Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1024/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 210 § 1, art. 167 § 1, art. 253a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 135 ust. 1, art. 135 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 8 ust. 1, art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], nr [...], nr [...], z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej strony A. sp. z o.o. kwotę 2742 zł /słownie: dwa tysiące siedemset czterdzieści dwa złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1024/12

U Z A S A D N I E N I E

1. Przedmiotem skarg A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] (dalej: "Spółka") są decyzje Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. utrzymujące w mocy własne decyzje [...] i z [...] lutego 2010 r. o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W trakcie rozprawy w dniu 12 grudnia 2012 r. Sąd postanowił połączyć sprawy toczące się pod sygn. II SA/Rz 1024/12, II SA/Rz 1025/12, II SA/Rz 1026/12, II SA/Rz 1027/12, II SA/Rz 1029/12 i II SA/Rz 1030/12 i prowadzić je dalej pod sygn. II SA/Rz 1024/12. Decyzje organu zaskarżone do sądu administracyjnego zapadły w następującym stanie sprawy:

2. Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 160 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...].

3. W podaniu z 17 lipca 2009 r. (skorygowanym 6 sierpnia, 14 września i 7 października 2009 r.) skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 39, 40, 46 i 50 załącznika nr 1 do tej decyzji. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] Dyrektora Izby Skarbowej udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się przedmiotem następnie skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1024/12 przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

4. W podaniu z 7 września 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany decyzji tego organu z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] tego organu w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 8, 51 i 57 załącznika nr 1 do decyzji. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] Dyrektora Izby Skarbowej udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się następnie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1025/12 przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

5. W podaniu z 7 października 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany jego decyzji z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 40 załącznika nr 1 do decyzji. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się przedmiotem następnie skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1026/12 przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

6. W podaniu z 23 września 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany jego decyzji z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 38 i 58 załącznika nr 1 do decyzji. Żądanie dotyczące punktu pod pozycją 58 zostało cofnięte 30 września 2009 r. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się następnie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1027/12 przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

7. W podaniu z 14 października 2008 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany decyzji tego organu z [...] sierpnia 2008 r. w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 20 załącznika nr 1 do decyzji. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się następnie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1029/12 przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

8. W podaniu z 20 stycznia 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zawarła żądanie zmiany decyzji tego z [...] sierpnia 2008 r. w zakresie lokalizacji punktu gier ujętego w pozycji 150 załącznika nr 1 do decyzji. Rozpoznając ten wniosek decyzją z [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił Spółce dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. znak [...] udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez siebie w I instancji. Ta decyzja stała się przedmiotem następnie skargi sądowoadministracyjnej Spółki. W sprawie zarejestrowanej pod sygn. II SA/Rz 1030/12 przedmiotem skargi Spółki jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

9. W decyzjach wydanych w I instancji organ przyjął za podstawę prawną rozstrzygnięć przepisy art. 207 i art. 253a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej zwana: "Op") oraz art. 8, 118 i 135 ust. 1 i 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, dalej zwana: "Ugh). W zakresie właściwości do rozpoznania wniosku organ podał, że 31 października 2009 r. ustawą z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) zmieniono kompetencje organów administracji publicznej właściwych w sprawach gier i zakładów wzajemnych. Dyrektor Izby Celnej stał się właściwy w rozpoznawanych sprawach, dlatego doszło do zmiany organu rozpoznającego źródłowe wnioski Spółki. Z kolei wszczęte dotychczas postępowania są prowadzone zgodnie z przepisami art. 8 i art. 118 Ugh w trybie przepisów Op, a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak dotychczas. Odnosząc się do żądań Spółki organ podał, że 1 stycznia 2010 r. weszła w życie Ugh. W art. 135 ust. 1 i 2 cyt. ustawy uregulowano zasady zmiany zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, przy czym w ust. 2 powołanego przepisu wprowadzono zakaz zmiany zezwoleń w zakresie miejsca urządzania gier. Ustawa dopuszcza jedynie możliwość zmniejszenia liczby takich punktów. Dlatego odmówiono uwzględnienia żądań.

10. W odwołaniach od decyzji z [...] i [...] lutego 2010 r. Spółka sformułowała zarzuty naruszenia:

1) art. 8 i 9 w zw. z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającego procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, 5, 8 i 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych,

2) art. 120, art. 121 § 1 i art. 253a Op,

3) art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 8, art. 118 i art. 135 ust. 1 Ugh,

4) art. 2, art. 7 i art. 91 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z 16 kwietnia 2003 r.,

5) zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyartykułowanych w powołanych orzeczeniach, przez zastosowanie art. 135 ust. 2 Ugh pomimo, że z powodu zaniechania notyfikacji naruszać ma powołane przepisy prawa europejskiego, Konstytucji i umów międzynarodowych, a w konsekwencji odmowy żądanych zmian źródłowej decyzji.

W konkluzjach odwołań domagano się uchylenia decyzji wydanych w I instancji oraz uwzględnienia źródłowych żądań. Odwołanie w sprawie zawisłej do sygn. II SA/Rz 1027/120 zawierało także zarzuty naruszenia zasad ogólnych Op nakazujących prowadzenie postępowań bez zbędnej zwłoki oraz w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

11. Rozpoznając wniesione odwołania decyzjami z [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał własne decyzje z [...] i z [...] lutego 2010 r. w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięć wydanych w II instancji przepisy art. 221 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Op oraz art. 8, art. 118 i art. 135 ust. 1 i 2 Ugh. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ wskazał, że obowiązująca od 1 stycznia 2010 r. Ugh uchyliła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm., dalej zwana: "Ugzw"). W art. 135 ust. 1 i 2 Ugh uregulowano zasady zmiany dotychczas wydanych zezwoleń wyłączając możliwość zmiany w zakresie miejsca punktu urządzania gier. Dlatego odmówiono uwzględnienia żądań. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organy mają obowiązek działania na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Przestrzegając zasady praworządności obowiązane są do oceny stosowanych przepisów prawa pod względem ich obowiązywania. Obowiązujące przepisy muszą z kolei stosować bez względu na istniejące wątpliwości, co do ich zgodności z Konstytucją. Występowanie w krajowym porządku prawnym przepisu sprzecznego z normą wspólnotową nie powoduje automatycznie nieważności przepisu krajowego, Komisja Europejska posiada bowiem mechanizm dyscyplinujący państwa członkowskie do wywiązywania się przez nie ze zobowiązań traktatowych. Rola krajowych organów ogranicza się do ustalenia obowiązywania normy prawnej, w szczególności czy weszła w życie i nie została formalnie derogowana. Zarzucane przez Spółkę naruszenie przez krajowego prawodawcę procedury notyfikacji Ugh Komisji Europejskiej przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Obowiązek notyfikacji przewidziany w powołanym akcie prawnym nie dotyczy bowiem wszystkich projektów prawa krajowego, które mogą dotyczyć usług społeczeństwa informacyjnego. Ponadto moc wiążąca dyrektyw jest ograniczona pod względem podmiotowym, ponieważ wiąże tylko państwa członkowskie, do których jest adresowana. Pod względem przedmiotowym dyrektywa wiąże tylko co do celu. Akty takie nie są natomiast kierowane do poszczególnych organów państwa członkowskiego. Dlatego do Dyrektora Izby Celnej nie należała ocena prawidłowej implementacji dyrektywy, natomiast oceny procesu wykonania dyrektywy dokonać może tylko sąd. Dlatego rozpoznając sprawy zastosowano przepisy Ugh. Pozostałe zarzuty odwołań także uznano za niezasadne.

12. W skargach na decyzje z [...] kwietnia 2010 r. Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 8 i 9 w zw. z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającego procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, 5, 8 i 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych,

2) art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 253a i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Op,

3) art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 8, art. 118 i art. 135 ust. 1 Ugh,

4) art. 2, art. 7 i art. 91 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zawartego w Traktacie z 16 kwietnia 2003 r.,

5) zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyartykułowanych w powołanych orzeczeniach,

przez zastosowanie art. 135 ust. 2 Ugh pomimo, że z powodu zaniechania notyfikacji naruszono powołane przepisy prawa europejskiego, Konstytucji i umów międzynarodowych, a w konsekwencji wadliwie utrzymano w mocy decyzje wydane w I instancji. Spółka podniosła również zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i 2, art. 139 § 1 i 2 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Op oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1, 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z 14 czerwca 1960 r. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., dalej zwana "k.p.a.") przez utrzymanie w mocy decyzji wydanych w I instancji pomimo, że miały zostać wydane z nieuzasadnioną okolicznościami oraz stanem sprawy zwłoką i były poprzedzone podejmowaniem przez organ pozornych i niezgodnych z przepisami działań, co doprowadzić miało do wydania decyzji w 2010 r., t.j. po wejściu w życie Ugh. Strona skarżąca uzasadnia, że od 2003 r. organy w wielu sprawach orzekały o zmianie miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Sytuacja zmieniła się z dniem wejścia w życie Ugh, która wprowadziła zakaz dokonywania takich zmian. Cytowana ustawa w ocenie strony zawierała przepisy techniczne w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy 98/34/WE i powinna zostać notyfikowana Komisji Europejskiej. Tymczasem krajowy ustawodawca z obowiązku tego się nie wywiązał. Dlatego w ocenie Spółki była ona uprawniona do uzyskania żądanych zmian źródłowej decyzji, a organy nie powinny stosować art. 135 ust. 1 i 2 Ugh. Wpływ na wynik spraw miało również naruszenie terminów ich załatwienia, ponieważ przedłużanie postępowania spowodowało rozpoznanie wniosków dopiero pod rządami Ugh w 2010 r. Mając na względzie powyższe Spółka domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenia kosztów postępowania.

13. W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej w wniósł o oddalenie skarg, przedstawiając argumentację jak w skarżonych decyzjach.

14. Postanowieniami z 24 lutego 2011 r. II SA/Rz 635/10, II SA/Rz 636/10, II SA/Rz 633/10, II SA/Rz 634/10 oraz z 22 marca 2011 r. II SA/Rz 637/10, II SA/Rz 638/10 Sąd zawiesił postępowania z uwagi na sprawę zawisłą przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrującego pytanie prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dotyczące procedury notyfikacji Komisji Europejskiej Ugh i oceny art. 135 ust. 1 i 2 Ugh jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Zażalenia organu na powyższe postanowienia zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2011 r. II GZ 215/11, z 11 maja 2011 r. II GZ 233/11, z 26 maja 2011 r. II GZ 277/11 i II GZ 278/11, z 31 maja 2011 r. II GZ 288/11 i z 2 czerwca 2011 r. II GZ 293/11. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 wydany został 19 lipca 2012 r. Postanowieniami z 5 listopada 2012 r. postępowania w niniejszej sprawie podjęto, a sprawy zarejestrowano pod nowymi sygnaturami wskazanymi na wstępie uzasadnienia.

15. Przed wyznaczoną na 12 grudnia 2012 r. rozprawą Dyrektor Izby Celnej nadesłał pismo procesowe datowane na 5 grudnia 2012 r., w którym obszernie argumentując wywodzi w konkluzji, że w jego ocenie art. 129, 135 ust. 2 i 138 ust. 1 Ugh nie są "przepisami technicznymi", których projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej. Do tego pisma dołączono 5 załączników. W trakcie rozprawy Sąd doręczał odpisy pism procesowych wniesionych przez pełnomocnika strony skarżącej w części spraw przed rozprawą, w części zaś w trakcie samej rozprawy.

16. Pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał wniesione skargi, ich zarzuty oraz wnioski, wywodząc iż sama Ugh wymagała notyfikacji. Wskazano, że pismo procesowe organu z 5 grudnia 2012 r. nie było kierowane do pełnomocnika strony skarżącej, a do samej Spółki. Utrudniło to możliwość ustosunkowania się do stanowiska wyrażanego przez organ. Spółka w praktyce nie ma możliwości uruchomienia działalności w postaci kasyna. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg, wskazując, że w sprawach II SA/Rz 1029/12 i II SA/Rz 1026/12 znaczenie ma mieć fakt wypowiedzenia umowy o współpracę ze stroną skarżącą przez dysponenta lokalu. Obecny na sali prezes zarządu skarżącej Spółki oświadczył, że proces tzw. weryfikacji lokalu trwający nawet kilka miesięcy nie powinien mieć znaczenia dla kierunku podejmowanych decyzji, a to z powodu dopuszczalności zawarcia kolejnej umowy. Pełnomocnik organu w replice wskazywał, że w jednej ze spraw miało miejsce nawiązanie przez dysponenta lokalu współpracy z inną firma "hazardową".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

17. Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skargi są uzasadnione, albowiem dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd doszedł do wniosku, że zostały one wydane z naruszeniem prawa.

18. Niesporne jest w świetle materiału aktowego, że przedmiotem spraw, w których zapadły skarżone decyzje i poprzedzające ją decyzje wydane w I instancji było rozpoznanie wniosków A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] domagającej się zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych w oznaczonej części. Podania w tej sprawie Spółka składała kolejno w dniach 14 października 2008 r., 20 stycznia 2009 r., 17 lipca 2009 r., 7 września 2009 r., 23 września 2009 r. i 7 października 2009 r. Rozpoznanie tych wniosków nastąpiło po 1 stycznia 2010 r., tj. po wejściu w życie Ugh. Z mocy art. 8 Ugh do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Op. Orzekający w sprawie organ nie dostrzegł, powołując się w podstawach prawnych swych decyzji wydanych w dniach [...] i [...] lutego 2010 r. na przepisy Op, konsekwencji wynikający z dyspozycji art. 167 § 1 Op. W myśl cyt. przepisu "Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia zakresu lub zgłoszenia nowego żądania". Z mocy art. 67 § 2 Op "Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze postanowienia. Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy art. 165 § 1-3b stosuje się odpowiednio". W ocenie Sądu źródłowe podania dotyczyły tego samego stanu faktycznego, przeto wyczerpana została hipoteza art. 167 § 1 Op, co oznacza że organ powinien rozważyć prowadzenie jednego postępowania i wydać jedną decyzję w sprawie zmiany dotychczasowej decyzji ostatecznej. Nie można przyjmować, że ową odrębność stanu faktycznego powoduje fakt składania odrębnych formalnie żądań w różnych dniach. Pierwsze z żądań Spółki dotyczyło zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. w części dotyczącej wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych stanowiących załącznik nr 1 do cyt. decyzji w odniesieniu do pkt 20 tego wykazu. Późniejsze żądania Spółki, w ocenie Sądu stanowiły rozszerzenie tego żądania, wszak odnosiły się do tego samego załącznika tej samej decyzji ostatecznej, o zmianę której w części wnoszono. Wbrew cyt. przepisowi Dyrektor Izby Celnej prowadził odrębne postępowania i wydał 6 odrębnych decyzji jako organ I instancji. W decyzjach tych w podstawach prawnych powołano się m.in. na dyspozycję art. 253a. § 1 Op. Cyt. przepis stanowi, że "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony". W ocenie Sądu zgoda strony na zmianę decyzji ostatecznej wyrażana była właśnie w kolejno wnoszonych żądaniach zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r., z tym, że ta zgoda odnosiła się konkretnie do zmiany powyższej decyzji, ale w oznaczonej jej części. Z kolei art. 253a. Op w § 2 określa, że "Przepisy art. 253 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio". Z mocy art. 253 § 4 Op stosowanego w tym przypadku odpowiednio wynika, że w sprawie zmiany ostatecznej decyzji organ wydaje decyzję. Rzecz w tym, że decyzje Dyrektora Izby Celnej wydane w dniach [...] i [...] lutego 2010 r. są identyczne w części dotyczącej rozstrzygnięcia, każda z nich ma tę samą treść, sprowadzającą się do tego, że organ ten orzeka następująco – "odmawia zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie zmiany miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych, w którym na podstawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] strona jest uprawniona prowadzić działalność". Żadna z decyzji wydanych w I instancji nie odnosi się w części dotyczącej rozstrzygnięcia w sposób indywidualizujący do żądań Spółki wyrażonych w kolejno wnoszonych podaniach, w których domagano się zmiany źródłowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, ale w oznaczonej części. Decyzja w myśl art. 210 § 1 Op ma zawierać m.in. rozstrzygnięcie, w ocenie Sądu skoro żądanie skarżącej Spółki dotyczyło zmiany źródłowej decyzji w oznaczonej części, należało to uwidocznić w treści rozstrzygnięcia, nie zaś w samym uzasadnieniu decyzji. Bezprzedmiotowe były zatem wywody pełnomocnika organu w trakcie rozprawy odnośnie identyfikacji poszczególnych decyzji ze względu na aspekty związane z lokalami, w których miała Spółka prowadzić zamierzoną działalność. Dostrzeżone przez Sąd uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) przeto już z tych przyczyn skargi należało uwzględnić.

19. Postępowania administracyjne w sprawach poddanych kontroli Sądu zostały wszczęte na żądanie skarżącej Spółki i dotyczyły zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W czasie trwania postępowań uchwalona została ustawa o grach hazardowych, która, z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla przedmiotowej sprawy, uchyliła ustawę o grach i zakładach wzajemnych (Ugzw). Ugh weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Skarżony organ uznał przeto, że zastosowanie będą miały regulacje zawarte w rozdziale 12 tej ustawy "Przepisy przejściowe i dostosowujące". Zgodnie z art. 118 Ugh "Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się jej przepisy, o ile ustawa ta nie stanowi inaczej". Z kolei art. 129 ust. 1 cyt. ustawy określa, że "Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej". W art. 135 Ugh postanowiono, że "Zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio" (ust. 1), oraz, że "W wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych". Ostatnio wymieniony przepis stanowił podstawę prawną rozstrzygnięć decyzji wydanych w I instancji.

Przedstawiając przepisy prawne, jakie miały zastosowanie w niniejszej sprawie należy podkreślić fakt, że Rzeczypospolita Polska będąc od 1.05.2004 r. członkiem Unii Europejskiej, stała się również stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii. Na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864, ze zm.) w celu wykonywania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Powyższe, oznacza że od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać nie tylko przepisów prawa krajowego, ale i prawa wspólnotowego. W związku z tym dokonywana przez sądy kontrola administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem obejmuje również kontrolę pod względem zgodności z prawem wspólnotowym, które od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego, w tym także z aktami normatywnymi wydawanymi przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń i dyrektyw.

Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 204 s. 37 ze zm. zwana dalej dyrektywą 98/34/WE) w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy stanowi, że z zastrzeżeniem art. 10 państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. W dalszej kolejności, jeżeli Komisja lub inne państwo członkowskie wyda szczegółową opinię stwierdzającą, że przewidziany środek może stworzyć bariery w swobodnym przepływie towarów, swobodnym przepływie usług lub swobodzie przedsiębiorczości podmiotów gospodarczych świadczących usługi w obrębie rynku wewnętrznego, państwa członkowskie są zobowiązane do odroczenia przyjęcia projektu przepisów technicznych o trzy miesiące. Termin ten może być dłuższy w niektórych innych wyraźnie wyszczególnionych przypadkach (art. 9 ust. 1-5 dyrektywy 98/34/WE). Wyłączenie stosowania tej procedury przewiduje art. 9 ust. 7, stanowiący, że ustępów 1-5 nie stosuje się w przypadkach, gdy z naglących powodów, spowodowanych przez poważne i nieprzewidziane okoliczności odnoszące się do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zwierząt lub roślin oraz, w stosunku do zasad dotyczących usług, również dla porządku publicznego, w szczególności ochrony nieletnich, Państwo Członkowskie jest zobowiązane przygotować przepisy techniczne w bardzo krótkim czasie, w celu ich natychmiastowego przyjęcia i wprowadzenia w życie bez możliwości jakichkolwiek konsultacji. W powiadomieniu określonym w art. 8, Państwa Członkowskie przedstawiają powody pilności podjętych środków. Komisja najszybciej jak to możliwe przedstawia opinie w sprawie powiadomienia. Podejmuje ona stosowne działanie w przypadkach, gdy procedura ta jest niewłaściwie stosowana. Parlament Europejski jest na bieżąco informowany przez Komisję. Implementacji dyrektywy 98/34 do polskiego prawa krajowego dokonano rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2004 r. nr 65 poz. 597).

Przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE zawiera następującą definicję "przepisów technicznych" - specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracji Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzenia do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia lub korzystania z usługi lub ustanowienia dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują de facto:

- przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

- dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

- specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomniane przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasady dotyczące usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed dniem 5 sierpnia 1999 r. w ramach Komitetu określonego w art. 5. Taka sama procedura stosowana jest przy wprowadzaniu zmian do tego wykazu. Nie ulega wątpliwości, że projekt ustawy Ugh nie był przekazywany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE.

Istotnym jest fakt, że w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, również dotyczącej zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skierował pytanie prawne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w skrócie TSUE) "czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE (...) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów technicznych, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry?". W dniu 9 lipca 2012 r. Trybunał wydał wyrok w sprawie C-213/11 obejmującej połączone sprawy: C-213/11, C-214/11, C- 217/11, w którym stwierdził, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią "potencjalne przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE, w wypadku stwierdzenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. W tezie 26 omawianego wyroku Trybunał podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dyrektywa 98/34 ma na celu ochronę - w drodze kontroli prewencyjnej - swobody przepływu towarów, która jest jedną z podstaw Unii Europejskiej, oraz że kontrola ta jest konieczna, ponieważ przepisy techniczne objęte dyrektywą mogą stanowić przeszkody w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, dopuszczalne jedynie pod warunkiem, iż są niezbędne dla osiągnięcia nadrzędnych celów interesu ogólnego. W tezach 35-36 TSUE wskazał, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu.

W istocie Trybunał stwierdził zatem, że przepisy przejściowe Ugh, powołane w pytaniach prejudycjalnych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tezach 37 – 39 Trybunał stwierdził, że zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów, przy czym dokonując takiej oceny sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, że ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy. Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów.

20. Podstawową zasadą obowiązującą w porządku prawnym Unii Europejskiej jest to, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) jest prawnie wiążące dla sądu krajowego, który zwrócił się z pytaniem prawnym. Sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować także innej interpretacji prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu TSUE zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem bowiem orzeczenia TSUE jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich (por. A. Wróbel (red.), "Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy", Kraków 2005).

Kierując się taką interpretacją dyrektywy 98/34/WE, jaka została przyjęta przez TSUE w omawianym wyroku z 9 lipca 2012 r., stwierdzić należałoby, że przepisy ustawy o grach hazardowych, w części, w jakiej istotnie ograniczają, a nawet stopniowo uniemożliwiają prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, mają charakter przepisów technicznych i w związku z tym podlegają notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Dalszą konsekwencją ustalenia charakteru "technicznego" przepisów ustawy w części powodującej wskazane wyżej skutki i braku notyfikacji byłoby stwierdzenie, że przepisy te nie mogą być stosowane przez organy administracji i sądy, skoro Europejski Trybunał Sprawiedliwości jednoznacznie stwierdził (m.in. w wyroku z 26 września 2000 r. w sprawie C 443/98 (Unilever), LEX Nr 82986, w wyroku z 8 września 2005 r. w sprawie C-303/04 (Lidl Italia), LEX Nr 225727, w wyroku z 8 listopada 2007 r. w sprawie C-20/05, LEX Nr 326053), że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r., III SA/Gd 568/12, dostępny na stronie nsa.gov.pl). Realizując zatem wskazania wyroku TSUE z dnia 9 lipca 2012 r., C-213/11 mające na celu stwierdzenie, czy art. 135 ust. 1 i 2 Ugh ma charakter przepisu technicznego należałoby dokonać ustaleń wskazanych w tezach 37-39 tego wyroku.

