Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 577/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie I instancji
Powołane przepisy: article: art. 217 par 1, par 2, art. 218
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 3a, art. 36
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
article: par 3 pkt 3 lit.a, lit. c
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędziowie: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 marca 2017 r. P. S. złożył do Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. wniosek o wydanie zaświadczenia zawierającego wiadomości o pełnieniu zasadniczej służby wojskowej w charakterze skoczka spadochronowego w jednostce objętej szkoleniem spadochronowym oraz o wykonaniu w ciągu roku skoków spadochronowych przewidzianych w programie szkolenia jednostki (wykonanie w okresie pełnienia zasadniczej służby wojskowej, w każdym roku jej pełnienia, ilości skoków spadochronowych objętych programem szkolenia spadochronowego jednostki).

Postanowieniem nr [...] z dnia 3 kwietnia 2017 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w O. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, tj. o pełnieniu zasadniczej służby wojskowej w charakterze skoczka spadochronowego w jednostce objętej szkoleniem spadochronowym oraz o wykonaniu w ciągu roku skoków spadochronowych przewidzianych w programie szkolenia jednostki (wykonanie w okresie pełnienia zasadniczej służby wojskowej, w każdym roku jej pełnienia, ilości skoków spadochronowych objętych programem szkolenia spadochronowego jednostki). Jako podstawę prawną organ wskazał art. 219 kpa w zw. z art. 218 § 1 kpa. Na uzasadnienie podano, że w posiadaniu organu są dokumenty – ewidencje, rejestry itp., z których wynika, że P. S. przed wcieleniem do służby wojskowej ukończył szkolenie dla kandydatów do Wojsk powietrzno – Desantowych (w trakcie którego wykonał 3 skoki szkolne) i pełnił zasadniczą służbę wojskową w okresie od 22.04.1987 r. do 10.04.1989 r. w trzech jednostkach wojskowych – 8 Batalion Zabezpieczenia, 6 Batalion Desantowo – Szturmowy i 10 Batalion Powietrzno – Desantowy na stanowiskach: starszy mechanik, elew i dowódca drużyny, w których to jednostkach wojskowych wykonał skoki spadochronowe (z podaniem daty i miejsca wykonania tych skoków) oraz, że w dniu 03.08.1987 r. żołnierzowi nadano tytuł skoczka. Organ podkreślił, że z posiadanych dokumentów nie wynika, aby P. S. pełnił służbę wojskową w charakterze skoczka i że jednostka wojskowa, w której pełniona była służba była objęta szkoleniem spadochronowym. Nadto organ podał, że nie ma obowiązku posiadania i nie posiada programów szkolenia obowiązujących w jednostkach wojskowych.

Na powyższe postanowienie złożył zażalenie P. S., który podkreślił, że jego interes prawny wynika z art. 15 ust. 3a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708), określającym, że jeżeli w wysłudze emerytalnej uwzględniane są okresy służby wojskowej, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2, emeryturę podwyższa się na zasadach przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, które zawiera ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 1037). P. S. wskazał, że § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.) stanowi, że emeryturę podwyższa się o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze skoczka spadochronowego, jeżeli funkcjonariusz zajmujący stanowisko: a) skoczka w jednostce objętej szkoleniem spadochronowym wykonywał w ciągu roku skoki spadochronowe przewidziane w programie szkolenia jednostki, c) skoczka spadochronowego lub instruktora spadochronowego pełniącego czasowo służbę w jednostce nieobjętej szkoleniem spadochronowym wykonywał w ciągu roku, za zgodą przełożonych, liczbę skoków, a których mowa w lit. a i b. P. S. zarzucił, że o ile Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. przyznał w zaskarżonym postanowieniu, że posiada informacje w jakich jednostkach P. S. pełnił służbę wojskową, posiada dokładne informacje ile i w których latach, a nawet w jakich datach P. S. wykonywał skoki spadochronowe, że P. S. uzyskał tytuł i uprawnienia skoczka spadochronowego Wojsk Powietrznodesantowych i posiadał legitymację skoczka spadochronowego Wojsk Powietrznodesantowych, to jednak nie wyjaśnił, z jakiego powodu nie potwierdził, że P. S. pełnił służbę w charakterze skoczka spadochronowego. P. S. zarzucił także, iż Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w O., który ma uprawnienia do wydania zaświadczenia potwierdzającego w stosunku do żalącego się okoliczności objęte § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.), nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, do którego – zdaniem żalącego się - był zobowiązany przepisem art. 218 § 2 kpa. P. S. podkreślił, że skoro w posiadaniu Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w O. są powyższe informacje związane z jego osobą, to on sam nie jest w stanie uzyskać informacji, czy wykonana przez niego ilość skoków w ciągu każdego roku była zgodna z programem szkolenia jednostki, podobnie jak informacji, czy dana jednostka wojskowa była objęta szkoleniem spadochronowym. Zdaniem P. S., to organ I instancji powinien dokonać ustaleń odnośnie programu szkoleń obowiązujących w jednostkach, w których żalący się pełnił służbę, czyniąc to właśnie w ramach postępowania wyjaśniającego.

