Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 856/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a)  c) , art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 20 i art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 marca 2015r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

E. i J.K. (dalej powoływani jako: "strony", "skarżący", "podatnicy") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r..

Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent ustalił E. i J.K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2009 w wysokości 91.037 zł. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu "[...]", po czym po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia "[...]" organ I instancji ustalił wysokość ww. zobowiązania na 2009 r. w kwocie 29.624 zł, w tym z tytułu:

- podatku rolnego - 10.336,70 zł;

- podatku leśnego - 50,12 zł;

- podatku od nieruchomości - 19.236,92 zł.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało m.in., że E. i J. K. są na podstawie umowy dzierżawy z dnia "[...]" zawartej z Agencją A, posiadaczami nieruchomości wchodzących uprzednio skład Przedsiębiorstwa B o nazwie Gospodarstwo C. W 2009 r. podatnicy dzierżawili następujące nieruchomości położone na terenie O.:

- w obrębie "[...]" działki gruntu o numerach: "[...]","[...]","[...]",

- w obrębie "[...]" działki o numerach: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]",

- w obrębie "[...]" działki o numerach: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]".

Odwołując się do przepisów art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), organ II instancji podniósł, że w każdym przypadku rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 912/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05).

Odwołując się zatem do danych z tej ewidencji, organ odniósł się do niekwestionowanych na etapie postępowaniu sądowoadministracyjnego ustaleń co do opodatkowania nieruchomości podatkiem leśnym i rolnym. Wskazał jednocześnie w związku z ustaleniami, że J.K. zgłosił w dniu "[...]" prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług agroturystycznych i hotelarskich w O. przy "[...]", iż część gruntów i budynków podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powołując z kolei treść art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.), organ II instancji stwierdził, że E. i J. K. byli w 2009 r. podatnikami podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości:

1) posiadanych na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Agencją A, tj.:

a) w obrębie "[...]":

- "[...]" sklasyfikowanej jako dr (droga) o powierzchni 899 m²,

- części działki "[...]" sklasyfikowanej jako dr (droga) o powierzchni 3.006 m²,

- części działki "[...]" sklasyfikowanej jako dr (droga) o powierzchni 1.209 m²,

- "[...]" sklasyfikowanej jako Bi (inne tereny zabudowane) o powierzchni 528 m²,

b) w obrębie "[...]":

- "[...]" sklasyfikowanej jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane) o powierzchni 13.794 m²,

- "[...]" sklasyfikowanej jako B (tereny mieszkaniowe) o powierzchni 6.134 m²,

- części działki "[...]" sklasyfikowanej jako dr (droga) o powierzchni 319 m²,

2) stanowiącej ich własność, działki gruntu nr "[...]" w obrębie "[...]", sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe, wraz z posadowionymi na niej budynkami i budowlami.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podatników, że opodatkowaniu podatkiem rolnym powinny podlegać dzierżawione przez nich drogi, skoro mają one charakter ogólnie dostępny, a ponadto część z nich jest używana tylko w okresie produkcji rolnej.

