Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 120/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant: Sylwia Górny po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/ Gd120/ 04

UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 18 grudnia 2003r. Nr [...] powołując się na przepisy art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 154 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 26 ust. 4 i art. 25 ust. 2 pkt2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego / Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm./ oraz na podstawie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym / Dz. U. z 1995r., nr 74, poz. 368 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 6 listopada 2003r nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu J. G. uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu wskazano, że zainteresowany uprawnienia kombatanckie uzyskał z mocy orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację z dnia 28 sierpnia 1979r. z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 4 grudnia 1947r. do 31 grudnia 1947r. W wyniku postępowania weryfikacyjnego decyzją z dnia 10 lipca 2000r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia 23 listopada 2000r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił J. G. uprawnień kombatanckich. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA/ Gd. 66/ 01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę strony na decyzje Kierownika Urzędu.

Powołaną wyżej decyzją z dnia 6 listopada 2003r. Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 23 listopada 2000r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Organ ustalił, że strona w dniu 29 października 2003r. złożyła podanie, które Kierownik Urzędu zakwalifikował jako wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 kpa. Organ uznał, że strona nie wskazała, aby w sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej. Stosownie do art. 16 § 1 kpa uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach określonych w kodeksie. Z powyższego przepisu wyrażającego zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynika, że decyzja taka nie może być w zasadzie wzruszona w trybie postępowania administracyjnego, z wyjątkami ściśle określonymi w przepisach kpa. Jednym z takich wyjątków jest przepis art. 154§ 1 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Organ wskazał, że przepisy kpa nie definiują pojęcia " słuszny interes strony". Zdaniem organu tak określony " słuszny interes strony" nie może się sprowadzać do obchodzenia innych przepisów prawa, to jest w niniejszej sprawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W interesie strony leżałoby uniknięcie sankcji wskazanego wyżej przepisu ustawy, jednakże organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa / art. 6 kpa/ i w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do zachowania przyznanych uprawnień kombatanckich zobowiązane są do podjęcia decyzji o ich pozbawieniu.

Według organu niewątpliwy jest fakt, że zainteresowany uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby w Milicji Obywatelskiej. W okresie od 4 grudnia 1947r. do 31 grudnia 1947r. strona brała udział " w walkach z bandami". Organ przytoczył treść przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991r., w myśl którego pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944- 1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. w i w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936- 1939 lub osoby, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 do 30 czerwca 1947r. Nadto zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Armii Powstańczej oraz grupami Wherwolfu. Organ wskazał, że wprawdzie strona podnosiła we wniosku, że pełniąc służbę w organach Milicji Obywatelskiej brała udział w walkach z UPA, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tej okoliczności. Organ podał również , że Milicja Obywatelska nie była zmilitaryzowaną służbą państwową w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z 24 stycznia 1991r. W związku z powyższym żadna działalność prowadzona podczas zatrudnienia w MO nie może być uznana za działalność kombatancką.

Powołując się na powyższe ustalenia organ stwierdził, że w jego ocenie ustalone w sprawie okoliczności nie pozwalają na przyjęcie poglądu, aby interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiał za uchyleniem decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu, co stanowi niezbędną przesłankę do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej zgodnie z art. 154§ 1kpa. Ponadto jak wskazał organ zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym / Dz. U z 1995r. nr 74, poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Organ rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że nie zmienił się stan prawny, jak też nie uległo zmianie orzecznictwo, dokonana ocena materiału dowodowego była prawidłowa. Jak ustalono wyłączną podstawą przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu " walki o utrwalenie władzy ludowej" była służba w Milicji Obywatelskiej od 1 sierpnia 1945r. do 30 września 1945r. W trakcie postępowania ustalono, że strona nie prowadziła działalności kombatanckiej ani równorzędnej z kombatancką, nie była represjonowana w rozumieniu przepisów ustawy z 24 stycznia 1991r.