Postanowieniem Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2017 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 3 kwietnia 2017 r. Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O. Jako podstawę prawną wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa oraz art. 219 kpa, a także art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1534). W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji i zaznaczył, że – według niego – ze sformułowania przepisu art. 218 § 1 kpa oraz art. 219 kpa wynika, że organ administracyjny obowiązany jest do potwierdzenia faktów albo stanu prawnego tylko wówczas, jeżeli wynikają one z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych będących w jego posiadaniu. Organ odwoławczy zaznaczył, że w sytuacji, gdy danych tych organ nie posiada lub w oparciu o posiadane dane nie ma możliwości wydać wnioskodawcy zaświadczenie o żądanej przez niego treści, powinien odmówić wydania zaświadczenia. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. podkreślił, że "organ I instancji miał obowiązek (w ramach postępowania wyjaśniającego z art. 218 kpa) ustalić, czy w posiadanych dokumentach znajdują się dane umożliwiające wydanie zaświadczenia żądanej treści". Organ odwoławczy stwierdził, że do wydania zaświadczenia potwierdzającego okoliczność przewidzianą przepisem prawa nie jest możliwe dokonanie ustaleń poprzez zwrócenie się do innych podmiotów, a także stwierdził, że do wydania zaświadczenia potwierdzającego okoliczność przewidzianą przepisem prawa nie jest możliwe dokonanie ustaleń na podstawie dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący P. S., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji. W uzasadnieniu skargi P. S. powołał argumenty i zarzuty zawarte w zażaleniu. Zdaniem skarżącego, z uwagi na to, że żąda on wydania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej nie może nie wydać zaświadczenia, choćby nie miał do tego danych w prowadzonej przez siebie ewidencji, rejestrach lub w innej dokumentacji. W sytuacji braku takiej dokumentacji, zdaniem skarżącego, organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 218 § 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podkreślając, że postępowanie wyjaśniające w sprawach o wydanie zaświadczenia sprowadza się do zbadania, czy w posiadanych zasobach ewidencyjnych i rejestrach są dane umożliwiające wydanie zaświadczenia żądanej treści oraz do ustalenia ewentualnego dysponenta tych danych. Zdaniem tego organu, organ I instancji poinformował skarżącego która instytucja publiczna powinna posiadać dane umożliwiające wydanie zaświadczenia żądanej treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga P. S. jest uzasadniona.

Podstawę prawną wydania zaświadczeń i odmowy ich wydania stanowią przepisy art. 217 – 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa). W szczególności art. 217 § 1 i 2 kpa i art. 218 kpa stanowią:

"Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego."

"Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające."

Z treści powyżej przytoczonych przepisów wynika, że skarżący P. S. żąda wydania zaświadczenia nie w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 kpa, albowiem brak jest przepisu prawa, który wprost wymaga przedstawienia zaświadczenia lub wprost wskazuje, iż okoliczność, którą skarżący chce poświadczyć wymaga urzędowego potwierdzenia. Skarżący – zdaniem Sądu – ubiega się o wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 kpa, albowiem w ten sposób chce udokumentować swoje prawo do zwiększenia emerytury. W związku z powyższym, wbrew temu, co twierdzi skarżący, nie ma zastosowania art. 217 § 2 pkt 1 kpa, a jeśli miałby, to z kolei nie miałby zastosowania art. 218 § 2 kpa, który należy interpretować wyłącznie w związku z art. 218 § 1 kpa czyli jako mający zastosowanie wyłącznie w przypadku art. 217 § 2 pkt 2 kpa.

