie mogą stanowić bezpośredniego lub pośredniego źródła zanieczyszczenia. Wskazał na obowiązujące w tym aspekcie Rozporządzenie WE nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r.- rozdział I., art. 5 pkt 2 ( Dz.U.UE.L.02.273.1 z dnia 10 października 2002 r. ze zm.). Wskazał, że wymagany poziom bezpieczeństwa produktów zapewnia się przez prowadzenie produkcji zgodnie z przepisami prawa żywnościowego, co jest warunkiem niezbędnym w przypadku produkcji środków spożywczych przeznaczonych na rynek, jak stanowi art. 17 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1). W związku z naruszeniem powołanych przepisów na podstawie § 1 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych (...) wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 5 000 zł., uznając, że zwrot skażonego mleka bez możliwości kontroli jego utylizacji przez organy nadzoru może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi.

Nadto organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami art. 55 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1), ustanowiono w prawodawstwie krajowym stosowne sankcje za naruszenia przepisów prawa żywnościowego - przepisy art. 26 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. uregulowano wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Organ wskazał, iż stosownie do przepisu art. 55 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., wymierzając karę dopełnił warunku, aby zastosowane sankcje były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

W odwołaniu od tej decyzji spółdzielnia zarzuciła:

1. naruszenie art.7 , art. 8 pkt 1 i 2, art. 42 pkt 1 w związku z art. 31 pkt 3 w związku z art. 87 pkt 1 art. 92 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ,

2. nieważność postępowania z art. 156 Kpa § 1 pkt 2 Kpa;

3. naruszenie art. 104 Kpa w związku z art. 26 ust 1 lit. a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z § 1 pkt 6, 7, 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 maja 2010 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych;

4. naruszenie art. 6, 7, 9, 11 Kpa poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego w zakresie wymiaru kary, błędne uznanie, że strona nie będąc ani właścicielem mleka surowego, w którym zdaniem organu stwierdzono obecność antybiotyku, ani pełnomocnikiem mogła decydować o utylizacji tego mleka stanowiącego własność producenta i miała obowiązek zawiadomić Powiatowego Lekarza Weterynarii;

5. naruszenie art. 107 Kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego co do podstaw faktycznych i prawnych orzeczonej kary., w tym błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż strona nie spełniła wymagań określonych w załączniku II, ust. 1, lit. a, b, c, d rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz wymagań określonych w załączniku III, sekcja IX, rozdz. I, część III, ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny środków spożywczych, a także wymagań określonych w zał. II, rozdz. VI, pkt. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Mając powyższe na uwadze Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

W uzasadnieniu odwołania wywodziła, iż prawa i obowiązki na podmioty prawa mogą nakładać tylko przepisy rangi ustawowej, co nie zaistniało w niniejszej sprawie, albowiem organ przy podstawie prawnej nałożenia kary powołał przepis rangi rozporządzenia. Taka podstawa prawna nie może mieć zastosowania albowiem narusza prawo materialne w sposób wyjątkowo rażący ( art. 156 § 1 pkt 2 Kpa ). Ponadto, zdaniem odwołującej się, podmiotem kary może być tylko i wyłącznie osoba fizyczna, spełniająca inne kryteria z szeroko pojętych ustaw represyjnych, nakładających ograniczenia w formie aktu rangi ustawowej, nie zaś osoba prawna.

Wywodziła, iż zgodnie z załącznikiem II, ust. 1, lit. a rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Przy czym podaje się, iż wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów, chyba że przedsiębiorca sektora spożywczego zapewni, że inne użyte materiały są odpowiednie. Zatem rozporządzenie w żaden sposób nie wyznacza obowiązku, aby posadzka była wypłytkowana. Prowadzi to natomiast do wniosku, iż okoliczność, że posadzka w pomieszczeniu produkcyjnym ma liczne ubytki w miejscu łączenia płytek podłogowych (choć w rzeczywistości ubytki są nieznaczne), nie musi powodować a priori, że powierzchnia ta jest w złym stanie, ani też, że nie jest zrobiona z materiałów nieprzepuszczalnych, niepochłaniających i nietoksycznych. Poza tym cytowane rozporządzenie stanowi, że powierzchnia podłóg musi być w dobrym stanie ( nie zaś w bardzo dobrym), byleby jej powierzchnia charakteryzowała się odpowiednimi cechami. Fakt ubytków w miejscach łączenia się płytek oraz brak płytek przy kratce ściekowej nie powoduje, iż powierzchnia ta jest pozbawiona cech, o których stanowi w/w rozporządzenie. Wywodziła, iż podobna sytuacja zaistniała w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu zał. II ust. 1 lit b w/w rozporządzenia, zgodnie z którym powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie to konieczne do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych oraz nietoksycznych materiałów oraz gładkiej powierzchni, ale tylko o wysokości niezbędnej do działania. Tymczasem organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie nie uznał za wiarygodne twierdzenia odwołującej się, iż materiały, którymi pokryta jest ściana wypełniają wymagania stawiane przez rozporządzenie. Nie wyjaśnił tego także w odniesieniu do zarzutu naruszenia zał. II ust. 1 lit c w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem sufity i osprzęt napowietrzny musi być zaprojektowany i wykończony w sposób uniemożliwiający gromadzenie się zanieczyszczeń oraz redukujący kondensację, wzrost niepożądanej pleśni oraz strząsanie cząstek. Organ I instancji nie wskazał obszaru, w jakim występuje łuszcząca się farba, stopnia natężenia tego zjawiska, ani jego wpływu na ewentualne niewypełnienie wymagań stawianych przez rozporządzenie. Analogicznie w przypadku rzekomego naruszenia przepisu zał. II ust. l lit d w/w rozporządzenia, pozostawienie otworu nieczynnego wentylatora nie stanowi naruszenia omawianego rozporządzenia, jeżeli jego konstrukcja umożliwia usunięcie zanieczyszczeń, co ma miejsce w niniejszej sprawie Zdaniem strony, bezpodstawnie postawiony jej został zarzut jakoby nie spełniła wymagań określonych w zał. III , sekcja IX rozdz. I, część III, ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny środków spożywczych, oraz w zał. II, rozdz. VI, pkt. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Pierwsze z rozporządzeń stanowi bowiem o obowiązku przedsiębiorcy sektora spożywczego zainicjowania odpowiedniej procedury, tylko w wypadku, gdy mleko zawiera pozostałości antybiotyku w ilości, która w odniesieniu do jakiejkolwiek substancji z tych określonych w załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 przekracza limity ustanowione w tym rozporządzeniu lub też, gdy łączna ilość antybiotyków przekracza którąkolwiek dopuszczalną wartość. Natomiast w przedmiotowej sprawie oparto się jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że wskutek badania testem laboratoryjnym wykazano obecność pozostałości antybiotyków. Nie wskazano jednakże jaki jest ich poziom, a w szczególności, czy jest to poziom powodujący obowiązek zainicjowania procedury przewidzianej rozporządzeniem.