Nadto organ powołał się na ustalenia dokonane w trakcie postępowania dotyczącego pozbawienia strony uprawnień kombatanckich z tytułu wykonywania obowiązków funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej, które nie mieści się w żadnym z tytułów z którymi ustawa wiąże możliwość zachowania tych uprawnień.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. G. wnosząc jej uchylenie. Skarżący podniósł, że decyzja jest niezgodna z prawem albowiem wydana została z naruszeniem przepisów art. 1 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz z obrazą art. 107§ 3 kpa, art. 77 § 1kpa i art. 80 kpa oraz art. 7 i 9 kpa , a nadto z naruszeniem art. 154 § 1 kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że uzyskał uprawnienia kombatanckie i w chwili ich przyznawania przepisy ustawy brzmiały identycznie jak obecnie, zmieniła się jedynie interpretacja pojęcia działalności kombatanckiej- art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy i pojęcia oddziałów zmilitaryzowanych. Skarżący wskazał, że w chwili powoływania go do odbycia służby wojskowej w oddziałach Milicji Obywatelskiej podlegał rygorowi wojskowemu i nie traktowano wówczas tej służby jako niezmilitaryzowanej. Brał udział w zwalczaniu elementów reakcyjnych, podlegał dowództwu i wykonywał rozkazy przełożonych. Wskazał, że skoro w chwili uchwalania ustawy, jak i obecnie pojęcie kombatanta zawarte w art. 1 ust. 1 ustawy jest identyczne to brak podstaw do pozbawienia go nabytych uprawnień. Ponadto wskazał, że skoro tak długo funkcjonowało pojęcie zmilitaryzowania w kategorii faktycznej, a nie prawnej, to uzasadniony interes strony uzasadnia dalsze utrzymanie uprawnień.

Skarżący wyjaśnił, że uprawnienia kombatanckie nabył w 1979r. Następnie uprawnienia te utracił, a następnie pismem z dnia 9 stycznia 2002r. Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wobec błędnego interpretowania art. 26 ustawy o kombatantach odzyskał prawo do korzystania z uprawnień określonych w ustawie z 24 stycznia 1991r.Skarżący wskazał, że nie może odpowiadać i ponosić negatywnych konsekwencji tego, że termin" jednostka zmilitaryzowana" był różnie interpretowany. Nie mógł też skarżący decydować albo wręcz odmówić wykonywania służby w oddziałach Milicji Obywatelskiej i nie miał żadnej możliwości wyboru. Nadto w jednostce otrzymał stopień wojskowy, który nadawał Minister Obrony Narodowej, książeczkę wojskową co utwierdzało skarżącego w przekonaniu, że odbywa służbę wojskową. Ponownie także argumentował, że pojęcie zmilitaryzowania jest pojęciem którego znaczenie nie ulega zmianom wskutek na przykład postępu technicznego, procesów gospodarczych czy też wahań koniunktury.

Powołując się na treść przepisu art. 154 § 1 kpa skarżący podniósł, że możliwość wzruszenia decyzji w trybie tego przepisu jest uzależniona od wykazania iż za wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego przemawia słuszny interes strony a więc przesłanka niezależna od prawnej poprawności decyzji ostatecznej, której wniosek dotyczy.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , powołując się na argumentację powołaną w uzasadnieniach wydanych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie , albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji tego samego organu wydanej w I instancji jest art. 154 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawiają za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z art. 154 § 2 kpa w przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotychczasowej.

Postępowanie w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie powołanego przepisu ma za przedmiot ustalenie przesłanek wzruszenia obowiązującej decyzji, która może być prawidłowa pod względem prawnym albo też może być dotknięta wadami niekwalifikowanymi, a więc nie dającymi podstaw do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności.

Przepis art. 154 § 1 kpa ustanawia dwie przesłanki, które muszą zaistnieć łącznie , aby można było wzruszyć decyzję. Ma to być po pierwsze decyzja, która nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron, a po drugie za wzruszeniem decyzji muszą przemawiać względy interesu publicznego lub słuszny interes strony. Użycie spójnika " lub" dowodzi, że wystarczą racje interesu społecznego lub tylko wzgląd na słuszny interes strony , a może być tak, że obydwa interesy będą zaspokojone zmianą lub uchyleniem decyzji. Wymagania interesu społecznego lub słusznego / a więc kwalifikowanego / interesu strony należy ustalić w konkretnej sprawie i uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. W wyroku z dnia 20 grudnia 1991r. sygn. akt II SA 893/ 91 / ONSA z 1993r. , nr 2,poz. 33/ Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, że " w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 154 kpa zmiana okoliczności faktycznych , jaka nastąpiła po dniu wydania dotychczasowej decyzji może mieć znaczenie tylko dla oceny występowania przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Natomiast zmiana obowiązującego prawa powoduje, że powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym"

Organ administracyjny stosuje przepis art. 154 kpa na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w nim słowa "może" , wprowadzającego dopuszczalność wyboru konsekwencji prawnych przez organ. Działanie na zasadzie uznania administracyjnego wymaga od organu respektowania postanowień art. 7 kpa, a w konsekwencji wykorzystania posiadanych możliwości w celu załatwienia sprawy pozytywnego dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego.

Bezsporny jest fakt, że decyzja, o zmianę której wnosił skarżący była ostateczna i nie przyznawała uprawnień, a zatem spełniona była pierwsza przesłanka zastosowania omawianego przepisu. Kwestią sporną było ustalenie, czy za jej zmianą przemawiał słuszny interes strony lub interes społeczny.

W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organ uznał, że nie wykazano, aby za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiał w jakimkolwiek zakresie słuszny interes strony, ani też interes społeczny. Niekwestionowany fakt zatrudnienia skarżącego w strukturach Milicji Obywatelskiej pozwala na twierdzenie , iż interes społeczny mógłby się uchyleniu lub zmianie przedmiotowej decyzji sprzeciwić. Zgodzić się trzeba również ze stanowiskiem Kierownika Urzędu co do tego, że słuszny interes strony nie może prowadzić do obejścia przepisów prawa, w tym przypadku art. 25 ust. pkt 2 ustawy o kombatantach. W tym kontekście , pozytywnemu dla strony załatwieniu sprawy sprzeciwiają się konkretne racje interesu społecznego, a zatem ocenę organu co do braku przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji z uznać trzeba za prawidłową.

W niniejszej sprawie podkreślić należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA/ Gd 66/ 01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę J. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia 23 listopada 2000r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu NSA stwierdził , że ustawa w art.1 ust. 1 definiuje pojęcie kombatanta, a w ustępie 2 art. 1 określa jakie działania uznaje się za działalność kombatancką. Pełnienie służby w Milicji Obywatelskiej nie jest działalnością kombatancką w świetle przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. Nadto NSA jednoznacznie ustalił, że zgodne z prawem było działanie Urzędu do Spraw Kombatantów, który pozbawił skarżącego uprawnień kombatanckich jakie posiadał z tytułu udziału w walkach zbrojnych o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej w ramach MO, a podstawą takiego działania jest wyżej cytowany art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy. W świetle tego przepisu jak stwierdził NSA bez znaczenia prawnego pozostają okoliczności podnoszone w skardze, a w szczególności zarzut , że działalność skarżącego w czasie odbywania służby w Milicji Obywatelskiej nastąpiła w zamian za odbycie służby wojskowej, do której skarżący mógł zostać wcielony.

Zgodzić się trzeba z organem , że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiązała w sprawie organ administracji, a to na mocy art. 30 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Należy jednak zwrócić uwagę, że w stanie prawnym z daty podjęcia zaskarżonej decyzji w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1271/ , która weszła wżycie z dniem 1 stycznia 2004r., wprowadzono zapis, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. , z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

W związku z powyższym organ nie mógł zaprezentować odmiennej od wyrażonej przez NSA oceny prawnej w niezmienionym stanie prawnym, jak również w takim samym stanie faktycznym. Bowiem bezsporna pozostawała w sprawie okoliczność służby skarżącego w Milicji Obywatelskiej. Nie naruszył zatem prawa organ administracji wydając zaskarżoną decyzję, w tym przepisu art. 80 kpa.

