Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 509/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 146 § 3, art. 138 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi P.U. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 marca 2020r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ) utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 23 stycznia 2020r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku P.U. (dalej: skarżący, wnioskodawca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wynika, że skarżący jest osobą fizyczną, posiadającą rezydencję podatkową w Polsce, gdzie posiada także centrum interesów życiowych. Od 2019 r. skarżący wykonuje pracę najemną na jednostkach pływających eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, jako marynarz. Dochód uzyskany przez skarżącego jest dochodem opodatkowanym u źródła, tj. w Wielkiej Brytanii. Na mocy wewnętrznych przepisów obowiązujących w Wielkiej Brytanii ww. dochód może podlegać tam opodatkowaniu i traktowany jest jako dochód uzyskany u źródła.

W latach następnych skarżący zamierza kontynuować pracę na jednostkach pływających eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, dodatkowo uzyskując dochody z pracy najemnej na jednostkach pływających eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii.

Skarżący nie osiąga i nie zamierza osiągać na terytorium Polski żadnego innego dochodu zarówno z pracy na jednostkach pływających, jak i z innych źródeł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy skarżący będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce w związku z uzyskaniem dochodów z pracy na jednostce pływającej eksploatowanej w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii w 2019 r., a tym samym czy skarżący będzie obowiązany do złożenia zeznania podatkowego w Polsce w związku z uzyskiwaniem dochodów z pracy najemnej wykonywanej na jednostce pływającej zarządzanej przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Wielkiej Brytanii?

Czy od 1 stycznia 2019 r. w stosunku do uzyskiwanych przez skarżącego dochodów z pracy najemnej na jednostkach pływających eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii zastosowanie znajduje metoda proporcjonalnego odliczenia?

Czy wykonywanie pracy najemnej na jednostkach pływających eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Wielkiej Brytanii w 2019 r. uprawnia skarżącego do skorzystania z ulgi abolicyjnej?

Czy skarżący będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce w latach następnych, a tym samym czy będzie obowiązany do złożenia zeznania podatkowego w Polsce w związku z uzyskiwaniem dochodów z pracy najemnej wykonywanej na jednostce pływającej zarządzanej przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Wielkiej Brytanii oraz Norwegii?

Czy wykonywanie pracy najemnej na jednostce pływającej eksploatowanej w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Wielkiej Brytanii oraz Norwegii w latach następnych uprawnia skarżącego do skorzystania z ulgi abolicyjnej?

Skarżący przedstawił ponadto obszerne, własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w którym wskazał m.in., że w oparciu o normatywną treść art. 14 ust. 3 Konwencji z dnia 20 lipca 2006 r. między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania z zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (Dz.U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840 ze zm.), wynagrodzenie otrzymywane za prace najemną wykonywaną na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa może być opodatkowane w tym Państwie. W przypadku dochodów uzyskiwanych przez marynarza będącego polskim rezydentem z pracy na statku eksploatowanym w transporcie morskim przez przedsiębiorstwo brytyjskie podlegają one opodatkowaniu w tym państwie. Źródłem tego dochodu jest Wielka Brytania, a podatek od niego pobierany jest podatkiem u źródła. Ww. dochód jest również dochodem transgranicznym (transferowanym do Polski z Wielkiej Brytanii) i tak powinien zostać opodatkowany. W przypadku gdy na podstawie wewnętrznych przepisów brytyjskich dochód ten nie będzie podlegał opodatkowaniu, to i tak w tej sytuacji, w kwestii unikania podwójnego opodatkowania, zastosowanie znajdzie metoda proporcjonalnego odliczenia, a podatnik będzie mógł skorzystać z ulgi abolicyjnej. Zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, iż są to dochody podlegające opodatkowaniu u źródła zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 a) Konwencji MLI zmianie ulega metoda unikania podwójnego opodatkowania, która zaczyna obowiązywać z dniem 1 stycznia 2019 r. Ponadto, skarżący jest obowiązany złożyć zeznanie podatkowe za 2020 r. i rozliczyć swoje dochody w Polsce.

