Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2346/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt.11 i 22, art.5b ust.1, art.14 ust.1 pkt2, art.14 ust.2,ust.4, art.18 ust.4a, 4b, art.92a ust.1,3,7 pkt1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: 102
journal: Dz.U. 2020 poz 1526
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Organ", "GITD"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej "Kpa"), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej "Utd") oraz lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do Utd - utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2020 r. nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "Organ I instancji", "[...]WITD") nakładającą karę pieniężną w wysokości 8.800 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniu 18 listopada 2019 r. na ul. S. w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował W. S. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz spółki E. Sp. z o.o. Sp. k. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Spółka").

Podczas kontroli ustalono, że kierowca odpłatnie przewoził pasażera z ul. B. na ul. T. w [...]. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 7,31 zł po odliczeniu rabatu. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, informację dla kierowcy od Spółki, umowę zlecenia zawartą ze Spółką oraz umowę najmu samochodu zawartą ze Spółką.

W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z 18 listopada 2019 r. Pismem z 13 grudnia 2019 r. [...]WITD zawiadomił Skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu

w zakresie naruszenia lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do Utd. Natomiast pismem

z 14 stycznia 2020 r. Organ I instancji zawiadomił stronę o stwierdzeniu dodatkowego naruszenia w postaci lp. 1.5 załącznika nr 3 do Utd.

Postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem przez [...]WITD decyzji z [...] lutego 2020 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za naruszenie lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do Utd oraz umarzającej postępowanie w zakresie naruszenia lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z [...] lutego 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że na podstawie pisma z Urzędu Miasta [...] z 30 grudnia 2019 r. oraz wiadomości e-mail od pracownika tego Urzędu z 14 stycznia 2020 r. ustalono, że Strona na dzień kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną [...] kwietnia 2019 r. przez Prezydenta [...] (w trybie zmiany licencji [...] udzielonej [...] czerwca 2018 r.). Zgodnie z tymi pismami do ww. licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Do ww. licencji zgłoszony był inny samochód. Strona nie zgłosiła ponadto w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych tego pojazdu. Organ zwrócił też uwagę, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Uwzględniając powyższe GITD stwierdził, że Strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową w sytuacji braku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 Utd. Stąd - w ocenie GITD - Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że Strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 Utd oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do Utd.

W ocenie Organu przewóz wykonywany przez stronę Skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym kierowca W. S. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz Strony, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej w aktach sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a Utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. GITD wskazał, że przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 Utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) Utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu Organ wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa,

a jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń.

GITD zaznaczył, że w postępowaniu prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny

i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz Skarżącej. Strona w toku postępowania administracyjnego nie wskazała jakiegokolwiek dowodu, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób

w imieniu własnym.

W kontekście zarzutów odwołania GITD zwrócił uwagę, że gromadzenie dowodów w ramach postępowania administracyjnego nie spoczywa jedynie na organie administracji publicznej. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na niej spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Strona nie może oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów.

Organ stwierdził, że [...]WITD prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną przewidzianą w Utd, ponieważ była podmiotem świadczącym przewóz drogowy

w rozumieniu ww. ustawy. Stąd w ocenie GITD bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 92a ust. 1, 7 i 11 Utd w zw. z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy.

Organ za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przez [...]WITD art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, w oparciu

o należycie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy.

GITD zważył, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez Stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie Utd są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do Utd.

Organ uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c Utd. Stąd też stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji [...]WITD i umorzenia postępowania.

Na ww. decyzję Skarżąca, pismem z 24 września 2020 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b Utd w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji

o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę W. S., nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Stronę, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa

w art. 4 pkt 1 Utd;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c Utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie

z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

3. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z 4 pkt 6a Utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą;

4. art. 7 i 77 § 1 Kpa przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej;

5. art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 18 listopada 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

6. art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

7. przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji;

8. art. 107 § 3 Kpa przez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji Organu I instancji

w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działania aplikacji [...];

9. art. 8 Kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz o zwrot kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez Sąd, pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej " p.p.s.a. ".

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że Skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli wykonywała transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Wykonywała bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził bowiem pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającego przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona wprawdzie za pośrednictwem aplikacji internetowej [...], ale jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych faktury vat, środki zostały zarachowane na rzecz Skarżącej. Skarżąca była zatem organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu Skarżącej współpracując z nią z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji [...] i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Ustalenia te wynikają także z zeznań świadka – kierowcy, który powołał się na fakt współpracy ze Skarżącą.

Zdaniem Sądu, podnoszone przez Skarżącą okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę ze Skarżącą, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały istotnego znaczenia w tej sprawie. Istotna bowiem była okoliczność, że to Skarżąca, jako przedsiębiorca wykonała usługę przewozu, posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Natomiast status Skarżącej jako przedsiębiorcy wynika wprost z jej konstrukcji prawnej jako spółki komandytowej, której podstawowym celem – w świetle art. 102 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1526) jest prowadzenie działalności gospodarczej. Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter, zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku.

