Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1947/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 121 par 1, art. 274 b par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Grupy M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2018 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: "NUS") z [...] czerwca 2020 r. przedłużające G. sp. z o.o. sp.k. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2018 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 19 czerwca 2018 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za luty 2018 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni na rachunek bankowy w wysokości 162.173 zł, tj. do dnia 18 sierpnia 2018 r.

NUS niżej wymienionymi postanowieniami przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2018 r., do czasu zakończenia weryfikacji podatnika, tj.:

- postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. do dnia 30 października 2018 r.,

- postanowieniem z [...] października 2018 r. do dnia 20 grudnia 2018 r.,

- postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. do dnia 20 lutego 2019 r.,

- postanowieniem z [...] lutego 2019 r. do dnia 19 kwietnia 2019 r.,

- postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. do dnia 19 czerwca 2019 r.,

- postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. do dnia 19 sierpnia 2019 r.

- postanowieniem z [...] lipca 2019 r. do dnia 18 października 2019 r.,

- postanowieniem z [...] października 2019 r. do dnia 18 lipca 2020 r.,

Na powyższe postanowienia Spółka nie składała zażaleń.

W toku przeprowadzonych czynność sprawdzających NUS ustalił, że Spółka zaewidencjonowała w rejestrze nabyć w lutym 2018 r. faktury dokumentujące nabycia znacznych ilości blachy aluminiowej i kwasowej od kontrahenta G. sp. z o.o. z siedzibą w C. Ze względu na znaczne kwoty podatku naliczonego zawarte w wystawionych fakturach NUS wystąpił do właściwego organu podatkowego dla dostawcy blachy, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. o zweryfikowanie rzetelności przeprowadzonych transakcj. Ponadto, z uwagi na budzącą wątpliwość transakcję dostawy blachy przez Spółkę dla A., NUS wystosował w dniu 13 sierpnia 2018 r. wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z prośbą o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec ww. podmiotu.

1.3. W związku z prowadzonymi wobec Spółki czynnościami sprawdzającymi w zakresie badania zasadności zwrotu różnicy podatku VAT za luty 2018 r. oraz ustaleniami kontroli celno-skarbowej nr [...] w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do marca 2018 r. prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O., NUS postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2018 r. w kwocie 162.173 zł do dnia 31 grudnia 2020 r.

Postanowienie to zostało doręczone w dniu 26 czerwca 2020 r.

1.4. Pismem z 3 lipca 2020 r. Spółka zaskarżyła w całości postanowienie NUS i wniosła o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, tj.: art. 87 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do zwrotu podatku VAT z tytułu nabycia towarów i usług w zadeklarowanej kwocie, mimo przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w trakcie czynności sprawdzających wszelkich dokumentów dających prawo do odliczenia podatku VAT w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych;

- przepisów prawa procesowego, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "O.p.") w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez niezasadne przedłużanie terminu zwrotu VAT. Zdaniem Spółki, organ podatkowy nie był uprawniony do przedłużania terminu zwrotu podatku. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT powinno wskazywać rzeczywistą i uzasadnioną przyczynę zwłoki, gdyż załatwienie sprawy musi być oparte na w pełni racjonalnych przesłankach i podstawach gwarantujących efektywną (skuteczną) realizację obowiązku rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji we wskazanym terminie.

1.5. Utrzymując w mocy postanowienie NUS, DIAS uznał, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wskazuje, że NUS zasadnie stwierdził istnienie przesłanek do zweryfikowania zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2018 r.

DIAS wskazał, że jak ustalił NUS, Spółka zaewidencjonowała w rejestrze nabyć w lutym 2018 r. faktury dokumentujące nabycia znacznych ilości blachy aluminiowej i kwasowej od kontrahenta G. sp. z o.o. z siedzibą w C. Ze względu na znaczne kwoty podatku naliczonego zawarte w wystawionych fakturach NUS wystąpił do właściwego organu podatkowego dla dostawcy blachy, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. o zweryfikowanie rzetelności przeprowadzonych transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionych w lutym 2018 r. przez G. sp. z o.o. Ponadto, z uwagi na budzącą wątpliwość transakcję dostawy blachy przez Spółkę dla A., NUS wystosował w dniu 13 sierpnia 2018 r. wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z prośbą o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec ww. podmiotu.

