Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 443/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Marcin Morawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia "[...]" r. sygn. akt "[...]" w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. Uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]" r. sygn. akt "[...]" II. Uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]" r. III. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. J. kwotę 10 złotych (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ol 443/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004r. sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 4 listopada 2002r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia 26 czerwca 2002r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania drogi krajowej nr "[...]" - ulica J. z ulicą G. w O. i uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd podał, iż decyzją z dnia 26 czerwca 2002r. wydaną na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddziału Północno-Wschodniego w B. Biura w O. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, odstępując od jej uzasadnienia z uwagi na uwzględnienie żądania wnioskodawcy w całości. Na skutek odwołania wniesionego przez P. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie nie obejmuje swoim zakresem sprawy wyrażenia zgody na wykonanie nowego zjazdu na działkę nr 139/7, należącą do odwołującego się. Wskazano, iż zjazd taki musiałby zostać oznaczony w załączniku do decyzji tylko w przypadku, gdyby był to zjazd istniejący w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a więc zjazd na który została wyrażona zgoda zarządcy drogi w trybie decyzyjnym, bądź wynikający z obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki 139/7. Zjazd na przedmiotową działkę nie istniał i nie został dotychczas wykonany, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla tej działki utraciła swoją ważność. Podniesiono, iż odwołujący się wystąpił o decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw i w tym postępowaniu winny być rozwiązane warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazano ponadto, iż z pisma Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O. wynika, iż możliwe jest wykonanie zjazdu na działkę nr 139/7 z ulicy G. Zatem odmowa wykonania zjazdu na drogę krajową nr "[...]" nie doprowadzi do sytuacji, w której działka odwołującego się zostanie pozbawiona dostępu do jakiejkolwiek drogi. Wprawdzie działka budowlana powinna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, jednakże powinien być on określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej działki, a ponadto nie musi być to dostęp do drogi krajowej.

1

Organ odwoławczy uznał zatem, iż zamierzenie inwestycyjne wskazane we wniosku jest zgodne z ustaleniami miejscowego planem zagospodarowania przestrzennego. Na decyzję tę skargę wniósł E. J., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, iż z utrwalonego orzecznictwa NSA wynika, iż dostęp wszystkich działek do drogi publicznej winien być ustalony w monecie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zarzucił, iż opinia co do możliwości wykonania wjazdu na jego działkę z ulicy G. dotyczy obecnego stanu tej ulicy, który ulegnie zmianie w razie realizacji zaplanowanej inwestycji, zaś brak dostępu do działki spowoduje znaczne obniżenie jej wartości. Podniósł, iż w związku z planowaną budową stacji paliw ważny jest dostęp do jego działki ze wszystkich kierunków i z tego względu powinien być on zaplanowany na tym etapie postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie, wskazując iż w postępowaniu dotyczącym zagospodarowania działki należącej do skarżącego Zarząd Dróg Powiatowych w O. wyraził zgodę na zjazd na tę działkę od ulicy G., co przeczy twierdzeniom skarżącego o braku dostępu do jego działki.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali. Zatem integralną częścią takiej decyzji winien być załącznik graficzny w postaci mapy zawierający oznaczenie tych linii. W treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, iż linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji oraz że projektowana inwestycja mieści się w liniach rozgraniczających pasa drogowego ulicy G. i J., ale na mapie stanowiącej załącznik do decyzji linii tych nie naniesiono. Jak wynika bowiem z adnotacji na załączniku liniami koloru morskiego oznaczono jedynie granice terenu objętego wnioskiem, a decyzja winna zawierać w sposób nie budzący wątpliwości linie rozgraniczające realizowanej inwestycji. W związku z tym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy wadliwej decyzji pierwszoinstancyjnej także narusza prawo. Ponadto podniesiono, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien rozważyć argumenty skarżącego odnośnie dostępu do drogi publicznej. Powołując się na zapis art. 42 ust. 1 pkt 3 i 4 powołanej ustawy wskazano bowiem, iż kwestia rozwiązań komunikacyjnych powinna wynikać z każdej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i

2

zagospodarowania terenu i nie powinna w tym zakresie odsyłać do innych przyszłych decyzji ustalających warunki dla innych inwestycji.

Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 4 czerwca 2004r.

