Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1906/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie: sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 355/10 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz A. B. kwotę 239 (dwieście trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...].06.2010 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych wyrokiem z dnia 09.09.2010 r. sygn. III SA/Gd 355/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...].04.2010 r., nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...].04.2010r. nr [...] Prezydent Miasta G. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.) orzekł o utracie przez A. B. na okres 3 – miesięcy statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].04.2010r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że A. B. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie stawiennictwa i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Odwołanie od tej decyzji wniósł A. B. wyjaśniając, że kiedy w dniu [...].05.2010 r. stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy poinformowano, go że został wykreślony z listy bezrobotnych oraz, że prawo do zasiłku utracił z powodu niestawiennictwa na wezwanie organu. Skarżący podniósł w odwołaniu, że jak mu wyjaśniono zostało do niego wystosowane wezwanie do stawiennictwa w Urzędzie w dniu [...].04.2010 r. Wezwanie to – jak wyjaśniono skarżącemu -awizowano dwukrotnie, tj. [...].04.2010 r. i [...].04.2010 r., a następnie w dniu [...].04.2010 r. zwrócono nadawcy. W ocenie organu, w ten sposób dokonano doręczenia wezwania w trybie art. 44 k.p.a. Skoro natomiast nie stawił się on na wezwanie organu i w terminie 7 dni nie powiadomił organu o przyczynie niestawiennictwa uznano, iż ziściły się przesłanki pozbawienia statusu bezrobotnego. Skarżący jednak podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu - nie wiedział o wezwaniu - i dlatego domaga się wyjaśnienia przyczyn niepoinformowania go o wezwaniu. A. B. zasugerował, że być może urzędnik nie wysłał wezwania do stawiennictwa, albo, że tak umieścił wezwanie w kopercie, że nie było widać adresu. Ponadto, A. B. podkreślił, że dotąd wszystkie adresowane do niego pisma docierały bez przeszkód. W odwołaniu wskazano również na naruszenie art. 10 k.p.a.

Wojewoda Pomorski, po rozpoznaniu odwołania A. B. decyzją z dnia [...].06.2010r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. B. został wezwany do stawienia się w dniu [...].04.2010r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd Pracy oraz potwierdzenia gotowości podjęcia pracy. Wojewoda podkreślił, że z powodu niemożności doręczenia do rąk własnych adresata wezwania do stawienia się w Urzędzie Pracy w G., pismo zostało złożone w urzędzie pocztowym. Pismo było dwukrotnie awizowane i nie podjęcie tego pisma w ciągu 14 dni od dnia złożenia w urzędzie pocztowym wywołało skutek prawny z art. 44 k.p.a. Dalej organ II instancji podał, że doręczenie pisma dokonane w tym trybie (doręczenie zastępcze) jest prawnie skuteczne. Strona może jednak podważyć skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. Organ zauważył jednak, że A. B. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...].04.2010r. oraz nie przedłożył też dowodu podważającego skuteczność doręczenia wezwania dokonanego w trybie doręczenia zastępczego. W ocenie Wojewody należało więc uznać, że odwołujący się został prawnie skutecznie wezwany do stawienia się w powiatowym urzędzie pracy w trybie art. 44 k.p.a. Tym samym uznano za bezzasadne zarzuty A. B., iż być może urzędnik nie wysłał wezwania do stawiennictwa, albo, że tak umieścił wezwanie w kopercie, że nie było widać adresu. Organ dodał, że urząd pracy nie jest zobligowany do telefonicznego informowania bezrobotnych o wyznaczonym terminie stawiennictwa. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość telefonicznego wezwania, ale tylko w sprawach niecierpiących zwłoki (art. 55 § 1 k.p.a.). W niniejszym przypadku wezwanie do stawiennictwa w PUP w G. nie miało jednak takiego charakteru.

