Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1675/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skarg M. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2014r. nr [ ] z dnia 20 sierpnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego D. G. - Kancelaria Radcy Prawnego, ul. [ ] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 20 sierpnia 2014 r. Nr [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 3, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013, poz.182 ze zm.), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. 2012 poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań M. S. (dalej: skarżącego) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku celowego specjalnego na wstawienie zamka do drzwi oraz od decyzji nr [...], odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku celowego specjalnego na zakup lub naprawę odkurza, zakup termometru, żarówek, ciśnieniomierza oraz zakup i zamontowanie wodomierzy - utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzjami z dnia [...] 2014 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego specjalnego na wstawienie zamka do drzwi oraz na zakup lub naprawę odkurza, zakup termometru, żarówek, ciśnieniomierza oraz zakup i zamontowanie wodomierzy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do dnia 30 września 2014 r., a jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (tj. kwietniu 2014 r.) wyniósł 556,68 zł (zasiłek stały w kwocie 309,09 zł oraz kwota czynsz wpłacona przez jego żonę w kwocie 247,59), natomiast w miesiącu czerwcu wyniósł 558,67 (zasiłek stały w kwocie 309,09 zł oraz kwota czynsz wpłacona przez żonę w kwocie 249,58 zł). Zatem kryterium dochodowe w przedmiotowej sprawie nie zostało spełnione, gdyż dla osoby samotnie gospodarującej kryterium to wynosi 542 zł. Organ powołał treść art. 41 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazał, że odrębnymi decyzjami została przyznana skarżącemu pomoc w formie zasiłku stałego, zasiłków celowych na zakup żywności, na dofinansowanie opłat za prąd, gaz, zakup odzieży, obuwia, bielizny i pościeli, środków czystości i higieny, zakup i zamontowanie baterii wannowej.

Organ zwrócił uwagę, że pomocy społecznej nie można traktować jako źródła dochodu, czy też formy utrzymania i podkreślił, że koszt zakupu żarówek, termometru, czy ciśnieniomierza nie przekracza możliwości finansowych skarżącego, a także wskazał alternatywne formy pomiaru ciśnienia oraz podniósł, że o zakup i zamontowanie wodomierzy skarżący w pierwszej kolejności powinien zwrócić się do współwłaściciela lokalu, zwłaszcza, że aktualnie pokrywa on koszty związane z zamieszkiwaniem w lokalu.

Organ wskazał także, że w dniu 23 stycznia 2014 r. miała miejsce interwencja Policji w miejscu zamieszkania skarżącego. Na zlecenie Policji ślusarz otworzył drzwi mieszkania poprzez zdemontowanie zamka, a następnie założył nowy zamek w drzwiach. W ocenie organu, wstawienie zamka do drzwi wejściowych nie należy do potrzeb o charakterze niezbędnym, a skarżący może ją zaspokoić w dalszej kolejności racjonalnie gospodarując przyznanymi środkami z pomocy społecznej.

W odwołaniach M. S. wyraził swoje niezadowolenie z wydanych decyzji oraz podkreślił, że nie było żadnych podstaw faktycznych i prawnych do odmowy wnioskowanej pomocy. Zarzucił, że jedynym dochodem w miesiącu kwietniu był zasiłek stały w faktycznej wysokości 259,09 zł. Jego zdaniem budzi wątpliwości natury prawnej, czy naliczanie czynszu okresowo regulowanego przez współmałżonka powinno być zaliczane w całości do dochodu, który stanowi zobowiązanie wspólne wobec podmiotu trzeciego. Nawet jednak przy tak przyjętej interpretacji, dwa składniki, tj. 250,09 zł plus 247,59 zł nie powoduje przekroczenia kwoty kryterium dochodowego, tj. 542 zł. Skarżący zarzucił organowi przekroczenie granic uznania administracyjnego, podniósł, że jest poważanie chory, a odkurzacz i ciśnieniomierz to niezbędne sprzęty do codziennego użytku. W odwołaniu od decyzji odmawiającej mu przegnania zasiłku celowego na wstawienie zamka do drzwi skarżący "przypominał po raz kolejny o koniecznym zrealizowaniu jego prośby w zakresie naprawienia szkody w jego współwłasności, tj. wstawienia zamka do drzwi wejściowych".

