Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 551/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Tadeusz Lipiński (spr.) Irena Szczepkowska Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 roku sprawy ze skargi M. i L. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie likwidacji otworów okiennych w elewacji budynku usługowo-mieszkalnego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" roku, znak "[...]" Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia "[...]" roku, znak "[...]" zatwierdzającej projekt i udzielającej W. B. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, tj. budynku kawiarni z funkcją mieszkalną, zlokalizowanym na działce nr "[...]" przy ul "[...]" w P.

Postanowieniem z dnia "[...]" roku, znak "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez W. B. przy budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr "[...]" przy ul. "[...]" w P., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto organ nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń przedmiotowego budynku przed dostępem osób postronnych i nałożył obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z odpowiednimi ocenami technicznymi przedmiotowego obiektu, sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane.

Po otrzymaniu od W. B. inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego budynku wraz z pozytywnie zaopiniowanymi orzeczeniami technicznymi i dokumentacją technologiczną, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia "[...]" roku, znak "[...]" nakazał mu, w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji, likwidację otworów okiennych w elewacji południowej, w budynku usługowo-mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr "[...]" przy ul "[...]" w P. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z inwentaryzacją budowlaną budynku w ścianie szczytowej elewacji południowej, której odległość od granicy działki nr "[...]" (tereny mieszkaniowe) wynosi 3 metry, znajdują się otwory okienne, co narusza § 12 ust. l pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji należało zastosować art. 51 ust. l pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 roku, nr 207, póz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego powinien nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Ponadto organ odpowiadając na zarzuty M. i L. O. - właścicieli działki nr "[...]" przy ul "[...]" w P., wyjaśnił, iż do inwentaryzacji zostały dołączone uzgodnienia Kierownika Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dokumentacja technologiczna pozytywnie zaopiniowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Organ również odniósł się do zarzutu dotyczącego "realizacji inwestycji jako sprzecznej z ustaleniami planów" i stwierdził, że w aktach sprawy znajduje decyzja Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia "[...]" roku, znak "[...]" ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, obejmującej budowę kawiarni z salą bankietową i funkcją mieszkalną na działce nr "[...]" przy ul. "[...]" w P. Zgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego została potwierdzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzjach z dnia "[...]" roku, znak "[...]" i z dnia "[...]" roku, znak "[...]".

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i L. O. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów Ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 51 przez przyjęcie, iż jedynie zlikwidowanie otworów okiennych od strony działki "[...]" doprowadzi budowę do stanu zgodnego prawem. Ponadto zarzucili naruszenie art. 7, 9, 10 i 11 § l k.p.a. poprzez brak należytego rozważenia zebranego materiału dowodowego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" roku, znak

"[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż decyzja została wydana zgodnie z prawem. Bowiem w czasie rozpoczęcia i prowadzenia budowy inwestor mógł wykazać się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a zatem nie miała miejsca w tym przypadku samowola budowlana i organ I instancji wykonał procedury nakazane prawem w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Zdaniem organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 7, 9, 10 i 77 k.p.a. jest bezzasadny, gdyż w przedmiotowym postępowaniu został przedstawiony i wyjaśniony stan faktyczny, a strony były informowane o okolicznościach sprawy i zapewniono im czynny udział w postępowaniu.

Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z wykonaną inwentaryzacją budowlaną wraz z oceną techniczną funkcja obiektu w chwili wstrzymania robót była zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia "[...]" roku, która była zgodna z obowiązującym do końca 2003 roku miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu może być w przyszłości przedmiotem odrębnego postępowania.

Odnośnie zarzutu zabetonowania prawie całej powierzchni działki, to organy nadzoru budowlanego nie są władne do dokonywania ustaleń w tym zakresie na działkach budowlanych nieprzeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania ( § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie mogą być dokonane odstępstwa od projektu, gdyż projekt jako integralna część decyzji o pozwoleniu na budowę został wyeliminowany z obrotu prawnego. Przedmiotowy obiekt oceniany jest pod kątem zgodności prowadzonych robót budowlanych z prawem. W tej sytuacji budowa kawiarni z salą bankietową i funkcją mieszkalną jest prawidłowo zlokalizowana na terenie zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zgodnie z warunkami architektonicznymi. Jedyną istotną

niezgodnością przedmiotowej budowy jest nieprawidłowa odległość ściany obiektu od granicy działki nr "[...]" oznaczonej jako teren mieszkaniowy, która ma być usunięta poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Natomiast odległość ściany obiektu od granicy działki nr "[...]" nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż działka ta jest gruntem ornym.

