Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 474/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1, art. 72
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 103/12 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 2 grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 103/12, mocą którego odrzucono wniosek K. C. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r. odrzucił wyżej wskazaną skargę z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi z uchybieniem ustawowego terminu. Powyższe postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 9 marca 2012 roku.

W dniu 23 marca 2012 r. skarżący nadał w placówce pocztowej wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest spóźniony.

Sąd wskazał na treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. - oraz art. 87 § 1 i art. 88 P.p.s.a.

Stwierdził, że przedstawiona regulacja statuuje ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z nich jest dochowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który rozpoczyna swój bieg od dnia ustania przeszkody.

Odnosząc opisaną regulację do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdził, że rozpoznawany wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. W ocenie sądu przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 9 marca 2012 r., kiedy to doręczone zostało postanowienie o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie. Nie ma przy tym znaczenia, iż skarżący nie odebrał wskazanego postanowienia osobiście, odbiór pokwitował brat K. C., ponieważ doręczenie odbyło w trybie doręczenia zastępczego za pośrednictwem dorosłego domownika (art. 72 P.p.s.a). Wobec powyższego Sąd uznał, że skoro w tej dacie skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, to siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o jego przywrócenie rozpoczął swój bieg w dniu 10 marca 2012 roku i zakończył go w dniu 16 marca 2012 roku. Tymczasem strona złożyła swój wniosek dopiero w dniu 23 marca 2012 roku, czyli po siedmiu dniach od upływu tego terminu.

Ze wskazanych wyżej względów spóźniony wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzucił.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 72 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do doręczenia zastępczego bratu skarżącego oraz art. 87 § 1 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że Sąd na wyrost i pochopnie przyjął, że doręczenie zostało dokonane dorosłemu domownikowi. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by brat skarżącego był domownikiem. Skarżący stwierdził, że kiedyś brat być może mieszkał w tym domu, ale w chwili doręczenia nie, a wydanie mu listu przez listonosza wynikało ze znajomości z listonoszem przyjętej w małomiasteczkowych stosunkach. Dlatego też doręczenie z 9 marca nie może być uznane za skuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Kwestią przesądzającą w niniejszej sprawie był fakt dręczenia zastępczego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2012 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 103/12, dokonany przez Pocztę Polską do rąk brata skarżącego - C. C.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentacja zażalenia sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika nie jest wystarczająca, by podważyć ocenę Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji na podstawie dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, stwierdził, że pismo odebrał brat skarżącego będący dorosłym domownikiem. Nie jest więc prawdą, że z akt sprawy nie wynika, że C. C. nie jest domownikiem. Stwierdzić należy natomiast, że pełnomocnik w zażaleniu poza gołosłownym zaprzeczeniem nie przedstawił żadnych dowodów, by powyższą ocenę Sądu obalić.

Wskazać w tym miejscu należy, że potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W niniejszym postępowaniu pełnomocnik skarżącego takich dowodów nie przedstawił.

Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 72 P.p.s.a. (który składa się z dwóch paragrafów; pełnomocnik nie wskazał, którego paragrafu jego zarzut dotyczy), gdyż Sąd prawidłowo przyjął, iż w sprawie miało miejsce doręczenie zastępcze do rąk brata skarżącego. W konsekwencji nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 87 § 1 P.p.s.a.

Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.