Ponadto strona wskazała, iż wysokość wymierzonej kary nie tylko musi mieścić się w granicach określonych przez prawo, ale także musi być uzasadniona w zrozumiały dla strony sposób - co w sprawie nie ma miejsca. Skoro karę wymierza się za kilka naruszeń prawa, a powoływane przepisy opatrzone są karami o różnej wysokości, to należy powyższe uwzględnić, a nie wymierzać karę, z której nie wynika nic poza jej wysokością. Jej zdaniem bowiem, gdyby intencją ustawodawcy było określenie tylko górnej granicy wymierzanej kary pieniężne,j to zupełnie inaczej sformułowałby zapisy § 1 rozporządzenia MRiRW. Wprawdzie przedmiotowa kara pieniężna została wymierzona w granicach przewidzianych przez ustawę o produktach pochodzenia zwierzęcego, to jednak nie oznacza to automatycznie, iż brak jest innych ograniczeń w zakresie wymiaru kar w rozpatrywanej sprawie. Organ winien szczegółowo uzasadnić dlaczego wymierzył karę w takiej, a nie innej wysokości. Z uwagi natomiast na to, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem jest wymierzenie kar za różne uchybienia stwierdzone podczas kontroli w powiązaniu z tym, że naruszeń tych rozporządzenie MRiRW przewiduje aż 33, organ winien wskazać jaka jest wysokość kary za konkretne zarzucane skarżącemu naruszenia opisane w poszczególnych punktach rozporządzenia. Treść przepisów prawa wspólnotowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za nieprawidłowości przy prowadzeniu przedsiębiorstwa sektora spożywczego, dowodzi jednoznacznie, że sam fakt zaistnienia określonych okoliczności, które z punktu widzenia prawa żywnościowego mogą stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, aby pociągał za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej - winien zostać oceniony przez organ i uprawdopodobniony - co nie zaistniało tej sprawie. Natomiast jeśli nie doszło do skutków materialnych w postaci negatywnej dla konsumentów, to w istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź to przyczyn, bądź to rozmiaru uchybienia, czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, mają wpływ na fakt zastosowanie sankcji w formie pieniężnej.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., działając na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ( Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż nie narusza ona prawa.

W uzasadnieniu za nietrafne uznał zarzuty naruszenia art. 7, 8 pkt 1 i 2, art. 42 pkt 2 w zw. z art. 31 pkt 3 w zw. z 87 pkt 2 art. 92 pkt 2 Konstytucji, art. 156 §1 pkt 2 oraz art. 104 Kpa w zw. z art. 26 ust. 1 lit. a ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wywiódł, że formę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a także organ uprawniony do nałożenia kary wskazuje art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, natomiast art. 26 tejże ustawy określa, kto karze takiej podlega. W świetle powołanego przepisu podlegającym tej karze jest przedsiębiorstwo sektora spożywczego. Rozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności w art. 3 ust. 2 stanowi, iż pojęcie "przedsiębiorstwo spożywcze" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności", natomiast w ust. 3 tegoż artykułu zapisano, iż pojęcie "podmiot działający na rynku spożywczym oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą". Natomiast rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r., w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, wydane na podstawie art. 26 ust. 2 cyt. wyżej ustawy określa wysokość kar za poszczególne naruszenia przepisów tam wymienionych.

Organ odwoławczy, uznając za nietrafny zarzut błędnego przyjęcia przez PLW, że spółdzielnia nie będąc właścicielem ani pełnomocnikiem właściciela mleka surowego, w którym stwierdzono obecność antybiotyku mogła decydować o jego utylizacji i miała obowiązek zawiadomić PLW o tym fakcie, w pełni podzielił stanowisko organu I instancji. W ocenie WLW, nieprzekazanie przez stronę PLW informacji o przypadku stwierdzenia pozostałości antybiotyków w dostawie mleka surowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. narusza wymogi Rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. UE. L. 04.139.55. z późn. zm.), zał. III, sekcja IX, rozdz. I część III pkt 5. W przypadku bowiem, gdy surowe mleko nie spełnia kryteriów, o których mowa w pkt 3 lub 4 przedsiębiorstwo sektora spożywczego musi poinformować właściwy organ i podjąć środki w celu poprawienia tej sytuacji. Słusznie zatem organ I instancji okoliczność tę uznał za zatajenie faktu o potencjalnym zagrożeniu dla konsumentów, co uniemożliwiło mu kontrolę postępowania i utylizację zanieczyszczonego mleka, będącego z definicji ubocznym produktem zwierzęcym podlegającym utylizacji, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia publicznego. Organ II instancji wskazał, iż podmiot zobowiązany nie zainicjował procedury w celu określenia poziomu pozostałości antybiotyku w mleku, która w odniesieniu do jakiejkolwiek substancji z tych określonych w załącznikach I i III do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ( Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str.1-8, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 03 Tom 10 P. 111-121), przekracza limity ustanowione w tym rozporządzeniu lub też, gdy łączna ilość antybiotyku przekracza którąkolwiek dopuszczalną wartość. Ujawnione naruszenie powołanych przepisów uzasadniało wymierzenie na podstawie § 1 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych (...) kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł.

