Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1025/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 90p ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 1994 nr 124 poz 607
law: Europejska Karta Samorządu Terytorialnego, sporządzona w Strasburgu dnia 15 października 1985 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [..] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości; - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę [...] (zwaną dalej Skarżącą) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzję Ministra Finansów z [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z listopada 2012 r. nr [...] w sprawie zwrotu dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

W roku 2010 Skarżąca otrzymała dotację celową z rezerw celowych w części 83 poz. 26 budżetu państwa przeznaczoną na dofinansowanie zadań własnych w dziale 854 – Edukacyjna opieka wychowawcza, rozdziale [...] – Pomoc materialna dla uczniów, § 2030 realizowanych w zakresie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym, w łącznej kwocie 204.285 zł. Powyższa kwota została przyznana na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010r. i [...] października 2010r. nr [...] i [...]. W powyższych decyzjach Wojewoda [...] wskazał, że środki pochodzą z rezerwy celowej zaplanowanej w ustawie budżetowej na rok 2010 i przeznaczone są na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym zgodnie z art. 90 d i art. 90 e ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: ustawa o systemie oświaty). Ponadto Skarżąca została poinformowana o konieczności uwzględnienia art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157. poz. 1240 ze zm.; dalej: ustawa o finansach publicznych).

Następnie Skarżąca, zgodnie z zawartą w dniu [...] września 2010r umową (aneksowaną w dniu 18 listopada 2010r.), przedłożyła rozliczenie dotacji, z którego wynikało, że koszt realizacji tego zadania wyniósł 199.335,98 zł, dotacja stanowiła 100 % wartości realizacji zadania i tym samym Skarżąca nie zapewniła co najmniej 20 % wkładu własnego, który powinien wynieść 39.867,20 zł.

W związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zakresie rozliczenia przyznanej dotacji celowej, zawiadomieniem z [...] września 2012 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu do budżetu państwa części dotacji, pobranej w nadmiernej wysokości z budżetu państwa na realizację zadania własnego polegającego na udzieleniu uczniom pomocy materialnej o charakterze socjalnym, a następnie - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - decyzją z [...] listopada 2012r. zobowiązał gminę do zwrotu kwoty 39.867,20 zł, wraz z należnymi odsetkami, jako dotacji celowej pobranej w 2010r. z budżetu państwa w nadmiernej wysokości, na realizację powyższego zadania własnego gminy.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że na realizację wskazanego zadania gmina przeznaczyła kwotę 199.335,98 zł, a zatem zadanie to zostało sfinansowane w całości ze środków pochodzących z dotacji celowej. W świetle obowiązujących przepisów ustawy o finansach publicznych co najmniej 20% tej kwoty (zatem 39.867,20 zł) powinno pochodzić ze środków własnych gminy.

Skarżąca złożył odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2012r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżąca powołując się na art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 90p ust. 1, art. 90r ust. 1 ustawy o systemie oświaty oraz art. 2, art. 167 ust. 4 Konstytucji RP wskazała, że interpretacja tych przepisów wynikająca z poszanowania zasad konstytucyjnych nie musi przewidywać "wkładu własnego". Istotą bowiem jest zapewnienie ochrony podmiotu w sytuacjach, w których rozpoczął on określone przedsięwzięcie na gruncie dotychczasowych przepisów i interpretacji, a uległy one zmianie w toku realizacji tego przedsięwzięcia.

Dla uzasadnienia swojego stanowiska gmina powołała się na stanowisko przedstawione w piśmie Ministerstwa Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz zwróciła uwagę, że w zawartej pomiędzy Wojewodą [...] Skarżącą umowie o dotację w żaden sposób nie zastrzeżono udziału w realizacji zadania na poziomie 20%.