Jak wskazało Kolegium, o tym, czy dany grunt stanowi użytek rolny decydują zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co rzeczywiście znajduje się na tym gruncie. To, że działki sklasyfikowane jako drogi służą podatnikom jedynie do obsługi gospodarstwa rolnego i są wykorzystywane tylko w okresie produkcji rolnej w polu, nie powoduje, że stają się one użytkami rolnymi, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podobnie w przypadku działek sklasyfikowanych jako Bi, Bp i B, fakt ich nieużytkowania przez podatników nie powoduje wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ odwoławczy ustalił, że E. i J.K. byli też w 2009 r. podatnikami podatku od nieruchomości od posadowionych na działce o numerze ewidencyjnym "[...]" budynków o identyfikatorach "[...]", oznaczonych funkcją produkcyjną, usługową i gospodarczą dla rolnictwa. Zdaniem Kolegium, podstawa opodatkowania w odniesieniu do tych budynków została ustalona w sposób prawidłowy w oparciu o ich powierzchnię użytkową, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.. Odnosząc się do twierdzeń podatników, że część tych budynków nie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej, a służy wyłącznie działalności rolniczej, organ stwierdził, iż w trakcie przeprowadzonych w dniach 26 października 2010 r. i 27 maja 2011 r. oględzin ustalono, że budynki te (poza zajętymi na działalność gospodarczą budynkami "[...]" - sala weselna i "[...]" - sala biesiadna i pokoje gościnne) wykorzystywane są do działalności rolniczej. Uznał tym samym, że zarówno budynki (poza ww. budynkami "[...]" i "[...]"), jak i dzierżawione od Agencji A użytki rolne, lasy i inne nieruchomości nie były i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a wobec tego zastosowanie do nich znajduje stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla nieruchomości pozostałych. Nie znalazł jednakże podstaw do zwolnienia tych nieruchomości od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) – c) u.p.o.l., wskazując, iż nieruchomości te nie są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne stanowiące gospodarstwo rolne. Zatem wymienione budynki, pomimo iż są wykorzystywane do działalności rolniczej, z racji tego, że są położone na gruntach sklasyfikowanych jako tereny mieszkaniowe (B), a nie na gruntach oznaczonych jako rolne, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do możliwości zwolnienia ww. budynków od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., organ odwoławczy podkreślił, że decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków zespół dworsko - folwarczny w G., w skład którego wchodzą: dwór, chlewnia, magazyn zbożowy, obora murowana, stajnia, stodoła, magazyn zbożowy oraz ustanowił strefę ochrony konserwatorskiej zespołu (działki nr "[...]" i "[...]"), która obejmuje obszar pod wymienioną zabudową od zachodu, północy i południa do granicy 10m od zabudowań objętych ochroną, od wschodu wzdłuż ogrodzenia obejmującego ogród należący do folwarku. Zdaniem organu, w świetle treści art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. rozważania wymagało, czy zaistniał warunek jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Odwołując się do pism Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 stycznia i 25 maja 2011 r. wskazano w uzasadnieniu decyzji, że przeprowadzone oględziny obiektów wykazały, iż zespół dworsko - folwarczny nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zaś podatnicy nie wywiązują się z obowiązków nałożonych w tym zakresie przez ustawodawcę. Miejski Konserwator Zabytków wskazał, że podatnicy uchybili m.in. obowiązkom prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, jak również posiadania dokumentacji konserwatorskiej, programu prac konserwatorskich oraz programu zagospodarowania zabytku w przypadku jego zagospodarowania na cele użytkowe. Zwrócił też uwagę, iż uchybiono podstawowemu obowiązkowi w zakresie uzyskania stosownych pozwoleń urzędu konserwatorskiego na prowadzenie prac w zabytku, bowiem w latach 2008 - 2010 podatnicy dokonali w obiektach zabytkowych licznych prac budowlanych bez wymaganego zezwolenia. Nie podjęli jednak działań w celu poprawy stanu zachowania budynków wchodzących w skład zespołu dworsko - folwarcznego, których stan Konserwator określił jako niedostateczny i wymagający przeprowadzenia kompleksowych prac remontowych.

Uwzględniając powyższe ustalenia, organ odwoławczy uznał, że budynki posadowione na działce "[...]" nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.. Zaznaczył przy tym, że Konserwator nie wypowiedział się jednoznacznie co do stanu utrzymywania gruntów, wobec czego przyjęto, iż działka nr "[...]" jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W konsekwencji, grunty te korzystają ze zwolnienia na podstawie ww. przepisu u.p.o.l., za wyjątkiem gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że do 2008 r. podatnicy płacili tylko podatek rolny, zaś w następnych latach organ podatkowy I instancji z nieznanych przyczyn przestał obciążać ich tym podatkiem, organ II instancji stwierdził, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie jest wymiar podatku od nieruchomości za okresy poprzedzające 2009 r.. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił, że decyzje w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych za wcześniejsze lata odnoszą się tylko do tych okresów i nie mają mocy wiążącej w sprawach dotyczących lat późniejszych. Organ odwoławczy stwierdził też, że nie można w powyższym kontekście mówić, iż decyzje takie mogą wprowadzać podatnika w błąd (vide: wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1145/99, Lex 54012). Wyrażona bowiem w art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1007 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zasada, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1775/98, Lex 39735).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. i J.K. nie zgodzili się ze stanowiskiem organów podatkowych w kwestii opodatkowania gruntów w obrębie "[...]" na działkach o numerach: "[...]" - sklasyfikowanej jako Bp i "[...]" - sklasyfikowanej jako B. Zakwestionowali również opodatkowanie części działek oznaczonych jako dr, o numerach "[...]" i "[...]" w obrębie "[...]" i "[...]" w obrębie "[...]".

