Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 453/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej Z. L. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 453/12

UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Z. L., reprezentowaną przez męża S. L., Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi Ż., dotyczących zmian użytku rolnego na las w działce nr 6095/5 oraz zmiany granicy pomiędzy działką 6095/5 a działką 6095/10.

Na skutek odwołania wnioskodawczyni Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zwrócił uwagę na fakt, iż działka nr 6095/5 objęta jest uproszczonym planem urządzenia lasu wsi Ż., który obowiązuje do 31.12.2019 r., a w Rejestrze działek leśnych i gruntów przeznaczonych do zalesienia figuruje ww. działka, w której wykazany jest użytek leśny o pow. 0,05 ha. Zgodnie z art. 20 ust. 3 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.) ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, natomiast zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 12, poz. 59, ze zm.) w ewidencji uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotycząc granic i powierzchni lasu. .

W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] powinien rozważyć prawidłowość zmiany użytku Ls na grunt rolny w działce nr 6095/5 położonej w obrębie Ż., a także ustosunkować się do podniesionych przez S. L. kwestii dotyczących poprawek w książce ewidencji zbiorczej działek oraz zbadać poprawność wykazanego na mapie ewidencyjnej przebiegu granicy działek pomiędzy działką nr 6095/5 a działką nr 6095/10.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów wsi Ż. w ten sposób, że w działce nr 6095/5 zmieniono użytek gruntowy RVI (rola klasy szóstej) o powierzchni 0,05 ha na LsVI (las klasy szóstej) o powierzchni 0,05 ha oraz odmówił zmian dotyczących granicy pomiędzy działką 6095/5 a działką nr 6095/10.

W uzasadnieniu naprowadził, że w 2010 r. podczas modernizacji gruntów i założenia ewidencji budynków w miejscowości Ż. zostały zaktualizowane użytki gruntowe, w wyniku czego w działce nr 6095/5 zmieniono użytek gruntowy LsVI o pow. 0,05 ha na RVI oraz RV o pow. 0,01 ha na PsVI. Granice i powierzchnię ogólną pozostawiono bez zmian. W okresie wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego do wglądu nie zgłoszono uwag dotyczących przeprowadzonych zmian ani zarzutów w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia operatu w dzienniku urzędowym województwa. Z uwagi na to, że część działki o pow. 0,05 ha jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu wsi Ż., który obowiązuje do 31.12.2019 r., biorąc pod uwagę treść art. 20 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( t.j. Dz. U. z 2011 r.Nr 12, poz. 59 ze zm.), postanowiono ujawnić w ewidencji gruntów użytek Ls o pow. 0,05 ha, zgodnie ze stanem obowiązującym przed modernizacją.

W odniesieniu do granicy pomiędzy działkami nr 6095/5 i 6095/10, z której przebiegiem nie zgadza się S. L. i uważa, że część działki nr 6095/10 o pow. 0,05 ha stanowi jego własność (nie potrafił; jednak wskazać jednoznacznie granicy), organ I instancji nie stwierdził błędu w jej przebiegu, gdyż uznał, że w wyniku modernizacji ewidencji gruntów nie uległ on zmianie. Granica ta powstała z digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 powstałej na bazie mapy zasadniczej podczas odnowienia operatu w 1987 r. i do dnia dzisiejszego nie uległa zmianie. Podkreślono także, że zapisy zawarte w ewidencji mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny a dokonywane zmiany nie mogą rozstrzygać o charakterze własności natomiast ustalenia zasięgu prawa własności i rozstrzygania sporów granicznych można dokonywać na drodze cywilno-prawnej przed sądem powszechnym.

Odwołanie od tej decyzji imieniem Z. L. złożył jej pełnomocnik S. L., zarzucając Staroście naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a tym samym nie zastosowanie się do wytycznych organu II instancji zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2011 r. S. L. podniósł, że w trakcie postępowania wskazywał na potrzebę wyjaśnienia kwestii uwidocznienia działki nr 6095/10 na mapie ewidencyjnej i w książce zbiorczej ewidencji działek w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, w wyniku czego skreślono działkę nr 6095/5 i dopisano działkę nr 6095/10. Organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że przedmiotem żądania odwołującego jest wyłącznie kwestia wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, podczas gdy treścią żądania jest także sprawa nieprawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działką nr 6095/5 a 6095/10. Organ nie dostosował się zatem do wytycznych zawartych w decyzji organu II instancji i nie zbadał poprawności wykazanej na mapie ewidencyjnej granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, a ograniczył się tylko do ogólnikowego stwierdzenia, że granica ta nie uległa zmianie. Ponadto gdyby organ zbadał kwestie przebiegu przedmiotowej granicy w oparciu o materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego to mogłoby się okazać, że wystarczające byłoby wznowienie znaków granicznych, określających przebieg granicy.

Zarzuty odwołania dotyczyły też braku uzasadnienia prawnego, co narusza art. 107 § 3 k.p.a., a także wadliwe wskazanie adresata decyzji w osobie S. L., zamiast reprezentowanej przez niego Z. L. Skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym a w postępowaniu odwoławczym powoduje konieczność uchylenia tej decyzji w całości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. [...] utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.).

