Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 653/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6164 Wspólnoty gruntowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Spółki [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...]; II. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej Spółki [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 653/11

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Minister Środowiska (dalej "Minister"), po ponownym rozpatrzeniu na wniosek (zwanej dalej "skarżącą") Spółki [...] w S., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności 6 decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (dalej "MOŚZNiL"), tj.:

- decyzji z dnia [...] września 1997 r. znak [...],

- decyzji z dnia [...] września 1997 r. znak [...],

- decyzji z dnia [...] grudnia 1997 r. znak [...],

- decyzji z dnia [...] grudnia 1997 r. znak [...],

- decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. znak [...],

- decyzji z dnia [...] lutego 1999 r. znak [...], dalej "kwestionowanych decyzji".

Zaskarżona decyzja Ministra zapadła w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] grudnia 2001 r. J. N., M. M., S. K., K. S., T. M., L. S., M. R.i i S. K. (dalej "wnioskodawcy") wnieśli o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] Minister odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1293/06 (dalej "wyrokiem z 2008 r.") Sąd uchylił obie wskazane wyżej decyzje Ministra z dnia [...] marca 2002 r. i z dnia [...] marca 2004 r. Uchylenie orzeczeń nastąpiło z uwagi na niezapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu.

Wyrokiem z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1353/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wnioskodawców od wyroku Sądu z dnia [...] marca 2008 r.

Orzekając ponownie w sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Minister odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji.

Skarżąca wniosła do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Minister wskazał w szczególności, co następuje:

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa był właściwy do rozpatrzenia kwestionowanymi decyzjami odwołań od decyzji Wojewody [...] w sprawie ustalenia, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalania wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej.

Zarzut braku właściwości rzeczowej MOŚZNiL do orzekania w przedmiotowej sprawie był wielokrotnie wyjaśniany w kolejnych decyzjach administracyjnych oraz postępowaniach toczących się przed sądami administracyjnymi.

Zagadnienie to było przedmiotem kontroli Sądu w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w jego ocenie zarzut braku właściwości MOŚZNiL do orzekania nie zasługuje na uwzględnienie. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 6 października 1999 r., sygn. akt II SA 557/99 i 736 - 777/99 i z dnia 18 listopada 2003 r., sygn. akt II SA 3345/01, stwierdzając że MOŚZNiL był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r. Nr [...]. W wyroku z dnia 6 marca 2008 r. Sąd wskazał, że prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego ma charakter wiążący dla stron, sądów i organów państwowych.

W świetle przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej minister właściwy do spraw rolnictwa posiada w sprawach rozstrzyganych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych wyłącznie kompetencje do ustalania wzoru statutu spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej.

Żadna z decyzji Wojewody [...], które były przedmiotem odwołań rozpatrzonych przez MOŚZNiL nie była wydana w I instancji.

Nie jest trafny zarzut skarżącej, że w sprawie nie zapewniono udziału wnioskodawcom. Niezasadność tego zarzutu wynika z faktu, że uprawnienie do reprezentowania Wspólnoty przysługuje wyłącznie Spółce reprezentowanej przez właściwe organy.

Ponadto odpowiadając na argumenty skarżącej Minister wskazał, że "już Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 października 1999 r., sygn. akt II SA 557/999 i 736-777/99 wspomina, że Zarząd Spółki w piśmie z dnia [...] października 1992 r. wnioskował uwzględnienie przy aktualizacji faktu, że główny areał stanowią lasy, stąd spółka ta bardziej odpowiada statusowi spółki leśnej, określonej w art.6 ust.2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych.".

