Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 95/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 223/18 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 223/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "ZWINB" lub "Wojewódzki Inspektor", z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją Starosty Powiatu G., z dnia [...]stycznia 2016 r., udzielono J. K. pozwolenia na budowę obejmującego dwa budynki usługowe z funkcją handlową wraz z wewnętrzną instalacją gazową w budynku określonym jako "A", wiatę gospodarczą przy budynku określonym jako "B", miejsca postojowe i utwardzenia terenu, przy ul. W. w P. wraz z rozbiórką budynków: mieszkalnego jednorodzinnego, usług transportu i łączności oraz myjni samochodowej.

Po przeprowadzeniu kontroli, decyzją z dnia [...]listopada 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., dalej także: "PINB", udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. dwóch budynków usługowych.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta Powiatu G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z instalacją elektryczną i wiaty oraz przebudowę elewacji istniejącego budynku przy ul. W. w P.. Przedmiotem tego pozwolenia była wiata usytuowana między budynkami "A" i "B", a więc obiekt inny, niż wiata przy budynku "B", objęta poprzednim pozwoleniem na budowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nie wniósł sprzeciwu w sprawie przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu ww. budowy.

W dniu 21 czerwca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., po przeprowadzeniu oględzin stwierdził, że inwestor, bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonał przegrodę ścienną jednej odkrytej przestrzeni wiaty usytuowanej między budynkami usługowymi. Przegrodę wykonano jako witrynę szklaną osadzoną na konstrukcji z profili aluminiowych. Zabudowa wykorzystywana jest jako obiekt handlowy, tj. dyskont spożywczo-przemysłowy sieci "[...]". Była wiata wykorzystywana jest jako pomieszczenie z ekspozycją towarów, natomiast budynek gospodarczy wykorzystywany jest na cele gospodarcze zaplecza prowadzonego sklepu.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał Irenie i J. K. doprowadzenie przebudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu wiaty, położonej na nieruchomości przy ul. W. w P., na terenie działki oznaczonej nr ew. [...], do stanu poprzedniego, tj. dokonanie rozbiórki wybudowanej bez pozwolenia na budowę przegrody ściennej pomiędzy dwoma budynkami usługowymi oraz przywrócenie funkcji gospodarczej wiaty.

J. K. złożył od powyższej decyzji odwołanie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że wydanie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jest możliwe w przypadku niemożności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez nałożenie obowiązku o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2. Inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wykonaniu przegrody ściennej jedynej odkrytej przestrzeni wiaty pomiędzy dwoma budynkami usługowymi; przegrodę wykonano jako witrynę szklaną osadzoną na konstrukcji z profili aluminiowych. Inwestor wykonał roboty budowlane bez pozwolenia na budowę, gdyż nie były objęte zakresem wcześniej udzielonych pozwoleń na budowę.

Na podstawie ustaleń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Po., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. nr [...], z dnia [...] października 2013 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. części miejscowości P. i P. - strona północna, teren na którym wybudowano przedmiotowe obiekty handlowe oznaczony jest symbolem 201U tereny zabudowy usługowej. W § 12 pkt 1, dotyczącym szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, zakazuje się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni użytkowej powyżej 300 m2. Łączna powierzchnia części handlowych pawilonów "A" i "B" wynosi 463,5 m2. Wykonanie przedmiotowej ściany-witryny spowodowało, że była wiata obecnie jest budynkiem łączącym ww. pawilony "A" i "B", umożliwiającym przejście pomiędzy tymi pawilonami. Zatem, niezależnie od tego czy w pomieszczeniu byłej wiaty będzie prowadzona działalność handlowa czy nie, skutkiem wykonania przedmiotowych robót jest połączenie pawilonów "A" i "B" w jedną salę handlową, która jest "powierzchnią użytkową obiektu handlowego", o której mowa w ww. uchwale Gminy R. z dnia [...] października 2013 r., jednakże przekraczającą dopuszczalny wymiar.

