Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1378/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budżetowe prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Montowski Sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB") zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej "[...]" lub "Spółka") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z [...] marca 2020 r. nr [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

WINB decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] nakazał [...] rozbiórkę nieużytkowanego budynku mieszkalnego nienadającego się do remontu i odbudowy, położonego na terenie stacji kolejowej [...] przy ul. [...], na działce nr ew. [...], [...], obręb [...], wraz z uporządkowaniem terenu. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzjami WINB: z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], z [...] marca 2017 r. nr [...], z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] i z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Zmiany następowały na wniosek [...] i dotyczyły terminu wykonania nałożonego obowiązku. Ostatecznie do robót rozbiórkowych należało przystąpić w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia ostatniej z ww. decyzji, a zakończyć w terminie do dnia [...] grudnia 2019 r.

[...] w piśmie z [...] grudnia 2019 r. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o zmianę terminu wykonania nałożonych obowiązków. Żądanie uzasadniła roszczeniami najemcy związanymi z meldunkiem oraz prawem do użytkowania obiektu będącego przedmiotem decyzji. Spółka wskazała, że skierowała sprawę do Urzędu Gminy w [...] (do Wydziału Ewidencji Ludności), jednak - pomimo monitów - nie wydano rozstrzygnięcia.

W piśmie z [...] stycznia 2020 r. [...] uzupełniła wniosek, składając do akt sprawy protokół z okresowej rocznej kontroli stanu technicznego przedmiotowego budynku przeprowadzonej [...] kwietnia 2019 r. Kontrola doprowadziła do ustalenia, że przedmiotowy obiekt jest w złym stanie technicznym, wymaga kapitalnego remontu lub rozbiórki, pomimo złego stanu technicznego nie zagraża bezpieczeństwu otaczającego mienia lub środowiska. Spółka powołała się także na opinię techniczną T. D. (uprawnienia budowlane nr [...]), wedle której istnieje możliwość przedłużenia okresu wyznaczonego na rozbiórkę budynku.

WINB, powołaną na wstępie decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...], odmówił zmiany decyzji z [...] czerwca 2015 r., stwierdzając, że Spółka nie przedstawiła żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby kolejne przedłużenie terminu rozbiórki. Przywoławszy treść art. 155 K.p.a. i art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ pierwszej instancji skonstatował, że ponad czteroletni termin na wykonanie rozbiórki budynku nienadającego się do remontu i odbudowy, przy zachowaniu należytej staranności, z pewnością był wystarczający do wykonania rzeczonego obowiązku.

[...] złożyła odwołanie od decyzji WINB z [...] marca 2020 r.

GINB, powołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ drugiej instancji, podobnie jak WINB, przywołał treść art. 155 K.p.a. i wyjaśnił, w jakich sytuacjach przepis ten znajduje zastosowanie, konstatując, że może stanowić podstawę zmiany terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie zauważył, że organ pierwszej instancji już kilkakrotnie zmieniał decyzję z [...] czerwca 2015 r. w zakresie terminu zakończenia rozbiórki. Wskazał, że [...], będąca właścicielem przedmiotowego jednorodzinnego budynku mieszkalnego, wniosek o zmianę terminu uzasadniała i nadal uzasadnia tym, że dawny najemca J. Ż. nadal jest zameldowany w tym budynku, co uniemożliwia przystąpienie do jego rozbiórki. WINB zwrócił przy tym uwagę, że J. Ż. w 2009 r. został wykwaterowany do innego lokalu, a zasiedlając ten lokal, skorzystał z prawa umożliwiającego jego wykup, nabywając go [...] lipca 2010 r. (Rep. [...]). Jak stwierdził organ odwoławczy, kwestia zameldowania nie ma więc znaczenia, skoro najemca posiada uprawnienia do innego lokalu mieszkalnego, jednocześnie nie posiadając tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w [...]. Zameldowanie ma bowiem wyłącznie charakter ewidencyjny i nie odzwierciedla uprawnień do lokalu, a jedynie potwierdza pewien stan faktyczny - zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego, bądź czasowego pobytu. Co za tym idzie, argumentacja podniesiona we wniosku Spółki nie daje podstaw do uznania, że wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] czerwca 2015 r. jest prawnie lub faktycznie niemożliwe do wykonania. Działania podejmowane przez [...] w celu wymeldowania J. Ż. nie stanowią przeszkody do przeprowadzenia robót rozbiórkowych przez jego właściciela, o ile tylko nadal i w pełni posiada tytuł prawny do budynku. Zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich oraz brak zagrożeń dla mienia i środowiska, wobec celu zastosowania art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie uzasadnia natomiast dalszego "odwlekania" rozbiórki. WINB stwierdził, że niezrozumiałe jest odkładanie przez 4 lata rozbiórki w sytuacji, gdy z protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej [...] kwietnia 2015 r. wynika, że upoważnieni pracownicy [...] oświadczyli, że do robót rozbiórkowych można przystąpić w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania decyzji o rozbiórce, a zakończenie i uporządkowanie terenu nastąpiłoby w terminie 2 miesięcy od momentu rozpoczęcia prac. Organ odwoławczy zaznaczył, że jego obowiązkiem jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, a zarazem realnego terminu wykonania nakazanych czynności.

