Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2747/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 308/19 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; 2) odstępuje od zasądzenia od S. J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 308/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S. J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 17 września 2018 r. S. J. zwróciła się do Prezydenta Miasta Łodzi o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko: M. S. w okresie od 1 października 2018 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta Łodzi odmówił S. J. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko M. S. na okres od 1 października 2018 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła S. J.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, działając m.in. na podstawie art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 16, pkt 19 lit. c, pkt 20 lit. c, pkt 21; art. 4 ust. 1-3; art. 5 ust. 1, ust. 3, ust. 4; art. 7 ust. 3b ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.p.w.d." oraz art. 3 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.ś.r.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego strona wskazała, że: 1) ubiega się o świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko w rodzinie, które z nią zamieszkuje i które pozostaje na jej utrzymaniu, 2) na potrzeby ubiegania się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego rodzinę tworzą: a) S. J. (strona, stan cywilny: brak danych), b) M. S. (syn, ur. 11 października 2010 r.), 3) dziecko nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, 4) łączna kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób spoza rodziny wyniosła w roku 2017 kwotę 0,00 zł, 5) w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na który jest ustalane prawo do świadczenia wychowawczego, strona lub członkowie jej rodziny: a) osiągnęli dochody niepodlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e, art.30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, b) osiągnęli dochody z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - ryczałt ewidencjonowany lub karta podatkowa, c) nie osiągnęli dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego.

Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że z odpisu skróconego aktu urodzenia z dnia 21 października 2010 r. wynika, że ojcem małoletniego M. S. jest P. S. P. S. w umowie z dnia 10 sierpnia 2017 r. (spisanej w formie aktu notarialnego) o ustalenie obowiązku alimentacyjnego i ustanowienie tytułu egzekucyjnego zobowiązał się łożyć na swojego małoletniego syna M. S. comiesięcznie kwotę 400 zł z tytułu świadczeń alimentacyjnych do rąk jego matki S. J., począwszy od dnia 10 sierpnia 2017 r.

Organ II instancji wskazał także, że strona w dniu 17 września 2018 r. złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie, z którego między innymi wynika, że w roku 2017 otrzymała alimenty zgodnie z wyrokiem na syna M. S. 4 x 400 zł = 1.600 zł. Jej dochody w 2017 r. pochodziły z tytułu zaległego za 2010 r. zasiłku chorobowego (PIT-11A) oraz z tytułu odsetek od tego zasiłku (PIT-8C) z ZUS. Ponadto strona oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą i rozlicza się na zasadach ryczałtu.

W odniesieniu do powyższego Kolegium podniosło, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście w piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. o wysokości przychodu oraz wysokości i formie opłacania podatku dochodowego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na który ustalane jest odpowiednio prawo do świadczeń rodzinnych, świadczeń z funduszu alimentacyjnego lub świadczenia wychowawczego, dotyczące osoby rozliczającej się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne, wskazał, że S. J. w roku 2017 opłacała ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Stawka podatkowa wynosiła 5,5%, przychód wyniósł [...] zł. Suma ryczałtu wpłaconego w formie zaliczek to kwota [...] zł. Ponadto podatnik złożył również PIT-36 dotyczący tego okresu, a nieobjęty niniejszym zaświadczeniem. Zaświadczenie wystawiono celem uzyskania świadczeń rodzinnych. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście w piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. o dochodzie członków rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy wskazał, że S. J. w PIT-36 za 2017 r. wykazała dochód brutto w kwocie [...] zł, podatek należny w kwocie [...] zł, składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 0,00 zł. Ponadto podatnik złożył również PIT-28 dotyczący tego okresu, a nieobjęty niniejszym zaświadczeniem. Zaświadczenie wystawiono celem uzyskania świadczeń rodzinnych.

Kolegium zauważyło również, że organ I instancji pozyskał niezbędne dane strony do ustalenia prawa do wnioskowanego świadczenia, tj.: 1) z ZUS: strona od 7 września 2016 r. jest zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą pod nr NIP [...], zadeklarowana składka na ubezpieczenie zdrowotne za 2017 r. wyniosła [...] zł, 2) z organu podatkowego za pośrednictwem Ministerstwa Finansów: strona w PIT-36 za 2017 r. wykazała dochód w kwocie [...] zł, składki na ubezpieczenie społeczne "brak danych", należny podatek w kwocie [...] zł, wartość kwoty zwrotu z tytułu niewykorzystanej ulgi na dzieci 0 zł.

Następnie organ odwoławczy, powołując się na art. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 3b, art. 18 ust. 1 u.p.p.w.d., a także na art. 3 pkt. 1 u.ś.r. oraz obwieszczenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2018 r. (M.P. z 2018 r., poz. 721), podkreślił, że dochodem miarodajnym do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2018/2019 jest dochód uzyskany w roku kalendarzowym 2017 przy uwzględnieniu instytucji utraty i uzyskaniu dochodów. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że w badanym okresie w rodzinie strony nie wystąpiła instytucja utraty i uzyskania dochodu. Stąd też, zdaniem Kolegium, dochód na jednego członka rodziny strony wyniósł 1.355,97 zł i przekroczył ustawowe kryterium dochodowe, tj. kwotę 800,00 zł.

