Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 897/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (spr.), Sędziowie NSA ( del. ) Antoni Hanusz, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA 897/02

UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001, wydaną na podstawie ustaleń przeprowadzonej kontroli, która ujawniła, że skarżący A. A. utracił w dniu [...] czerwca 2000 r. prawo do zwolnienia w podatku od towarów i usług, [...] Urząd Skarbowy w R. określił za miesiące od lipca 2000 r. do lipca 2001 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług, zaległości podatkowe oraz odsetki od w/w zaległości.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Izby Skarbowej w W. - Ośrodka Zamiejscowego w R. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wymiarową Urzędu Skarbowego.

Na w/w decyzję Izby A. A. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc zarzut swobodnej interpretacji przez organy podatkowe obu instancji przepisów art. 16 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zawyżenia, podczas obliczania należnego zobowiązania, osiąganych przez skarżącego obrotów. Zdaniem skarżącego nieprawidłowo przyjęto bowiem trzydziestokrotność jego wynagrodzenia, otrzymywanego w formie prowizji za prowadzenie gier losowych i zakładów wzajemnych na rzecz "[...]". Podatnik podkreślił w swojej skardze, że taki sposób naliczania podatku od towarów i usług jest pozbawiony podstaw prawnych, ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług

w art. 3 ust. 1 pkt 2 wyłącza stosowanie jej przepisów w odniesieniu do "działalności w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych podlegających opodatkowaniu podatkiem od gier określonych w odrębnej ustawie". Dodatkowo skarżący wskazał na przepis paragrafu 69 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów wyżej wskazanej ustawy, który zwalniał z opodatkowania VAT-em prowizje oraz inne rodzaje wynagrodzenia z tytułu umów o podobnym charakterze. W konsekwencji skarżący doszedł do wniosku, że skoro jako podmiot gospodarczy prowadzi w imieniu "[...]" przyjmowanie gier losowych i zakładów wzajemnych,

to taki charakter działalności jest zwolniony z podatku od towarów i usług.

Ponadto A. A. podkreślił obowiązek obiektywnej oceny przez organ podatkowy wysokości obrotu, stanowiącego podstawę opodatkowania, zgodnie

z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący wskazał też na okoliczność, że w okresie od [...] czerwca 2000 r. do [...] czerwca 2001 r., a zatem

w okresie objętym decyzją wymiarową [...] Urzędu Skarbowego w R., rozliczenia podatku z organem prowadziło biuro rachunkowe, uwzględniając prowizję i dochód z handlu.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. - Ośrodek Zamiejscowy w R. podtrzymała swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił natomiast, że zwielokrotnienie wysokości prowizji uzyskanej przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej dokonane zostało w celu obliczenia wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia, o czym stanowi

art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast wyliczenia samej podstawy opodatkowania dokonano na podstawie art. 15 ust. 1 oraz

art. 16 ust. 1 pkt. 2 ustawy, w oparciu o prowadzoną przez skarżącego książkę przychodów i rozchodów.

Odpowiadając z kolei na zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatku od towarów i usług, zwalniającego z opodatkowania VAT-em działalność w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych, Izba Skarbowa wskazała na fakt, że w niniejszej sprawie przywołany powyżej przepis nie ma zastosowania. Powołując się na treść umowy agencyjnej organ stwierdził bowiem, że jednostką prowadzącą nieopodatkowaną działalność gospodarczą określoną we wskazanym powyżej przepisie był "[...]", a nie skarżący A. A.

Za nie mający znaczenia w sprawie Izba uznała zarzut podniesiony

w skardze, że świadczone przez skarżącego usługi są objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie przepisu paragrafu 69 pkt 5 lit. a) cytowanego wcześniej rozporządzenia wprowadzającego Ministra Finansów.

W myśl bowiem powołanego przepisu rozporządzenia zwalnia się od podatku od towarów i usług prowizje oraz inne wynagrodzenia z tytułu wykonywania umów agencyjnych, zlecenia i pośrednictwa oraz innych umów o podobnym charakterze związane ze świadczeniem usług zwolnionych od podatku zgodnie z załącznikiem Nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług. Usługi loteryjne polegające na organizowaniu i prowadzeniu gier pieniężnych i liczbowych są wymienione w pozycji 27 załącznika, ponieważ zakwalifikowano je do symbolu KU 92.71.

Ponadto Izba odrzuciła argument skarżącego, że w okresie objętym decyzją wymiarową rozliczenia podatku z Urzędem Skarbowym w jego imieniu dokonywało biuro podatkowe. Organ podatkowy wskazał bowiem, że obowiązki podatkowe wynikające z ustaw podatkowych ciążą na podatniku i nie jest możliwe przeniesienie tej odpowiedzialności na biuro rachunkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 2 w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży towarów [podkreślenie - WSA] nie przekroczy,

w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 pkt 1 lub

w ust. 4. A. A. takie zwolnienie od podatku wybrał i w dniu [...] maja 2000 r. złożył w tym przedmiocie oświadczenie. Działalność gospodarczą rozpoczął od

[...] czerwca 2000 r. i do końca 2000 r., z tytułu sprzedaży artykułów przemysłowych

i spożywczych, osiągnął przychód w kwocie [...] zł, zaś z tytułu sprzedaży zakładów na gry losowe osiągnął przychód z tytułu prowizji w kwocie [...] zł.

Mając na uwadze treść art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, zasadnie organy podatkowe przyjęły, że, zawierając umowę agencyjną z "[...]" Sp. z o.o., skarżący spełnił przesłanki określone w art. 16 ust. 1 pkt 2 nakazujące ustalenie wartości sprzedaży w wysokości trzydziestokrotności kwoty prowizji,

co w konsekwencji spowodowało, że już w czerwcu 2000 r. osiągnął wartość sprzedaży powodującą utratę prawa do zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Bez znaczenia dla dokonanych ustaleń pozostaje kwestia, że usługi na rzecz "[...]" są zwolnione od podatku VAT. Istotne jest tylko,

by podatnik wykonywał czynności określone w art. 2, a ta okoliczność jest w sprawie bezsporna.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że do prowadzenia działalności agencyjnej nie mają zastosowania przepisy ustawy o VAT. Zgodnie

z art. 3 ust. 1 pkt 2 przepisów ustawy nie stosuje się do działalności w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od gier na zasadach określonych w odrębnej ustawie. Wyłączenie to w sprawie niniejszej ma zastosowanie do "[...]", a nie do agentów zawierających umowy o sprzedaży w imieniu "[...]" zakładów na gry losowe. Z niezrozumienia omawianych przepisów wynika zarzut bezzasadnego zawyżenia osiąganych przez podatnika obrotów. Ustalenie wartości sprzedaży w oparciu

o przepis art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT miało tylko i wyłącznie zastosowanie do przyjęcia wartości sprzedaży, dającej uprawnienie do zwolnienia od podatku (art. 14 ust. 6 zd. pierwsze).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.