Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1118/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "S." A. Spółdzielni Spożywców w A. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 roku, nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] września 2014 roku nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo handlowego wraz z miejscami postojowymi, rozbiórkę kolidującej infrastruktury technicznej, budowę instalacji zewnętrznej wodociągowej, instalacji zewnętrznej kanalizacji sanitarnej, instalacji kanalizacji deszczowej wraz z separatorem substancji ropopochodnych, systemu retencyjno – rozsączającego wody deszczowe, przyłączem GPWC, instalacji zewnętrznej ENN i oświetlenia terenu na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul[...]. w A.

Stan faktyczny przedstawiał się następująco:

Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2014r. Starosta A. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo handlowego wraz z miejscami postojowymi oraz niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w A.

W dniu [...].07.2014r. wpłynął wniosek "S." w A. o wznowienie postępowania w przedmiocie ostatecznej decyzji Starosty A. z dnia[...].05.2014r. nr [...] i uchylenie powyższej decyzji ze względu, że jako właściciel nieruchomości graniczącej z działkami nr [...] i [...] na których Inwestor realizuje budynek usługowo handlowy, nie brali udziału w prowadzonym przez Starostę A. postępowaniu. Podnosi także, że w postępowaniu dotyczącym rozbiórki czterech budynków na terenie bazy P. na w/w działkach, "S." była stroną prowadzonego postępowania, dlatego też uważa, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę winna uczestniczyć na prawach strony.

Starosta A. pismem z dnia [...].08.2014r. wezwał wnioskodawcę do wykazania, przymiotu strony w świetle art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane w zakresie wskazania ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] położonej przy ul. [...] w A. sąsiadującej z działkami Inwestora. W dniu [...].08.2014r. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na pismo Starosty A., w którym nie odniósł się do ograniczeń w zagospodarowaniu działki, tylko podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o wznowienie. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji zbadał wniosek skarżącej Spółdzielni w kategorii przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt. 1-8 k.p.a., oraz czy został zachowany termin przewidziany w art. 148 k.p.a. i postanowieniem z dnia [...].08.2014r. znak [...] wznowił postępowanie w niniejszej sprawie i po analizie dokumentów w zakresie podnoszonych przez Spółdzielnię zarzutów, decyzją z dnia [...].09.2014r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się "S." i wniosła odwołanie do Wojewody P., w którym podnosi brak uczestnictwa na prawach strony w prowadzonym przez Starostę A. postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektu usługowo - handlowego wraz z miejscami postojowymi, tym bardziej, że w postępowaniu dotyczącym rozbiórki obiektów na tym samym terenie była stroną postępowania.

Organ odwoławczy zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia uwag i zastrzeżeń. W dniu [...].10.2014r. wpłynęło pismo "S." w A. w którym podniosła, że zatwierdzony projekt budowlany dotyczy przede wszystkim obiektu handlowego z marginalizacją usług hotelarskich, które ograniczają się do obiektu hotelowego bez miejsc parkingowych, gdzie zapis planu przewiduje 3 stanowiska na każde 100m2 powierzchni użytkowej hotelu. Pismo wyjaśniające wpłynęło również od Inwestorów projektowanego obiektu.

Po wnikliwej analizie materiału dowodowego Wojewoda P. wyjaśniał - w oparciu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że projektowany obiekt zlokalizowany jest od strony południowo wschodniej działki nr [...](na której funkcjonuje piekarnia), należącej do S. w odległości 8,90m i 5,5m od granicy tej działki. Taka lokalizacja obiektu nie narusza § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690 z późn. zm), nie będzie ograniczać zagospodarowania działki sąsiedniej, ani oddziaływać negatywnie na sąsiednie nieruchomości, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu miasta A. zwanego "[...]" dla terenów obejmujących część dzielnicy "[...]" oraz Osiedle [...]" zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...].05.2006r. przeznaczone są pod usługi nieuciążliwe, produkcja, składy, magazyny, działalność hurtowa i warsztatowa, przeznaczenie uzupełniające - zabudowa pomocnicza, zabudowa biurowa, socjalna.

