Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 411/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 271
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi B. J. i R. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 738/08 oddalającym skargi kasacyjne B. J. i R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 50/05 w sprawie ze skargi B. J. i R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. 1) oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego 2) odstępuje w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G..


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 738/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne B.J. i R.J. od wyroku Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 50/05 w sprawie ze skargi B.J. i R.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.

W skardze o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego R.J. występując w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik B.J. zarzucił naruszenie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polegające na pozbawieniu skarżących możności osobistego działania w toku postępowania przed NSA. Skargę o wznowienie oparto również na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. ze względu na wykrycie okoliczności faktycznych oraz wskazanych środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia doradcy podatkowego).

Uzasadniając pierwszą podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazali, że Naczelny Sąd Administracyjny pozbawił ich możności działania na skutek naruszenia przepisów art. 106 § 3, art. 106 § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. art. 244 § 1, art. 232, art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz.1264 z późn. zm., dalej: k.p.c.) poprzez:

zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z akt Sądu Okręgowego w G. XIII Wydział Karny Odwoławczy o sygnaturze akt XIII [...], a w szczególności dowodu ze znajdującego się w tych aktach wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r.

zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z akt Sądu Okręgowego w G. XIV Wydział Karny o sygnaturze [...], a w szczególności postanowienia z dnia 21 kwietnia 2009r. w przedmiocie przekazania sprawy Prokuratorowi Rejonowemu w G. w celu uzupełnienia śledztwa.

Zgodnie z argumentacją autora skargi o wznowienie postępowania sądowego NSA pozbawił skarżących możności działania na skutek naruszenia przepisów art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 174 punkty 1 i 2 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a, bowiem nie rozpatrzył wszystkich zarzutów skarg kasacyjnych. NSA naruszył również prawo skarżących do rzetelnego procesu sadowego chronionego art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego wynikające z art. 13 Konwencji, a także zakaz dyskryminacji określony w art. 14 Konwencji zgodnie, z którą zarzuty powinny być ocenione pod względem merytorycznym, nawet w przypadku stwierdzenia, że podstawy skargi kasacyjnej nie są precyzyjne.

Skarżący podkreślili, że NSA przede wszystkim nie rozpatrzył zarzutów dotyczących naruszenia przez WSA w Gdańsku przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 134 poz. 1509 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) oraz § 2 ust. 1 i 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych poprzez błędne ich zastosowanie polegające na bezzasadnym wyłączeniu z kosztów uzyskania wydatków na zakup i instalację urządzeń klimatyzacyjnych w prowadzonym przez skarżącego Biurze Prawno - Rachunkowym "C.", udokumentowanych fakturami VAT nr 22/98 z dnia 19 maja 1998r. (w kwocie 2409,00 zł) i nr 23/98 z dnia 20.05.1998r. (w kwocie 3101,00 zł)

2. art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie polegające na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego wydatku na zakup śpiwora w kwocie 422,95 zł,

3. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie polegające na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wydatku poniesionego na wynajęcie kortów w kwocie netto 400,00 zł oraz wydatków dotyczących ćwiczeń rekreacyjnych (siłowni) na łączną kwotę 2.880,00 zł

Skarżący wskazał, że NSA zaniechał rozpatrzenia zgłoszonych w skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Nadto NSA nie rozpatrzył również zarzutów naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na:

sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku na podstawie niezupełnych akt sprawy (brak w aktach całości materiałów ze sprawy karnej, która była prowadzona przez Sąd Rejonowy w G. Wydział II pod sygn. akt [...] i Sąd Okręgowy w G. XIII Wydział Karny Odwoławczy pod sygn. sygn. akt: [...]),

bezzasadnym zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nieprawidłowych ustaleń faktycznych organów podatkowych, iż faktury VAT nr 32/98 z dnia 10 czerwca 1998 r., nr 33/98 z dnia2 5 czerwca 1998 r., nr 61/98 z dnia 25 sierpnia 1998 r. i nr 80/98 z dnia 29 listopada 1998 r. wystawione przez P. w G. na rzecz skarżącego dotyczą czynności, które nie zostały wykonane przez ten podmiot, braku wskazania w uzasadnieniu wyroku przesłanek oddalenia skargi.

Nie bez znaczenia dla oceny podstawy wznowienia postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. winno być, że NSA skarżonym wyrokiem naruszył przepis art. 170 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że jest związany wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 33/08, a w szczególności jego uzasadnieniem.

Skarżący wskazał także, że na podstawie art. 34 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz Artykułu 45 i 47 Regulaminu Trybunału wniósł do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu skargę przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej z powodu naruszenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie prawa do rzetelnego procesu sądowego chronionego art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego wynikającego z art. 13 Konwencji, a także z powodu złamania zakazu dyskryminacji określonego w art. 14 Konwencji na skutek pozbawienia skarżącego możności działania w postępowaniu sądowym, które było prowadzone przez ten Sąd w sprawie o sygnaturze akt I FSK 33/08, i w której został wydany wyrok z dnia 17 marca 2009r. Przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu prowadzona jest sprawa: nr [...]

Odnosząc się do drugiej podstawy wznowienia skarżący wskazali, że zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe, które miały wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie skarżących niezbędne jest przeprowadzenie nowych dowodów z całości akt Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu - nr sprawy: nr [...] oraz akt Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze akt I FSK 1051/09 w celu wykazania wadliwości z wyroku NSA z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 33/08, na podstawie, którego zostało wydane kwestionowane przez skarżących orzeczenie z dnia 27 października 2009 r. Wskazano, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia nowego dowodu z całości akt sprawy karnej, w której zapadł wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 grudnia 2008 r. sygnatura XIII Ka 656/08. Akta powyższe niewątpliwie istniały w dacie wydania przez NSA kwestionowanego przez Skarżących wyroku z dnia 27 października 2009 r. i obejmowały istotne dokumenty pominięte przez Sąd kasacyjny. NSA w dacie orzekania nie posiadał wiedzy na temat treści wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej, bowiem zaniechał przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z akt tej sprawy na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Autor skargi o wznowienie postępowania zauważył również, że NSA w zaskarżonym wyroku błędnie przyjął, iż WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 13 października 2006r. sygn. akt I SA/Gd 50/05 prawidłowo uznał, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje niewłaściwe zastosowanie przez organy podatkowe przepisu art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f., zamiast art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 sierpnia 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. NSA akceptując stanowisko WSA w Gdańsku dotyczące korekty wysokości odliczenia z tytułu darowizny dokonanej przez skarżącą B.J. i kwestionując prawo skarżącej do dokonania odliczenia w pełnej wysokości na podstawie art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP, naruszył w sposób pośredni postanowienia art. 1, art. 5 Konkordatu między Stolica Apostolską a Rzeczpospolitą Polską. Wskazał także, że zgodnie z art. 91 Konstytucji Konkordat, jako ratyfikowana umowa międzynarodowa, winien być bezpośrednio stosowany i ma pierwszeństwo przed ustawami - również przepisami ustaw podatkowych - jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Konkordat - w art. 1 wskazuje, iż Rzeczpospolita Polska i Kościół Katolicki są w każdej swej dziedzinie niezależne i autonomiczne. Rzeczpospolita Polska zobowiązała się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach. W art. 5 Konkordatu zagwarantowano Kościołowi swobodne pełnienie misji Kościoła, łącznie z wykonywaniem jurysdykcji oraz zarządzaniem i administrowaniem jego sprawami na podstawie prawa kanonicznego.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skargę o wznowienie postępowania oparto na zarzucie naruszenia art. 271 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie, z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Wznowienie postępowania z powyższych przyczyn oznacza, że jeśli w momencie wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności, to wówczas orzeczenie sądu będzie uchylone tylko z tego powodu, choćby nieważność pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. Niemożność działania jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych, które odróżnia się od utrudnienia obrony, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Nieważność stanowiąca podstawę wznowienia postępowania musi istnieć w chwili wydania orzeczenia. Wystąpienie przyczyn nieważności po wydaniu prawomocnego orzeczenia jest prawnie relewantne (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008 s. 797-799, J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010, s. 271 – 272, wyrok NSA z dnia 27 maja 2008r., Sygn. akt II FSK 471/07).

W rozpatrywanej sprawie w ocenie strony na skutek naruszenia przez Naczelny Sąd Administracyjny przepisów skarżący zostali pozbawieni możności osobistego działania przed NSA w sprawie o sygn. akt II FSK 738/08.

W odniesieniu do tego zarzutu, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że niemożność działania, o której mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. jest pozbawieniem strony możliwości podejmowania czynności procesowych w postępowaniu. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. Natomiast, jeśli strona nie została pozbawiona możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych oznacza, że nie była pozbawiona możności działania. Skarżącemu zaś zapewniono w postępowaniu toczącym się w sprawie II FSK 738/08 możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, z której skarżący korzystał składając pisma procesowe oraz stawiając się na rozprawie. Naruszenie przepisów postępowania w powyższy sposób nie może być utożsamiane z niekorzystnym dla strony odniesieniem się do przedstawionych wniosków, sposobu argumentacji zaprezentowanych w skardze kasacyjnej.

Powyższe wnioski znajdują oparcie w konkretnych zarzutach podniesionych przez skarżących, którzy wskazują na naruszenie przepisów art. 106 § 3 i § 5, 193 p.p.s.a. w związku z art. 244 § 1, 232, 233 § 1 k.p.c., na skutek, którego zostali pozbawieni możliwości osobistego działania poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania uzupełniającego z akt spraw karnych, które w ocenie skarżącego miało wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Autor skargi o wznowienie zauważył też, że NSA nie rozpatrzył zarzutów naruszenia przez WSA w Gdańsku podniesionych w skardze kasacyjnej prawa materialnego: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt lit. c) u.p.d.o.f., oraz § 2 ust. 1 i 3 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. W skardze o wznowienie postępowania zauważono również, że NSA w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 738/08 zaniechał rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Ordynacji podatkowej dotyczących błędnego uzasadnienia wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Wskazano także, że nieprawidłowo uznano również, iż NSA był związany uzasadnieniem wyroku z dnia 17 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 33/08.

