Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1833/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 386 pkt 3, art. 411 ust. 8, art. 400 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Teza: Pojęcie „inne podmioty (…) z mocy prawa (…) powołane do wykonywania zadań publicznych (…)”, o którym mowa w art. 3 pkt 14 lit. b) p.o.ś., nie oznacza, że chodzi wyłącznie o przepis ustawy Prawo ochrony środowiska, ale także o inne przepisy prawa. W szczególności takim przepisem prawa jest art. 7 ust. 6 u.p.o.l., zobowiązujący wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej do zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.

TEZY

Pojęcie „inne podmioty (…) z mocy prawa (…) powołane do wykonywania zadań publicznych (…)”, o którym mowa w art. 3 pkt 14 lit. b) p.o.ś., nie oznacza, że chodzi wyłącznie o przepis ustawy Prawo ochrony środowiska, ale także o inne przepisy prawa. W szczególności takim przepisem prawa jest art. 7 ust. 6 u.p.o.l., zobowiązujący wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej do zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 2/11 w sprawie ze skargi Gminy R. na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. w przedmiocie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. na rzecz Gminy R. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 12 marca 2012 r., I SAB/Gl 2/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał za zasadną skargę Gminy [...] (zwanej dalej: Gminą) na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. (zwanego dalej: Funduszem lub Wojewódzkim Funduszem) w przedmiocie zwrotu gminom utraconych dochodów tytułem zwolnienia z podatku od nieruchomości.

2. Ze stanu sprawy, przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Prezydent Miasta (reprezentujący Gminę), działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8a) i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej: u.p.o.l. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz. U. Nr 142, poz. 1023), zwanego dalej rozporządzeniem, złożył w dniu 19 grudnia 2008 r. do Funduszu wniosek o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, za lata 2005 – 2006. Zgodnie z przytoczonym powyżej rozporządzeniem – zwrot utraconych dochodów następuje po złożeniu przez gminę wniosku oraz po jego sprawdzeniu przez Fundusz pod względem rachunkowym i formalnym.

Prezydent Miasta dnia 5 sierpnia 2010 r. na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej: k.p.a., złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Funduszu i wystąpił o wyznaczenie terminu załatwienia wniosku. W uzasadnieniu podkreślił rażącą bezczynność i przewlekłość prowadzonego postępowania, z przekroczeniem jakichkolwiek terminów postępowania administracyjnego.

SKO postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. umorzyło postępowanie zażaleniowe, gdyż uznało, że nie dotyczyło ono sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jednocześnie wskazało, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 doz 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., stronie służy prawo wniesienia skargi na bezczynność za pośrednictwem organu, którego bezczynność dotyczy – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Mając na względzie pouczenie SKO, Prezydent Miasta wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Funduszu.

W odpowiedzi na skargę Fundusz wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że niniejsza sprawa nie jest sprawą, należącą do kognicji sądów administracyjnych bowiem nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. – gdyż jest to postępowanie szczególne - a ponadto Prezydent Miasta nie podał w skardze szczegółowego uzasadnienia podstaw skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydając zaskarżony wyrok stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8a) u.p.o.l. zwolnione zostały od podatku od nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa: grunty pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Jednocześnie na podstawie art. 7 ust. 6 u.p.o.l. z tytułu powyższych zwolnień gminom przysługuje zwrot utraconych dochodów ze środków Funduszu.

Sąd podniósł, że Fundusz posiada osobowość prawną z mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 nr 62 poz. 627), zwanej dalej: p.o.ś. Do dnia 31 grudnia 2009 r. był wojewódzkim funduszem celowym w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a od dnia 1 stycznia 2010 r. jest samorządową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009.157.1240). W przeciwieństwie do wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, Wojewódzkie Fundusze nie są tworzone przez województwo, lecz w drodze ustawy dla wykonania zadań określonych przez prawodawcę. Powiązanie działalności Funduszy z ustawą o finansach publicznych powoduje, że funkcjonują one jako jednostki sektora finansów publicznych, których celem jest wykonanie zadań wyodrębnionych z budżetu, a wynikających wprost z ustawy, stanowiącej podstawę ich powołania. Tym samym Fundusze stanowią osobny, samodzielny podmiot organizacyjny, wyposażony w osobowość prawną i funkcjonujący obok tych jednostek sektora finansów publicznych (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2005 r., OSK 1581/04).