Spółka wniosła do Sądu skargę na decyzję Ministra, zarzucając rozstrzygnięciu:

- naruszenie art.156§1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 85 pkt 7 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej oraz art. 19 i 20 k.p.a. poprzez naruszenie właściwości rzeczowej ministra właściwego do spraw rozwoju wsi we wszystkich sprawach wspólnot gruntowych,

- naruszenie art.156§1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz w zw. z art.149§2 k.p.a. i innymi dotyczącymi wznowienia postępowania (brak właściwości rzeczowej i instancyjnej) poprzez nieuwzględnienie, że organem właściwym w sprawie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej był wyłącznie kierownik urzędu rejonowego, a organem odwoławczym wojewoda,

- naruszenie art.156§1 pkt 2 k.p.a. poprzez przeoczenie, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wypełniających przesłanki nieważności, jak również decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, jest również nieważna,

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Spółce [...] w S. wzięcia udziału bez własnej winy w postępowaniach zakończonych decyzjami z dnia [...] sierpnia 1998 r. i [...] lutego 1999 r., z powodu braku organów uprawnionych do reprezentacji Spółki od [...] maja 1998 r. do [...] listopada 2008 r.,

- przeoczenie, że skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniach sądowo- administracyjnych o sygn. akt IV SA/Wa 1293/06 i II OSK 1353/08,

- naruszenie m. in. art. 9 i 40 k.p.a. poprzez niedoręczanie w toku postępowania wnioskodawcom pism oraz zaskarżonej decyzji,

- niedoręczenie zaskarżonej decyzji żadnemu z wnioskodawców, z których dwóch wdacie wydania decyzji nie żyło (art.109§1, art.97§1 pkt 1 k.p.a.),

- zaniechanie wykonania przez organ obowiązku z art.10§1 k.p.a., co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie a jego wypełnienie pozwoliłoby organowi na uzyskanie informacji o śmierci stron postępowania

- wadliwą interpretację wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanego w postępowaniu o ustalenie w trybie art.198 k.p.c.

Ustosunkowując się do twierdzeń organu zawartych w zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała ponadto, że kryterium rodzaju gruntów w ogóle nie ma znaczenia dla ustalenia właściwego ministra w sprawie z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Podniosła również, że kurator ustanowiony w trybie art. 42 k.c. nie może reprezentować organów spółki. Poza tym w momencie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. i [...] lutego 1999 r. Spółka nie miała ani zarządu, ani kuratora, który został ustanowiony dopiero [...] grudnia 1999 r. w związku z czym należało zawiesić postępowanie, czego organ nie zrobił.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra Środowiska z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało uwzględnić, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra, jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. wydane zostały z naruszeniem art.7 i 77§1 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że wskazane wyżej decyzje Ministra z dnia [...] grudnia 2010 r. i z dnia [...] marca 2011 r. wydane zostały w następstwie ponownego rozpatrzenia kwestii legalności 6 kwestionowanych decyzji, będącego wynikiem uchylenia przez Sąd wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. poprzednich decyzji Ministra wydanych w postępowaniu nadzorczym.

Niewątpliwie zatem kontrola legalności decyzji zaskarżonych obecnie winna zawierać ustalenie, czy przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy organ wziął pod uwagę oceny sformułowane przez Sąd w wyroku z 2008 r.

Zgodnie bowiem z art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392).

Stosownie do powyższego stwierdzić należy, że wyrokiem z 2008 r. Sąd uchylił obie decyzje Ministra z racji uchybienia procesowego, jakim dotknięte było prowadzone przez Ministra postępowanie nadzorcze, a które polegało na niezapewnieniu udziału w tym postępowaniu skarżącej. Udział ten został zapewniony przez organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Obowiązek spoczywający na organie z mocy art.153 p.p.s.a. został zatem wypełniony.

Należy również odnotować, że w wyroku z 2008 r. Sąd nie ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia uchybień procesowych postępowania nadzorczego, a wypowiedział się w pewnym zakresie na temat meritum sprawy, tj. na temat tego, czy istnieją przesłanki do uznania, że sześć kwestionowanych przez skarżącą decyzji administracyjnych jest obarczonych kwalifikowanymi wadami prawnymi, o których mowa w art.156§1 k.p.a. Ustosunkowując się w tym zakresie do zarzutu skargi, Sąd stwierdził brak podstaw do uznania, że kwestionowane decyzje wydano z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, związanym z brakiem właściwości Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa do orzekania jako organ odwoławczy w sprawach o ustalanie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową i ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej.

Wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku z 2008 r. swoje stanowisko we wspomnianej wyżej kwestii Sąd podkreślił, że stanowiła ona przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 6 października 1999 r. sygn. akt II SA. 557/99 i 736 - 777/99 i z dnia 18 listopada 2003 r. sygn. akt II SA. 3345/01, stwierdził, że Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, a następnie Minister Środowiska był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r. W świetle powyższego Sąd orzekający w 2008 r. stwierdził, że zgodnie z art.170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut skarżących podnoszący, iż właściwym w sprawach rozstrzyganych w oparciu o przepisy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych zgodnie z art.85 pkt. 7 ustawy z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przepis ten stanowi bowiem jedynie, jak podkreślono w przywołanych wyrokach, iż do zakresu działania ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przechodzą zadania i kompetencje należące dotychczas do Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na podstawie przepisów o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Art. 15 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych powierza zaś ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa jedynie kompetencję do ustalania wzoru statutu spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej. Tym samym w sprawie organ zobligowany był ustalać właściwość rzeczową. Zgodnie zaś z art. 20 k.p.a właściwość rzeczową organu ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Skoro zaś sprawa dotyczy gruntów leśnych, organem właściwym do jej rozstrzygania zgodnie z 28 ust.1 pkt 7 ustawy o działach administracji rządowej w zakresie leśnictwa jest Minister Środowiska. Zgodnie z art.157§1 k.p.a. Minister Środowiska był organem właściwym do orzekania w sprawie.

W związku z cytowanym wyżej jednoznacznym stanowiskiem Sądu orzekającego w 2008 r. uznać należy, że problem właściwości Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa do wydania 6 kwestionowanych decyzji orzekania został ostatecznie rozstrzygnięty. Minister rozpatrujący po wyroku z 2008 r. sprawę ponownie, był zobowiązany do uwzględnienia wskazanej wyżej oceny zgodnie z art.153 p.p.s.a., co też uczynił. Ocena ta wiąże również Sąd przy orzekaniu w sprawie obecnie.

Pomimo tego, że Ministrowi nie można poczynić zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a., albowiem w kontrolowanych obecnie orzeczeniach nie sposób dopatrzyć się sprzeczności z ocenami sformułowanymi w wyroku z 2008 r., to jednakże stwierdzić należy, że w tym zakresie rozpatrywanej sprawy, w którym Sąd orzekający poprzednio nie sformułował ocen, czy też wytycznych, organ nie ustrzegł się uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia te Sąd orzekający obecnie zobowiązany był wziąć pod uwagę z urzędu.

Nawiązując do powyższego należy stwierdzić, że w postępowaniu nadzorczym nie wyjaśniono w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzono wszechstronnie materiału dowodowego. Nie można uznać, że w kontrolowanym postępowaniu dokonano wyczerpującej analizy kwestionowanych decyzji pod kątem obarczenia ich kwalifikowanymi wadami prawnymi.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego występuje strona, fakt ten nie zwalnia organu administracyjnego od przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji w pełnym zakresie pod względem występowania przesłanek określonych w art.156§1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1053/09, publ. LEX nr 594859).

Mając powyższe na uwadze zaznaczyć należy, że sześciu decyzji administracyjnych będących przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją nie można traktować jako decyzji wydanych w sprawach o jednolitym charakterze. Przeciwnie, z formalnego punktu widzenia są to sprawy o zróżnicowanych przedmiotach.

Decyzja z dnia [...] września 1997 r. nr [...] to decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności trzech decyzji Wojewody [...] wydanych w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją w przedmiocie ustalenia nieruchomości stanowiących wspólnotę gruntową.

Decyzja z dnia [...] września 1997 r. nr [...] to decyzja w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, umarzającą z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej.

Decyzja z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...] to decyzja uchylająca decyzję tego organu w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Nr [...], a w pozostałej części utrzymująca tę decyzję w mocy.

Decyzja z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...] to decyzja uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Nr [...] i umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie.

Decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r. Nr [...] to decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej.

Decyzja z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...] to decyzja wydana w przedmiocie ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie oraz ustalania, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową.

