Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 587/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 121 par 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 par 1, art. 191, art. 210 par 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 22, art. 22a ust. 1 pkt 3, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 22g ust. 17
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skarg M. P. i U. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. skargi oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 5 marca 2018 roku, znak [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 24 maja 2016 roku Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...]złotych i określił M. i U. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...]złotych. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

M. P. i U. P. w dniu 2 maja 2006 roku złożyli w Urzędzie Skarbowym [...] na formularzu PIT-36 wspólne zeznanie o wysokości osiągniętych dochodów/strat za 2005 rok. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 21 lipca 2011 roku Nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Z uwagi na fakt, iż postępowanie dotyczyło zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, dla przedmiotowości prowadzenia postępowania niezbędne pozostawało wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Jak wynika z akt podatkowych przeciwko M. P. zostało wszczęte w Prokuraturze Okręgowej w G. [...] śledztwo pod sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 229 § 4 k.k. i inne. W dniu 2 grudnia 2010 roku Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wydał postanowienie o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, w którym (w punkcie VI) zarzucił podejrzanemu M. P., że (...)"w dniu 15 maja 2006 roku w K., składając, jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych Urzędowi Skarbowemu [...] w K. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) za 2005 rok zataił prawdę o osiągniętych przychodach w kwocie [...]złotych uzyskanych z tytułu świadczonych usług na rzecz Klasztoru Sióstr N. w K., czym uszczuplił należny podatek dochodowy o kwotę [...]złotych to jest o przestępstwo z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego"(...).

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzjami z dnia 23 lipca 2013 roku Nr [...] i Nr [...] orzekł o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku małżonków M. i U. P. przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Decyzje I instancji zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia 7 listopada 2013 roku Nr [...] i Nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 października 2014 roku o sygn. akt I SA/Kr 119/14 oddalił skargi Podatników.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2017 roku o sygn. akt II FSK 1042/15 oddalił skargę kasacyjną M. P. i U. P.. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż w opisywanym stanie faktycznym doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa z dniem 2 grudnia 2010 roku.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji dokonał weryfikacji osiągniętych przez M. P. i U. P. w 2005 roku przychodów i poniesionych wydatków. W zakresie uzyskanych przez M. P. dochodów z najmu, w oparciu o przedłożone dokumenty organ I instancji ustalił przychód z wynajmu poszczególnych lokali w łącznej kwocie [...]złotych. Zdaniem organu I instancji koszt uzyskania przychodu z najmu stanowią tylko te wydatki, które przypadają na część budynku (lokalu) objętego umową najmu. W związku z powyższym na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zweryfikował wykazane przez Podatnika wydatki i za koszt uzyskania przychodu z najmu uznał tylko te, które dotyczyły wynajmowanych nieruchomości.

W nieruchomości położonej w B.-B. przy ul. [...] zgodnie z oświadczeniem M. P. wynajmowane były tylko lokale o numerze [...] i [...], natomiast nie wynajmowano lokalu o numerze [...], a lokal o numerze 1 zajmowany był przez właścicieli. Na podstawie przedłożonych umów najmu oraz decyzji w zakresie podatku od nieruchomości organ I ustalił, iż ogólna powierzchnia lokali przy ul. [...] wynosi 501 m2, a lokali wynajmowanych 219 m2.

W oparciu o powyższe udział powierzchni wynajmowanych lokali do ogólnej powierzchni wynosi (219 m2: 501 m2) x 100% = 43,71%. Tak wyliczoną proporcję organ I instancji zastosował do kosztów wspólnych (dotyczących wynajmowanych i nie wynajmowanych lokali) wykazanych przy ul. [...], a za koszt uzyskania przychodu uznano kwotę [...]złotych w tym [...] złotych podatek od nieruchomości + [...] złotych polisy ubezpieczeniowe.

W zakresie amortyzacji, weryfikując wyjaśnienia składane przez M. P., a także analizując przedłożone przez niego dokumenty organ I instancji doszedł do przekonania, iż do kosztów uzyskania przychodów z najmu można zaliczyć tylko odpisy amortyzacyjne od wynajmowanych lokali mieszkalnych w łącznej wysokości [...] złotych. Z uwagi na fakt, iż budynek w B.-B. przy ul. [...] wynajmowano w 2005 roku na cele użytkowe, organ I instancji przyjął wartość początkową wyliczoną przez Podatnika w wysokości [...] zł (470 m2 x [...] złotych) i zastosował stawkę 2,5%. W ten sposób wyliczył odpisy amortyzacyjne w kwocie [...]złotych. Zatem łączny koszt uzyskania przychodu z tytułu amortyzacji został określony na kwotę [...]złotych.

Odnosząc się z kolei do działalności wykonywanej osobiście Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w oparciu o informacje uzyskane z Prokuratury Okręgowej w G. ustalił, że M. P. otrzymał w 2005 roku przychód, który jak stwierdzono nie został wykazany w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2005 rok. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami przychód ten pochodził z tytułu wykonywania na rzecz Klasztoru Sióstr N. w K. usług polegających na pełnieniu funkcji pełnomocnika Klasztoru przed Komisją Majątkową - organem działającym w latach od 1989 do 2011 przy MSWiA, rozpatrującym sprawy zwrotu kościołom i innym związkom wyznaniowym majątku odebranego w PRL z naruszeniem ówczesnego prawa lub przekazania w zamian odpowiedniej rekompensaty.

Pieniądze miały zostać przekazane M. P. w dniu 13 maja 2005 roku przez Siostrę Z. T. - przeoryszę Klasztoru Sióstr N. w K.. Kwota [...]złotych stanowiła wynagrodzenie za wykonywane przez M. P. usługi polegające na występowaniu w imieniu Klasztoru Sióstr N. w K. przed Komisją Majątkową, która rozpatrywała zasadność roszczeń tego Klasztoru. Efektem współpracy była między innymi ugoda zawarta pomiędzy Klasztorem Sióstr N. w K., a Prezydentem Miasta K., dotycząca stadionu C. . Ustalenia w tym zakresie organ I instancji poczynił w głównej mierze w oparciu o zeznania w charakterze świadka siostry Z. T., która przedstawiła wyciąg z banku z dnia 13 maja 2005 roku potwierdzający fakt wypłaty z banku kwoty [...]złotych. Ponadto siostra Z. T. zeznała, że w dniu pobrania powyższych pieniędzy z banku sporządziła notatkę w której odnotowała fakt pobrania pieniędzy z banku i przekazania ich M. P.. Pieniądze miały zostać przekazane w gotówce, na polecenie D. M.. Świadek zeznał, że nie było przy tym zdarzeniu innych osób, a pokwitowania odbioru ww. kwoty pieniędzy nie posiada. Pieniądze zostały przekazane w kopercie formaty A-4 w kolorze brązowym w porze wieczornej, po godzinie 18:00. Z. T. wskazała, że jako Przeorysza Klasztoru i przełożona domu, która ma najwyższą władzę w klasztorze i podlega biskupowi i generałowi zakonu sama zdecydowała, że Panu Piotrowskiemu należy się wynagrodzenie z tytułu pracy w imieniu Klasztoru przed Komisją Majątkową.

Organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania przesłuchał również w charakterze świadka D. M., który zeznał, iż na prośbę M. P. dzwonił do Siostry przeoryszy z Klasztoru Sióstr N. w K. , aby przygotowała środki pieniężne dla M. P. z tytułu ich rozliczeń. Klasztor zrealizował wypłatę, a on osobiście wiózł M. P. do Klasztoru jako jego kierowca. M. P. przed przyjazdem do Klasztoru miał powiadomić D. M., iż jadą odebrać [...] złotych. Pieniądze miały znajdować się w paczkach z banderolą, prawdopodobnie były to banknoty o nominale [...] złotych.

W trakcie prowadzonego postępowania M. P. konsekwentnie zaprzeczał okoliczności przyjęcia kwoty [...]złotych podnosząc, że jego działalność miała charakter wyłącznie dobroczynny, a jedyną formę podziękowania za świadczone usługi stanowiły msze święte odprawiane w intencji jego samego oraz jego rodziny. Mężczyzna zaprzeczał również, aby w dniu w którym miało dojść do przekazania pieniędzy przebywał w K.. Wskazał, że tego dnia znajdował się w [...], gdzie pracował. Kwestionował także zeznania świadka D. M., które w jego ocenie są niezgodne z prawdą.

W tych okolicznościach organ I instancji zwrócił się do C. Administracji Podatkowej z wnioskiem o wymianę informacji w kwestii zatrudnienia M. P. w [...] w firmie C. s.r.o. S. w 2005 roku i przebywania w okresie 09.05.2005 r. - 23.05.2005 r. w [...], gdzie wykonywał swoje obowiązki służbowe na rzecz firmy C. s.r.o. Z udzielonej odpowiedzi wynika, iż spółka nie posiada żadnego dowodu (np. list obecności), który mógłby potwierdzić lub zaprzeczyć oświadczeniu M. P., że w okresie od 9 maja 2005 roku do 23 maja 2005 roku przebywał na terytorium [...], gdzie wykonywał swoje obowiązki służbowe w imieniu firmy o nazwie C. s.r.o. /spółka z ograniczoną odpowiedzialnością/ w tamtym czasie.

Do akt podatkowych zostało włączone jako dowód m.in. "Potwierdzenie dla klienta" P. SA dotyczące wypłaty w dniu 13 maja 2005 roku z rachunku Klasztoru Sióstr N. kwoty [...]złotych przez Z. T. wraz z jej podpisem, potwierdzenie wypłaty z kasy P. SA w dniu 13 maja 2005 roku kwoty [...]złotych w banknotach o nominałach [...] złotych, a także uwierzytelnione kserokopie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia M. P. pełnomocnikiem Klasztoru Sióstr N. w K. do zarządu nieruchomościami stanowiącymi własność Klasztoru.

W toku postępowania przed organem I instancji pełnomocnik K. D. złożył wniosek o przeprowadzenie eksperymentu w postaci próby umieszczenia przez przeoryszę Z. T. kwoty [...]tysięcy złotych w banknotach używanych o nominale [...] złotych w kopercie formatu A-4, następnie zaklejenia tejże koperty, dalej zaś obserwacji czy po godzinie od zaklejenia koperta nadal pozostaje trwale zamknięta, jak i ostatecznie przekazania jej bezpośrednio do rąk osoby trzeciej po uprzednim wzięciu jej do rąk przez świadka. Naczelnik Urzędu Skarbowego sam nie przeprowadził powyższego dowodu, jednakże zwrócił się do N. Oddział Okręgowy w K. oraz do P. SA w W. o przeprowadzenie eksperymentu.

N. w piśmie z dnia 6 listopada 2013 roku udzielił między innymi informacji, iż po przeprowadzeniu eksperymentu polegającego na próbie umieszczenia kwoty [...]złotych w załączonej przez organ kopercie A4 w banknotach [...] złotych, [...] złotych i [...] złotych - jedynie banknoty o nominale [...] złotych w ww. kwocie mieszczą się w tej kopercie.

Natomiast P. SA Departament Zarządzania Wsparciem Biznesu udzielił odpowiedzi, iż podczas eksperymentu ustalono, że w kopercie mieści się następująca liczba paczek:

o nominale [...] pln - 30 paczek, co daje nam 3.000 szt. o łącznej wartości [...] pln,

o nominale [...] pln - 28 paczek, co daje nam 2.800 szt. o łącznej wartości [...] pln,

o nominale [...] pln - 25 paczek, co daje nam 2.500 szt. o łącznej wartości [...] pln, (przy czym przy dwóch wiązkach tj. [...] pln, koperta łatwo się zamyka).

Wobec sprzecznych ze sobą zeznań świadków i M. P. organ I instancji dał wiarę słowom siostry Z. T., która zeznała, iż w 2005 roku przekazała M. P. kwotę [...]złotych, a słowa swoje poparła okazanym wyciągiem bankowym z którego wynika, iż przedmiotowa kwota rzeczywiście została przez nią wypłacona.

Organ podatkowy przyjął także jako prawdziwe zeznania świadka D. M., który w jego ocenie w sposób bardzo drobiazgowy opisał znane mu okoliczności towarzyszące przekazaniu pieniędzy M. P. przez Siostrę Torczyńska. Istotnym dla sprawy okazał się również fakt, że przesłuchane w charakterze świadków siostry zakonne: B. G., Z. C. i T. B. z Rady Klasztornej Klasztoru Sióstr N. w K. potwierdziły zeznania Siostry T. , w zakresie wyłączności posiadanych przez nią uprawnień do zajmowania się sprawami finansowymi Klasztoru. Przesłuchane Siostry podkreśliły też, że Siostra przełożona zwykle sama zajmowała się sprawami finansowymi Klasztoru.

