Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 983/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1; art. 6 ust. 1 i 4-5;
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 6; art. 7; art. 8; art. art. 77; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2012 r. uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] sierpnia 2012 r., którą nałożono na A. D. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych i nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), dalej u.t.d. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] czerwca 2012 r. na terenie Portu Lotniczego [...] w W. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole, niepodpisanym przez skarżącego. Z dokumentu tego wynika, że:

• w ww. pojeździe zamontowana była kasa fiskalna, połączona z taksometrem elektronicznym – oba urządzenia należące do skarżącego;

• na dachu pojazdu umieszczone było urządzenie podłączone przewodem, na którym widniał po obu stronach napis: "T. [...]-[...]";

• na szybie czołowej pojazdu od strony pasażera znajdował się: cennik za usługę wg. taryf 1-4 oraz nalepka "Licencja nr [...] Na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową Nr rej. TAKSÓWKI [...]";

• na karoserii pojazdu umieszczone był natomiast napisy:

o rysunek słuchawki i "[...]-[...]" – na tylnych nadkolach;

o "[...]-[...]-[...] T.I" – na tylnych drzwiach;

o "TARYFA 1 DZIENNA 2,00 zł/km" – na bocznej, tylnej szybie;

o "[...]" a poniżej herb W. – na przednich drzwiach;

o www. [...].pl – na tylniej klapie;

• skarżący do kontroli okazał m.in. dowód rejestracyjny pojazdu; imienny – wystawiony na siebie, identyfikator TAXI Osobowe; świadectwo legalizacji ponownej taksometru; wymagane prawem orzeczenia psychologiczne i lekarskie; paragon fiskalny dobowy na rzecz skarżącego; a także licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielaną wprawdzie na ww. pojazd, ale na rzecz innego podmiotu.

W oparciu o powyższe stwierdzono, że:

• skarżący jest przedsiębiorcą, który wykonuje przewóz osób i nie przedstawił do kontroli licencji na wykonywanie przewozu osób bądź licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż okazana przez niego licencja wydana była wprawdzie na kontrolowany pojazd, ale na rzecz innego podmiotu;

• kontrolowany pojazd dopuszczony jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, zatem nie spełnia kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;

• przewóz wykonywany był z naruszeniem zakazu określonego w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Nadto w protokole podano, że skarżący odmówił złożenia zeznań i wyjaśnień. W trakcie kontroli sporządzona została także dokumentacja fotograficzna pojazdu oraz okazanych dokumentów.

Stwierdzone podczas kontroli naruszenia spowodowały, że WITD wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne z urzędu, o czym prawidłowo go zawiadomił.

Następnie organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w L. oraz do Urzędu W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń o udzielenie informacji czy skarżący - na dzień [...] czerwca 2012 r., posiada bądź posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego osób oraz o podanie czy do tej licencji został zgłoszony kontrolowany pojazd.

W odpowiedzi zarówno Starostwo, jaki i Urząd Miasta W. podały, że skarżący nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub taksówką. Nadto Starostwo wskazało, że skarżący nigdy nie ubiegał się o udzielenie takiej licencji.

W toku postępowania skarżący wskazał, że posiada ważną do 2027 r. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną w kwietniu 2012 r. przez Prezydenta Miasta L., na ww. pojazd. Jednocześnie wyjaśnił, że od maja 2012 r. - w związku z zamknięciem lotniska w M., podjął współprace z T. i wykonywał zlecenia telefoniczne, przychodzące z obszaru powiatu l., jak również awaryjnie z obszaru gminy B.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nałożył na skarżącego 10.000 złotych kary z tytułu:

1. wykonywania przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.;

2. wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.;

3. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że organ rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę jego wyjaśnień. Zaprzeczył aby w dniu kontroli wykonywał okazjonalny przewóz osób. Zarzucił, że w wyniku błędów poczynionych w niniejszej sprawie Urząd Miasta L. skierował do niego zawiadomienie, iż działalność w zakresie przewozu osób taksówką wykonuje z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i może to doprowadzić do cofnięcia mu licencji na transport taksówką.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżący, jako strona postępowania został ustalony na podstawie paragonu fiskalnego, okazanego podczas kontroli i znajdującego się w aktach sprawy. Organ przypomniał, że w trakcie kontroli skarżący okazał m.in. wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, udzielonej innemu podmiotowi, w oparciu o którą WITD uznał, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny.