Podnosząc, że ww. grunty są własnością Skarbu Państwa, wskazali, iż w związku z umową dzierżawy powinni być poinformowani o wysokości i rodzaju podatków i innych zobowiązań, jakie będą na nich ciążyć z tego tytułu. Wydzierżawiając w 1993 r. Gospodarstwo C uzyskali zapewnienie z Agencji A, że będą podlegać podatkowi rolnemu i korzystać ze zwolnienia podatkowego w zakresie budynków inwentarskich. Tak byli też traktowani do 2009 r.. Skarżący podnieśli, że pomimo ich monitów, organ I instancji zwlekał z podjęciem decyzji, choć otrzymując decyzję podatkową w przewidzianym ustawowo terminie, czyli do dnia 1 marca 2009 r., zwróciliby Agencji A grunty obciążone wysokim podatkiem od nieruchomości. Zakwestionowali także wysokość podatku w odniesieniu do budynków przeznaczonych do produkcji rolnej (stajnia, obora, stodoła i magazyn zbożowy - razem około 2.500 m²), stwierdzając, że to Agencja A powinna uregulować sprawy związane z rejestrem gruntów.

W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że w 1993 r. zostały wpisane do rejestru zabytków ich budynki i mogą być one zwolnione z podatku od nieruchomości pod warunkiem utrzymywania zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W ocenie podatników, dołączona do akt opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków odnośnie utrzymania i konserwacji zabytków została spreparowana na potrzeby organu podatkowego, jest bardzo stronnicza, co ma związek z tym, że organ ten jest ściśle finansowo związany z Urzędem Miasta. Przeprowadzona w czerwcu 2014 r. wizja lokalna komisji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie miała wątpliwości, że budynki utrzymywane są w stanie dobrym. Skarżący dodali, że siedlisko nabyli w 2002 r.. Wartość budynków z racji ich zabytkowego charakteru została obniżona o 50%. Warunkiem tej bonifikaty było jednak wykazanie remontów w tej wysokości, które skarżący przedstawili Agencji A w 2007 r. w wartości wyższej aniżeli wymagała umowa. Powyższe wskazuje, że nie ma przesłanek uzasadniających zarzut braku prawidłowego utrzymania i konserwacji masy zabytkowej.

W dniu 14 listopada 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżących, wraz z załącznikiem, skierowanym do J. i E. K. pismem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 4 listopada 2014 r., informującym m.in. o prowadzeniu na bieżąco prac porządkowych przy zabytku Zespole dworsko – folwarcznym przy ul "[...]" w O. i jego otoczeniu, w sposób gwarantujący zachowanie w stanie niepogorszonym. Natomiast w piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. podatnicy podali m.in., że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości od budynków pozostałych o powierzchni 2.328,26 m² oraz od gruntów pozostałych o powierzchni 25.889 m². Nie mają zaś żadnych uwag do wymiaru podatku rolnego i leśnego oraz podatku od nieruchomości od: budowli, gruntów i budynków związanych z działalność gospodarczą oraz od budynku mieszkalnego. Ponowili też argumentację, że grunty i budynki pozostałe służą tylko i wyłącznie produkcji rolnej, gdyż taki ich cel użytkowania określa umowa dzierżawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym.

Uchylenie wydanej przez organ decyzji, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję organu w przedmiocie ustalenia na podstawie powołanych w niej przepisów prawa podatkowego, łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r..

