Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 111/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 par. 2,  par. 3  ust. 4,  art. 58 par. 1 pkt 1,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ujednolicenie terminu trwania prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 29 kwietnia 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Fundacji [...], reprezentowanej przez adw. S.J., na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ujednolicenia terminu trwania praw dla wszystkich udziałów we współużytkowaniu wieczystym gruntu przy ul. [...] w W., oznaczonego w ewidencji gruntów jako zabudowana działka nr [...] z obrębu [...], KW nr [...].

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], będącym odpowiedzią na w/w skargę, Burmistrz Dzielnicy [...] Miasta [...] W. wyjaśnił, że prowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczy regulacji z zakresu prawa cywilnego i nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 w/w ustawy. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.). Określona w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organów przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w indywidualnych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4 a p.p.s.a) a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.

Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 Kpc dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi stwierdzić należy, iż postępowanie wszczęte podaniem o ujednolicenie terminów trwania użytkowania wieczystego prowadzone jest w trybie cywilnoprawnym, na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Zgodnie z art. 3 a pkt 2 ustawy o własności lokali właściciele wyodrębnionych lokali mogą żądać zmiany terminów trwania współużytkowania wieczystego przynależnej do tych lokali działki budowlanej poprzez przyjęcie jednego terminu dla wszystkich udziałów we współużytkowaniu wieczystym tej działki, który ustanawia się stosownie do najdalszego terminu ustalonego dla pozostałych udziałów. Samo ujednolicenie polega na przedłużeniu obowiązywania umowy o oddaniu ułamkowej części gruntu w użytkowanie wieczyste na taki okres, by termin użytkowania wieczystego każdego z właścicieli lokali kończył się z taką samą datą, z jaką kończy się termin użytkowania wieczystego tego z właścicieli, który przed rozpoczęciem ujednolicenia miał termin najdłuższy.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w zakresie ujednolicenia terminów użytkowania wieczystego. Sądy administracyjne są właściwe bowiem w sprawach skarg na bezczynność wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1-4 a art. 3 § 2 p.p.s.a., który wymienia decyzje, postanowienia i inne akty władcze wydawane w sprawach administracyjnych. Chodzi zatem o takie rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest sprawa administracyjna w znaczeniu co najmniej procesowym, a więc w której, niezależnie od jej materialnoprawnego charakteru, przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotowa sytuacja nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Zaskarżony brak rozstrzygnięcia dotyczy bowiem sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, eliminując zatem również możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność na podstawie przepisów p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł z urzędu o zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu sądowego.