Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 163/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
6560
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem wskazanym w sentencji niniejszego orzeczenia Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku wspólnego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych wniesienia aportu w postaci przedsiębiorstwa do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Powyższe postanowienie z dnia [...] r. doręczone zostało B. W., zamieszkałemu we W. (dalej: "skarżący", "strona") z pouczeniem o prawie do wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Gliwicach.

W pismem datowanym na dzień 27 grudnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł skargę na postanowienie z dnia 14 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Ministra Rozwoju i Finansów.

Odpowiadając na skargę, Minister Rozwoju i Finansów przekazał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej oddalenie. Organ wskazał przy tym, że rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej winny być zaskarżane do sądu administracyjnego, właściwego ze względu na siedzibę organu je wydającego, stąd skargę przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Wyjątek od przywołanej wyżej zasady przewidziany został w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016, dalej również: "rozporządzenie"), wydanym na podstawie art. 13 § 3 P.p.s.a.

Stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Właściwym dla obszaru województwa dolnośląskiego (powiat wrocławski), gdzie skarżący zamieszkuje (por. załącznik do obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wykazu gmin

i powiatów wchodzących w skład województw; M.P. Nr 48, poz. 654), jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, co wynika z § 1 pkt 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652 ze zm.).

Z kolei art. 59 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że błędne jest twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej winny być zaskarżane do sądu administracyjnego, właściwego ze względu na siedzibę organu je wydającego, zatem w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Trzeba bowiem podkreślić, że interpretacja wydana w wyniku wniosku wspólnego nadal jest interpretacją indywidualną, a zatem interpretacją, o której mowa w art.14b § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym właściwość sądu, który rozpoznawać będzie skargi na interpretacje indywidualne (odpowiednio: postanowienia) wydane na wniosek wspólny, określać będzie § 1 pkt 1 wskazywanego wyżej rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2008 r. Dotyczy ono bowiem spraw obejmujących wydawanie w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że interpretacja wydana na wspólny wniosek nie jest interpretacją indywidualną, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Przeczy temu treść art. 14r § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, w których wyraźnie stwierdzono, że wniosek ten jest wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, którą to interpretację lub postanowienie, doręcza się podmiotowi, wskazanemu we wniosku jako strona postępowania. Zgodnie z zakazem wykładni homonimicznej nie można w obrębie jednego aktu prawnego (a nawet w obrębie tego samego rozdziału) odmiennie rozumieć tych samych wyrażeń. Jeżeli zatem w art. 14b i art. 14r Ordynacji podatkowej mowa jest o interpretacjach indywidualnych, to wyrażenia te należy rozumieć tak samo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 888/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.