WLW wskazał nadto, iż według Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1) zał. II rozdz. VI pkt 4, wszystkie odpady muszą zostać skutecznie usunięte w sposób higieniczny i przyjazny dla środowiska, zgodnie z mającym zastosowanie do tego celu prawodawstwem wspólnotowym i nie mogą stanowić bezpośredniego lub pośredniego źródła zanieczyszczenia. W tym aspekcie obowiązującym aktem prawnym jest Rozporządzenie (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. Rozdz. 1 art. 5 pkt 2 (Dz. U. UE.L.02.273.1 z dnia 10 października 2002 r. z poźn. zm.). Mleko zanieczyszczone antybiotykiem, jako uboczny produkt zwierzęcy powinno być skierowane do stosownego zakładu utylizacyjnego przerabiającego taki materiał. Tym samym zwrócenie przez podmiot surowca mlecznego zanieczyszczonego antybiotykiem do producenta, co zostało stwierdzone podczas kontroli, stanowi naruszenie prawa, gdyż wymagany poziom bezpieczeństwa produktów zapewnia się przez prowadzenie produkcji zgodnie z przepisami prawa żywnościowego, co jest warunkiem niezbędnym w przypadku produkcji środków spożywczych na rynek, jak stanowi art. 17 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1), a tym samym stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, gdyż została uniemożliwiona kontrola przez organy nadzoru, utylizacji zanieczyszczonego mleka. Uzasadnione pozostawało bowiem wymierzenie za wskazane naruszenie na podstawie § 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych kary pieniężnej w wysokości 5 0000 zł.

Organ odwoławczy podzielił też w pełni ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną PLW, leżącą u podstaw wymierzania kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za niespełnianie wymagań określonych w Rozporządzeniu (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L139 z 30.04.2004 r. str. l Polskie Wydanie Specjalne, rozdz.13 t.34 str. 319) w zał. II, rozdz. II, ust. 1 lit. a, b, c, d w zakresie wymaganego powołanymi przepisami stanu posadzek ścian, sufitów i zabezpieczenia urządzeń przed gromadzeniem się zanieczyszczeń. Podkreślił, iż strona nie zgłosiła zastrzeżeń do ustaleń kontroli urzędowej z dnia [...] września 2009 r. , potwierdzonych doręczonym jej protokołem. Mając na uwadze naruszenie ww. przepisów prawa żywnościowego, których brak spełnienia zdecydowanie pogarsza warunki mikrobiologiczne środowiska produkcyjnego (mimo produkcji w obiegu zamkniętym) zachodzą sytuacje, w których nie jest zagwarantowana hermetyczność, co stwarza ryzyko kontaminacji czynników niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego w tym środowisku oraz możliwość przeniesienia szkodliwych czynników na produkt gotowy, co bezpośrednio lub pośrednio zagraża zdrowiu szerokiego kręgu konsumentów, stąd na podstawie § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych zasadnie wymierzona została stronie kara pieniężna w wysokości 8 000 zł.

Wreszcie w ocenie WLW bezzasadny pozostawał zarzut naruszenia art. 107 Kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, co do podstaw faktycznych i prawnych orzeczonej kary oraz art. 6, 7, 9, 11 Kpa, poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego w zakresie wymiaru kary. Zdaniem organu odwoławczego decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a wysokość wymierzonych kar mieści się w granicach uznania administracyjnego oraz obowiązujących przepisów prawa.

Końcowo organ II instancji powołał się na stanowisko WSA w Gorzowie Wielkopolskim, wyrażone w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. wydanym w sprawie II SA/Go 996/09, iż "treść przepisów prawa wspólnotowego, będących podstawą wymierzenia kar pieniężnych za analizowane w niniejszej sprawie nieprawidłowości, dowodzi jednoznacznie, że sam fakt zaistnienia określonych okoliczności, które z punktu widzenia prawa żywnościowego (por. art. 5 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...) Dz. U. UE.L.02.31.1) mogą stanowić zagrożenie dla ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, stwierdzony w trakcie urzędowej kontroli, pociąga za sobą konsekwencje w postaci kary pieniężnej. W istocie wszelkie okoliczności dotyczące bądź przyczyn, bądź rozmiaru uchybienia czy też ocena dokonana przez podmiot kontrolowany w zakresie przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla zdrowia, lub też zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, nie mają wpływu na fakt zastosowania sankcji w formie pieniężnej. Okoliczności tutaj wymienione mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej. Powyższe wynika również z przytoczonego powyżej Rozporządzenia ( WE) Nr 178/2002, w którym mowa, wprost, iż to podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji zgodność żywności lub pasz z wymogami prawa wspólnotowego. Prawo wspólnotowe przewiduje instrumenty prawne oraz instytucje prawne, których celem jest wspomożenie podmiotu na drodze przestrzegania prawa żywnościowego".