GITD stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przeczy ww. ustaleniom WITD, odnośnie charakteru wykonywanego transportu i podniósł, że:

1. istotnie kontrolowany pojazd został oznakowany jak taksówka, tj. znajdowały się na nim m.in. napisy: "[...]-[...]", "T." oraz "[...]", ponadto na jego dachu umieszczono lampę z napisem "T. [...]-[...]" i wyposażono go w taksometr elektroniczny, połączony z kasą fiskalną;

2. skarżący dysponował identyfikatorem, z którego wynikało, że pojazdem o numerze bocznym [...] wykonuje on przewozy taksówką osobową;

3. w toku postępowania WITD ustalił - na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta W., iż skarżącemu nie udzielono ani licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze W.;

4. skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ważną w dniu kontroli, wydaną przez Prezydenta Miasta L. uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką wyłącznie na terenie L.

Mając powyższe na uwadze GITD – odwołując się do art. 4 pkt 11 u.t.d., uznał, że posiadanie przez skarżącego ważnej na dzień kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wskazuje na fakt wykonywania przez niego transportu drogowego taksówką, a nie jak ocenił WITD, przewozu okazjonalnego. Jednocześnie GITD ocenił, iż słuszne było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podane przez WITD. Wyjaśnił, że chwili zatrzymania do kontroli kontrolowany pojazd, będący taksówką, znajdował się na terenie Portu Lotniczego [...] w W. Natomiast z licencji skarżącego wynika, że skarżący posiada uprawnienie do wykonywania transportu taksówką wyłącznie na obszarze L.

Organ odwoławczy podniósł przy tym, że w myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Natomiast w chwili zatrzymania do kontroli skarżący spełniał żadnego ze wskazanych kryteriów świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji. Skarżący oczekiwał bowiem na pasażera w miejscu przeznaczonym dla taksówek.

GITD wyjaśnił, że licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo-przedmiotowym. Odmiennie niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie na obszarach objętych zezwoleniem. Wyjątek od tej zasady przewidziany jest jedynie we wspomnianym już art. 6 ust. 5 u.t.d. i nie może on być interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na innym obszarze, niż ten określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru. Zdaniem GITD taka interpretacja wyjątku wypaczałaby sens tego przepisu i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stale przewozy poza obszarem wymienionym w licencji.

Zdaniem GITD oczekiwanie w taksówce - pojeździe oznaczonym w sposób jednoznacznie zrozumiały przez odbiorcę, przez skarżącego na klienta w miejscu znajdującym się poza obszarem L. jest samo w sobie naruszeniem postanowień licencji, gdyż stanowi ono zaproszenie do zawarcia umowy na przewóz taksówką na obszarze, którego licencja nie obejmuje. Nie ma przy tym znaczenia, czy pojazd oczekuje na miejscu postojowym przeznaczonym dla taksówek, czy w innym miejscu ogólnie dostępnym dla wszystkich pojazdów. Istotne jest, że w pojeździe oznakowanym jako taksówka oczekiwał na pasażera kierowca, który wyraził gotowość do realizacji usługi przewozu taksówką. Zatem GITD stwierdził, że skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy taksówką na obszarze miasta W. bez licencji i w związku z tym nałożył na niego karę 8.000 złotych.