Nie jest zatem możliwe przeprowadzenie legalizacji powstałego obiektu. Inwestor wykonał roboty budowlane bez pozwolenia właściwego organu. Nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, gdyż roboty naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest możliwe wydanie przez organ I instancji decyzji nakładającej na inwestora określone obowiązki zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. K. zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 10 K.p.a. polegające na nieumożliwieniu stronie przez organ II instancji zapoznania się z materiałem dowodowym;

2) art. 35 § 2 K.p.a. w zw. z art. 36 § 1 K.p.a., poprzez niezawiadamianie strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie;

3) art. 86 K.p.a. przez zaniechanie przesłuchania stron celem szczegółowego wyjaśnienia, jaki charakter ma budynek, jak jest użytkowany;

4) art. 7, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu, że na skutek działań skarżących powstał jeden łączny budynek o powierzchni powyżej 300 m2, gdy tymczasem należy uznać, że powstały dwa budynki - jeden o łącznej powierzchni 292,9 m2 (budynek oznaczony literą "B") oraz budynek "A" o łącznej wartości powierzchni 262,6 m2;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że na danej działce nie może istnieć kilka budynków o powierzchni do 300 m2, gdy tymczasem w danym przypadku jest to dopuszczalne.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wniósł o jej oddalenie.

Sąd stwierdził, że stanowisko prezentowane przez organy nadzoru budowlanego, w zakresie przyjętych ustaleń faktycznych, nie nosi cech dowolności i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Według dokumentacji dotyczącej budowy budynków oznaczonych jako pawilony "A" i "B" oraz pozwolenia na ich użytkowanie, obiekty te określane były jako odrębne budynki usługowe z funkcją handlową. Z protokołu oględzin przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G. w dniu 21 czerwca 2017 r. wynika, że w miejscu dotychczasowej wiaty wykonanej pomiędzy ww. budynkami znajduje się pomieszczenie wykorzystywane do ekspozycji towaru, stanowiąc część powierzchni handlowej sklepu "[...] ". Biorący udział w oględzinach przedstawiciel skarżącego T. . uwag do protokołu nie zgłaszał. Powyższe ustalenia potwierdza również dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy.

Roboty budowlane polegające na wykonaniu przegrody ściennej w jednej, odkrytej przestrzeni dotychczasowej wiaty, poprzez osadzenie w tym miejscu witryny szklanej na konstrukcji z profili aluminiowych, spowodowały, że zamiast wiaty w miejscu tym powstała zabudowana ze wszystkich stron przestrzeń, włączona do ciągu powierzchni handlowej dotychczas oddzielnych budynków i połączona z nimi wspólną posadzką. W ten sposób doszło do faktycznego zespolenia obiektów handlowych "A" i "B", nie zaś, jak twierdzi to skarżący, powstania trzeciego, samodzielnego budynku.

Jest bezsporne, że roboty budowlane polegające na wykonaniu przegrody ściennej nastąpiły w ramach samowoli budowlanej. W takiej sytuacji, organy rozważyły możliwość ich zalegalizowania, czyli doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oznacza nie tylko zbadanie ich pod kątem zgodności z przepisami Prawa budowlanego (techniczno-budowlanymi), ale również z innymi przepisami, w tym m.in. z prawem miejscowym.

W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo ustaliły, że według § 12 pkt 1 uchwały Rady Gminy R. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] 13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. części miejscowości P. i P. – strona północna (Dz. Urz. woj. [...] poz. 4105), zakazuje się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni użytkowej powyżej 300 m2.

