Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1198/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2a, art. 13 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 61 par. 4, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant: sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi ZTE R. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski


UZASADNIENIE

sygn. IV SA/Po 1198/04

U Z A S A D N I E N I E

Dnia [...] grudnia 2002 r. o godz. [...] na przejściu granicznym w O. przeprowadzono kontrolę w zakresie ważenia i nacisku na osie pojazdu typu MAN [...] o numerze rejestracyjnym [...], wraz z przyczepą typu PROD RENT [...] o numerze rejestracyjnym [...], należącego do ZTE R. Sp. z o. o., kierowanego przez J. O. W wyniku kontroli ustalono, że o 0,27 kN przekroczony został dopuszczalny nacisk na drugą oś pojazdu. Na protokole odnotowana została przez kierowcę pojazdu uwaga "Urząd Celny nie zezwolił na powtórne zważenie auta na wadze. Nadmieniam, że z tym ładunkiem przekraczałem granice wielokrotnie i nie było przeciążenia." ( protokół nr [...] - k.5 akt administracyjnych). Pojazd zakwalifikowany został jako nienormatywny, nieposiadający stosownego zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, i art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 71/00/838 ze zm.- dalej udp) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 98/97/602 ze zm.- dalej prd) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 44/99/432), Naczelnik Urzędu Celnego w O. obciążył ZTE R. Sp. o. o. karą pieniężną w wysokości 720 zł. Decyzja została doręczona Spółce dnia [...] grudnia 2002 r. (k. 6, 7 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] grudnia 2002 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. Z protokołu nr [...] wynika jedynie nieznaczne przekroczenie nacisku na drugiej osi, przy niewykorzystaniu limitu całego pojazdu. Kierowca domagał się ponownego ważenia, ale urzędujący celnik nie wyraził na to zgody. Takie postępowanie urzędników celnych stanowi nadużycie ustawowo przyznanych kompetencji- stałą praktyką Urzędu Celnego w O. jest uniemożliwianie powtórnego sprawdzenia nacisku na poszczególne osie mimo, że waga na przejściu nie jest usytuowana na poziomie jezdni, co powoduje, że koła "spadają" na wagę, powodując przekłamanie jej odczytów. Stanowisko swe uzasadniła "powszechną krytyką systemu ważenia pojazdów przy zachowaniu jedynie 2 % dopuszczalnego błędu rozliczeniowego przy istniejących w Urzędzie warunkach samego ważenia", powołując "opinię" dra hab. inż. Z. L., dopuszczającego jako uzasadnioną w polskich warunkach nawet 17 % tolerancję błędu ważenia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 71/00/838 ze zm.), § 4 i § 5 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 44/99/432), Dyrektor Izby Celnej w R. (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W precyzyjnym uzasadnieniu wskazano w szczególności, że to co Spółka nazywa "spadaniem kół na wagę" jest przejazdem kół przez oryginalnie zamontowaną gumową uszczelkę, stanowiącą standardowe wyposażenie wagi (zabezpieczając mechanizm wagi przed zanieczyszczeniami i opadami atmosferycznymi). Stan, w jakim znajduje się waga i przyległy do niej teren, został zaakceptowany przez Obwodowy Urząd Miar w Z. i posiada ważne świadectwo legalizacji, wydane zgodnie instrukcją sprawdzania wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz.Urz. Miar i Probiernictwa 6/00/40). Specyfika postępowania, w trakcie którego pojazd przejeżdża przez wagę, a dane przetwarzane są mechaniczno-elektronicznie przez urządzenie wagowe powoduje, że trudno jest umożliwić stronie inne czynności udziału w postępowaniu. Wynika to ze specyfiki postępowania w tychże sprawach na przejściu granicznym. Uwagi kierowcy zostały wzięte pod rozwagę w toku postępowania. Brak możliwości pomiaru w innym miejscu nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność za przekroczenie norm. Pobór opłaty ma charakter obligatoryjny.

Pismem z dnia [...] marca 2003 r. Spółka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia decyzji. Mimo żądania powtórnego ważenia, zgłoszonego przez kierowcę, Urząd Celny nie wyraził na to zgody. Kierowca uzasadnił brak zaufania do tego konkretnego ważenia wielokrotnym przewożeniem tym samym pojazdem tej samej ilości, jednorodnych ładunków i mimo ich ważenia na granicy, nie stwierdzono żadnych przekroczeń. W ocenie Skarżącej "ślepa wiara urzędników celnych w odczyty komputerownie może zastąpić ustawowych uprawnień strony w zakresie udziału w postępowaniu administracyjnym". W ocenie Skarżącej doszło do naruszenia podstawowych zasad, określonych w art. 7, 8, 10 § 1 kpa. Sam proces ważenia nie odbywa się na drodze publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie. Organ zaprzeczył zasadności zarzutów naruszenia przepisów kpa. Wynik ważenia dynamicznego odzwierciedla stan faktyczny pojazdu po zjechaniu z drogi publicznej.