Do dochodów uzyskiwanych w Norwegii, zgodnie z Konwencją z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania z zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2010 r. Nr 134, poz. 899 ze zm.), zastosowanie znajduje metoda proporcjonalnego odliczenia, a zatem także art. 27g ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.f.") przewidujący ulgę abolicyjną. Osoba, która za granicą uzyskała dochody podlegające rozliczeniu z zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia ma obowiązek złożyć w Polsce roczne zeznanie podatkowe, nawet jeżeli w Polsce nie uzyskała żadnych dochodów. Osoby, które za granicą uzyskały dochody m.in. z pracy bądź z prowadzenia działalności gospodarczej, podlegające w Polsce rozliczeniu z zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia, mają prawo do odliczenia od podatku dochodowego tzw. ulgi abolicyjnej, czyli kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem obliczonym z zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia a podatkiem obliczonym według metody wyłączenia z progresją. Ww. ocena stanu faktycznego odnośnie Norwegii znajdzie zastosowanie także w latach następnych.

Skarżący we własnym stanowisku przedstawił szeroką analizę pojęcia "statku" zarówno na gruncie przepisów umów międzynarodowych ratyfikowanych przez RP, jak i przepisów krajowych. Stwierdził, że statek sejsmiczny/jednostkę offshore/barkę/FPSO/PSV/holownik/hotelowiec należy uznać za statek. Jednostka ta może być bowiem eksploatowana w środowisku morskim, a także bezsprzecznie jest przeznaczona do żeglugi morskiej. O możliwości eksploatacji statku w żegludze międzynarodowej przesądza oznaczenie klasy określające ograniczenie rejonu żeglugi. Przedmiotowy statek spełnia wszelkie wymogi w zakresie budowy oraz wyposażenia przewidziane dla statków eksploatowanych po morzach otwartych. Statek ten jest zdatny do żeglugi oraz może być eksploatowany w żegludze międzynarodowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt g Konwencji określenie transport międzynarodowy oznacza wszelki transport statkiem morskim lub statkiem powietrznym, z wyjątkiem przypadku, gdy statek morski lub statek powietrzny jest eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi w Umawiającym się Państwie. Z definicji tej wynika, iż transport międzynarodowy obejmuje wszelkie przejawy eksploatacji statku poza sytuacją, gdy statek jest eksploatowany wyłącznie na terytorium Państwa-Strony Konwencji. Jak zostało natomiast wspomniane, przedmiotowy statek jest przeznaczony do eksploatacji bez jakichkolwiek ograniczeń terytorialnych. Oznacza to, że statek ten może być w rozumieniu ww. definicji eksploatowany także w transporcie międzynarodowym.

Dalej skarżący wskazał, że językowa wykładnia przepisu ustanawiającego definicję pojęcia "transport międzynarodowy" prowadzi do błędnych wniosków, niezgodnych z istotą Konwencji. Przyjęcie, że przez "transport międzynarodowy" należy rozumieć wyłącznie przewóz towarów czy pasażerów pomiędzy portami znajdującymi się w różnych Państwach oznaczałoby, iż zamiarem Państw-Stron było różnicowanie sytuacji prawno-podatkowej marynarzy wykonujących pracę na statkach przeznaczonych ściśle do przewozu towarów czy pasażerów z sytuacją marynarzy wykonujących prace na innych rodzajach statkach, całkowicie zdatnych do żeglugi, które mogą być również eksploatowane w żegludze międzynarodowej. Nie istnieją jakiekolwiek racjonalne przesłanki przemawiające za tym, żeby to typ statku, na którym wykonywana jest praca, miał decydujące znaczenie przy określaniu reżimu prawnego, któremu podlega marynarz. Należy uznać, że faktycznym celem art. 14 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 1 pkt g Konwencji było precyzyjne określenie sytuacji prawno-podatkowej osób, które nie wykonują pracy wyłącznie na terytorium jednego z umawiających się państw, a co za tym idzie ich dochody nie mogą być opodatkowane zgodnie z art. 14 ust. 1 Konwencji. Stąd też całkowicie uzasadnione jest odstąpienie od wykładni językowej na rzecz wykładni celowościowej omawianych norm.