W dniu 22 lipca 2004r. do tut. Sądu wpłynęła skarga Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w O. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2004r. w sprawie syg. akt "[...]" i uchylenie powyższego wyroku w całości. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący uzyskał informację o zapadłym wyroku z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 12 lipca 2004r., doręczonej w dniu 19 lipca 2004r. W związku z tym skarżący zażądał wznowienia postępowania z powodu nieważności, gdyż na skutek naruszenia przepisów prawa był pozbawiony możności działania przed Sądem. Wyjaśniono, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jak następca prawny Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta O. w dniu 26 czerwca 2002r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 4 listopada 2002r. W związku z tym w ocenie skarżącego brak było przyczyn włączających zawiadomienie jej o toczącym się postępowaniu sądowym. Podniesiono jednocześnie, iż na skutek uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ewentualne wstrzymanie prowadzonych robót mogłoby spowodować ogromne straty finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga dotyczyła wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem. W związku z tym pierwszej kolejności Sąd rozważał kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. Zważyć należy, iż skargę wniósł następca prawny inwestora, na którego rzecz wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., uchylona wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004r. i który brał udział w postępowaniu administracyjnym. Niewątpliwie zatem postępowanie sądowe dotyczyło jego interesu prawnego, a w związku z tym z mocy art. 33 § l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało go uznać za uczestnika postępowania na prawach strony. W związku z tym powinien być on

3

zawiadomiony o terminie rozprawy. Z akt sprawy o sygn. akt "[...]" wynika, iż takie zawiadomienie nie zostało mu doręczone. Tym samym stwierdzić należy, iż na skutek naruszenia przepisów prawa skarżący w niniejszej sprawie został pozbawiony możności działania. W związku z tym wyrok, którego dotyczy skarga o wznowienie zapadł w postępowaniu dotkniętym nieważnością i dlatego musiał być uchylony.

Na skutek uchylenia wyroku, którego dotyczyła skarga o wznowienie postępowania, Sąd orzekający w niniejszej sprawie ponownie rozpoznał skargę wniesioną przez P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 4 listopada 2002r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia 26 czerwca 2002r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania drogi krajowej nr "[...]" - ulica J. z ulicą G. w O. W tym zakresie Sąd - po myśli art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) - dokonał kontroli zaskarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem.

Uwzględniając stan prawny istniejący na dzień wydawania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podnieść należy, iż decyzje organów administracji zostały wydane pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89 poz. 415 ze zm.). Art. 42 tej ustawy jednoznacznie określa, jakie elementy winna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednym z takich elementów jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali (art. 42 ust. l pkt 6). W związku z tym określenie tych linii musi wynikać z załącznika graficznego do decyzji i nie może budzić żadnych wątpliwości. W niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera w swojej treści zapis, iż "linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawiano na mapie stanowiącej załącznik Nr 1" Jednakże na załączniku tym określono jedynie granice terenu objętego wnioskiem, co nie czyni zadość wymogom określonym w powołanym przepisie. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 powołanej ustawy każdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, co nie zwalnia organu z obowiązku określenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu linii rozgraniczających teren inwestycji.

4

Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, iż brak określenia linii rozgraniczających teren inwestycji uniemożliwia także ustalenie wymogów odnośnie ochrony interesów osób trzecich w kontekście argumentów podnoszonych przez skarżącego P. J. Zarzucił on bowiem, iż realizacja przedmiotowej inwestycji w istotny sposób ograniczy swobodny dojazd do jego nieruchomości, co ma znaczenie z uwagi na planowaną przez niego zabudowę działki. Wskazać należy, iż art. 3 pkt 2 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zatem ustalenia co do warunków obsługi planowanej inwestycji w zakresie komunikacji winny być tak określone, aby nie naruszały prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej do swobodnego dostępu do niej. Wskazać zaś należy, iż organ odwoławczy badając tę kwestię ustalił - powołując się na pismo Powiatowego Zarządu Dróg w O. - iż dostęp taki będzie zapewniony poprzez usytuowanie wjazdu na działkę skarżącego E. J. od strony ul. G. Jednakże ze znajdującego się w aktach administracyjnych planu zagospodarowania terenu przedłożonego przez inwestora wynika, iż zjazd taki również znajduje się w granicach planowanej inwestycji, gdyż został on na tym planie oznaczony. Brak linii rozgraniczających teren inwestycji, a także materiał dowodowy sprawy uniemożliwia jednoznaczne potwierdzenie tej okoliczności. W przypadku jednak, gdyby taki był stan faktyczny, to ze względu na wymóg ochrony interesu skarżącego, zjazd ten winien być on oznaczony w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym na podstawie art. 282 oraz art. 145 § 1 pkt a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie podejmował rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji, gdyż wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia (art. 284 powołanej ustawy), a w związku z tym zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu z mocy uchylonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2004r.