Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1307/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art., 20 ust.1 pkt 1, art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 680 z pózn., zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013, poz. 267 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania O. K., utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] z dnia [...] października 2014r. orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.

Niniejszą decyzją objęte było małoletnie dziecko Wnioskodawczyni A. K., ur. [...].12.2012 r.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że Pani O. K. obywatelka [...] narodowości [...] złożyła, za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w H., do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy w dniu 10.06.2014r. Wskazując na istotne przyczyny dla których ubiega się o status uchodźcy, Cudzoziemka poinformowała, że ubiega się o status uchodźcy na terytorium RP, ponieważ na [...] trwa wojna, nie czuje się tam bezpiecznie, a także obawia się o życie swoje i swojego syna.

W toku postępowania ustalono, że Wnioskodawczyni pochodzi z obwodu [...], urodziła się i zamieszkiwała w [...]. Cudzoziemka wskazała, że w kraju pochodzenia nie była prześladowana, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej. Wnioskodawczyni nigdy nie była aresztowana ani sądzona w kraju pochodzenia, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe czy administracyjne, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym.

W dniu [...].07.2014 r. przeprowadzono przesłuchanie Pani O. K., która zasadniczo podtrzymała swoje wcześniejsze oświadczenia dotyczące miejsca zamieszkania i pracy oraz wskazała, że obecnie przebywa na urlopie macierzyńskim. Do Polski przyjechała ze względu na obawę o dziecko.

Decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] z dnia [...].10.2014 r. Cudzoziemce odmówiono nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzją objęte było jej małoletnie dziecko. W uzasadnieniu organ I instancji uznał wiarygodność podnoszonych przez Cudzoziemkę obaw ze względu na wiarygodność, spójność i rzeczowy charakter, wskazując również na ich duże prawdopodobieństwo w związku z sytuacją panującą na [...], w szczególności w obwodzie [...]. Organ wskazał, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie daje jednak podstaw do uznania, że wnioskodawczyni była na [...] prześladowana lub prześladowaniem zagrożona ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne. Jednocześnie Organ I instancji wskazał, że Cudzoziemka oraz objęta jej wnioskiem córka posiadają możliwość bezpiecznego zamieszkania w innym regionie kraju pochodzenia niż obwód [...] gdzie mogą się bezpieczne i legalne przemieścić i zamieszkać.

W dniu 27.10.2014 r. Pani O. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji o Rady do Spraw Uchodźców, w którym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. Do odwołania dołączono potwierdzenie zameldowania na okres czasowy.

Rozpatrując ponownie sprawę Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że podstawą do skutecznego ubiegania się o status uchodźcy jest zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istnienie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.

Pojęcie uzasadniona obawa nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości), zaś samo doznawanie prześladowań musi być osobiste, a okoliczności z tym związane powinny być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualne dowody potwierdzające, że była prześladowana lub, że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej. Ocena zasadności wniosku w każdym przypadku musi być odniesiona do możliwie najbardziej aktualnych źródeł wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia. W tej sprawie jest to niezwykle istotne, wobec dynamiki zmian i zdarzeń, które mają miejsce na [...]. O ile początkowo obawy wyrażane przez Cudzoziemkę dotyczyły zagrożeń wynikających z trwającego w obwodzie [...] konfliktu zbrojnego, o tyle obecnie deklarowane przez nią obawy, na etapie postępowania odwoławczego, dotyczą obaw związanych ze złą, sytuacja osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...]. O realność tych obaw świadczyć ma przekonanie Cudzoziemki, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia może być ona narażona na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez nieludzkie, lub poniżające traktowanie, tj. przez narażenie na brak odpowiedniego mieszkania; środków do życia, opieki zdrowotnej, itd.

