Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1363/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1 pkt 2b, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1252/13 w sprawie ze skargi R.B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Rz 1252/13, oddalił skargę R. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2013r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], nr [...] Starosta Powiatu Rzeszowskiego orzekł o utracie przez R. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 lipca 2013 r.

W odwołaniu od ww. decyzji R. B. wskazała, że z przepisu art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674, ze zm.), zwanej dalej ustawą wynika, że zasiłek powinien być przyznany na okres 12 miesięcy lub 6 miesięcy, a uzasadnienie decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej oraz jej interpretację. Organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zasiłek nie przysługuje jej ani na 6 miesięcy, ani na 12 miesięcy, a to jest konsekwencją braku uzasadnienia decyzji. Podała, że w okresie pobierania zasiłku skończyła 50 lat, przepracowała 33 lata, 10 miesięcy i 14 dni. Zwróciła się zatem o wydłużenie okresu pobierania zasiłku, bo pozostała bez środków do życia

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr S. V.8641.119.2013.AP, działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 73 ust. 1 pkt 1, w związku art. 73 ust. 4 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2013 r. R. B. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Rzeszowie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Starosta Powiatu Rzeszowskiego orzekł o uznaniu R. B. z dniem [...] stycznia 2013r. za osobę bezrobotną oraz na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2013r. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] Starosta orzekł, na podstawie art. 75 ust. 2 ustawy o przyznaniu R. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 kwietnia 2013 r. w wysokości 953,10 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz od dnia 16 lipca 2013 r. w wysokości 748,40 zł miesięcznie. Decyzją wydaną w dniu [...] sierpnia 2013 r. Starosta Powiatu Rzeszowskiego rozstrzygnął o utracie przez R. B. prawa do zasiłku od dnia 18 lipca 2013 r., z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania zasiłku.

Podniesiono, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron chyba, że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki do jego pobierania zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 punkty 1 i 2 litery a-c ustawy, okres pobierania zasiłku wynosi: 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 12 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie, co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Rejestrując się w Urzędzie Pracy R. B. przedłożyła świadectwo pracy z dnia 18 grudnia 2012 r. potwierdzające jej zatrudnienie w [...] p. z o.o. w Rzeszowie w okresie od 4 września 1978r. do 18 grudnia 2012 r. oraz ustanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron. Świadectwo pracy skarżącej wskazuje, że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z powodu upadłości, czy likwidacji pracodawcy, zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, redukcji etatu czy też ciężkiego naruszenie przez pracodawcę obowiązków wobec pracownika. Z akt sprawy wynika, że rozwiązanie przez R. B. stosunku pracy na mocy porozumienia stron nie nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Prawo do zasiłku przysługiwało R. B. po 90 dniach od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Rzeszowie ([...] stycznia 2013 r.), czyli od dnia 5 kwietnia 2013 r., o czym orzekł Starosta Powiatu Rzeszowskiego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia września 2012 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2012 r. poz. 710) na dzień 30 czerwca 2012r. przeciętna stopa bezrobocia kraju wynosiła 12,3, natomiast wspomniana stopa na obszarze powiatu rzeszowskiego wynosiła 13,2, co oznacza, że nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Organ zaakcentował także, iż w dniu rejestracji jako bezrobotna R. B. nie była osobą w wieku powyżej 50 lat (data urodzenia: 20 maja 1963 r.). Podkreślone także zostało, że brak jest podstaw prawnych, aby długość okresu pobiera zasiłku dla bezrobotnych była ustalana każdorazowo po zmianie okoliczności faktycznych, które następują po dacie rejestracji danej osoby jako bezrobotnej. Prawo do zasiłku jest ustalane przez organ jednorazowo w oparciu o dokumentację aktualną na dzień rejestracji osoby bezrobotnej, co wynika z art. 33 ust. 2 omawianej ustawy, a w art. 73 ust. 1 tej ustawy sprecyzowano przesłanki do uzyskania świadczenia przez bezrobotnego.

W skardze na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2013r., nr [...] R. B. podniosła, że decyzję uważa za bardzo krzywdzącą i liczyła na przywrócenie jej prawa do zasiłku. Nadal jest osobą bezrobotną, sytuacja na rynku pracy jest ciężka, a jej stan zdrowia jest zły, ponieważ po rozwiązaniu umowy o pracę popadła w depresję i bierze silne leki, które mogą zakłócać pracę. Zaznaczyła także, że ma na utrzymaniu na utrzymaniu 8 letnie dziecko. Przepracowała 33 lata, 8 miesięcy i 14 dni, skończyła 50 lat i ma trudności ze znalezieniem pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1252/13, oddalił skargę R. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2013r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnienia tego wyroku wskazano, że stan faktyczny i prawny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okoliczności faktyczne sprawy - w tym fakt, że skarżąca w dacie rejestracji nie miała ukończonych 50 lat życia - są bezsporne.

Sąd uznał uzasadnienie zaskarżonej decyzji za bardzo wnikliwe, w którym bardzo dokładnej analizie poddano ustalony i udokumentowany stan faktyczny w kontekście obowiązujących przepisów prawnych w przedmiocie spełnienia warunków, mających wpływ na długość okresu zasiłkowego określonych w art. 73 ust. 1 ustawy. Taka ocena stanu faktycznego spowodowała, że organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca w dacie rejestracji spełniała warunek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii prawnej czy wpływ na długość okresu zasiłkowego ma okoliczność, że już po rejestracji, czyli w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych skarżąca ukończyła 50 rok życia. Ten argument, to skarżąca zawarła w odwołaniu, a następnie powtórzyła w skardze do Sądu, wywodząc z niego uprawnienie do wydłużenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 12 miesięcy (art. 73 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy). Jednak Sąd nie podzielił tego argumentu, a nadto zauważył, że z przepisu art. 73 ust. 1 ustawy wynika, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest prawem terminowym, przyznawanym na okres wynikający z przepisów (6 miesięcy lub 12 miesięcy).

Pismem z dnia 25 kwietnia 2014r. pełnomocnik R. B. wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Rz 1252/13 zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 106 P.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej interpretacji art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej ustawy, błędnych ustaleń oraz ustalenie błędnego stanu faktycznego, także poprzez wyrażenie poglądu, że ukończenie 50 lat życia po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna i uzyskaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie wpływa na wydłużenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w art. 73 ust. 2, a także w całej ustawie, nie wprowadzono niezmienności okresu pobierania zasiłku. Zatem błędny jest pogląd, że ukończenie 50 lat życia po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna i uzyskaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie wpływa na wydłużenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Logiczne jest, że zmiana grupy wiekowej wpływa na długość okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, który należy dostosowywać do zmian spełnianych warunków przez bezrobotnych. Poza przypadkiem zmiany miejsca zamieszkania ustawa nie zawiera zastrzeżenia niezmienności okresu pobierania zasiłków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadnie przyjął, że organy administracyjne (a zwłaszcza organ odwoławczy) prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i jest on niesporny. Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie wiąże się z prawidłowym zastosowaniem prawa obowiązującego w momencie wydania decyzji administracyjnej. Ten stan prawny określa w niniejszej sprawie art. 73 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.). I tak zgodnie z materialnoprawna podstawą z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.i.r.p. okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Jednocześnie przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zastrzega, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Z kolej przepis art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8. Przy czym - jak stanowi art. 73 ust. 4 u.p.z.i.r.p. okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. Z powołanych przepisów wynika, że dla bezrobotnego poniżej 50 roku życia oraz posiadającego jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje na okres 180 dni skrócony o okres 90 dni nieprzysługiwania zasiłku, a więc na okres 90 dni. Skoro zatem skarżąca uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych po 90 dniach od dnia zarejestrowania (od dnia [...] stycznia 2013 r.), zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z.i.r.p.), na okres zasiłkowy wynoszący 180 dni (zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 u.p.z.i.r.p.), lecz skrócony właśnie o te 90 dni okresu nieprzysługiwania zasiłku ze względu na rejestrację w charakterze osoby bezrobotnej w okresie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron (art. 73 ust. 4 u.p.z.i.r.p.). Tym samym skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało na okres 180, licząc od dnia 16 kwietnia 2013 r. do dnia 18 lipca 2013 r. Na podstawie powołanych przepisów brak było podstaw do przyznania skarżącej tegoż prawa na inny (kolejny) okres ze względu na ukończenie przez nią w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych 50 roku życia.