W świetle materiałów postępowania administracyjnego i treści zarzutów skargi istota sporu koncentrowała się zaś w niniejszej sprawie na żądaniu strony dotyczącym uznania za wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, będących w posiadaniu podatników, gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako Bp, B, Bi i dr o łącznym obszarze 25.889 m². Skarżący zakwestionowali również wysokość ustalonego podatku w odniesieniu do budynków przeznaczonych do produkcji rolnej, których łączna powierzchnia wynosi 2.328,26 m², a ponadto wyłączenie ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. budynków zespołu dworsko - folwarcznego na działce "[...]", wobec błędnego ich zdaniem stwierdzenia organów, że budynki te nie były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Na tle tak zarysowanej kwestii spornej Sąd podzielił stanowisko organów, które odnośnie dwóch pierwszych z wymienionych powyżej kwestii, w oparciu o ustalony stan faktyczny przyjęły jako podstawę opodatkowania spornych gruntów podatkiem od nieruchomości za 2009 rok, ich stan prawny wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest zatem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków. Przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym (także od nieruchomości) organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Stanowisko, iż ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym i wiążącym źródłem informacji jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w tej sprawie w pełni je aprobuje (por. wyroki: NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05 i z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09, z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości, prawidłowo wzięły pod uwagę istniejące na dzień wydania decyzji, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mając na względzie jej przesądzające dla wymiaru podatku znaczenie. Z ewidencji tej wynika zaś, że posiadane przez skarżących sporne grunty w obrębie "[...]" o nr "[...]" i części działek "[...]" i "[...]" oraz w obrębie "[...]" - części działki "[...]", sklasyfikowane zostały jako "dr" czyli droga. Z kolei działki w obrębie "[...]" o nr "[...]" (wraz z posadowionymi budynkami) oraz obrębie "[...]" o nr "[...]", ujęto w ewidencji jako "B" - tereny mieszkaniowe. Działkę nr "[...]" w obrębie "[...]" sklasyfikowano natomiast jako "Bi" inne tereny zabudowane, zaś "[...]" w obrębie "[...]" jako "Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane).

W świetle niebudzących wątpliwości zapisów ewidencji gruntów, podstawy do wyłączenia spornych działek i budynków z opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie może stanowić podnoszony przez skarżących sposób przeznaczenia części ze spornych gruntów stanowiących drogi. Jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji to, że działki sklasyfikowane jako drogi służą podatnikom jedynie do obsługi gospodarstwa rolnego i są wykorzystywane tylko w okresie produkcji rolnej w polu, nie powoduje, że stają się one użytkami rolnymi podlegającymi opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podstawy do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie stanowi również nieużytkowanie przez podatników gruntów sklasyfikowanych jako B, Bi, czy Bp. Kwestie z tym związane pozostają bez wpływu na obowiązek podatkowy posiadacza gruntów z tytułu podatku od nieruchomości. W interesie podatnika będącego posiadaczem gruntów było dokładne sprawdzenie ich stanu faktycznego w zakresie klasyfikacji, w urzędowym trybie administracyjnym. Nie może on natomiast skutecznie domagać się od organu podatkowego weryfikacji, czy też pominięcia danych zawartych w ewidencji oraz istniejących w niej zapisów, bądź oceny stanu posiadania spornych gruntów, wskazując jedynie na swoje przekonanie co do faktycznych funkcji spornych nieruchomości. Wbrew zarzutom skargi, nie jest rolą organu dokonującego wymiaru podatku ocena prawidłowości działań Agencji A w związku z zawarciem i wykonaniem umowy dzierżawy Gospodarstwa C, czy też analiza sposobu realizacji wzajemnych obowiązków obu stron wynikających z treści tej umowy. Przy czym podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania była prawidłowość opodatkowania gruntów i budynków będących w posiadaniu skarżących, za 2009r.. To zaś, czy w latach wcześniejszych ustalono prawidłowy wymiar zobowiązania podatkowego dla tych nieruchomości, wykracza poza granice kontroli zaskarżonego aktu. Niemniej jednak, na marginesie zauważyć należy, że jeśli w związku z wymiarem stronie zobowiązań za lata wcześniejsze rzeczywiście doszło do ustalenia nieprawidłowych kwot podatku, (co nie jest kwestionowane w zaskarżonej decyzji), to organy nie mogą powielać zaistniałych błędów dotyczących wymiaru podatku tylko dlatego, że wcześniej zostały już wydane decyzje administracyjne. Realizując zasadę praworządności, o której mowa w art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Niewątpliwie z punktu widzenia zasady wyrażonej w art. 121 §1 Ordynacji podatkowej, pożądana jest jednolitość orzecznictwa organów. Nie można jednak z zasady tej wywodzić obowiązku powielania błędnego stosowania prawa i zakazu zmiany stanowiska po stwierdzeniu, że dotychczasowe orzecznictwo było niezgodne z prawem. Wręcz przeciwnie, w takiej sytuacji organ zobligowany jest zmienić swoje stanowisko i wydać decyzję odpowiadającą stanowi faktycznemu i prawnemu. Obowiązek ten wynika z powołanej już wyżej zasady praworządności wyrażonej zarówno w art. 120 Ordynacji podatkowej, jak i art. 7 Konstytucji RP.