GINB skonstatował, że argumentacja Spółki nie wskazuje na czym polega interes społeczny, czy słuszny interes strony w dalszym odraczaniu rozbiórki. Zdaniem organu drugiej instancji nie jest w interesie społecznym oraz w interesie [...] odroczenie wykonania obowiązku o kolejny rok. Strona, działając bez zbędnej zwłoki i przy dochowaniu należytej staranności, była w stanie wywiązać się z tego obowiązku.

[...], reprezentowana prze adwokata, zaskarżyła decyzję GINB z [...] maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

a. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji,

b. art. 80 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji,

c. art. 155 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji dojście do wniosku, że przedłużenie terminu na usunięcie nieprawidłowości technicznych nie leży w interesie społecznym i we właściwie pojętym interesie strony;

2. przepisu prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie wyznaczonego przez organ pierwszej instancji, zbyt krótkiego terminu na wykonanie rozbiórki budynku.

[...] wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2. uchylenie decyzji organu pierwszej instancji,

3. przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia i zobowiązanie do wydania decyzji o przedłużeniu terminu na wykonanie obowiązku zgodnie z żądaniem skarżącej, tj. do [...] grudnia 2020 r.

4. przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] na okoliczność naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji zasady pogłębiania zaufania,

5. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że chce, by w momencie wyburzenia nic nie wzbudzało wątpliwości, że budynek nie jest zamieszkały. Stwierdziła, iż skoro dotychczas dawnego najemcy nie udało się wymeldować, to znaczy że właściwe organy posiadają w tym przedmiocie pewne wątpliwości. W związku z tym niezbędne jest przeprowadzenie postępowania o wymeldowanie do końca. Skarżąca zauważyła także, iż organ pierwszej instancji odstąpił od utrwalonej praktyki rozpatrywania podobnych spraw. Wielokrotnie przecież termin na wykonanie obowiązku był przedłużany, a skarżąca powoływała te same argumenty, wskazując, że w budynku w dalszym ciągu zameldowany jest dawny lokator, działania w celu jego wymeldowania są prowadzone, a budynek został odpowiednio zabezpieczony. Te argumenty były dotychczas wystarczające, by podjąć decyzję uwzględniającą wniosek z [...] grudnia 2019 r. Odmawiając tym razem zmiany terminu wykonania obowiązku, WINB naruszył zasadę pogłębienia zaufania. Spółka miała bowiem prawo spodziewać się, że i tym razem jej wniosek zostanie uwzględniony.

Następnie w skardze przytoczono fragmenty wyroków sądów administracyjnych, odnoszące się do zasady pogłębiania (budzenia) zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej.

