Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 886/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.C.-S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M.C.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Sędziego z dnia 16 listopada 2015 r. M.C.-S. została wezwana do wykazania w terminie 7 dni stosownymi dokumentami, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności w nim wskazane.

W piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. skarżąca podała, że po rozwodzie samotnie wychowuje dwoje dzieci. Jej były mąż nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, w związku z czym pobiera z funduszu alimentacyjnego na syna i córkę alimenty w wysokości 1000 zł. Syn choruje na serce, natomiast córka, po wypadku w szkole, miała operowaną nogę i wymaga kontroli co 6 miesięcy. Ponadto skarżąca wskazała, że od 2010 roku choruje na kręgosłup, nie stać jej na leczenie, więc bierze leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Podała też, że jej dochody łącznie z alimentami wynoszą 2560 zł, opłaty związane z czynszem – 724,41 zł, prąd – 167 zł co dwa miesiące, telewizja kablowa z internetem 32 zł miesięcznie, opłaty za telefon – 60 zł miesięcznie. Do pisma skarżąca załączyła zwolnienie lekarskie z 2012 roku, blankiet - polecenie przelewu za energię opiewające na 167 zł, wydruk komputerowy – kartę lokalu mieszkalnego oraz zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2012 r.

Dodatkowo załączyła szereg kart informacyjnych leczenia szpitalnego: P.S., córki L.S., syna A.S. oraz swoją, opis zdjęcia kręgosłupa oraz wynik badania ginekologicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia

5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, Lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Jednak w ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącą jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wezwanie Sądu skarżąca co prawda przedłożyła pewne dokumenty, tj. zwolnienie lekarskie z 2012 roku, blankiet – polecenie przelewu za energię opiewające na 167 zł, wydruk komputerowy – kartę lokalu mieszkalnego oraz zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2012 r., szereg kart informacyjnych leczenia szpitalnego: P.S., córki L.S., syna A.S. oraz swoją, opis zdjęcia kręgosłupa oraz wynik badania ginekologicznego, jednakże w ocenie Sądu dokumenty te nie obrazują jej sytuacji finansowej i majątkowej. Świadczą co prawda o trudnej sytuacji zdrowotnej całej rodziny, ale nie potwierdzają, że skarżąca ponosi z tego tytułu jakieś wydatki.

Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego przez nią dochodu z tytułu świadczonej pracy, żadnego zaświadczenia o wysokości otrzymywanych alimentów, czy też dokumentów potwierdzających ponoszone wydatki na leczenie oraz zakup lekarstw dla siebie i swojej rodziny.

Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że M.C.-S. nie wykazała, aby w sprawie istotnie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji postanowiono jak w sentencji.