Odnosząc się do wniosku strony w sprawie wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji WLW wskazał, iż wobec stwierdzenia zasadności jej wydania nie został on uwzględniony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. spółdzielnia, zaskarżając w całości decyzję organu II instancji, domagała się jej uchylenia i obciążenia strony przeciwnej kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego. Kwestionowanej decyzji postawiła zarzuty analogiczne jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Również w uzasadnieniu skarżąca spółdzielnia powtórzyła argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I decyzji. Dodatkowo wskazała na niewyjaśnienie istoty sprawy dla kwestii odpowiedzialności administracyjnej, tj. kiedy doszło do zaistnienia wykroczeń – co wpływa na możliwość zaistnienia przedawnienia karalności tych opisanych w decyzji oraz wskazała, że organ nie rozstrzygnął o żądaniu strony co do wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności skarżonej decyzji. Ponownie wywodziła, iż wskazując na podstawy prawne nałożenia kary organ powołał przepisy niskiej rangi tj. rozporządzenia. Zachodzi więc przypadek zastosowania i nałożenia kary na podstawie przepisów rangi niższej niż ustawa - w tych okolicznościach faktycznych jest to rozporządzenie wydane niezgodnie z zasadami Konstytucji, to jest poza kompetencją umocowania ustawowego i co skutkować musi nieważnością, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Nadto organ przy wymiarze kary pominął okoliczności bezpośrednio wpływające zarówno na zastosowanie tej sankcji jak i na jej wymiar. W ocenie strony, błędnie i dowolnie przyjął też, że powierzchnie podłóg i ścian są niewłaściwe z punktu widzenia obowiązujących norm i zasad. Żaden przepis nie stanowi bowiem o tym z konkretnie jakich materiałów mają być wykańczane obiekty. Podniosła, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zał II, ust. 1 lit. a w żaden sposób nie wyznaczają obowiązku, aby posadzka była wypłytkowana z fugą o konkretnej szerokości lub bez fugi. Żaden przepis prawa nie stanowi o tym, że mają być użyte materiały w I jakości. Organ nie wyjaśnił, dlaczego w kontekście obowiązujących przepisów pękniętą płytkę należy wymienić, pękniętą ścianę odbudować lub całkowicie znieść. Tymczasem w ocenie strony, zgodnie z rozporządzeniem powierzchnia podłóg może być w całości zrobiona z wylewki betonowej, jeżeli ten materiał czyni zadość właściwym wymogom. Dlatego też, w sytuacji, gdy organ ma wątpliwości, czy powierzchnia posadzki nie spełnia wymogów, winien wykazać, na jakiej podstawie uznał, iż nie spełnia ona wymogów stawianych w rozporządzeniu. Podobną argumentację skarżąca przedstawiła zwalczając zarzut rzekomego naruszenia przepisu zał. II ust. 1 lit b w/w rozporządzenia. Wywodząc dodatkowo, iż organ nie ustalił wysokości ściany niezbędnej do działania, co ma istotne znaczenie, gdyż ponad tę wysokość ściana nie musi spełniać wymogów określonych w rozporządzeniu. Ponadto zarzucała, iż organ I instancji nie wskazał obszaru, w jakim występuje łuszcząca się farba, stopnia natężenia tego zjawiska, ani jego wpływu na ewentualne niewypełnienie wymagań stawianych przez rozporządzenie. Analogiczna argumentacja podniesiona została również w przypadku rzekomego naruszenia przepisu zał. II ust. l lit d w/w rozporządzenia. Zdaniem strony, za naruszenie w/w rozporządzenia nie można uznać zamontowania np. w oknach parapetów, a na ścianach wnęk. Także pozostawienie otworu nieczynnego wentylatora nie stanowi naruszenia omawianego rozporządzenia, jeżeli jego konstrukcja umożliwia usunięcie zanieczyszczeń.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia wymagań określonych w zał. III, sekcja IX, rozdz. I, część III, ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz w zał. II, rozdz. VI, pkt. 4 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 strona wywodziła, że pierwsze rozporządzenie stanowi o obowiązku przedsiębiorcy sektora spożywczego zainicjowania odpowiedniej procedurę, jednak tylko w wypadku, gdy mleko zawiera pozostałości antybiotyku w ilości, która w odniesieniu do jakiejkolwiek substancji z tych określonych w załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377-90 przekracza limity ustanowione w tym rozporządzeniu lub też gdy łączna ilość antybiotyków przekracza którąkolwiek dopuszczalną wartość. W sprawie tymczasem oparto się jedynie na stwierdzeniu, że wskutek badania testem laboratoryjnym wykazano obecność pozostałości antybiotyków a nie jego poziom w mleku. Nie wykazano zatem czy powstał obowiązek zainicjowania procedury przewidzianej rozporządzeniem.

Poza tym skarżąca zarzucała, iż fakt wymierzenia kary powinien być uzasadniony w sposób zrozumiały dla strony - co w sprawie nie miało miejsca. Skoro karę wymierza się za kilka naruszeń prawa, a powoływane przepisy opatrzone są karami o różnej wysokości, to należy powyższe uwzględnić, a nie wymierzać karę, z której nie wynika nic poza jej wysokością. Organ powinien szczegółowo uzasadnić dlaczego wymierzył karę w takiej a nie innej wysokości. Nadto organ nie wyjaśnił jakiego rodzaju zagrożenie mogą powodować stwierdzone naruszenia. Jeżeli bowiem nie doszło do materialnoprawnych skutków w postaci negatywnej dla konsumentów, to okoliczności dotyczące przyczyn, rozmiaru uchybienia oraz ocena przewidywanego skutku w postaci zagrożenia dla życia a także zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia, powinny mieć wpływ na stosowanie sankcji pieniężnych. Tym samym okoliczności te mogą i winny mieć wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, czego organ w ogóle nie analizował.