Czyniąc powyższe ustalenie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały tryb postępowania określony w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Przywołany przepis stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Wówczas nieuniknione staje się podjęcie któregoś z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, organy właściwie zastosowały przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązując inwestorów do dokonania rozbiórki wybudowanej bez pozwolenia na budowę aluminiowo-szklanej przegrody ściennej pomiędzy dwoma budynkami usługowymi.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 2 K.p.a. w zw. z art. 36 § 1, art. 10 oraz art. 7, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K. Zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., naruszenie art, 7, 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu że na skutek działań skarżących powstał jeden łączny budynek o powierzchni powyżej 300 m2, gdy tymczasem należy uznać, że powstały dwa budynki - jeden o łącznej powierzchni 292,9 m2 (budynek oznaczony literą "B"), oraz budynek "A" o łącznej wartości powierzchni 262,6 m2,

2. naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4, 151 oraz art. 3 P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że na danej działce nie może istnieć kilka budynków o powierzchni do 300 m2, gdy tymczasem w danym przypadku jest to dopuszczalne.

Pismem z dnia 5 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na toczące się postępowanie związane ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego m.in. działkę należącą do jego mocodawców.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 95/19, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zawiadomieniem z dnia 10 września 2021 r. poinformowano strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).

Pismem z dnia 27 września 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że organ nie żąda rozprawy w sprawie ze skargi kasacyjnej wniesionej przez J. K. od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 223/18.

Pismem z dnia 5 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego J. K. oraz uczestniczki I. K. poinformował, że po konsultacji z mocodawcami żąda przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy zdalnej. Wskazał, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie, posiada bowiem konto na platformie ePUAP oraz podał adres elektroniczny tego konta.

Rozprawa odbyła się na podstawie zarządzenia z dnia 10 listopada 2021 r. przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie posiedzenia na odległość.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odniesienie się do zarzutów kasacji rozpocząć trzeba od wskazania wadliwego ich sformułowania. Skarga kasacyjna co prawda zawiera podstawy kasacji, ale podstawy te zostały nieprecyzyjnie skonstruowane. Z art. 176 § 1 pkt 2 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wynika, że podstawa kasacji powinna wskazywać, czy zarzucane jest naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1), czy też naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Wnoszący kasację nie określił rodzaju i sposobu naruszenia.

Uwzględniając jednak opisy naruszeń zawarte w zarzutach nr 1 i 2, powołane w tych zarzutach przepisy oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej, można dokonać merytorycznej oceny podniesionych zarzutów.

W pierwszej podstawie kasacji podniesiono zarzut naruszenia przepisów mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., naruszenie art. 7, 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażające się zwłaszcza w uznaniu, że na skutek działań skarżących powstał jeden łączny budynek o powierzchni powyżej 300 m2, gdy tymczasem należy uznać, że powstały dwa budynki – jeden o łącznej powierzchni 292,9 m2 (budynek oznaczony literą "B") oraz budynek "A" o łącznej wartości powierzchni 262,6 m2.

Z opisu naruszenia wynika, że mimo powołania się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz przepisy art. 7, 76 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., skarżący podnosi kwestię procesową (niewyczerpujące, jak to określił "rozpoznanie" materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę) i zagadnienie materialnoprawne, tj. kwalifikację powstałego na skutek wykonanych robót obiektu z punktu widzenia norm ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane".

Do sfery faktów zaliczyć należy wykonanie przegrody ściennej w jednej odkrytej przestrzeni dotychczasowej wiaty poprzez osadzenie w tym miejscu witryny szklanej na konstrukcji z profili aluminiowych. Nadto, faktem jest wykorzystywanie pomieszczenia powstałego między budynkami "A" i "B" na ekspozycję towaru w tej części powierzchni sklepu "[...]".

Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenie, według którego, przestrzeń istniejąca w miejscu wiaty została włączona do ciągu powierzchni handlowej i połączona wspólną posadzką. Od razu można stwierdzić, że dla prawidłowości tego ustalenia nie ma istotnego znaczenia, czy posadzka w miejscu dawnej wiaty i posadzka w budynkach "A" i "B" została wykonana z tych samych materiałów.

