Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 215/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. R. i L. R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 7 dni w sprawie z wniosku J. R. i L. R. z dnia 30 września 2015 r.; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;


UZASADNIENIE

J.R. i L.R. w dniu 19 października 2015 r. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w udzieleniu informacji publicznej.

Zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie, art. 16 ust. 1 i 2 ww. ustawy poprzez odmowę udzielenia informacji w formie prawem przewidzianej w ustawie oraz art. 8 kpa poprzez podejmowanie działań podważających zaufanie do organów administracji publicznej.

Skarżący wnieśli o: zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie żądanych informacji w terminie 14 dni, zgodnie z art. 13 ww. ustawy, stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nastąpiła z naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że w dniu 14 września 2015 r. zwrócili się do Burmistrz Miasta i Gminy S. o wydanie, w trybie art. 217 kpa, urzędowego zaświadczenia, kiedy wydano pozwolenie na rozbudowę budynku położonego na działce [...] położonej w S. oraz kiedy wydano pozwolenie na budowę budynku na działce [...] oraz o udzielenie wyjaśnień, na jakiej podstawie takie decyzje zostały wydane, ponieważ w okresie budowy i przebudowy budynków, działki te położone były w terenie zieleni urządzonej, zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S . Ponieważ żądanie to Burmistrz potraktował jako żądanie udzielenia informacji publicznej, jednocześnie uznając, że informacje dotyczące pozwoleń na budowę nie stanowią informacji publicznej, to skarżący pismem z dnia 30 września 2015 r. wezwali organ do niezwłocznego udzielenia informacji publicznej dotyczącej decyzji o pozwoleniach na budowę, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 97/13. Skarżący podali, że wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, co oznacza, iż organ pozostaje w bezczynności.

Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. przekazał skargę J.R. i L.R. wraz z odpowiedzią na skargę, wnosząc o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania.

W pierwszej kolejności organ przedstawił dokładną treść pierwszego wniosku skarżących z dnia 14 września 2015 r. i swoją odpowiedź z dnia 22 września 2015 r. Podniósł, że:

Pismem z dnia 14 września 2015 roku J. i L.R. wystąpili na podstawie art. 217 § 1 i 2 kpa z wnioskiem o wydanie urzędowego poświadczenia:

1. w jakim terenie, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego [...] Zespołu Miejskiego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 23 czerwca 1977 r. położona była działka [...] - właściciel J. i A.J.

2. na czyj wniosek zostało dokonane przekształcenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2006 r. (Uchwała z 15 maja 2006 r. Nr [...] ), na podstawie którego, części działek [...] ,[...] , przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkaniową i usługi (symbol planu A17MU).

Skarżący wskazali następnie, że zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Miasta

i Gminy S. - Wydział Gospodarki Przestrzennej z dnia 27 listopada 2013 r. [...] , wydanym na wniosek Wydziału Mienia i Geodezji działka [...] (droga) położona była:

1. wg stanu na dzień 27 maja 1990 r. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy S. z dnia 16 maja 1989 r. (Dz. U. M. K. Nr 13 poz. 127 z dnia 6 czerwca 1989 r.), działka [...] położona była w terenach o przeznaczeniu - tereny zieleni parkowej ogólno miejskiej i podstawowej – Symbol [...] .

2. wg stanu na dzień 1 lipca 2000 r., zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy S. w dniu 16 maja 1989 r. ( Dz. U. M.K. Nr [...] ) oraz uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 30 listopada 1994 r. (Dz. U. W.K. Nr [...] - działka [...] położona była w terenach o przeznaczeniu: tereny zieleni urządzonej o charakterze publicznym - Symbol Planu: ZU

Wnieśli też o wydanie informacji, w oparciu o ustawę z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 1991 nr 114 poz. 492), na jakiej podstawie zaliczono działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] do terenu zieleni publicznej urządzonej.

Skarżący zażądali na podstawie art. 217 § 1 i 2 kpa również urzędowego poświadczenia: kiedy wydano pozwolenia na rozbudowę budynku położonego na działce [...] (P. F. ) oraz pozwolenia na budowę na działce [...] (P.J. ) i na jakiej podstawie, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, aż do 2006 r.