Pismem z dnia [...] maja 2006 r. Spółka zwróciła się z wnioskiem o zasądzenie kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Sąd z urzędu zbadał okoliczność, czy osoba podpisana pod decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. - Kierownik zmiany A. K. - był upoważniony do jej wydania. Kwestia ta, jako skutkująca ewentualnym stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, musiała być rozpatrzona przez Sąd w pierwszej kolejności.

Ustawą z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 41/02/365 ze zm.) z dniem 30 kwietnia 2002 r. zniesiono organ administracji państwowej w sprawach celnych - dyrektora urzędu ceł (art. 2 pkt 2 i art. 39) i utworzono organ-naczelnika urzędu celnego (art. 3 pkt 2).

Nie ulega więc wątpliwości kompetencja naczelnika urzędu celnego do wydania takiej decyzji, a organ ten mógł na podstawie art. 268a kpa upoważnić pracownika kierowanej przezeń jednostki do załatwiania w jego imieniu spraw w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, a na podstawie art. 40b ust. 1 udp do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami prd.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Sąd zwrócił się o przedstawienie stosownego upoważnienia wydanego przez organ I instancji dla kierownika zmiany, którego podpis widnieje pod decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...].

Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego w Z. wskazał, że zakres obowiązków i uprawnień kierownika zmiany A. K. jest określony w Kartach zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy wydanych na podstawie § [...] decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] i art. 283 i 284 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. 75/01/802 ze zm.). Zgodnie z art. 106 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1270 ze zm.- dalej upsa) podstawą orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest- co do zasady- materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy administracyjnej. Na podstawie art. 106 § 3 i 5 upsa Sąd przeprowadził dowody uzupełniające z odpisów dokumentów: decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] i decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], którym to urzędowym odpisom dokumentów Sąd dał wiarę w całości, bowiem nie zostały one zakwestionowane skutecznie przez strony i nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności ( art. 106 § 5 upsa w zw. z art. 244 § 1 i 252 kpc; T. Ereciński w: "Komentarz do kpc" W.Pr. 2002 t. 1 s. 514 uw. 26, s. 515 uw. 32 zd. 4). W decyzji określono, że Zastępcy Dyrektora i Kierownicy Oddziałów mogą przekazać nadane im uprawnienia kierownikom komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, zgodnie z podziałem kompetencji określonym Regulaminie Organizacyjnym Urzędu Celnego. W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. z siedzibą w O. określił, iż Kierownik Zmiany był upoważniony do podpisania decyzji na podstawie pkt [...] Karty zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy, wydanej na podstawie art. 284 Kodeksu celnego. W zakresie ustalonym dla kierownika zmiany w punkcie [...] Karty, funkcjonariusz posiadał uprawnienia do podejmowania i wydawania decyzji oraz podpisywania pism w ramach właściwości rzeczowej, w zakresie spraw załatwianych w toku służby. Tym samym nie doszło do nieważności decyzji I instancji na skutek podpisania jej przez kierownika zmiany A. K., bowiem działał on w granicach upoważnienia naczelnika urzędu celnego ( art. 40b ust. 1 i 2 udp i art. 268a kpa).

2. Sąd podziela ustalenia faktyczne, poczynione przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu [...], przystosowanej do ważenia pojazdów. Waga ta posiada ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. w dniu [...] października 2001 r., a wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...]. Pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego tzw. ruletki, posiadającej świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. dnia [...] listopada 2001 r. nr dziennika zgłoszeń [...] (k. 1-3 akt administracyjnych) a warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi.

Wydając to świadectwo Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Z. powołał zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa 6/00/40- dalej zarządzenie), które m.in. określa konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a nie zakwestionowany przez Skarżącą opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w owym zarządzeniu. Dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia) a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia). Zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większą prędkością i większym przyspieszeniem, w związku z czym związane z przyspieszaniem przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Nie można zatem przyjąć, że tak niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi ( wyrok NSA z dnia 12.2.1998r. sygn. II SA 1409/97). Z mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. 53/93/248 ze zm.) zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM- pomiarów na wadze można dokonywać do 31 października 2003 r.- póki waga ma ważne świadectwo legalizacji. Nie można zatem skutecznie powoływać się na utratę mocy zarządzenia nr 39 po dniu 30 czerwca 2002, bowiem obowiązuje decyzja nr [...] i świadectwo legalizacji, wykazujące parametry urządzenia. Utrata mocy zarządzenia, jako aktu generalnego, nie skutkuje wygaśnięciem decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie tego zarządzenia, gdy jeszcze obowiązywało.

3. Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nie dokonaniu ponownego ważenia, mimo żądania kierowcy. Należy w szczególności podkreślić, że w uwagach w rubryce [...] protokołu kierowca nie zgłosił żadnych uwag co do samego przebiegu czynności ważenia; złożył jedynie oświadczenie wiedzy co do podobieństwa przewożonych wielokrotnie ładunków (k. 5 akt administracyjnych). W sprawie nie zachodziły zatem przesłanki dla dokonania ponownego ważenia. Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że żądanie ponownego ważenia było bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania kolejnego pomiaru.

W dokumencie zatytułowanym Wynik ważenia na wadze dynamicznej, nie ma żadnych zastrzeżeń kierowcy do przebiegu czynności. Protokół ma charakter dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (art. 76 kpa). Protokół ów nie uległ sprostowaniu ani nie przeprowadzono przeciw temu dokumentowi dowodów; takim dowodem przeciwnym nie są w szczególności uwagi J. O. Należy zatem uznać, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji.

Nie doszło do naruszenia art. 6 kpa przez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. mimo braku przepisów określających sposób dokonywania pomiarów samochodów na wagach. Zasada praworządności, określona w art. 6 kpa, podobnie jak inne zasady ogólne, dotyczy postępowania jurysdykcyjnego ( Z. Janowicz "Kpa. Komentarz" PWN 1999 s. 59 uw. 1a). Nie oznacza ona, że przebieg wszystkich czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej, musi być drobiazgowo uregulowany przepisami prawa. Przepisy prawa zawierające w szczególności normy kompetencyjne mają jedynie stanowić podstawę do podjęcia danej czynności przez organ oraz być podstawą obowiązku poddania się przez obywatela (osobę prawną) danej czynności organu ( S. Wronkowska "Podstawowe pojęcia prawa i prawoznawstwa" cz. 1 s.19 Poznań 2002; Z. Ziembiński "Logika praktyczna" PWN 2002 s. 235). Nawet w silnie sformalizowanym postępowaniu sądowym rozpoznawczym nie reguluje się drobiazgowo szeregu czynności procesowych (np. okazania dowodu stronom, przeprowadzenia oględzin, przeprowadzenia dowodu z filmu, telewizji, fotokopii, fotografii, planów, rysunków oraz płyt lub taśm dźwiękowych i innych przyrządów utrwalających albo przenoszących obrazy lub dźwięki czy eksperymentu procesowego- art. 244- 257, 292-295, 308 kpc; art. 211- 212 kpk), pozostawiając sposób ich przeprowadzenia organowi procesowemu, w oparciu o utrwalone reguły postępowania, bazujące na kulturze prawnej mającej wielopokoleniową tradycję. Podstawą prawną wydania decyzji obu instancji nie były ( i być nie musiały) jakiekolwiek przepisy regulujące sposób ważenia pojazdów, lecz wskazane prawidłowo w podstawach prawnych obu decyzji przepisy materialnoprawne. Jedynie zatem na marginesie należy wskazać, że już pod rządem ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. 53/93/248 ze zm.) utrwalonym był pogląd, że ówczesny normodawca- Główny Dyrektor Dróg Publicznych- nie miał kompetencji ustawowych do określania zasad ważenia pojazdów w celu ustalenia masy pojazdu i nacisków osi ( wyrok NSA z 17.2.1998- II SA 1489/97). W tej sytuacji szereg regulacji zawartych w zarządzeniu nr 39 ma charakter dyrektyw celowościowych, wskazujących co należy czynić, by osiągnąć zamierzony rezultat- in casu- prawidłowego zadziałania wagi ( S. Wronkowska- op. cit. s. 8). Po dniu 30 czerwca 2002 r., mimo utraty mocy zarządzenia nr 39, organy celne nadal realizowały wypracowane wcześniej- w tym pod rządem zarządzenia nr 39- utrwalone reguły postępowania.

4. Art. 13 ust. 2a w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji I i II instancji (j.t. Dz. U. 71/00/838 ze zm., dalej: udp) stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar, zgodnie z art. 13 ust. 2b udp, określa załącznik do tej ustawy. Nałożenie kary, jak słusznie podkreśla organ II instancji, jest obligatoryjne w wypadku, gdy stwierdzone zostanie przekroczenie dopuszczonych norm. Podstawą do wymierzenia kary jest ważenie pojazdu. Wysokość kary orzeczonej przez organ jest prawidłowa ( pkt 5 ppkt 1 lit. a załącznika do ustawy).

Skarżąca podnosi, iż poprzedzający nałożenie na nią kary proces ważenia nie odbywał się na drodze publicznej, waga bowiem umieszczona była na terenie przejścia granicznego w O. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 udp, drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych, jako drogi krajowe, zaliczyć należy do dróg publicznych. Przychylić trzeba się więc do konkluzji organu, że ważenie odbywa się niezwłocznie po zjechaniu z drogi publicznej i odzwierciedla stan, w jakim znajdował się pojazd przemieszczając się po drodze publicznej. Sama waga nie musi być umieszczona na drodze publicznej, istotne jest bowiem, by pomiar odzwierciedlał stan pojazdu w okresie przejazdu po drogach publicznych ( verba legis "za przejazd po drogach publicznych"- art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b udp). Umieszczenie owej wagi na przejściu granicznym w O. wymóg ów spełnia.

Właściciel pojazdu winien zapewnić, by nie zostały naruszone normy wyznaczające dopuszczalny nacisk na oś pozwalający na poruszanie się po drogach publicznych bez zezwolenia.

5. Zasadnicze zastrzeżenia Skarżącej kierowane są co do przebiegu postępowania prowadzącego do obciążenia Jej karą pieniężną. Analizując podniesione w tym zakresie zarzuty stwierdzić trzeba, co następuje:

W toku postępowania administracyjnego Skarżąca kwestionowała sposób, w jaki następuje proces kontroli; nadto okoliczność niedopuszczenia do ponownego ważenia. Zaznaczyć trzeba jednak, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by w trakcie przejazdu przez wagę urządzenie sygnalizowało jakiekolwiek nieprawidłowości. Proces ważenia jest zorganizowany w taki sposób, by jednokrotny przejazd przez wagę wystarczył dla sprawdzenia, czy pojazd nie narusza ustalonych przepisami prawa norm. Obiektywne przeprowadzenie ważenia zapewnione jest przez stosowną aparaturę, która posiadać musi świadectwa legalizacyjne. Jeżeli więc aparatura ta nie sygnalizuje zakłóceń i nieprawidłowości przy procesie ważenia, jednokrotny przejazd jest wystarczający dla zapewnienia realizacji w postępowaniu zasady prawdy obiektywnej. Kierowca pojazdu miał pełną możliwość zgłaszania uwag co do procesu ważenia, z której skorzystał zgłaszając zastrzeżenia. Zastrzeżenia te zostały wzięte pod rozwagę przez organy administracji, które uznały, iż podniesione przez kierowcę okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Profesjonalny charakter działalności prowadzonej przez Skarżącą oraz obligatoryjny charakter opłaty nie pozostawia wątpliwości, że Spółka nie może zasłaniać się praktycznym brakiem możliwości skontrolowania stanu pojazdu. Podejmując bowiem taką a nie inną działalność Skarżąca musi być świadoma treści norm prawnych, które sankcjonują przejazd po drogach publicznych pojazdami nie spełniającymi wyznaczonych norm. Winna też dołożyć staranności, by normy te nie były przekraczane. Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma więc znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku (wyrok NSA z 22.4.1998 r.- II SA 1421/97).

6. Podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki. Skarżąca jest spółką prawa handlowego i jako podmiot gospodarczy- profesjonalistą. Utrwalonym jest pogląd Sądu Najwyższego (wyrażony pod rządem rozporządzenia Prezydenta RP z 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy- Dz.U. 57/34/502 ze zm., a pozostający aktualnym pod rządem ustawy z dnia 15 września 2000 r.- Kodeks spółek handlowych- Dz.U. 94/00/1037 ze zm.), że osoby obejmujące funkcje członków zarządu spółki, deklarują w szczególności dokładanie staranności sumiennego kupca (art. 292 § 2 kh), a objęcie tego stanowiska w danej spółce mimo braku wykształcenia lub wiadomości potrzebnych do prowadzenia jej spraw jest naruszeniem wymaganej staranności i sumienności ( odpowiednio- uzasadnienie wyroku SN z 6.6.1997 r.- III CKN 65/97- OSNC 11/97/181 s. 75). Skoro zatem Spółka wiedziała, na podstawie powszechnie obowiązującego i należycie ogłoszonego prawa, że przy przekraczaniu granic Rzeczypospolitej Polskiej wszystkie samochody ciężarowe poddawane są w postępowaniu administracyjnym kontroli co do przestrzegania warunków określonych art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b i 40b ust. 1 i 2 udp, to rzeczą organów Spółki było zadbać, by w każdym samochodzie ciężarowym przekraczającym granicę państwa znajdowała się osoba, posiadająca upoważnienie do reprezentowania Spółki w owym postępowaniu administracyjnym. Udzielenie pełnomocnictwa na piśmie w postępowaniu administracyjnym nie jest czynnością skomplikowaną ani kosztowną, bowiem pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych ( art. 33 § 1 i 2 kpa). Nie było zatem żadnych przeszkód, by Spółka- precyzując należycie zakres pełnomocnictwa- udzieliła np. zatrudnionemu u siebie kierowcy pojazdu bądź osobie mu towarzyszącej, stosownego pełnomocnictwa przed wyruszeniem pojazdu w trasę, bowiem w sferze doświadczenia życiowego mieściła się świadomość, że długim okresie oczekiwania w kolumnie pojazdów na granicy ( od kilku godzin do kilku dni), udzielenie takiego pełnomocnictwa ad hoc nie będzie realne. Udzielenie takiego pełnomocnictwa pozwoliłoby na pełną realizację art. 61 § 4, art. 10 § 1, art. 45 w zw. z art. 40 § 2 kpa już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Skarżąca wskazywała, iż wjazd na wagę odbywa się w taki sposób, że pojazd spada na nią po przejeździe przez gumową opaskę. Z wyjaśnień organu wynika jednak, że opaska ta stanowi standardowy element wagi, która posiada aktualne na dzień kontroli świadectwo legalizacyjne (k. 2 akt administracyjnych). W związku z tym uznać należy, że zarzut podniesiony przez Spółkę nie jest uzasadniony. O tym, że taki sposób przejazdu przez wagę nie wpływa na wyniki pomiarów wskazuje znana Sądowi z urzędu (k 13 akt administracyjnych załączonych do sprawy [...] w zw. z k. 45 akt sądowych [...]), notatka służbowa z dnia [...] marca 2003 r. A. G. - kierownika zmiany na Przejściu Granicznym w O., z której wynika, że podczas dziennej służby na tym przejściu dnia [...] stycznia 2002 r. na [...] skontrolowane pojazdy ciężarowe, wydano jedynie [...] decyzje o przekroczeniu parametrów.

7. Organ I instancji nie zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), nie umożliwił Spółce wzięcia czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (art. 10 § 1 kpa). Jednakże te naruszenia przepisów postępowania nie mogły mieć wpływu na jego wynik.

W szczególności brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynikał z istoty i specyfiki owego postępowania- w ciągu doby na przejściu granicznym w O. odprawiane są setki pojazdów ciężarowych, oczekujących często w długich kolejkach. Zarówno w interesie przewoźników, jak i właścicieli pojazdów, kierowców i służb celnych jest, by ważenie pojazdów i ich odprawa, toczyły się sprawnie. Dopełnienie wymogu doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy uwzględnieniu kilkudniowego obrotu pocztowego, wiązałoby się z praktycznym paraliżem ruchu pojazdów, a kilkudniowe oczekiwanie godziłoby przede wszystkim w interes samych przewoźników i podmiotów, dokonujących transgranicznego obrotu towarowego. Z tychże zatem względów, skoro Spółka nie zadbała, by w pojeździe była osoba legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentowania Jej w owym postępowaniu, obiektywnie niemożliwym stało się doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), jak i umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (art. 10 § 1 kpa).

Od daty doręczenia Skarżącej odpisu decyzji zaczął biec dla Spółki termin do złożenia odwołania. Strona mogła wszelkie zarzuty podnieść w odwołaniu i zostały one wnikliwie rozpatrzone przez organ II instancji. Nadto w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałej sytuacji nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia ruchu przewoźników na granicy i funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 kpa. Tym samym również i ten zarzut Skarżącej okazał się bezzasadny. Okoliczności faktyczne utrwalone w protokole i dokumencie o nazwie Wynik ważenia pojazdu mogły być przez organ I instancji uznane za udowodnione- z uwagi na ww okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa (art. 81 in fine kpa). Wobec możliwości zgłaszania wniosków i prezentacji dowodów w merytorycznym postępowaniu odwoławczym, o czym organ odwoławczy skutecznie powiadomił Spółkę dnia [...] stycznia 2003 r. (k. 3-3a akt odwoławczych), Dyrektor Izby należycie ocenił dowody w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), a uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym uległy sanowaniu.

Brzmienie art. 13 ust. 2a udp nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie podwyższonych opłat za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu (wyrok NSA z: 23.4.1999 r.- II SA 1838/98, 13.5.1998 r.- II SA 358/98, 15.1.1998 r.- II SA 1189/97, 23.1.1998 r.- II SA 1327/97).