Dalej skarżący zauważył, że holownik może być używany do transportu pasażerów czy też ładunku. Polski ustawodawca dopuścił możliwość opodatkowania podatkiem tonażowym dochodów uzyskiwanych z eksploatacji holownika, jeżeli co najmniej 50% czasu pracy faktycznie wykonywanej w ciągu roku stanowi przewóz ładunku lub pasażerów drogą morską. O holowaniu, jako o usłudze transportu morskiego, nie zaś wyłącznie usłudze pomocniczej występującej w żegludze, mówi się również w doktrynie. Czynności podejmowane w związku z holowaniem niejednokrotnie mogą przybrać postać transportu drogą morską, np. podczas udzielania przez statek siły pociągowej drugiemu statkowi lub innemu obiektowi celem przesunięcia go po powierzchni wody. Umowy holowania, w których armator bierze pod swoją opiekę obiekt holowany, bez załogi i odpowiada za szkodę (chyba że udowodni, że powstała ona pomimo zachowania należytej staranności) mają charakter podobny do umowy przewozu (tak: J. Łopuski, Odpowiedzialność holownika za szkody wyrządzone podczas holowania, Rocznik Prawa Morskiego 1954, s. 72 i 78).

Podobnie rzecz przedstawia się w odniesieniu do takich statków jak pływające urządzenia dźwigowe. Zgodnie z § 429 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, jeżeli za pomocą urządzenia dźwigowego mają być transportowani ludzie na morską jednostkę lub z niej, kierownik morskiej jednostki opracowuje instrukcję określającą szczegółowe warunki bezpieczeństwa, obowiązujące przy wykonywaniu tych czynności.

W odniesieniu do kablowców warto zauważyć, iż status tych statków, jako jednostek wykonujących działalność analogiczną do transportu morskiego, został potwierdzony przez Komisję Europejską w Decyzji z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 22/07 (ex N 43/07) w odniesieniu do rozszerzenia systemu zwalniającego duńskie przedsiębiorstwa transportu morskiego z podatku dochodowego i ze składek na ubezpieczenie społeczne marynarzy na działalność związaną z pogłębianiem i układaniem kabli. Jak uznała Komisja, marynarze wykonujący pracę na tego rodzaju statkach mogą zostać objęci tzw. systemem DIS, jako że statki te są eksploatowane w podobnym zakresie, co statki wykonujące typowy transport morski.

Statkiem eksploatowanym w transporcie może być również barka. Warto zauważyć, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatku VAT stawkę 0% stosuje się między innymi do dostaw pozostałych statków pełnomorskich do przewozu ładunków suchych (stałych), z wyłączeniem barek morskich bez napędu (PKWiU ex 30.11.24.0).

Z uwagi na braki formalne wniosku oraz fakt wykonywania przez skarżącego pracy na jednostkach pływających - w kontekście ww. przedstawionej definicji "eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym", organ pismem z dnia 15 listopada 2019 r. wezwał skarżącego m.in. o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego poprzez wskazanie:

1) Co należy rozumieć pod pojęciem "jednostek pływających"? Na jakich "jednostkach pływających" skarżący wykonywał/będzie wykonywał pracę w 2019 r., w szczególności czy były/będą to statki morskie przeznaczone do transportu osób, statki morskie przeznaczone do transportu towarów (jeśli nie, należało wskazać jakie to były/będą jednostki, np. statki badawcze, statki służące do wierceń i poszukiwań, lub inne)? Na jakich "jednostkach pływających" skarżący będzie wykonywał pracę w następnych latach, których dotyczy wniosek, w szczególności czy będą to statki morskie przeznaczone do transportu osób, statki morskie przeznaczone do transportu towarów (jeśli nie, należało wskazać jakie to będą jednostki, np. statki badawcze, statki służące do wierceń i poszukiwań, lub inne)?

2) Czy jednostki pływające, na których skarżący wykonywał/będzie wykonywał pracę w 2019 r., były/będą faktycznie wykorzystywane do transportu oraz czy podmiot z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii eksploatujący te jednostki uzyskiwał/będzie uzyskiwał dochody z tego transportu? Jeśli tak, należało również wyjaśnić co transportowały/będą transportowały te jednostki (np. towary, osoby niebędące załogą)?

3) Czy jednostki pływające eksploatowane przez podmiot z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, na których skarżący będzie wykonywał pracę najemną w latach następnych, będą faktycznie wykorzystywane do transportu oraz czy podmiot eksploatujący te jednostki będzie uzyskiwał dochody z tego transportu? Jeśli tak, należało również wyjaśnić co będą transportowały te jednostki (np. towary, osoby niebędące załogą)?