Na koniec organ wyjaśnił, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 4 pkt 22 i art. 6 ust. 5 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - poprzez ich wadliwą interpretację i nieprawidłowe zastosowanie przez GITD do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji nałożenie na skarżącego kary 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, pomimo, że skarżący posiada przedmiotową licencję, zaś sporny przewóz drogowy wykonywał w dniu kontroli zgodnie z warunkami przewidzianymi przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 u.t.d.;

b. art. 6 ust. 5 u.t.d. - poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez GITD, że przewidziany w tym przepisie wyjątek od ustawowego zakazu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, polegający na możliwości wykonywania przewozu "w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", nie pozwala na oczekiwanie na pasażera z innego obszaru (klienta z W.), który znajdując się w innym obszarze (w W.), zamówił taksówkę z Portu Lotniczego [...] w W., bez względu na miejsce docelowe zamówionego kursu, w sytuacji, w której dany przedsiębiorca (skarżący) znalazł się na terenie owego innego obszaru, niż wskazany w licencji (w W.), realizując wcześniej przewóz innego pasażera zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ust. 5 cyt. u.t.d. (a więc wykonując kurs z L. na teren Portu Lotniczego w W.);

II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

a. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności - poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie przepisu prawa (art. 6 ust. 5 u.t.d.) sprzecznego z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa, zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuacje, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela;

b. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego, a konsekwencji powyższych uchybień - naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w zgodzie z unormowaniami ustawy o transporcie drogowym, w szczególności zgodne z warunkami określonymi w art. 6 ust. 4 i ust. 5 u.t.d., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonuje przewozy taksówką przede wszystkim na obszarze, na który udzielono mu licencji, z wyjątkiem jedynie tych nielicznych sytuacji, w których otrzymywał od firmy T., z którą współpracuje, zlecenie z obszaru miasta L. lub okolicznych miejscowości wchodzących w skład gminy L. na inny obszar, w tym m.in. na obszar W. lub innych ościennych miejscowości podw.

Skarżący przyznał, iż w dacie kontroli - przy okazji wykonania poprzedniego zlecenia podjętego (rozpoczętego) na obszarze objętym posiadaną licencją (w L.) na inny obszar, tj. na Lotnisko [...] w W., przyjął (otrzymał przez radio) z centrali korporacji T. zlecenie zamówione przez innego pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji, który znajdował się na obszarze w/w Portu Lotniczego na O. i który zamierzał wykonać kurs z lotniska najprawdopodobniej gdzieś na teren W. lub którejś z ościennych miejscowości podw. (fakt nieustalony przez organy).

W związku z powyższym w trakcie zatrzymania przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego oczekiwał na owego pasażera, a więc był gotowy do wykonania spornego transportu taksówką w sposób całkowicie dozwolony przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 in fine u.t.d. Natomiast organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się ewidentnego naruszenia art. 6 ust. 5 u.t.d, i dokonał jego niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni polegającej na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie wyjątek od ustawowego zakazu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, polegający na możliwości wykonywania przewozu "w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", należy rzekomo interpretować w ten sposób, że nie wolno - jak wadliwie wskazał organ odwoławczy - oczekiwać na znajdującego się w W. klienta (a więc na klienta znajdując się w innym obszarze), który zamówił taksówkę z Portu Lotniczego [...] w W., bez względu na miejsce docelowe zamówionego (planowanego) kursu, w sytuacji, w której skarżący przedsiębiorca znalazł się na terenie owego innego obszaru, niż wskazany w licencji (w W., na terenie lotniska na O.), realizując wcześniejszy przewóz (zamówiony kurs) innego pasażera zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., a więc z L. na teren Portu Lotniczego w W.

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący uznał, że niezależnie od podniesionych wcześniej zarzutów naruszenia norm prawa materialnego, przyjęta przez GITD kwalifikacja jego działania, sugerująca rzekome naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w zw. z Lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - jest całkowicie wadliwa i - w ocenie skarżącego - daje pełną podstawę do postawienia na tym etapie postępowania zarzutu związanego z uzasadnioną obawą naruszenia przez organ przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP.