Co do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Wojewoda wskazał, iż mógłby on odnieść się jedynie do braku udziału strony w pierwszoinstancyjnym postępowaniu dowodowym. Jednakże dowodem w sprawie jest wezwanie z dnia [...].03.2010r. do stawienia się w PUP w G. w dniu [...].04.2010r., w odniesieniu do którego jedynym ustaleniem jest domniemanie prawne, że doręczenie zastępcze przedmiotowego wezwania jest prawnie skuteczne. Zatem strona miała możliwość zaznajomienia się z wezwaniem.

W skardze na powyższą decyzję A. B. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący ponownie podkreślił, że nigdy nie otrzymał wezwania do stawienia się w dniu [...].04.2010r. w Powiatowym Urzędzie Pracy G.

Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 09.09.2010 r. sygn. III SA/Gd 355/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...].04.2010 r., nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust.3 i 4 pkt 4 oraz art.71 ust. 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dalszej kolejności zauważono, że w myśl podanych przepisów starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4 to dana osoba musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji i nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W dalszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Urzędzie Pracy w G. na dzień [...].04.2010 r. W związku z czym podjęto próbę zawiadomienia go o wyznaczonym terminie przesyłką pocztową. Jednak niemożność doręczenia pisma do rąk własnych skarżącego jak i dorosłym domownikom spowodowała złożenie wezwania w urzędzie pocztowym i zawiadomienia o tym poprzez zostawienie awiza przez doręczyciela pocztowego. Sąd zauważył, że organ, zawiadamiając o terminie wyznaczonym na podstawie art. 33 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zastosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawarte w rozdziale 8 dotyczącym doręczeń w postępowaniu administracyjnym (art. 40 § 1 i art. 44).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organ niezgodnie z obowiązującym prawem do powiadomienia bezrobotnego o terminie wyznaczonym w powiatowym urzędzie pracy, o którym mowa w art. 33 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zastosował przepisy proceduralne o doręczeniu zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego. Sąd zauważył, że termin z art. 33 ust. 3 ustawy jest terminem prawa materialnego do którego nie znajdują zastosowania przepisy regulujące doręczenia w procedurze administracyjnej. Oznacza to, że organ nie mógł na podstawie tych przepisów przyjąć domniemania daty doręczenia wezwania na termin do stawiennictwa w dniu [...].04.2010 roku. Reasumując, Sąd wskazał, że wadliwość ta doprowadziła do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 33 ust.3 i 4 i art.71 ust. 1 ustawy z dn.20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda Pomorski podnosząc zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) tj. art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że określony tym przepisem termin ma charakter materialnoprawny w związku z czym nie mają zastosowania do niego przepisy k.p.a.

2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie i nie podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia

Wojewoda Pomorski wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżony wyrok jest nieprawidłowy, bowiem został wydany z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego.

