Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 416/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz M. Sz. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz K. ustalił M. S. (skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 171 zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 29,40 m2 stosując stawkę podatkową

w wysokości 5,80 zł/m2. Organ wskazał, że przedmiot opodatkowania - altana na trenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "S." - nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), albowiem przekracza normy powierzchni ustalone w przepisach ustawy

z dnia z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: "pr. bud.") dla altan i obiektów gospodarczych.

Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że jego zdaniem przedmiotowy ogród działkowy znajdował się poza granicami Miasta Koronowa i miał charakter pozamiejski, co skutkuje zastosowaniem zwolnienia podatkowego. Zdaniem strony naruszono jej prawa nabyte poprzez rozszerzenie granic administracyjnych miasta Koronowa, co w chwili obecnej skutkuje wymiarem podatku od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania altana znajdowała się w granicach administracyjnych miasta K.. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców Nr 3 w K., będący jednocześnie załącznikiem do uchwały

Nr XVII/195/08 Rady Miejskiej w K. z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. nr 53, poz. 820), z którego wynika, że teren na którym położony jest ROD "S.", znajduje się w granicach miasta K.. Powyższe oznacza, że ROD "S.", położony jest na ternie miasta K.. Zdaniem organu potwierdza to także wypis z rejestru gruntów przy opisie władającego gruntem, wskazujący , że przedmiot opodatkowania położony jest na terenie jednostki ewidencyjnej Miasta K., w obrębie ewidencyjnym Miasto K.

(M. K.). Wskazano, że Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju nie identyfikuje nazwy miejscowości S.. Nazwa S. jest nazwą występującą zwyczajowo, pomocniczo używaną dla określenia części miasta K.. Tym samym, aby przedmiotowa altana mogła być zwolniona od podatku od nieruchomości, musiałaby posiadać powierzchnię nieprzekraczającą 25m2. Budynek ten przekroczył jednak tę powierzchnię, albowiem jego powierzchnia zabudowy,

tj. powierzchnia terenu zajęta przez budynek, wynosi 34,68 m2.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że Burmistrz K.zasadnie opodatkował stosownie do treści § 1 pkt 2 lit e uchwały Rady Miejskiej K. Nr XL/447/09 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom.

nr 115, poz. 1917) przyjmując stawkę 5,80 zł/m2, jak dla budynków pozostałych, należący do skarżącego obiekt budowlany (altanę) na terenie ROD "S.", ponieważ znajduje się ona na terenie miasta K. i nie korzysta w związku z tym ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

W skardze strona decyzjom organów obu instancji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i 77 kpa poprzez przyjęcia założeń sprzecznych z materiałem dowodowym, iż ogród działkowy POD "S." położony był na terenie miejskim już w momencie jego założenia. Organy wcześniej orzekające nie sprawdziły kiedy tereny obejmujące ogród działkowy zostały włączone w granice Miasta K.;

- nabytego prawa materialnego członków Polskiego Związku Działkowców;

- art. 121 § 1 oraz art. 200 § 1 Ustawy z dnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie;

- art. 7 ust. 1 pkt. 12 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach lokalnych poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie;

- art. 7 ust. 2 pkt. 6 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach lokalnych;

- art. 16 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 169 poz.1419 p. zm.);

- art. 30,31 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2012 roku sygn. Akt K 8/10 (Dz. U. poz. 837).

Zdaniem strony zaakceptowanie stanowiska organów oznaczałoby, że przedmiotowe budynki (altany i domki letniskowe) stanowią samowolę budowlaną, bowiem normy prawa podatkowego i budowlanego w tym zakresie implikują się nawzajem.

Skarżący podnosi, że altana znajdująca się na użytkowanej przez niego działce nr 156 w ROD "S." w miejscowości S., gmina K.ma powierzchnię zabudowy 34,68 m2 i została ona wybudowana w czasie (w 1980 roku), gdy ROD "S." (Wówczas POD "S.'') znajdował się poza granicami miasta K., a więc objęta była zwolnieniem podatkowym gdyż nie przekraczała powierzchni 35 m2 zabudowy określonej dla ogrodów podmiejskich, a taki status został nadany dla ROD "S." w czasie zagospodarowania tegoż ogrodu działkowego.

Skarżący podał, że nigdy wcześniej nie był powiadomiony , iż zmianie uległ status ROD "S." z '"pozamiejskiego" na "miejski". Jednakże nawet taka ewentualna zmiana nie mogłaby w sposób negatywny wpłynąć na jego sytuację prawną.