Ponadto organ II instancji podniósł, iż w toku postępowania wezwano stronę skarżącą, pismem z dnia [...].08.2014r., do wykazania ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiadującej z działką Inwestorów, a strona skarżąca nie wskazała na czym te ograniczenia mają polegać. Z materiału dowodowego wynika, że projektowana inwestycja nie wpływa na powstanie ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej Spółdzielni. Interes prawny pojawia się wówczas gdy istnieje związek pomiędzy normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuacje, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Przymiot strony w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę, nie może przysługiwać tylko ze względu na bycie właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Do uzyskania statusu strony konieczne jest, aby planowana inwestycja oddziaływała na daną nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Skarżący w swoim wniosku nie przedstawił argumentów świadczących o naruszeniu przepisów prawa, które stanowiłyby podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej. Zarzut dotyczący uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu o rozbiórkę, a brak uczestnictwa w postępowaniu o pozwolenie na budowę budynku usługowo-handlowego nie może być uznany, ponieważ jeden z obiektów podlegających rozbiórce (portiernia) usytuowany był w odległości 0,5m od granicy z działką Spółdzielni, dlatego tez zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skarżąca Spółdzielnia ze względu na obszar oddziaływania rozbieranego obiektu była stroną postępowania.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego zagospodarowania działek nr [...] i [...] należących do Inwestorów i spełnienia wymogów w zakresie miejsc parkingowych w świetle zapisu obowiązującego na tym terenie planu, organ II instancji wyjaśniał, że ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Augustowie Nr XXXV/327/06 z dnia 30.05.2006r. (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 178 poz.1661 z dnia 01.07.2006r.), zwanego dalej mpzp., zgodnie z zapisem w § 87 części tekstowej w/w planu, teren ten jako przeznaczenie podstawowe przewiduje obsługę komunikacji zbiorowej - baza PKS, jako przeznaczenie uzupełniające - usługi nieuciążliwe, zieleń izolacyjną. Natomiast pkt 6 cyt wyżej § 87stanowi, że po zaprzestaniu działalności związanej z terenami obsługi komunikacji zbiorowej ustala się możliwość realizacji przeznaczenia związanego z usługami turystyki z przeznaczeniem uzupełniającym - usługami nieuciążliwymi w szczególności związanymi z handlem i gastronomią oraz mieszkalnictwo związane z przeznaczeniem podstawowym.

Wojewoda P. ponadto zaakcentował, iż inwestor przedstawił projekt zagospodarowania całego zamierzenia inwestycyjnego co spełnia wymogi zapisu obowiązującego planu, z podziałem na etapy, co jest zgodne z zapisem art.33 ust 1 ustawy Prawo budowlane. Jako pierwszy do realizacji wyznaczył budynek usługowo -handlowy i w tym zakresie przedłożył komplet obowiązujących dokumentów. Na projekcie zagospodarowania wskazano również budynek hotelowy do realizacji w II etapie. Projektant przedstawił bilans terenu inwestycji dla powyższych działek zarówno w stosunku do obiektu usługowo handlowego jak i hotelowego. W budynku hotelowym przewidziano 22 miejsca postojowe w piwnicy i na pierwszej kondygnacji dostępne za pośrednictwem dźwigu samochodowego i 48 poza budynkiem, co ogółem wynosi 70 miejsc postojowych przy powierzchni użytkowej wynoszącej 2018,48m2 w tym powierzchnia użytkowa podstawowa to 631,34 m2 i powierzchnia pomocnicza to 1178,14 m2. Zapis obowiązującego planu określa cytowane "minimum 3 stanowiska postojowe dla samochodów osobowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej usług." Dotyczy to całego terenu na którym planowane są obiekty budynku usługowo handlowego i w przyszłości hotelu. Zatwierdzony zatem projekt budowlany spełnia ustalenia obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania miasta A. w zakresie kształtowania ładu przestrzennego. Parametry budynków oraz projekt zagospodarowania terenu są zgodne z zapisem planu.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że z odbitki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego załączonej do akt sprawy wynika, że działki inwestorów nie obejmuje Strefa Ochronna Kanału A. i B., która przebiega po granicy działek na których planowana jest inwestycja. Starosta A. wydając skarżoną decyzję nie naruszył zatem obowiązujących przepisów i słusznie odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...].05.2014 roku.

