Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1776/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie : WSA Monika Nowicka (spr.) WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza na rzecz T. L. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 200(dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1776/06

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], o powierzchni [...] ha, mającej urządzoną księgę wieczystą KW nr [...] na działkę nr [...] o powierzchni [...] ha - działka zabudowana istniejącym budynkiem i działkę nr [...] o powierzchni [...] ha - przeznaczoną pod poszerzenie ulicy [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych:

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. - działającego z urzędu - zatwierdzono projekt podziału opisanej na wstępie nieruchomości na projektowane działki nr [...] i nr [...], przy czym jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 94 ust. 1 art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W uzasadnieniu swego orzeczenia organ I instancji stwierdził, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został pozytywnie zaopiniowany ostatecznym postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] jako zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie ul. [...] na odcinku ul. [....] - ul. [...]. Przedmiotowy podział był bowiem niezbędny do realizacji celu publicznego, jakim była budowa ulicy [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...].

Od decyzji powyższej odwołali się współwłaściciele nieruchomości podlegającej podziałowi tj. R. R. i T. L.

Odwołujący sprzeciwili się podziałowi działki twierdząc, że podział taki doprowadzi do wykupienia ich działki przez Urząd jedynie w części, podczas gdy pozostawiona im część - na skutek budowy drogi przebiegającej w odległości niecałych dwóch metrów- straci dotychczasowe walory. Akcentowano, że działka już w tej chwili jest wąska i dalsze jej zwężenie z pewnością obniży jej wartość i ograniczy możliwość użytkowania. Skarżący jednocześnie wyrażali zgodę na wykupienie całości działki.

Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zasady obowiązujące przy podziale nieruchomości zostały omówione w przepisie art. 93 cytowanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z nimi:

1. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.

2. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. l dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

2a. Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami.

3. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

4. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.

5. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Ponadto w myśl przepisu art. 97 ust. 3 powołanej ustawy podziału nieruchomości można również dokonać z urzędu, jeżeli: pkt 1 - jest on niezbędny do realizacji celów publicznych, pkt 2 - nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.

Celem publicznym natomiast - wg art. 6 pkt 1 omawianej ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że wspomnianą wyżej decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ustalone zostały warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ulicy [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] na m.in. części przedmiotowej nieruchomości. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. zatwierdzająca jej podział zgodna była z w/w decyzją lokalizacyjną. W tych warunkach Kolegium stwierdziło brak podstaw do uwzględnieni odwołań, zauważając przy tym jednocześnie, że podniesione w nich kwestie dotyczą głownie zagadnień cywilnoprawnych, związanych z ewentualnym wykupem nieruchomości, co następuje w innym trybie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wniósł T. L. Skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902) oraz ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) polegające na niezastosowaniu przez Kolegium odpowiednich przepisów w/w ustaw tj. art. 11 w zw. z art. 6 ust. 1, art. 46 a i art. 53 Prawa ochrony środowiska oraz art. 5 § 2 Prawa budowlanego. Ponadto twierdził również, że linie rozgraniczające planowaną inwestycję wskazane w załączniku nr 2 do decyzji z dnia [...] maja 2005 r. (lokalizacyjnej) a dotyczące jego działki, oznaczają inny teren niż wskazany w załączniku do postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r.

Skarżący podniósł także, iż zaskarżona decyzja narusza procedurę, ale nie skonkretyzował bliżej tego zarzutu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę - pod względem zgodności z prawem - zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że miało miejsce tego rodzaju naruszenie prawa, skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Skargę należy uznać za uzasadnioną, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były trafne. W szczególności Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy w toku postępowania podziałowego naruszyły przepisy materialnoprawne regulujące kwestię ochrony środowiska czy przepisy prawa budowlanego. Powyższe regulacje uwzględnia decyzja lokalizacyjna i muszą być one oczywiście respektowane, ale dotyczy to dopiero dalszego procesu realizacji inwestycji przez inwestora. Natomiast postępowanie podziałowe ma na celu tylko wydzielenie określonych geodezyjnie działek.

Za uzasadnione Sąd uznał jednak spostrzeżenie, iż na obszarze przedmiotowej nieruchomości, będącej obecnie działką o numerze [...], brak jest zgodności pomiędzy linią rozgraniczającą planowaną inwestycję, zaznaczoną na mapie będącej załącznikiem graficznym do decyzji z dnia [...] maja 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a granicą pomiędzy nowopowstałymi działkami nr [...] i [...], wykazaną na mapie sytuacyjnej zawierającej projektowany podział. O ile - zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego - linia rozgraniczająca inwestycję na odcinku określonym literami: [...] ma kształt linii łamanej i głęboko wchodzi w działkę nr [...], o tyle na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o podziale nieruchomości, linia stanowiąca granicę działki nr [...] ( przeznaczonej pod budowę ulicy ) przebiega jako linia prosta przecinająca działkę nr [...] ukośnie. Powyższe zatem oznacza, że przy tak określonym podziale nieruchomości nie ma, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodności pomiędzy decyzją podziałową a decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, której to zgodności wymaga przepis art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W myśl w/w przepisu w przypadku braku planu miejscowego, gdy przed dniem złożenia wniosku o podział nieruchomości, została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązująca w dniu złożenia wniosku, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z warunkami określonymi w tej decyzji.

Podkreślić w tym miejscu wypada, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80,

poz. 717) do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stosuje się przepisy dotyczące decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w decyzji takiej winien być określony rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych a także – co istotne było dla niniejszej sprawy – linie rozgraniczające teren inwestycji, które winny być wyznaczone na mapie.

Wyznaczenie tych linii – co podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie – powinno nastąpić w taki sposób by nie budząc wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 180/98, LEX nr 44197 i T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz Zakamycze 2004 r. teza do art. 54 ustawy). Zatem określenie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego linii rozgraniczających teren inwestycji ma istotne znaczenie i jest wiążące dla wszystkich organów i podmiotów realizujących ten cel. Jest zatem również wiążące dla przyszłego podziału nieruchomości, który winien być zgodny z tak określonymi liniami rozgraniczającymi.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd również miał na uwadze, iż załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część i w związku z tym decyzja nie może być odrębnie oceniana w części tekstowej a odrębnie jako jedynie załączona do niej mapa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i z tego powodu - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisie art. 200 wyżej powołanej ustawy.