W tej sytuacji skarżący przyjął, że wykładnia unormowań ustawy o transporcie drogowym, jaką proponuje GITD, zmusza do uznania tych przepisów za unormowania sprzeczne z konstytucyjną zasada określoności przepisów prawa, zawartą w treści zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

Nadto w ocenie skarżącego organy Inspekcji Transportu Drogowego winny były wziąć pod uwagę, że w stanie faktycznym ustalonym w dacie kontroli, skarżący wykonywał przewóz pasażerów taksówką na podstawie ważnej licencji, a w konsekwencji, iż brak było znamion przekroczenia określonego w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę GITD wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W replice (pismo z [...] lipca 2013 r.) skarżący powtórzył argumenty zawarte w skardze oraz zarzucił organowi, iż pomylił akta administracyjne gdyż nie jest prawdą , że skarżący będąc w W., podjął się usługi przewozu pasażerki na tym obszarze, tj. z ul. P. na ul. R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Jak już wspomniano licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego będącego podstawą do wydania zaskarżonej decyzji skarżący został zatrzymany do kontroli w W. i w chwili kontroli oczekiwał na pasażera na terenie Portu Lotniczego [...] w W. Natomiast z licencji nr [...] wydanej przez Prezydenta miasta L. skarżącego wynika, że skarżący posiada uprawnienie do wykonywania transportu taksówką wyłącznie na obszarze L.

Należy zauważyć, iż od powyższej zasady wykonywania przewozu na obszarze przewidzianym w licencji istnieje wyjątek , o którym mowa w art. 6 ust. 5 u.d.p. Stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie kurs powinien zaczynać się lub kończyć w L. Natomiast skarżący w ramach posiadanej licencji nie jest uprawniony do dokonywania przewozów pasażerów na terenie W. czyli początek i koniec kursu nie może znajdować się w W.

W toku postępowania skarżący podnosił, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wykonywał przewozy taksówką przede wszystkim na obszarze, na który udzielono mu licencji, z wyjątkiem jedynie tych sytuacji, w których otrzymywał zlecenie od centrali korporacji T., z którą współpracuje. Skarżący twierdzi, iż w dacie kontroli otrzymał przez radio zlecenie zamówione przez pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji. W związku z tym uważa, że w trakcie zatrzymania wykonywał sporny transport taksówką w sposób całkowicie dozwolony przez ustawodawcę w przepisie art. 6 ust. 5 in fine u.t.d.

W ocenie Sądu argumentów podnoszonych przez skarżącego nie można uznać. W świetle bowiem przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. bez znaczenia jest okoliczność, że oczekiwane przez skarżącego przez radio zlecenie mogło pochodzić od pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji. W takiej sytuacji , jak słusznie zauważył organ, sam fakt oczekiwania na lotnisku [...] w W. przed terminalem na postoju, w grupie innych taksówek świadczy o gotowości podjęcia się przewozu bez ograniczeń, stanowiąc tym samym zaproszenie do zawarcia umowy na przewóz taksówką na obszarze, którego licencja nie obejmuje.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż dla stwierdzenia wykonywania zarobkowego przewozu osób nie jest niezbędne ustalenie, że kontrolowanym pojazdem przewożona była konkretna osoba; wystarczające jest stwierdzenie faktów, ujawnionych w protokole kontroli przedmiotowej sprawy czyli, jak w rozpoznawanej sprawie, oczekiwania na klienta na postoju taksówek na lotnisku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1418/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1783/10). Idąc tym tokiem rozumowania należy podzielić stanowisko organu, iż odmienna interpretacja wyjątku wypaczałaby sens przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stale przewozy poza obszarem wymienionym w licencji. Inaczej mówiąc wyjątek stałby się zasadą, a to nie mogło być zaakceptowane przez Sąd.

W niniejszej sprawie Sąd doszedł zatem do przekonania , że Główny Inspektor Transportu Drogowego w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko., w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się skarżącego do naruszenia w toku postępowania art. 7 Konstytucji RP art. 6 k.p.a. ,art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 107 § 3 k.p.a i 77 k.p.a.. jak też pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych oraz art. 6 ust. 5 u.d.p. okazały się bezzasadne.

Natomiast podnoszona przez skarżącego w piśmie z [...] lipca 2013 r. kwestia pomylenia przez organ akt administracyjnych pozostaje bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy bowiem pomyłka nie dotyczyła wydanych decyzji lecz nastąpiła w odpowiedzi na skargę.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p..p.s.a., orzekł jak w sentencji.