W odpowiedzi na skargę ( k – 15 akt sądowych ) organ podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2011 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym i za zastępstwo procesowe wg norm przepisanych.

Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. pełnomocnik organu podtrzymując wywody odpowiedzi na skargę wywiódł, iż strona skarżąca myli dwie decyzje wydawane w odrębnych trybach tj. decyzję o nałożeniu kary z decyzją zobowiązującą do usunięcia ujawnionych w wyniku kontroli urzędowej nieprawidłowości. Wskazał także, że przepisem ustanawiającym bezwzględny zakaz obecności jakiejkolwiek ilości antybiotyku w mleku surowym wynika z art. Rozporządzenia 1774/2002, a mleko takie staje się odpadem 2 kategorii i podlega utylizacji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, iż wojewódzki sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej skargą decyzji administracyjnej w zakresie obejmującym ocenę zgodności kwestionowanego aktu z obowiązującym prawem. W ramach tak określonej kognicji wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przy jego wydawaniu nastąpiło naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy lub dające podstawę do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powołana jako: ppsa ). Natomiast stwierdzenie przez sąd nieważności zaskarżonego aktu następuje jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach ( art. 145 § 1 pkt 2 ppsa ). Wskazać też należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z przepisem art. 133 §1 ppsa podstawą orzekania przez sąd administracyjny są akta sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu uznać należało, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie i choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty pozostawały zasadne, to zaskarżona decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja PLW zapadły z naruszeniem prawa procesowego i materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Wbrew wywodom skargi brak było jednakże podstaw do stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Ta możliwość zastrzeżona jest dla sytuacji, gdy kontrolowany akt dotknięty jest wadą o jakiej mowa w art. 156 Kpa lub w przepisach ustaw szczególnych ( art. 145 § 1 pkt 2 ppsa ). Brak natomiast podstaw do stwierdzenia nieważności w sytuacji wątpliwości co do konstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji. W przypadku gdy chodzi o przepis rangi ustawowej, sąd rozważyć powinien wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o jego zgodność z ustawą zasadniczą. Natomiast w sytuacji oparcia kwestionowanego aktu na przepisie rozporządzenia niezgodnego – zdaniem Sądu – z zwartą w ustawie delegacją ustawową uprawnieniem sądu jest odmowa jego zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Zdaniem Sądu, nie może jednak budzić wątpliwości, iż właściwą podstawą materialnoprawną decyzji o nałożeniu kary za niewykonywanie obowiązków lub naruszenie wymagań dotyczących produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w przepisach prawa wspólnotowego lub wymagań weterynaryjnych określonych w ustawie krajowej, mogą stanowić przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. W przepisach art. 26 ust. 1 ustawy określone zostały przypadki w których naruszenie wskazanych wymagań sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną. W ustawie określona została również maksymalna wysokość takiej kary. W ustępie 2 art. 26 zawarta zaś została delegacja dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia w drodze rozporządzenia wysokości kar administracyjnych za poszczególne naruszenia wskazane w ust. 1, z obowiązkiem zróżnicowania jej w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Wypełnieniem omówionej delegacji jest aktualnie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego , które obowiązuje od 29 maja 2010r. (Dz. U. z 2010r., Nr 93, poz. 600). Poprzedzone było ono rozporządzeniem z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz. 22 oraz z 2008 r. Nr 63, poz. 395), które utraciło moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 marca 2010r. o zmianie ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., Nr 81, poz. 528). Wskazane akty wykonawcze podjęte zostały przez uprawniony organ - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w granicach przyznanej mu delegacji ustawowej stosownie do wymogu art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W sytuacji zaś gdy, to sama ustawa określa przypadki w których dopuszczalne jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej oraz jej dopuszczalną maksymalną wysokość (art. 26 ust. 1) jak też formę i tryb jej nakładania oraz organ właściwy do jej nałożenia ( art. 4 i 27 ust.1 ) oraz zakres delegacji ustawowej dla organu wykonawczego z kompetencją jedynie w zakresie sprecyzowania wysokości kar w zależności od rodzaju naruszeń nie można mówić - jak sugeruje strona skarżąca – iż podstawą nałożenia kary stanowił "akt niskiej rangi". W takiej sytuacji nie może budzić wątpliwości, iż właściwą podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu kary za niewykonywanie obowiązków lub naruszenie wymagań dotyczących produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w przepisach prawa wspólnotowego lub wymagań weterynaryjnych określonych w ustawie krajowej mogą stanowić przepisy ustawy z 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2006, Nr 17, poz. 127 z późn. zm) i rozporządzenie wykonawcze do niej. Brak jest w związku z tym, podstaw do twierdzenia, iż zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia przepisów art. art. 7, 8, 31, 42 pkt 1 w zw. z art. 31 pkt 3, 87 pkt 1 i 92 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i to także jeżeli chodzi o określenie podmiotu, na który kara może być nałożona.

Stosownie do przepisu art. 26 ustawy, adresatem decyzji o nałożeniu kary wydawanej przez powiatowego lekarza weterynarii, jest podmiot prowadzący przedsiębiorstwo sektora spożywczego. Przepis ten w ust. 1 ustawy, stanowi, że kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, lub określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej, wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie urzędowych kontroli w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 854/2004 lub przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, a także prowadząc produkcję produktów pochodzenia zwierzęcego, powoduje zagrożenie dla zdrowia publicznego, nie zapewniając spełniania: a) przez produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane na rynek wymagań określonych dla tych produktów lub wymagań weterynaryjnych określonych w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie - podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wskazać również należy, iż zgodnie z art. 4 § 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U z 2007r., Nr 155, poz. 1095) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Definicję przedsiębiorstwa spożywczego i podmiotu działającego na rynku spożywczym zawiera natomiast art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), zwanego dalej rozporządzeniem nr 178/2002. I tak "przedsiębiorstwo spożywcze" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności", zaś "podmiotem działającym na rynku spożywczym" jest osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za spełnianie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą.