Odnosząc się do pierwszej grupy powodów, tj. zagrożeń istniejących dla niej i jej syna w [...], wskazano, że organy nie znalazły żadnych powodów aby zakwestionować, że Cudzoziemka wyjechała z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu stałego zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie. Przywoływane przez Aplikantkę okoliczności w ocenie organu nie dowodzą, by doświadczyła Ona osobiście represji ze strony separatystów, sił rządowych czy innych podmiotów. Trudno bowiem uznać za prześladowanie odczuwanie przez Cudzoziemkę strachu i obaw w związku z toczącym się w jej okolicy konfliktem zbrojnym. Podnoszone przez Cudzoziemkę, na etapie odwoławczym, obawy dotyczące złej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...] nie wynikały z bezpośrednich doświadczeń Cudzoziemki, zostały wskazane jedynie na podstawie wyrywkowo przytoczonych fragmentów raportu UNHCR z września 2014 r. i przekonania Strony niepopartego żadnymi dowodami. Okoliczności podnoszone przez stronę czynią jej obawę przed prześladowaniami uzasadnioną lub przynajmniej uprawdopodobnioną, zważywszy na obecne stosunki [...]. Niemniej jednak organ wskazał, że dla sprawy decydujące znaczenie ma przesądzenie, czy wobec Pani O. K. zastosowanie może znaleźć art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którym:

1. Jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

2. Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust. 1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca.

Zatem organ dokonał oceny, czy po powrocie na [...] może ona zamieszkać tylko w obwodzie [...], czy też może zamieszkać w innej części [...].

W opinii Rady nie ulega wątpliwości, że zagrożenie prześladowaniem osób takich jak Wnioskodawczyni może być odniesione wyłącznie do obwodu [...]. Według dostępnych źródeł istnieje realna zaś możliwość wyjazdu na tereny kontrolowane przez władze w [...]. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC nr [...] z dnia [...].12.2014 r. na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...] wynika, że ( ... ) swoje stale miejsca zamieszkania na [...] opuściło dotychczas, stając się tzw. osobami wewnętrznie przesiedlonymi /przemieszczonymi, ok. [...]. Jednocześnie jak wynika z danych UNHCR i PACE z [...].12,.2014 r. tysiące innych obywateli [...] ubiega się o ochronę międzynarodową poza granicami kraju. Wg. stanu z końca października 2014 r. z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w krajach UE zwróciło się blisko [...]. To o dziesięć razy więcej niż w całym 2013 r. (najwięcej wnioskodawców z [...] przybywa do Polski). Z komunikatów UNHCR i PACE wynika, że rzeczywista liczba [...], którzy uciekli za granicę może być znacznie większa niż liczba osób ubiegających się o status uchodźcy, bowiem wielu obywateli [...] woli się ubiegać o inne formy legalnego pobytu, takie jak tymczasowe lub stale zezwolenie na pobyt w innych krajach (np. w 2014 r. ok. [...] w Polsce). Na [...] większość osób przesiedlonych pozostaje w regionach znajdujących się w bliskiej odległości od strefy konfliktu. Jak wynika z dostępnych źródeł informacji, pomoc przymusowym przesiedleńcom jest udzielana z wielu stron. Odpowiednie struktury państwowe (służba migracyjna, ministerstwa: pracy, oświaty, pomocy socjalnej) rejestrują przesiedleńców, wydają nowe dokumenty, pomagają w kontynuacji edukacji, udzielają pomocy socjalnej, pomocy medycznej i psychologicznej, pomagają w znalezieniu pracy i miejsca zamieszkania (przesiedleńcy osiedlani są w internatach, hotelach, sanatoriach, domach wypoczynkowych, opuszczonych szkołach, itp.). Należy jednak zaznaczyć, że państwo zapewniło miejsce zamieszkania tylko 20- 25% przesiedleńców ze wschodu [...]. Pozostali przesiedleńcy korzystają w tym względzie z pomocy krewnych, znajomych, z pomocy krajowych i międzynarodowych organizacji pozarządowych i humanitarnych, generalnie w pomoc przesiedleńcom w zakresie kwaterunku, wyżywienia, odzieży, środków opatrunkowych zaangażowane jest całe społeczeństwo [...]. Władze w [...] poza problemem osób wewnętrznie przesiedlonych mają inne poważne problemy -nasilający się konflikt na wschodzie, spadek wpływów z podatków; dużą korupcję. Nie mniej jednak podejmowane są działania mające na celu zapewnienie przesiedleńcom warunków do życia, zapewnienia opieki medycznej i socjalnej. Gabinet Ministrów [...] przyjął postanowienia regulujące kwestie dotyczące ochrony i opieki socjalnej tych osób m.in., dotyczące trybu wyrabiania oraz wydawania zaświadczeń o wpisaniu do ewidencji osób, oraz trybu nadania comiesięcznej adresowej-pomocy finansowej, na pokrycie kosztów życia (pokrycie opłat mieszkaniowo-komunalnych). Jak wynika z powyższego władze [...], przygotowały ofertę pomocy przesiedleńcom zarówno w kwestiach bytowych, jak i możliwości załatwienia ich życiowych spraw. Z żadnych dostępnych źródeł nie wynika, aby zagrożone było bezpieczeństwo osób przesiedlanych, co pozwala przyjąć, że mogą się one bezpiecznie przemieścić się na terytorium [...]. Ponadto należy wskazać, że w dniu [...].

