Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 575/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu poniesionych zastępczo przez gminę wydatków za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 sierpnia 2017 P. N. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza J. z dnia [...], nr [...] orzekającą o ustaleniu należności podlegającej zwrotowi w kwocie 6542,19 złotych z tytułu pobytu ojca skarżącego w domu pomocy społecznej.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej następnie w mocy decyzją Kolegium wskazując, że zostały one wydane z oczywistym naruszeniem prawa materialnego i procesowego, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Poza tym w międzyczasie została wydana kolejna decyzja zobowiązująca stronę do zwrotu poniesionych kosztów pobytu ojca w domu pomocy społecznej. W zaistniałej sytuacji – w ocenie skarżącego – wykonanie zakwestionowanych decyzji odbije się negatywnie nie tylko w odniesieniu do jego sytuacji finansowej, ale również doprowadzi do utraty przez niego zaufania do władzy publicznej.

Reasumując skarżący stwierdził, że doniosłość zarzutów powołanych w skardze w pełni przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia NSA z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Wnioskodawca, poza wskazaniem, że wykonanie zakwestionowanego aktu będzie miało negatywny wpływ na jego sytuację finansową, na nie poparł swojego żądania jakimikolwiek argumentami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie można za takie przesłanki uznać zaś ogólnych zarzutów stawianych wprost skarżonemu rozstrzygnięciu, gdyż mogą one zostać rozstrzygnięte dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.

Skoro brak było po stronie skarżącego jakichkolwiek wyjaśnień uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, to należało tym samym uznać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej.

Nadmienić również trzeba, że majątkowy charakter decyzji nie może stanowić samoistnej podstawy do wstrzymania jej wykonania, zwłaszcza gdy brak jest odpowiedniej płaszczyzny porównawczej jaką będą zawsze warunki materialne strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.