Zróżnicowanie przedmiotów wskazanych wyżej decyzji nie znalazło należytego odzwierciedlenia przy rozpatrywaniu sprawy.

Organ dokonał oceny legalności kwestionowanych decyzji zbiorczo, nie przeprowadzając szczegółowej analizy ich przedmiotu, stosując do wskazanej wyżej oceny jednolite kryteria. Przyjęcie takiego sposobu procedowania można jednakże rozważać jedynie w przypadku oceny kilku decyzji administracyjnych jednolitych rodzajowo (w ścisłym znaczeniu formalnym).

W przypadku konieczności oceny kilku decyzji o różnych przedmiotach zachodzi konieczność dokonania odrębnej oceny każdej z tych decyzji pod kątem ewentualnego obarczenia jej kwalifikowanymi wadami prawnymi z art.156§1 k.p.a.

W tej sytuacji pomimo tego, że kwestionowane decyzje objęte zostały jednym wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego, celowym jest prowadzenie przez organ nadzorczy sześciu odrębnych postępowań nadzorczych, kończących się odrębnymi decyzjami administracyjnymi, nie zaś, jak to miało miejsce, prowadzenie jednego postępowania, zakończonego jedną decyzją.

Podkreślić również należy, że po wydaniu zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2010 r. w odniesieniu do dwóch ostatnich spośród sześciu wymienionych wyżej decyzji zaszły istotne okoliczności, które przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Ministra będą musiały być wzięte pod uwagę.

W odniesieniu do decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. stwierdzić należy, że jest ona przedmiotem dwóch konkurencyjnych postępowań prawnych, mających na celu ocenę jej legalności. Niezależnie bowiem od faktu, że na wniosek skarżącego w stosunku do tego orzeczenia wszczęto postępowanie nadzorcze, zakończone zaskarżoną decyzją Ministra z dnia [...] grudnia 2010 r. to równolegle decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r. jest przedmiotem odrębnej, nierozpoznanej jeszcze skargi do Sądu, zarejestrowanej pod sygnaturą IV SA/Wa 300/11. Oznacza to, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r. ma być równocześnie przedmiotem oceny pod kątem ewentualnego obarczenia jej kwalifikowanymi wadami prawnymi wymienionymi w art.156§1 k.p.a. (administracyjne postępowanie nadzorcze), jak i bezpośrednio przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Obie te, konkurencyjne wobec siebie procedury kontrolne, nie mogą być prowadzone jednocześnie. Podkreślenia wymaga, że bezpośrednia kontrola sądowa decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. ma szerszy zakres aniżeli postępowanie nadzorcze prowadzone przez organ administracji, albowiem Sąd będzie zobowiązany do skontrolowania decyzji pod kątem wszelkich istotnych naruszeń prawa, a nie tylko pod kątem naruszeń kwalifikowanych, o jakie chodzi w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie przed Sądem ma w tej sytuacji pierwszeństwo, z czego wynika konieczność zawieszenia przez organ, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, postępowania nadzorczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego na podstawie art.97§1 pkt 4 k.p.a. Współzależność obu wskazanych wyżej postępowań, warunkująca możliwość zastosowania art.97§1 pkt 4 k.p.a., nie ulega wątpliwości w sytuacji, w której co do zasady rozpatrzenie przez Sąd skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 1998 r. może potencjalnie doprowadzić do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego (czego Sąd w niniejszym postępowaniu w żaden sposób nie przesądza). Fakt ten wywoływałby bezpośrednie skutki dla postępowania nadzorczego, które w braku przedmiotu (kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r.) podlegałoby umorzeniu.

Odnośnie decyzji z dnia [...] lutego 1999 r. należy stwierdzić, że została ona prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Sądu z dnia [...] stycznia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1356/10. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ postępowanie nadzorcze w tej części należy umorzyć.

W razie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Minister rozpozna ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności sześciu decyzji z uwzględnieniem zaleceń sformułowanych powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art.145§1 ust.1 lit.c oraz art.200 p.p.s.a.