Jak wynika zaś z dostępnych źródeł przesiedleńcy nie napotykają w zasadzie w żadnym regionie [...] na niebezpieczeństwo. Występują problemy na tle ekonomicznym, pomoc socjalna jest zróżnicowana w zależności od regionu. W większości obwodów przesiedleńcy mogą liczyć na zakwaterowanie, np. w regionie [...] ulokowano ich w sanatoriach, w których warunki zostały określone przez UNHCR jako satysfakcjonujące. Generalnie można przyjąć, że organy władzy publicznej podejmują intensywne działania na rzecz przesiedleńców, jakkolwiek bardzo zła sytuacja gospodarcza kraju oraz realia kryzysu humanitarnego rzutują na trudną sytuację tych osób, co może powodować, że przesiedleńcy są grupą ekonomicznie słabą, zagrożoną wykluczeniem społecznym na tle-ekonomicznym, Niemniej jednak starania władz skutkują zabezpieczeniem ich podstawowych praw ekonomicznych i zdają się zapobiegać bezdomności, brakiem dostępu do podstawowej opieki medycznej itp. Warunki bytowe nie wydają się być aż tak złe, by można je było uznać za równoznaczne z koniecznością powrotu: do [...] ze względu na brak możliwości zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych. W związku z powyższym Rada do Spraw Uchodźców nie potraktowała tej okoliczności jako wyłączającej zastosowanie alternatywy ochrony wewnętrznej.

Reasumując organ uznał, że żadna-z okoliczności, które organy -rozpatrujące wniosek muszą wziąć pod uwagę na podstawie art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP nie wyłącza, w przypadku Pani O. K. możliwości uzyskania przez nią ochrony w innej części terytorium [...]. Wyrażane przez Cudzoziemkę obawy odnoszą się do ogólnej sytuacji panującej w obwodzie [...] i w żaden sposób nie odnoszą się do jej indywidualnego zagrożenia uzasadniającego jej obawy przed prześladowaniem w rozumieniu konwencyjnym. W trakcie prowadzonego postępowania, Pani O. K. nie przedstawiła żadnych okoliczności wskazujących na to, że była (lub będzie) prześladowana z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. W świetle postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji oraz zgromadzonych sprawie materiałów dowodowych, stwierdzić należy, że Cudzoziemka nie jest uchodźcą. Powszechne zagrożenie wynikające z wojny lub zakłócenie porządku publicznego nie może zaś zostać uznane za okoliczność przemawiającą za udzieleniem ochrony międzynarodowej w sytuacji, gdy nie istnieje zindywidualizowana obawa prześladowania. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców Pani O. K. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, Cudzoziemka nie wykazała, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu rasy, narodowości, religii i przynależności, do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. Brak jest także podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. macierzystej [...], Wnioskodawczyni mogłaby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Wskazano również, że nic nie wskazuje na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Cudzoziemka była narażona na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie ona narażona na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia, czy też, że po jej powrocie na [...] zostanie ona zatrzymana, poddawana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu.

Z tych przyczyn Rada nie znalazła podstaw, by nadać Pani O. K. oraz objętej jej wnioskiem małoletniemu synowi status uchodźcy.

Organ rozważył także przesłanki określone w art. 15 ww. ustawy zgodnie z cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku, gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie, albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego,

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony w kraju pochodzenia.