4) Czy jednostki pływające eksploatowane przez podmiot z faktycznym zarządem w Norwegii, na których skarżący będzie wykonywał pracę najemną w latach następnych, będą faktycznie wykorzystywane do transportu oraz czy podmiot eksploatujący te jednostki będzie uzyskiwał dochody z tego transportu? Jeśli tak, należało również wyjaśnić co będą transportowały te jednostki (np. towary, osoby niebędące załogą)?

5) Czy na jednostkach, o których mowa we wniosku, skarżący będzie wykonywał pracę najemną jako marynarz?

6) Czy jednostki pływające eksploatowane przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, na których skarżący wykonywał/będzie wykonywał pracę w 2019 r., były/będą eksploatowane w transporcie wyłącznie między miejscami położonymi w jednym państwie (jeśli tak, należało wskazać jakie to państwo), czy między miejscami położonymi w różnych państwach?

7) Czy jednostki pływające eksploatowane przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, na których skarżący będzie wykonywał pracę w latach następnych, będą eksploatowane w transporcie wyłącznie między miejscami położonymi w jednym państwie (jeśli tak, należało wskazać jakie to państwo), czy między miejscami położonymi w różnych państwach?

1) Czy jednostki pływające eksploatowane przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii, na których skarżący będzie wykonywał pracę w latach następnych, będą eksploatowane w transporcie wyłącznie między miejscami położonymi w jednym państwie (jeśli tak, należało wskazać jakie to państwo), czy między miejscami położonymi w różnych państwach?

2) Czy w 2019 r. przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii eksploatujące jednostki pływające ponosiło/będzie ponosiło ostatecznie koszty wynagrodzenia skarżącego i w konsekwencji jego zyski zostały/zostaną pomniejszone o te wynagrodzenia?

3) Czy w latach następnych przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii eksploatujące jednostki pływające będzie ponosiło ostatecznie koszty wynagrodzenia skarżącego i w konsekwencji jego zyski zostaną pomniejszone o te wynagrodzenia?

4) Czy w latach następnych przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii eksploatujące jednostki pływające będzie ponosiło ostatecznie koszty wynagrodzenia skarżącego i w konsekwencji jego zyski zostaną pomniejszone o te wynagrodzenia?

5) Czy na gruncie ustawodawstwa Norwegii przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii eksploatujące jednostki pływające będzie podlegało opodatkowaniu w Norwegii ze względu na siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze?

6) Czy na gruncie ustawodawstwa Wielkiej Brytanii w 2019 r. i latach następnych przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii eksploatujące jednostki pływające podlegało i będzie podlegało opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii ze względu na siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze?

7) Czy w Norwegii skarżący będzie objęty tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym w związku z uzyskanymi świadczeniami z tytułu pracy najemnej na wskazanych we wniosku jednostkach pływających eksploatowanych przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii, tzn. czy Norwegia będzie traktowała Skarżącego jako nierezydenta, czyli jako osobę podlegającą opodatkowaniu tylko z tytułu dochodów osiąganych ze źródeł położnych w tym państwie?

8) Czy dochody, które uzyska skarżący w latach następnych z tytułu pracy na jednostkach pływających eksploatowanych przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii, będą w Norwegii zwolnione z podatku zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju?

9) Gdzie (w jakim państwie) znajduje się w 2019 r. i będzie się znajdowała w latach następnych siedziba przedsiębiorstwa z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, które eksploatuje/eksploatować będzie jednostkę pływającą?

10) Gdzie (w jakim państwie) będzie się znajdowała w latach następnych siedziba przedsiębiorstwa z faktycznym zarządem w Norwegii, które eksploatować będzie jednostkę pływającą?

11) Czy w okresach, których dotyczy wniosek, pracodawcami skarżącego odpowiednio były i będą przedsiębiorstwa eksploatujące jednostki pływające, czy inne podmioty (jeśli inne podmioty, należało wskazać jakie to podmioty i na terytorium jakiego państwa mają one miejsce zamieszkania bądź siedzibę)?