Wobec powyższych okoliczności Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] za bezsporny uznał fakt uzyskania przez M. P. w 2005 roku przychodu w wysokości [...] złotych z tytułu usług świadczonych na rzecz Klasztoru Sióstr N. w K.. Z uwagi na fakt, że M. P. nie okazał w toku postępowania podatkowego żadnych dowodów na poniesienie kosztów z tytułu świadczonych usług na rzecz Klasztoru Sióstr N. w K., organ I instancji koszty uzyskania przychodu przyjął zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 20% uzyskanego przychodu. W zakresie dochodów podatnika ze stosunku pracy, na podstawie przedłożonych danych ustalono uzyskane przez niego wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w firmie C. s.r.o., S. w wysokości łącznej [...],- Kcz, po pomniejszeniu o należne składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie łącznej [...],- Kcz, i przeliczeniu po kursie średnim z ostatniej opublikowanej tabeli kursów średnich NBP (Tabela nr [...] z dnia [...] CZK - [...] zł) ustalono kwotę [...]zł. Koszty uzyskania przychodu z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy określono w wysokości [...] złotych, to jest zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], uwzględniając stan faktyczny oraz prawny wynikający z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydał w dniu 24 maja 2016 roku decyzję określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...]złotych.

Od powyższej decyzji U. P. oraz M. P. działając przez pełnomocników złożyli odwołania, w których wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Pełnomocnik działający w imieniu M. P. przedmiotowej decyzji zarzucił:

(...)"rażące naruszenie przepisów ordynacji podatkowej, tj. art. 120, art. 121 § 1, art.191 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej skutkujących dokonaniem całkowicie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i oparcie decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym,

art. 121 ordynacji podatkowej oraz art. 191 ordynacji poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i wydanie decyzji w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych, w tym poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym i w konsekwencji błędne oszacowanie kwoty zobowiązania podatkowego,

art. 122 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich

czynności niezbędnych dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, w tym poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych poprzez skarżącego świadków, dowodu ze wskazanych przez skarżącego dokumentów, jak również przeprowadzenia eksperymentu."(...).

Z kolei pełnomocnik U. P. w złożonym odwołaniu podniósł naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

art. 2a, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej-popełnione skutkiem niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych stron, a w szczególności poprzez:

nieprzeprowadzenie w należyty sposób eksperymentu procesowego oraz niezwrócenie się o sporządzenie opinii przez biegłego co do możliwości umieszczenia w papierowej kopercie formatu A-4 gotówki w kwocie [...]tys. zł i zamknięcia tej koperty, a w dalszej kolejności jej zaklejenia oraz finalnie chwycenia jej w dłoń celem obserwacji trwałości tegoż zamknięcia,

nieprzesłuchanie w charakterze świadka kasjera oznaczonego numerem "14", który w bankowej kasie P. o numerze "99" dokonał wydania żądanej przez przeoryszę Z. T. sumy pieniędzy w kwocie [...]tys. złotych,

niepozyskanie przez organ sprawozdań Klasztoru Sióstr N. za lata 2005-06 wymaganych prawem kanonicznym, w tym sprawozdań z zarządu mieniem klasztornym składanych właściwym władzom kościelnym,

nieustalenie na podstawie list obecności w pracy w miejscu zatrudnienia M. P. w roku 2005 dat, w których przebywał on poza granicami kraju w [...] lub innych krajach, jak też dni kiedy korzystał z przysługującego mu u tego pracodawcy lokalu służbowego, jak i niezwrócenie się do właściwego operatora telefonii komórkowej o dane logowania się telefonu będącego w użytku służbowym przez M. P.,

niezwrócenie się przez organ do Prokuratury Okręgowej w G. o nadesłanie kompletu akt postępowania przygotowawczego prowadzonego pod sygn. [...] celem przeprowadzenia oględzin i analizy tych akt pod kątem wykorzystania znajdujących się tam materiałów oraz ewentualnego pozyskania ich jako nowych dowodów, jak też dla pełnego umożliwienia stronie skorzystania ze swego prawa do złożenia wniosków dowodowych,

nieprzesłuchanie kontrahenta Klasztoru A. M. otrzymującego znaczne kwoty gotówki w ramach wzajemnych rozliczeń w roku 2005-06,

nieprzesłuchanie pracownika Spółki "Ż. " S.A. D. Z.,

art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji popełnione skutkiem dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi w postaci uzyskania przez M. P. przychodu w związku z otrzymaniem gotówką kwoty [...]tys. złotych, a w szczególności poprzez:

uznanie za w pełni wiarygodne zeznań Z. T. i D. M., przy jednoczesnym odmówieniu tego waloru zeznaniom M. P., choć osoby te cechuje negatywny stosunek do jego osoby, wyrażający się w składaniu bezpodstawnych doniesień do prokuratur,

pominięcie i nierozważenie okoliczności mających znaczenie dla poczynienia ustaleń w przedmiotowym postępowaniu,

nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, jak i jednoczesne uznanie, że na stronie spoczywa ciężar wykazania tego, że określone fakty nie mogły mieć miejsca w sytuacji, gdy to na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania z całkowitą pewnością zaistnienia przyjętych ustaleń faktycznych,

błędne ustalenia co do wartości nieruchomości stron polegające na jej znacznym zaniżeniu w stosunku do tych ustalonych w polisach ubezpieczeniowych związanych z tymi nieruchomościami,

art. 26a Ordynacji - popełnione skutkiem niezastosowania przewidzianej w tym przepisie normy prawnej przewidującej, iż podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutkiem przyjęcia, że z uwagi na nieosiągnięcie w 2005 roku przychodów z najmu budynku przy ulicy [...] w B.-B., nie jest możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych w tymże roku podatkowym wydatków związanych z tym budynkiem.

Decyzją z dnia 15 marca 2018 roku, znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie [...]złotych.

Przystępując do przeprowadzenia postępowania odwoławczego organ II instancji jako istotę sporu zidentyfikował rozstrzygnięcie czy M. P. i U. P. w złożonym wspólnie zeznaniu podatkowym za 2005 rok wykazali w sposób rzetelny wysokość osiągniętych przychodów i poniesionych kosztów uzyskania przychodów, a w szczególności czy M. P. otrzymał w 2005 roku kwotę [...]złotych z tytułu wykonywania usług na rzecz Klasztoru S. N. w K. polegających na pełnieniu funkcji pełnomocnika Klasztoru przed Komisją Majątkową. Przechodząc do rozpoznania wniesionych odwołań Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odniósł się w pierwszej kolejności do podniesionych przez podatników zarzutów naruszenia art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, w tym poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych poprzez Strony świadków, dowodu ze wskazanych przez Strony dokumentów, jak również przeprowadzenia eksperymentu, naruszenia art. 2a, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych Stron. Organ II instancji doszedł do przekonania, że podniesione zarzuty nie znajdują uzasadnienia w zebranym obszernym materiale dowodowym. Wszystkie bowiem wnioski dowodowe złożone przez M. P. i wyznaczonych pełnomocników zostały przez organ podatkowy I instancji przyjęte i uwzględnione zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, a w sytuacji odmowy przeprowadzenia dowodu odpowiednio uzasadnione.