Decyzjami z dnia 20 sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy powołał art. 8 ust. 3 oraz art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazał, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, jednak nawet spełnienie kryteriów przez skarżącego nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie żądanego świadczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że warunkiem skorzystania z pomocy społecznej jest ustalenie, że wnioskowana pomoc ma charakter niezbędnej pomocy, a jej udzielenie ma nastąpić w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi siłami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Oznacza to, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy sytuacja osoby wnioskującej o jej przyznanie jest na tyle kryzysowa, że przestaje ona być samowystarczalna. Uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają bowiem charakter subsydiarny, czyli uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Osoby wnioskujące o przyznanie pomocy zobligowane są bowiem w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swoich problemów, a dopiero gdy nie są w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może zostać przyznana.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy organ wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił dochód skarżącego i wskazał, że kryterium dochodowe, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł w przedmiotowej sprawie nie zostało spełnione.

Kolegium podkreślił, że skoro po interwencji Policji, która miała miejsce w dniu 23 stycznia 2014 r. ślusarz zamontował nowy zamek do drzwi mieszkania skarżącego, to nie sposób przyjąć, iż montaż nowego zamka stanowi niezbędną potrzebę bytową. Gdyby to jednak było dla skarżącego niewystarczające, skarżący sam może dokonać wymiany zamka, rozsądnie gospodarując już przyznanymi środkami.

Kolegium podzieliło również stanowisko organu I instancji, iż pomocy społecznej nie można traktować jako źródła dochodu, a koszt zakupu żarówek, termometru, czy ciśnieniomierza nie przekracza możliwości finansowych skarżącego, szczególnie w świetle szeroko przyznawanej skarżącemu pomocy społecznej.

Kolegium podkreśliło także, że z uwagi na wielość spraw skarżącego, który co miesiąc składa liczne wnioski o przyznanie pomocy na cele wyczerpujące niemal wszystkie potrzeby życiowe, rozpoznając jego wnioski organ uwzględnia je w miarę swoich możliwości oraz po dokonaniu gradacji potrzeb skarżącego.

W skargach do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie M. S. domagał się uchylenia zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających ich decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając im naruszenie prawa materialnego oraz przekroczenie norm uznania administracyjnego. Skarżący podtrzymał w całości zarzuty poniesione uprzednio w odwołaniu, w szczególności podkreślił, że po dokonaniu opłat i spłaty długów pozostaje mu 100 zł na życie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżone decyzje naruszały prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Podkreślić należy, że skarżący jest stałym Beneficjentem pomocy społecznej. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w całości podziela stanowisko Sądu zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1328/14, oddalającym skargę M. S. na odmowę przyznania zasiłku celowego specjalnego na wstawienie zamka do drzwi wejściowych do mieszkania.

W niniejszej sprawie przedmiotem sprawy jest odmowa przyznania zasiłków celowych na wstawienie zamka do drzwi wejściowych oraz na zakup lub naprawę odkurza, zakup termometru, żarówek, ciśnieniomierza oraz zakup i zamontowanie wodomierzy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.s.). Zgodnie z art. 41. u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżący przekracza kryterium dochodowe, określone w ustawie o pomocy społecznej, uzasadniające przyznanie mu pomocy w formie zasiłku celowego. Stąd jedyną formą pomocy, w oparciu o którą, istnieje możliwość uzyskiwania przez niego świadczeń od organów pomocy społecznej jest przepis art. 41 u.p.s. Zgodnie z jego treścią, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ustawodawca w treści powołanego przepisu ustawy używa sformułowania, iż omawiane świadczenie "może być przyznane", co powoduje, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego wydawane jest w ramach tak zwanego uznania administracyjnego. Samo uznanie administracyjne, choć jest uprawnieniem organu administracyjnego do wyboru rozstrzygnięcia sprawy, to nie pozwala jednak organowi na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym.

Przy udzielaniu świadczeń z pomocy społecznej obowiązkiem właściwych organów jest kierowanie się ogólnymi zasadami pomocy, określonymi w art. 3 ustawy o pomocy społecznej, a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna stanowi bowiem instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 powołanej powyżej ustawy). Tak więc warunkiem korzystania z pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności ustalenie, że jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi zasobami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania (art. 7 u.p.s.). Tym samym ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej. Jak wynika z powyższego przepisu możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia i jego wysokość zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Powyższe oznacza, iż organ orzekając w konkretnej sprawie może więc, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając konkretną sytuację. Podkreślić jednak należy, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1758/08, publ.//httporzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji.

Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia - zasady ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06 (publikowanym: http//orzeczenia.nsa.gov.pl) z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Z całą pewności bowiem organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega także wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.