Na powyższą decyzję M. i L. O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. l pkt l lit. a i e, pkt 8 i 9, art. 51 ust. l Ustawy Prawo budowlane przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez brak rozpatrzenia znajdującego się w aktach materiału dowodowego oraz brak zebrania koniecznych opinii i uzgodnień.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że inwentaryzacja sporządzona po wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych nie została wykonana rzetelnie (z opisu wynika, że działka skarżących zabudowana domem jednorodzinnym to niezagospodarowane tereny zieleni miejskiej, w inwentaryzacji nie zawarto studzienek chłonnych, wbetonowanych kotew, ani faktu pokrycia prawie całej działki betonem). Ponadto organ pominął fakt, iż inwestor istotnie odstąpił od ustalonych decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu realizując oprócz kawiarni z salą bankietową również restaurację z zapleczem, co spowodowało znaczne zwiększenie kubatury budynku. Skarżący nie zgodzili się z organem, że funkcja obiektu w chwili wstrzymania robót budowlanych była zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż jest to sprzeczne z istniejącą w aktach dokumentacją projektową.

Ponadto skarżący podnieśli, że w sprawie powinien być rozpatrzony cały materiał dowodowy, także inwentaryzacja budowy, opinie i uzgodnienia, które w danej sprawie są niekompletne (brak opinii powiatowego inspektora sanitarnego, lakoniczne uwagi rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, powoływanie się na anulowane zaświadczenie Burmistrza P. o zgodności

inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy). Jeżeli nie zostały zebrane niezbędne opinie i uzgodnienia wynikające z art. 5 Ustawy Prawo budowlane, to trudno jest ocenić, czy doprowadzono wykonywane roboty do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 2 cyt. ustawy).

Skarżący stwierdzili, że zgłaszane przez nich zarzuty były pomijane przez organ, natomiast zgodnie z art. 8 k.p.a., jeżeli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, to organ prowadzący postępowanie powinien również ustosunkować się do zgłaszanych twierdzeń i wniosków stron o innych interesach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia "[...]" roku, a także określone w art. 5 i 7 Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jedyną niezgodnością było niezachowanie prawidłowej odległości ściany obiektu od granicy działki "[...]" oznaczonej jako teren mieszkaniowy. Wykonanie obowiązku określonego w decyzji organu I instancji wyeliminuje tą nieprawidłowość.

Pismem procesowym z dnia 3 października 2005 roku skarżący podnieśli, że postanowienia będące dowodem na pozytywne opinie sanitarne projektu zamiennego będącego podstawą do wydania decyzji z dnia "[...]" roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, zostały przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uchylone postanowieniem z dnia "[...]" roku, znak "[...]" bądź stwierdzono ich nieważność postanowieniem z dnia "[...]" roku, znak "[...]" Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.

Z zaświadczenia Burmistrza P. z dnia 7 kwietnia 2005 roku wynika, że budynek został zlokalizowany na terenie określonym w załączniku graficznym do decyzji (oznaczonym w decyzji literami ABCD), a z załącznika wynika, że

lokalizacja wykracza poza litery AD. Nadto na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 roku zostało przedłożone pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego krytycznie oceniającego postępowanie w tej sprawie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona słuszności.

Zgodnie z art. l § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje wyłącznie pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie jest związany granicami skargi, ale może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w niniejszej sprawie takich uchybień sąd nie stwierdził.

Na początku prowadzonych rozważań zauważyć należy, że decyzja wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w dniu "[...]" roku na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, następnie utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, była logiczną oraz zgodną z przepisami prawa konsekwencją wykonania przez W. B. postanowienia organu I instancji z dnia "[...]" roku wydanego z mocy art. 50 ust. l pkt l oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Powyższe postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zostało M. i L. O. doręczone, treść postanowienia była jasna i zrozumiała, dlatego też należy stwierdzić, że to iż nie zaskarżyli oni tego postanowienia było wyrazem ich woli a nie lakoniczności postanowienia co w kolejnych swych pismach starali się wykazać skarżący.