8. Przedstawiona przez Skarżącą "Opinia dotycząca zasadności powtórzeń sił nacisku osi pojazdów (i w efekcie określania masy całkowitej pojazdu), badanych za pomocą "dynamicznych wag samochodowych", charakteryzujących się niską prędkością przejazdu pojazdu (do 10 km/h)" z dnia [...] lipca 2001 r. sporządzona przez dra hab. inż. Z. L. nie może stanowić podstawy kwestionowania wydania w indywidualnej sprawie administracyjnej konkretnego rozstrzygnięcia. Ów dokument nie jest w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, a jedynie mającą status dokumentu prywatnego ekspertyzą rzeczoznawcy, będącą w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński- op. cit. s. 517 uw. 15). Zlecenie opracowania dokumentu nie pochodziło od decydenta procesowego i nie zostało wydane w trybie przewidzianym polską ustawą procesową (kpa), lecz od Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce (k. 5 akt sądowych). Skarżąca posługuje się tym dokumentem wybiórczo, pomijając istotne dla rozważań Eksperta przesłanki rozumowania. W szczególności zatem w punkcie 4 opracowania Ekspert wskazuje, że dla perfekcyjnej instalacji stacjonarnej i pojazdów w dobrym stanie" deklarowana dokładność układów LS-WIM wynosi +- 1 % (taka jak określana przez producenta krajowego). Ekspert wskazuje, że krajowe instalacje mają charakter stacjonarny- należy się spodziewać, że zakres błędu z winy stanowiska jest mniejszy i jego większa wartość może być związana ze złym stanem pojazdu. Przedmiotowe stanowisko na przejściu granicznym w O. ma charakter stacjonarny, podlegało ono weryfikacji Obwodowego Urzędu Miar w Z., brak zatem podstaw by przyjąć, że błędy pomiaru mogły przekraczać poziom określany przez producenta. Rzeczoznawca wskazuje na skutki złego stanu pojazd przy osiąganiu odstępstw od poziomu dokładności określonych przez producenta. Nie ulega wątpliwości, że za dobry stan pojazdu odpowiada przewoźnik, nie zaś organ celny. W dalszych motywach ekspertyzy Rzeczoznawca- czyniąc szczegółowe zastrzeżenia co do długości dojazdów i zjazdów instalacji LS-WIM przenośnych- podniósł, że badane wagi dynamiczne wykazywały błąd pomiaru w warunkach statycznych nie przekraczający +-20 kg (po redukcji do jednostek masy) oraz dużą powtarzalność wyników w kolejnych pomiarach tego samego pojazdu. Przywoływane możliwości różnicy obciążeń pionowych kół ( od zera do 17%- zatem nie różnicy w dokładności urządzenia) Rzeczoznawca rozważa tylko teoretycznie- przy założeniu maksymalnych różnic wysokości podłoża pod kołami sąsiednich osi- do 6 mm. Mając na uwadze stacjonarny charakter wagi, na której na przejściu w O. dokonywano owego pomiaru i brak jakichkolwiek dowodów na istnienie rzeczywistej różnicy odchylenia pomostu wagi od poziomu, czyni owe teoretyczne rozważania całkowicie nieadekwatnymi do realiów niniejszego postępowania. W sprawie nie zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego (art. 84 § 1 kpa), bowiem stan faktyczny sprawy był jasny i nie było potrzeby sięgania do wiadomości specjalnych (odpowiednio- orzeczenie SN z 8.7.1980- I CR 75/80- OSNC 2-3/81/36, akceptowany przez K. Piaseckiego w: "Kpc z komentarzem" W.Pr. 1989 t.2 s. 411 uw. 1).

9. W sprawie nie doszło także do uchybienia art. 9 kpa. Skarżąca nie przedkłada żadnego dowodu, wskazującego na nieprawidłowość pouczeń udzielanych kierowcy na stanowisku pomiarowym. Charakter urządzenia, jakim jest waga z wysoko wyspecjalizowanym oprogramowaniem, posiadająca właściwe świadectwo legalizacji, pozwala na przyjęcie, że sposób przeprowadzenia ważenia był prawidłowy. Skarżąca podnosi, że kierowca nie został pouczony o sposobie przejazdu przez wagę, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia. Dyrektor Izby wskazuje jednak, że przed wagą ustawiony jest znak drogowy, określający prędkość, z jaką odbywać się ma przejazd. Podkreślenia wymaga również, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by w trakcie przejazdu przez wagę urządzenie sygnalizowało jakiejkolwiek nieprawidłowości. Proces ważenia jest zorganizowany w taki sposób, by jednokrotny przejazd przez wagę wystarczył dla sprawdzenia, czy pojazd nie narusza ustalonych przepisami prawa norm. Obiektywne przeprowadzenie ważenia zapewnione jest przez stosowną aparaturę, która posiadać musi świadectwa legalizacyjne. Jeżeli aparatura ta nie sygnalizuje zakłóceń i nieprawidłowości przy procesie ważenia, jednokrotny przejazd jest wystarczający dla zapewnienia realizacji w postępowaniu zasady prawdy obiektywnej. Kierowca pojazdu miał pełną możliwość zgłaszania uwag co do procesu ważenia, z której nie skorzystał (k. 4, 5 akt administracyjnych). Uznać więc należy, że sam kierowca nie dopatrzył się żadnych uchybień w toku czynności dokonywanych przy przejeździe przez wagę.