Skarżący wskazali dalej, iż to, że J.J. zabudował swoją działkę nr [...] bez pozwoleń, w terenie do tego nie przeznaczonym, co – ich zdaniem -nie ulega najmniejszej wątpliwości, oraz że to, że urząd ukrywał ten fakt do chwili obecnej. Ponieważ, w ich ocenie, zostali oni zmuszeni sankcjami i karami do oddania części ich działki w celu poszerzenia drogi dojazdowej do samowoli budowlanych i z takimi żądaniami w dalszym ciągu występuje J. i P.J. żądanie wydania zaświadczeń jest konieczne dla obrony ich praw. W piśmie podkreślili, iż nie zamierzają dłużej ponosić konsekwencji bezprawnych działań urzędu, nagradzającego obywateli omijających prawo. Wskazali też, że zgodnie z art. 219 kpa odmowa wydania żądanych zaświadczeń następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

Pismem z dnia 22 września 2015 r. Burmistrz udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 14 września 2015 r. wyjaśniając, że Urząd Miasta i Gminy S. nie dysponuje aktami planistycznymi z okresu lat 70 - tych ub. wieku. Następnie poinformował, iż wyrokami: WSA sygn. akt II SA/Kr 1599/12 z dnia 4 lutego 2013 roku oraz NSA sygn. akt II OSK 1208/13 z dnia 11 lutego 2014 r. stwierdzono nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia 15 maja 2006 r., a zatem należy przyjąć, że uchwała w sprawie ww. miejscowego planu nie została nigdy podjęta. W sprawie żądania informacji dotyczących pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i [...] położonych w S. przy ul. [...] wskazał na wyrok WSA w Warszawie - II SAB/Wa 22/12 z dnia 18 kwietnia 2012 roku LEX nr 1220590 oraz wyrok WSA w Białymstoku - II SAB/Bk 86/11 z dnia 8 marca 2012 roku - LEX nr 1139098, w którym sąd stwierdził iż: " Charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych, jak również polemika z dokonanymi ustaleniami w sprawie." W ocenie organu wnioskowane pozwolenia na budowę są sprawami indywidualnymi z wniosku osób fizycznych i dotyczą inwestycji nie będących inwestycjami, dla których z przepisów prawa wynika obowiązek udzielania informacji osobom będącymi stronami w postępowaniu administracyjnym. Organ stwierdził, iż wnioskowane dokumenty mogą być udostępnione tylko tym osobom, które udokumentują swój interes prawny do ubiegania się o możliwość uzyskania takich dokumentów oraz powołał art. 28 kpa.

Podkreślono, iż interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, a stronami w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę są właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z działką przeznaczoną do zainwestowania. Biorąc powyższe pod uwagę, organ powołując się na art. 64 § 2 kpa poinformował J. R. i L.R. że w celu uzyskania wnioskowanych przez nich dokumentów należy przedłożyć dokument potwierdzający ich interes prawny do ubiegania się o wgląd w akta sprawy dotyczące pozwoleń na budowę na działkach nr [...] i [...] położonych w S. w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

Ponadto poinformowano wnioskodawców, że w sprawie ewentualnych nieprawidłowości związanych z budową obiektów na działkach nr [...] i [...] można interweniować u Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz, iż w związku z tym, że nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 217 kpa odpowiedź na pismo została przygotowana w formie informacji.

Po przytoczeniu ww. pism, Burmistrz Miasta i Gminy S. , w dalszej części odpowiedzi na skargę stwierdził, iż "przedmiotowy wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej", tylko wnioskiem o wydanie zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Strona skarżąca bowiem zwróciła się o wydanie na podstawie art. 217 § 1 i 2 kpa urzędowego poświadczenia, a za stanowiskiem, iż "wniosek nie był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej przemawia również fakt, iż strona skarżąca niejako pouczyła stronę przeciwną do skarżącej, iż stosownie do przepisu art. 219 kpa odmowa wydania żądanych zaświadczeń następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie".