Końcowo organ II instancji podkreślił, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jest przeprowadzone w celu zbadania czy w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną nie zaistniały przesłanki zawarte w przepisie art. 145 K.p.a. W przypadku gdy żadna z tych przesłanek nie występuje, wtedy zgodnie z art.151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ (który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ drugiej instancji stwierdza, że w omawianej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art.145 K.p.a. W związku z powyższym zarzuty zawarte w odwołaniu nie stanowią podstawy do uchylenia skarżonej decyzji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku "S." w A. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa polegające na:

– naruszeniu przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż strona skarżąca nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy nieruchomość, której właścicielem jest S. bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą zamierzeniem inwestycyjnym i przez to znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, stąd S.jest stroną tego postępowania,

– naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego poprzez uznanie, że inwestorzy uzyskali wszystkie wymagane pozwolenia innych organów i działki inwestorów nie obejmuje strefa ochronna kanału a., w sytuacji gdy zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego w S. Wydziału Kultury i Sztuki – Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...].02.1979 r. do rejestru zabytków został wpisany Kanał A. wraz z przyległym do kanału terenem do 200 m w terenie zalesionym i do 1000 m w terenie otwartym, a obszar realizowanej inwestycji leży w tej strefie, co skutkuje wymogiem uzyskania pozwolenia na prowadzenie inwestycji wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków,

– naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy nieprawidłowe i nieuprawnione było rozdzielenie przez organy poszczególnych etapów procesu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę wyłącznie obiektu handlowego z pominięciem obiektu hotelowego w sytuacji, gdy podstawową funkcję wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [...] i [...] jest funkcja turystyczna, co może stanowić obejście prawa,

– naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznie sprawy i wnikliwego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Na tej też podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa

(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -

Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do obalenia ustaleń organu II instancji, stanowiących podstawę uchylenia decyzji Starosty A. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzja z dnia [...] lutego 2005 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę balkonu i okna balkonowego.

W ocenie Sądu Administracyjnego zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji w tej mierze są słuszne i zasługują na aprobatę.

Na wstępie podnieść należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że wniosek "S." w A. wszczął postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie ostatecznej decyzji Starosty A. z dnia [...].05.2014r. nr [...], a strona wnioskowała o uchylenie powyższej decyzji ze względu na to, że jako właściciel nieruchomości graniczącej z działkami nr [...] i [...], na których Inwestor realizuje budynek usługowo handlowy, nie brali udziału w prowadzonym przez Starostę A. postępowaniu.

Zaakcentować jednak należy, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa w drodze decyzji (lub postanowienia w odniesieniu do postanowień). Skoro wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia, to czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Czynności podjęte przez organ z urzędu przed wydaniem takiego postanowienia mają zatem charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2000 r., II S.A. 648/00, Lex nr 55304). Brak przesłanek wznowieniowych spowoduje, iż organ nie podejmie postanowienia o wznowieniu. Gdyby jednak wznowił postępowanie, winien wydać w takiej sytuacji decyzję o umorzeniu.

W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1999 roku (IV S.A. 2397/98, Lex nr 47857) w którym wskazano, iż "w tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, ale nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ rozpatrujący podanie de facto nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa". Ocena bowiem przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r., IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50).

Powyższe uwagi jedynie utwierdzają w przekonaniu o słuszności stanowiska zajętego przez Starostę, który był zobowiązany do wznowienia postępowania, pozostawiając kwestię badania przyczyn wznowienia, a konkretnie przymiotu strony na dalszym etapie postępowania. Nietrafne są zatem podstawowe zarzuty skargi S. w A. co do tego, iż organ I instancji wznawiając postanowieniem z dnia [...].08.2014 r. nr [...] postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku usługowo handlowego wraz z całą infrastrukturą na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w A., jednocześnie przesądził o tym, że strona skarżąca posiada przymiot strony.

Odmiennie należy natomiast ocenić powołaną we wniosku przesłankę opisaną w art. 145 § 1 pkt.4 kpa, a opartą na pozbawienia strony bez jej winy udziału w postępowaniu. Rację mają organy obu instancji wskazując, że w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, podobnie jak w sprawie o wydanie takiego pozwolenia na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1409 ze zmianami ), przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy, według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że bez znaczenia jest, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo, ani to, czy jest ono bezpośrednie, skoro oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby było powiązane z przepisami odrębnymi. Przepisami odrębnymi, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji są zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzecznictwo podtrzymuje stanowisko, zgodnie z którym opisywane pojęcie materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011r. II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09 opubl. w CBOSA). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