W ocenie organu odwoławczego, zebrane dowody jednoznacznie potwierdzają, iż wbrew twierdzeniom M. P., doszło do przekazania mu w 2005 roku kwoty [...]złotych. Fakt ten mają potwierdzać zeznania w charakterze świadka siostry Z. T., która posiadała najwyższe uprawnienia umożliwiające jej podjęcie suwerennej decyzji o przekazaniu M. P. dowolnej kwoty. Organ II instancji wskazał, że okoliczności przekazania pieniędzy opisane przez Z. T. są wiarygodne, bowiem miała ona swobodę w przyjmowaniu swoich gości w dowolnym dniu tygodnia i o dowolnej porze. Nadto Dyrektor Administracji Skarbowej w K. w uzasadnieniu swojej decyzji odwołał się do zeznań pozostałych sióstr, a to siostry G., C. i B. , które potwierdził fakt, iż wszystkimi sprawami finansowymi zajmowała się Siostra Przeorysza, sama podejmowała decyzje we wszystkich sprawach finansowych Klasztoru oraz posiadała wszelkie uprawnienia (w tym do pobierania pieniędzy z banku). Siostry oświadczyły również, iż nie uczestniczyły przy przekazywaniu jakichkolwiek środków finansowych osobom trzecim, w tym M. P., jednak okoliczność ta nie świadczy o tym, że Siostra Z. T. nie wręczyła mu kwoty [...]złotych, biorąc pod uwagę zeznania Siostry T. B., która wprost wskazał, siostry liczyły się z koniecznością zapłaty w przyszłości M. P. za świadczone przez niego usługi.

Organ nie uwzględnił również zarzutu odwołujących się, jakoby organ I instancji nie czynił starań w celu wyegzekwowania sprawozdań finansowych Klasztoru. Podkreślił, że podczas postępowania podatkowego przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...] podejmowane były próby w tym zakresie o czym świadczy m.in. fakt zwrócenia się do Klasztoru Sióstr N. w K. o przedłożenie do wglądu pełnej wersji protokołów z posiedzeń Rady Klasztornej, podczas których omawiano fakt przekazywania w 2005 roku i 2006 roku M. P. kwot [...]złotych i [...] złotych tytułem wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz Klasztoru, a nadto fakt skierowania zapytania do Kurii Metropolitalnej w K. w celu uzyskania sprawozdań finansowych Klasztoru za lata 2005-2006. Przypomniał, że organ I instancji kierował w tej sprawie również pismo do Konferencji Wyższych Przełożonych [...] w W.. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] dopuścił jako dowód w sprawie postępowania podatkowego uwierzytelnioną przez Prokuraturę Okręgową w G. kserokopię protokołu przesłuchania świadka Z. T. z dnia 24 listopada 2011 roku przez Delegaturę CBA w K. oraz kserokopię potwierdzenia wykonania przelewu w dniu 13 maja 2005 roku z którego wynika, iż z rachunku bankowego PKO BP SA Klasztoru Sióstr N. została wypłacona kwota [...]złotych w nominałach 4000 x [...] złotych.

Odnosząc się do zarzutu zbagatelizowania przez organ faktu, że od 2003 roku M. P. pracował w C. C. oraz nieustalenia na podstawie listy obecności czy w dniu 13 maja 2005 roku faktycznie przebywał on poza granicami kraju, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że organ I instancji podejmował próby ustalenia tejże okoliczności, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika podatnika, jednak w odpowiedzi spółka C. s.r.o. wskazała, iż nie zachowały się żadne dokumenty mogące potwierdzić obecność lub absencję M. P. w pracy w tym czasie.

Również zarzut nieprzeprowadzenia w należyty sposób eksperymentu procesowego oraz niezwrócenie się o sporządzenie opinii przez biegłego co do możliwości umieszczenia w papierowej kopercie formatu A-4 gotówki w kwocie [...]złotych i zamknięcia tej koperty, a w dalszej kolejności jej zaklejenia oraz finalnie chwycenia jej w dłoń celem obserwacji trwałości tegoż zamknięcia w ocenie organu odwoławczego okazał się niezasadny. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zwrócił się bowiem do N. Oddział Okręgowy w K. oraz P. Centrala w W. o przeprowadzenie powyższego eksperymentu. Z otrzymanych odpowiedzi wynika, iż jedynie kwota [...]złotych w banknotach po [...] złotych mieści się w kopercie formatu A4. Banki przeprowadziły wnioskowane doświadczenia, zastępując tym samym w tej czynności organ podatkowy, który nie miał takiej możliwości zarówno prawnej jak i technicznej. Organ podatkowy I instancji w decyzji argumentował, iż wynik tego eksperymentu traktuje jedynie jako materiał pomocniczy dający pewien obraz, przeprowadzony dla celów poznawczych i dający odpowiedź na pytanie, czy możliwym jest, aby taka kwota w ogóle w kopercie się zmieściła.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowa sprawa dotyczy 2005 roku, natomiast postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem decyzji w 2016 roku, a zatem z uwagi na znaczny upływ czasu można przyjąć, że w zeznaniach świadków występują pewne rozbieżności, jednak nie oznacza to, że zeznania te nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego określone zdarzenie. Protokoły przesłuchań świadków przesłane przez Prokuraturę Okręgową w G., włączone następnie w poczet materiału dowodowego przez organ podatkowy zostały, w jego ocenie należycie zweryfikowane poprzez ponowne przesłuchanie świadków, których zeznania były istotne dla sprawy z punktu widzenia podatkowego, a następnie prawidłowo ocenione. Analiza i wnioski z przeprowadzonych przez organ I instancji dowodów z dokumentów znajdują potwierdzenie w całokształcie zebranego materiału dowodowego. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał, że M. P. otrzymał w 2005 roku kwotę [...]złotych, a wobec tego ciążył na nim obowiązek wykazania powyższej kwoty w zeznaniu podatkowym za 2005 roku, wynikający z art. 9 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadniając uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] oraz określenie zobowiązania podatkowego w innej kwocie organ II instancji wskazał, że stawka amortyzacyjna 2,5% została zastosowana w nieprawidłowej wysokości. Organ I instancji do kosztów uzyskania przychodów z najmu zaliczył wydatki (podatki lokalne, ubezpieczenia) i odpisy amortyzacyjne dotyczące tylko nieruchomości będących przedmiotem najmu i wykazanych w ewidencji środków trwałych. Jednakże dokonał zmiany stawki amortyzacyjnej, przyjmując 2,5% zamiast wykazanej przez Podatnika 1,5% w stosunku do nieruchomości położonej w B.-B., przy ul. [...] uzasadniając, iż budynek wynajmowany był na cele użytkowe. Jak wynika z aktu notarialnego sporządzonego w dniu 9 sierpnia 1996 roku M. P. zakupił nieruchomość składającą się z budynku mieszkalnego, budynku warsztatowego i budynku inwentarskiego. Z aktu notarialnego nie wynika jednak jaką powierzchnię posiada każdy z ww. budynków. Z decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za rok 2005 dotyczący nieruchomości położonej przy ul. [...] wynika, iż wysokość podatku ustalono w oparciu o złożone zeznania oraz dane z ewidencji gruntów. Jednak w przedłożonej do akt sprawy ewidencji środków trwałych Podatnik wykazał powierzchnię wynajmowaną: 470 m2 x 988 x 1,5%, co sugerowałoby iż wszystkie budynki są wynajmowane. Jest to jednak sprzeczne z zapisami umowy najmu zawartej w dniu 7 lipca 2005 roku w której zawarto, iż przedmiotem najmu jest lokal przeznaczony na działalność gospodarczą (bez wskazania jaka powierzchnia jest wynajmowana, w którym budynku). W związku z tym organ odwoławczy uznał, że zastosowanie stawki amortyzacyjnej na poziomie 2,5% było nieuzasadnione, tym bardziej, iż sam Podatnik podjął decyzję o sposobie amortyzacji według stawki 1,5%, przyjmując, iż najem dotyczy budynku mieszkalnego.