DIAS zauważył również, że w dniu 18 czerwca 2020 r. została zakończona kontrola celno-skarbowa. Wynik kontroli został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Z dokonanych ustaleń w toku kontroli celno-skarbowej, prowadzonej wobec Spółki wynika, że wszystkie faktury, na których jako wystawca widnieje G. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia przez kontrolowaną Spółkę podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z tych faktur VAT, gdyż faktury te stwierdzają czynności, które w świetle ustaleń kontroli celno-skarbowej nie zostały dokonane.

W ocenie DIAS, zaskarżone postanowienie zawiera powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji, tzn. konieczności ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny, uzasadniający przedmiotowy zwrot.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia DIAS wskazał, że postępowanie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazać zasadność tego zwrotu. Organ ma jedynie dysponować okolicznościami przemawiającymi za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. W konsekwencji, zdaniem DIAS, w uzasadnieniu postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku nie jest konieczne precyzyjne podanie konkretnych okoliczności, które organ musi ustalić, aby potwierdzić zasadność zwrotu, a dla jego wydania wystarczająca jest powzięta przez naczelnika urzędu skarbowego wątpliwość co do zasadności zwrotu różnicy podatku, co miało miejsce w niniejszej sprawie. DIAS argumentował ponadto, że postępowanie dowodowe jest procesem dynamicznym, zakres koniecznych do wyjaśnienia faktów może kształtować się różnie w zależności od etapu, na którym znajduje się postępowanie oraz w zależności od przeprowadzonych dotychczas dowodów. W jego ocenie, w niniejszej sprawie wskazano na okoliczności, w świetle których zasadność zwrotu podatku wymaga dodatkowej weryfikacji.

W świetle powyższego, DIAS stwierdził, że wniesione przez Spółkę zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

2. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania,

Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 87 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do zwrotu podatku VAT z tytułu nabycia towarów i usług w zadeklarowanej kwocie, mimo przedstawienia właściwemu organowi podatkowemu w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego wszelkich dokumentów dających prawo do odliczenia podatku VAT w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych;

2) przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 120, art 121 § 1, art. 122 i art. 187 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez niezasadne przedłużanie terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej z deklaracji VAT-7 za luty 2018 r., poprzez zbieranie materiału dowodowego zbędnego dla dokonania zwrotu;

- art. 125 § 1 O.p., poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zwrotu podatku VAT, co w konsekwencji prowadzi do bezpodstawnego wydłużenia terminu jego zwrotu;

- art. 274b § 1, art. 124, art. 121 § 1, art. 217 § 2 O.p., poprzez brak wskazania okoliczności uzasadniających przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT;

- art. 121 O.p., poprzez działanie w sprawie zwrotu podatku VAT w sposób podważający zaufanie do organów państwa.

3. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

4.2. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

4.3. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznanej sprawie było postanowienie DIAS z [...] sierpnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] czerwca 2020 r. o przedłużeniu Skarżącej terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2018 r., do dnia 31 grudnia 2020 r.

4.4. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia NUS nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby ich uchylenie.

Zaskarżone w sprawie postanowienie DIAS przekonuje bowiem, że w niniejszej sprawie pozostają w toku czynności wyjaśniające zasadność zwrotu podatku, a organ ma wystarczające przesłanki, aby termin zwrotu podatku przedłużyć.

4.5. Wyjaśniając materialnoprawne podstawy orzekania w tej sprawie wskazać należy, że z przepisu art. 87 ustawy o VAT wynika, że wprowadza on dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z nadwyżką VAT: otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiono podatnikowi. Jeśli podatnik wybierze tzw. zwrot bezpośredni, zasady jego dokonania określa m.in. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, określając termin zwrotu i możliwość przedłużenia tego terminu oraz miejsce jego dokonania (np. rachunek bankowy).

Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przedłużenie ww. terminu zwrotu jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15).

Co istotne, w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13). Chodzi natomiast o sytuację, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13).

Przepisy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule Xl tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych Skarbu Państwa przed próbą wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym.