Organ I instancji oceniając wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania oraz ustalenie czy posiada ona przymiot strony przeanalizował przedłożony projekt budowlany i uznał, że projektowany obiekt zlokalizowany jest od strony południowo wschodniej działki nr [...](na której funkcjonuje piekarnia), należącej do S. w odległości 8,90m i 5,5m od granicy tej działki. Taka lokalizacja obiektu nie narusza § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75 poz. 690 z późn. zm), nie będzie ograniczać zagospodarowania działki sąsiedniej, ani oddziaływać negatywnie na sąsiednie nieruchomości, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu miasta A. zwanego "[...]" dla terenów obejmujących część dzielnicy "[...]" oraz Osiedle [...]" zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...].05.2006r. przeznaczone są pod usługi nieuciążliwe, produkcja, składy, magazyny, działalność hurtowa i warsztatowa, przeznaczenie uzupełniające - zabudowa pomocnicza, zabudowa biurowa, socjalna.

Zgodzić się należy, z organami obu instancji, iż mimo wezwania strona skarżąca nie wskazała na czym będą polegały ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej Spółdzielni ze względu na przedmiotową inwestycję. Interes prawny pojawia się wówczas gdy istnieje związek pomiędzy normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuacje, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Przymiot strony w postępowaniu zwykłym o pozwolenie na budowę, nie może zatem przysługiwać tylko ze względu na bycie właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Do uzyskania statusu strony konieczne jest, aby planowana inwestycja oddziaływała na daną nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Sąd podziela pogląd, iż strona skarżąca w swoim wniosku nie przedstawiła argumentów świadczących o naruszeniu przepisów prawa, które stanowiłyby podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż za takie nie należy uznać okoliczności uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu o rozbiórkę. Organ przy tym racjonalnie uzasadnił, iż skarżąca Spółdzielnia brała udział w tym postępowaniu, ponieważ jeden z obiektów podlegających rozbiórce (portiernia) usytuowany był w odległości 0,5m od granicy z działką S.. W związku z powyższym zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skarżąca S. ze względu na obszar oddziaływania rozbieranego obiektu była stroną postępowania.

Należy bowiem pamiętać, iż w każdym konkretnym przypadku musi to być interes zindywidualizowany każdej strony skarżącej - organ winien konkretnie w każdym przypadku przesądzić, czy i w jakim zakresie nastąpiło naruszenie indywidualnego interesu prawnego. Przesłanka z art. 28 kpa, w związku z art. 28 ust.2 prawa budowlanego, występuje bowiem w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy. W niniejszej sprawie organy obu instancji takich podstaw nie znalazły, a strona skarżąca faktycznie nie wykazała, na czym będzie polegało ograniczenie sposobu zagospodarowania działki skarżących przez planowaną inwestycję oraz na czym polega oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżących. Zaprezentowane poglądy mają swoje potwierdzenie w judykaturze, które stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2013 r., II SA/Bk 947/12; w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., II SA/Łd 972/12; w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 1454/05; publ. CBOIS). Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Należy każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego wyżej wymienionych. Brak jest podstaw aby uznać, że Wojewoda Podlaski naruszył powyższe wymogi.

Przechodząc do dwóch pozostałych zarzutów skargi, a mianowicie naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego poprzez uznanie, że inwestorzy uzyskali wszystkie wymagane pozwolenia innych organów i działki inwestorów nie obejmuje strefa ochronna kanału a. oraz naruszenia przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego w sytuacji, gdy nieprawidłowe i nieuprawnione było rozdzielenie przez organy poszczególnych etapów procesu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę wyłącznie obiektu handlowego z pominięciem obiektu hotelowego w sytuacji, gdy podstawową funkcję wynikającą z planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [...] i [...] jest funkcja turystyczna podnieść należy, iż w zasadzie nie mogą one być oceniane merytorycznie w kontekście tego co zostało ustalone na wcześniejszym etapie postępowania, a mianowicie uznanie, że strona skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu, o którego wznowienie wnosiła. Analizowanie tych zarzutów byłoby możliwe jedynie w przypadku spełnienia przesłanki wznowieniowej, co nie miało miejsca w sprawie. Organ nie miał takiego obowiązku z uwagi na stwierdzony brak wskazanych przez skarżącą Spółdzielnię podstaw wznowieniowych. Dopiero w sytuacji gdyby podstawa taka zaistniała organ zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zobowiązany byłby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (w tym na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane dotyczących warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę), oczywiście po jednoczesnym uchyleniu decyzji dotychczasowej.

Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Rozważenia powyższe skłaniają do konkluzji, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego istniały powody do przyjęcia, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na istnienie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.