Jednocześnie organ podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji w kwestii nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali/budynków mieszkalnych, które nie były wynajmowane lub Podatnik sam podjął decyzję o ich nieamortyzowaniu. W jego ocenie prawidłowo zaliczono do kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne jedynie od lokali i nieruchomości, które w roku 2005 były wynajmowane, co znajduje uzasadnienie w treści art. 22a, art. 22c oraz art. 22f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji M. P. dokonał wyboru metody amortyzacji wybierając zasadę szczególna (uproszczoną) określoną w art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wycena nieruchomości dokonana dla celów ubezpieczenia nie może wpływać na wysokość odpisów amortyzacyjnych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z nieruchomościami, które nie były wynajmowane w 2005 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z najmem, a warunkiem zakwalifikowania określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest logiczny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionym wydatkiem a źródłem przychodów. W oparciu o wyjaśnienia M. P. organ ustalił, że w celu wynajęcia budynku przy ul. [...] konieczne było przeprowadzenie prac modernizacyjno-inwestycyjnych. W ocenie organu odwoławczego należy jednak pamiętać o treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 ww. ustawy powiększają wartość początkową tych środków trwałych, stanowiących podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. W przepisie tym pominięto sytuację, gdy wartość ta została ustalona w sposób uproszczony, a zatem w przypadku stosowania tej metody wydatki ponoszone na ulepszenie środka trwałego będą bezpośrednim kosztem uzyskania przychodu z najmu. Mając na względzie powyższe ustalenia organ II instancji na nowo określił dochód z najmu oraz ponownie ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok na kwotę [...]złotych.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. P. i U. P.. Zaskarżając ją w całości skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Nadto w skardze M. P. sformułowano wniosek o umorzenie postępowania.

Pełnomocnik M. P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. uchybień popełnionych przez organ I instancji i nieuchylenie skarżonej decyzji tj.:

1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej-

przez niezastosowanie zasad określonych w tych przepisach prawa, a szczególnie działania na podstawie przepisów prawa, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do orzekających organów, przestrzegania obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zbierania w sposób wyczerpujący i rozpatrywania całego materiału dowodowego, dokonywania oceny stopnia udowodnienia danej okoliczności na podstawie całokształtu zabranego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne oszacowanie kwoty zobowiązania podatkowego skarżącego,

2) art. 121 § 1 ordynacji podatkowej oraz art. 191 ordynacji poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w tym poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, polegające w szczególności na:

a) uznaniu za wiarygodne zeznań świadków T. oraz M. , choć te były sprzeczne z dokumentami zgromadzonymi w niniejszej sprawie, a to m.in. szczegółowym potwierdzeniu gotówki z dnia 13 maja 2005 roku oraz wynikami eksperymentów przeprowadzonych przez banki N. oraz P. ,

b) uznaniu za wiarygodne zeznań świadków T. oraz M. przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego, choć osoby te cechuje negatywny stosunek do skarżącego, czego wyraz dają w rozlicznych postępowania sądowych prowadzonych z udziałem ww. świadków,

c) pominięciu i nierozważeniu okoliczności mających znaczenie dla poczynienia ustaleń w przedmiotowym postępowaniu, a zmierzających bezpośrednio do weryfikacji zeznań złożonych przez kluczowych świadków postępowania,

d) nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżącego, przy jednoczesnym przerzuceniu na skarżącego ciężaru wykazania, tego że określone okoliczności nie mogły mieć miejsca w niniejszej sprawie,

2) art. 22 ustawy pdof poprzez :

a) niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków wskazanych przez skarżącego, a poczynionych na nieruchomość przy ul. [...] w B. ,

b) błędne przyjęcie stawki amortyzacyjnej dla nieruchomości przy ul. [...] w B.-B..

W uzasadnieniu złożonej skargi pełnomocnik M. P. podniósł m.in., że ustalając stan faktyczny w sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. powielił nieprawidłowe i wybiórcze ustalenia organu I instancji, marginalizując przy tym rolę najważniejszych w sprawie dowodów w postaci potwierdzenia transakcji wypłaty z dnia 13 maja 2005 roku oraz wyników eksperymentów przeprowadzonych przez banki N. oraz P. SA., w całości falsyfikujących twierdzenia dwóch kluczowych w sprawie świadków Z. T. oraz D. M.. W ocenie skarżącego zeznania świadka Z. T. winny zostać uznane za niezgodne z prawda, albowiem jak wynika z eksperymentów zarówno N. jak i P. kwota [...]PLN w banknotach po [...] PLN nie mogła zmieścić się do koperty A4, która według zeznań świadka miała być jeszcze dodatkowo zamknięta. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał na występujące w jego ocenie rozbieżności w zeznaniach świadka Z. T. oraz świadka D. M., a także pominięcie przez organ odwoławczy kwestii braku wiedzy pozostałych sióstr biorących udział w zgromadzeniach Rady Klasztornej w zakresie jakichkolwiek wypłat na rzecz skarżącego. Pełnomocnik M. P. zarzucił także, że wyliczenia stawki amortyzacyjnej budynku przy ul. [...] organ II instancji dokonał bez przeprowadzenia żadnych dowodów w sprawie (prócz uzyskania dokumentu nabycia w/w nieruchomości), co skutkowało błędnym określeniem amortyzacji według stawki w wysokości 1,5%. W jego ocenie także dokonane wyliczenia w zakresie nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] cechuje dowolność.