12) W przypadku, gdy w okresach, których dotyczy wniosek, odpowiednio skarżący wykonywał i będzie wykonywał pracę na jednostkach pływających niemających statusu statków morskich, lub na jednostkach pływających mających status statków morskich, które jednak nie wykonywały międzynarodowego transportu osób i towarów, należało wyjaśnić, czy jednostki te w okresach, kiedy odpowiednio skarżący wykonywał i będzie wykonywał pracę, były i będą eksploatowane wyłącznie na wodach międzynarodowych, czy także albo wyłącznie na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego? W przypadku gdy jednostki pływające odpowiednio nie były i nie będą eksploatowane wyłącznie na wodach międzynarodowych należało podać:

na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego jakiego państwa (jakich państw) odpowiednio były i będą eksploatowane;

czy skarżący przebywał i będzie przebywał w każdym z tych krajów przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w roku podatkowym oraz przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w roku podatkowym;

czy wynagrodzenia skarżącego odpowiednio były wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie miał miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie, w którym skarżący wykonywał pracę i będą wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie będzie miał miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie, w którym skarżący będzie wykonywał pracę;

czy (w zaistniałym stanie faktycznym) pracodawca posiadał w kraju (krajach), w którym skarżący wykonywał pracę, zagraniczny zakład lub stałą placówkę w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i wynagrodzenia skarżącego były ponoszone przez ten zakład lub placówkę oraz czy (w zdarzeniu przyszłym) pracodawca będzie posiadał w kraju (krajach), w którym skarżący będzie wykonywał pracę zagraniczny zakład lub stałą placówkę w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i wynagrodzenia skarżącego będą ponoszone przez ten zakład lub placówkę.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 listopada 2019 r., a odpowiedź na nie wpłynęła do organu w dniu 29 listopada 2019 r.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z uwagi na niewystarczające "uzupełnienie" opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W treści postanowienia organ wyjaśnił, jakie elementy pisma skarżącego z dnia 22 listopada 2019 r. powodują brak możliwości uznania, że opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego został uzupełniony w żądany sposób, a co za tym idzie brak możliwości uznania, że opis ten jest wyczerpujący.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie.

W wyniku ponownej analizy sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w związku z czym postanowieniem z dnia 27 marca 2020 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że skarżący "scharakteryzował" opis jednostek pływających, których dotyczy stan faktyczny wyłącznie poprzez wskazanie, że mowa o jednostkach pływających "wykonujących transport morski w rozumieniu definicji przewidzianej w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, tj. takich które przebywały na wodach międzynarodowych nie wykonywały kabotażu" i że "jednostki te przewoziły m.in. różnego rodzaju towary". Fragment ten nadal nie wyjaśnia jednak, na jakich jednostkach pływających skarżący wykonywał pracę. Co więcej, zawiera niespójności. Z jednej bowiem strony skarżący odwołuje się do definicji "transportu morskiego" (transportu międzynarodowego) w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (w analizowanym przypadku istotne są zapisy umowy polsko-brytyjskiej i polsko-norweskiej). Z drugiej jednak strony elementy jego odpowiedzi nie w pełni odpowiadają tym definicjom. Jednocześnie, w odniesieniu do zdarzeń przyszłych, skarżący wskazał, że "przewiduje, iż będzie wykonywał pracę w przyszłych latach na podobnych jednostkach", tj. podobnych do jednostek, o których mowa w stanie faktycznym. Wskazanie na "podobieństwo" jednostek pływających w zdarzeniu przyszłym do niedookreślonych jednostek pływających o których mowa w stanie faktycznym, nie może zostać uznane za wyczerpujące uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w zażaleniu, skarżący nie udzielił również jednoznacznych odpowiedzi na pytania z nr IV pkt 2 wezwania, nie odniósł się też do zdarzenia przyszłego.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym, o zobowiązanie organu podatkowego do wydania w określonym terminie decyzji na podstawie art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 5 w związku z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r., poz. 900) poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo przedstawienia przez skarżącego wyczerpującego opisu stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska zarówno we wniosku, odpowiedzi na wezwanie organu oraz zażaleniu na wydane postanowienie;

art. 14h w związku z art. 120 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady legalizmu oraz nieprzeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

art. 124 w związku z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ, brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego postanowienia;

art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika;

przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 14h w związku z art. 120 Ordynacja podatkowa poprzez wydanie postanowienia na podstawie własnego uznania, a nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa;

art. 14c § 2 i art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez podejmowanie działań pozostających w sprzeczności z pogłębianiem u skarżącego zasady zaufania do organów państwa i pewnością obrotu prawnego, w szczególności poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego.

