Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 873/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w S. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w S. na rzecz skarżącego B. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziana na podstawie następujących okoliczności.

Skarżący – B. W. we wniosku z 3 września 2020 r., skierowanym do Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w S., wniósł o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej, w zakresie listy przyznanych przez Rektora nagród i odznaczeń w latach 2016-2018 wraz z informacją o imionach i nazwiskach nagrodzonych osób, przyznanej nagrodzie i ewentualnie o przyznanej z tego tytułu szeroko rozumianej gratyfikacji pieniężnej.

Organ uznał, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej i w dniu 16 września 2020 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania, że domaganie się jej udostępnienia jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca podniósł, że nie podziela poglądu, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Zdaniem wnioskodawcy wnioskowana informacja to informacja obiektywnie w dniu wnioskowania istniejąca, której udostępnienie wymaga jedynie podjęcia czynności technicznych, organizacyjnych. Nie jest konieczne podjęcie jakiejkolwiek pracy intelektualnej, aby informacje wytworzyć w związku z realizacją wniosku. Niemniej jednak wskazał, że udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż umożliwi sprawowanie przez społeczeństwo kontroli funkcjonowania państwowej uczelni wyższej, w tym jej organów w obszarach, w których podejmowane rozstrzygnięcia cechuje uznaniowość.

Decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] organ odmówił udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskodawca, nie wskazał okoliczności świadczących o tym, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem organu pozyskanie żądanych informacji nie stwarza realnej możliwości poprawy funkcjonowania organu ani nie spełnia przesłanki szczególnie ważnego interesu publicznego oraz nie przyczyni się do poprawy ochrony interesu publicznego. Podniesiono, że jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) decyzję odmawiającą udzielenia informacji. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej.

Nadto organ wywiódł, że informacje dotyczące sposobu dysponowania majątkiem publicznym, w tym informacje o środkach przeznaczanych na różne składniki wynagrodzenia pracowników PWSZ w S. stanowią informację publiczną. Nie wszyscy jednak pracownicy zatrudnieni w PWSZ w S. są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Wskazano, że w orzecznictwie przyjmuje się, że informacje ad personam nie stanowią informacji publicznej. Nie ma żadnych podstaw, aby informację o nagrodach przyznanych konkretnym pracownikom traktować jako informację o sprawie publicznej i sięgać do niej z wykorzystaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przeprowadzenie szeregu czynności do przygotowania informacji publicznej jak: analiza, dokonanie zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem - czynią informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Przygotowanie takiej informacji wymagałoby zaangażowania znacznych środków organizacyjnych, osobowych i przetworzenia posiadanych przez PWSZ w S. informacji prostych, tj. dokonania kwerendy posiadanych dokumentów pod kątem wyselekcjonowania osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu ustawy, określenia okresu w jakim osoby te posiadały status osoby pełniącej funkcję publiczną, wyselekcjonowania z elektronicznej dokumentacji płacowej pracowników tylko jednego (dwóch) składników wynagrodzenia oraz przeszukania dokumentacji papierowej celem odnalezienia ewentualnego uzasadnienia dla przyznania nagrody.

Wobec powyższego organ stwierdził, że w sprawie nie mamy do czynienia z informacją prostą, lecz żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby konieczność udostępnienia danych pracowników. W związku z powyższym, odmowa udostępnienia żądanych informacji jest w pełni uzasadniona.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł B. W. i zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, w zakresie w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona oraz błędne zastosowanie w niniejszej sprawie;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, w zakresie w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie;

- art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera - oprócz elementów wymaganych przez Kodeks postępowania administracyjnego - także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, poprzez brak zastosowania;