Kolejną prawnie znaczącą kwestią w tej sprawie jest fakt, że przewóz o charakterze okazjonalnym wykonywany był pojazdem do tego nieprzeznaczonym w świetle art. 18 ust. 4b u.t.d., tj. pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób łącznie z kierowcą, a podczas kontroli nie okazano kontrolującym wypisu z licencji. W toku postępowania ustalono również, że kontrolowany pojazd nie został do niej zgłoszony w ustawowym terminie, co z kolei wykluczało możliwość oceny, zgodnie z którą fakty tej sprawy wyczerpywały hipotezę przepisu art. 18 ust. 4b lit. c) u.t.d. Odnoszące się do przewozu okazjonalnego wyjątki zamieszczone w poszczególnych podpunktach art. 18 ust. 4b u.t.d. dotyczą wyłącznie pojazdu będącego "wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy", co nie miało miejsca w przypadku rozpoznawanej sprawy. Dlatego też nie można zgodzić się ze Skarżącą, że w rozpatrywanej sprawie doszło w tym zakresie do naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Wskazać należy, że naruszenia prawa w sferze działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiążą się z odpowiedzialnością administracyjną. Prowadzenie przewozu okazjonalnego nieprzystosowanym do tego pojazdem obciążone jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych, o czym stanowi lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a niezgłoszenie w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) - za każdą zmianę.

Wysokość tych sankcji określono w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych w art. 189d k.p.a. Dlatego nie sposób czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary. Natomiast nie można zgodzić się z organem, iż przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a więc wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1 – 3 k.p.a. Norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie zaś do umorzenia postępowania. Nie można zapominać, że w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d. nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej jakąkolwiek karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 k.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz zostaje jej udzielone pouczenie, a więc sankcja innego rodzaju. Wskazana wada wykładni wspomnianych przepisów i w konsekwencji – uzasadnienia zaskarżonych, choć istotna, nie miała jednak wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu, w konsekwencji powyższego także zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się w przedmiotowej sprawie nieuzasadnione. W szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4b ust. 1 lit. c) u.t.d., w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez stronę wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez ww. kierowcę, nie zaś przez Skarżącą (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu tej ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.

Wskazać w tym miejscu trzeba na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną UBER, analogiczną do aplikacji [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącego (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER (platformę konkurencyjną do [...]), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce i wystawia paragon, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

W ocenie Sądu, wskazane okoliczności przesądzają, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy strona świadczyła w ten sposób usługi przewozu. W tej sytuacji na Skarżącej ciążył nie tylko obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego (obowiązek ten strona wykonała), ale i obowiązek zgłoszenia spornego samochodu osobowego do licencji oraz obowiązek spełnienia przez pojazd wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Wszystkie te bowiem obowiązki spoczywają na podmiotach wykonujących faktyczną działalność, odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 u.t.d., a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej.

W tych okolicznościach należy przyjąć, że Skarżąca bezspornie wykonywała usługi w zakresie transportu drogowego. Jeżeli zaś chodzi o kwestionowanie wykonywania przez stronę przewozu okazjonalnego z powodu rzekomego braku wykazania przez organ, że przewóz ten nastąpił z inicjatywy kierującego lub pasażera, to wskazać należy, iż z przesłuchania świadka - pasażera wyraźnie wynika, iż zamówił on taksówkę, korzystając z aplikacji [...]. Jest to zatem ewidentna inicjatywa pasażera do zainicjowania przejazdu okazjonalnego. Nie mają zatem znaczenia przywoływane przez Stronę analogię do carpoolingu i carsharingu. Za niezasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4b pkt 1 lit. c) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry (nawet jeśli określona jest jedynie w przybliżeniu) i następuje na rzecz przedsiębiorcy, który zapewnia usługę w ramach aplikacji [...].

Sąd uznał także, że ustalenia dokonane przez orzekające w tej sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1 art. 80, art. 86 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że wykonywany przez Stronę przewóz był przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, jak również przesłanek z art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz bez zgłoszenia tego samochodu do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, posiadanej przez Skarżącą. W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy dwóch opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie skarżącej, za które została na stronę nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wobec powyższego za bezzasadny należało uznać zarzut, że organy nie zebrały w sposób pełny materiału dowodowego sprawy, a ustalenia oparły jedynie na protokole kontroli, z którego - zdaniem Skarżącej - nie wynika, by wykonywała on transport drogowy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, został zgromadzony prawidłowo i w zakresie pozwalającym na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy pozwalały na przyjęcie, że wykonywane przez Skarżącą czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, która polegała na wykonywaniu transportu drogowego, tj. transportu okazjonalnego.

Należy ponadto zauważyć, że nie w każdym przypadku obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego spoczywa na organach administracji, prowadzących postępowanie. Obowiązek wyczerpującego zebrania przez organy materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez nie materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku zaoferowania takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie Skarżąca dowodów takich nie przedłożyła.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.