Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 233/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłaty paliwowej za sierpień, listopad 2011 r. i lipiec 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M.S., w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą, zwrócił się - pismem z dnia 19 kwietnia 2016r. z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"r., w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłaty paliwowej za sierpień, listopad 2011 r. i lipiec 2012 r. ze względu na jej oczywistą wadliwość i prawdopodobieństwo jej uchylenia.

W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że wykonanie decyzji narazi skarżącego na szkodę. Skarżący jest rolnikiem, prowadzona działalność stale wymaga nakładów pieniężnych i nieprzewidzianych wydatków. Prawidłowe prowadzenie działalności wymaga utrzymania płynnej sytuacji finansowej. Wnioskodawca dodał, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a"., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wskazać należy, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe prowadzonej działalności. Jednakże obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego oraz ewentualna, wynikająca z tej sytuacji pogarszająca się płynność finansowa nie jest okolicznością nadzwyczajną w prowadzeniu działalności. Natomiast każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11.

W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony, jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz ocena sytuacji finansowej i majątkowej, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy, występują przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem rozstrzygnięcia uwzględniającego żądanie skarżącego. Okoliczności podane we wniosku, nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego oraz prowadzonej przez niego działalności. W uzasadnieniu wniosku skarżący skupił się jedynie na powołaniu okoliczności, że jest rolnikiem, a prowadzenie działalności wymaga utrzymania płynności finansowej. Nie przedkładając żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.

Zauważyć też trzeba, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej.

Reasumując wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami, tezami czy dokumentami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej. Sąd nie stwierdził by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z uwagi na istniejącą w prawie podatkowym zasadę wyrównania uszczerbku z tytułu ewentualnie nienależnie pobranego podatku przez wypłatę stosownego oprocentowania.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.,