- art. 7 i 77 K.p.a., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że wnioskowana przez niego informacja nie jest informacją przetworzoną. Zdaniem skarżącego, w szczególności ustalenie czy określone osoby pełnią funkcje publiczne, czy też nie, ma charakter pierwotny w procesie rozpatrywania wniosku i nie może uzasadniać, że przedmiotem wniosku jest udostępnienie informacji przetworzonej. Ustalenie osób pełniących funkcje publiczne ma charakter pierwotny. Dopiero pochodną takiego ustalenia mogą być czynności związane z przygotowaniem informacji do udostępnienia, co może wiązać się z jej przetworzeniem. Stąd nie można zasłaniać się praco – i czasochłonnością w ustaleniu osób pełniących funkcje publiczne, bo to nie jest ten etap sprawy, który wiązałby się z przetworzeniem informacji publicznej. Skarżący podniósł przy tym, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Wobec powyższego, ocena czy osoby, które otrzymały nagrodę rektora, pełnią funkcje publiczne, czy też nie, nie może stanowić uznania przedmiotu wniosku za informację przetworzoną. Nadto udostępnienie wnioskowanej informacji nie wiąże się z koniecznością przekształcenia informacji. Dlatego bezzasadnie podniesiono wobec skarżącego zarzut nie wykazania istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego udostępnienia informacji. Nadto skarżący zarzucił, że choć odmowa dotyczy różnych informacji, których udostępnienie wymaga przedsięwzięcia różnych przedsięwzięć, odmówiono w całości udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Zarazem organ nie wykazał, że nie jest w stanie udostępnić choćby części tych informacji, np. samej listy nagrodzonych osób wraz z kwotą przyznanych im nagród, bez podania uzasadnienia przyznania nagrody. Bez wątpienia, zdaniem skarżącego, realizacja wniosku w tym zakresie nie wiąże się z koniecznością analizowania akt osobowych pracowników, więc nie jest tak kłopotliwa w realizacji, jak wskazał to organ w uzasadnieniu decyzji. Organ nie przeanalizował możliwości udostępnienia informacji w mniejszym zakresie, więc nie ograniczył odmowy do koniecznego i wystarczającego zakresu. Końcowo skarżący wywiódł, że dostępność informacji o nagrodach przyznanych przez rektora państwowej uczelni umożliwienia sprawowanie społecznej kontroli praktyki nagradzania w PWSZ, opartej na faktach, nie zaś na domysłach czy przypuszczeniach. Ma to znaczenie z punktu widzenia prawidłowości przyznawania nagród, czy też rozpatrywania tej praktyki pod kątem potencjalnego nierównego traktowania pracowników publicznej uczelni. Wobec tego organ, niezależnie od powyższego, błędnie zastosował art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy, gdyż w istocie nie ocenił spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, poprzestając jedynie na lakonicznym, a zarazem niewystarczającym stwierdzeniu, że skarżący nie wykazał spełnienia tej przesłanki.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że w zakresie wnioskowanych informacji organ nie dysponuje gotową informacją. Nadto szczegółowo opisano niezbędne czynności jakie będzie trzeba przeprowadzić w celu realizacji wniosku, takich jak: analiza, dokonanie zestawień, wyciągów, usuwanie danych chronionych prawem. Co więcej, przygotowanie takich informacji wymagałoby zaangażowania znacznych środków organizacyjnych, osobowych i przetworzenia posiadanych informacji prostych, tj. dokonania kwerendy posiadanych dokumentów pod kątem wyselekcjonowania osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu ustawy, określenia okresu w jakim osoby te posiadały status osoby pełniącej funkcję publiczną, wyselekcjonowania z elektronicznej dokumentacji płacowej pracowników tylko jednego (dwóch) składników wynagrodzenia oraz przeszukania dokumentacji papierowej celem odnalezienia ewentualnego uzasadnienia dla przyznania nagrody. Tym samym, organ w wystarczający sposób wykazał, że zgromadzenie powyższych informacji wymaga podjęcia czasochłonnych działań o charakterze intelektualnym, połączonych z zaangażowaniem pracowników. Stąd też organ podtrzymał swoje stanowisko, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Nadto organ w decyzji zaznaczył, że przedmiotowy wniosek nie dotyczy jedynie osób pełniących funkcje publiczne lecz wszystkich pracowników PWSZ w S. Organ dokonał także analizy wnioskowanych informacji względem istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. W ocenie organu istota oraz charakter żądanych informacji wskazuje, że zrealizowanie wniosku nie ma realnego znaczenia dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, nie wpływa w żaden sposób na poprawę, czy usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Uzyskanie tej informacji nie będzie również wywoływało skutków wobec potencjalnie dużego kręgu adresatów, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnosząc się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 stycznia 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na ten dzień 26 stycznia 2021 r. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Również sprawy, dla których nie był jeszcze wyznaczony termin rozprawy, z uwagi na objęcie z dniem 24 października 2020 r. obszarem czerwonym terytorium całego kraju (vide: rozporządzenie Rady Ministrów z 23 października 2020r. – Dz. U. z 2020 r., poz. 1871) były na mocy indywidualnych zarządzeń przewodniczącego wydziału kierowane do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych z uwagi na nadal istniejące realnie zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie.

