Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 23/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. C. o przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Opisana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało doręczona skarżącej w dniu [...] października 2018 r. Decyzja zawierała pouczenie o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w tym o terminie do wniesienia powyższego środka.

Wraz z datowaną na dzień 07 grudnia 2018 r. skargą (nadaną tego samego dnia – k. 3 akt sądowych) na decyzję z dnia [...] września 2018 r., skarżąca, wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie uzasadnił jednakże powyższego wniosku. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] października 2018 r. uczestniczyła w poważnym wypadku drogowym, w którym co prawda nie ucierpiała, ale wywołało to o u niej szok i wstrząs. Po wypadku skarżąca dostała gorączki oraz czuła się bardzo źle psychicznie. Choroba trwała przez okres dwóch tygodni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy procesowej pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).

Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc powyższe uwagi ogólne do niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Argumentacja przedstawiona we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. nie poparta żadnymi dokumentami wskazującymi na fakt choroby, czy też kiepskiego stanu faktycznego, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Nie sposób bowiem określić, ile w istocie trwała choroba skarżącej oraz kiedy ona ustała, a więc kiedy skarżąca miała realną możliwość wniesienia skargi.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

/-/ W. Batorowicz