Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 497/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Starosta W. działając na podstawie m.in. art. 33 ust. 4 pkt 3 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409, dalej powoływanej jako "u.p.z.") orzekł o utracie przez skarżącego R. F. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].07.2020 r.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że skarżący - figurujący od dnia [...] lutego 2019 r. w ewidencji osób bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy we [...] ("PUP") – w dniu [...] lipca 2020 r. otrzymał skierowanie do odbycia stażu w B. D. B. we [...] (dalej powoływanym jako "B.") na stanowisku pracownik biurowy. W terminie rozliczenia z ww. skierowania R. F. przedstawił w PUP skierowanie z adnotacją pracodawcy z dnia [...] lipca 2020 r. – w pkt 15 druku skierowania - że odmówił on przyjęcia propozycji stażu. W oświadczeniu złożonym w PUP skarżący wskazał natomiast, że dnia [...] lipca 2020 r. odbył rozmowę kwalifikacyjną i potwierdził gotowość do podjęcia pracy oraz że prosił kilkukrotnie pracodawcę o zaznaczenie odpowiedniej opcji w pkt 13 lub 14 skierowania, podkreślając jednocześnie, że pkt 15 może być wypełniony jedynie przez urzędnika PUP. Z informacji zawartych w piśmie z [...].07.2020 r., które wpłynęło do PUP od B., wynika zaś – jak wskazał organ – że skarżący nie wyraził zgody na przyjęcie na staż, swoje niezadowolenie z oferty wyraził w bardzo nerwowy sposób i chciał wymusić, aby zaznaczony został na skierowaniu pkt 14, czego przeprowadzający rekrutację pracownik odmówił i jednocześnie wobec odmowy przyjęcia propozycji stażu przez skarżącego, dokonał wpisu na skierowaniu o takiej właśnie treści. Przy czym, jak podkreślił organ, wpis umieszczono w części B skierowania, którą jest zobowiązany wypełnić pracodawca.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...].08.2020 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia propozycji stażu oraz o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a korespondencja ta po dwukrotnym awizowaniu uznana została za doręczoną w trybie zastępczym.

