Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przyznano skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia adwokata.
*Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 249a par. 1 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a i art. 258 par. 2 pkt 7 i art. 245 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. T. o ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania postanawia: I. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu; II. umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżący złożył w dniu 4 kwietnia 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych, w którym podał błędną sygnaturę akt sprawy, tj. IV SO 23/16.

Wniosek ten został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie sądowej o sygn. akt IV SA/Wr 23/17, ponieważ pismem referendarza sądowego z dnia 23 marca 2017 r., doręczonym w dniu 31 marca 2017 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu w niniejszej sprawie dotyczącej skargi na decyzję SKO we [..] z dnia [...] nr SKO [...] utrzymująca w mocy decyzję MOPS we [..] z dnia [...] nr [...].

W jego uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości [...] zł netto. Jest osobą niewidomą, nie czyta i nie sporządza pism samodzielnie w związku z tym potrzebuje pomocy adwokata na którego opłacenie nie posiada środków finansowych. Wydatki związane z utrzymaniem wynoszą: rata kredytu 250 zł, czynsz 400 zł, opłaty mieszkaniowe 160 zł i koszty leczenia około 200 zł.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie posiada oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych.

Ponadto w piśmie z dnia 9 kwietnia 2017 r. skarżący podtrzymał żądanie dotyczące przyznania pomocy prawnej z urzędu.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Z przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wynika, że ustanowienie radcy prawnego lub adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym.

Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.

Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.

Mając na uwadze, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, utrzymująca się z renty i nie posiadającą majątku, przyjąć trzeba, że wykazał on, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

Z tych względów należało w pkt I sentencji przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Natomiast odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie, tj. w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazać należy, że strona skarżąca jest zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. "a" p .p. s. a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.

W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych okazało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem, podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

O umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych orzeczono w pkt II sentencji.

W myśl zaś art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy

Z tego względu wniosek został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 p.p.s.a. i 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.