Minister Finansów zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2012r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. Organ II instancji zauważył, że na podstawie umowy z [...] września 2010 r. nr [...], zawartej pomiędzy Wojewodą [...] a Gminą, Skarżąca otrzymała dotację na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. Jako podstawę prawną zawartej umowy wskazano m.in. art. 150 i art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Minister wyjaśnił, iż przepis art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych stanowi, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej. Przepis ten - zdaniem organu - jednoznacznie określa górny limit procentowy na dofinansowanie kosztów realizacji zadań własnych bieżących i inwestycyjnych jednostek samorządu terytorialnego, dotacją celową udzieloną z budżetu państwa na poziomie 80% kosztów realizacji zadania. Wyjątki od tej generalnej zasady mogą określić jedynie "odrębne ustawy".

Minister stwierdził, że żaden z przepisów ustawy o systemie oświaty nie stanowi by dotacje celowe na dofinansowane świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym mogły być przyznane w wyższej wysokości, bądź też by dotacje celowe były przyznawane w pełnej wysokości realizowanego zadania. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia dofinansowania i finansowania realizacji zadań publicznych. Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają zasady ogólne wynikające z art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, w którym ustawodawca odwołuje się wprost do dotacji celowych, do proporcji, i w którym dodatkowo jest mowa o dofinansowaniu określonych zadań.

Organ odwoławczy podkreślił również, że zadania realizowane w zakresie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym były i są zadaniami własnymi jednostek samorządu terytorialnego (art. 90p ustawy o systemie oświaty). Minister powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego wskazał, że z istoty zadania własnego wynika, że jego finansowanie musi mieć charakter samodzielny i kreatywny. Zatem zdaniem Ministra Finansów przedmiotowe świadczenia na rzecz uczniów nie mogą być finansowanie w całości z budżetu państwa, lecz powinny być jedynie w określonym zakresie dofinansowywane. Środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy. W związku z tym, jednostki samorządu terytorialnego nie mogą być zwolnione z obowiązku ponoszenia chociażby części kosztów realizacji zadań własnych, w tym przypadku zadań dotyczących udzielania pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. Zauważył, że obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Żaden z obowiązujących przepisów nie stanowi natomiast, by jednostki samorządu terytorialnego korzystały ze zwolnienia z ww. obowiązku finansowania wymienionych zadań własnych.

Ponadto organ odwoławczy nie podzielił poglądu zaprezentowanego w powołanym w odwołaniu piśmie Ministra Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010 r. Nr [...]. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że interpretacja ta była błędna i nie miała mocy wiążącej. Interpretacje nie stanowiły podstaw prawnych wydanych decyzji. Zdaniem Ministra uznanie odwołania Gminy za zasadne jedynie z przyczyn rozbieżności interpretacyjnych dotyczących art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z całą pewnością byłoby bezpodstawne i mogłoby oznaczać naruszenie zasady równości podmiotów w stosunku do wszystkich gmin, które w sposób prawidłowy zastosowały się do postanowień tego przepisu.

Na marginesie organ zauważył, że Skarżąca Gmina, co do zasady, dokonując zwrot części dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości, nie poniosła negatywnych konsekwencji w postaci naliczania odsetek wstecz, tj. od dnia przekazania dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości, albo od dnia następującego po terminie zwrotu dotacji, lecz od dnia [...] maja 2012 r., tj. doręczenia Skarżącej pisma z [...] maja 2012r. informującego o stwierdzonych nieprawidłowościach. W przypadku zatem dokonania szybkiego zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, Gmina mogła uchronić się od konieczności poniesienia jakiegokolwiek ciężaru w postaci zapłaty odsetek. Kwestia rozbieżności interpretacyjnych nie miała zatem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ także zauważył, że w dniu wszczęcia postępowania w sprawie i wydania zaskarżonej decyzji kwestia interpretacji art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych dokonana przez właściwe organy była od dawna przesądzona i znajduje uzasadnienie w jednolitej linii orzecznictwa sądu administracyjnego.

Minister Finansów powołując się na art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, 5 pkt 2 i 6 ustawy o finansach publicznych wyjaśnił, że dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji.