Następnie przedstawiając sposób obliczenia dochodu na jednego członka rodziny, Kolegium wskazało, że dochód strony za 2017 r. (PIT-36) wyniósł [...] zł - składki na ubezpieczenie społeczne to 0 zł - należny podatek [...] zł + wartość kwoty zwrotu z tytułem niewykorzystanej ulgi na dziecko 0 zł + dochód z działalności gospodarczej za 2017 r., który wyniósł [...] zł + alimenty otrzymane w 2017 r. w wysokości 1.600,00, razem stanowi kwotę [...] zł. Średni miesięczny dochód rodziny wyniósł [...] zł, tj. dochód strony [...] zł podzielony przez 12 miesięcy. Natomiast średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny wyniósł 1.355,97 zł, tj. 2.711,93 zł podzielone przez 2 osoby w rodzinie.

Kolegium podniosło przy tym, że według wyliczeń organu I instancji dochód na jednego członka rodziny wyniósł 859,08 zł i również przekroczył ustawowy próg dochodowy. Zdaniem Kolegium, różnica w obliczeniach dochodu na jednego członka rodziny dokonanych przez Kolegium i organ I instancji nie ma wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, ponieważ w obu przypadkach dochód na jednego członka rodziny przekroczył ustawowe kryterium dochodowe.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że organ I instancji błędnie przytoczył treść art. 3 pkt. 1 u.ś.r. dotyczącego dochodu, ponieważ przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związany z systemem wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r., poz. 1428), która weszła w życie 1 sierpnia 2017 r. i ma zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy rozpoczynający się od dnia 1 listopada 2017 r. Zdaniem Kolegium, zaistniała pomyłka organu I instancji nie miała wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ II instancji wskazał, że dochodem miarodajnym do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2018/2019 jest dochód uzyskany w roku kalendarzowym 2017 przy uwzględnieniu instytucji utraty i uzyskania dochodów. Przepis art. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. zawiera legalną definicję dochodu. Załączone do odwołania kserokopie informacji o dochodach PIT-11A i PIT-8C nie mają wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, ponieważ były złożone łącznie z wnioskiem o ustalenie prawa do wnioskowanego świadczenia i były przedmiotem oceny przez organy administracji. Zdaniem Kolegium, pozostałe dokumenty załączone do odwołania również nie mają wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Dane dotyczące dochodu i należnego podatku z PIT-11A i PIT-8C strona sama wykazała w zeznaniu podatkowym PIT-36 za rok 2017, co znalazło odzwierciedlenie w zaświadczeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 sierpnia 2018 r.

Dodatkowo, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium wskazało, że dane dotyczące dochodu rodziny wykazane w zaświadczeniu urzędu skarbowego są wiążące dla kierownika miejskiego ośrodka pomocy społecznej, jak i samorządowego kolegium odwoławczego. Organy nie mogły kwestionować składników wynagrodzenia strony uzyskanego w roku kalendarzowym zaliczonego do dochodu rodziny przez organ podatkowy. Takie uprawnienie przysługuje tylko adresatowi zaświadczenia. Pozostałe zarzuty odwołania Kolegium uznało za chybione i niemające wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła S. J., wskazując że wyliczone dochody na członka rodziny skarżącej są niezgodne z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało bowiem otrzymane kwoty z tytułu zasiłku chorobowego wykazanego w PIT 11A, jak i odsetki za opóźnienie w jego zapłacie przez ZUS za 8 lat wykazane w PIT-8C, jako "nieutracone". W odniesieniu do powyższego skarżąca wskazała, że jakkolwiek w ustawie nie jest wyraźnie wskazane, że to dochód utracony, ale jest wskazany jako dochód utracony wynagrodzenie za czas choroby wypłacone przez pracodawcę. Zdaniem pełnomocnika, oznaczałoby to, że zasiłek za tę samą chorobę wypłacony przez inny podmiot (tu ZUS), byłby wyłączony z "utracone". W ocenie strony, zapisy o dochodzie "utraconym" są powołane w ustawie wybiórczo bez logiki. Dochód utracony to przecież ten, którego już nie ma. Jest to niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej wskazaną w Konstytucji. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 Konstytucji, jej przepisy stosuje się bezpośrednio i wniósł o zastosowanie przez Sąd tego przepisu w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało na inny sposób liczenia dochodu i podało, że dochód ten wynosił 859,08 zł (podczas gdy w decyzji Kolegium wyliczyło, że dochód na i członka rodziny wynosił 1.355,97 zł), a więc przekracza próg dochodowy 800,00 zł , stąd tez wnioskowało o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i złożył do akt sprawy pismo stanowiące jej uzupełnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględniając skargę wskazał, że ocenę Kolegium zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy uznać za nieuprawnioną i przedwczesną. Przyjęcie bowiem takiego stanowiska, jak dowodzi analiza akt sprawy, jest konsekwencją braku przeprowadzenia rzetelnych wyliczeń kwoty dochodu przypadającego na 1 osobę w rodzinie skarżącej w kontekście przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie, w tym art. 2 pkt 1-2, pkt 4 u.p.p.w.d. oraz art. 3 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c u.ś.r. i w konsekwencji przyjęcia na tej podstawie, iż w sprawie doszło do przekroczenia kryterium dochodowego uprawniającego skarżącą do świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d.