Ustawodawca w art. 3 p.o.ś zawarł definicje legalne wskazując, że ilekroć w ustawie jest mowa o organie administracji – rozumie się przez to:

a) ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,

b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony.

Z kolei, jeżeli mowa jest o organie ochrony środowiska – rozumie się przez to organy administracji powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości określonej w tytule VII w dziale I.

W rozdziale 4, ustawa określa podmioty powołane w drodze ustawy do finansowania ochrony środowiska i gospodarki wodnej, wskazując m.in. Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Powołując się na wcześniej wymienione akty prawne, WSA pokreślił, że nie może budzić wątpliwości, iż zarówno status prawny, jak i zadania, dla których powołano Wojewódzkie Fundusze – nota bene o charakterze publicznym – dają podstawę do poddania ich działalności kontroli sądów administracyjnych. Tym samym błędne jest stanowisko Funduszu, zgodnie z którym czynności, o których mowa w przepisach rozporządzenia nie można zakwalifikować jako aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zwrócił uwagę na to, że ustawodawca Fundusze powołał do realizacji zadania publicznego - przyznając im prawo dysponowania środkami publicznymi w granicach upoważnień ustawowych. Fundusze niewątpliwie podejmują i realizują czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 7 ust. 7 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 6, kierując się potrzebą zabezpieczenia gmin przed zmniejszeniem dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w ust.1 pkt 8a. Oznacza to, że jeżeli ustawodawca przyznał gminie prawo do żądania rekompensaty, to może ona -po spełnieniu formalnych warunków przewidzianych w przepisach prawa - skutecznie dochodzić przyznania świadczenia, a zadaniem Funduszu jest realizacja tego świadczenia. Tym samym w przedmiotowej sprawie stosunek administracyjnoprawny, określony w u.p.o.l., powstał na skutek zaistnienia przesłanek faktycznych i określonych w tej ustawie faktów prawnych. Do ich pełnej konkretyzacji niezbędne jest wypełnienie przez Fundusz ustawowych obowiązków, zmierzających do załatwienia wniosku gminy, a szczegółowo określonych w rozporządzeniu, w którym wprost wskazano, że zwrot utraconych dochodów następuje po złożeniu przez gminę wniosku, którego wzór określony został w załączniku do rozporządzenia. Wniosek do właściwego Funduszu gmina składa do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym. We wniosku gmina wykazuje faktyczne roczne utracone dochody, wynikające z decyzji oraz z deklaracji podatkowych, na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który jest on sporządzany. Korektę wniosku gmina może złożyć do dnia 15 maja roku następującego po roku podatkowym. Wojewódzki Fundusz sprawdza wniosek pod względem rachunkowym i formalnym, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W przypadku stwierdzenia we wniosku braków lub błędów, Wojewódzki Fundusz wzywa gminę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków lub błędów w tym terminie wniosek pozostaje bez rozpatrzenia (§ 2). Wniosek dotyczy zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, określonych w art. 7 ust.1 pkt 8a) u.p.o.l., a w art. 7 ust. 7 u.p.o.l ustawodawca jednoznacznie wskazał, że określając zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów - organ władny do wydania rozporządzenia w tym przedmiocie - ma kierować się potrzebą zabezpieczenia gmin przed zmniejszeniem dochodów z tytułu opisanego zwolnienia z podatku. Dokonując interpretacji przepisów, regulujących zasady i tryb zwrotu gminom utraconych dochodów nie można zatem pominąć celu, dla którego ustawodawca wprowadził instytucję zwrotu utraconych dochodów. Tak więc również wykładnia celowościowa spornych przepisów prowadzi do wniosku, że nadrzędnym celem postępowania w sprawie zwrotu utraconych dochodów musi pozostać ochrona gminy przed zmniejszeniem jej dochodów wskutek zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów na mocy art. 7 ust.1 pkt 8a) u.p.o.l.

Sąd zauważył, że rozporządzenie, wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 7 ust. 7 u.p.o.l., wskazuje, iż postępowanie o zwrot przedmiotowego rodzaju utraconych dochodów ma charakter wnioskowy (§ 2 ust. 1), a obowiązkiem gminy jest złożenie wniosku w tym przedmiocie w ściśle określonym czasie – co w przedmiotowej sprawie wystąpiło i czego nie kwestionuje Fundusz.