W tej sytuacji należy rozważyć czy rzeczywiście nakazane prace postanowieniem z "[...]" roku zostały wykonane. Sąd podobnie jak organy obu instancji nie doszukał się uchybień w sporządzonej inwentaryzacji budowlanej. Prawdą jest to co twierdzą skarżący, że w czasie sporządzania inwentaryzacji budynku osoba ją sporządzająca opierała się na informacjach

uzyskanych od inwestora, nie można jednak wyprowadzić z tego wniosku, iż były to jedyne dane jakimi kierował się projektant, przecież z treści oceny technicznej wynika m. in. to, że ocena ta wykona była również a w zasadzie przede wszystkim na podstawie pomiarów z natury co pozwoliło na stwierdzenie, iż dotychczasowe prace wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i polskimi normami. Faktem jest, że z dokonanych zapisów nie wynika aby przy sporządzaniu inwentaryzacji był wykorzystany dziennik budowy, ale to wobec twierdzeń skarżących o możliwości sfałszowania zapisów w dzienniku budowy zwiększa jedynie wiarygodność dokonanej oceny technicznej.

Poza sporem pozostaje także to, że z opisu technicznego inwentaryzacji zagospodarowania terenu działki Nr "[...]" wynika, iż działka, na której znajduje się dom skarżących to teren zieleni miejskiej, nie sposób jednak jednocześnie nie stwierdzić, że jest oczywista a nawet bardzo oczywista omyłka pozostająca bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bo przecież we wnioskach oceny technicznej zawarte zostało stwierdzenie o konieczności zlikwidowania okien od ściany południowej, czyli od strony działki skarżących. Z powyższych faktów nie można wyprowadzić innego wniosku jak przedstawiony wyżej o oczywistej i bez znaczenia omyłce zwłaszcza, że oba dokumenty zostały sporządzone przez tego samego projektanta w czasie wykonywania inwentaryzacji budowlanej.

Nie może być także uznany za skuteczny i słuszny zarzut negujący wiarygodność opisu technicznego z uwagi na różnice w pomiarach poszczególnych powierzchni w stosunku do wielkości powierzchni wskazywanych pierwotnie, wręcz przeciwnie, bo różnice w pomiarach wskazują na to, iż powierzchnie te były rzeczywiście odmierzane a nie tylko powielano ich wielkości z wyliczeń pierwotnych. W sposób podobny odnieść się należy do braku informacji dotyczących tego, że prawie cała działka jest wybetonowana czego nie wykazuje projekt, że brak jest wykazania studzienek chłonnych jak i wbetonowanych kotwów. Co się tyczy studzienek chłonnych i kotwów to jeszcze przed stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę zostały one uznane za nieistotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, natomiast paragraf 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

8

2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie obejmuje swym zakresem tego typu zabudowy co ma miejsce w sprawie, dlatego też i zarzut dotyczący pozostawienia zbyt małej powierzchni biologicznie czynnej był bez znaczenia.

Nie jest też zasadny zarzut braku uzgodnień dokonanych z inspektorem sanitarnym, faktem jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. po wydaniu postanowienia uzgadniającego projekt budowlany "[...]" roku uzupełnił je w dniu "[...]" roku, a następnie już po wydaniu decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., bo w dniu "[...]" roku uchylił oba wcześniejsze postanowienia. Nie było to postępowanie prawidłowe co następnie wykazał w swych postanowieniach Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, ale nieprawidłowości postępowania inspektora sanitarnego nie mogą automatycznie oznaczać braku uzgodnień. Pozytywnych uzgodnień sanitarnych dokonuje się poprzez umieszczenie stosownej klauzuli na projekcie budowlanym podpisanej przez inspektora, powyższe wynika także z pisma przedłożonego przez skarżących na rozprawie. Jeżeli teraz sięgnąć do akt administracyjnych to stwierdzić należy, że taka klauzula została naniesiona na projekt zamienny technologiczny, bez znaczenia pozostają więc późniejsze zachowania inspektora sanitarnego.

Powyższe stwierdzenia dotyczące dokonywania uzgodnień dotyczą także pozytywnych opinii wyrażonych przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczenia pożarowego oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, opinii przedstawionych poprzez nadanie stosownej klauzuli. Żadnych poważnych uwag nie można też mieć do stanowiska zajętego przez Kierownika Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w E., z którego wynika, że forma architektoniczna obiektu nie budzi zastrzeżeń konserwatorskich.