Zaskarżona decyzja nie narusza art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. , który stanowi, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944- 1956 w charakterze " uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej lub z innych niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz art. 4 ustawy. Z kolei art. 2 ust. 2 ustawy stanowi wprawdzie, że za działalność kombatancką uznaje się udział w okresie do 31 grudnia 1945 r. w walkach o zachowanie suwerenności i niepodległości państwa polskiego w zmilitaryzowanych służbach państwowych, jednakże równocześnie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy przesądza jednoznacznie o tym , że uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobie, która w latach 1944- 1956 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że osoba przedłoży dowody, że do wymienionych służb i organów została skierowana przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje była zwerbowana w celu udzielenia im pomocy / art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy/ .

Należy wskazać, że Milicja Obywatelska, która utworzona została dekretem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 7 października 1944r. o Milicji Obywatelskiej /Dz. U. nr 7, poz. 33/ miała wprawdzie znamiona zmilitaryzowanej służby państwowej, jednakże z mocy wyraźnego postanowienia dekretu była prawnopubliczną formacją służby Bezpieczeństwa Publicznego. Zatem skoro skarżący brał udział w walkach o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej, z bandami i reakcyjnym podziemiem jak wynika z życiorysu skarżącego to uczestniczył w tych walkach jako osoba zatrudniona w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa / por. wyroki Najwyższego z dnia 20 lutego 202r. IIIRN 216/ 02, Wokanda z 2002r. nr 10, poz. 26, z dnia 11 stycznia 2002r. IIIRN 177/ 00 , OSNP z 2002r. nr 9, poz. 201, z dnia 18 stycznia 2002r., IIIRN 191/ 00, Prok. I Pr. Z 2002r. nr 5, poz. 53/ . Powołane wyżej i ugruntowane orzecznictwo nie pozwala zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że w opisanym okresie zmieniała się interpretacja niektórych przepisów omawianej ustawy dotyczących w szczególności pojęcia zmilitaryzowany i kombatant. Bezzasadne jest stanowisko skarżącego, że po wydaniu decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, uprawnienia te zostały ponownie przyznane skarżącemu na mocy powołanego w skardze do Sądu pisma Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia 9 stycznia 2002r. Pismo to po pierwsze nie stanowi decyzji organu administracji, lecz stanowi informację a po drugie powołuje się na art. 26 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r – przepis ten dotyczy właśnie osób, o których mowa w art. 25 ustawy, to jest osób pozbawionych uprawnień kombatanckich. Przepis ten stanowi, że osoby pozbawione uprawnień kombatanckich , a więc również skarżący tracą uprawnienia wynikające z ustawy, z wyjątkiem uprawnień powołanych tym przepisie. Powyższe uregulowanie nie zmienia w żaden sposób ustawowych zasad pozbawienia uprawnień kombatanckich .

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ administracji zasad postępowania administracyjnego – art. 107 § 3, art. 77 § 1 art. 80, art. 7 i 9 kpa.

Art. 7 i art. 9 kpa przewidują obowiązek organów administracji podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak też informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwania by strony nie poniosły szkody na skutek nieznajomości prawa, art. 77 § 1 kpa stanowi z kolei, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Z kolei art. 107 § 1 kpa stanowi o wymogach stawianych uzasadnieniu faktycznemu i prawnemu decyzji administracyjnych. Skarżący nie sprecyzował na czym miałyby polegać naruszenia przez organ powyższych zasad. W ocenie Sądu organ administracji publicznej nie naruszył żadnej z powołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego. Skarżącemu zapewniono także udział w postępowaniu. Wszystkie decyzje zawierają przytoczenie stanu faktycznego sprawy , jak też obszerne uzasadnienie prawne. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych organ administracji rozpatrywał wszystkie wskazane przez skarżącego dowody i okoliczności, niczego nie pomijając.

Z przyczyn już wyżej przytoczonych za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 80 i 154 § 1 kpa. W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że organ prawidłowo ustalił brak przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 154 § 1 kpa, skoro działalność polegająca na przedstawionej przez skarżącego służbie w Milicji Obywatelskiej nie została uznana przez ustawodawcę za szczególną zasługę dla Polski i nie została w konsekwencji zaliczona do tytułów uzasadniających zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich. Trafnie organy ustaliły badając istnienie przesłanek z art. 154 § 1, że skarżący nie prowadził działalności kombatanckiej ani równorzędnej z kombatancką, nie był też represjonowany w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. .

Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.