Pełnomocnik U. P. zarzucił skarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1.art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej popełnione skutkiem sporządzenia uzasadnienia skarżonego orzeczenia w sposób wadliwy, a to w wyniku zupełnego pominięcia jakichkolwiek rozważań co do mającego fundamentalne znaczenie sprawie dowodu w postaci pokwitowania wypłat w banku przez Z. T. kwoty [...]tysięcy złotych w banknotach o nominale [...] złotych;

2.art. 2a, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i § 2 oraz art. 188 Ordynacji - popełnione skutkiem niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych stron, a w szczególności poprzez:

a) nieprzeprowadzenie w należyty sposób eksperymentu procesowego oraz niezwrócenie się o sporządzenie opinii przez biegłego co do możliwości umieszczenia w papierowej kopercie formatu A-4 gotówki w kwocie [...]tysięcy złotych i zamknięcia tej koperty, a w dalszej kolejności jej zaklejenia oraz finalnie chwycenia jej w dłoń celem obserwacji trwałości tegoż zamknięcia,

b) nieprzesłuchanie w charakterze świadka kasjera oznaczonego numerem "14", który w bankowej kasie P. o numerze "99" dokonał wydania żądanej przez przeoryszę Z. T. sumy pieniędzy w kwocie [...]tysięcy złotych w banknotach stuzłotowych,

c) niepozyskanie przez organ sprawozdań Klasztoru Sióstr N. (dalej: Klasztoru) za lata 2005-06 wymaganych prawem kanonicznym, w tym sprawozdań z zarządu mieniem klasztornym składanych właściwym władzom kościelnym,

d) nieustalenie na podstawie list obecności w pracy w miejscu zatrudnienia M. P. w roku 2005 dat w których przebywał on poza granicami kraju w [...] lub innych krajach, jak też dni kiedy korzystał z przysługującego mu u tego pracodawcy lokalu służbowego, jak i niezwrócenie się do właściwego operatora telefonii komórkowej o dane logowania się telefonu będącego w użytku służbowym przez M. Piotrowskiego,

niezwrócenie się przez organ do Prokuratury Okręgowej w G. o nadesłanie kompletu akt postępowania przygotowawczego prowadzonego pod sygn. [...] celem przeprowadzenia oględzin i analizy tych akt pod kątem wykorzystania znajdujących się tam materiałów oraz ewentualnego pozyskania ich jako nowych dowodów, jak też dla pełnego umożliwienia stronie skorzystania ze swego prawa do złożenia wniosków dowodowych,

f) nieprzesłuchanie kontrahenta Klasztoru [...] otrzymującego znaczne kwoty gotówki w ramach wzajemnych rozliczeń w roku 2005-06,

g) nieprzesłuchanie pracownika Spółki "Ż. " S.A. D. Z.;

3. art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji popełnione skutkiem dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi w postaci uzyskania przez M. P. przychodu w związku z otrzymaniem gotówką kwoty [...]tysięcy złotych, a w szczególności poprzez:

a) uznanie za w pełni wiarygodne zeznań Z. T. i D. M., przy jednoczesnym odmówieniu tego waloru zeznaniom M. P., choć osoby te cechuje negatywny stosunek do jego osoby, wyrażający się w składaniu bezpodstawnych doniesień do prokuratur,

b) pominięcie i nierozważenie okoliczności mających znaczenie dla poczynienia ustaleń w przedmiotowym postępowaniu, w szczególności poprzez zignorowanie dowodu w postaci pokwitowania wypłaty kwoty [...]tysięcy złotych w banknotach o nominale [...] złotych,

c) nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, jak i jednoczesne uznanie, że na stronie spoczywa ciężar wykazania tego, że określone fakty nie mogły mieć miejsca w sytuacji, gdy to na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania z całkowitą pewnością zaistnienia przyjętych ustaleń faktycznych,

4. art. 26a Ordynacji oraz art. 30 § 1 Ordynacji popełnione skutkiem niezastosowania przewidzianych w tych przepisach norm prawnych przewidujących, iż podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik, jak i stanowiących o braku odpowiedzialności podatnika za niepobrany przez płatnika podatek.

-naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

5. art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutkiem przyjęcia, że choć możliwe jest względem budynku przy ulicy [...] w B.-B. zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, poniesionych w tymże roku podatkowym wydatków związanych z tym budynkiem, to odmówić należy stronom możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych względem tej nieruchomości, a co skutkowało zawyżeniem uzyskanego dochodu stron z tytułu najmu.

Uzasadniając stawiane zarzuty skarżąca przede wszystkim wskazała na brak wiarygodności świadków Z. T. oraz D. M. na podstawie zeznań których ustalono, iż M. P. otrzymał kwotę [...]złotych. Podniosła, że organ dokonał wybiórczej i nieobiektywnej oceny dowodów, zgromadzonych przy tym niekompletnie, przy czym przeciwko podatnikowi dysponuje jedynie zeznaniami osób pozostających z nim w konflikcie i negatywnie nastawionych. W jej ocenie organ pominął zupełnie dowody przemawiające na korzyść M. P. i podważające wiarygodność kluczowych dla sprawy świadków.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.), postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 587/18 oraz o sygn. akt I SA/Kr 588/18 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 587/18. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na wspólny przedmiot zaskarżenia, a tym samym wspólny stan faktyczny i istotę spornych zagadnień pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 15 marca 2018 roku znak [...] dotycząca zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Wobec tego, że skarżący podnieśli zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, Sąd uznał, że w pierwszej kolejności przedmiotem rozważań powinien stać się zarzut naruszenia prawa procesowego a dopiero następnie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, gdyż dopiero przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia umożliwi ocenę procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów dotyczących przepisów postępowania Sąd wskazuje, iż koncentrowały się one na naruszeniu przez organ odwoławczy zasady prawdy materialnej (obiektywnej) oraz będącej jej konkretyzacją zasady swobodnej oceny dowodów. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei stosownie do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dodać również należy, że stosownie do treści art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W orzecznictwie podnosi się, że postępowanie dowodowe, powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawno-podatkowego stanu faktycznego, zatem musi obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W świetle powołanego wyżej przepisu nie ma więc podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do prawno-podatkowego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Nadto Sąd wskazuje, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a zatem gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski, naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dopuściły się organy podatkowe.