10. Skarżąca naruszyła dyspozycję art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b prd, zgodnie z którym- w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy- przedsiębiorcy wykonujący przejazd po drogach publicznych pojazdem zarejestrowanym w kraju, o masie, naciskach osi przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym, pobiera się karę pieniężną. Powyższe stanowi bezpośrednią ingerencję w wolność działalności gospodarczej. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wyrażał pogląd, że z samej istoty art. 22 Konstytucji wynika możliwość ograniczenia wolności gospodarczej i poddania jej w konstytucyjnie określonych sytuacjach interwencji państwa (np. polegającej na uiszczaniu opłaty za korzystanie z dróg publicznych) w celu ochrony interesu publicznego i praw innych jednostek, co w niniejszej sprawie może oznaczać pokrycie zwiększonych kosztów eksploatacji dróg publicznych. Wolność gospodarcza nie może mieć bowiem charakteru absolutnego, więc możliwe i potrzebne jest ustanawianie różnego rodzaju jej ograniczeń (wyroki TK z 8.04.1998 r., K 10/97, OTK ZU 1998/3/228, s. 162; z 28.01.2003, K 2/02, OTK ZU 2003/1/4, s.62; z 17.12.2003, SK 15/02, OTK ZU 2003/9/103, s. 1195).

W świetle powyższego dopuszczalne jest wprowadzenie kary pieniężnej z art. 13 ust. 2b udp. Celem tego przepisu jest bowiem nakłonienie podmiotów korzystających z dróg publicznych do uiszczania opłaty drogowej, gdyż sankcja ekonomiczna ma znaczenie przede wszystkim prewencyjne i zmierza do nakłonienia tych podmiotów do wypełniania ustawowych obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że nałożenie na Skarżącą kary niższej niż najniższa płaca w gospodarce narodowej (760 złotych miesięcznie - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników - Dz.U. 16/98/74 ze zm.) nie stanowi nadmiernego obciążenia i jest adekwatne do celu, jaki ustawodawca pragnął osiągnąć.

13. Nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (przy czym zasada ta znajduje oparcie jedynie w art. 2 Konstytucji, bowiem art. 92 Konstytucji dotyczy jedynie zakresu delegacji ustawowej). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1997 r. sygn. P 7/98 dotyczy aktu prawnego, który nie znalazł zastosowania w sprawie. Akty prawa materialnego, zastosowane w niniejszej sprawie, nie nasuwają wątpliwości co ich konstytucyjności. Podwyższona opłata za przejazd pojazdem ponadnormatywnym ( istniejąca w dacie orzekania Trybunału Konstytucyjnego) pełniła rolę swoistej kary administracyjnej. Taka też konstrukcję przyjął ustawodawca w znowelizowanej ustawie o drogach publicznych (art. 13c ust. 2 i art. 13g ust. 1 i 2), wskazując w załączniku nr 2 do ustawy wysokość kary za każde z naruszeń. Do takiego samego wniosku prowadzi także wykładnia historyczna, oparta na § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. 123/96/578 ze zm.). Oba rozporządzenia uznane zostały za niezgodne z Konstytucją (wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r.- sygn. P 7/98- OTK 4/99/72- § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w 14 października 1996 r. uznany został za niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji i, że nie jest zgodny z art. 13 ust. 4 udp przez to, że narusza zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowi przepis o charakterze represyjnym; wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r.- sygn. P 6/02- OTK 7/02/91- § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia RM uznany został za niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz że nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji), lecz nie z powodu przewidzianych w tych rozporządzeniach rozwiązań, lecz z powodu przekroczenia delegacji ustawowej. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie zachodziła przesłanka uchylenia decyzji opartej na znowelizowanej ustawie, bowiem już w wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r.- sygn. P 6/02- OTK 7/02/91 Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia RM ze skutkiem ex tunc, nie dopatrzył się niezgodności z wzorcem kontroli z art. 2 Konstytucji a nadto orzekł, że pobrane w oparciu o owe przepisy opłaty nie podlegają zwrotowi. Trybunał wskazał, że z punktu widzenia konstytucyjnego porządku prawnego i celu ustawodawcy, wynikającego z ustawy o drogach publicznych, sama zasadność ponoszenia ujemnych konsekwencji za przejazdy nienormatywnych pojazdów bez zezwolenia nie budzi wątpliwości. Trybunał przytoczył obszernie racje (część V pkt 9 uzasadnienia wyroku z 10.12.2002- P 6/02; które Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela) wskazujące na zmianę kontekstu normatywnego wobec wejścia w życie ust. 2b art. 13 udp ( który to przepis znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie) i że naprawianie prawa nie może służyć legitymizowaniu zachowań naruszających prawo.