Przykładem akceptowania potrzeby zapobiegania nadużyciom podatkowym i skutecznego ich eliminowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2007 r. sygn. akt U 6/06, w którym Trybunał, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z ww. Dyrektywy 112, ale równocześnie uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku – podkreślił, że orzecznictwo ETS wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu Trybunał uznał, że "przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś – ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa". Podkreślenia przy tym wymaga, że przedłużenie terminu dokonania zwrotu nie narusza konstytucyjnych zasad wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP oraz art. 217 Konstytucji RP. Kwestia ta była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 października 2008r. (K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136) wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niekonstytucyjności art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Należy również wskazać, że prawodawca przewidział formę ochrony, czy też wynagrodzenia podatnikowi niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. W przypadku zatem niesłusznego przedłużenia terminu organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu. Spełniony został zatem wymóg ustawowego uregulowania spornego zagadnienia, a ponadto zrównoważone zostały interesy stron, to jest podatnika i fiskusa, co oznacza, że spełnione zostały fundamentalne względy praworządności w zakresie wprowadzenia możliwości przedłużenia terminu do zwrotu podatku.

Gwarancję ochrony interesów podatnika stanowi też regulacja art. 87 ust. 2a ustawy o VAT, w której przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu.

Z instytucji złożenia zabezpieczenia Skarżąca nie skorzystała.

4.6. Przenosząc na grunt niniejszej sprawy powyższe poglądy orzecznicze, które Sąd podziela i uznaje za własne, wskazać należy, że Spółka w rozpoznanej sprawie złożyła deklarację wykazując kwotę zwrotu nadwyżki VAT naliczonego nad należnym za luty 2018 r., w terminie 60 dni.

Po pierwsze, należało uznać, że w sprawie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT za ww. okres rozliczeniowy. Podjęte przez organy podatkowe postanowienia nie były sprzeczne wykładnią przedstawioną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16. W postanowieniu NUS wskazano bowiem konkretny termin, do którego przedłużono wnioskowany przez Spółkę zwrot bezpośredni nadwyżki VAT. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone zanim upłynął termin zwrotu podatku wyznaczony poprzednim postanowieniem.

4.7. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie organ wykazał, że zasadność spornego zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia DIAS, w sprawie ustalono, że Spółka zaewidencjonowała w rejestrze nabyć w lutym 2018 r. faktury dokumentujące nabycia znacznych ilości blachy aluminiowej i kwasowej od kontrahenta G. sp. z o.o. z siedzibą w C. Ze względu na znaczne kwoty podatku naliczonego zawarte w wystawionych fakturach NUS wystąpił do właściwego organu podatkowego dla dostawcy blachy tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. o zweryfikowanie rzetelności przeprowadzonych transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionych w lutym 2018 r. przez G. sp. z o.o. Ponadto, z uwagi na budzącą wątpliwość transakcję dostawy blachy przez Spółkę dla A., NUS wystosował w dniu 13 sierpnia 2018 r. wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z prośbą o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec ww. podmiotu.

DIAS zauważył również, że w dniu 18 czerwca 2020 r. została zakończona kontrola celno-skarbowa. Wynik kontroli został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Z dokonanych ustaleń w toku kontroli celno-skarbowej, prowadzonej wobec Spółki, wynika, że wszystkie faktury, na których jako wystawca widnieje G. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia przez kontrolowaną Spółkę podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z tych faktur VAT, gdyż faktury te stwierdzają czynności, które w świetle ustaleń kontroli celno-skarbowej nie zostały dokonane.

W aktach sprawy znajduje się wynik kontroli celno-skarbowej, z którego w istocie wynika, że faktury VAT, które miały dokumentować nabycie przez Skarżąca blachy aluminiowej i kwasowej od G. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (k. 135-150 akt admin.).

Wbrew przypuszczeniom Skarżącej, kontrolowane przez Sąd postanowienia organów obu instancji nie są wyrazem stanowiska, że zwrot nadwyżki VAT nie powinien być dokonany. Spółka oczekuje niezasadnie, by uzasadnienia postanowień w sprawie przedłużenia terminu zwrotu VAT odpowiadały treścią motywom decyzji zmieniającej rozliczenie VAT, co stanowi nadinterpretację art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Postanowienia te należy postrzegać jako instrument zapobiegający dokonywaniu niezasadnych zwrotów, który powinien mieć zastosowanie tylko do czasu wyjaśnienia zasadności deklarowanego przez podatnika zwrotu. Instrument ten organy obu instancji w okolicznościach rozpatrywanej sprawy wykorzystały zgodnie z prawem, a DIAS wydając zaskarżone postanowienie w sposób należyty i zgodny z prawem, mając także na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponownie rozpatrzył sprawę, odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów.