Organ wysnuł z tego wniosek, iż ani treść wniosku ani jego forma nie wskazują i nie zawierają żadnych twierdzeń z których wynikałoby, iż jest on w istocie wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wobec faktu, iż strona skarżąca nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego interes prawny, organ podtrzymał swoje wcześniej wyrażone stanowisko. Następnie organ podniósł, że:

- strona skarżąca pismem z dnia 30 września 2015 roku wskazała m. in., iż żąda niezwłocznego udzielenia informacji oraz wglądu do akt sprawy oraz przytoczyła wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych na potwierdzenie swoich racji,

- pismem z dnia 7 października 2015 roku strona skarżąca zarzuciła, iż udzielona odpowiedź nie spełnia wymogów przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zostały więc wypełnione obowiązki, które nakłada na burmistrza wymieniona ustawa oraz ponownie zażądała niezwłocznego udostępnienia żądanych dokumentów wraz z potwierdzeniem, że wymienione pozwolenia na budowę wydano zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego,

- pismem z dnia 27 października 2015 r. organ podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko, po raz kolejny informując, iż gmina nie dysponuje żądanymi dokumentami, które z uwagi na fakt, że zostały wydane ponad 30 lat temu mogły ulec brakowaniu i ponownie wskazał, iż złożony wniosek nie był wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, a żądaniem wydania " urzędowego poświadczenia" żądanych zdarzeń lub twierdzeń, co nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej,

- w odpowiedzi pismem z dnia 28 października 2015r. strona skarżąca oświadczyła między innymi, iż zastępca burmistrza poświadczył nieprawdę, jakoby strona skarżąca nie wnosiła o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie wydania zaświadczenia w trybie art. 217 kpa i zażądała niezwłocznego przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Po przedstawieniu chronologii ww. pism, organ podniósł, że podtrzymuje swoje stanowisko i wskazał, iż pod pojęciem wniosku należy rozumieć każde żądanie uzyskania informacji publicznej, złożone przez zainteresowany podmiot w dowolnej formie, co oznacza, iż ustawodawca odstąpił od bezwzględnego wymogu złożenia wniosku w formie pisemnej. Następnie organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał m. in., że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej - zgodnie z żądaniem wnioskodawcy - musi nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku, a z bezczynnością organu mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia. Dalej organ stwierdził, że ocena formalno - prawna złożonego przez stronę skarżącą wniosku nie mogła prowadzić do przyjęcia innego stanowiska niż zajętego, a mianowicie, iż jest to wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie kpa i tak ten wniosek został też potraktowany. Za powyższym przemawia, w ocenie organu, treść wniosku, wyraźnie wyrażone żądanie wydania "urzędowego poświadczenia" na podstawie art. 217 kpa, pouczenie o konieczności wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w trybie art. 219 kpa oraz wreszcie wykazanie interesu prawnego, który posiada strona skarżąca poprzez oświadczenie, iż "(...) Ponieważ to nas zmuszano sankcjami i karami do oddania części naszej działki w celu poszerzenia drogi dojazdowej do samowoli budowlanych i z takimi żądaniami w dalszym ciągu występuje J. i P.,J. , żądanie wydania zaświadczenia jest konieczne dla obrony naszych praw. Nie zamierzamy dłużej ponosić konsekwencji bezprawnych działań urzędu, nagradzającego obywateli omijających prawo (...)".

Z tego też powodu złożoną przez stronę skarżącą skargę potraktowano jako skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. , a nie skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a z ostrożności procesowej, organ wskazał, iż nawet przy uznaniu rzeczonej skargi jako skargi na bezczynność Burmistrza, to przekazał stronie skarżącej informacje, którymi dysponuje zarazem wzywając stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku, zatem brak jest podstaw, aby uznać, iż bezczynność strony przeciwnej do skarżącej miała miejsce.

Na rozprawie pełnomocnik organu podniósł, że dopiero w skardze skarżący doprecyzowali, że w sprawie chodziło im o dostęp do informacji publicznej i w tym zakresie była również prowadzona ze skarżącymi korespondencja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa". Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 § 2 art. 3 Ppsa.

Skarga jest zasadna.

Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz.782), w skrócie udip. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną jest, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a udip, przede wszystkim treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej – w tym treść aktów administracyjnych. Wobec ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych nie powinna być już sporna w niniejszej sprawie ocena, czy żądana przez skarżących informacja ma charakter informacji publicznej. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, projekt budowlany, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (np. powołany przez skarżących wyrok WSA w Krakowie z 6 sierpnia 2013 r. II SAB/Kr 97/13 i powołane w nim orzeczenia: wyroki NSA z 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08 i z 6 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3073/12, a także wyroki WSA w Poznaniu z 29 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 656/07, WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12, WSA w Gorzowie Wlkp. z 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Go 41/12, WSA w Olsztynie z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 319/13 oraz WSA w Krakowie z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1393/12 i inne, np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Po 545/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., II SA/Go 595/07.