W niniejszej sprawie formą prawną działania strony skarżącej -przedsiębiorcy jest spółdzielnia. Działa ona pod firmą Spółdzielnia Mleczarska, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy aktualny odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zatem to wyłącznie skarżąca spółdzielnia, jako osoba prawna, jest podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym w stosunkach administracyjnoprawnych jak i w stosunkach cywilnoprawnych. Konsekwencją tego faktu jest między innymi to, że podmiotem praw i obowiązków jest również spółdzielnia, a nie jej organy. Stąd też adresatem wszelkich nakazów i zakazów, kar wraz z obowiązkiem ich wykonania pozostaje wyłącznie osoba prawna, a nie jej organy ( np. zarząd spółdzielni ) czy osoby fizyczne wchodzące w ich skład. Skierowanie decyzji do podmiotu innego niż wskazana osoba prawna skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 4 Kpa ( por. wyrok NSA z 10 XI 1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993 Nr 4, poz. 102, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 538/97). Tym samym bezpodstawny pozostawał zarzut skargi o nałożeniu kary administracyjnej na niewłaściwy podmiot.

Mimo to, nie można przyjąć, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło do prawidłowego wymierzenia kary z tytułu uznania, iż skarżąca naruszyła wymogi o jakich mowa w - załączniku II rozdziału II ust. 1 lit. a, b, c, d rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych ( Dz. Urz. WE L 139 z 30/04/2004 str. 0001-0054 z późn. zm.,). Wymierzając karę 8 000 zł za prowadzenie produkcji, pomimo że – jak uznał organ - posadzka w pomieszczeniu produkcyjnym posiadała liczne ubytki w miejscach łączenia płytek posadzkowych, w posadzce w magazynie środków chemicznych - przy kratce kanalizacyjnej stwierdzono uszkodzone płytki posadzkowe, brak ciągłości powierzchni posadzki w tym miejscu, ( lit. a ), za stwierdzenie w pomieszczeniu pakowania mleka w proszku licznych pęknięć powłoki ściennej - uszkodzone płytki ścienne ( lit. b), za stwierdzenie w pomieszczeniu wieży rozpyłowej łuszczącej się farb na suficie ( lit. c ), stwierdzenie w górnej części pomieszczenia wieży rozpyłowej niezabezpieczonego otworu nieczynnego wentylatora, umożliwiającego gromadzenie się zanieczyszczeń ( lit. d) organ, stwierdzając – jak sam zresztą wskazał w uzasadnieniu decyzji - naruszenie czterech różnych przepisów, wymierzył w istocie jedną karę o charakterze łącznym. Tymczasem jego obowiązkiem pozostawało - w sytuacji uznania, iż wyniki kontroli w zakresie stanu pomieszczeń produkcyjnych wykazały naruszenie wymogów higieniczno – sanitarne dla stanu sufitów, ścian, posadzek oraz okien i in. otworów, ustanowionych w różnych normach – wymierzenie czterech odrębnych kar. Organ zobligowany był przy tym do wskazania granic kar ( ich dolnej i górnej wysokości ) jakie obowiązują za poszczególne naruszenia istniejących wymogów, jak też – w ramach realizacji przysługującego mu w zakresie wymiaru kary uznania administracyjnego - wskazania kryteriów jakimi kierował się przy wymiarze każdej z nich. Organ powinien zatem wyjaśnić stronie, na którą jest nakładana kara czy zbliżona jest ona do górnych czy dolnych granic jej wymiaru i dlaczego nałożona została w takiej właśnie wysokości. Kary powinny być przy tym zindywidualizowanie okolicznościami mającymi znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ( vide powoływany przez organ wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. ). Takie bowiem kryteria jak rodzaj naruszenia, społeczna szkodliwość czynu i stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, zostały już - stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy - uwzględnione przez prawodawcę w rozporządzeniu o wysokości kar przy regulacji ich dolnych i górnych granic. I tak m.in. z powodu naruszeń wymagań o jakich mowa w rozporządzeniu 852/2004 – zał. II rozdział II, ust. 1 lit. a, b, c, d możliwe jest wymierzenie przez organ kary w wysokości od 2 000 zł do 33 000 zł ( vide: § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar (...). Tymczasem organ wymierzając - jak wskazano – niedopuszczalną karę łączną, jej wymiar uzasadnił jedynie stwierdzeniem, iż doszło do "naruszenia czterech różnych przepisów mogących mieć istotne znaczenie dla higieny żywności, duży rozmiar produkcji, duże zagrożenie dla szerokiego kręgu odbiorców ( konsumentów )". Tym samym w zakresie omówionej kary doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na treść decyzji administracyjnej. W takich okolicznościach niedostrzeżenie omówionych uchybień organu I instancji i utrzymanie przez WLW jego decyzji w mocy nastąpiło z naruszeniem prawa procesowego - art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w stopniu również wpływającym na wynik sprawy.

W ocenie Sądu również wymierzenie dwóch pozostałych kar tj. kar w kwotach 2 000 i 5 000 zł nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa.