Trudno jest zrozumieć twierdzenia skarżących dotyczące tego na czym opierają oni swoje przekonanie o naruszeniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, bo przecież wyeliminowanie nieprawidłowości na podstawie tego rozporządzenia legło u podstaw wydania w dniu "[...]" roku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w P. decyzji nakazującej W. B. likwidację otworów okiennych, nie można było nakazać inwestorowi wykonania innych czynności, bo jedynym jego uchybieniem było wykonanie otworów okiennych w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z sąsiednią działka budowlaną.

Bez wątpienia budowany przez inwestora obiekt nie był wznoszony w warunkach samowoli budowlanej, dlatego też po wydaniu przez wojewodę decyzji z dnia "[...]" roku o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę należało obrać procedurę zastosowaną przez organ I instancji. W prowadzonym obecnie postępowaniu nie można rozstrzygać tego czy obiekt wzniesiony jest zgodny z pierwotnym projektem budowlanym, gdyż projekt ten stanowił integralną część pozwolenia na budowę, którego nieważność została stwierdzona decyzją wojewody. Obecnie na obszarze obejmującym ulice "[...]" i "[...]" w P. nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast w świetle zgromadzonego materiału dowodowego realizowana inwestycja nigdy nie była sprzeczna z żadnym z obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego dotyczącego zarówno miasta P. jak i ulic "[...]" oraz "[...]", powyższe stwierdzenia znajdują swe uzasadnienie w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jak i wyroku (nieprawomocnym) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie oddalającym skargę na decyzję kolegium.

Prawidłowe jest powoływanie się przez skarżących na treść art. 128 k.p.a. wskazującego na to, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia wystarczy, że strona wskaże, iż nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia, ale jeżeli organ nie stwierdza uchybień, na które w enigmatyczny sposób powołuje się skarżący to trudno jest oczekiwać aby organ nie znajdując uchybień mógł się domyślać co skarżący oprócz tego co wskazał w odwołaniu miał jeszcze na myśli. W ocenie sądu organ prawidłowo i wyczerpująco ocenił kompletny materiał dowodowy, uzasadniając swoje stanowisko wręcz drobiazgowo, dlatego

10

nie może być mowy o naruszeniu przepisu art. 77 par. l k.p.a. Podobnie należy odnieść się do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, bo przecież decyzje wydawane przez organy obu instancji wydawane były w oparciu o konkretne przepisy prawa, innymi słowy W. B. nakazano zlikwidowanie otworów okiennych nie dlatego by nie stracił on zaufania do organów państwa, ale dlatego, że ściana jego budynku, w której były otwory okienne znajdowała się bliżej niż 4 metry od granicy sąsiedniej działki budowlanej.

Nie można w sprawie doszukać się także naruszenia przepisów Prawa budowlanego, gdyż jak to wcześniej wskazano procedury zastosowane przez organy administracji były prawidłowe. W sposób identyczny należy odnieść się do naruszenia pozostałych przepisów prawa budowlanego wskazanych w początkowej części skargi tj. art. 5 ust. l pkt l lit. a i e, pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, gdyż budynek wykonywany był zgodnie ze sztuką budowlaną i polskimi normami, nie zagraża bezpieczeństwu w użytkowaniu, bo wykonany został przy użyciu materiałów dostępnych na polskim rynku, które nie budzą zastrzeżeń. Także odległości od działek sąsiednich zostały zachowane co w sposób jasny wynika z przeprowadzonych wyliczeń m. in. w czasie przeprowadzonych oględzin w dniu 11 maja 2004 roku. Należy zauważyć, że z protokołem oględzin w dniu jego sporządzenia zapoznani zostali skarżący i wówczas nie wnosili poza uwagami do dziennika budowy żadnych dalszych zastrzeżeń. Skarżący wywodzą też, że przedmiotowy obiekt będzie naruszał ich uzasadnione interesy poprzez zasłonięcie widoku na rzekę P. Całkowitego bądź częściowego zasłonięcia widoku na rzekę P. nie można uznać za naruszenie uzasadnionego interesu skarżących, którzy widok na rzekę mogliby sobie skutecznie zapewnić jedynie poprzez wybudowanie budynku w bezpośredniej bliskości rzeki bądź zakupując całość terenu od swojego budynku aż do rzeki.

O ochronie uzasadnionych interesów osób trzecich przewidzianych w Prawie budowlanym można mówić tylko w przypadku naruszenia konkretnych

11

przepisów techniczno-budowlanych natomiast w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) należało oddalić.