Zasadnie organy administracyjne i Sąd I instancji wskazały, że w decydujące znaczenie dla określenia prawa do zasiłku stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy zgodnie, z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy. Zatem dla określenia materialnych i formalnych przesłanek do zasiłku dla konkretnej osoby ma data rejestracji. Spełnienie w dniu rejestracji warunków do uzyskania prawa do zasiłku jest równoznaczne z nabyciem tego prawa, a także określenia zakresu tego prawa. Ukończenie 50 roku życia po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna i uzyskaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie wpływa na wydłużenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Słusznie także Sąd I instancji zauważył, że z przepisu art. 73 ust. 1 ustawy wynika, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest "prawem terminowym", tj. przyznawanym na okres wynikający z przepisów (6 miesięcy lub 12 miesięcy), dlatego w decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych organ winien wskazać tak datę początkową jak i końcową tego prawa. Jest to prawo ustalane jednorazowo na określony okres na podstawie danych ustalonych na dzień rejestracji osoby bezrobotnej. Niewątpliwie to dzień rejestracji rozstrzyga o statucie danej osoby i przysługujących jej uprawnieniach jako osoby bezrobotnej. Zatem dla ustalenia okresu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych ma zastosowanie stan faktyczny oraz przepisy obowiązujące w dacie jego przyznania. Tym samym uprawnienie wynikające z art. 73 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.i.r.p. dotyczy osób, które już w dacie rejestracji ukończyły 50 rok życia, a nie tych które wiek ten osiągnęły w trakcie pobierania zasiłku i brak jest więc możliwości przedłużenia okresu zasiłku na podstawie powołanego przepisu.

Chybiony jest zarzut strony skarżącej, że warunku niezmienności okresu pobierania zasiłku z powodu osiągnięcia wieku 50 lat nie ma zarówno w art. 73 ust. 2 u.p.z.i.r.p, ani w całej ustawie, a jeżeli ustawodawca chciał, aby okresy pobierania zasiłków dla bezrobotnych ustalane w dniu rejestracji bezrobotnego były niezmienne w całym okresie pobierania - byłoby to zapisane w ustawie, tak jak to ma miejsce w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, gdy tymczasem poza tym jednym przypadkiem niezmienności okresu pobierania zasiłków innych ustawa nie zawiera.

Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja jest chybiona. Zwrócić należy uwagę na kontekst 73 ust. 2 u.p.z.i.r.p., który stanowi, że okres pobierania zasiłku przez bezrobotnego nie ulega zmianie, jeżeli w okresie jego pobierania następuje zmiana miejsca zamieszkania bezrobotnego lub miejscowość, w której on mieszka, została objęta obszarem działania innego powiatu. Zamieszczenie tego przepisu w analizowanej ustawie należy odnieść do treści art.73 ust.1 pkt 1 i pkt 2 lit. a. Otóż w zależności od stopy bezrobocia ustalonej na obszarze powiatu, w którym zamieszkuje osoba, która została zarejestrowana jako bezrobotna przysługuje jej zasiłek przez okres 180 lub 365 dni. Po pierwsze, w obu przepisach ustawodawca zawarł przesłankę "zamieszkania w okresie zasiłku na obszarze powiatu", a więc odniósł ją nie tylko do określonego faktu istniejącego w dniu rejestracji bezrobotnego, lecz do całego okresu pobierania zasiłku. W konsekwencji jest to przesłanka, która "trwa" w okresie pobierania zasiłku. Po drugie, fakt zamieszkiwania w określonym miejscu zależy od uprawnionego i w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych może ulec zmianie z jego woli. Przesłanka ta ma więc w znacznym stopniu charakter subiektywny, zależny od woli uprawnionego, a nie obiektywny (jak np. upływ czasu), który cechuje przesłanki zawarte w art.73 ust.1 pkt 2 lit. b - d u.p.z.i.r.p. Po trzecie, w związku z tym, że w trakcie okresu pobierania zasiłku bezrobotny może zmienić miejsce zamieszkania na obszarze powiatu o odmiennej niż w dniu rejestracji stopie bezrobocia, to potencjalnie okres pobierania zasiłku mógłby się także zmienić – ulec wydłużeniu lub skróceniu. W przypadku pozostałych przesłanek, które warunkują otrzymywanie zasiłku dla bezrobotnych przez okres 365 dni nie zachodzi możliwość takiej zmiany stanu faktycznego, który prowadziłby do potencjalnego rozważania skrócenia okresu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych do 180 dni. Zatem kwestia skutku zmiany miejsca zamieszkania w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych wymagała odrębnego uregulowania, a wyrażony w art.73 ust.2 u.p.z.i.r.p zakaz zmiany okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnego z tej przyczyny pełni także funkcję gwarancyjną. Wprowadzony zakaz nie pozwala wprawdzie na wydłużenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, ale przede wszystkim także na jego skrócenie w przypadku, gdy osoba mająca otrzymywać taki zasiłek przez 365 dni zamieszka na obszarze powiatu, w którym w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, a więc powinna go wówczas otrzymywać tylko przez 180 dni. Po czwarte, okoliczności powodujące przedłużenie lub skrócenie okresu pobierania zasiłku określają wyłącznie przepisy zawarte w art.73 ust. 3 -7 u.p.z.i.r.p.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że wniesiona przez R. Biedę skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu została ona oddalona na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.