Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 539/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1042/18 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1042/18 w sprawie ze skargi D. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1042/18, odrzucił skargę kasacyjną D. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2019 r., zapadłego w ww. sprawie.

W uzasadnieniu Sąd podał, że odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 marca 2019 r. W dniu 9 kwietnia 2019 r. skarżący reprezentowany przez r.pr. E. G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, przy czym kopertę, w której nadano skargę kasacyjną zaadresowano następująco: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ul. Boduena 3/5, 00-011 Warszawa. Z uwagi na fakt, że jest to adres Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedmiotowa korespondencja wpłynęła do Sądu kasacyjnego w dniu 12 kwietnia 2019 r. (piątek), który w dniu 15 kwietnia 2019 r. (poniedziałek) przekazał ją Sądowi pierwszej instancji mieszczącemu się przy ul. Jasnej 2/4 w Warszawie.

Następnie, Sąd wskazując na art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), powołał się na pogląd prezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15, zgodnie z którym, w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać ją do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu.

Mając na względzie, że w niniejszej sprawie wynikający z art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 10 kwietnia 2019 r., a skargę kasacyjną skarżący wniósł dopiero w dniu 15 kwietnia 2019 r., bowiem w tej dacie Naczelny Sąd Administracyjny, do którego bezpośrednio wpłynęła przedmiotowa skarga kasacyjna, przekazał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd I instancji odrzucił skargę, na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. A., wnosząc o jego uchylenie w całości i przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 177 § 1 oraz art. 178 i art. 83 § 3 p.p.s.a., przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż w dniu 9 kwietnia 2019 r. oddana została w polskiej placówce pocztowej Poczty Polskiej ze wskazaniem zarówno w piśmie jak i na kopercie jako adresata przesyłki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżący podkreślił nadto, że wprawdzie na przesyłce został omyłkowo wskazany błędny adres: ul. Boduena 3/5 zamiast ul. Jasna 2/4, co jednak wynikało z okoliczności niezależnych od pełnomocnika skarżącego, który sporządzał skargę. Pełnomocnik skarżącego E. G., która prowadzi kancelarię samodzielnie, w dniu 9 kwietnia 2019 r. wypełniając kopertę błędnie spisała adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże błąd ten wynikł z przyczyn niezależnych od niej, ale z tego powodu, że w tym dniu miała zaburzenia widzenia na skutek przewlekłego zapalenia zatok i zakażenia oczu (dodatkowo ma wrodzony astygmatyzm), a zastosowanie kropli do oczu - Maxitrolu, spowodowało u niej rozmazanie pola widzenia.

Pismem z dnia 22 maja 2019 r. skarżący uzupełnił zażalenie, przedkładając dokumentację medyczną oraz wnosząc o jej dopuszczenie i przeprowadzenie z niej dowodu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Z powyższego wynika, że miarodajna dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest data nadania przesyłki na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jednakże, aby to oddanie pisma w urzędzie pocztowym odniosło skutek prawnoprocesowy, kluczowe jest spełnienie wymogu wskazanego w art. 177 § 1 p.p.s.a., czyli zaadresowanie go do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, na który powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania (nadania) przez NSA do sądu właściwego. (zob. postanowienia NSA: z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1613/15; z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe rozważania nie mają jednak odniesienia do niniejszej sprawy.

Skarga kasacyjna została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] [...] w dniu 9 kwietnia 2019 r., to jest przed upływem terminu do jej wniesienia. Jako jej adresata wskazano właściwy sąd, czyli Wojewódzki Sąd Administracyjny, a nie Naczelny Sąd Administracyjny, któremu doręczono przesyłkę. Wprawdzie w adresie Sądu I instancji błędnie podano nazwę ulicy (Boduena 3/5 zamiast Jasna 2/4), jednakże w tych okolicznościach adresat był łatwo identyfikowalny, gdyż w Warszawie jest tylko jeden Wojewódzki Sąd Administracyjny. Toteż wydanie pisma Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zamiast Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie było nie tyle efektem skierowania przez nadawcę przesyłki do niewłaściwego sądu, ile mylnego doręczenia tej przesyłki przez pocztę podmiotowi, który nie był jej adresatem.

W przedmiotowym przypadku brak było podstaw faktycznych do uznania, iż nie zostało spełnione kryterium określone w art. 83 § 3 p.p.s.a., tj. że skarga kasacyjna nie została złożona w terminie nadania jej w urzędzie pocztowym. Skarżący prawidłowo określił sąd, do którego należy wnieść skargę kasacyjną, prawidłowo określił jego siedzibę, to jest Warszawę. Błąd w adresie polegający na podaniu nieprawidłowej nazwy ulicy w sytuacji, gdy Poczta nie zwróciła przesyłki, a adresat był w sposób oczywisty identyfikowalny nie uzasadnia uznania, że pismo to było skierowane do innego organu. Konsekwencją błędnego ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skutków prawnych nadania przedmiotowej skargi kasacyjnej w urzędzie pocztowym w dniu 9 kwietnia 2019 r. było wadliwe uznanie, że została ona wniesiona po terminie, a tym samym, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 178 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 344/06).

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, uznając, iż okoliczności, które miałyby być udowodnione pozostają bez znaczenia dla rozpoznania sprawy. Miałyby one kluczowe znaczenie w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu, który jednak nie był przedmiotem rozpoznania przez NSA.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.