Autor skargi kasacyjnej zauważył, że Sąd I instancji zupełnie bezpodstawnie przyjął, że organ, zawiadamiając o terminie wyznaczonym na podstawie art. 33 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wadliwie zastosował przepisy proceduralne o doręczeniu zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazano, że zdaniem Sądu termin określony w art. 33 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest terminem prawa materialnego, do którego nie znajdują zastosowania przepisy regulujące doręczenia w procedurze administracyjnej. Autor skargi kasacyjnej wyraził jednak przekonanie, że takie stanowisko Sądu, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Podkreślono, że Sąd I instancji w ogóle nie wyjaśnił, co przesądza o materialnoprawnym, a nie proceduralnym charakterze tego terminu. Zauważono też, że w konsekwencji braku szerszej argumentacji swojego stanowiska Sąd I instancji uniemożliwił podjęcie polemiki ze stanowiskiem w tym zakresie, co jak stwierdzono, niewątpliwie nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie zauważono, że takie stanowisko Sądu I instancji de facto podważa dotychczasową praktykę w tym zakresie, która była sankcjonowana w sądowym orzecznictwie, w tym m.in. - jak wskazano - w sprawie rozstrzyganej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 lutego 2007r. sygn. akt III SA/Gd 590/06. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że terminy materialnoprawne są to terminy określone we właściwych przepisach, na bieg których organ procesowy nie ma jakiegokolwiek wpływu, np. - termin przedawnienia. Tymczasem, jak argumentowano w skardze kasacyjnej, termin stawiennictwa z art. 33 ust.3 jest w pełni zależny od organu procesowego, gdyż może być odwołany, odraczany, a jego niezachowanie może być usprawiedliwione przez ten organ w świetle unormowań art. 33 ust.4 pkt 4 w/w ustawy wywiedzionych a contrario. Te wszystkie możliwości, jak wskazano, kwalifikują ten termin jako termin prawa procesowego, do którego mają zastosowanie unormowania kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach. Jednocześnie zauważono, że jest to termin ze sprawy administracyjnej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, do której mają zastosowanie przepisy tego kodeksu. Jest to bowiem postępowanie przed organem administracji publicznej w należących do właściwości tego organu sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W dalszej kolejności wskazano, że analizowany art. 33 ust.3 nie precyzuje trybu wyznaczania bezrobotnemu terminu w celu określonym przez ten przepis prawny, w związku z czym w drodze wykładni systemowej uwzględniającej fakt, że dany przepis jest częścią systemu norm prawnych obowiązujących w Polsce w kwestii jako nieunormowanej przez przepis szczególny mają zastosowania unormowania o charakterze ogólnym, jakimi są postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że stanowisko zaprezentowane przez Sąd doprowadziło do przyjęcia ustalenia, że bezrobotny nie został w sposób skuteczny prawnie poinformowany o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy, co z kolei skutkowało niemożnością zastosowania w stosunku do niego sankcji określonej przez art. 33 ust.4 pkt 4 mającej zastosowanie w sprawie ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w myśl art. 184 p.p.s.a. błędne uzasadnienie wyroku tylko wtedy stanowić będzie przesłankę do jego wzruszenia, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu, to nie ma podstaw do jego kwestionowania.

Jednocześnie, podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. NSA nie może zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że określony tym przepisem termin ma charakter materialnoprawny w związku z czym nie mają zastosowania do niego przepisy k.p.a. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania - tj. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie i nie podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw kasacyjnych prowadzi jednak do wniosku, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując w pierwszej kolejności oceny zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie został postawiony prawidłowo. Zauważyć bowiem należy, że formułując zarzut naruszenia prawa, autor skargi kasacyjnej wskazał jednocześnie na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Tymczasem, są to dwie odrębne postacie naruszenia prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. Z pierwszą z nich mamy do czynienia, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest wynikiem mylnego rozumienia treści lub znaczenia przepisu prawnego, z drugą gdy błąd polega na mylnym wyborze normy prawnej lub na mylnej subsumcji. Obie podstawy nie mogą zachodzić jednocześnie. Przepis albo niewłaściwie zinterpretowano albo niewłaściwie zastosowano (por wyrok NSA z 25.05.2007 r., sygn. I OSK 1085/06). Wnikliwa analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi jednak do wniosku, iż w istocie rzeczy Wojewoda kwestionuje stanowisko Sądu I instancji dotyczące celowości odmiennego, niż określono to w k.p.a. – zastosowania trybu doręczeń, w przypadku zawiadamiania o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie powinno budzić wątpliwości, iż zaprezentowana w skardze kasacyjnej argumentacja zasługuje na akceptację. Jak wynika, bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w ocenie Sądu I instancji - o zasadności wyłączenia zastosowania trybu k.p.a. przesądzać miałby fakt, że termin, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest terminem prawa materialnego. Tymczasem, jak się wydaje uwadze Sądu I instancji umknęło, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie sposób przyjąć, aby w odniesieniu do informowania bezrobotnych o terminie stawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy ustawodawca przewidywał szczególny tryb dokonywania doręczeń. Na przyjęcie takich wniosków nie pozwalają obowiązujące przepisy prawa, jak również sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na co słusznie zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej - w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska, co do wymogu dokonywania zawiadomień, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w trybie innym niż określają to przepisy k.p.a. Skoro natomiast ustawodawca nie uregulował w sposób szczególny trybu doręczania zawiadomień o terminie zgłoszenia w powiatowym urzędzie pracy, to również nie sposób zaakceptować stanowiska Sądu I instancji, aby skuteczność zawiadomień o tym terminie miała być oceniana z uwzględnieniem innych niż wynikających z k.p.a. zasad. Tym bardziej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie tylko nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący na czym opiera swoje stanowisko, ale również nie wskazał jaka procedura przy dokonywaniu tych doręczeń, w jego ocenie, miałaby znajdować zastosowanie.

Niezależnie jednak od błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu. Dokonując oceny skuteczności, doręczenia każdorazowo należy mieć, bowiem na uwadze dolegliwe skutki procesowe, jakie wiążą się dla strony z przyjęciem fikcji doręczenia. Zauważyć, przy tym należy, że skuteczność doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a. ustawodawca w sposób bezwzględny wiąże z faktem zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w sposób przepisany w art. 44 § 2 k.p.a. Przyjmuje się więc, że ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia musi wyraźnie wynikać, że doręczyciel rzeczywiście zawiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 28.02.2006 r., sygn. I OSK 528/05). W świetle powyższego, analiza znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru adresowanego do A. B. wezwania do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. nie pozwala przyjąć, że doręczenia dokonano skutecznie. Przede wszystkim, bowiem ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji (zwrotka) nie wynika, aby adresata tej przesyłki w ogóle zawiadomiono o próbie doręczenia wezwania, a tym bardziej aby informowano go, że przesyłkę do niego adresowaną pozostawiono na okres 14 dni we właściwej placówce pocztowej. Na zwrotnym potwierdzeniu, brak również jakiejkolwiek adnotacji, o pozostawieniu w skrzynce odbiorczej A. B. zawiadomienia o złożeniu przesyłki we właściwym urzędzie pocztowym. Ponadto, znajdująca się w aktach zwrotka nie wskazuje daty, ani nie zawiera podpisu doręczającego, który zawiadomienie dla A. B. miałby pozostawić. Zebrany i załączony do akt sprawy materiał dowodowy nie pozwala zatem przyjąć - jak uczyniły to organy obu instancji - aby skarżący został skutecznie w rozumieniu art. 44 k.p.a. zawiadomiony o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy. Skoro natomiast, A. B. nie został zawiadomiony o terminie stawiennictwa, to również nie można mu było przypisać obowiązku stawiennictwa w urzędzie w dniu [...].04.2010 r. Jeżeli zatem, skarżący nie został w sposób prawidłowy poinformowany o wyznaczonym na dzień [...].04.2010 r. terminie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie można było przypisać mu obowiązku stawiennictwa, to tym samym brak było podstaw do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, co stanowiło naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok WSA z 14.02.2007 r., sygn. III SA/Gd 590/06, wyrok WSA z 23.05.2007 r., sygn. II SA/Go 66/07).

Z tego też względu, przyjąć należało, że błędne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie rzutuje na jego rozstrzygnięcie. W świetle, bowiem dostrzeżonej przez Sąd II instancji wadliwości, decyzje obu instancji – jak prawidłowo uznał Sąd I instancji – nie mogły się ostać, aczkolwiek z innych niż wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn.

Przechodząc w następnej kolejności do oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zdaniem NSA za nieuprawniony uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie i nie podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zauważyć, bowiem należy, że w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść przytoczonego powyżej przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma sprawozdawczy charakter - streszcza przebieg przeprowadzonego przed sądem administracyjnym postępowania i prezentuje stanowisko Sądu, jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, ponad wszelką wątpliwość zawiera wszystkie wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. obligatoryjne elementy. W świetle, czego ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieuprawniony.

W myśl art. 184 p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeżeli nie miało ono wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia. Dlatego też błędne uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie powoduje uwzględnienia skargi. Przy czym, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 184 p.p.s.a., ale wyrażenia w uzasadnieniu wyroku innej oceny prawnej niż Sąd I instancji, to wiążąca jest ocena przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Podlega zatem oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku.

Na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a., w pkt. 2 wyroku orzeczono o kosztach postępowania.