Stwierdzenie, że pozwolenie na budowę jest informacją publiczną było jedyną, konieczną i wystarczającą, przesłanką do jego udostępnienia w trybie udip i dlatego skarżący nie musieli wykazywać swego interesu w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 udip, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazywania interesu prawnego lub faktycznego.

Niewątpliwe jest również to, że skarżący złożyli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w udzieleniu informacji publicznej, a nie na bezczynność polegającą na braku wydania zaświadczenia. W sposób zwięzły i precyzyjny uzasadnili skargę, wskazując wyraźnie, że pismem z dnia 30 września 2015 r. wezwali organ do niezwłocznego udzielenia informacji publicznej dotyczącej decyzji o pozwoleniach na budowę, powołując się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 97/13. To właśnie ten wniosek (k. [...] akt sądowych) zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej. Oznacza, że Burmistrz Miasta i Gminy S. powinien zakończyć postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w jego posiadaniu – udzielić wnioskodawcy odpowiedzi w formie zwykłego pisma przy uwzględnieniu, że twierdzenie organu, iż nie posiada żądanej informacji publicznej musi zostać należycie uwiarygodnione.

Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec precyzyjnego sformułowania zarówno wniosku o udzielenie informacji publicznej w piśmie z dnia 30 września 2015 r., powtarzanego także w późniejszych pismach skarżących (k. [...] akt sądowych), jak i skargi, niezrozumiałe jest ciągłe nawiązywanie przez organ do wniosku o wydanie zaświadczenia. Zarówno w pismach do skarżących, jak i w odpowiedzi na skargę organ nie zauważał wniosku z 30 września 2015 r. skupiając się jedynie na żądaniu wydania zaświadczenia. Także na rozprawie pełnomocnik organu wyrażał wątpliwości co do przedmiotu skargi, podnosząc jednocześnie, że dopiero w skardze (co nie jest prawdą w świetle treści ww. pism skarżących) skarżący doprecyzowali swój wniosek z 30 września 2015 r. jako żądanie uzyskania informacji publicznej. Pełnomocnik organu nie wyjaśnił, dlaczego, pomimo to, od dnia wpłynięcia skargi do organu (19 października 2015 r.) do dnia rozprawy (14 stycznia 2016 r.) nie udzielono skarżącym żądanych informacji.

Ponieważ organ do dnia rozprawy nie rozpoznał wniosku skarżących w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegającego na udostępnieniu pozwoleń na budowę budynku na działkach nr [...] i nr [...] położonych w S . Jak wyżej wskazano, w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w jego posiadaniu może on udzielić odpowiedzi w formie zwykłego pisma przy uwzględnieniu, że twierdzenie organu, iż nie posiada tej informacji publicznej musi zostać należycie uwiarygodnione. Warunku tego nie spełnia wyjaśnienie zawarte w piśmie organu z dnia 27 października 2015 r., że gmina nie dysponuje żądanymi dokumentami, które z uwagi na fakt, iż zostały wydane ponad 30 lat temu "mogły ulec brakowaniu" i nie znajdują się w posiadaniu urzędu. Skoro organ twierdzi, że dokumenty "mogły ulec brakowaniu", to oznacza to, że nie sprawdził tej okoliczności i w wypadku brakowania nie podał podstawy prawnej ani okoliczności faktycznych (np. daty) brakowania. Zwrócić należy uwagę, że w piśmie z dnia 28 października 2015 r. skarżący wskazali, że "decyzje w sprawie pozwoleń na budowę dotyczą lat 2000 -2006, a nie decyzji wydanych przed trzydziestoma laty (...)".

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdził naruszenie przez organ przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4a w zw. z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) i działając na podstawie art. 149 i art. 200 Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa należy uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość bezczynności organu i to pomimo znanego i utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych w kwestii zarówno charakteru żądanej informacji, jak i wiążących organ terminów rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej.