Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 339/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1995-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 999
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Wywłaszczanie nieruchomości
Powołane przepisy: article: ze zm.
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 69 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127
law: Obwieszczenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Teza: Nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że w stosunku do nieruchomości będącej w wieczystym użytkowaniu inwestora toczy się postępowanie o jej zwrot na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. z 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./.

TEZY

Nie ma podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że w stosunku do nieruchomości będącej w wieczystym użytkowaniu inwestora toczy się postępowanie o jej zwrot na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. z 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Wiktorii M., Bogdana M. i Krystyny J. na decyzję Wojewody (...) z dnia 25 stycznia 1995 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 listopada 1994 r. Prezydent Miasta W. zatwierdził plan realizacyjny i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "P." pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na nieruchomości położonej w W. przy ul. K. nr 102.

Po rozpatrzeniu odwołania Krystyny J. Wojewoda (...) decyzją z dnia 25 stycznia 1995 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że teren, na którym jest projektowana budowa pawilonu, pozostaje w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej "P." na podstawie umowy notarialnej z dnia 18 października 1983 r. Inwestor więc ma prawo do dysponowania nieruchomością. Oprócz tego decyzją z dnia 3 sierpnia 1994 r. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą zwrotu nieruchomości Krystynie J. i pozostałym współwłaścicielom. Prawo do dysponowania nieruchomością więc ma w dalszym ciągu Spółdzielnia. Nie zmienia sytuacji okoliczność, że decyzja odmawiająca zwrotu nieruchomości została zaskarżona do NSA.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wiktoria M., Bogdan M. i Krystyna J. zarzucają organom przede wszystkim nadmierny pośpiech w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy tymczasem ich skarga o zwrot nieruchomości "leżała bez przekazania według właściwości". Mimo wniesienia skargi do NSA kontynuowano roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego z naruszeniem prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę potwierdzono stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowy i w zasadzie jedyny zarzut zawarty w skardze, sprowadzający się do twierdzenia, że wydanie pozwolenia na budowę nie powinno nastąpić przed prawomocnym zakończeniem postępowania o zwrot nieruchomości, na której ma być realizowana budowa, nie jest uzasadniony.

Nie jest przez skarżących kwestionowane twierdzenie wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w W. przysługuje na podstawie aktu notarialnego rep. A. (...) z dnia 18 października 1983 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu, na którym ma być wzniesiony obiekt. Fakt ten został zresztą przyznany w oświadczeniu skarżącej Krystyny J. z dnia 17 maja 1994 r. Inwestor więc ma dokument określający jego prawo do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, który miał następujące brzmienie: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością". Potrzebne więc jest wykazanie się przez inwestora prawem własności lub innym prawem, którego treść zawiera uprawnienie do wzniesienia obiektu budowlanego. Chodzi przy tym o stan aktualny. Jest to więc w świetle omawianego przepisu warunek wystarczający do uzyskania pozwolenia na budowę. Ten warunek został przez inwestora spełniony, gdyż inwestor legitymuje się prawem wieczystego użytkowania, i wobec tego była podstawa do wydania decyzji kwestionowanych przez skarżących.

W świetle powyższych stwierdzeń organ administracji nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę tylko z tego powodu, że w stosunku do nieruchomości będącej w wieczystym użytkowaniu inwestora toczy się postępowanie o jej zwrot na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./.

Nie było również podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego z tej przyczyny. Pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie o zwrot nieruchomości a wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nie ma zależności określonej w art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.

Z treści pisma z dnia 30 grudnia 1994 r. wynika, że skarżący są właścicielami działki graniczącej z gruntem, na którym ma być realizowana budowa. Mogli więc mieć przymiot osób wymienionych w art. 54 ust. 2 prawa budowlanego, ale nie doręczono im decyzji organu pierwszej instancji i nie zapewniono im możliwości zgłoszenia wniosków i zastrzeżeń określonych w tym przepisie.

Skarżącym natomiast doręczono decyzję organu drugiej instancji, przy czym wydanie przez ten organ decyzji było następstwem złożenia odwołania przez skarżącą Krystynę J. Wspomniane wnioski i zastrzeżenia więc mogły być przez tę skarżącą zgłoszone w postępowaniu odwoławczym. Odwołanie jednak nie zawiera zarzutów w zakresie naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r., do których odsyłał art. 54 ust. 2 tej ustawy. Nie ma również tego rodzaju zarzutów w skardze ani w innym piśmie procesowym. W tej sytuacji ewentualnego naruszenia przez organ I instancji trybu postępowania uregulowanego w art. 54 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r. nie można uznać za naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych powodów skargę, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, należało oddalić.