Rada wskazała, że ww. przepis nakłada obowiązek odniesienia wymienionych zagrożeń do kraju pochodzenia. Tym samym wszystkie uwagi zawarte w części decyzji dotyczącej odmowy nadania statusu, a odnoszące się do określenia kraju względem którego organy winny się odnosić, są adekwatne względem rozstrzygnięcia w części ochrony uzupełniającej. Spośród przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej w sprawie można analizować te, które ujęte zostały w pkt 2 i 3 przedmiotowego przepisu, ponieważ nie zarysował się żaden związek z możliwością wykonania kary śmierci lub egzekucją. Jeszcze raz powtórzono, iż niezakwestionowany fakt zagrożeń istniejących dla Cudzoziemki w obwodzie [...] mógłby się w razie jej powrotu do stałego miejsca zamieszkania przełożyć się na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, jednakże obszernie omówiony art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP ma zastosowanie także w odniesieniu do ochrony uzupełniającej i wszystkie sformułowane na ten temat uwagi należy uznać za determinujące rozstrzygnięcie w części ochrony uzupełniającej. Trudno, w świetle dostępnych informacji o kraju pochodzenia, uznać za zasadność podnoszonych przez Cudzoziemkę obawy. Nie ma podstaw do przyjęcia, że Pani O. K. powinna uzyskać ochronę na podstawie art. 15 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, jako cywilna ofiara konfliktu zbrojnego. Także i w tym przypadku możliwość tę wyłącza stanowisko Rady do Spraw Uchodźców co do istnienia możliwości ochrony wewnętrznej. To stanowisko jest tym bardziej uzasadnione faktem, że w centralnej i zachodniej [...] nie toczą się żadne walki. Rada przedstawiła aktualną sytuację na [...], przeanalizowaną w oparciu o informację opracowaną przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC nr [...] z dnia [...].11.2014 r. dotyczącej aktualnej sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...].

Podkreślono, że zarówno Organ l instancji, jak i Rada do Spraw Uchodźców zapoznała się z zeznaniami poszczególnych członków rodziny Pani O. K., którzy wraz z nią aplikowali, na podstawie odrębnych wniosków, o status uchodźcy w RP. Matka Cudzoziemki Pani N. K. wskazała, że w kraju pochodzenia nie była prześladowana, nie brała udziału w żadnym konflikcie zbrojnym, nie była poddawana przemocy fizycznej i psychicznej, nigdy nie była aresztowana ani sądzona w kraju pochodzenia, nie było prowadzone wobec niej postępowanie sądowe, czy administracyjne, nie zadeklarowała przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, kulturalnym, społecznym czy politycznym. Z kraju podchodzenia wyjechała w związku z trwającym tam konfliktem zbrojnym i brakiem stabilizacji finansowej -wstrzymano w pracy wypłaty wynagrodzeń i świadczeń socjalnych, przerwano dostawy mediów: gazu, prądu i wody. Cudzoziemka bała się o bezpieczeństwo własne i swoich dzieci. Także, pozostali członkowie rodziny Pani O. K., jako powód opuszczenia przez nich kraju pochodzenia podali analogiczne powody, toczący się konflikt zbrojny i związane z nim niebezpieczeństwo dla ludności cywilnej oraz trudne warunku bytowe.

W konsekwencji Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że nie podziel zarzutów odwołania skierowanych pod adresem postępowania organu I instancji, bowiem nie nastąpiło podnoszone przez Stronę naruszenie art. 7 i art. 77 kpa.

W konkluzji przeprowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie Pani O. K. Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem oraz zgodnie z przepisem art. 107§ 3 kpa. Podkreślono także, że przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zamiar zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą na terytorium RP.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. K. zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w niniejszej sprawie tj. błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie sytuacji osób przesiedlonych w [...] i nie zbadanie indywidualnych - odnoszących się do niej - przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w części terytorium [...].

2. naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 13 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj.: Dz. U. z 2012 poz. 680 z późn. zm., dalej: ustawa o udzielaniu ochrony) poprzez bezzasadne stwierdzenie, że będzie mogła bezpiecznie zamieszkać na części terytorium [...] nie objętym konfliktem zbrojnym i w konsekwencji nie objęcie jej żadną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP, pomimo iż nie można uznać by miała możliwość bezpiecznego zamieszkania w tych częściach [...].