21. W ocenie Sądu przeprowadzenie tego rodzaju ustaleń faktycznych, obejmujących między innymi porównanie liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i liczby kasyn oraz liczb dotyczących miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier w powiązaniu ze zmienionym stanem prawnym, ustalenie możliwości zaprogramowania albo przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych, ustalenie wpływu gier na automatach na uzależnienie graczy, w kontekście zwiększenia wygranych na automatach według nowych uregulowań, nie mieści się w zakresie kompetencji Sądu wynikających z art. 1 powołanej wcześniej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie poglądy i argumentację zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 8 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1813/12 (dostępny na stronie nsa.gov.pl). Kontrola sądowoadministarcyjna, jak słusznie zauważył w swoim wyroku WSA w Warszawie, realizowana jest w obszarze odnoszącym się do oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowaniu wymaganej procedury oraz respektowania reguł kompetencji. Zatem badanie legalności odnosi się do kompetencyjno – proceduralnych podstaw jego wydania, kontrolując prawidłowość ich wykładni i zastosowania (WSA w Warszawie powołał tu wyrok NSA z 16.02.2012 r. sygn. akt II GSK 217/11 LEX nr 1137919).

Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania działania organów administracji publicznej, a nie ich zastępowania w załatwianiu spraw przez wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd ten jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. W przypadku zaistnienia konieczności dokonania ustaleń służących merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego do uzupełnienia. WSA w Warszawie w wyroku z 8.11.2012 r., VI SA/Wa 1813/12 podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że gdy zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego. Rozstrzyganie o prawach lub obowiązkach podmiotów jest domeną organów administracji publicznej, dlatego też na właściwych organach spoczywa obowiązek zastosowania właściwych przepisów.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przyjmuje również takie stanowisko, wskazując dodatkowo na ograniczenia w przeprowadzeniu postępowania dowodowego wynikające z art. 106 § 3 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Niezależnie od tego wskazać należy, że ustalenia dowodowe w tym zakresie powinny znaleźć się w motywach decyzji organu, a strona powinna mieć możliwość ustosunkowania się do nich.

22. Reasumując Sąd uznał, że organ wydając zaskarżone decyzje nie dokonał ustaleń w zakresie, o którym mowa w wyroku TSUE z dnia 9 lipca 2012 r., C-213/11 w tezach 37 – 39. Trybunał w treści tego wyroku przykładowo wymienił okoliczności, które winny być ustalone dla wyjaśnienia, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w istotny sposób na właściwości lub sprzedaż tych automatów. Przeprowadzenie takich ustaleń w postępowaniu prowadzonym ponownie przez organ pozwoli rozstrzygnąć czy omawiane przepisy Ugh wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a w konsekwencji czy mają charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedstawienie przez stronę własnej argumentacji, co do wytycznych TSUE zawartych w powołanym wyroku oraz odnoszenie się do wywodów zawartych w pismach procesowych organu, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może być uznane za wypełnienie zaleceń TSUE. Do argumentacji tej winien jednak odnieść się organ w prowadzonym postępowaniu.

23. Konieczność przeprowadzenia opisanych ustaleń Sąd uznał za mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji oraz decyzji wydanych w I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, która nie przyznaje żadnych praw i obowiązków, zbędne było określenie czy i w jakim zakresie podlega ona wykonaniu (art. 152 Ppsa). O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 Ppsa.