Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1379/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3a
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SAB/Rz 95/15 w sprawie ze skargi P. G. redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. prostuje rubrum i sentencję zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 95/15 w ten sposób, że słowa "[...]" zastępuje słowami "[...]", 2. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 1379/16

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 95/15 po rozpoznaniu skargi P. G. redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowickiego w [...], w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązał Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego, z dnia 29 maja 2015 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Pismem z dnia 29 maja 2015 r. P. G. redaktor naczelny dziennika myśliwych "[...]" wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] (zwany dalej ZO PZŁ) o udzielenie informacji przez nadesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń ZO PZŁ, jakie odbyły się do chwili obecnej w 2015 r., w formie kserokopii, przesyłką pocztową lub skanów pocztą email na adres: redakcja@lowiecki.pl.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr ZO PZŁ odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej. W decyzji wyjaśniono, że informacja, o którą wnioskuje P. G.i zawiera dane wrażliwe oraz informacje z życia osób prywatnych. Mając zatem na uwadze treść art. 5 ust 2. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zmianami – dalej "u.d.i.p.") prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jednocześnie ustawa nie przewiduje możliwości anonimizacji danych, a w kontekście żądania udostępnienia znacznej ilości materiałów oraz konieczności przetworzenia tej informacji wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. uchylił decyzję ZO PZŁ z dnia [...] czerwca 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W motywach decyzji wyjaśniono, że organ I instancji nie dokonał analizy pod kątem ustalenia czy żądana informacji stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto organ uznając, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej winien w tym zakresie zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie takiego interesu, a nie poprzestawać na stwierdzeniu, że wnioskodawca interesu takiego nie wykazał. Organ ponadto zbyt ogólnikowo i nieprecyzyjnie odwołał się do ograniczeń w zakresie udostępnienia informacji publicznej przewidzianych w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto organ I instancji powinien rozważyć, czy w ogóle zastawanie ma w sprawie u.d.i.p. z uwagi na członkostwo wnioskodawcy w Polskim Związku Łowieckim, a nie przepisy wewnątrzorganizacyjne.

W skardze do WSA sporządzonej 10 września 2015 r. P. G.- redaktor naczelny dziennika myśliwych "[...]" zarzucił ZO PZŁ bezczynność w udzieleniu prasie informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Wniósł o zobowiązanie ZO PZŁ do udzielania żądanej informacji, zgodnie z wnioskiem z 29 maja 2015 r., w ciągu 14 dni.

Wyjaśnił, że od dnia wydania przez Zarząd Główny PZŁ decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. organ wnioskowanej informacji nie udzielił ani nie wykonał żadnej czynności w sprawie, o których mówią art. 13 – 17 u.d.i.p. Podał, że na zasadzie art. 3 a i art. 4 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie u.d.i.p. PZŁ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zatem należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę ZO PZŁ wniósł o jej oddalenie, wskazując sekwencję zdarzeń w przedmiotowej sprawie. Podał, że organem któremu można byłoby zarzucić bezczynność jest Zarząd Główny PZŁ, bowiem wydając decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nie przekazał ZO PZŁ ani tej decyzji ani akt sprawy do organu I instancji. Ponadto wyjaśnił, że żądana informacja jest informacją przetworzoną i w związku z tym należy stronę wezwać do wskazania szczególnie ważnego interesu publicznego. Ponadto pełnomocnik organu wskazał, że w sprawie wątpliwe jest stosowanie u.d.i.p., z uwagi na fakt że skarżący jest członkiem PZŁ i może zapoznać się z dokumentami w siedzibie właściwe ZO PZŁ .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że pismem z dnia 29 maja 2015 r. P. G. redaktor naczelny dziennika myśliwych "[...]" wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] o udzielenie informacji przez nadesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej po rozpoznaniu odwołania została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania w dniu [...] lipca 2015 r. Do dnia 10 września 2015 r. organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do rozpoznania wniosku z dnia 29 maja 2015 r.

Zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., Nr 5, poz. 24 ze zm.) w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. O ile zatem zostanie ustalone, że wnioskodawca jest "prasą" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo prasowe oraz gdy żądanie dotyczy informacji stanowiącej informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udzielenia takiej informacji, skarga na bezczynność jest dopuszczalna.

Nie budzi wątpliwości, że wniosek pochodzi od "prasy" w rozumieniu przepisów ustawy Prawo prasowe. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze wykonujące zadania publiczne w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne.

Analizując kompetencje Polskiego Związku Łowieckiego wynikające z przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. "Prawo łowieckie" Sąd I instancji stwierdził, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają między innymi z art. 34 cyt. ustawy. Tymi zadaniami są m.in. prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących.

Polski Związek Łowiecki wykonuje także zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 i art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Zgodnie z art. 1 prawa łowieckiego gospodarka łowiecka jest elementem ochrony środowiska naturalnego. Do funkcji administracji publicznej, które z mocy ustawy zostały powierzone PZŁ należy zaliczyć: kompetencje do przyznawania i pozbawiania prawa wykonywania polowania, ustalenie zasad etycznych i deontologicznych tej grupy społecznej jak również sprawowanie sądownictwa dyscyplinarnego. Konsekwencją nałożenia na PZŁ obowiązku zarządzania określoną kategorią spraw należących do zadań administracji publicznej jest poddanie go nadzorowi właściwych organów państwowych. Zgodnie z art. 35a ustawy nadzór nad działalnością PZŁ sprawuje minister właściwy do spraw środowiska, jako naczelny organ administracji rządowej w zakresie łowiectwa. Nadzór ten jest sprawowany na zasadach określonych w prawie o stowarzyszeniach.

Według Sądu I instancji Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt K 21/11 stwierdził, że w PZŁ dominuje aspekt publicznoprawny, a sam Związek wykonuje wiele istotnych cech samorządu, o jakim mowa w art. 17 ust. 2 Konstytucji.

Sąd I instancji wskazał, że w związku z brakiem wiedzy jakich zagadnień dotyczą podjęte uchwały i protokoły posiedzeń Zarządu Okręgowego przyjąć należy, że żądanie skarżącego może dotyczyć informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd I instancji podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015 r. w sprawie I OSK 1928/14, że nie wszystkie informacje, którymi dysponuje Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego stanowią informacje odnoszące się do wykonywania przez ZO PZŁ zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w [...] zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez jego błędne niezastosowanie oraz art. 149 § 1 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie podczas gdy działaniu ZO PZŁ nie można było zarzucić bezczynności w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm., zwaną dalej pr. pras.) poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej;

3) "naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 13 u.d.i.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie winny skutkować konkluzją, iż informacja objęta wnioskiem nie obejmuje uprawnienia do informacji publicznej, tym samym brak jest podstaw do zastosowania niniejszego przepisu".

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.

W motywach skargi kasacyjnej, odwołując się do argumentacji wyrażonej w wyrokach NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1974/14 i z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2169/14 skarżący kasacyjnie stwierdził, że protokoły z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ nie stanowią informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Pierwszy z zarzutów naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie oraz naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, nie mógł być uznany za prawidłowo sformułowany. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to przepisy wynikowe (blankietowe) i ta ich właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania tych przepisów z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11 niepublikowane).

Drugi z zarzutów tj. naruszenia art. 3a pr. pras. nie może zostać uznany za adekwatny w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, "w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198)". Art. 3a pr. pras. jest przepisem o charakterze odsyłającym, nakazującym stosowanie u.d.i.p. Jak wskazuje J. Sobczak, art. 3a pr. pras. "w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje (...) prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać" (J. Sobczak, Komentarz do art.3(a) ustawy - Prawo prasowe, LEX 2008). Sformułowanie w skardze kasacyjnej samodzielnego zarzutu naruszenia art. 3a pr. pras. nie może zostać uznane za przytoczenie adekwatnej i skutecznej podstawy kasacyjnej. Przepis ten, mający charakter odsyłający, powinien zostać powiązany z innymi, konkretnie wskazanymi przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do których przepis ten odsyła i które stanowią o prawach i obowiązkach związanych z udostępnianiem informacji publicznej. Takiego powiązania zaś w skardze kasacyjnej nie dokonano. Przesądza to o bezzasadności tak sformułowanego zarzutu.

Niezależnie od powyższej konstatacji, należy wskazać, że zasadnie stwierdzona przez WSA w Rzeszowie bezczynność w niniejszej sprawie polegała na tym, że Zarząd Okręgowy PZŁ w [...] po wydaniu przez Zarząd Główny PZŁ decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. uchylającej w całości pierwszą decyzję ZO PZŁ i przekazującą mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie zakończył sprawy w formach przewidzianych przez przepisy u.d.i.p. Podkreślić należy, że w sytuacji skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej żądania w trybie u.d.i.p., podmiot ten obowiązany jest dokonać jednego następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej; 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut trzeci skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 13 u.d.i.p. składa się z dwóch ustępów o różnej treści normatywnej. Zarzut skargi kasacyjnej ani jej uzasadnienie nie precyzują, o który z ustępów chodzi. Analogiczne zastrzeżenie dotyczy art. 3 ust. 1 u.d.i.p., który składa się z trzech punktów o różnej treści normatywnej.

Niezależnie od tego konkluzja wyrażona w tym zarzucie, że "informacja objęta wnioskiem nie obejmuje uprawnienia do informacji publicznej", nie jest prawidłowa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Analizując kompetencje Polskiego Związku Łowieckiego wynikające z przepisów ustawy stwierdzić trzeba, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zdania te wynikają m. in. z art. 34 ustawy Prawo łowieckie. Tymi zadaniami są m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (patrz. R. Stec, "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). O publicznoprawnym charakterze działalności Polskiego Związku Łowieckiego świadczy także konieczność odbycia, przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek (art. 42 ust. 4 -7 ustawy Prawo łowieckie).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Polski Związek Łowiecki oraz jego zarządy okręgowe są podmiotami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Status Związku wynikający z powołanych regulacji uzasadnia wniosek, że nie można do niego stosować takich samych wymogów, jak stawia się organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten Związek w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię a contrario uznać należy za dane niebędącą informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle przedstawionych wyżej uwag wskazujących na publicznoprawny charakter niektórych zadań Polskiego Związku Łowieckiego oraz zarządów okręgowych, według składu orzekającego NSA należy uznać, że protokoły Zarządu i podjęte uchwały mogą być informacją publiczną. Zatem rzeczą Zarządu Okręgowego była ocena, które uchwały i protokoły zawierają informację publiczną i w zależności od poczynionych ustaleń udzielenie informacji publicznej albo poinformowanie wnioskodawcy, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Przepisy u.d.i.p. rozróżniają prostą informację publiczną oraz informację publiczną przetworzoną. Informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada. Natomiast informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego. O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, prostując zaskarżony wyrok na mocy art. 156 § 3 P.p.s.a.