Skarżący podniósł, że w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać oceny stanu faktycznego i udzielić odpowiedzi na przedstawione pytania. Pomimo to organ wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Ponadto organ jedynie lakonicznie wskazał, iż skarżący nie uzupełnił w terminie wszystkich braków formalnych wniosku, tj. udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytanie oznaczone nr IV 1-4, 6-8 z wezwania z dnia 15 listopada 2019 r., co w konsekwencji uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie. Zdaniem skarżącego z udzielonej na wezwanie odpowiedzi jednoznacznie wynika, iż statki, na których skarżący wykonywał oraz nadal będzie wykonywał pracę, były eksploatowane w transporcie morskim.

Skarżący udzielił kompleksowej odpowiedzi na pytania w zakresie, w jakim posiadał wiedzę. Podniósł również, że jako zatrudniony na statku marynarz często nie ma szczegółowej wiedzy na temat transportowanych towarów oraz nie posiada konkretnych informacji dotyczących zysków przedsiębiorstwa z uwagi na fakt, iż informacje takie często objęte są klauzulą poufności. Niemniej jednak w odpowiedzi na wezwanie organu - zgodnie z posiadaną wiedzą - wskazał, iż statki były oraz będą eksploatowane w transporcie międzynarodowym, a podmiot eksploatujący ww. statki osiągał oraz będzie osiągał zyski z eksploatacji statku. Tym samym za kuriozalne należy uznać wskazanie w przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydanym postanowieniu, iż udzielone odpowiedzi były niejednoznaczne i niespójne.

Odnosząc się do wskazania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, iż skarżący nie wskazał jakie dokładnie towary będą transportowane na statkach, na których zamierza wykonywać pracę w latach następnych, skarżący podniósł, iż nie jest w stanie przewidzieć jakie towary będą przewożone na ww. statkach. Zgodnie ze swoją wiedzą skarżący wskazał, iż statki, na których będzie wykonywał pracę w latach następnych będą najprawdopodobniej wykorzystywane w transporcie morskim, a transport będzie najprawdopodobniej obejmował przewóz m.in. różnych towarów lub osób.

Zdaniem skarżącego w sposób jednoznaczny wskazał on, iż statki, na których wykonywał pracę w 2019 r., były eksploatowane między miejscami położonymi w różnych państwach, a co za tym idzie transport wykonywany był zgodnie z definicją z Konwencji polsko-brytyjskiej oraz polsko-norweskiej. Ponadto podał, iż zgodnie z jego wiedzą w latach następnych będą to statki eksploatowane między miejscami położonymi w różnych państwach, a co za tym idzie transport wykonywany będzie zgodnie z definicją z Konwencji polsko-brytyjskiej oraz polsko-norweskiej. Według skarżącego mimo wskazania przez niego wyczerpujących odpowiedzi na pytania, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej bezpodstawnie wskazał, iż udzielone odpowiedzi były niewystarczające oraz niespójne.

Wobec powyższego - zdaniem skarżącego - za błędne należy uznać stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, iż nie przedstawił on pełnego stanowiska w sprawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, a co za tym idzie nie zostały pełnienie przesłanki z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej.

Następnie skarżący podjął polemikę z organem co do sposobu rozumienia pojęcia eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym wskazując, że organ błędnie pominął definicje legalne zawarte w przepisach prawa międzynarodowego. Skarżący wskazał, że transportem międzynarodowym jest każdy transport, który odbywa się poza drugim państwem stroną umowy. Powołał się w zakresie analizy pojęcia "eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym" na przepisy różnych konwencji i kodeksów. W związku z powyższym skarżący podniósł, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w odpowiedzi na wezwanie organu zawarte zostały wszelkie informacje dotyczące stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wystarczające do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie według powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia.

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wskazany przepis przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej.

Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Jeśli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to interpretacja nie spełnia jednego z podstawowych celów tej instytucji jakim jest ochrona podatnika (zob. np. wyroki NSA: z 15 grudnia 2016 r., I FSK 745/15; z 24 listopada 2016 r., II FSK 1703/16, orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.

Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie, gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczącej podlegania obowiązkowi podatkowemu w Polsce w związku z uzyskiwaniem dochodów z pracy najemnej wykonywanej na jednostkach pływających zarządzanych przez przedsiębiorstwa z miejscem faktycznego zarządu w Wielkiej Brytanii oraz Norwegii oraz skorzystaniu z tzw. ulgi abolicyjnej.

Dla udzielenia odpowiedzi na zadane we wniosku pytania zasadnicze znaczenie mają następujące przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. W myśl art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-norweskiej bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, może być opodatkowane w tym Państwie. Natomiast określenie "transport międzynarodowy" – na mocy art. 3 ust. 1 lit. g) ww. Konwencji polsko-norweskiej - oznacza wszelki transport statkiem morskim lub statkiem powietrznym, za wyjątkiem przypadku, gdy statek morski lub statek powietrzny jest eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi w Umawiającym się Państwie.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 ww. Konwencji polsko-brytyjskiej wynagrodzenie otrzymywane za pracę najemną, wykonywaną na pokładzie statku morskiego bądź statku powietrznego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa może być opodatkowane w tym Państwie. Natomiast określenie "transport międzynarodowy" - na mocy art. 3 ust. 1 pkt h) ww. Konwencji polsko-brytyjskiej - oznacza wszelki transport statkiem morskim lub statkiem powietrznym, eksploatowanym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, z wyjątkiem przypadku, kiedy statek morski lub statek powietrzny eksploatowany jest wyłącznie między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie.

W kontekście powyższego, definicji "transportu międzynarodowego" nie można zatem utożsamiać z jakimkolwiek przemieszczaniem się jednostki poza wody terytorialne danego państwa. To z kolei prowadzi do wniosku, że nie każda jednostka pływająca jest statkiem morskim eksploatowanym w transporcie międzynarodowym.

W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że definicja "transportu międzynarodowego" przyjęta w konwencji nie może być rozstrzygająca, gdyż nie wyjaśnia na czym w istocie transport ma polegać. Samo zaś powołanie definicji statku nie oznacza, że wszystkie statki eksploatowane są w transporcie międzynarodowym.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą poprzez transport (w tym transport międzynarodowy) należy rozumieć zespół czynności związany z przemieszczaniem osób i dóbr materialnych za pomocą odpowiednich środków (tu: za pomocą statków morskich). Transport morski oznacza więc przewóz statkami w celach zarobkowych pasażerów i ładunków przez wody morskie (przykładowo: wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II FSK 652/18 czy wyroki WSA w Gdańsku z 28 lutego 2017r. sygn. akt I SA/Gd 1514/16, z 8 lutego 2017r. sygn. akt ISA/Gd 1502/16).

Zatem, aby do dochodów skarżącego znalazły zastosowanie odpowiednio uregulowania zawarte w art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-norweskiej oraz w art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-brytyjskiej niezbędne jest spełnienie przesłanek wykonywania pracy na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym. Niespełnienie choćby jednej z przesłanek wynikających z tych przepisów oznacza, że nie mają one w sprawie zastosowania.