4.8. Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji, a w szczególności DIAS wydając zaskarżone postanowienie wykazał, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT. Wskazano bowiem, na czym polegały wątpliwości, które spowodowały dalsze sprawdzanie zasadności zwrotu VAT. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Przepisu art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie można wykładać, w taki sposób, który uniemożliwiałby spełnienie celu tego przepisu – umożliwienie organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku, do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 610/13).

Podnieść też trzeba, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie nakłada na organ podatkowy obowiązku zwrotu podatku na rachunek podatnika po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT, jeżeli podjęte przez organ czynności, nie pozwalają na stwierdzenie zasadności zwrotu podatku. Organ nie ma obowiązku zwrotu podatku, tylko dlatego że został wykazany w deklaracji podatkowej. Ma prawo sprawdzić każdy wykazany w deklaracji podatkowej zwrot podatku.

Podkreślenia wymaga, że przy podejmowaniu rozstrzygnięć o przedłużeniu terminu zwrotu podatku możliwie jest również kierowane się nie tylko tymi danymi, które rodzą wątpliwości z uwagi na specyfikę danej sprawy, ale także tymi, które zazwyczaj, z powodu notoryjnie znanych okoliczności, nasuwają wątpliwości co do zasadności zwrotu. Sama formalna poprawność deklaracji, faktury i/lub innych dokumentów przedłożonych przez podatnika wnioskującego o zwrot, nie wyklucza automatycznie wątpliwości co do zasadności zwrotu.

W ocenie Sądu, okolicznością uzasadniającą dodatkową weryfikację zasadności zwrotu podatku jest również brak możliwości zweryfikowania zasadności zwrotu w terminie określonym w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT. W niniejszej sprawie, jak już wyżej podniesiono, dalsza weryfikacja zasadności zwrotu podatku była związana z tym, że podjęte czynności zmierzające do zweryfikowania zasadności zwrotu nie dały jeszcze rezultatu oraz z uwagi na fakt, że przedłużenie terminu zwrotu podatku zostało dokonane w ścisłym związku z przeprowadzoną wobec Skarżącej kontrolą celno-skarbową.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie występowały okoliczności, które uzasadniały wymóg dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że organ był w posiadaniu informacji wskazujących na konieczność weryfikacji zasadności zwrotu VAT wykazanego przez Skarżącą, a w terminie dla tego zwrotu, wynikającym z poprzednio wydanego postanowienia, organ nie dysponował jeszcze dowodami, które mogłyby zweryfikować prawidłowość dokonanego przez Spółkę rozliczenia.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza, informacje zawarte w wyniku kontroli celno–skarbowej, które wskazują na nierzetelność transakcji dostaw z kontrahentem, rodzą uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu VAT i uzasadniają konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Dostrzeżenia przy tym wymaga, wysokość żądnego przez Skarżącą zwrotu (162.173 zł), co też uzasadnia ostrożność organu i celowość starannego zbadania podstaw zwrotu jeszcze przed jego dokonaniem.

Tym samym, należało przyjąć, że zaskarżone postanowienie zawiera wystarczające uzasadnienie ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT. Skarżąca nie podważyła twierdzenia organu, że w świetle całości tych okoliczności wniosek o zwrot różnicy podatku wymaga dodatkowej weryfikacji. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo zastosował art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 274b § 1 O.p.

Nie naruszono też zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. To, że ocena dokonana przez organ podatkowy różni się od tej forsowanej przez Skarżącą nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów o naruszeniu obowiązujących zasad prowadzonego postępowania podatkowego, w tym określonej w art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania do organów podatkowych.

Z kolei szeroko podnoszone w skardze okoliczności związane z długością prowadzonej kontroli celno-skarbowej, czy też czynności sprawdzających, celowość podejmowanych czynności procesowych, w tym kierunek prowadzonego postępowania dowodowego, nie mogą być przedmiotem badania w niniejszej sprawie, bowiem wykracza to poza jego ramy. Zarzuty w powyższym zakresie mogły być ewentualnie podniesione i ocenione w postępowaniu w przedmiocie przewlekłości postępowania.

4.9. Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

4.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.