Kara w wysokości 2 000 zł została wymierzona za nieprzekazanie PLW przez stronę skarżącą informacji o stwierdzeniu, w wyniku badania laboratoryjnego, w dostawie świeżego mleka krowiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] pozostałości antybiotyków, co stanowiło – zdaniem organów naruszenie wymogu wynikającego z powołanego już uprzednio Rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady zał. III, sekcja IX, rozdz. I, część III, ust. 5. Z kolei kara w wysokości 5 000 zł była również konsekwencją stwierdzenia obecności antybiotyku w mleku z tej samem dostawy, które ze względu na jego zawartość – jako odpad – podlegać powinno utylizacji wg posiadanej przez stronę procedury, wobec czego niedopuszczalne było dokonanie zwrotu takiej dostawy do producenta. W tym zakresie organy zgodnie przyjęły, iż takie działanie strony stanowiło naruszenie wymagań określonych w rozporządzeniu Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. - zał. II, rozdział. VI pkt. 4. Powołały się też organy obu instancji na obowiązujący w tym aspekcie przepis art. 5 pkt 2 rozporządzenia WE nr 1774 /2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi ( Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 37, str. 92).

W związku z obiema wskazanymi karami przypomnieć należy, iż podstawą orzekania przez sąd administracyjny są akta sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie mimo zażądania przez Sąd orzekający uzupełnienia akt administracyjnych w zakresie żądanym zobowiązaniem z dnia 26 maja 2011 r. ( k – 36 akt sądowych ) brak w nich nadal wyniku badania laboratoryjnego, na który powoływał się organ. Nie wiadomo zatem jaki antybiotyk stwierdzono i w jakiej ilości. W ocenie Sądu uzasadnienia organów obu instancji nie wyjaśniają w sposób przekonujący ( art. 8 Kpa ) dlaczego uznały, iż jakakolwiek obecność antybiotyku w mleku surowym dyskwalifikuje je do produkcji, czyniąc odpadem podlegającym utylizacji wg określonej procedury i rodząc przy tym obowiązek powiadomienia o wyniku takiego badania właściwy organ tj. Powiatowego Lekarza Weterynarii. Powołany przez organ I instancji jako podstawa obowiązku strony do zawiadomienia właściwego organu w przypadku stwierdzenia antybiotyku w mleku, ust. 5 części III, rozdz. I, sekcji IX Rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady zał. III, sekcja IX, rozdz. I, część III, ust. 5. stanowi – na datę orzekania przez organy - iż " w przypadku gdy surowe mleko nie spełnia kryteriów, o których mowa w pkt 3 lub 4, przedsiębiorstwo sektora spożywczego musi poinformować właściwy organ i podjąć środki w celu poprawienia tej sytuacji. Zgodnie zaś z ust. 4 ( odnoszącym się do kwestii antybiotyków ), do którego odsyła cyt. ust. 5 : "bez uszczerbku dla dyrektywy 96/23/WE przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego muszą inicjować procedury w celu zagwarantowania, że surowe mleko nie trafia na rynek w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) zawiera ono pozostałości antybiotyków w ilości, która w odniesieniu do jednej z substancji, o których mowa w załącznikach I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90(7), przekracza poziomy dozwolone na mocy wspomnianego rozporządzenia; lub

b) łączna suma pozostałości antybiotyków przekracza każdą dozwoloną maksymalną ilość.

Mając na uwadze jedynie ten przepis - w powołanym brzmieniu – należy stwierdzić, iż nie samo stwierdzenie pozostałości antybiotyku w mleku obliguje przedsiębiorstwo sektora spożywczego do poinformowania właściwego organu. Obowiązek taki rodzi dopiero stwierdzona obecność w ilościach o jakich mowa pod literą a) i b). Mimo podniesienia takiego właśnie zarzutu przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji PLK organ II instancji – utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji - nie odniósł się do niego w sposób wyjaśniający tę sporną między stronami kwestię. Wskazując na tożsame podstawy prawne zarzucił natomiast stronie – i to również nie wyjaśniając zajętego stanowiska – że nie zainicjowała "procedury w celu określenia poziomu pozostałości antybiotyku w mleku, która w odniesieniu do jakiejkolwiek substancji z tych określonych w załącznikach I i III do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ( Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str.1-8, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 03 Tom 10 P. 111-121), przekracza limity ustanowione w tym rozporządzeniu lub też, gdy łączna ilość antybiotyku przekracza którąkolwiek dopuszczalną wartość". Cytowanymi stwierdzeniami organ II instancji w istocie potwierdził, że to nie sama obecność antybiotyków w mleku, ale dopiero określony poziom takiej zawartości i rodzaj substancji jest uznawany za niedopuszczalny w mleku surowym. Jednocześnie jednak na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. pełnomocnik WLW ponownie stwierdził, że niedopuszczalna jest jakakolwiek obecność antybiotyku w mleku surowym, wskazując, że bezwzględny zakaz w tym zakresie wynika z "art. 5 rozporządzenia 1774/02" ( w decyzjach organów doprecyzowany jako art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia). Tymczasem w art. 5 ust. 1 powołanego przez organy rozporządzenia ( WE ) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi ( Dz.U.UE L z dnia 10 października 2002 r. ze zm. ) wskazuje się jakie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane są do surowca kategorii 2, wymieniając m.in. pod literą c) produkty pochodzenia zwierzęcego zawierające pozostałości leków weterynaryjnych i zanieczyszczeń wymienione w załączniku I do dyrektywy 96/23/WE w grupie B pkt 1 i 2 jeżeli pozostałości te przekraczają dozwolony poziom w ustawodawstwie wspólnoty. W ust. 2 art. 5 wskazane zostały natomiast dopuszczalne sposoby postępowania z nimi, w tym sposoby ich utylizacji ( mleka dotyczy lit. e ). Wbrew zatem twierdzeniu organu odwoławczego z powołanego przepisu art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1774/2002 nie wynika zakaz jakiejkolwiek obecności antybiotyku w mleku surowym. Skoro zatem – mimo zarzutu odwołania - nie zostało w sposób jednoznaczny wyjaśnione czy i na jakim poziomie zawartość ( pozostałość ) antybiotyków w mleku surowym dyskwalifikuje je do produkcji czy dystrybucji, to nie zostało też rozstrzygnięte czy mleko z dostawy z dnia [...] sierpnia 2009 r. stało się wskazanym w art. 5 surowcem kategorii 2, a tym samym czy podlegało utylizacji zgodnie z obowiązującymi procedurami ( art. 5 ust. 2 ). Nie została zatem wykazana nie tylko zasadność nałożenia kary 2 000 zł za brak powiadomienia właściwego organu, ale i kary 5 000 zł za niewdrożnie procedury utylizacji surowca kategorii 2.