W szczególności podkreślić trzeba, iż choć niewątpliwie zasada proporcjonalności jest zasadą o podstawowym znaczeniu dla demokratycznego państwa prawnego, to nie wyklucza ona bezwzględnie wprowadzenia ograniczeń praw i wolności. Możliwa jest więc ingerencja normodawcy, choć - jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego - każdorazowe ograniczenie spełniać musi określone przesłanki (zob. M. Korycka: Zasada proporcjonalności- refleksje na gruncie aksjologicznych podstaw Konstytucji z 1997 roku i orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego [w:] L. Morawski (red.:) "Wykładnia prawa i inne problemy filozofii prawa", Toruń 2005, s. 51 i nast.). Trybunał Konstytucyjny orzekając w sprawie P 6/02 nie wykluczył możliwości obciążania przewoźników opłatą o charakterze sankcji, z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym. Ustosunkowując się do kwestii uzależnienia wysokości opłaty od zryczałtowanej długości trasy przytoczyć trzeba stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału: "W takim stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości to, że skoro prawodawcy chodziło w przypadku kwestionowanego przepisu o "opłatę" stanowiącą w rzeczywistości sankcję za korzystanie z dróg publicznych za naruszenie prawa, to mógł zastosować dolegliwość (karę) w postaci wielokrotności opłaty za zezwolenie i nie był zobowiązany do wiązania jej ze stopniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, czy z rzeczywistą długością trasy przejechanej przez pojazd nienormatywny". Ustosunkowując się zaś do kwestii możliwości podwójnego karania za przejazd pojazdem nienormatywnym - a to zarówno na podstawie udp, jak i art. 103 a § 1 pkt 6 Kodeksu wykroczeń - zauważyć trzeba, iż regulacja ta utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2002 r. na podstawie art. 97 utd. Nadto podkreślenia wymaga, iż orzekanie o nałożeniu grzywny uzależnione było od złożenia wniosku przez właściwy organ kontroli. Skarżąca nie przedłożyła żadnej informacji, z której wynikałoby, iż została ukarana na podstawie art. 103 a Kodeksu wykroczeń za przejazd pojazdem nienormatywnym, do którego odnosi się przedmiotowe postępowania, a w świetle utraty mocy obowiązującej przez ten przepis, rozważania w tym zakresie miałyby charakter wyłącznie abstrakcyjny, bez znaczenia dla oceny istoty sprawy. Wskazać więc tylko trzeba, że również Trybunał Konstytucyjny badając konstytucyjność rozporządzenia nadmienił, iż współistnienie instytucji opłat podwyższonych oraz czynu penalizowanego art. 103 a § 1 pkt 6 Kodeksu wykroczeń budzi wątpliwości, jednakże z uwagi na wejście w życie art. 97 utd, odpadło niebezpieczeństwo zastosowania sankcji o podobnym charakterze. Skoro Skarżąca nie została ukarana za ten sam przejazd na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 4 utd, to wszelkie rozważania o "dwukrotnym ukaraniu" mają charakter abstrakcyjny i nie odnoszą się do niniejszej sprawy.

14. Brzmienie art. 13 ust. 2a udp nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu ( wyrok NSA z: 23.4.1999 r.- II SA 1838/98, 13.5.1998 r.- II SA 358/98, 15.1.1998 r.- II SA 1189/97, 23.1.1998 r.- II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku ( wyrok NSA z 22.4.1998 r.- II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 i 8 kpa, gdyż organy administracji publicznej zgodnie z przepisami prawa przeprowadziły postępowanie zmierzające do ustalenia, czy pojazd spełnia określone przepisami normy. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 kpa, zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Artykuł 107 § 3 kpa naruszył organ pierwszej instancji lecz wadę tą naprawił w szczegółowym uzasadnieniu spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa, organ odwoławczy. W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia było zasadne.

Wskazane uchybienia organu I instancji nie były uchybieniami, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; w sprawie nie doszło do naruszeń prawa materialnego, w związku z czym- zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak było przesłanek do uchylenia decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1271 ze zm.) należało skargę oddalić.

/-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/M. Dybowski

MK