W motywach decyzji, po zrekapitulowaniu przebiegu postępowania organ stwierdził, że zarzut nie wyjaśnienia stanu faktycznego nie znajduje uzasadnienia. Z analizy zgromadzonego materiału wynika bowiem, że przebieg granicy działki nr 6095/5 z działką nr 6095/10 nie został zmieniony w ramach prowadzonej modernizacji, co wynika z porównania mapy ewidencyjnej sprzed modernizacji z mapą obecnie obowiązującą. Powierzchnia przedmiotowych działek nie uległa zmianie od założenia rejestru gruntów tych działek tj. od 1987 r. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji wyjaśnił przyczynę poprawek w rejestrach, gdyż podał, że w rejestrze gruntów nr 1197 dokonano wykreślenia działki nr 6095/5 i wpisania ponownie działki nr 6095/5 bez zmiany powierzchni. Zatem nie ma racji odwołująca twierdząc, że w miejsce działki nr 6095/5 wpisano działkę nr 6095/10.

Nie jest też zasadny zarzut nie zbadania poprawności przebiegu przedmiotowej granicy skoro Starosta [...] podał, że w/w granica nie uległa zmianie w wyniku modernizacji ewidencji. Ponadto wznowienie znaków granicznych, o którym mowa w odwołaniu może nastąpić wyłącznie, gdy istnieją dane geodezyjne mogące stanowić podstawę wznowienia.

Organ II instancji stwierdził, że słuszny jest zarzut odwołującego, iż Starosta [...] nie przytoczył powołanych w podstawie prawnej przepisów, jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy i nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w postępowaniu stwierdzono, że z treści zalegającego pełnomocnictwa ogólnego wynika upoważnienie dla S. L. do reprezentowania Z. L. przed wszystkimi władzami, urzędami, organami administracji rządowej i samorządowej a z akt sprawy nie wynika, by pełnomocnictwo to zostało cofnięte. Jeżeli strona działa przez pełnomocnika, organ nie ma obowiązku doręczania decyzji jego mocodawcy, chyba, że charakter czynności lub obowiązku wymaga jej osobistego udziału.

Skargę na powyższą decyzją złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Z. L., reprezentowana przez S. L. i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., ewentualnie o uchylenie ww decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej w pierwszej kolejności przytoczył argumenty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał, że decyzja organu odwoławczego obarczona jest tymi samymi wadami, co decyzja organu I instancji, tj. brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.

Odnosząc się do stwierdzenia organu odwoławczego, że wznowienie znaków granicznych może nastąpić gdy istnieją dane geodezyjne, mogące stanowić podstawę wznowienia, skarżąca podniosła, że stanowisko to nie wyklucza obowiązku organów geodezyjnych do poprawnego sporządzania map zgodnie z danymi ewidencyjnymi. Ponadto, zaskarżona decyzja narusza art. 6, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera przytoczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (powołany art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest przepisem kompetencyjnym). Tym samym organ odwoławczy uznając za słuszny zarzut skarżącego o uchybieniu przez Starostę [...] art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. sam popełnił powyższe uchybienie. Naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy dlatego konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

W skardze podtrzymano zarzut nieprawidłowego określenia adresata rozstrzygnięcia przez organy obu instancji, polegającego na skierowaniu decyzji do S. L. zamiast do Z. L., reprezentowanej przez w/w. Jednocześnie sprecyzowano, że zarzut ten nie dotyczy błędu w doręczaniu decyzji lecz nieprawidłowego oznaczenia adresata decyzji i rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach osoby nie będącej stroną w sprawie. Jest to podstawa do stwierdzenia nieważności zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji, który utrzymał w mocy wadliwą decyzję.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.

Będąca przedmiotem niniejszego postępowania ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.) jest zbiorem danych, które stanowią podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami. Co do gruntów, zawiera ona informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczeniu ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających (art. 20 cyt. ustawy). Spełnia ona zatem funkcje informacyjno – techniczne, rejestrując stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy.

Ewidencja ta powinna być zachowana w stanie aktualności, co wynika z art. 20 cyt. ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Aktualizacji danych dokonuje się na podstawie przedłożonych dokumentów: prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów (art. 20 w zw. z art. 23 cyt. ustawy i § 46 cyt. rozporządzenia).

Skarżąca Z. L. wnioskiem z 10.03.2011 r. domagała się przywrócenia poprzedniego wpisu w ewidencji gruntów wsi Ż. w zakresie działki nr 6095/5, określającego rodzaje użytków gruntowych oraz ich klasy gleboznawcze, uwzględniającego las o powierzchni 0,05 ha.

Oględziny przeprowadzone w dniu 28.04.2011 r. wykazały, że działka nr 6095/5 stanowi w całości użytek rolny, jednakże pełnomocnik Z. L. nie zgodził się z okazanym przebiegiem granicy pomiędzy działkami nr 6095/5 oraz 6095/10, będącej własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], wskazując, że część działki nr 6095/10 o pow. 0,05 ha stanowi własność skarżącej.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że działka nr 6095/5 objęta jest uproszczonym planem urządzenia lasu na okres 1.01.2010 – 31.12.2019, a w rejestrze działek leśnych i gruntów przeznaczonych do zalesienia wskazano, że znajduje się na niej las o powierzchni 0,05 ha.