Tymczasem pomimo wypełnienia obowiązków leżących po stronie uprawnionego (tu: Gminy), brak jest ustawowego obowiązku jego realizacji przez podmiot zobowiązany – Fundusz. Z tego względu WSA, powołując na przepis art. 149 p.p.s.a., zobowiązał tenże podmiot do podjęcia czynności w postaci rozpoznania wniosku Prezydenta Miasta z dnia 19 grudnia 2008 r. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w terminie 14 dni - licząc od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy administracyjnej.

4. Od powyższego orzeczenia Fundusz złożył skargę kasacyjną, w którym zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 3 pkt 14 lit b) i pkt 15 oraz art. 386 pkt 3 p.o.ś., w związku z art. 7 ust. 6 u.p.o.l., przez błędną ich wykładnię oraz art. 411 ust. 8 p.o.ś. w związku z art. 7 ust. 6 u.p.o.l., przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że status prawny i zadania, dla których powołano wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej dają podstawę do poddania ich działalności kontroli sądów administracyjnych, a nadto, iż czynność zwrotu utraconego dochodu Gminie jest czynnością z zakresu administracji publicznej oraz, że Wojewódzki Fundusz i Gminę z mocy art. 7 ust. 6 u.p.o.l. łączy stosunek administracyjnoprawny;

- art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z poźn. zm.), zwanej dalej: p.u.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie tj. nienależyte wykonanie obowiązku oceny czynności Wojewódzkiego Funduszu z prawem, a w szczególności z przepisami p.o.ś.;

- art. 1, art. 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez uznanie, że czynności wykonywane przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na podstawie art. 7 ust. 6 u.p.o.l. oraz § 2 ust. 6 i ust. 7 oraz § 3 rozporządzenia mieszczą się w kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez nieodrzucenie skargi;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niespełniający wymogów określonych w tym przepisie;

- art. 149 § 1 p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi Gminy na bezczynność

Wojewódzkiego Funduszu.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne Fundusz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i odrzucenie skargi Gminy z dnia 2 listopada 2011 r. na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu, uwzględnionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie na rzecz Wojewódzkiego Funduszu kosztów postępowania za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sadem Administracyjnym, a ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

5. Chybiony jest przede wszystkim zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 1 p.u.s.a. Przepis ten bowiem jest przepisem ustrojowym, nie przepisem postępowania, czy prawa materialnego, które mogą być tylko wskazane jako podstawy skargi kasacyjnej, normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. W konsekwencji nie może on być powołany jako podstawa kasacyjna – chyba, że sąd administracyjny zastosowałby inne niż legalność kryterium oceny zaskarżonego aktu lub czynności, a tak w rozpoznawanej sprawie nie było. To, że skarżący organ zarzucił, iż jego działalność nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej nie jest równoznaczne z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., gdyż jest to twierdzenie nieuprawnione – bez względu na to w jakich formach prawnych z zasady działają wojewódzkie fundusze ochrony środowiska.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest utrwalone, że art. 1 p.u.s.a. nie może być powoływany jako podstawa skargi kasacyjnej – chyba, że sąd zastosował inne niż zgodność z prawem kryterium oceny działań organów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., II FSK 983/09, Lex nr 746004; wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., II GSK 780/10, Lex nr 746149; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, Lex nr 1166069). Z tych względów sąd pierwszej instancji nie mógł powołanego przepisu naruszyć.

6. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej i zarzutem naruszenia wspierającym to twierdzenie przepisów prawa, że brak jest podstaw prawnych do poddania kontroli ogólnoadministracyjnej działań wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska, związanych ze zwrotem gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. Podstawę prawną takiej kontroli stanowią art. 7 ust. 1 pkt 8 a) u.p.o.l., art. 7 ust. 4 i 6 u.p.o.l., art. 3 pkt 14 lit. b) p.o.ś. W szczególności ten ostatni przepis wskazuje, że "ilekroć w ustawie jest mowa o (...) organie administracji – rozumie się przez to (...) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa (...) do wykonywania zadań publicznych, dotyczących środowiska i jego ochrony". Ponadto z art. 1 pkt 4 p.o.ś. wynika, że "określa ona zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności: (...) obowiązków organów administracji".

Pojęcie "inne podmioty (...) z mocy prawa (...) powołane do wykonywania zadań publicznych (...)", o którym mowa w art. 3 pkt 14 lit. b) p.o.ś., nie oznacza, że chodzi wyłącznie o przepis ustawy Prawo ochrony środowiska, ale także o inne przepisy prawa. W szczególności takim przepisem prawa jest art. 7 ust. 6 u.p.o.l., zobowiązujący wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej do zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. Przepis ten jest bowiem wprost skierowany do wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i przyznaje on uprawnienie gminom do ubiegania się o zwrot utraconych dochodów, związanych z wprowadzeniem zwolnień podatkowych w podatku od nieruchomości, przewidzianych w art. 7 ust. 1 pkt 8a) u.p.o.l. Zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów regulują przepisy rozporządzenia. W tym stanie sprawy nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Wojewódzki Fundusz obowiązany był rozpoznać merytorycznie wniosek Gminy z dnia 19 września 2008 r. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za lata 2005–2006. To uprawnienie dla gmin zostało bowiem wprowadzone do u.p.o.l. (zob. art. 134 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, Dz.U. Nr 92, poz. 880). Nierozpoznanie tego wniosku (uzupełnionego o braki formalne) przez okres ponad dwa lata uprawniało Gminę do złożenia skargi na bezczynność organu administracyjnego (art. 3 pkt 8 p.p.s.a.) W tym okresie poza wezwaniem o uzupełnienie braków formalnych organ nie podejmował żadnych czynności postępowania.

7. Powoływane w skardze kasacyjnej, jako naruszone przepisy art. 3 pkt 15, art. 386 pkt 3 i art. 411 art. 8 p.o.ś. nie zostały także przez sąd pierwszej instancji naruszone. Pierwszy z nich -definiujący pojęcie organu ochrony środowiska nie był i nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia, gdyż zwrot utraconego dochodu nie był zadaniem z zakresu ochrony środowiska, ale zadaniem dotyczącym środowiska - jak wskazuje art. 3 pkt 14 lit. b) p.o.ś. W konsekwencji też nie mógł być naruszony przez sąd art. 411 ust. 8 p.o.ś., gdyż to, że wojewódzkie fundusze ochrony środowiska udzielają dotacji, pożyczek oraz przekazują środki finansowe na podstawie umów cywilnoprawnych nie oznacza, że przepis ten wskazuje wyłączne formy działania tych funduszy. Przepis ten wskazuje formy działania wojewódzkich funduszy ochrony środowiska, ale nie w sposób wyczerpujący. Są to bowiem formy niewładcze. Zwrot utraconych dochodów jest - zgodnie z art. 7 ust. 6 u.p.o.l. - czynnością materialno-techniczną, a odmowa zwrotu dochodu powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej o odmowie zwrotu lub o umorzeniu postępowania. (zob. P. Brzozowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 2 marca 2011 r., II FSK 2624/10, Lex/el.2011; R. Suwaj, glosa do wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 566/08 Lex/el.2010; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., I OSK 425/09, Lex nr 595375; wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 września 2008 r. II SA/Kr 635/08, Lex nr 566521; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., VI SAB/Wa 47/07, Lex nr 470052, wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., I OSK 850/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 37).

Także bezzasadnie organ zarzucił naruszenie art. 386 pkt 3 p.o.ś. To, że przepis ten wymienia instytucje ochrony środowiska, a wśród nich wojewódzkie fundusze ochrony środowiska niczego bowiem nie zmienia, skoro po pierwsze - nie jest to wyliczenie wyczerpujące, podobnie jak wyliczenie organów ochrony środowiska, a po drugie - słowniczek ustawy w art. 3 nie definiuje pojęcia "instytucji ochrony środowiska". Nawet gdyby tak było, to byłoby to sprzeczne z art. 7 ust. 6 u.p.o.l. Zauważyć tutaj należy, że zgodnie z art. 400 ust. 1 i 2 p.o.ś. - wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej nie są tworzone przez województwo, lecz w drodze ustawy. Nie województwo, lecz przepisy prawa wyposażają je w majątek. Powiązanie działalności wojewódzkich funduszy ochrony środowiska z ustawą o finansach publicznych powoduje, że funkcjonują one jako jednostki sektora finansów publicznych, których celem jest wykonywanie zadań publicznych wyodrębnionych z budżetu, a wynikających wprost z ustawy, stanowiącej podstawę ich działania (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r., II SA/Ol 345/10, Lex nr 738170). Jednym z takich zadań publicznych jest niewątpliwie dokonywanie zwrotu utraconych przez gminy dochodów, o którym mowa w art. 7 ust. 6 u.p.o.l. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja sądu pierwsze instancji, także co do podmiotowości prawnej Funduszu, sposobu prowadzenia postępowania o zwrot dochodu - są prawidłowe.

8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)