Organy słusznie wskazały, że wstawienie drugiego zamaka w drzwiach wejściowych, na co skarżący domaga się przyznania mu zasiłku celowego nie należy do niezbędnej potrzeby życiowej. Nadto organy podkreśliły, że skarżący posiada dwa zamki w drzwiach wejściowych, które nie wymagają natychmiastowej wymiany. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, co wynika także z akt administracyjnych, że skarżący co miesiąc składa liczne wnioski o przyznanie pomocy na cele wyczerpujące niemal wszystkie potrzeby życiowe. Rozpoznając wnioski organ I instancji w miarę swoich możliwości oraz po dokonaniu gradacji potrzeb Wnioskodawcy przyznaje mu świadczenia.

Sąd podziela również stanowisko organów, że koszt zakupu żarówek, termometru, czy ciśnieniomierza nie przekracza możliwości finansowych skarżącego. Tym bardziej, że organy pomocy społecznej udzielają skarżącemu, w miarę swoich możliwości wszechstronnej pomocy.

Jak wynika z akt sprawy III SA/Kr 1328/14, które Sąd dopuścił, jako dowód w sprawie, tak Prezydent Miasta decyzjami Nr [...] z dnia 17 marca 2014 r. przyznał skarżącemu: zasiłek stały: od dnia 2014/01/01 do dnia 2014/01/31 w kwocie 299,78 zł miesięcznie od dnia 2014/02/01 do dnia 2014/02/28 w kwocie 304,31 zł miesięcznie od dnia 2014/03/01 do dnia 2014/09/30 w kwocie 309,09 zł miesięcznie. Decyzją Nr [...] zasiłek okresowy w kwocie 149,89 od 1.01. do 31.01.2014 oraz kwocie 20 zł od 1.02. do 31.03.2014 r. Decyzją Nr [...] zasiłek celowy z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 105 zł na miesiąc marzec 2015 r. Decyzją Nr [...] zasiłek celowy z przeznaczeniem na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 105 zł na miesiąc kwiecień 2015 r. A decyzjami Nr [...] Nr [...] oraz Nr [...] otrzymał również zasiłki celowe na dofinansowanie opłat za energię, gaz i do leków.

Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika skarżącego podnoszonych na rozprawie, że kwota 247,59 jest dobrowolnym świadczeniem alimentacyjnym płaconym przez żonę skarżącego, stwierdzić należy, że twierdzenia te są gołosłowne. Przede wszystkim przeczy temu sam skarżący, który przed Sądem oświadczył, że w trakcie procesu rozwodowego Sąd wydał zarządzenie tymczasowe o zasądzeniu na jego rzecz alimentów w kwocie 150 zł, jednak alimenty te były wypłacane od maja 2009 r. do stycznia 2012 r., a potem Sąd uchylił zarządzenie o ich wypłacie, na wniosek pełnomocnika jego żony. Trudno zatem przypuszczać, że pełnomocnik żony skarżącego po to wnosił o uchylenie zarządzenia tymczasowego Sądu o wypłatę alimentów w kwocie 150 zł, aby następnie żona skarżącego dobrowolnie uiszczała na rzecz skarżącego alimenty w wysokości 247,59 zł (bądź też w innych wysokościach, np. 250,09 zł lub 249,58 zł – w zależności od wysokości opłat czynszowych mieszkania). Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku od osób fizycznych Dz.U. z 2012 r. poz. 361) za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: (...) alimenty (...). W myśl art. 21 ust. 1 wolne od podatku dochodowego są: alimenty: a) na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia, oraz dzieci bez względu na wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, b) na rzecz innych osób niż wymienione w lit. a, otrzymane na podstawie wyroku sądu lub ugody sądowej, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł.

Zatem z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że gdyby skarżący faktycznie otrzymywał od żony dobrowolnie wpłacane przez nią alimenty, to powinien uiszczać od nich podatek dochodowy od osób fizycznych, gdyż tylko alimenty otrzymane na podstawie wyroku sądu lub ugody sądowej w wysokości do 700 zł są wolne od podatku. Skarżący jednak nie wykazał aby taki podatek odprowadzał. W aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 czerwca 2014 r., z którego wynika, że skarżący za 2013 r. wykazał się przychodem/dochodem 0,00 zł.

Z powyższych względów wskazać należy, że organy w przedmiotowej sprawie wydając decyzję odmowną nie przekroczyły granic swobodnego uznania. W ocenie Sądu organ zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo ustalił stan faktyczny, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 k.p.a., w których, w sposób przekonywujący opisał roszczeniową postawę skarżącego.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami oddalił skargę jako niezasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).