Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt 2/IV SA 3871/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 46a ust. 1-2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Parki to nie tylko zieleń powiązana kompozycyjnie i przestrzennie z warunkami naturalnymi i otaczającym ją krajobrazem z alejkami i ścieżkami spacerowymi. Coraz częściej park pełni też funkcję rekreacyjną związaną z możliwością uprawiania różnorakich dyscyplin sportowych, a do tego potrzebne są różnego typu obiekty sportowe.

TEZY

Parki to nie tylko zieleń powiązana kompozycyjnie i przestrzennie z warunkami naturalnymi i otaczającym ją krajobrazem z alejkami i ścieżkami spacerowymi. Coraz częściej park pełni też funkcję rekreacyjną związaną z możliwością uprawiania różnorakich dyscyplin sportowych, a do tego potrzebne są różnego typu obiekty sportowe.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Małgorzaty A., Pawła A. i Renaty A. wspólników spółki Cywilnej "OCB" zs w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 15 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji - uchyla zaskarżone decyzje w dniu 15 lipca 2002 r. oraz poprzedzające je decyzje z dnia 27 marca 2002 r.; (...).


UZASADNIENIE

Decyzjami z 15.07.2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję z 27.03.2002 r. (...) stwierdzającą nieważność decyzji (...) z dnia 24.05.1999 r. - w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego - kryte korty i kręgielnia w O., przy ulicy K. oraz decyzję z dnia 27.03.2002 r. (...) stwierdzającą nieważność decyzji (...) z dnia 8.03.2000 r. w sprawie zmiany decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego - kryte korty i kręgielnia w O., przy ulicy K. polegającej na zmianie terminu jej ważności, przyjmując w obydwu przypadkach, iż została zrealizowana hipoteza art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że działki nr 24/1, 24/2, 59 obręb 62 położone, przy ulicy K. w O., których dotyczą decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zabudowie centrum sportowego położone są na terenie objętym ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., który zatwierdzony został uchwałą WRN w O. z dnia 30.06.1980 r. Przedmiotowe działki położone są w jednostce strukturalnej XI, na terenie oznaczonym jako ZP-1, wobec którego obowiązują ustalenia miejscowego planu, zgodnie z którym jest to "istniejąca zieleń parkowa - adaptowana. Ciąg pieszy i zieleni ogólnomiejskiej. Istniejące obiekty kubaturowe mogą być adaptowane z przeznaczeniem na funkcje związane z parkiem". To w ocenie Kolegium wyraźnie determinuje przeznaczenie przedmiotowych działek, wskazując, iż tworzą one wraz z innymi nieruchomościami gruntowymi i istniejącymi na nich obiektami kubaturowymi całość - park. Przedmiotowe inwestycje nie mieszczą się w znaczeniu słowa park, a tym samym funkcja parku nie pokrywa się z funkcją, której służyć ma planowana inwestycja.

Zatem w ocenie Kolegium zaszły przesłanki z art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w sprawie zmiany terminu ważności tej pierwszej decyzji.

Małgorzata A., Marek A., Paweł A. i Renata A. wspólnicy Spółki Cywilnej "OCB" z siedzibą w K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie ich nieważności jako rażąco naruszających przepisy prawa a mianowicie art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa.

Skarżący zarzucili, że inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego - krytych kortów i kręgielni, przy ulicy K. na działce nr 24/1, 24/2 i 59 nie jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., bowiem żaden z zapisów tego planu nie wskazuje, iż na opisanym terenie zakazane jest wznoszenie nowych obiektów kubaturowych, stąd w ocenie skarżących jest to dopuszczalne byle nowo wznoszone obiekty pełniły funkcje związane z parkiem. Dalej zakwestionowali trafność definicji parku przytoczonej w decyzji oraz wskazano, iż na terenie olsztyńskich parków istnieją obiekty sportowe, w tym również na terenie objętym decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej dla skarżących. Nadto w skardze podjęto próbę wykazania, iż decyzja zmieniająca decyzję z dnia 24.05.1999 r., co do której stwierdzono nieważność nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa. W ocenie skarżących decyzje Prezydenta Miasta O. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie są sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż budowa kortów tenisowych na tym terenie nie zmienia jego przeznaczenia. Powołali się przy tym na punkty 2.6.2. i 2.6.3. oraz punkt 6 na stronie 60 Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., jako jedyne szczegółowe wymagania stawiane inwestycji planowanej na terenie oznaczonym symbolem ZP-l.

W ocenie skarżących planowana inwestycja w pełni odpowiada tym wymaganiom, stąd nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna:

Art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ na podstawie której podejmowane są decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, takim przepisem prawa materialnego jest art. 46a, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /lub gdy go nie sporządzono w przypadkach określanych w art. 13 ust. 1a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia/.