Z tego też względu, mając na uwadze przepisy art. 20 ust. 3 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiącego, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach oraz art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 12, poz. 59, ze zm.), który nakazuje uwzględniać w ewidencji gruntów i budynków ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu, organ I instancji wprowadził w zakresie działki nr 6095/5 zmianę polegającą na zmianie użytku gruntowego R VI (rola klasy szóstej) o pow. 0,05 ha na Ls VI (las klasy szóstej) o pow.0,05 ha działce, odmówił natomiast zmiany dotyczącej granicy pomiędzy działkami 6095/5 i 6095/10. Wskazał, że granica ta nie została zmieniona w wyniku modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w 2010 r. "Powstała ona z digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 powstałej na bazie mapy zasadniczej podczas odnowienia operatu ewidencji gruntów w 1987 r." i do dnia dzisiejszego nie uległa zmianie. Ponadto za stanowiskiem organu miał przemawiać fakt, że pełnomocnik skarżącej nie potrafił jednoznacznie wskazać przebiegu granicy, jak również nie przedstawił żadnych dokumentów na potwierdzenie swoich zarzutów w tej kwestii.

Argumentacja organów budzi zastrzeżenia, albowiem nie została ona oparta na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a takie standardy postępowania wynikają z przepisów k.p.a. – art. 7 i art. 77 § 1. Zgodnie z tymi regułami ocena materiału dowodowego może być dokonana na podstawie jego całokształtu (art. 80 k.p.a.). W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu ocena ta jest niepełna i pobieżna, w stan faktyczny, w tym kluczowa dla sprawy kwestia granicy działki 6095/5 z działką 6095/10 nie została wyjaśniona.

W aktach sprawy brak informacji z jakich działek i kiedy powstała działka 6095/10, a poważne wątpliwości co do wykazania prawidłowego przebiegu jej granic na mapach ewidencyjnych nasuwa materiał dowodowy dotychczas zgromadzony w sprawie. Analiza znajdującej się w aktach sprawy mapy fotograficznej (ortofotomapy) – k. 22 wskazuje, że uwidoczniona na niej granica pomiędzy działkami 6095/5 i 6095/10 pokrywa się w zasadzie z granicą lasu. Na mapie tej działka nr 6095/10 pokryta jest w całości lasem, zaś na działce nr 6095/5 brak jest lasu. Fakt ten pozostaje w wyraźnej sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie, jak choćby z uproszczonym planem urządzenia lasu i rejestrem działek leśnych, które wskazują jednoznacznie na istnienie lasu o pow. 0,05 ha na działce 6095/5, które to dowody zostały przyjęte przez organy i stały się podstawą do zmiany rodzajów użytków gruntowych na wymienionej działce.

Sprzeczność ta może wynikać z błędnego naniesienia granicy działek 6095/5 i 6095/10 w dokumentacji geodezyjnej, jak sugeruje pełnomocnik skarżącej. Na taką ewentualność wskazywał już organ II instancji w swojej decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2011 r., nakazując organowi I instancji zbadanie poprawności wykazanego na mapie ewidencyjnej przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami.

W ocenie Sądu tego rodzaju badanie nie zostało przeprowadzone, a organ nie wskazał na podstawie jakich konkretnie dokumentów wykazany został przebieg ww. granicy w operacie. Kontrowersyjne jest również stwierdzenie, że przedmiotowa granica "powstała z digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 powstałej na bazie mapy zasadniczej podczas odnowienia operatu ewidencji gruntów w 1987 r.". Digitalizacja to zabieg wprowadzenia do pamięci komputera tradycyjnych, drukowanych lub rękopiśmiennych materiałów w postaci danych cyfrowych metodą skanowania, w żaden sposób nie kreuje on granicy pomiędzy działkami.

Zgodnie z § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

W razie braku takiej dokumentacji lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37 rozporządzenia).

Reasumując, Sąd uznał, że w prowadzonym postępowaniu naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie wnikliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności: ustalenie kiedy i w jakich okolicznościach powstała działka o nr ewid. 6095/10, w jaki sposób zostały ustalone jej granice, przeanalizowanie poprawności naniesienia tych granic na mapy ewidencyjne od samego początku, w razie potrzeby także ustalenie czy działka nr 6095/10 objęta jest planem urządzenia lasu i jaki areał lasu wskazany jest dla niej w rejestrze działek leśnych, a następnie rozpoznanie wniosku Z. L. i wydanie decyzji odpowiadającej prawu.

Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja częściowo uwzględnia wniosek skarżącej, a w części ma charakter odmowny – nie nadaje się do wykonania, Sąd nie opatrywał wyroku klauzulą czasowej niewykonalności przewidzianą w art. 152 P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 w zw. z art. 209 P.p.s.a, uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.