Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 405/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 zg ust. 7, art. 31 zo
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 10 par. 1, art. 106 par. 1 pkt 6 i 3, art. 11 z zw. z art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020r. do maja 2020r.. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r. Skarżący wniósł o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za marzec-maj 2020 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej "ustawa o COVID-19".

Decyzją z [...] maja 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu ww. składek za okres od marca do maja 2020 r. W uzasadnieniu powołał się na art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym na wniosek płatnika składek zwalnia się

z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od 1 marca do 31 maja 2020 r., wykazanych

w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.

- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

ZUS wyjaśnił, że zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek przysługuje, o ile na dzień 31 grudnia 2019 r. płatnik nie znajdował się w trudnej sytuacji finansowej. Wskazał, że zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną. Tym samym pomoc może być udzielona wyłącznie przedsiębiorcy, który na dzień 31 grudnia 2019 r. nie znajdował się w trudnej sytuacji w rozumieniu przepisów unijnych, ale który później z powodu epidemii COVID-19 napotkał trudności lub znalazł się w trudnej sytuacji. W związku z tym organ podkreślił, że ze zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek mogą skorzystać tylko ci przedsiębiorcy, którzy na dzień 31 grudnia 2019 r. nie zalegali z opłacaniem należności z tytułu składek za okres dłuższy niż 12 miesięcy. Zakład podał, że na koncie Skarżącego figuruje zadłużenie z tytułu nieopłaconych należności za okres dłuższy niż 12 miesięcy na dzień 31 grudnia 2019 r., zatem nie przysługuje mu prawo do zwolnienia z opłacania należności z tytułu ww. składek.

Pismem z [...] czerwca 2020 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku. Wskazał, że firma jest stabilna finansowo i od dwóch lat regularnie opłaca składki, zatem argument o trudnej sytuacji firmy jest nietrafiony. Stwierdził, że ustawa o COVID-19 nie przewiduje ograniczenia wypłaty, jeśli płatnik spełnia warunki w niej przewidziane. Zdaniem Strony powoływanie się na unijne regulacje dotyczące niedozwolonej pomocy publicznej wymagałoby zaskarżenia ustawy i zmiany jej treści. Skarżący podkreślił, że przepisy unijne nie mogą ograniczać praw obywateli krajów Unii Europejskiej, jeśli prawa te są szersze niż unijne. Dodał, że prawo polskie ma priorytet przed prawem europejskim.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. ZUS utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2020 r.

o odmowie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. z powodu zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponownie wskazał, że na koncie Skarżącego figuruje zadłużenie z tytułu nieopłaconych należności za okres dłuższy niż 12 miesięcy na dzień 31 grudnia 2019r. Podał, że od 1 stycznia 2018 r. dokonywane wpłaty rozliczane są na najstarsze należności, a w przypadku zadłużenia za okres wsteczny tylko spłata zadłużenia albo podpisanie umowy o rozłożenie należności na raty zagwarantuje pokrycie bieżących składek.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji z [...] maja 2020 r. Stwierdził, że spełnia wszystkie wymogi z ustawy o COVID-19. Podniósł, że ZUS w swojej decyzji powołał się na bliżej niesprecyzowany przepis unijny. Uzasadniając decyzję ZUS nie podał podstawy prawnej, do której Skarżący mógłby się odnieść. Ponadto zdaniem Strony, kłamliwe jest stwierdzenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że nie opłaca bieżących składek, gdyż posiada na tę okoliczność stosowne dokumenty. Skarżący nie zgodził się z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, aby firmę, która opłaca bieżące składki, podatki oraz prawidłowo realizuje swoje wszystkie zobowiązania w okresie ostatnich dwóch lat, uznać, że znajduje się w trudnej sytuacji. Zdaniem Skarżącego fakt zaliczania bieżących składek na zadłużenie sprzed siedmiu lat nie zmienia sytuacji, że firma znajduje się w doskonałej kondycji finansowej i Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie powinien tego oceniać. Skarżący uważa, że ZUS dokonał bezprawnego ograniczenia zakresu działania ustawy o COVID-19. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę decyzji. Skarżący dodatkowo podniósł, że sama decyzja wydaje się w tej sprawie niepotrzebna, bo ustawa zobowiązuje płatnika do złożenia wniosku i jeśli spełnił wymogi przewidziane w ustawie, to po złożeniu wniosku automatycznie powinien być zwolniony z opłacania składek. Ustawa nie uzależnia tego prawa od pozytywnej decyzji ZUS.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2020 r. odwołano rozprawę

i skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym Skarżący został poinformowany (data odbioru – [...] listopada 2020 r., k. 26 akt sądowych).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2107), dalej jako: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, utrzymująca w mocy decyzję w przedmiocie odmowy zwolnienia Skarżącego z opłacenia należności

z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Organ podnosi, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia, bowiem na jego koncie na dzień 31 grudnia 2019 r. figuruje zadłużenie z tytułu nieopłaconych należności za okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Z kolei Skarżący zauważa, że spełnia wszystkie warunki do zwolnienia, natomiast organ nie podał podstawy prawnej, do której mógłby się odnieść. Podnosi, że "kłamliwe jest twierdzenie", że nie opłaca składek, gdy "prawidłowo realizuje swoje wszystkie zobowiązania w okresie ostatnich dwóch lat".

Podać należy, że Skarżący złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. W podstawie prawnej wydanej decyzji z [...] maja 2020 r. organ powołał m.in. art. 31zq ust. 7 ustawy o COVID-19, stanowiący o tym, że odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, następuje w drodze decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał art. 31zo ust. 1 ww. ustawy regulujący zwolnienie z obowiązku opłacenia składek. Z kolei w decyzji z [...] lipca 2020 r. organ przywołał m.in. art. 31zq ust. 8 tej ustawy przewidujący tryb zaskarżenia i odwołanie się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ w zaskarżonej decyzji oraz

w decyzji poprzedzającej odmawiając zwolnienia z opłacenia składek, powołuje się na okoliczność, że na koncie Skarżącego figuruje zadłużenie z tytułu nieopłaconych należności za okres dłuższy niż 12 miesięcy, na dzień 31 grudnia 2019 r. Zdaniem Sądu rację ma Skarżący, że organ obowiązany był podać podstawę prawną tego warunku. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja ZUS nie zawierają żadnego uzasadnienia prawnego w tym zakresie. Sąd dostrzega, że w aktach administracyjnych znajduje się wydruk: "Obliczanie odsetek od nieterminowych wpłat". Wydruk ten wymienia kwoty do zapłaty łącznie [...] zł i odsetki – [...] zł (k. 4). W takim jednak przypadku organ powinien zapewnić udział stronie w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym co do istnienia zaległości. Stosownie bowiem do art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem decyzji organ obowiązany był umożliwić Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyniąc tym samym zadość zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału

w postępowaniu. W ocenie Sądu powyższy przepis prawa nie został zrealizowany,

a w związku z tym doszło do jego naruszenia. Doprecyzowanie tej zasady zostało zawarte w art. 79a k.p.a. Jednocześnie organ nie wskazał, aby art. 10 § 1 k.p.a. nie miał zastosowania w sprawie ze względu np. na wystąpienie którejkolwiek z przesłanek z art. 15zzzzzn ustawy o COVID-19. Należy natomiast mieć na uwadze, że Skarżący w skardze kwestionuje stwierdzenie jakoby firma była w trudnej sytuacji. Podnosi, że zaliczanie bieżących składek na zadłużenie sprzed 7 lat nie zmienia sytuacji, że firma znajduje się "w doskonałej kondycji finansowej." Należało zatem wyjaśnić tę kwestię przy udziale Wnioskodawcy, umożliwić mu zajęcie stanowiska co do istnienia zaległych składek (okresu, którego dotyczą i wysokości składek). Zauważyć należy, że w skardze Skarżący kwestionując ustalenia organu, powołuje się na "stosowne dokumenty", które posiada, a które mają podważać ustalenia organu o nieopłacaniu składek. W związku z tym niewątpliwie zagadnienie istnienia nieopłaconych składek od 2013 r. wymaga wyjaśnienia poprzez choćby umożliwienie złożenia tych dokumentów i następnie poddania ich należytej ocenie. W konsekwencji powyższego w postępowaniu doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ zatem obowiązany był wykazać w uzasadnieniu decyzji jaki konkretny przepis prawa nie pozwala stwierdzić, że warunki zwolnienia zostały przez Skarżącego spełnione. Należało podać jakie okoliczności faktyczne o tym przesądzają. Następnie odnieść to do konkretnych przepisów prawa i poczynić wywód, który pozwoli poznać klarowne stanowisko organu wraz z jego uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Uzasadnienia decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie czynią zadość temu wymogowi i po ich lekturze Skarżący faktycznie nie wie z jakiego konkretnie przepisu prawa i gdzie opublikowanego, organ wywodzi twierdzenie o nieposiadaniu zaległości z tytułu składek jako przesłanki zwolnienia, o które się ubiega.

Zadość temu nie czynią wywody poczynione dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, która nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Dopiero z odpowiedzi na skargę Skarżący dowiaduje się o tym, że organ wydając decyzje miał na uwadze przepisy rozporządzenia Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym

w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 156, s.1). W tym zakresie powołuje się na art. 2 pkt 18.

Wskazać jednak należy, że w odpowiedzi na skargę organ nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako "aneks" do decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się

w decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie

z 6 lutego 2020r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z 24 lipca 2018 r., sygn. akt 452/18). Brak stanowiska organu w powyższym zakresie w decyzji, pozbawił też Skarżącego możliwości odniesienia się do tych kwestii w skardze, co zasadnie zostało w niej zauważone.

W konsekwencji w ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji sporządzone zostało z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 (decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne)

i § 3 k.p.a., na podstawie którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi zatem integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12 maja 2000 r.,

I SA/Kr 856/98). Zatem uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, powinno zawierać ocenę materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego

w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.,

a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tej ustawy. Organ administracyjny jest zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać

i zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 7 stycznia 2009 r.,

II SA/Wa 1245/08: "Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy". Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela.

Podkreślenia wymaga, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne, czyli takie jak w przedmiotowej sprawie) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy, powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA

z 25 stycznia 2011 r., II GSK 96/10). Brak zatem wykazania, że ustalono istotne okoliczności faktyczne w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu (wyroki: WSA

w Kielcach z 28 lutego 2013r., II SA/Ke 56/13 i WSA we Wrocławiu z 15 marca

2012 r., III SA/Wr 693/11).

W konsekwencji powyższego tut. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia. Biorąc to pod uwagę podkreślić trzeba, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. W analizowanej sprawie organ ponownie rozpoznając sprawę nie sanował błędów w tym zakresie poprzednio popełnionych. Organ poświęcił całej sprawie jedynie kilka lapidarnych zdań. Z lektury zaskarżonej decyzji nie wynika w oparciu o jaki przepis prawa organ wywodzi, że Skarżący nie spełnia warunków zwolnienia, a jeżeli postawą prawną takiego stanowiska są przepisy prawa unijnego, to obowiązany jest wskazać ten konkretny przepis prawa i publikację aktu prawnego, aby Skarżący mógł się z nim zapoznać. Organ nie uzasadniając swojego stanowiska – stosownie do wymogów prawa - uniemożliwił tym samym stronie poznanie toku rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami, a następnie możliwość zweryfikowania tego stanowiska przez sąd administracyjny. Tym bardziej, że Skarżący wskazuje na "doskonałą kondycję finansową" firmy, natomiast organ podnosi wystąpienie przesłanki ogłoszenia upadłości, a zatem stwierdza istnienie obciążającej okoliczności z punktu widzenia oceny kondycji ekonomicznej Strony skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, przedwczesne byłoby merytoryczne ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów zawartych w skardze (sprowadzających się do braku podstaw do twierdzenia o trudnej sytuacji finansowej), przed poznaniem motywów jakimi kierował się organ - w kontekście konkretnych regulacji prawnych - wydając zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności odniesie się do wszystkich zarzutów Skarżącego w sposób umożliwiający poznanie Skarżącemu, a następnie ewentualnie sądowi administracyjnemu, powodów nieuwzględnienia (jeżeli nadal będzie miało to miejsce) tychże zarzutów. Skarżący natomiast ubiegający się o zwolnienie powinien przedłożyć organowi dokumenty, na które powołuje się w skardze, a mające potwierdzać dobrą kondycję finansową firmy i niezaleganie w uiszczaniu składek. Jednocześnie Sąd nie przesądza czy Skarżący ma, czy też nie ma prawa do zwolnienia z opłacenia składek. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana

z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek ponownego rzetelnego rozpoznania wniosku. Podkreślić też trzeba, że w sytuacji, gdy dane prawo do zwolnienia

z opłacenia składek przysługuje po uprzednim złożeniu wniosku, to w przypadku, gdy organ ocenia wniosek jako niezasadny, wówczas wydaje decyzję odmowną, a stronie przysługuje prawo jej zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.