Przechodząc do wywodu merytorycznego podać należy, że przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w S. z [...] października 2020 r. nr [...], odmawiająca skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie listy przyznanych przez Rektora nagród i odznaczeń w latach 2016-2018, wraz z informacją o imionach i nazwiskach nagrodzonych osób, przyznanej nagrodzie i ewentualnie o przyznanej z tego tytułu szeroko rozumianej gratyfikacji pieniężnej.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Zgodnie z tą ustawą zasadą jest, że jeżeli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja dotycząca sprawy publicznej, a tym samym posiadająca - zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy - walor informacji publicznej, zaś organ będący adresatem wniosku informacją tą dysponuje, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy - udostępnić ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w uzasadnionych sytuacjach może również odmówić udostępnienia informacji. Odmowa taka wymaga jednak podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 ustawy. Poglądy doktryny i orzecznictwa wskazują ponadto na możliwość zakończenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej bez wydania decyzji również wówczas, gdy nie dochodzi do udostępnienia wnioskowanej informacji. Ma to miejsce wtedy, gdy informacja będąca przedmiotem wniosku - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach. W takich sytuacjach adresat wniosku powinien jedynie zawiadomić wnioskodawcę, że - odpowiednio - żądane dane nie mieszczą się pojęciu informacji publicznej lub, że ich nie posiada, lub też, że przepisy ustawy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, 3 wydanie, Warszawa 2016, s. 313 - 315).

W realiach rozpatrywanej sprawy należało zgodzić się z organem, że z uwagi na przyjętą podstawę prawną odmowy udzielenia odpowiedzi na zapytanie skarżącego zaistniała konieczność wydania decyzji administracyjnej. Istota niniejszej sprawy obejmuje dwa zagadnienia. Pierwsze z nich dotyczy tego czy w ogóle zaistniały ustawowe przesłanki umożliwiające udostępnienie wnioskowanych danych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zagadnienie drugie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy żądana informacja publiczna stanowi informację publiczną prostą, czy też informację publiczną przetworzoną.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia stwierdzić należy, że nie wszystkie dane, których udostępnienia żądał skarżący w istocie podlegałyby ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dla porządku należy przypomnieć, że w sprawie wnioskowano o udzielenie informacji o przyznanych w latach 2016-2018 nagrodach i odznaczeniach każdemu pracownikowi przez podanie imienia i nazwiska oraz kwoty tych gratyfikacji. Sąd stwierdza, że o ile ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także nagrody) stanowi jawną informację publiczną, o tyle już wynagrodzenia poszczególnych pracowników, nie pełniących funkcji publicznych, nie ma takiego przymiotu. Wysokość wynagrodzenia, składniki nań składające się w przypisanych im konkretnych kwotach, nagrody i premie pracownika nie będącego osobą funkcyjną, nie pełniącego roli piastuna organu, nie stanowią informacji publicznej udostępnianej na tożsamych zasadach co wysokość wynagrodzenia (i jego poszczególne składniki) pracownika pełniącego funkcję publiczną. Warto w tym miejscu wskazać także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 20 marca 2006 r. (sygn. K 17/05) dokonał wykładani pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 ustawy wskazując, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy, zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne. W przytoczonym powyżej wyroku TK stwierdził także, że podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są, zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy, zatem uznać każdego, kto wykonując zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14, pub. CBOSA).