Mając na względzie treść zadanego pytania oraz treść powyższych przepisów nasuwa się jeszcze jedna istotna uwaga. Otóż to, czy statki są eksploatowane w transporcie międzynarodowym należy do kategorii oceny prawnej, której dokonanie wymaga wskazania prawidłowej wykładni przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie sposobu rozumienia pojęcia transportu międzynarodowego oraz dokonania subsumpcji stanu faktycznego obejmującego istotne okoliczności faktyczne. Wskazanie zatem w opisie stanu faktycznego, że zdaniem skarżącego statki były oraz będą eksploatowane w transporcie międzynarodowym, bez podania elementów stanu faktycznego, na których oświadczenie to się opiera, nie jest wyczerpującym opisem stanu faktycznego, do którego wnioskodawca jest zobowiązany. Organ miał zatem podstawy do wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, precyzyjnie wskazując jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez skarżącego jednoznacznych odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u skarżącego oraz aby pozwoliło organowi na interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W treści odpowiedzi na wezwanie skarżący co prawda odniósł się do wszystkich pytań organu, jednak nie wszystkie udzielone przez niego odpowiedzi były wyczerpujące i dotyczyły istoty pytania. Stało się to podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Zgodzić się przede wszystkim należy z organem co do tego, że ani z wniosku o wydanie interpretacji ani z odpowiedzi na wezwanie organu nie wynika konkretnie, na jakim statku skarżący wykonuje/będzie wykonywał pracę. Nie wystarczy wykazanie, że jest to statek w rozumieniu wielu różnych aktów prawnych przytoczonych przez skarżącego oraz że statek ten jest przystosowany do wykonywania transportu morskiego. Należało wskazać okoliczności dotyczące konkretnych jednostek, na których skarżący wykonuje/będzie wykonywał pracę, z których wynika, że faktycznie są one eksploatowane w transporcie międzynarodowym rozumianym jako przewóz osób i towarów pomiędzy portami położonymi w różnych państwach. Chodzi tu o wskazanie, że statki, na których skarżący wykonuje/będzie wykonywał pracę klasyfikowane są np. jako tankowce i przewożą materiały płynne, lub jako chłodniowce i przewożą chłodzoną lub mrożoną żywność itp. Nie chodzi przy tym o wskazanie konkretnego towaru, a jedynie o jego rodzaj. Wskazanie zatem przez skarżącego w uzupełnieniu wniosku, że jednostki pływające przewoziły/będą przewoziły m.in. różnego rodzaju towary nie pozwala organowi na dokonanie oceny, czy rzeczywiście statek był i będzie eksploatowany w transporcie międzynarodowym w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów obu Konwencji – polsko-brytyjskiej i polsko-norweskiej, które posługują się analogicznymi zapisami. Charakteryzując tak sposób wykorzystania statku skarżący może mieć na myśli działalność niemieszczącą się jednak w pojęciu transportu międzynarodowego, tym bardziej, że skarżący pojęcie to rozumie inaczej aniżeli organ.

Skarżący podejmuje polemikę z organem na temat pojęcia eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym wywodząc, że holowniki, kablowce, barki, dźwigi również mogą służyć do przewozu osób i towarów, niemniej jednak polemika ta na etapie uzupełniania braków formalnych wniosku była przedwczesna. Skarżący powinien podać informacje, których domaga się organ i na tle konkretnych okoliczności sprawy wywodzić, że statek ten spełnia warunki do uznania go za eksploatowany w transporcie międzynarodowym. Na tym bowiem polega istota interpretacji indywidualnej. Ma ona na celu ocenę konkretnych okoliczności faktycznych na tle konkretnych przepisów prawa, nie jest natomiast jej rolą ogólna ocena przepisów w oderwaniu od realiów danego konkretnego stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie zatem sporu co do wykładni pojęcia transportu międzynarodowego nie jest możliwe w drodze interpretacji prawnej bez podania konkretnych okoliczności, o podanie których zwrócił się organ.

W uzupełnieniu wniosku skarżący nie odniósł się również do zdarzeń przyszłych. Ponownie przypomnieć należy o funkcji, jaką pełni interpretacja indywidualna. Może ona dotyczyć zdarzenia przyszłego, niemniej jednak okoliczności przyszłe dotyczące tego zdarzenia też muszą zostać określone w sposób pozwalający na ich ocenę w świetle konkretnego przepisu prawa podatkowego, nie mogą być określane w sposób ogólny, hipotetyczny i nieprecyzyjny. Słusznie podnosi organ, że interpretacja może odnosić się do zdarzenia przyszłego, ale tylko wtedy, gdy zdarzenie to jest jasno sprecyzowane, nie musi ono być pewne, ale musi być konkretne. W sytuacji, gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie czy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wystąpi jakiś jego element, dopuszcza go jedynie w sferze możliwości, nie jest możliwe dokonanie przez organ oceny prawnopodatkowych skutków zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2619/10).

W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do skarżącego, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwolił na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, że na tle udzielonych przez skarżącego informacji organ nie był w stanie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania i ocenić czy dochody skarżącego uzyskiwane z pracy najemnej na statkach nie są objęte obowiązkiem podatkowym w Polsce ani co do możliwości skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 169§ 1 Ordynacji podatkowej.

W sprawie nie było również podstaw do wnioskowania in dubio pro tributario gdyż nie zaistniały wątpliwości co do treści przepisów prawa, które można było rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.