Po dokonaniu oceny akt sprawy, w tym również ww. oświadczenia oraz pisma pracodawcy, organ I instancji uznał, że skarżący w dniu [...].07.2020 r. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji stażu. Podkreślił przy tym, że bez znaczenia pozostaje deklaracja R. F. o gotowości do pracy, skoro ostatecznie oferty tej nie przyjął. Opierając się zatem na art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. Starosta uznał, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach skarżący podlega obligatoryjnej sankcji pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. F., podnosząc w pierwszej kolejności, że organ niezasadnie wydał decyzję o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].07.2020 r., mimo iż decyzja ta wydana została dnia [...].08.2020 r. Skarżący podkreślił, że w sprawie niezasadnie wypełniony został pkt 15 przedmiotowego skierowania, bowiem nie jest on przeznaczony dla pracodawcy, lecz urzędnika PUP, który wypełnia go w przypadku gdy osoba bezrobotna odmawia przyjęcia propozycji stanowiska pracy bądź stażu – co w sprawie zdaniem skarżącego nie miało miejsca, bowiem [...].07.2020 r. przyjął on propozycję stażu podpisując się na skierowaniu. Skarżący podniósł również, że nie ma żadnych informacji na temat pisma B. z dnia [...].07.2020 r., bowiem PUP odmówił mu wydania kopii jakichkolwiek dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy. Wskazał jednocześnie, że posiada nagrania z rozmowy telefonicznej z urzędniczką, która odmówiła mu wydania ww. kopii, a także nagrania z rozmowy z pracownicą firmy B. z dnia [...].07.2020 r. Zakwestionował również prawidłowość doręczenia mu zawiadomienia z dnia [...].08.2020 r. w trybie doręczenia zastępczego i podniósł, że gdy [...].08.2020 r. stawił się w PUP, aby potwierdzić gotowość do podjęcia pracy, nie został obsłużony przez urzędników i nic nie zostało mu wyjaśnione, oprócz tego, że wizyta została anulowana, a postępowanie wyjaśniające w jego sprawie zostało zakończone i wkrótce zostanie on wyrejestrowany. Skarżący zarzucił organowi wydanie decyzji bez oparcia się o jakiekolwiek dowody, podnosząc jednocześnie, że to pracodawczyni nie chciała go przyjąć na staż i stwierdzając nieprawdę skłamała, że to skarżący odmówił przyjęcia stażu. Wskazał przy tym, że propozycję stażu był gotów przyjąć, mimo iż nie był nią zainteresowany oraz że gdyby miał zamiar odmowy przyjęcia stażu, to zgłosiłby to bezpośrednio w PUP. Ponadto zaznaczył, że zaoferował pracownikowi organu I instancji posiadany materiał dowodowy w postaci nagrań audio, jednak ten odmówił przyjęcia.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że pismem z [...].10.2020 r. zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jak wskazał, skarżący dnia [...].11.2020 r. wyraził chęć zapoznania się z dokumentami przedmiotowej sprawy, w związku z czym tego samego dnia zostały one mu udostępnione. Wojewoda podniósł ponadto, że skarżący w dniu rejestracji w PUP był pouczony o wynikających z ustawy obowiązkach bezrobotnego, jak również konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia innej formy pomocy określonej w ustawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że pkt 15 druku skierowania dotyczy sytuacji, kiedy skierowana osoba odmawia przyjęcia propozycji stażu i w przedmiotowej sprawie właśnie ten punkt został zaznaczony przez przedstawicielkę firmy B.. Nastąpiło to, jak wskazał, na skutek stwierdzenia przez skarżącego, że "on tu pracować nie będzie". Dodatkowo na skierowaniu odręcznie dopisano "kandydat odmówił pracy". W ocenie Wojewody ww. skierowanie zostało zatem wypełnione prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie niepoinformowania go o toczącym się postępowaniu oraz odmowy wydania mu kopii dokumentów dotyczących sprawy, Wojewoda wskazał, że pismem z dnia [...].08.2020 r. w sposób zastępczy PUP poinformował go o prawie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów. Organ II instancji podkreślił również, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła "uzasadniona przyczyna" rozumiana jako wyjątkowe, obiektywnie istniejące, niezależne od bezrobotnego okoliczności, uzasadniające odmowę przyjęcia przez skarżącego propozycji odbycia przedmiotowego stażu.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności płyty z nagraniami. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że dnia [...].11.2020 r. wysłał do organu wiadomość e-mail, zawierającą 8 załączników, w tym nagrania, a organ nie ustosunkował się do przedłożonego przez niego materiału dowodowego. Ponadto ponownie podniósł – jak na gruncie odwołania - że pkt 15 skierowania winien być wypełniony przez urzędnika PUP, a nie pracodawcę, że nie odmówił on przyjęcia propozycji stażu oraz że organ nieprawidłowo doręczył mu pismo z dnia [...].08.2020 r. w sposób zastępczy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał jednocześnie, że po zapoznaniu się z przedstawionymi przez skarżącego nagraniami rozmów organ doszedł do wniosku, że nie wnoszą one nic nowego do sprawy, a co więcej potwierdzają odmowę podjęcia stażu leżącą po stronie skarżącego. Wobec tego w ocenie Wojewody nie było uzasadnionych podstaw do powołania się na te dowody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony zarówno przez skarżącego w skardze, jak i przez organ w piśmie z dnia 19.03.2021 r. nadesłanym do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę.

W następnej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jej zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].07.2020 r. Orzekające w sprawie organy jednomyślnie stanęły na stanowisku, że w rozpatrywanym stanie faktycznym wobec ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. – z uwagi na nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji stażu przez skarżącego - zasadnym było pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Rozstrzygnięcia organów zakwestionowane zostały przez skarżącego, który zarzucił organom liczne uchybienia, sprowadzające się w istocie do naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza poprzez błędne ustalenie oraz ocenę stanu faktycznego, nieuwzględnienie całego materiału dowodowego oraz niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu.