Podsumowując tę część rozważań należy zatem dojść do wniosku, że żądanie skarżącego w części, w jakiej odnosi się do nagród i premii pracowników nie pełniących funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Z całą pewnością udostępnieniu w trybie powoływanej ustawy podlegają natomiast informacje co do wysokości nagród i premii wypłaconych pracownikom pełniącym funkcje publiczne. Organ w tym zakresie nie poczynił żadnej analizy. Stwierdził tylko, że konieczność dokonania kwerendy posiadanych dokumentów pod kątem wyselekcjonowania osób pełniących funkcje publiczne i określenia okresu w jakim osoby te posiadały status osoby pełniącej funkcję publiczną czyni wnioskowaną informację, informacją przetworzoną. Organ nie podał ilu ma pracowników oraz nie określił, którzy z tych pracowników pełnią funkcję publiczną o którzy takiej funkcji nie pełnia. Ustalenia w tym zakresie powinny być w sprawie poczynione w pierwszej kolejności. Jak wywiedziono bowiem powyżej wnioskowana informacja powinna być udzielona tylko w stosunku do pracowników funkcyjnych. Sąd nie podziela przy tym stanowiska organu, że wyselekcjonowanie osób pełniących funkcje publiczne i określenie okresu w jakim osoby te posiadały status takiej osoby stanowi o tym, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzona.

Ustawa nie zawiera definicji informacji publicznej przetworzonej, której prawo do uzyskania przysługuje w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 ustawy). Jednak ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2019 r. I OSK 431/17 brzmiący, że: "Jakkolwiek informacja publiczna przetworzona nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona".

W sprawie niniejszej organ uzasadniając swoje stanowisko dotyczące charakteru wnioskowanej informacji jako przetworzonej, jak już wskazano powyżej, przede wszystkim zaakcentował konieczność dokonania kwerendy posiadanych dokumentów pod kątem wyselekcjonowania osób pełniących funkcje publiczne i określenia okresu w jakim osoby te posiadały status osoby pełniącej taką funkcję. Zdaniem sądu informacje w tym zakresie organ posiada z urzędu i nie wymagają one przeprowadzenia żadnych dodatkowych czasochłonnych czynności. W tym zakresie nie jest konieczne wytworzenie żadnej nowej informacji publicznej. Zakres obowiązków poszczególnych pracowników wynika bowiem z umów o pracę. Stwierdzić zatem należy, że wyselekcjonowanie pracowników pełniących funkcję publiczną, w stosunku do których powinna być udzielona wnioskowana informacja, stanowi prostą a nie przetworzoną informację publiczną. Nadto, zdaniem sądu, przygotowanie wnioskowanej informacji w stosunku tylko do pracowników pełniących funkcje publiczne, nie wymaga od organu podjęcia czynności, które kwalifikowałby wnioskowaną informację jako przetworzoną. W ocenie sądu w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej pozostaje kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, ich skopiowaniu czy też anonimizacji, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. Czynności te stanowią proste czynności kancelaryjno - biurowe o charakterze technicznym i w efekcie takich działań nie powstaje nowa informacja publiczna.

W świetle powyższych rozważań organ rozpoznając sprawę ponownie w pierwszej kolejności dokona analizy struktury zatrudnienia i wyselekcjonuje pracowników pełniących funkcje publiczne. Następnie w drodze czynności materialno-technicznej udzieli wnioskowanej informacji. Przy czym w stosunku do pracowników pełniących funkcje publiczne udzieli tej informacji w sposób "pełny" z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska pracownika, a w stosunku do pozostałych pracowników, z uwagi na konieczność ochrony życia prywatnego, udzieli tej informacji w sposób "ogólny", "zbiorczy", uniemożlwiający identyfikację tych pracowników.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd w pkt 1 wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 200 P.p.s.a., w pkt 2 wyroku sąd postanowił natomiast o kosztach postępowania przyjmując, że na koszty te składają się: wpis od skargi w wysokości 200 zł.