Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 47/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust.1, art.  6 ust.1 i art. 13 ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność D. w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje D. w B. do załatwienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku skarżącego J. K. z dnia [...] września 2013 roku; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza D. w B. grzywnę w kwocie 500,00 (pięćset) złotych; 4. zasądza od D. w B. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 400,80 zł (czterysta złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga na bezczynność Dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych:

J. K. wnioskiem z dnia 9 września 2013 r. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu w B. o udostepnienie informacji publicznej poprzez wydanie kserokopii następujących dokumentów: (1) autoreferatu i wykazu osiągnięć pracy naukowej dr I. N.; (2) protokołu posiedzenia Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z dnia [...]maja 2012 r. wraz z zatwierdzonym pełnym protokołem z przebiegu kolokwium habilitacyjnego; (3) pisma Dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych wraz z załącznikami; (4) sprawozdania Komisji Habilitacyjnej dotyczącego dopuszczenia habilitantki dr I. N. do kolokwium habilitacyjnego; oraz (5) dokumentu zawierającego wykaz członków Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. biorących udział w głosowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego dla dr I. N. w dniu 25 maja 2012r.

Pismem z dnia 27 września 2013r. Rektor Uniwersytetu w B. poinformował skarżącego, że złożony przez niego wniosek został przekazany do właściwego organu, tj. Dziekana Wydziału Prawa U.

W związku z brakiem odpowiedzi ze strony Dziekana Wydziału Prawa na złożony wniosek skarżący w dniu 12 czerwca 2014r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność organu wnosząc jednocześnie o zobowiązanie Dziekana Wydziału Prawa do udzielenia żądanych informacji zgodnie z trybem wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej żądane dokumenty stanowią bezsprzecznie informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę Dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. wniósł o jej oddalenie wskazując, że wymienione we wniosku dokumenty nie stanowią informacji publicznej, zwłaszcza, że według obowiązujących wówczas przepisów postępowanie habilitacyjne cechowało się wewnętrzną jawnością, a kolokwium habilitacyjne odbywało się z wyłączeniem udziału publiczności w przeciwieństwie do procedur w przewodach doktorskich. Zdaniem autora odpowiedzi na skargę żądane dokumenty odnoszące się do postępowania habilitacyjnego Pani dr I. N., nie mieszczą się w pojęciu informacji "o sprawie publicznej", o której mowa w cytowanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dziekan podkreślił jednocześnie, że udostępnianie informacji publicznej na gruncie powołanej ustawy, podlega ograniczeniom, albowiem nie jest dopuszczalne udostępnianie dokumentów pochodzących od osób prywatnych, choćby były związane z postępowaniem określonym w ustawie. Błędne byłoby zatem udostępnienie całych akt postępowania habilitacyjnego Pani dr hab. I. N., gdyż znajdują się w nich dokumenty pochodzące od osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi. Uzasadniając brak podstaw do udostępnienia żądanych informacji Dziekan zwrócił też uwagę, że w każdym z żądanych dokumentów znajdują się dane osobowe Pani dr hab. I. N., podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w poniższej sprawie jest bezczynność Dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej, obejmującej dokumentację z przewodu habilitacyjnego dr. I. N., szczegółowo opisaną we wniosku skarżącego z dnia 9 września 2013r. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 782.) dalej jako: u.d.i.p., terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt: l OSK 642/13; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r.., sygn. akt: l OSK 1991/12; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt: l OSK 601/05, LEX nr 236545; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt: l OSK 903/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt: I OSK 2965/12).

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., przy czym należy zwrócić uwagę, że katalog informacji określony w ustawie jest katalogiem otwartym, o czym świadczy użycie w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określenia "w szczególności". W świetle tych przepisów informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacją publiczną jest również informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mające pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Powyższe rozważania w ocenie Sądu prowadzą do wniosku, że Dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych ( wydziałów). Kierownikiem wydziału jest dziekan. Nie może budzić zatem zastrzeżeń fakt, że dziekan będący kierownikiem podstawowej jednostki organizacyjnej, jest organem, który wykonuje funkcje publiczne. Dziekan, jako organ uczelni jest jednocześnie podmiotem, który w ramach kierowania radą wydziału w zakresie przeprowadzania przewodu habilitacyjnego, wytwarza określone informacje, które podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że dziekan jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 pkt.5 u.d.i.p., zaś wytworzone w toku przewodu habilitacyjnego dokumenty, szczegółowo opisane we wniosku skarżącego z dnia 9 września 2013r., mają charakter informacji publicznej. Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt I OSK 477/13 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 8 października 2013r. sygn. akt II SAB/Bk 68/13 (oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) i Sąd w składzie obecnym w pełni się nim zgadza. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ powołuje się okoliczność, iż obowiązujące w toku postępowania habilitacyjnego przepisy wyłączały jawność kolokwium habilitacyjnego, tym niemniej jak podkreślił NSA w przywołanym wyżej wyroku, obowiązujący obecnie przepis § 18 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011r. wprowadza odmienną zasadę stanowiąc, że uchwalę w sprawie nadania albo odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego ogłasza się wraz z informacją o składzie komisji habilitacyjnej oraz recenzjami złożonymi w postępowaniu habilitacyjnym w Biuletynie Informacji Publicznych na stronie podmiotowej Centralnej Komisji w terminie 30 dni od dnia podjęcia uchwały. Cytowany przepis służy przejrzystości przewodu habilitacyjnego co niewątpliwie wiąże się z rangą tytułu naukowego, którego nadanie jest konsekwencją opracowania samodzielnej i nowatorskiej rozprawy naukowej. Wprawdzie przepis ten wszedł w życie w 1 października 2011r. i nie miał zastosowania w badanej sprawie to jednak niewątpliwie posiada walor interpretacyjny. Trudo bowiem uznać, że dokumenty z postępowania habilitacyjnego, którym prawodawca nadał legalnie charakter informacji publicznej z dniem 1 października 2011r. nie miały takiego charakteru przed tą datą. Ponadto skoro obowiązek zamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej dotyczy danych osobowych nie tylko autora rozprawy habilitacyjnej, ale i członków komisji habilitacyjnej oraz recenzentów, to uzasadnianie odmowy udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem ochrony danych osobowych w/w osób, jest bezskuteczne.

Reasumując stwierdzić należy, że Dziekan Wydziału Prawa był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej albo poprzez udzielenie informacji, albo poprzez wydanie przewidzianej ustawą decyzji. W związku z tym, iż do dnia rozpoznania niniejszej sprawy organ nie podjął żadnej czynności zmierzającej do jego załatwienia, Sąd skargę dotyczącą bezczynności organu uznał za zasadną i na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącego z dnia 9 września 2014 r., w terminie 14 dni, od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O powyższym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wniosek strony skarżącego, mimo upływu 13 miesięcy od jego złożenia nie został bowiem rozpatrzony i organ nie przedstawił żadnej uzasadnionej przyczyny tak znacznego opóźnienia w jego załatwieniu. Ponadto przedstawione w odpowiedzi na skargę stanowisko organu przeczy wykładni zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2013r. I OSK 477/13 oraz WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 8 października 2013r. II SAB/Bk 68/13, którymi to orzeczeniami organ był związany. Takie postępowanie organu świadczy o rażącym naruszeniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zaistniałej sytuacji zasadnym było zatem wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 złotych, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu orzeczona kwota jest wystarczająca dla zdyscyplinowania organu i powinna spowodować wyeliminowanie w takim stopniu niewłaściwego działania z jego praktyki.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, o czym orzekł w pkt 4 sentencji.