Gmina [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Finansów z [...] lutego 2013 r., wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Skarżonej decyzji Ministra Finansów zarzucił naruszenie:

1) art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych poprzez przyjęcie, iż wejście w życie z dniem 1 stycznia 2010r. powołanego artykułu powoduje zmianę w dotychczasowym sposobie dotowania stypendiów i zasiłków szkolnych przez Gminy polegającym na ponoszeniu przez nie 20% udziału własnego w wypłatach tej formy pomocy,

2) art. 90b ustawy o systemie oświaty poprzez nie uznanie, że niniejszy artykuł jako przepis odrębnej ustawy w rozumieniu art. 128 ust. 2 o finansach publicznych nie zobowiązuje Gminy do zapewnienia udziału własnego w realizacji pomocy materialnej dla uczniów,

3) art. 90r ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 128 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez Ministra Finansów, iż istnieje podstawa do zobowiązania Gminy do zwrotu dotacji,

4) art. 9 ust. 2 i 3 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985r. poprzez jego błędne niezastosowanie,

5) art. 167 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego następują wraz z odpowiednimi zmianami w podziale dochodów publicznych,

6) art. 7 oraz 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) przez dokonanie niewyczerpującego oraz niedostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci interpretacji Ministerstwa Edukacji Narodowej z [...] lipca 2010r. nr [...].

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie.

Podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów administracyjnych a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd podziela w całości stanowisko, które prezentował w podobnych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (patrz m.in. wyrok z 3 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2105/11, publ. – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Od dnia 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych, która w przepisie art. 128 ust. 1 stanowi, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy, natomiast zapis ust. 2 brzmi: Kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej.

Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, a jego wykładnia literalna nie budzi wątpliwości. Termin "dofinansowanie" oznacza sfinansowanie jakiegoś zadania w części, nie w całości. Gdyby tak było, ustawodawca użyłby innego określenia, np. ,,sfinansowanie" czy ,,sfinansowanie w całości".

Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, sięgnął do protokołu z posiedzenia sejmowej Komisji Finansów Publicznych z 8 lipca 2009r., nr 180, Biuletyn z posiedzenia 2499/VI z którego wynika, że art. 128 ustawy o finansach przeszedł bez poprawek i nie było na posiedzeniu w ogóle żadnej dyskusji odnośnie zawartych w nim unormowań.

To, iż pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych możliwe było sfinansowanie przedmiotowego zadania w 100% z dotacji celowej, nie może stanowić argumentu przemawiającego za tym, że nadal jest to możliwe. Ustawodawca wprowadzając w 2009r. przepis art. 128 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, wyraźnie określił poziom dofinansowania zadania własnego gminy związanego z udzielaniem pomocy materialnej dla uczniów. Należy uznać, że całkowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać najwyżej w 80% dofinansowany ze środków budżetu państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmina.

Sąd podziela tym samym stanowisko Wojewody [...] oraz Ministra Finansów odnoszące się do tego problemu.

Niesporne jest między stronami uznanie, iż ustawa z dnia 7 września 1991r o systemie oświaty jest "odrębną ustawą" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jednakże żaden z przepisów ustawy o systemie oświaty (a w szczególności zamieszczony w powoływanym przez Skarżącą rozdziale 8a - Pomoc materialna dla uczniów) nie określa procentowego udziału dofinansowania przedmiotowego zadania. Art. 90b ustawy o systemie oświaty jedynie ogólnie określa źródła finansowania pomocy materialnej dla uczniów, a art. 90r stanowi tylko, że na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa. Ustawa ta nie reguluje więc w odmienny sposób pomocy materialnej dla uczniów i brak w niej wyłączenia stosowania art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. Taką regulację zawiera, na przykład, ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259). W związku z powyższym w niniejszej sprawie pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi.

Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę, że dotacje celowe zostały przyznane na rok 2010 na podstawie obowiązujących przepisów i na ten właśnie rok budżetowy. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r., zatem wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. (ustawa została uchwalona w dniu 27 sierpnia 2009r. i ogłoszona 24 września 2009r. z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2010r.) nie miało charakteru niespodziewanego i nie naruszało zasady ochrony interesów w toku. Gmina miała stosowny czas na przygotowanie się do jej stosowania.