Z uwagi na sformułowane przez skarżącego zarzuty w pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, zaś czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, w wyniku czego nie dokonują oceny całokształtu materiału dowodowego. Z powyższego wynika zatem, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie.

Jednocześnie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Przy czym jedną z innych form pomocy określonych w ustawie, o których mowa powyżej, jest również skierowanie bezrobotnego przez starostę do odbycia stażu, o czym stanowi art. 53 ust. 1 u.p.z. - co miało miejsce w okolicznościach rozpatrywanej sprawy.

Jak słusznie wskazały organy w treści obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie, konstrukcja powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że decyzja wydana w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. jest decyzją związaną. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, organ ma obowiązek dostosować się do jego treści, nie mając w tym względzie żadnej swobody decyzyjnej. Przepis ten zawiera jednak określenie nieostre, które organ zobowiązany jest zinterpretować w oparciu o przepisy, orzecznictwo sądowe, piśmiennictwo, własną wiedzę oraz doświadczenie. Określeniem tym jest "uzasadniona przyczyna". Jedynie właściwa interpretacja tego pojęcia pozwala na stwierdzenie, czy organ prawidłowo wypełnił dyspozycję zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. Wskazać należy w tym miejscu na utrwalony już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd - który Sąd orzekający w sprawie w całości akceptuje - że "uzasadnione przyczyny" odmowy przyjęcia m.in. pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie, o których mowa w powołanym przepisie to przede wszystkim okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Należą do nich na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nadzwyczajne zdarzenie losowe typu pożar, powódź, które uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy (por. wyroki NSA z dnia: 27 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 142/12, z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt I OSK 734/14; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 8/20 – dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się zatem okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności, niedbalstwa zainteresowanego, czy też wynikających z jego woli.

W okolicznościach niniejszej sprawy, jak ustaliły organy, skarżący dnia [...].07.2020 r. otrzymał skierowanie do odbycia stażu w firmie B.. W terminie rozliczenia ww. skierowania przedłożył on jednak skierowanie z adnotacją pracodawcy z dnia [...].07.2020 r. – tj. zakreślonym pkt 15 druku skierowania, stanowiącym że "kandydat odmówił przyjęcia propozycji stażu" oraz dodatkową adnotacją "kandydat odmówił pracy". Przyczyną wypełnienia druku skierowania przez pracodawcę we wskazany powyżej sposób, była – jak ustalono – jednoznacznie wyrażona odmowa przyjęcia propozycji stażu u przedmiotowego pracodawcy, poprzez stwierdzenie przez skarżącego, że "on tu pracować nie będzie". Ustalając powyższe organy oparły się na aktach sprawy, w szczególności na druku skierowania skarżącego do odbycia stażu (k. 20 akt administracyjnych), oświadczeniu skarżącego z dnia [...].07.2020 r. (k. 21-22 akt administracyjnych) oraz piśmie B. z dnia [...].07.2020 r. (k. 23 akt adm.). Na tej podstawie organy stwierdziły bezspornie, że w sprawie, po pierwsze, doszło do odmowy przez skarżącego przyjęcia propozycji stażu – co wynika bezpośrednio z druku skierowania, a po drugie, że nie zaistniały jakiekolwiek przyczyny uzasadniające tę odmowę.

Powyższe ustalenia w ocenie Sądu są prawidłowe, ponieważ wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie, zostały przez organy ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla jej rozstrzygnięcia. Ponadto ustalenia te zdaniem Sądu są spójne, kompletne i nie wymagają uzupełnienia, a co więcej, ich prawidłowość potwierdzają również przedłożone przez skarżącego wraz ze skargą nagrania. Wyjaśnić należy przy tym, że mimo iż ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów - tj. oświadczenia skarżącego oraz pisma pracodawcy – wynikają odmienne wersje przebiegu wizyty skarżącego w biurze firmy B., to jednak organy w niniejszej sprawie nie były zobligowane do szczegółowego wyjaśnienia przebiegu tych wydarzeń oraz konfrontowania ze sobą treści obu tych dokumentów. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności były bowiem możliwe do ustalenia bez podejmowania takich działań, a obydwa ww. dokumenty nie były sprzeczne w zakresie umożliwiającym stwierdzenie tych okoliczności, tj. że w sprawie doszło do odmowy przyjęcia propozycji stażu oraz że nie zachodziły jednocześnie po stronie skarżącego przyczyny uzasadniające tę odmowę. Wobec tego organy, wbrew zarzutom skargi, nie były zobligowane do przeprowadzania dodatkowych dowodów z nagrań, którymi dysponował skarżący i opierania na nich wydanych w sprawie decyzji, a ustalony przez nie w oparciu o akta sprawy stan faktyczny pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Na powyższe zasadnie wskazał również Wojewoda w treści odpowiedzi na skargę, podnosząc dodatkowo, że mimo braku takiego obowiązku, zapoznał się z treścią przedłożonych przez skarżącego nagrań, jednak - wobec uznania, że nie wnoszą one nic nowego do sprawy, a co więcej potwierdzają odmowę podjęcia stażu leżącą po stronie skarżącego – przyjął, że nie ma uzasadnionych podstaw do uwzględnienia tychże dowodów w ramach prowadzonego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do uchybienia przepisom postępowania w powyższym zakresie.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skarżącego związane z naruszeniem jego prawa do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Organy - zarówno I, jak i II instancji - przed wydaniem obu decyzji prawidłowo, zgodnie z treścią art. 10 k.p.a., skierowały bowiem do skarżącego zawiadomienia z informacją o przysługującym mu prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwością wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Obydwa te zawiadomienia – wbrew zarzutom podniesionym w skardze i odwołaniu – zostały prawidłowo doręczone skarżącemu, przy czym zawiadomienie z dnia [...].08.2020 r. w trybie doręczenia zastępczego, zgodnie z wymogami wskazanymi w treści art. 44 k.p.a. Co więcej, Wojewoda, na wniosek skarżącego, udostępnił mu drogą mailową znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, a następnie mając na względzie konieczność zapewnienia stronie możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, postanowieniem nr [...] przedłużył termin załatwienia sprawy, wyznaczając do tego nowy termin. Powyższe w ocenie Sądu świadczy o należytym wypełnieniu przez organy orzekające w sprawie obowiązku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu.