Sąd zwrócił uwagę, że Kolegium w istocie wskazało w sprawie na dwa sposoby obliczenia dochodu, inny w zaskarżonej decyzji, przyjmując że dochód na 1 członka rodziny strony wyniósł 1.355,97 zł i inny w odpowiedzi na skargę, wskazując, że dochód ten wynosi 859,08 zł. Podkreślono przy tym, że odpowiedź na skargę nie jest pismem, w którym organ może korygować, czy też uzupełniać wydaną w sprawie decyzję.

Na tle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy poprzez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem,,

b) art. 5 ust. 3 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, iż dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł, co uzasadnia przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez:

- błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy;

- błędne przyjęcie, że fakt ponownego przeliczenia dochodu przypadającego na członka rodziny w odpowiedzi na skargę, w sytuacji gdy próg dochodowy w dalszym ciągu jest przekroczony stanowi naruszenie, które ma istotny wpływu na wynik sprawy;

b) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, który to brak może prowadzić do mylnego przekonania Strony, iż świadczenie wychowawcze powinno przysługiwać od początku okresu świadczeniowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi;

a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie,

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia;

3) orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego;

4) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że nie podziela stanowiska Kolegium przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja organu I instancji jako prawidłowa zasługiwała na utrzymanie w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu tę ocenę Kolegium uznać należy za nieuprawnioną i przedwczesną. Przyjęcie takiego stanowiska jak dowodzi analiza akt sprawy jest konsekwencją braku przeprowadzenia rzetelnych wyliczeń kwoty dochodu przypadającej na 1 osobę w rodzinie w kontekście przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie i w konsekwencji przyjęcie że doszło do przekroczenia kryterium dochodowego. Sąd wskazał, że Kolegium w istocie wskazało na dwa sposoby obliczenia dochodu, inny w zaskarżonej decyzji przyjmując że dochód ten na 1 członka rodziny wynosi 1.355,97 zł, a inny w odpowiedzi na skargę gdzie przyjęto, że dochód ten wynosi 859,08 zł. Sąd podkreślił, że taka praktyka zasługuje na krytykę, albowiem odpowiedź na skargę jest pismem w którym nie można korygować, czy też uzupełniać wydanej w sprawie decyzji.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2 lit. a i lit. b skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim należy się zgodzić ze stwierdzeniem Sądu I instancji, iż w odpowiedzi na skargę organ nie może korygować, zmieniać, wydanej w sprawie decyzji, czy też przedstawiać odmiennego uzasadniania. Jednak z tego słusznego stwierdzenia, Sąd I instancji wyciągnął nieuprawniony wniosek przyjmując, że Kolegium wskazało na dwa różne sposoby obliczenia dochodu, a okoliczność ta spowodowała uchylenie decyzji. Tymczasem, skoro w odpowiedzi na skargę nie można korygować, zmieniać, uzupełniać wydanej w sprawie decyzji, co jest okolicznością bezsporną, a mimo to organ w odpowiedzi na skargę przedstawia inne stanowisko prawne, a w konsekwencji inne uzasadnienie, niż wyrażone w wydanej w sprawie decyzji, to stanowisko to nie wywołuje skutków prawnych. Nadal istotne jest wyłącznie stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i ta decyzja powinna być przedmiotem dogłębnej kontroli zważywszy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podjął kontroli zaskarżonej decyzji, ani z punktu widzenia przepisów procesowych, ani przepisów materialnoprawnych, można natomiast wnioskować, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było stanowisko Kolegium co do dwóch sposobów liczenia dochodu, jedno przyjęte w zaskarżonej decyzji, a drugie wskazane w odpowiedzi na skargę. Równocześnie Sąd stwierdził (ostatni akapit na s. 10), że nie podziela stanowiska Kolegium przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy decyzja organu I Instancji jako prawidłowa zasługiwała na utrzymanie w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym Sąd zajął stanowisko prawne nie tylko co do zaskarżonej decyzji ale również co do decyzji organu I instancji, bez jakiejkolwiek oceny stanu faktycznego i prawnego mającego zastosowanie w sprawie i to w sytuacji gdy sposoby liczenia dochodu przez organ I instancji i przez organ II instancji były różne.

W takich okolicznościach, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są zasadne, szczególnie zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wyroku, z przyczyn wskazanych wyżej, nie pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Z tych samych powodów odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego było niemożliwe.

Wskazane okoliczności skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd zobowiązany jest do przeprowadzenia pełnej rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarówno co do ustaleń faktycznych w sprawie jak i oceny prawnej tego stanu, ze wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i sporządzenia uzasadniania wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym, pozwalającym na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.