Sąd nie podziela zarzutu, że w związku z wejściem w życie art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych nastąpiły zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego, które powinny powodować odpowiednie zmiany w podziale dochodów publicznych (art. 167 ust. 4 Konstytucji RP). Zauważyć bowiem należy, że pod rządami obowiązującej przed 1 stycznia 2010r. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych na podstawie art. 108 - który był częściowym odpowiednikiem obecnie obowiązującego art. 128 ustawy o finansach publicznych z 2009r. - dotacje celowe mogły być przyznawane na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych, jakkolwiek bez określenia wysokości tego dofinansowania (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2119/11, niepubl., zawarty w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 90p ust. 1 ustawy o systemie oświaty udzielanie świadczeń pomocy materialnej o charakterze socjalnym jest zadaniem własnym gminy. Dodatkowo art. 166 Konstytucji RP wskazuje, że zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Natomiast dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego. W wyroku z dnia 28 czerwca 2001r., (U 8/00, OTK 2001 nr 5, poz. 123, LEX nr 48449) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: "Z istoty bowiem zadania własnego wynika, iż jego finansowanie musi mieć charakter samodzielny i kreatywny, tzn. organy samorządu muszą mieć zagwarantowane prawo decydowania w jakiejś mierze o zakresie i sposobie realizacji zadania ustawowo zdefiniowanego, lub co najmniej o sposobie jego realizacji i finansowaniu". Również w doktrynie akcentowane jest ograniczenie roli omawianych dotacji celowych wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Argumentacja ta pozostaje aktualna dla uzasadnienia wprowadzenia limitów kwot dotacji na dofinansowanie zadań własnych, określonego w ust. 2 art. 128 ustawy o finansach publicznych, co powinno zachęcić samorządy do poszukiwania alternatywnych w stosunku do zasileń z budżetu państwa źródeł finansowania zadań własnych (L. Lipiec – Warzecha, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Oficyna 2011). Dlatego też bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa, który zdaniem Skarżącej polega na takim stanowieniu legislacji, które pozwoliłoby na poszanowanie oraz ochronę podmiotu w sytuacji, w której rozpoczął on określone przedsięwzięcie na gruncie dotychczasowych przepisów i ich interpretacji. Trzeba bowiem ponownie podkreślić, że udzielanie pomocy uczniom było i jest zadaniem własnym gminy, na które gmina mogła w 2010r. otrzymać co najwyżej 80% dotację.

W podobny sposób należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 2 i 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U., Nr 124, poz. 607) poprzez błędne niezastosowane należy zauważyć, że zarzut ten jest bezzasadny.

Art. 9 ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego stanowi, że wysokość zasobów finansowych społeczności lokalnych powinna być dostosowana do zakresu uprawnień przyznanych im przez Konstytucję lub przez prawo. Ust. 3 tego artykuły wskazuje, że przynajmniej część zasobów finansowych społeczności lokalnych powinna pochodzić z opłat i podatków lokalnych, których wysokość społeczności te mają prawo ustalać, w zakresie określonym ustawą.

Mając powyższe na względzie Sąd ponowne wskazuje, że sporne zadanie własne gminy było możliwe do dofinansowania przez budżet państwa do wysokości co najwyżej 80 % poniesionych kosztów. Zatem na pozostałą część zadania własnego gmina winna znaleźć pokrycie w środkach własnych, w tym m.in. z dochodów gminy z podatków lokalnych.

Bezzasadne są także zarzuty naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Sąd pragnie zwrócić uwagę na to, że interpretacja Ministra Edukacji Narodowej z 23 lipca 2010r. w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych jest błędna, nadto nie miała dla organu mocy wiążącej. Ponadto Sąd z urzędu nie stwierdził, iż organy administracji w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie z obrazą przepisów postępowania administracyjnego, gdyż prawidłowe stosowanie obowiązujących przepisów prawa nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.