Oceniając zaś prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć z punktu widzenia legalności zastosowania sankcji wynikającej z art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., wskazać należy, że zarówno Starosta, jak i Wojewoda prawidłowo zastosowali ten przepis, a skarżący zasadnie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na stwierdzoną w okolicznościach sprawy odmowę przyjęcia przez skarżącego propozycji stażu bez uzasadnionej przyczyny.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, na podstawie wniosku złożonego przez osobę zainteresowaną, a więc z jej własnej inicjatywy. Jest to zatem dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, na osobie której taki status przyznano, ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, których nieprzestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym określone propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I OSK 2283/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 809/11 – dostępne j.w.). Przy czym w realiach sprawy, skarżący nie przedstawił żadnych wyjaśnień, w celu uzasadnienia powodu odmowy przyjęcia propozycji stażu, bowiem jak podtrzymywał - do odmowy tej w ogóle nie doszło. Argumentował przy tym, że jego rzeczywistą intencją nie była bowiem odmowa przyjęcia propozycji stażu, a słowa że "nie chce tam pracować" nie miały charakteru odmowy, a miały na celu jedynie wyrażenie niezadowolenia z oferowanej mu formy pomocy u danego pracodawcy. Podnosił również, że w jego ocenie o przyjęciu propozycji stażu świadczy już samo podpisanie skierowania do odbycia stażu dnia [...].07.2020 r. Powyższa argumentacja nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że słowa wyrażające niechęć pracowania (odbywania stażu) w danym miejscu – na które wskazano w piśmie B. i które potwierdził w toku postępowania również skarżący - zdaniem Sądu, uznać należało w okolicznościach sprawy za równoznaczne z odmową podjęcia stażu w danym miejscu. Zasadnie zatem zachowanie to zinterpretowane zostało przez organy, jako odmowa przyjęcia propozycji stażu - nieuzasadniona i wynikającą wyłącznie z woli skarżącego, a nie z okoliczności natury obiektywnej. To, że miejsce odbywania stażu nie spełniało subiektywnych oczekiwań skarżącego, nie stanowi bowiem przesłanki usprawiedliwiającej odmowę przyjęcia propozycji pomocy od Urzędu Pracy. Nie ma również racji skarżący, że dla uznania, że przyjął on propozycję stażu wystarczające było podpisanie przez niego skierowania dnia [...].07.2020 r. w PUP, bowiem dowodzi to jedynie tego, że skarżący potwierdził tego dnia odbiór skierowania i informacji o prawach i obowiązkach osoby skierowanej. Aby jednak można było mówić o przyjęciu propozycji stażu koniecznym było faktyczne dopełnienie tego poprzez rozpoczęcie stażu u pracodawcy, co wiązałoby się w konsekwencji z koniecznością uzupełnienia pkt 13 druku skierowania. Do tego jednak w sprawie nie doszło. W sprawie nie stwierdzono również okoliczności, o których mowa w pkt 14 druku skierowania – tj. nieprzyjęcia na staż przez pracodawcę z uwagi na m.in. brak miejsc, zbyt niskie kwalifikacje. Jednocześnie za całkowicie bezpodstawną uznać należało argumentację skarżącego, który wskazywał na błędne wypełnienie druku skierowania przez pracodawcę. Sąd nie stwierdził bowiem uchybień przedmiotowego skierowania we wskazanym zakresie. Podkreślić należy też, że skarżący w toku postępowania został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, a także o konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy czy innej formy pomocy określonej w ustawie, w tym propozycji odbycia stażu. Dowodem na to jest własnoręczny podpis skarżącego złożony na dokumentach załączonych do akt sprawy (zał. 1/1/3 oraz 3/1/1 znajdujące się w aktach administracyjnych). Był on zatem świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji prawnych wynikających z ich niedopełnienia. Jako całkowicie nieuzasadnione ocenić należy więc zarzuty skarżącego, że w niniejszej sprawie pracodawca, a następnie organy dopuściły się wskazanych przez niego nieprawidłowości.

Odnosząc się zaś do zakwestionowanej przez skarżącego na gruncie odwołania daty pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].07.2020 r., wyjaśnić należy, że decyzje w sprawie statusu osoby bezrobotnej należy zaliczyć do decyzji o charakterze deklaratoryjnym, ponieważ w ich treści organ wypowiada się w przedmiocie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.z.) potwierdzając, że danej osobie przysługuje bądź nie przysługuje taki status i wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu zaistnienia stanu prawnego. W niniejszej sprawie zdarzeniem przesądzającym o tym, że skarżącemu nie przysługuje status osoby bezrobotnej był natomiast dzień w którym doszło do nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji stażu, tj. [...].07.2020 r. Podkreślić przy tym należy, że brak gotowości do podjęcia zatrudnienia bądź innych form pomocy określonych w ustawie jest równoznaczny z brakiem możliwości posiadania statusu osoby bezrobotnej. Tylko bowiem osoby zdolne i gotowe do podjęcia zatrudnienia taki status mogą posiadać. Wobec tego zasadnie Starosta określił w decyzji datę pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Podsumowując, Sąd zważył, że organy rozpatrując sprawę dokonały prawidłowej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. i zasadnie orzekły o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Nie naruszyły przy tym reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły bezspornie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie zawiera zatem uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a także nie narusza przepisów prawa materialnego. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

W związku z powyższym, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.