W przeszłości celowo wybudował altanę o powierzchni nieprzekraczającej 35 m2, aby móc skorzystać ze zwolnienia podatkowego dla Rodzinnych Ogrodów Działkowych znajdujących się poza granicami miasta. Skarżący uważa, że powinien mieć prawo do dalszego korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż uprawnienie to nabył w w 1980 roku, a ponadto nie zmieniły się przepisy podatkowe przyznające to zwolnienie dla ogrodów działkowych przynależnych do Polskiego Związku Działkowców. Nabyte zwolnienie podatkowe korzysta z zasady ochrony praw nabytych

i skarżący nie może zostać go pozbawiony na skutek działań organu podatkowego polegających na ewentualnym rozszerzeniu granic administracyjnych miasta K..

Strona powołała się ponadto na zapisy zawarte w księdze wieczystej dla działek

nr [...] POD "S." w miejscowości S., gdzie w rubryce położenie wpisano :Województwo - Kujawsko – Pomorskie [...] Gmina – K. [...] Miejscowość S.. Wskazał również, że Pracowniczy Ogród Działkowy POD "S." został zagospodarowany na podstawie wydanej informacji (Decyzji) o terenie z dnia [...] i aneksu z dnia [...] roku znak: [...] w sprawie urządzenia pracowniczych ogrodów działkowych w S. – K. przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w By. i wydanego pozwolenia na budowę wg obowiązujących przepisów Prawa Budowlanego w tym okresie oraz Ustawy z dnia 6 maja 1981 roku

o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 12 poz. 58).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W kolejnych pismach procesowych z dnia 15 i 16 lipca 2013r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz zawartą w niej argumentację. Stron przedstawiła przebieg procesu inwestycyjnego związanego z powstaniem POD "S.".

Skarżący podał, że zgodnie z wnioskiem Starosty Powiatu B. z dnia 25 marca 2013r. zmieniono wypis z rejestru gruntów obręb m-Koronowo-5, zaliczający sporny teren do obszaru wiejskiego w gminie miejsko-wiejskiej na m-K.-4, zaliczający go do obszaru miejskiego. Ponadto na wniosek Starosty z dnia 16 kwietnia 2013r. dokonano stosownych zmian w Księgach wieczystych nr [...].

Strona wskazał ponadto na publikacje oraz adresy podmiotów w których pojawia się nazwa K.-S. lub S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd stwierdził naruszenie art. 122, 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), dalej "op".

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe

w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie nie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191op), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op), gdyż organ nie zbadał okoliczności wymaganych prawem. Zgodnie z art. 122 op, w toku postępowania organy mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Poza sporem pozostaje to, że skarżący jest właścicielem altany znajdującej się na terenie ROD "S.". Budynek ten zajmuje powierzchnię 34,68 m2.

Zasadniczym przedmiotem sporu było to, czy budynek ten korzysta ze zwolnienia o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą.

Należy mieć na uwadze to, że altana na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym, aby podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości musi posiadać powierzchnię zabudowy do 25 m kw. w miastach i do 35 m kw. poza granicami miast (art. 29 ust. 1 pkt 4 Pr. Bud.).

Zatem altana będąca własnością skarżącego mogłaby korzystać z tego zwolnienia gdyby znajdowała się poza granicami miasta.

Tut. Sąd zajmował się już podobną sprawą i w wyroku z dnia 4 czerwca 2013r.,

I SA/Bd 228/13, wyraził w spornych obecnie kwestiach swoje stanowisko, z którym teraz WSA zgadza się. Otóż, zdaniem Sądu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków, a nie inne akty. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków

i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające

z ewidencji. Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38. poz. 454). Organem ewidencyjnym jest starosta, a w miastach na prawach powiatu - Prezydent Miasta. Jednym z podstawowych zadań nałożonych na starostę jako organ ewidencyjny jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w aktualnym stanie, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień 18 grudnia 2012r. Natomiast zaskarżona decyzja dotyczy podatku za 2010r.

Sąd wyjaśnia, że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonym orzeczeniu jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. W przekonaniu Sądu tak zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do rozstrzygających wywodów w zakresie zastosowania prawa materialnego. Uzasadniony jest zatem zarzut wydania orzeczenia na podstawie wniosków, których nie można wyprowadzić z treści akt sprawy będących podstawą orzekania.

Dopiero wykazanie, że wypis z rejestru gruntów wskazuje, że altana znajdowała się na terenie miasta od 1 stycznia do 31 grudnia 2010r. pozwoliłby organowi wydać orzeczenie, dotyczące zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

WSA wskazuje, że brak stosownych zapisów rejestru gruntów obligowałoby do umorzenia postępowania w sprawie.