W przedmiotowej sprawie w aktualnym jej stanie nie można stwierdzić czy wyżej wskazana sytuacja zachodzi. Działki nr 24/2, 24/2, 59 w obrębie 62, przy ulicy K. w O., której dotyczy decyzja (...) z dnia 24.05.1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie centrum sportowego - kryte korty i kręgielnia, położone są na terenie objętym ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O., który zatwierdzony został uchwałą nr III/l 9/80 przez WRN w O. dnia 30.06.1980 r. /Dz. Urz. WRN nr 7 poz. 34/. Przedmiotowe działki położone są w jednostce strukturalnej XI, na terenie oznaczonym jako ZP-1, co według ustaleń planu miejscowego, oznacza, że jest to: "istniejąca zieleń parkowa adaptowana. Ciąg pieszy i zieleni ogólnomiejskiej. Istniejące obiekty kubaturowe mogą być adaptowane z przeznaczeniem na funkcje związane z parkiem".

Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia czy inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego, jest sprzeczna, czy też nie z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego, szczególnie z cytowanym wyżej jego zapisem, a zatem czy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tak określonej inwestycji oraz decyzji ją zmieniającej - w oparciu o treść art. 156 par. 1 pkt 7 Kpa i art. 46a ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu, analizując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy posługiwać się nie tylko wykładnią językową, którą posłużyło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze ale także wykładnią systemową i funkcjonalną, co jest zgodne z tendencjami występującymi przy stosowaniu prawa w państwach Unii Europejskiej. Przeprowadzona w ten sposób analiza tegoż miejscowego planu zagospodarowania dopiero pozwoli na prawidłową ocenę tego czy inwestycja polegająca na budowie centrum sportowego - krytych kortów i kręgielni jest czy też nie jest sprzeczna z ustaleniami tego planu.

Słusznie zarzucają skarżący, że żaden z zapisów planu nie wskazuje, iż na przedmiotowym terenie zakazane jest wznoszenie nowych obiektów kubaturowych. Gdyby takie ograniczenie istniało, z pewnością zostałoby zawarte, jak to ma miejsce w sytuacji przykładowo wymienianych terenów określanych symbolami "ZN-li", "ZN-1", "UT-9", "MP-10", gdzie istnieje wyraźny zapis "bez prawa legalizacji obiektów kubaturowych". Brak takiego zapisu w przypadku terenu oznaczonego "ZP-1" świadczy o tym, iż nie jest wykluczone lokalizowane na nim takich obiektów. Nie znaczy to, że można tam wznosić wszelkie obiekty kubaturowe. Istnieje bowiem ograniczenie wynikające z funkcji terenu. Obiekty te muszą pełnić funkcję związaną z parkiem. Kolegium Samorządowe zastosowało przy tym zbyt tradycyjną definicję parku. Współcześnie parki to nie tylko zieleń powiązana kompozycyjnie i przestrzennie z warunkami naturalnymi i otaczającym ją krajobrazem z alejkami i ścieżkami spacerowymi. Coraz częściej park pełni też funkcję rekreacyjną związaną z możliwością uprawiania różnorakich dyscyplin sportowych, a do tego potrzebne są różnego typu obiekty sportowe. To zauważalne jest, na co zwracają uwagę skarżący, w innych olsztyńskich parkach i nie tylko, także w parkach Warszawy i innych stolic. Ponadto na terenie planowanej inwestycji już znajduje się obiekt sportowy jakim jest boisko, stanowiące od lat element wyposażenia parku. Te aspekty powinno wziąć pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając ponownie sprawę, z tym, że należy baczyć aby inwestycja nie zmieniła przeznaczenia terenu. Bo choć ustalenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu jako zieleni parkowej /symbol ZP/ nie oznacza zakazu zabudowy, to nie może ona zmienić jego przeznaczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze musi też przeanalizować zgodność planowanej inwestycji z szczególnymi wymaganiami planu, które powinny spełniać inwestycje na terenie oznaczonym symbolem "ZP-1", tj.:

- Zgodność z zasadą kształtowania terenów zieleni w system powiązanych ze sobą ciągów /pkt 2.6.2 str. 5/

- Przy kształtowaniu terenów zieleni ograniczanie przeobrażeń naturalnych walorów siedliskowych obszarów /pkt 2.6.3 str. 6/

- Kształtowanie zabudowy musi uwzględniać sąsiedztwo dzielnicy Starego Miasta i względy perspektywiczne na sylwetkę Śródmieścia /pkt 6 str. 60/.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy ocenie powyższych zagadnień rozważy też ewentualność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego urbanisty.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 "a i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ uchylił zaskarżane decyzje i decyzje je poprzedzające. Stosownie do art. 200 tej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżących.