Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 13/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 512/10 w sprawie ze skargi T. P. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. P. Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sąd I instancji oddalając skargę T. P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie zmiany elementów zgłoszenia celnego, orzekał w następującym stanie faktycznym.

Agencja Celna, działając w imieniu Spółki, zgłosiła do procedury składu celnego tkaninę syntetyczną obiciową. Podczas weryfikacji tego zgłoszenia, przeprowadzonej analizy ryzyka oraz badania formalnego załączonych do niego dokumentów, w ocenie organu celnego, wystąpiły uzasadnione wątpliwości, co do zastosowanego przez Spółkę kodu taryfy celnej. W związku z powyższym, pobrano próbki towaru oraz sporządzono dokumentację fotograficzną. Następnie zwolniono towar do deklarowanej procedury.

W sprawozdaniu z badań towaru, wykonanych przez Centralne Laboratorium Celne w O., zawarte zostało stwierdzenie, iż w badanej próbce nie jest widoczne gołym, nieuzbrojonym okiem powleczenie, pokrycie, impregnacja ani laminowanie tworzywami sztucznymi, co oznacza, że badana próbka nie spełnia kryteriów uwagi 2 do działu 59 WTC.

Agencja Celna przedłożyła raport z badań laboratoryjnych z dnia [...] września 2009 r. wykonany przez Rzeczoznawcę Stowarzyszenia Włókienników Polskich z Ł., dotyczący towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego. W opisie przedstawionej ekspertyzy, jako rodzaj wykończenia tkaniny wskazano między innymi apreturę (impregnację) żywicą fluorokarbonową (pochodną teflonu). Na wezwanie organu rzeczoznawca wyjaśnił, iż zastosowane wykończenie tkaniny S. jest niewykrywalne wzrokiem, zapachem i dotykiem.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. zmienił klasyfikację przedmiotowego towaru z kodu 5903 na kod 5407 kod dodatkowy A617. Postanowienie to zostało uchylone przez Dyrektora Izby Celnej z powodu błędów proceduralnych.

W dniu [...] marca 2010 r. Spółka cofnęła pełnomocnictwo udzielone Agencji Celnej i dostarczyła opinię rzeczoznawcy dotyczącą tkaniny obiciowej S., z której wynika, iż dla celów ekspertyzy wytypowano i przebadano organoleptycznie 13 bel tkaniny spośród 66 bel znajdujących się w magazynie Spółki. Według tej ekspertyzy tkanina posiada apreturę widoczną gołym okiem charakteryzującą się przyjemnym dotykiem, estetycznym wyglądem oraz brakiem zapachu.

Spółka przekazała też organowi raport z wizyty rzeczoznawcy w siedzibie Spółki, a także informację, że od Naczelnika Urzędu Celnego otrzymano informację, że udział przedstawiciela urzędu przy oględzinach nie jest potrzebny.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego zmienił klasyfikację towaru z kodu 5903 na 5407 A617.

Po wniesieniu zażalenia na to postanowienie Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o wysłanie próbki rozjemczej tkaniny S. do Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł. Organ odmówił twierdząc, że rodzaj tkaniny i jego wykończenie zostały już stwierdzone badaniem przeprowadzonym przez organ celny i na zlecenie strony.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ odwoławczy wskazał, że strona zadeklarowała kod CN towaru 5903, który obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywem sztucznym, inne niż te objęte pozycją 5902: pozostałe; powleczone, pokryte lub laminowane; pozostałe.

Organ przytoczył treść art. 20 ust. 6 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i wskazał na regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Nomenklatury Scalonej. Uwaga nr 2 do działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej stanowi, iż pozycja 5903 obejmuje: (a) tekstylia impregnowane, powleczone lub laminowane tworzywami sztucznymi; bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż:

1) materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zazwyczaj dział od 50 do 55, 58 do 60).

Organ odwoławczy stwierdził, że z zebranego materiału dowdowego wynika, iż zastosowana w tkaninie impregnacja nie jest widoczna gołym okiem. Zatem nie spełnia kryteriów uwagi 2 do działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej. W świetle sprawozdań z badań laboratoryjnych, przedmiotowa tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, zawierająca w masie 100% poliestru, barwiona, o powierzchni drapanej, strzyżonej w celu uzyskania imitacji zamszu. Zdaniem organu odwoławczego towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 5407, a nadto z uwagi na to, że towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej należy zastosować kod dodatkowy A617.

Organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów procesowych, uznając je za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesione zostały zarzuty ze wskazaniem zasadniczo na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że błędy procesowe polegały przede wszystkim na tym, iż nie dokonano konfrontacji biegłych bądź nie przeprowadzono badania tzw. próbki rozjemczej, o co wnosiła Spółka. Podniesiono też, że wobec doręczenia Spółce postanowienia nie zaś jej pełnomocnikowi, to takie postanowienie nie weszło do obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną.

Sąd podzielił stanowisko organów co do klasyfikacji tkaniny do kodu 5407. Wyjaśnił, odwołując się do art. 91 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne, że badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze. Omawiany sposób przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej jest regulacją szczególną, wynikającą z przepisów prawa celnego, co oznacza, że nie ma w sprawie zastosowania przepis art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Sprawozdanie podlega swobodnej ocenie jako dowód.

Zarzut dotyczący niewłaściwego doręczenia, jako procesowy w tej sprawie badany indywidualne wskazuje, że strona nie poniosła ujemnych skutków takiego doręczenia. Istotne jest również to, że opinia Laboratorium Celnego w O. została potwierdzona przez opinię jednego z rzeczoznawców ze Stowarzyszenia Włókienników Polskich. Jeśli chodzi o próbkę rozjemczą – takie badanie byłoby uzasadnione w przypadku rozbieżności w badaniach dotyczących tego samego materiału porównawczego.

W skardze kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. został zaskarżony w całości. W ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) podniesiono zarzut naruszenia:

– art. 3 § 1 p.p.s.a. przez dokonanie kontroli legalności postanowienia z pominięciem oceny realizacji przepisów określających prawa i obowiązki podmiotów materialnoprawnego stosunku podatkowego uwzględniającego stan faktyczny i prawny sprawy,

– art. 135 p.p.s.a. przez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków prawnych w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, którego dotyczyło zaskarżone postanowienie,

– art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 91 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) przez zaakceptowanie, że wynik badania sporządzonego przez laboratorium celne stanowi niepodważalny dowód,

– art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 2p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne przez wyrażenie poglądu, że organy zebrały i rozważyły materiał dowodowy prawidłowo, czemu dały wyraz w uzasadnieniu postanowienia, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi,

– art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2, art. 212 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez wyrażenie poglądu, że postanowienie niedoręczone ustanowionemu pełnomocnikowi wchodzi do obrotu prawnego,

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie mimo stwierdzenia przesłanki do wznowienia postępowania,

– art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie mimo istnienia kwalifikowanej wady do stwierdzenia nieważności postanowienia,

– art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo przyznania racji skarżącej Spółce o wadliwości doręczenia postanowienia bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Podnosząc powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K., zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił wywód wskazujący na nieprawidłowe doręczenie postanowienia, zamiast pełnomocnikowi Spółki wprost do Spółki, skutkujące, że postanowienie organu nie weszło do obrotu prawnego. Podniesiono też, że Sąd I instancji naruszył art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie środków w celu usunięcia naruszenia prawa, a nie powinno budzić wątpliwości, że wcześniejsze postanowienie zostało wydane w granicach sprawy, której dotyczyła skarga. Zaniechanie Sądu w tym zakresie, według autora skargi kasacyjnej, stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Nadto podniesiono, że Sąd I instancji zaakceptował sytuację naruszenia zasad postępowania dowodowego, które polegało na tym, że organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, nie dopuściły też dowodu służącego ustaleniu prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wprowadzone art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) związanie granicami skargi kasacyjnej i możliwość wzięcia z urzędu pod rozwagę jedynie nieważności postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 1 pkt 1–6 oznacza, że zakres kasacyjnej kontroli ogranicza się do zarzutów podniesionych w rozpoznawanym środku odwoławczym.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podstawy, na których ją oparto nie są usprawiedliwione.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wymieniają art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten określa zakres działania sądów administracyjnych i w rozpatrywanej sprawie nie został naruszony, ponieważ Sąd I instancji skontrolował, czy organ administracyjny w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym.

Za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 p.p.s.a. Stanowi on, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Powyższy przepis znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. Przepis art. 135 p.p.s.a. nie reguluje generalnej kwestii usuwania stanu naruszenia prawa, ale kwestię głębokości orzekania przy usuwaniu stanu naruszenia prawa. W niniejszej sprawie postępowanie miało charakter jednofazowy i nie było faktycznych podstaw do wychodzenia poza granice skargi i zajmowania się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy, bo po prostu tych innych postępowań nie było.

Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały skonstruowane w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć zatem należy, że przepis ten określa elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku. Przepisu tego Sąd I instancji nie naruszył, bowiem przedstawił opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu w kwestionowanym zakresie.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że nieprawidłowe było doręczenie postanowienia organu, gdyż pomimo ustanowienia w sprawie pełnomocnika postanowienie zostało doręczone stronie. Sąd I instancji rozpatrywał tę kwestię i prawidłowo uznał, że istotnie doszło w tym względzie do naruszenia prawa, jednak strona na skutek nieprawidłowego doręczenia postanowienia nie poniosła żadnych ujemnych skutków. W skardze kasacyjnej ponownie podniesiono kwestię nieprawidłowego doręczenia. Strona skarżąca jednak nie wykazała, aby to stwierdzone naruszenie prawa procesowego miało jakiekolwiek niekorzystne konsekwencje dla strony skarżącej.

Pozostałe zarzuty odnoszące się do zarzutów procesowych kwestionują prawidłowość przyjętych za podstawę wyrokowania a dokonanych przez organy administracyjne ustaleń stanu faktycznego. Dotyczy to nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu zaprezentowanego w niniejszej sprawie co do tego, iż Sąd I instancji zaakceptował nieprawidłowości w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Jak trafnie uznał Sąd I instancji, w rozpatrywanej sprawie organ podjął niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Dopuścił i ocenił dowody w postaci sprawozdania z badań pobranej przez organ celny próbki towaru, wykonane przez Centralne Laboratorium Celne w O. zlecone przez organ celny oraz zlecony przez stronę raport z badań tegoż towaru wykonany przez rzeczoznawcę ze Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł. Pobrana przez organ celny próbka towaru przebadana przez Laboratorium Celne w O. oceniona została również przez rzeczoznawcę Stowarzyszenia Włókienników Polskich z Ł. Obydwa badania jednoznacznie wskazują, iż zastosowana w przedmiotowej tkaninie impregnacja nie jest widoczna gołym okiem. Podkreśli należy, że dokonując oceny żądania strony przeprowadzenia dowodu, organ musi uwzględnić znaczenie przeprowadzonych już dowodów. Jeżeli ustali, że żądanie strony dotyczy okoliczności, które już zostały ustalone wyczerpująco innymi dowodami, odmawia uwzględnienia żądania strony. Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że wobec dotychczas przeprowadzonych w sprawie dowodów na okoliczność tego czy impregnacja jest widoczna gołym okiem, czy też nie, zgromadzone zostały dostateczne dowody i odmowa przeprowadzenia dalszych dowodów jest uzasadniona.

W skardze kasacyjnej podniesiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. i w związku z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie mimo istnienia kwalifikowanej wady do stwierdzenia nieważności postępowania. Zarzut ten w kontekście przedstawionego uzasadnienia jest zupełnie niezrozumiały. Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a., przy czym poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych koniecznym elementem jest ich uzasadnienie. W odniesieniu do wskazanego powyżej zarzutu wymóg ten nie został spełniony.

Twierdzenie autora skargi kasacyjnej odnośnie tego, że Sąd I instancji stwierdził, iż w sprawie istnieją przesłanki do wznowienia, jest błędne i wynika z niezrozumienia jasnego wywodu Sądu I instancji odnośnie skutków nieprawidłowego doręczenia postanowienia. Wyjaśnić zatem należy, że Sąd I instancji przyznał, że w związku z doręczeniem postanowienia doszło do naruszenia prawa lecz zbadał akta sprawy i doszedł do przekonania, że na skutek wadliwego doręczenia strona nie poniosła żadnych ujemnych skutków.

Teoretycznie rzecz rozważając, może zdarzyć się tak, że nieprawidłowe doręczenie postanowienia może prowadzić do konieczności wznowienia postępowania, jednak taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła.

Z tych przyczyn na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.