Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 773/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Wójt Gminy C. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...]zł. Podatek został wymierzony od gruntów, budynków i budowli będących własnością podatnika lub znajdujących się u niego w użytkowaniu wieczystym.

2 W odwołaniu skarżąca zrzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., nr 716 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. - dalej: "u.p.o.l.") poprzez błędną wykładnię określenia względy techniczne polegającą na zawężeniu jego zakresu; art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 - dalej: "O.p.") w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy o łącznej powierzchni 3.375 m2 są i mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej spółki oraz nie zachodzą względy techniczne wykluczające ten stan.

3. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, że dla uznania budynków związanych z działalnością gospodarczą wystarczające jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie prawidłowo zostały zastosowane stawki podatkowe. Względy techniczne, które upoważniają do stosowania stawek preferencyjnych nie mogą wynikać z subiektywnej oceny podatnika. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontów w budynkach (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie) nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, tym bardziej że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności.

Odnosząc się do okoliczności dotyczących poszczególnych budynków,

a zawartych w opiniach technicznych wykonanych przez mgr inż. T. K., inż. A. U. i mgr inż. M. [...] (opinia techniczna wykonana

z [...] sp. z o.o.), organ wskazał, że z opinii Instalbudserwis jednoznacznie wynika, że wszystkie budynki i obiekty zlokalizowane na nieruchomości znajdują się

w dobrym stanie technicznym ze względu na konstrukcję - nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi. Są przyłączone do sieci zewnętrznych zgodnie z wymogami prawa budowlanego. Budynek portierni, trociarnia i kotłownia są eksploatowane,

a wszystkie naprawy mogą być dokonywane w ramach bieżącej konserwacji.

Także w części szczegółowej tej opinii, przy opisie poszczególnych budynków zawarte są jednoznaczne oceny, że konstrukcje budynków znajdują się w dobrym stanie technicznym. W ocenie organu odwoławczego, wynika z powyższego niewątpliwie (co znajduje także potwierdzenie w opinii technicznej sporządzonej na zlecenie organu podatkowego podczas kontroli podatkowej), że budynki niewątpliwie spełniają wymogi ustawowe przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Za nietrafne organ uznał zarzuty odnoszące się do opinii biegłego W. U.. Zdaniem organu nietrafne są twierdzenia strony skarżącej, że przedmiot opinii został błędnie określony i nie powinien sprowadzać się wyłącznie do badania stanu technicznego hal produkcyjnych, lecz przedmiotem opinii winno być ustalenie stanu faktycznego budynków w zakresie pozwalającym na ocenę czy występują

względy techniczne, określone w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem organu przyjęcie stanowiska prezentowanego w odwołaniu w niniejszym zakresie prowadziłoby do zastąpienia organu podatkowego przez biegłego, co jest niedopuszczalne.

Podzielając stanowisko strony, że pojęcie względów technicznych nie zostało określone w ustawie podatkowej, organ za niezrozumiały uznał postulat spółki, aby określić przedmiot opinii tak, by de facto biegły miał stwierdzić (bądź wykluczyć)

wystąpienie "względów technicznych", a więc tym samym przejąć prerogatywę organu podatkowego. Dalej organ wskazał, że z opinii W. U., wynika przede wszystkim, jak pod względem konstrukcyjnym zbudowane są budynki, jaka jest powierzchnia badanych budynków, w jaką są wyposażone instalacje, jaki jest stan konstrukcji budynków i czy stwarzają zagrożenie dla życia ludzi oraz dla mienia. Opinia ta jest zatem poprawna z punktu widzenia celu dla jakiego ma służyć.

Biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny, organ stwierdził, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. wynosi od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni [...] m2 - [...] zł, od powierzchni użytkowej budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2 - [...] zł, od budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] zł. Łącznie wartość podatku, po zaokrągleniu, wynosi [...] zł.

4. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię określenia "względy techniczne" polegającą na zaakceptowaniu wykładni zawężającej zakres wskazanego pojęcia, w szczególności poprzez przyjęcie, że "względy techniczne" nie odnoszą się do stanu instalacji znajdujących się w obiekcie oraz stanu posadzek/podłóg;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię określenia "względy techniczne" polegającą na przyjęciu, iż stawka, która ma zastosowanie do przedmiotów opodatkowania, które nie mogą być wykorzystane do działalności gospodarczej "ze względów technicznych" ma charakter preferencyjny;

- art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że budynki będące w posiadaniu spółki o łącznej powierzchni 3.375 m2 są i mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej spółki oraz nie zachodzą "względy techniczne" wykluczające wykorzystanie w działalności gospodarczej;

- art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że w stan budynków będących w posiadaniu skarżącej miał charakter przejściowy i jest wynikiem działań skarżącej, a w szczególności, że wyłączenie

z działalności jest skutkiem podjęcia prac remontowych.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym miejscu należy przypomnieć, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

7. W tym miejscu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd w Bydgoszczy na tle analogicznego stanu faktycznego nie podzielił stanowiska strony skarżącej i wyrokami z dnia 15 kwietnia 2015r. sygn. akt I SA/Bd 110/15 (podatek od nieruchomości za 2013r.) i I SA/Bd 111/15 (podatek od nieruchomości za 2014r.) oddalił skargę skarżącej spółki. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniach przywołanych wyżej wyroków a tezy w nich zawarte przyjmuje jako własne.

8. Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy sporną nieruchomość należy, dla celów podatku od nieruchomości, uznać za nieruchomość związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i związku z tym opodatkować najwyższą stawką podatku od nieruchomości (jak od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), czy też ze względów technicznych uznać należy, że nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności i wówczas zastosować stawkę niższą - jak dla budynków pozostałych.

Organy podatkowe zajęły stanowisko, że sporna nieruchomość, po dokonaniu odpowiednich prac remontowych, może być przez spółkę wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a w sprawie nie występują "względy techniczne", o których mowa w art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.

Według skarżącej natomiast, zły stan techniczny spornej nieruchomości, uniemożliwiający jej wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej, świadczy o wystąpieniu "względów technicznych", co uzasadnia opodatkowanie według niższej stawki.

9. Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności wskazać należy, postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji

i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic

w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki.

10. Zgodnie z art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest, zatem ustalenie, czy sporna nieruchomość może, czy też nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Wobec braku definicji ustawowej pojęcia "względy techniczne", w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych dokonano jego wykładni. W wyroku z dnia 14 listopada 2014r., sygn. akt II FSK 3049/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ze względu na ratio legis art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. przyjąć należy, że ustawodawcy chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy przepis ten może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. W wyroku z dnia 20 stycznia 2016r., sygn. akt II FSK 3186/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zajął Sąd w wyroku z dnia 21 stycznia 2016r., w spawie II FSK 3337/13 przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei w wyroku z dnia 24 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 2398/14, NSA stwierdził przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie (...) należy rozumieć – w odniesieniu do budynków – sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. (...) Brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystania budynku w przyszłości.

Zatem wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko

w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania

w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach

i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, trwale nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. O względach technicznych można byłoby mówić ewentualnie w sytuacji, gdy np. grunt był skażony chemiczne, radioaktywnie czy też bakteriologicznie (por. L. Etel. Komentarz do art. 1(a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626).