W tym kontekście należy też wskazać, iż odrębną i niewyjaśnioną w decyzjach organów pozostawała kwestia powołanych podstaw prawnych zastosowanych kar. Należy bowiem wskazać, iż organ I instancji orzekał w sprawie po upływie ok. 9 miesięcy od przeprowadzenia kontroli, a organ II instancji po ok. 16 miesiącach od momentu dostawy mleka i przeprowadzenia kontroli. W okresie tym doszło do zmian zarówno w ustawodawstwie krajowym jak i wspólnotowym. O ile bowiem zgodnie z zasadą praworządności ( art. 6 Kpa w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego ) organ orzekający powinien, co do zasady stosować stan prawny aktualny w momencie rozstrzygania, to trzeba mieć na uwadze, iż administracyjna kara pieniężna może być nałożona na dany podmiot (przedsiębiorstwo sektora spożywczego) tylko za nieprzestrzeganie wymogów, wynikających z przepisów prawa, obowiązujących w momencie dokonywania kontroli, a nie ustanowionych później. Podobnie sankcja za ich niespełnienie może wynikać z normy prawnej obowiązującej w dacie kontroli, chyba, że co innego wynika z przepisów przejściowych ustanowionych w nowych regulacjach prawnych. Organy kwestii tych nie rozważały. Tytułem przykładu wskazać należy, że podstawą prawną dla ustalenia wysokości wszystkich zastosowanych za stwierdzone w dniach [...] września 2009 r. naruszenia wymagań co do stanu sanitarnego pomieszczeń i jakości mleka stanowiło rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. obowiązujące od dnia 29 maja 2010 r.

Nawiązując do wcześniejszych wywodów dotyczących kary 8 000 zł, również w zakresie dwóch omówionych kar, organy nie sprostały wymogom właściwego uzasadnienia ich wysokości.

Wskazać też należy, iż uchylając decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2009 r. i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania WLW wytknął mu niezagwarantowanie stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu ( brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania i prawach strony - art. 10 Kpa ). Mimo to przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym ( art. 10 Kpa ). W konsekwencji więc dodatkowe dowody, mające wskazywać na usunięcie nieprawidłowości, zostały przez stronę skarżącą dołączone do odwołania. Z akt nie wynika również by taki udział stronie w postępowaniu zapewnił organ II instancji. Nie odniósł się on również w uzasadnieniu decyzji do załączonych do odwołania dowodów. Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem zaprezentowanym przez pełnomocnika organu na rozprawie, iż dla kwestii wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za nieprzestrzeganie określonych przepisami wymogów bez znaczenia pozostaje fakt wykonania przez stronę nakazów, nałożonych inną decyzją administracyjną w celu doprowadzenia do zgodności z wymogami prawa np. stanu sanitarnego zakładu produkcyjnego.

Co do podniesionego zarzuty niezbadnia przez organy, wynikającej z art. 28 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, kwestii "przedawnienia możliwości nałożenia kary", to oczywistym jest, że ta negatywna przesłanka w sprawie nie zaistniała. Zaniedbania polegające niespełnianiu wymogów sanitarnych mają charakter zbliżony do "czynu ciągłego", to jest trwają do momentu ich usunięcia. Natomiast czyn w postaci niepowiadomienia o niedozwolonej obecności antybiotyku w mleku popełniony zostaje w momencie uzyskania laboratoryjnego wyniku badania mleka o niedozwolonej zawartości środków farmaceutycznych. W konsekwencji więc nie można mówić, iż w sprawie mogła być, na datę orzekania przez organy, spełniona negatywna przesłanka wymierzenia kary bowiem nie upłynęło 5 lat od wskazanych zdarzeń.

Z omówionych wyżej względów, zważywszy na zasadność części zarzutów skargi jak i uchybienia organów dostrzeżone przez Sąd z urzędu, zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podlegały uchyleniu jako podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 135 ppsa ). Na podstawie przepisu art. 152 ppsa orzeczono, iż decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku ).

Konsekwencją wyniku sporu jest rozstrzygnięcie o kosztach postępowania ( obejmujących 450 zł uiszczonego wpisu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 2400 zł kosztów zastępstwa procesowego ) wydane na podstawie przepisu art. 200, 205 § 2 ppsa i § 6 i 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. ( Dz. U. z 2002 r, Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Co do wpisu nadpłaconego ponad należny w wysokości 450 zł, tj. co do kwoty 150 zł podlegać będzie ona zwróceniu z urzędu.

W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, organ, uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, winien sformułować rozstrzygnięcie swojej decyzji w sposób jednoznaczny, precyzując zarazem za jakie konkretnie naruszenia przepisów ustalono poszczególne kary, zaś w uzasadnieniu, oprócz przywołania odpowiednich przepisów i odniesienia ich do ustalonego stanu faktycznego, winien jeszcze wskazać, dlaczego uważa, że rozmiar kary, w konkretnym przypadku należy ustalić w taki, a nie inny sposób. Nadto podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia winna być skonstruowana w taki sposób, aby możliwe było ustalenie jakie konkretnie i dlaczego przepisy zastosował organ przy jej wydawaniu.