Powyższe ustalenia faktyczne zostały dokonane na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 21 czerwca 2017 r. oraz projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę budynków "A" i "B", a także projektu stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i wiaty. Ustaleń tych skarżący nie podważył. Jedynie w uzasadnieniu kasacji podkreślił, że posadzka w miejscu wiaty jest inna (polbruk), niż w części handlowej sklepu "[...]". Jak wskazano wyżej, nie ma to istotnego wpływu na ocenę, zgodnie z którą, posadzka byłej wiaty łączy się z pozostałymi posadzkami.

Skarżący nie skonkretyzował zatem na czym miałoby polegać niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) lub jego dowolna ocena, naruszająca zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Ponadto, w skardze kasacyjnej nie nawiązano nawet do okoliczności mających jakikolwiek związek z powołanym w analizowanym zarzucie przepisem art. 77 § 1 K.p.a.

Niezależnie od powyższych uwag można stwierdzić, że z akt sprawy nie wynikają uchybienia procesowe, które powinny skutkować zastosowaniem dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Czym innym jest podniesione w zarzucie procesowym kasacji zagadnienie kwalifikacji prawnej obiektu powstałego na skutek wykonanych robót. Jest to kwestia oceny ustalonych faktów z punktu widzenia prawa materialnego, a więc zastosowania prawa. Nie można mylić faktów z ich oceną prawną. Fakty to zdarzenia, sytuacje, zjawiska, zaś ich ocena to proces stosowania prawa, subsumpcja stanu faktycznego (por. Bogusław Dauter, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2016, teza 17 do art. 183). Zagadnienie kwalifikacji powstałego obiektu, jakkolwiek podniesione w podstawie kasacji powołującej się na naruszenie procesowe, należy do procesu stosowania prawa, a więc może być rozważane w ramach materialnej podstawy kasacji.

Jak już z poprzedzających uwag wynika, skarżący nie sformułował wprost zarzutu materialnego. Jednak z uwagi na to, że zakwestionował powstanie, na skutek wykonanych robot, jednego budynku powstałego z połączenia dwóch budynków usługowych oraz dotychczasowej wiaty, możliwe jest odniesienie się do zagadnienia kwalifikacji prawnej wykonanych robót oraz kwalifikacji powstałego obiektu. To merytoryczne rozważenie tych kwestii jest możliwe także z powodu podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Analizę rozpocząć należy od przytoczenia definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Na skutek wykonanych przez inwestora robót, obiekt w postaci dotychczasowej wiaty został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegrody budowlanej. Jedyna otwarta przestrzeń została zasłonięta przegrodą w postaci witryny szklanej osadzonej na konstrukcji z profili aluminiowych. W zamontowanej witrynie zamontowano także drzwi wejściowe. Już według projektu budowy wiaty, była ona połączona trwale z gruntem za pomocą słupów. Obecnie pełni funkcję pasażu ekspozycyjnego i stanowi jedną całość z budynkami "A" i "B", stanowiąc, niezależnie od funkcji pasażu ekspozycyjnego, rolę łącznika umożliwiającego przemieszczanie się między budynkami "A" i "B". Powierzchnia handlowa całości wynosi 556,1 m2.

Wbrew tezie sformułowanej przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, spełniony jest także wymóg trwałego powiązania obiektu z gruntem. Jak wynika z przedłożonej przezeń inwentaryzacji budowlanej, obiekt posadowiony jest obecnie na fundamentach z budynków przyległych.

W świetle powyższych ustaleń faktycznych nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie przegrody doprowadziło do powstania odrębnego od budynków "A" i "B" budynku usługowego. Podkreślić także należy, że ustalone okoliczności nie pozwalają na zaaprobowanie innej tezy skarżącego, według której, budynek istniejący w miejscu wiaty powinien być traktowany jako część mniejszego z istniejących budynków. Trafna jest ocena prawna organów i Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którą, na skutek wykonania przegrody doszło do powstania jednego obiektu handlowego o powierzchni użytkowej przekraczającej 300 m2, a więc naruszającego zakaz sformułowany w § 12 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] października 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. część miejscowości P. i P. – strona północna.

W konsekwencji właściwe było zastosowanie dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.