Powyższe oznacza, że naruszono art. 122, 187 § 1, 191 op, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i decyzję należało uchylić stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

W wyniku niniejszego wyroku, sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia przez SKO, które ma obowiązek rozpoznać ją w trybie odwoławczym przy zastosowaniu wskazań WSA. Strona ma prawo do przedstawienia swych racji, także tego wszystkiego co podniosła przed WSA, a organ ma obowiązek ustosunkować się do tego.

W odniesieniu do samej skargi, WSA uznał, że nie zasługuje jednak na uwzględnienie zarzut, że pozbawienie skarżącego zwolnienia podatkowego narusza prawa nabyte. Wyjaśnić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie. Od ustawodawcy zależy, czy w danym roku podatkowym podatnik będzie miał prawo korzystać ze zwolnienia podatkowego. Uznaniu zwolnienia od podatku za przedmiot praw nabytych stoi na przeszkodzie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jeśli nawet przyjąć, że skarżący w którymś z lat poprzednich korzystali ze zwolnienia podatkowego, to nie oznacza to, że z tego tytułu ma bezterminowe prawo do zwolnienia w kolejnych latach podatkowych. Podatnikom nie może być przypisane bezterminowe prawo do zwolnień podatkowych tylko z faktu posiadania zwolnienia w okresie przeszłym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01).

Obecnie nie może być przedmiotem oceny to, czy budowa altany była samowolą budowlaną. Nie ma to wpływu na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, gdyż taka zależność musiałaby wypływać z zapisów ustawy podatkowej. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.o.l., istotnym jest istnienie budynku. Stwierdzić w tym miejscu należy, iż

w ramach autonomii prawa podatkowego ustawodawca ma możliwość tworzenia rozwiązań swoistych dla tej gałęzi prawa, jeżeli służyć to ma interesowi Skarbu Państwa i jednocześnie nie zakłóca funkcjonowania instytucji cywilnoprawnych. Może więc,

w przypadku autonomicznej regulacji, dojść do pewnych niespójności w systemie prawa ( por. R.Mastalski- Autonomia prawa podatkowego- Przegląd Podatkowy z 2003 r.,

nr 10, s.12 i n., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt

K 11/06, opubl. w OTK-A z 2007 r., nr 7,poz. 81 i przywołane tam orzecznictwo).

Niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 pkt. 6 u.p.o.l. Zgodnie z nim, od podatku od nieruchomości zwalnia się Polski Związek Działkowców, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. Jednak stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Ustawodawca w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o rodzinnych ogrodach działkowych, ustanowił, iż nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych użytkownika działki, stanowią jego własność. Zatem to skarżącego a nie PZD dotyczy obowiązek podatkowy, o jakim mowa w sprawie, gdyż to on a nie PZD jest właścicielem altany.

Nie znajduje podstaw do uznania, zarzut naruszenia art. 16 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o rodzinnych ogrodach działkowych. Zgodnie z nim, Polski Związek Działkowców z tytułu prowadzenia działalności statutowej, a jego członkowie z tytułu użytkowania działek w rodzinnych ogrodach działkowych, zwolnieni są od podatków

i opłat (administracyjnych, skarbowych), z tym że z podatku od nieruchomości i podatku rolnego na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

W sprawie chodzi o podatek od nieruchomości, a więc podstawą do zwolnienia mogą być jedynie zapisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, którą organy zastosowały.

Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego, że altana powinna być opodatkowana według stawek ustalonych dla budynków mieszkalnych. Podać należy, że najniższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. opodatkowane są budynki mieszkalne lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania.

Z akt sprawy nie wynika, aby altana służyła skarżącemu do zaspokajania jego podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Skarżący nie wykazał i nie twierdził w toku postępowania podatkowego, że altana stanowi jego centrum życiowe, natomiast z akt sprawy wynika, że mieszka w B.. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przedmiotowa altana zaspokaja tylko uboczne cele mieszkaniowe skarżącego przez pewien okres czasu. Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie, zaspokajane potrzeby mieszkaniowe związane z wypoczynkiem, czy rekreacją.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów naruszenia art. 30, 31 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej czy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2012 roku sygn. Akt K 8/10 (Dz. U. poz. 837), który dotyczy pozycji Polskiego Związku Działkowców, a nie kwestii opodatkowania altan.

Na koniec WSA wyjaśnia, że wskazane w skardze przepisy art. 7 i 77 i inne kpa nie mają zastosowania, gdyż od 1 stycznia 1998r. postępowanie podatkowe reguluje ordynacja podatkowa a nie kodeks postępowania administracyjnego.

Mając na względzie powyższe oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Koszty zasądzono w wysokości wpisu sądowego, gdyż w sprawie były to jedyne koszty udokumentowane jako poniesione (art. 205 § 1 p.p.s.a).