Podkreślić jeszcze raz należy, że w postępowaniu takim jak przedmiotowe, a więc z zakresu wymiaru podatków, ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych, gdyż akty lub czynności z zakresu prowadzenia tej ewidencji nie należą do kompetencji organów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. II FSK 259/10, LEX nr 795524). Odwołujące się do faktycznych funkcji spornych gruntów i przeciwstawiane oficjalnej, wiążącej organ podatkowy ewidencji urzędowej przy wymierzaniu podatków, zarzuty skargi odnośnie pominięcia charakteru nieruchomości, nie mogły zatem zasługiwać na uwzględnienie.

Prawidłową jest też ocena organów w kwestii braku podstaw do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) – c) u.p.o.l., budynków o identyfikatorach "[...]", oznaczonych funkcją produkcyjną, usługową i gospodarczą dla rolnictwa nieruchomości, położonych na działkach oznaczonych jako tereny mieszkaniowe - B. Pomimo, iż budynki te nie są wykorzystywane do działalności rolniczej, to fakt, że położone są na takich, a nie na oznaczonych jako rolne gruntach, powoduje, iż nie podlegają one zwolnieniu od podatku od nieruchomości.

Nie budzi zastrzeżeń stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii odmowy zwolnienia spornych budynków od podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.. Stwierdzenie, iż nie zaistniał warunek jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku (zespołu dworsko - folwarcznego w G.) zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a podatnicy nie wywiązują się z obowiązków nałożonych w tym zakresie przez ustawodawcę, organ prawidłowo oparł na dowodach w postaci pism Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 stycznia i 25 maja 2011 r.. Wynika zaś z nich jednoznacznie, że podatnicy nie dopełnili obowiązku prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, jak również posiadania dokumentacji konserwatorskiej, programu prac konserwatorskich oraz programu zagospodarowania zabytku w przypadku jego zagospodarowania na cele użytkowe. Uchybiono też obowiązkowi w zakresie uzyskania stosownych pozwoleń urzędu konserwatorskiego na prowadzenie prac w zabytku, bowiem w latach 2008 - 2010 podatnicy dokonali w obiektach zabytkowych licznych prac budowlanych bez wymaganego zezwolenia. Nie podjęli jednak działań w celu poprawy stanu zachowania budynków wchodzących w skład zespołu dworsko - folwarcznego, których stan określono jako niedostateczny i wymagający przeprowadzenia kompleksowych prac remontowych. Wbrew argumentacji strony skarżącej, nie było kompetencją organu, ani też nie należy do właściwości Sądu orzekającego w sprawie zgodności z prawem decyzji podatkowej, badanie oceny dokonanej w tej kwestii przez właściwy organ w zakresie ochrony zabytków. W sytuacji więc, gdy treść powołanej opinii Miejskiego Konserwatora nie budzi wątpliwości, słusznie organ podatkowy uznał, że zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., podatnikom nie przysługuje. Bez znaczenia pozostaje natomiast w sprawie dotyczącej podatku za rok 2009, treść dołączonej przez stronę na etapie skargi opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 4 listopada 2014r.. Z uwagi na czas oględzin obiektu i wobec nie podważenia przez skarżących we właściwym trybie, wcześniejszych opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków, opinia ta może być bowiem brana pod uwagę przy ocenie kwestii zwolnienia, jedynie w odniesieniu do okresów podatkowych związanych z datą oględzin.

Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia opartego na ustaleniach faktycznych dotyczących 2009 r., pozostaje również to, że - jak podnieśli skarżący na rozprawie - nie obciążono ich podatkiem od budynków w związku z decyzjami w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za lata 2013 i 2014.

Jeżeli więc stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, zaś organy w sposób prawidłowy dokonały jego subsumcji pod właściwe normy prawa materialnego, to zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009r., nie można zarzucić naruszenia prawa.

Uwzględniając powyższe, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.