Mając na uwadze podniesione przed skarżących zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podkreślenia w tym miejscu wymaga, co powszechnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt, iż organy podatkowe oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odmiennie, niż oczekiwał tego skarżący, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wynikających z Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy – postępowanie skarżących sprowadza się do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadków Z. T. oraz D. M., a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe w oparciu o te dowody. Podatnicy nie zdołali jednak skutecznie wykazać, iż ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna doprowadzić do innych wniosków niż wywiedzione przez organy podatkowe.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności określonymi w art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 tejże ustawy. Podkreślić należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co oznacza, że w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń dopóki nie zostanie wykazane, że granice swobodnej oceny dowodów zostały przez organ orzekający przekroczone.

W analizowanej sprawie zarzuty skarżących w przeważającej mierze skoncentrowane zostały na błędnej, w ich przekonaniu, ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków oraz dowodów z dokumentów, co skutkowało ustaleniem, że M. P. w 2005 roku uzyskał przychód w wysokości [...] złotych z tytułu usług świadczonych na rzecz Klasztoru Sióstr N. w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela ocenę dowodów i ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, słusznie opierając się na zeznaniach Z. T. i D. M., które uznał za wiarygodne. Nie ulega wątpliwości, na co zasadnie zwrócili uwagę skarżący, iż w zeznaniach w/w świadków występują pewne rozbieżności, jednak z całą stanowczością należy podkreślić, że rozbieżności te nie są na tyle znaczące, aby mogły skutkować pozbawieniem waloru wiarygodności zeznań świadków Z. T. i D. M.. Ma rację bowiem organ odwoławczy wskazując, że do zdarzenia będącego przedmiotem ustaleń organu podatkowego miało dojść w 2005 roku, a zatem na wiele lat przed wszczęciem postępowania podatkowego i złożeniem zeznań przez świadków. W tych okolicznościach naturalnym jest, że zeznania świadków mogą zawierać nieścisłości, jednak należy pamiętać, że w kluczowych kwestiach dotyczących przekazania pieniędzy zeznania te korelują ze sobą. Istnieje bowiem zbieżność m.in. co do okoliczności przekazania pieniędzy, pory roku, pory dnia oraz formy w jakiej pieniądze miały zostać wręczone M. P.. Świadek D. M. zeznał, że prawdopodobnie były to banknoty o nominale [...] złotych, znajdujące się w osobnych paczkach owiniętych banderolą, a zeznania te należy uznać jako wiarygodne, wobec treści pisma skierowanego przez N. z dnia 6 listopada 2013 roku. Jak wynika z jego analizy podczas wypłacania pieniędzy są one pakowane po 100 sztuk oraz owijane banderolą, zgodnie z Zarządzeniem Prezesa NBP.

W tym miejscu zauważyć należy także, że wniosek dowodowy złożony przez pełnomocnika M. P. w dniu 1 lutego 2019 roku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma otrzymanego od E. P. nie mógł wykazać okoliczności na którą został powołany, a to składania fałszywych zeznań przez D. M. jako świadka w postępowaniach administracyjnych i sądowych. Celem pełnomocnika skarżącego było wykazanie, że nie sposób uznać zeznań D. M. (dotyczących osoby skarżącego) za wiarygodne, wobec faktu skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Podkreślić trzeba jednak, że zarzuty przedstawione D. M. dotyczącą jego zeznań obciążających osobę E. P., których treść nie dotyczy jednak przedmiotu niniejszej sprawy. Z okoliczności tej nie sposób zatem wnioskować o braku wiarygodności zeznań D. M. złożonych w ramach niniejszej sprawy , skoro są to dwie odrębne sprawy. Stąd też postanowieniem z dnia 5 marca 2019 roku Sąd oddalił przedmiotowy wniosek jako nieprzydatny do wykazania okoliczności na którą został powołany.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że zeznania w/w świadków są wiarygodne i polegają na prawdzie oraz na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne w sprawie. Oceny tej nie zmienia podnoszony przez skarżących fakt, że pozostałe siostry biorące udział w zgromadzeniach Rady Klasztornej nie posiadały wiedzy w zakresie wypłat na rzecz M. P.. Jak wynika bowiem ze złożonych przez nie zeznań, Z. T. jako Siostra P. zajmowała się wszystkimi sprawami finansowymi Klasztoru i w tym zakresie podejmowała decyzje w pełni samodzielnie. Zatem z faktu braku wiedzy pozostałych sióstr na temat przekazania pieniędzy nie sposób wnioskować, że okoliczność ta nie miała miejsca.

Organ podatkowy analizując zeznania świadków nie dostrzegł jednak ważkiej w ocenie Sądu okoliczności dotyczącej braku jednoznacznego i konsekwentnego wskazania na format i rodzaj koperty, w której pieniądze zostały przekazane skarżącemu. Uchybienie to skutkowało zleceniem przeprowadzenia eksperymentu, który od początku był bezcelowy. Zlecając przeprowadzenie eksperymentu, w sposób zupełnie nieuprawniony przyjęto, że koperta w której M. P. otrzymał pieniądze miała format koperty A-4. Czyniąc ustalenia faktyczne w tym zakresie organy podatkowe oparły się na treści zeznań Z. T. oraz D. M.. Podczas przesłuchania przed organem podatkowym w dniu 22 września 2011 roku Z. T. zeznała bowiem, że pieniądze znajdowały się w brązowej kopercie formatu A-4, natomiast w dniu 22 sierpnia 2014 roku przesłuchany w charakterze świadka D. M. wskazał, że nie wie czy koperta była formatu A-4, jednak była to duża koperta. Dodatkowo podczas kolejnego przesłuchania Z. T., które odbyło się w dniu 4 lipca 2014 roku świadek zeznała, że nie jest w stanie przypomnieć sobie czy koperta była podobna do jednej z dwóch okazanych kobiecie w trakcie czynności. Szczegółowa analiza wskazanych powyżej zeznań świadków prowadzi do wniosku, że niemożliwe jest nie tylko precyzyjne określenie rodzaju koperty w której M. P. otrzymał pieniądze, ale nawet jednoznaczne ustalenie jej formatu. Nie ma pewności co to tego, że koperta miała format A-4 skoro sam D. M. wprost przyznał, że nie potrafi stanowczo wskazać jej rozmiaru, poza określeniem, że "była ona duża". Nadto Sądowi z urzędu wiadome jest, że istnieją różne rodzaje kopert, nawet w formacie A-4. Są to zarówno standardowe koperty listowe, jak również koperty tzw. aktowe, które charakteryzują się szerszą głębokością, a w konsekwencji większą pojemnością. Na uwagę zasługuje również fakt, że po wypłaceniu pieniędzy w banku Z. T. przewiozła je do Klasztoru w aktówce o formacie większym niż A-4, co przyznała podczas przesłuchania w dniu 12 sierpnia 2014 roku. W tych okolicznościach, zeznania świadków Z. T. oraz D. M., w ocenie Sądu nie mogły stanowić podstawy do jednoznacznego ustalenia rodzaju oraz formatu koperty, a zatem zlecanie przez organ podatkowy eksperymentu polegającego na sprawdzeniu ilości banknotów mieszczących się do koperty było od początku bezcelowe. Nie sposób bowiem przeprowadzić eksperymentu w miarodajny sposób w sytuacji, gdy brak jest pewności nie tylko co do rodzaju koperty, ale nawet jej wielkości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stoi na stanowisku, że dla rzetelności eksperymentu polegającego na sprawdzeniu czy określona ilość banknotów zmieści się do koperty o określonym formacie kluczowe znaczenie ma precyzyjne określenie ilości i nominałów banknotów jak również formatu i rodzaju koperty. O ile pierwsze z nich zostało ustalone prawidłowo, na co wskazuje dokument poświadczający wypłatę 4.000 banknotów w nominałach po [...] złotych, o tyle drugie zagadnienie okazało się niemożliwe do jednoznacznego określenia.