Jest poza sporem, że skarżący P. S. czyni starania o podwyższenie emerytury należnej mu z tytułu służby w Straży Granicznej w oparciu o art. 15 ust. 3a w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708), które stanowią:

"Art. 15. (...) 3a. Jeżeli w wysłudze emerytalnej są uwzględniane okresy służby wojskowej, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2, emeryturę podwyższa się na zasadach przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych.

Art. 13. 1. Jako równorzędne ze służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej traktuje się: (...)

2) służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej;"

Szczegółowe warunki podwyższenia emerytury funkcjonariuszy m.in. Straży Granicznej określa - wydane na podstawie art. 15 ust. 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy... - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.), które w § 3 pkt 3 lit. a i c stanowi:

§ 3. Emeryturę podwyższa się o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio: (...)

3) w charakterze skoczka spadochronowego, jeżeli funkcjonariusz zajmujący stanowisko:

a) skoczka w jednostce objętej szkoleniem spadochronowym wykonał w ciągu roku skoki spadochronowe przewidziane w programie szkolenia jednostki, (...)

c) skoczka spadochronowego lub instruktora spadochronowego pełniącego czasowo służbę w jednostce nieobjętej szkoleniem spadochronowym wykonał w ciągu roku, za zgodą przełożonych, liczbę skoków, o której mowa w lit. a i b;

Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika, że emerytura skarżącego P. S. jako funkcjonariusza Straży Granicznej może być podwyższona o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w charakterze skoczka spadochronowego, jeżeli skarżący spełnił w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej warunki, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

Bezspornym jest także to, że P. S. odbywając zasadniczą służbą wojskową w latach 1987-1989 wykonywał skoki spadochronowe udokumentowane jedynym dokumentem, który zgodnie z obowiązującymi przepisami może potwierdzić tę okoliczność, tzw. ewidencją KESS, czyli Kartą Ewidencyjną Skoczka Spadochronowego, będącą w stosunku do osoby skarżącego w zasobach ewidencyjnych Wojskowej Komendy Uzupełnień w O.

Spornym w sprawie jest to, czy Komendant Komendy Uzupełnień w O. dysponujący w swych zasobach Kartą Ewidencyjną Skoczka Spadochronowego skarżącego i całą dokumentacja dotyczącą przebiegu służby wojskowej skarżącego jest uprawniony do wydania zaświadczenia potwierdzającego okoliczności przewidziane § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w celu podwyższenia emerytury skarżącego i w związku z tym powinien dysponować wszelkimi danymi umożliwiającymi wydanie takiego zaświadczenia, a więc także danymi o pełnionej służbie wojskowej w charakterze skoczka spadochronowego i zajmowanym stanowisku skoczka w danej jednostce wojskowej, jak również dane dotyczące tego, czy jednostka była objęta szkoleniem spadochronowym i czy skarżący wykonywał w ciągu roku skoki spadochronowe przewidziane w programie szkolenia tej jednostki, a jeśli ich nie posiada, to w ramach postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 kpa powinien je uzupełnić przez zwrócenie się o takie dane do jednostek, w których skarżący odbył służbę wojskową – jak chce tego skarżący. Czy też – jak twierdzą to organy obu instancji - nie dysponując danymi o pełnionej służbie wojskowej w charakterze skoczka spadochronowego i zajmowanym stanowisku skoczka w danej jednostce wojskowej, jak również danymi dotyczącymi tego, czy jednostka była objęta szkoleniem spadochronowym i czy skarżący wykonywał w ciągu roku skoki spadochronowe przewidziane w programie szkolenia tej jednostki - organ może tylko odmówić wydania zaświadczenia na powyższe okoliczności umożliwiające skarżącemu podwyższenie emerytury i nadto – jak w tej sprawie – może jedynie wskazać skarżącemu właściwy organ – dowódcę jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę wojskową – do którego skarżący powinien zwrócić się o ujawnienie mu danych odnośnie programu szkolenia jednostki.

Zdaniem Sądu, nie sposób nie przychylić się - co do zasady - do stanowiska skarżącego, aczkolwiek nie do końca podzielając przedstawioną przez niego argumentację.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin: "Organy administracji państwowej (...) są obowiązane (...) wydawać bezpłatnie (...) na wniosek osób zainteresowanych, wszelkie dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości."

Zdaniem Sądu, jest niewątpliwym, iż dokumentem, który byłby niezbędny do podwyższenia emerytury skarżącego (w związku z wykonywaniem skoków spadochronowych w okresie odbywania zasadniczej służby wojskowej w jednostkach powietrznodesantowych) byłoby zaświadczenie potwierdzające spełnienie warunków określonych w § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. W związku z powyższym koniecznym w sprawie wydania takiego zaświadczenia jest ustalenie organu właściwego do jego wydania. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy administracyjne uznały, iż organem tym jest – w sytuacji skarżącego – Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w O., w zasobach ewidencyjnych którego znajdują się dane dotyczące przebiegu służby wojskowej skarżącego, w tym niezwykle istotna w sprawie Karta Ewidencyjna Skoków Spadochronowych. Zdaniem Sądu, skoro jedynie ten organ dysponuje danymi na temat przebiegu służby wojskowej skarżącego, to organ ten powinien dysponować również danymi wskazującymi, czy skarżący odbywający służbę w latach 1987-1989 mógł odbywać ją "w charakterze skoczka spadochronowego" w rozumieniu przepisów wprowadzonych w późniejszej dacie, czy w okresie odbywania przez skarżącego służby wojskowej w ogóle były przewidziane stanowiska "skoczka" lub "skoczka spadochronowego", czy jednostki wojskowe, w których skarżący odbywał służbę wojskową były objęte szkoleniem spadochronowym i jaką ilość skoków w danym roku przewidywał program szkolenia tej jednostki.

Sąd podkreśla, że z chwilą wprowadzenia przepisów, które dają obywatelowi konkretne uprawnienia – jak w tym wypadku – prawo do podwyższenia emerytury na podstawie wydanego w oparciu o ustawę z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy... rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy... wszystkie organy administracji państwowej – w tym wypadku wojskowe organy administracyjne – zobowiązane są do uzupełnienia ewidencji, rejestrów itp. dokumentacji, umożliwiającej wydanie przez właściwy organ dokumentu potwierdzającego uprawnienie. Uzupełnienie posiadanej ewidencji, rejestrów i dokumentacji niezbędnej do poświadczenia uprawnienia obywatela, które powinno nastąpić z chwilą wprowadzenia przepisów o tych uprawnieniach, a z niewiadomych względów do tej pory nie nastąpiło, nie jest postępowaniem wyjaśniającym, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, które istotnie należy interpretować ściśle, zgodnie ze stanowiskiem organów administracyjnych zawartym w zaskarżonych postanowieniach.

Sąd nie podzielił więc stanowiska organów wojskowych, że nie mają one obowiązku posiadania danych umożliwiających potwierdzenie uprawnienia skarżącego do podwyższenia emerytury. Tym samym Sąd zobowiązuje organy do uzupełnienia tych danych, które do tej pory nie są w posiadaniu organu.

Inna interpretacja przytoczonych wyżej przepisów jest – zdaniem Sądu – pozbawiona logiki i tzw. zdrowego rozsądku. Nie sposób sobie wyobrazić, aby inny organ – np. dowódca jednostki wojskowej, który nie posiada danych odnośnie przebiegu służby wojskowej skarżącego, a do którego skierowano skarżącego, mógł poświadczyć uprawnienie skarżącego do podwyższenia emerytury, czy choćby tylko poświadczyć program szkolenia jednostki w latach 1987-1989 i pozostałe okoliczności, co do których organ I instancji nie posiada do tej pory informacji. Trudno też wyobrazić sobie, aby samodzielnych ustaleń w tym zakresie mógł dokonać sam organ emerytalny, w szczególności aby organ ten we własnym zakresie poszukiwał i interpretował dane pozyskane z różnych organów wojskowych, tym bardziej, że nie jest wykluczone, iż część z nich może należeć do informacji niejawnych.

Tak więc, zdaniem Sądu, organ I instancji po uzupełnieniu własnej dokumentacji o dane umożliwiające poświadczenie uprawnienia skarżącego ustali, czy jest w stanie wydać zaświadczenie skarżącemu, o jakie wnosi, czy też i z jakich względów zmuszony jest wydać ponownie postanowienie o odmowie wydania żądanego zaświadczenia.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę sprawy i przyjętą wykładnię przepisów w oparciu o art. 153 p.p.s.a.:

"Art. 153. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie."

Sąd uznał więc, że w niniejszej sprawie doszło do wskazanych wyżej naruszeń przepisów prawa, a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji – jak w wyroku.