W ocenie NSA przytoczone zarzuty, jak już wcześniej wskazano, nie mogły stanowić podstawy skutecznego wznowienia postępowania sądowadministracyjnego, bowiem nie były związane z uniemożliwieniem złożenia wniosków, czy nierozpoznaniem wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. W rezultacie nie spełniły one przesłanek zawartych w art. 271 p.p.s.a. Rozważenie powyższych zarzutów nie byłoby związane z zakresem przepisów o wznowienie postępowania, ale stanowiłoby ponowne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Z tego powodu uzasadnienie licznych zarzutów przywołanych w rozpoznawanej sprawie mogą prowadzić do wniosku, że strona ponownie próbuje przeforsować tezy, które były podnoszone w skardze kasacyjnej.

Skargę o wznowienie postępowania oparto także na art. 273 § 2 p.p.s.a. z powodu wykrycia nowych okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Przepis ten odmiennie od przesłanek wznowienia postępowania stanowiących przyczyny nieważności, okoliczności wymienione w tym przepisie można określić mianem właściwych przyczyn wznowienia – tzw. przyczyn restytucyjnych. Z tych przyczyn można uchylić lub zmienić prawomocne orzeczenie tylko wówczas, gdy zostanie stwierdzony związek przyczynowy zachodzący między nimi a treścią orzeczenia. Strona powołując nowe okoliczności lub środki dowodowe musi wskazać, w jakim zakresie ich uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia. Istotne jest również to, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. (por. wyroki NSA z 5 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1345/06, 3 września 2004 r. OSK 446/04, z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 406/07, postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r. I OSK 806/08, 30 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 1839/07).

W ocenie skarżących za wznowieniem postępowania na powyższej podstawie miała przemawiać konieczność przeprowadzenia nowych dowodów z całości akt sprawy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu; akt prawomocnie zakończonego postępowania wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1051/09; akt sprawy karnej, w której zapadł wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 grudnia 2008 r.

W odniesieniu do powyższych zarzutów należy podkreślić, że w ocenie skarżących fakt wydania w dniu 21 kwietnia 2009 r. postanowienia sądu karnego, którym przekazano sprawę Prokuratorowi Rejonowemu w celu uzupełnienia śledztwa ze względu na istotne braki postępowania przygotowawczego świadczy o powstaniu podstawy wznowienia. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę o wykryciu wcześniej nieujawnionych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. nie może świadczyć postępowanie sądu karnego o przekazaniu sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa. Konieczność dokonania dalszych ustaleń w sprawie karnej przemawia za uznaniem, że twierdzenia skarżącego podnoszone w skardze o wznowienie postępowania sądowoadminstracyjnego są przedwczesne.

Należy także wskazać, że powyższa opinia zespołu biegłych będzie środkiem dowodowym powstałym po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie, więc również nie będzie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 446/04).

Podobnie za wykrycie nowych okoliczności sprawy, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy sądowoadminstracyjnej nie można uznać samego faktu złożenia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przez R.J.. Poinformowanie przez skarżącego o wniesieniu nowego środka zaskarżenie nie stanowi środku dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jest bowiem działaniem, które dopiero w przypadku dochowania wszystkich wymogów proceduralnych może uruchomić postępowanie, którego rozstrzygnięcie mogłoby ewentualnie być środkiem dowodowym w sprawie. Jednak w niniejszej sprawie również to orzeczenie zapadłoby po wydaniu prawomocnego wyroku w prawomocnie zakończonej sprawie, od której wniesiono skargę o wznowienie postępowania sądowego.

W zakresie tej podstawy wskazano także na niesłuszne zaakceptowanie przez sądy pierwszej i drugiej instancji nieprawidłowego powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czyli przepisu art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f. zamiast art. 55 ust. 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP. W odniesieniu do tego zarzutu należy wskazać, że bez wątpienia powyższa konstatacja autora skargi nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Argument ten został już powołany przez skarżącego na wcześniejszym etapie postępowania, na skutek czego odniósł się do niego NSA rozpoznając sprawę o sygn. akt II FSK 738/08. Z tego powodu niezrozumiałe i niezasadne jest powołanie powyższego zarzutu w ramach powyższej podstawy wznowieniowej. Poza tym nie może zyskać aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanie, jako nowej okoliczności faktycznej lub środku dowodowego, konstatacji, że zaskarżone orzeczenie oparto na niewłaściwej podstawie prawnej.

Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać, że skarżący nie wykazali istnienia żadnej z przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Nie wykazano, ani pozbawienia skarżących możliwości osobistego działania w toku postępowania przed NSA, ani wykrycia nowych okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a

Jednocześnie, kierując się treścią przepisu art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu w całości.

[pic]