Konkludując należy wskazać, że z uwagi na brak możliwości bezsprzecznego ustalenia rodzaju i formatu koperty w której zostały przekazane pieniądze, zlecanie przeprowadzenia eksperymentu w toku postępowania podatkowego było bezcelowe dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie wpływa to jednak na ocenę Sądu w zakresie prawidłowości dokonanej przez organ II instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu zeznania świadków Z. T. oraz D. M. należy uznać za spójne i wiarygodne. Przypomnienia wypada również, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego uzyskano istotny dla sprawy dowód w postaci potwierdzenia wypłaty przez Z. T. kwoty [...]złotych w banknotach o nominałach [...] złotych. Okoliczność ta, wbrew twierdzeniom skarżących, nie tylko została uwzględniona przez organy podatkowe, ale również stanowiła jeden z ważkich dowodów z dokumentów na podstawie którego dokonano ustalenia stanu faktycznego.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny materiał dowodowy, a jego oceny dokonały w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w sposób wszechstronny, rzetelny i wyczerpujący, zaś wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej ich analizy oraz oceny, a na podstawie faktów tworzących łańcuch przyczynowo-skutkowy, wytrzymujący test zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego, odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości.

Wobec powyższych rozważań nie sposób uznać za zasadne podnoszonych przez skarżących zarzutów naruszenia prawa procesowego. Nie zdołali oni bowiem skutecznie podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy obu instancji. Podkreślenia wymaga, iż podatnicy nie przedstawił skutecznych przeciwdowodów dla ustaleń poczynionych przez organy w przedmiotowej sprawie. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarówno dowody, jak i ich ocena, a także oparte na nich odtworzenie stanu faktycznego zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty stawiane przez pełnomocnika skarżącej U. P. dotyczące niepozyskania przez organy podatkowe sprawozdań z Klasztoru Sióstr N. oraz braku poczynienia ustaleń dotyczących przebywania M. P. w dniu 13 maja 2005 roku poza granicami kraju. Skarżąca zdaje się nie zauważać, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy kilkukrotnie podejmował próby uzyskania dokumentacji dotyczącej sprawozdań z posiedzeń rady Klasztoru czy sprawozdań finansowych. W tym celu zwracał się zarówno do Klasztoru Sióstr N. k, Kurii Metropolitalnej w K. jak i Konferencji Wyższych Przełożonych [...] w W., jednak otrzymanie żądanych dokumentów okazało się niemożliwe z uwagi na fakt nieposiadania ich przez w/w podmioty. Analogicznie w zakresie weryfikacji ewentualnej obecności M. P. w dniu 13 maja 2005 roku poza granicami kraju. Z otrzymanych od spółki C. s.r.o. informacji jednoznacznie wynika, że spółka ta nie jest w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów mogących potwierdzić fakt przebywania skarżącego za granicą. Jednocześnie z uwagi na odległość nawet przy hipotetycznym założeniu, iż skarżący w dniu przekazania mu pieniędzy przebywał na terenie [...], okoliczność ta obiektywnie nie wyklucza faktu, iż M. P. mógł tego samego dnia przyjechać do K., aby spotkać się z Z. T. w celu odebrania pieniędzy.

Również zarzuty dotyczące naruszenia art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako p.d.o.f.) okazały się niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., iż odpisy amortyzacyjne od nieruchomości położonej przy ul. [...] nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z uwagi na fakt, że dotyczą one lokalu, który nie był wynajmowany. Odmienny pogląd stałby w rażącej sprzeczności z treścią art. 22c oraz art. 22f ust. 4 p.d.o.f., zgodnie z którymi amortyzacji nie podlegają między innymi budynki wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy najmu, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu. Dodatkowo jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana - odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu.

Jak wynika z kolei z treści art. 22a ust. 1 pkt 3 p.d.o.f. środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budynki, budowle oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ II instancji zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione m.in. na ubezpieczenie budynku, konserwację dźwigu czy wydatki związane z podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając podjętą decyzję powołał się także na treść art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c p.d.o.f. zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 ww. ustawy powiększają wartość początkową tych środków trwałych, stanowiących podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok, wyczerpująco uzasadniając treść wydanej decyzji.

Szczegółowa analiza decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że również zarzut błędnego przyjęcia stawki amortyzacyjnej dla nieruchomości przy ul. [...], stawiany przez pełnomocnika M. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący poniósł, że organ podatkowy dokonał wyliczenia stawki amortyzacyjnej jedynie w oparciu o dokumenty nabycia nieruchomości, bez przeprowadzania innych dowodów w sprawie, a w konsekwencji przyjął, że budynek służy celom mieszkaniowym i zastosował stawkę 1,5%. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wskazać, że organ odwoławczy poczynił ustalenia w tym zakresie w oparciu o wszystkie dostępne dowody z dokumentów w postaci przedstawionej przez M. P. karty środka trwałego budynku, otrzymanego z Urzędu Miasta B.-B. aktu notarialnego dotyczącego nabycia nieruchomości, decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 rok, czy umowy najmu lokalu. Ustalenia te Sąd ocenia jako słuszne, w szczególności wobec faktu, że sam podatnik w ewidencji środków trwałych przedłożonej do akt sprawy wskazał na najem budynku mieszkalnego określając stawkę amortyzacji na poziomie 1,5%.

Wobec wszystkich powyższych okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. – wbrew zarzutom skarżących, została wydana w oparciu o właściwie zastosowane przepisy prawa materialnego oraz procesowego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.