Żaden z pozostałych zarzutów skargi nie został uzasadniony.

GINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, w piśmie z [...] sierpnia 2020 r. poinformował, że J. Ż. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2015 r. nr [...], dołączając do pisma kopię tego wniosku.

Skarżąca w piśmie z [...] grudnia 2020 r. przedstawiła stanowisko końcowe w sprawie, podtrzymując zarzuty i wnioski zawarte w skardze. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o uchylenie decyzji, wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2015 r. Ponadto [...] wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów, tj.:

1. aktu notarialnego z [...] lipca 2020 r. sporządzonego przed notariuszem K. M. z Kancelarii Notarialnej w [...] (rep. A nr [...]) na okoliczność stwierdzenia faktu przeniesienia przez Spółkę na rzecz J. A. Ż. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działki gruntu nr [...] o powierzchni 0,0305 ha oraz prawa własności budynków i urządzeń stanowiących odrębne przedmioty własności położonych w miejscowości [...];

2. zawiadomienia GINB z [...] października 2020 r. o wszczęciu postępowania przez GINB na okoliczność stwierdzenia faktu złożenia przez J. Ż. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINB nakazującej [...] rozbiórkę nieużytkowanego budynku mieszkalnego na terenie stacji kolejowej [...], przy ul. [...], na działce nr [...], [...], obręb [...],

3. postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2020 r. na okoliczność stwierdzenia faktu uchylenia w całości postanowienia WINB z [...] czerwca 2020 r. nakładającego na [...] grzywnę,

4. pisma skarżącej z [...] grudnia 2020 r. na okoliczność stwierdzenia faktu poparcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku [...] S.A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału VII, właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy, zarządzeniem z 2 grudnia 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Następnie, odnosząc się do wniosku dowodowego zwartego w skardze, należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2625 ze zm.

– dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jakkolwiek powołany przepis przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających w czasie rozprawy, natomiast przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, to Sąd – stosowanie do art. 133 § 1 powołanej ustawy – wydał wyrok na podstawie akt sprawy. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] znajduje się natomiast w aktach postępowania administracyjnego przekazanych Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę (zob. poz. nr 37).

Z kolei dowody, o których dopuszczenie Spółka wniosła w piśmie z [...] grudnia 2020 r. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Są to dowody, które powstały po wydaniu decyzji WINB z [...] marca 2020 r. oraz decyzji GINB z [...] maja 2020 r., której legalność, co należy podkreślić, podlega ocenie na dzień jej wydania. Dowodzone nimi okoliczności (1. wszczęcia postępowania i poparcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2015 r.; 2. uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z [...] czerwca 2015 r. oraz 3. przeniesienia przez Spółkę na rzecz J. A. Ż. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawa własności budynków i urządzeń stanowiących odrębne przedmioty własności) są obojętne dla kontroli legalności decyzji o odmowie zmiany – na podstawie art. 155 K.p.a. – decyzji z [...] czerwca 2015 r. (zmienionej decyzjami z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], z [...] marca 2017 r. nr [...], z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] i z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]) w zakresie określonych w niej terminów przystąpienia do robót rozbiórkowych i ich zakończenia. Istotą postępowania prowadzonego przez organ administracji w trybie art. 155 K.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym na dzień wydania decyzji stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Ponieważ zatem przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja o odmowie zmiany "pierwotnej" decyzji w zakresie terminu jej wykonania, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której dotyczył wniosek o zmianę, nie powoduje, że rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd zależy od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł także podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Decyzja, której dotyczył wniosek skarżącej o zmianę (decyzja WINB z [...] czerwca 2015 r. nr [...]) została wydana na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm. - stan prawny na dzień wydania wskazanej decyzji; dalej powoływana jako P.b.). Wedle tego przepisu, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Przy czym, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 198, poz. 2043), w decyzji, o której mowa w § 6 (decyzji o nakazie rozbiórki wydanej na podstawie art. 67 P.b. – przyp. Sądu), właściwy organ wyznacza właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego odpowiedni, technicznie uzasadniony termin przystąpienia do rozbiórki i termin jej zakończenia oraz uporządkowania terenu. Termin rozpoczęcia rozbiórki nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki.

Z powyższego wynika, że poza ograniczeniem wynikającym z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, określenie terminu przystąpienia do robót budowlanych i ich zakończenia pozostawiono uznaniu organu nadzoru budowlanego. Dlatego trafnie GINB stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że istnieje możliwość zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji wydanej na podstawie art. 67 ust. 1 P.b., jednak tylko w zakresie terminu przystąpienia do wykonania nakazanych robót budowlanych i terminu ich zakończenia. Taka możliwość nie jest kwestionowana przez skarżącą, zatem nie ma potrzeby, by Sąd przytaczał argumentację w tej kwestii wielokrotnie powoływaną już w orzecznictwie sadów administracyjnych [zob. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 64/16 i VII SA/Wa 65/16, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zmiany (w zakresie określanego przez organ nadzoru budowlanego terminu wykonania obowiązku) decyzji wydanych na podstawie art. 66 ust. 1 P.b.: z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 943/18, z 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 1507/18, z 6 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 708/18, z 27 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1800/13].

Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, czy za zmianą terminów przystąpienia przez [...] do rozbiórki budynku mieszkalnego, nienadającego się do remontu lub odbudowy, położonego na terenie stacji kolejowej [...] przy ul. [...], na działce nr ew. [...], [...], obręb [...] i zakończenia tej rozbiórki przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony.

Należy przypomnieć, że na wnioski skarżącej, termin wykonania decyzji z [...] czerwca 2015 r. był zmieniany czterokrotnie: decyzjami z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], z [...] marca 2017 r. nr [...], z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] i z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Zgodnie z ostatnią z nich do robót rozbiórkowych należało przystąpić w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia tej decyzji, a zakończyć w terminie do dnia [...] grudnia 2019 r. [...] miała zatem cztery lata na wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] czerwca 2015 r. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie prac rozbiórkowych w tym czasie było technicznie możliwe, zatem termin rozpoczęcia i zakończenia robót z pewnością odpowiadał wymogowi określonemu w wyżej powołanym § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. Upoważnieni pracownicy Spółki potwierdzili zresztą taką możliwość już w trakcie rozprawy administracyjnej, która odbyła się [...] kwietnia 2015 r., stwierdzając, że do robót rozbiórkowych można przystąpić w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania decyzji o rozbiórce, a zakończenie i uporządkowanie terenu nastąpiłoby w terminie 2 miesięcy od momentu rozpoczęcia prac (zob. poz. nr 2 akt postępowania administracyjnego).

Z pewnością natomiast nie stanowiło podstawy do przyjęcia, że za kolejną zmianą terminu rozbiórki przemawia słuszny interes strony, toczące się postępowanie w sprawie wymeldowania J. Ż.. Przekonanie skarżącej, że ostateczne rozstrzygnięcie o wymeldowaniu miałoby zagwarantować, iż w momencie wyburzenia nic nie będzie wzbudzać wątpliwości, że budynek nie jest zamieszkały, nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Obowiązek meldunkowy (zameldowanie/wymeldowanie) ma charakter ewidencyjny. Jest on ukierunkowany na rejestrację danych o zamieszkaniu określonej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (pobyt stały), bądź o przebywaniu określonej osoby bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (pobyt czasowy) [(zob. art. 24 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 25 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.)]. Po pierwsze zatem, jak trafnie dostrzegł GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zameldowanie nie odzwierciedla uprawnień do lokalu, w którym określona osoba zamieszkuje lub przebywa. Po drugie natomiast, ustalenie zgodności danych ewidencyjnych ze stanem rzeczywistym w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy dopełniono obowiązku meldunkowego, nie stoi na przeszkodzie wykonaniu decyzji nakazującej rozbiórkę, która ma na celu przede wszystkim doprowadzenie do usunięcia zagrożenia spowodowanego faktem, że ustalony przez organ nadzoru budowlanego stan techniczny nieużytkowanego budynku powoduje, iż nie nadaje się on do remontu lub odbudowy. Podczas prowadzenia robót rozbiórkowych obowiązkiem kierownika budowy jest natomiast podejmowanie niezbędnych działań uniemożliwiających wstęp na budowę osobom nieupoważnionym (art. 22 pkt 3d P.b.), a także wstrzymanie robót budowlanych w przypadku stwierdzenia możliwości powstania zagrożenia (art. 22 pkt 4 P.b.).

Niezależenie od powyższego, podkreślając, że poza zakresem przedmiotowej sprawy pozostaje kwestia ustalenia, czy J. Ż. dopełnił obowiązku meldunkowego, należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż wymieniony został wykwaterowany z budynku położonego na terenie stacji kolejowej [...] przy ul.[...] do innego lokalu i skorzystał z prawa umożliwiającego jego wykup (zob. poz. nr 1 – pismo z [...] grudnia 2010 r.). Co więcej, Sądowi z urzędu wiadome jest, że sprawa wymeldowania J. Ż. z pobytu stałego w przedmiotowym budynku była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 22 października 2010 r. sygn. akt II OSK 877/13 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] o odmowie wymeldowania J. Ż. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd drugiej instancji stwierdził, że "(...) strona od kilku lat w rzeczywistości zajmuje inny lokal mieszkalny, położony w innej miejscowości, który został przez nią wykupiony na własność [...]". Zauważył również, że "(...) nie wzięto (...) pod uwagę realnej możliwości powrotu strony do zajmowanego wcześniej lokalu (...), zarówno z uwagi na jego stan techniczny jak i istniejące plany rozbiórki [...]". Przywołane spostrzeżenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że J. Ż. wyprowadził się z budynku mieszkalnego objętego nakazem rozbiórki. Jak już natomiast wskazano, zabezpieczenie terenu budowy przed wstępem na ten teren osób nieupoważnionych należy do obowiązków kierownika budowy.

Wziąwszy powyższe pod uwagę, należało dojść do wniosku, że organy nadzoru budowlanego trafnie stwierdziły, że kolejna zmiana decyzji WINB decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w zakresie terminów przystąpienia do robót rozbiórkowych i ich zakończenia nie była uzasadniona ani interesem społecznym, ani słusznym interesem skarżącej.

Nie znajduje oparcia w przepisach prawa wywodzone przez skarżącą z art. 8 K.p.a. przekonanie, że skoro wcześniej jej wnioski o zmianę decyzji poprzez wydłużenie terminów rozpoczęcia i zakończenia robót rozbiórkowych były uwzględniane, to i tym razem terminy te powinny zostać zmienione. Po pierwsze, wzgląd na wynikającą ze wskazanego przepisu zasadę budzenia zaufania do organów władzy publicznej nie może uzasadniać wydania decyzji uwzględniającej wniosek o zmianę innej decyzji, jeśli – tak jak w przedmiotowej sprawie - nie zachodzą przesłanki zmiany określone w art. 155 K.p.a. Po drugie, skarżąca myli się twierdząc, że organy nadzoru budowlanego wydały odmienne rozstrzygnięcie w tym samym stanie faktycznym. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, tj. w sytuacji gdy zmiana decyzji miała polegać na wydłużeniu określonych w niej terminów przystąpienia do wykonania i zakończenia robót rozbiórkowych, zmiana stanu faktycznego polegała na sukcesywnym przedłużeniu Spółce czasu, w którym mogła podjąć działania w celu wykonania decyzji z [...] czerwca 2015 r. Jak powyżej wskazano, ostatecznie wyniósł on cztery lata. Taki okres z pewnością umożliwił [...] zapewnienie odpowiednich warunków technicznych i prawnych do wykonania robót rozbiórkowych.

Konkludując, w ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie decyzji odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.