11. W świetle powyższych uwag odnośnie rozumienia pojęcia "względy techniczne" na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu, że zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy, pozwala na stwierdzenie, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie występują tzw. "względy techniczne" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Okoliczności istnienia względów technicznych badał w postępowaniu podatkowym organ pierwszej i drugiej instancji. W aktach sprawy znajdują się bowiem: deklaracje podatnika, protokół z kontroli podatkowej, dokumentacja fotograficzna, pisma przedkładane przez stronę, opinie techniczne wykonane przez mgr inż. T. K., inż. A. U. i mgr inż. M. [...] (opinia techniczna wykonana przez [...] sp. z o.o.) oraz przez biegłego W. U.. Na podstawie tych dokumentów organ ustalił następujące okoliczność: wszystkie budynki i obiekty zlokalizowane na nieruchomości znajdują się w dobrym stanie technicznym ze względu na konstrukcję - nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi, są przyłączone do sieci zewnętrznych zgodnie z wymogami prawa budowlanego, budynek portierni, trociarnia i kotłownia są eksploatowane, a wszystkie naprawy mogą być dokonywane w ramach bieżącej konserwacji. Natomiast takie kwestie jak zły stan instalacji elektrycznej, czy sanitarnej w niektórych budynkach itp., są trudnościami przejściowymi, z pewnością nie wykluczają na stałe możliwości prowadzenia w nich działalności gospodarczej podatnika. Nie może tego zmienić wskazywanie przez skarżącego takich kwestii jak brak elementów umożliwiających podatnikowi prowadzenie jego konkretnej działalności (np. brak podłóg przemysłowych), gdyż i tego nie można uznać za cechę obiektu, która eliminuje go z prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślenia również wymaga, że na gruncie przepisów u.p.o.l. należy odróżnić stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie podlegają opodatkowaniu i nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma również fakt, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Oznacza to, że ustawodawca wyraźnie wyodrębnia pojęcie budynku oraz pojęcie instalacji i urządzeń technicznych (które nie są budynkiem), a zatem pojęcia te nie są tożsame. Świadczy o tym również fakt, że ustawodawca w ustawie Prawo budowlane zdefiniował osobno pojęcie budynku (art. 3 pkt 2) nie wymieniając, jako elementów składowych budynku, instalacji i urządzeń technicznych oraz pojęcie urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9), tj. urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - wymieniając wśród nich przyłącza i urządzenia instalacyjne. Powyższe potwierdza, że należy wyraźnie odróżnić stan techniczny budynku (jego konstrukcji) od stanu wyposażenia budynku, tj. stanu instalacji i urządzeń technicznych. Tak więc brak możliwości wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej ze względów technicznych musi dotyczyć konstrukcji budynku. Wyłączenie ze względów technicznych przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie nastąpi natomiast, gdy prowadzenie działalności gospodarczej nie jest możliwe z przyczyn technologicznych, np. demontażu, wymiany instalacji wodnokanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej, cieplnej albo w przypadku uszkodzenia czy zniszczenia tych instalacji.

Zdaniem Sądu wady obiektów opisane w skardze, są wadami do usunięcia. Nie ma wątpliwości, że skarżąca nabyła je dla celów prowadzenia swej działalności i nie wykazała, że nie ma możliwości ich dostosowania. Zatem ewentualne trudności to trudności ekonomiczne.

Podsumowując, nieruchomość ta jest w stanie dobrym i ma potencjał do prowadzenia na niej działalności gospodarczej, a stan nieruchomości nie wskazywał na trwałą niemożność jej użytkowania, czy to przez podatników, czy to przez innego przedsiębiorcę.

12. Za niezasadne Sąd uznaje również zarzuty dotyczące opinii sporządzonej przez biegłego W. U. tj.: że przedmiot opinii został błędnie określony i nie powinien sprowadzać się wyłącznie do badania stanu technicznego hal produkcyjnych, lecz przedmiotem opinii winno być ustalenie stanu faktycznego budynków w zakresie pozwalającym na ocenę czy występują względy techniczne, określone w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wskazał, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą prowadziłoby de facto do zastąpienia organu podatkowego przez biegłego, co jest niedopuszczalne. Przeprowadzenie, bowiem analizy przepisów prawnych oraz oceny zebranego materiału dowodowego przez organ podatkowy nie można zastąpić dowodem z opinii biegłego. Opinia biegłego podlega ocenie przez organ podatkowy tak samo jak inne dowody zebrane w sprawie. W niniejszej sprawie organ podatkowy taką analizę przeprowadził na podstawie zebranego materiału dowodowego.

13. Podsumowując Sąd stwierdza, że wyżej opisane okoliczności przesądzają o uznaniu, że w sprawie nie zachodziła przesłanka braku możliwości wykorzystania spornej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stan techniczny poszczególnych budynków, a przez to niemożność prowadzenia - z ich wykorzystaniem - działalności gospodarczej wynikały z woli strony i podejmowanych przez nią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji. Wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania gruntów, budowli i budynków dla celów działalności gospodarczej ma charakter przejściowy, a nie trwały i wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Fakt przejściowego niewykorzystywania - z różnych przyczyn - nieruchomości, nie powoduje, że takie nieruchomości przestają być związane z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Sąd uznał również, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

[...]