Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1338/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 145 , art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 2, art. 3, art. 36, art. 38, art. 39
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: Art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skarg G. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata N. T. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie Prezydent Miasta działając na podstawie:

- art. 104, art. 107 i 108 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.);

- art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 11, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39, art. 102, art. 104, art. 106, art. 108, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.);

- art. 5 ust. 1 ustawy z dnia "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259);

- § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127 poz. 1055) -

decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] przyznał skarżącemu – G. P. świadczenie w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 40 zł.

Z kolei Prezydent Miasta, działając na podstawie:

- art. 104, art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej;

- § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pieniężnych z pomocy społecznej -

decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego od dnia 1 czerwca 2011 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o ustalony przez ten organ stan faktyczny:

skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na stałe, jednak zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, czyli kwoty 477 zł.

W ocenie organu, na dochód skarżącego składa się zasiłek stały w wysokości 417,00 zł oraz kwota 60,00 zł.

Organ ustalił, że skarżący jest właścicielem trzech lokali w kamienicy w L przy ul. Ł, z których jedno wynajmuje M. B., otrzymując z tego tytułu czynsz w wysokości 160 zł, z czego kwotę 100 zł przekazuje komornikowi tytułem ciążących na skarżącym alimentach, a kwotę 60 zł na fundusz remontowy.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwota 60 zł, którą organ doliczył skarżącemu do dochodu w rozumieniu art. 8 ust.3 ww. ustawy, natomiast w ocenie skarżącego, sporna kwota nie stanowi jego dochodu, gdyż, jak twierdzi, nie jest zobowiązany do jej ponoszenia na fundusz remontowy.

W wydanych decyzjach organ powołał się na ustalenia, z których wynika, że J. K. była administratorem ww. nieruchomości i która poinformowała, że wszyscy prywatni właściciele mieszkań tego budynku decydują o kwocie wpłacanej na poczet remontu. Od dnia 1 maja 2008 r. za jeden z lokali skarżącego wydatki na remonty w kwocie 60 zł miesięcznie pokrywa M. B. J. K. od 15 lutego 2010 r. już nie jest administratorem tej nieruchomości, co potwierdza pismo z dnia 3 marca 2010 r. Urzędu Miasta - Wydział Geodezji i Katastru.

W ocenie organu, sporna kwota pomniejsza zobowiązania z tytułu kosztów remontowych i jest dochodem skarżącego w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący jako właściciel lokalu mieszkalnego jest podmiotem zobowiązanym do opłacania funduszu remontowego, a zatem wpłata najemcy z tego tytułu oznacza przychód po jego stronie, gdyż w tej sytuacji nie powstaje zadłużenie wobec wspólnoty mieszkaniowej.

Organ podniósł, że zgodnie z art. 38 ww. ustawy zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie.

W tej sytuacji, w ocenie organu odmowa przyznania zasiłku okresowego jest zasadna.

Odnośnie zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie organ podkreślił, iż zasiłek ten został skarżącemu przyznany na 8 dni w miesiącu tj. soboty i niedziele, gdyż w pozostałe dni korzysta skarżący z posiłków w centrum [...], których wartość wynosi 110 zł miesięcznie. Zatem łączna pomoc na zaspokojenie potrzeb związanych z wyżywieniem wyniosła w miesiącu czerwcu 150 zł. Organ podkreślił również fakt, iż dysponuje ograniczonymi środkami.

W odwołania od powyższych decyzji skarżący zakwestionował zasadność odmowy przyznania mu zasiłku okresowego oraz stwierdził, iż zasiłek celowy został przyznany w zbyt niskiej wysokości i wniósł o przyznanie tego zasiłku w kwocie 250zł. Skarżący zakwestionował zasadność doliczenia do jego dochodu kwoty 60,00 zł , która jego zdaniem , nie może być uznana za przychód.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwoma odrębnymi decyzjami działając na podstawie:

- art. 4, art. 8 ust. 1 i ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 38, art.39, art. 108 ustawy o pomocy społecznej;

- art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego -

decyzjami z dnia 16 sierpnia 2011 r., znak: [...] oraz znak: [...] - utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii spornej - kwoty 60,00 zł, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że składka na fundusz remontowy jest zobowiązaniem właściciela lokalu. W sytuacji, gdyby skarżący uiszczał sam składkę na ten fundusz, nie byłoby mowy o doliczaniu tej kwoty do jego dochodu. Jednakże w niniejszym sprawie osoba trzecia uiszcza dług obciążający właściciela lokalu, tj. skarżącego. Zwolnienie skarżącego z zobowiązania, a także opłacanie jego zobowiązań jest de facto darowizną, którą- zdaniem organu odwoławczego - należy doliczyć do dochodu osoby zobowiązanej, tj. skarżącego.

Organ podniósł, iż dochód skarżącego wyniósł 477,00 zł (417 zł + 60 zł). Różnica pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, tj. 477,00 zł, a dochodem skarżącego wynosi 0 zł., a zatem nie jest możliwe, zgodnie z bezwzględnie wiążącą normą wskazanego wyżej przepisu ustawy o pomocy społecznej, przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego, skoro brak jest różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, a ustalonym dochodem skarżącego.

Odnośnie wysokości przyznanego zasiłku celowego, Kolegium podniosło, iż organ l instancji w stopniu dostatecznym uzasadnił przyznanie skarżącemu pomocy w tej wysokości.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżący zarzucił - odnośnie zasiłku celowego naruszenie: art. 3 ust.1, art. 8 oraz art. 39 ww. ustawy o pomocy społecznej, a odnośnie zasiłku okresowego- art. 3 ust. 1, art. 8 ust.3 oraz art. 38, oraz w obu skargach art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący nie zgodził się z ustaleniem faktycznym dokonanym przez organy, że ma on obowiązek dokonywania wpłat na fundusz remontowy. Skarżący podkreślił swoją bardzo trudną sytuację życiową oraz niemożność samodzielnego jej przezwyciężenia.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w obu sprawach.

Na etapie postępowania sądowego skarżący przedłożył do akt sprawy m.in. fotokopię umowy najmu lokalu zawartą pomiędzy skarżącym , a M. B. na czas oznaczony tj. od 1 marca 2008 r. do 1 stycznia 2013 r. , z której nie wynika obowiązek uiszczania przez najemcę opłaty na fundusz remontowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. Nr 270).

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.

Kontrola zaskarżonych decyzji doprowadziła do wniosku, że skargi zasługują na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ww. ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z artykułem 36 ust. 1 pkt b i c ustawy, świadczeniem z pomocy społecznej jest świadczenia pieniężne w formie zasiłku okresowego i zasiłku celowego.

Z kolei art. 38 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa, iż zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Ustęp 2 pkt 1 precyzuje, iż zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (ust. 4). Ponadto okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (ust. 5).

Zgodnie z artykułem 39 ust.1 w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, (ust. 2)

Rozstrzygnięcia oparte o powyższe przepisy wydawane zostały w ramach tzw. uznania administracyjnego, a Sąd badał czy zakres uznania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie został przez organy przekroczony, a także, czy w sposób należyty uzasadniono orzeczenia o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego oraz o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w tej a nie innej wysokości.

Odnośnie przyznania zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ww. ustawy, to decyzja ta ma charakter częściowo uznaniowy , tzn. organ zobowiązany jest przyznać zasiłek okresowy w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów ustawowych. Natomiast decyzja w zakresie wysokości oraz okresu , na jaki zostanie przyznany zasiłek okresowy , ma charakter uznaniowy.

Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności, a organ związany jest przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przywołanymi przepisami ustawy o pomocy społecznej.

Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza -zgodnie z art. 7 k.p.a. - załatwienie sprawy, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Doprecyzowaniem tej zasady jest przepis art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którymi pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, oraz art. 3 ust. 4 ustawy stanowiący, iż potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli od powiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Podnieść należy, że stosownie do przepisów ustawy o pomocy społecznej, organ przy udzielaniu wnioskowanej pomocy kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi na gruncie tej ustawy, dotyczącymi wymogu dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. 3).

Zabezpieczeniem realizacji opisanych powyższych zasad jest szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ustanawiające dla organów administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Ustęp 4 precyzuje, że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:

1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2) zasiłku celowego;

3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartości świadczenia w naturze;

5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest to , że skarżący jest w trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. Bezspornym również w sprawie jest fakt, iż skarżący objęty jest opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.

Kwestią sporną jest, czy kwota 60 zł wpłacana na fundusz remontowy przez osobę wynajmująca od skarżącego lokal mieszkalny w L jest dochodem skarżącego w rozumieniu przepisów ww. ustawy o pomocy społecznej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący otrzymuje zasiłek stały w kwocie 417 zł. i jest to okoliczność bezsporna. Ponadto okolicznością również bezsporną jest , że skarżący posiada trzy lokale mieszkalne położone w budynku w L przy ul. Ł, z których jedno wynajmuje M. B. Skarżący nie kwestionuje , że z tytułu wynajmu skarżący otrzymuje kwotę 100,00zł.

Okolicznością sporną jest, czy najemca – M. B. uiszcza kwotę 60,00 zł. na fundusz remontowy tej nieruchomości, zgodnie z uchwałą współwłaścicieli, jak przyjęły to organy w swoich rozstrzygnięciach.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy naruszyły przepisy art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a. poprzez nie ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego. Istota sporu - wpłaty na fundusz remontowy najemcy lokalu, którego właścicielem jest skarżący - nie została w dostateczny wyjaśniona. Okoliczność ta ma istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem ustalenia organów w tym zakresie nie mogą budzić żadnych wątpliwości.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wnioski skarżącego zostały złożone w dniu 1 czerwca 2011. Zgodnie z art.8 ust.3 za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (...). Analiza akt administracyjnych w żaden sposób nie potwierdziła, aby sporna kwota 60,00 zł. w ogóle była wpłacana na fundusz remontowy, a w szczególności , czy wpłata taka miała miejsce w miesiącu maju 2011 r. tj. miesiącu poprzedzającym złożenie wniosków o przyznanie wnioskowanych świadczeń.

Ustalenie organów w tym zakresie budzą uzasadnione wątpliwości, biorąc pod uwagę, że organy te oparły się na niepotwierdzonej informacji uzyskanej od J. K., która od 15 lutego 2010 r. już nie była administratorem tej nieruchomości, co w sposób jednoznaczny potwierdza pismo z dnia 3 marca 2010 r. Urzędu Miasta -Wydział Geodezji i Katastru. Na etapie postępowania administracyjnego , w przesłanych do Sądu aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność wynajmowania jednego z lokali przez skarżącego, a w szczególności na uzyskiwanie z tego tytułu jakiegokolwiek dochodu. Twierdzenie organów o wpłatach kwoty 60,00 zł na fundusz remontowy nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem .

Nadmienić należy , że przedłożona przez skarżącego na etapie postępowania sądowego fotokopia umowy najmu lokalu nie jest uwierzytelniona , a odręczne wpisy co do okresu , za który ustalana jest wysokości czynszu , są nieczytelne .

W tych okolicznościach faktycznych sprawy, doliczenie do dochodu skarżącego kwoty 60,00 zł czyni zarzuty skarg uzasadnionymi, a w konsekwencji zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je rozstrzygnięć organu pierwszej instancji.

Reasumując należy stwierdzić, że organy administracji nie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i przekroczyły granice uznania administracyjnego.

Uznając, że uchylone rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 nr 270) - Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).