Mając na względzie wskazane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy i wskazano, że w ocenie skarżącej postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Szefa Urzędu, a następnie przez Radę, nie doprowadziło do ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia mojej sprawy co czyni uzasadnionym zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Doszło do tego poprzez nie zbadanie w sposób właściwy indywidualnych - odnoszących się do niej- przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w części terytorium [...] oraz błędne stwierdzenie, że władze [...] zapewniają właściwą pomoc osobom które opuściły obszary objęte konfliktem. Powyższe stwierdzania Rada oparła na błędnie ustalonym i ocenionym stanie faktycznym. Wiarygodne i rzetelne źródła oceniają bowiem, że sytuacja osób wewnętrznie przesiedlonych na [...] jest trudna i nie pozwala na bezpieczne i spokojne zamieszkanie tam. W raporcie Komisarza ONZ ds. praw człowieka stwierdzono, że [...] lutego 2015 roku [...] Ministerstwo Polityki Społecznej przekazało, że liczba zarejestrowanych osób [...]. Około 60% z tych osób to emeryci, ponad 700 tys. pochodzi ze wschodu kraju i [...], prawie 134 tys. to dzieci, a 329 tys. to osoby niepełnosprawne.

W raporcie Biura Koordynacji Operacji Humanitarnych ONZ stwierdzono, że władze [...] nie są w stanie prowadzić sprawnej koordynacji działań pomocowych, co wpływa na sytuację osób wewnętrznie przesiedlonych i ich dostępu do wsparcia i pomocy, włączając w to schronienie w ośrodkach przejściowych. Według tego raportu inflacja oraz brak środków z budżetu centralnego przeznaczonych na pokrycie kosztów podstawowych potrzeb osób wewnętrznie przesiedlonych stwarza zagrożenie dla ochrony ich praw. Wiele rodzin i osób indywidualnych polega na pomocy ze strony państwa. Osoby te mogą nie mieć dostępu do kont bankowych, nie są zamożne oraz opuściły swoje domy jedynie z najbardziej potrzebnymi rzeczami. W raporcie tym stwierdzono także, że wobec braku środków na pomoc dla osób wewnętrznie przesiedlonych rodziny i osoby indywidualne pozostają bez jakiejkolwiek pomocy. Inflacja sprawia, że ceny produktów spożywczych i innych stają się coraz wyższe. Raport ten odnosi się także do innych problemów przed jakimi stoją osoby wewnętrznie przesiedlone. Stwierdzono tam, że część wewnętrznie przesiedlonych mieszkańców wschodniej [...] wzbrania się przed migracją na zachód kraju, pragnąc pozostać w regionie położonym bliżej miejsca zamieszkania lub swoich bliskich, którzy nie zdecydowali się wyjechać. Wiele osób obawia się również, że ze względów politycznych nie znajdzie pełnej akceptacji w innych rejonach środkowej i wschodniej [...]. Osoby wewnętrznie przesiedlone coraz częściej zgłaszają problemy z wynajęciem mieszkania i znalezieniem zatrudnienia. Na skutek zróżnicowanych czynników w wielu regionach zachodniej [...] rośnie napięcie pomiędzy wewnętrznie przesiedlonymi a lokalną populacją. W okresie letnim mieszkańcy zachodniej [...] skarżyli się, że w przeciwieństwie do osób wewnętrznie przesiedlonych, które zwolniono z obowiązku odbywania służby wojskowej, lokalna populacja jest w nieproporcjonalnie dużym stopniu obciążona poborem. Przyjezdni zmuszeni są konkurować z miejscową ludnością zarówno na rynku pracy, jak i w innych obszarach - np. o trudnodostępne miejsca w przedszkolach. W wielu miastach, w których osiedlają się wewnętrznie przesiedleni obserwuje się znaczący wzrost czynszów, co budzi niezadowolenie lokalnych społeczności. Konflikt stał się również powodem politycznych napięć. W niektórych społecznościach przyjmujących osoby wewnętrznie przesiedlone, lokalna ludność oskarża migrantów z obwodu [...] o wywołanie kryzysu i wspieranie ruchów separatystycznych. W mediach społeczności owych błyskawicznie rozpowszechniane są plotki i negatywne opinie o osobach wewnętrznie przesiedlonych, co dodatkowo przyczynia się do dyskryminacji przyjezdnych w dostępie do pracy i mieszkań.

W raporcie wskazano także, że w obliczu załamania się systemu bankowego wiele osób wewnętrznie przesiedlonych utraciło dostęp do posiadanych oszczędności i nie jest w stanie spłacać zobowiązań. Osoby przesiedlone wewnętrznie wciąż napotykają trudności zarówno w rejestrowaniu działalności gospodarczej, jak i w pełnym korzystaniu z przysługujących im praw pracowniczych - dzieje się tak między innymi na skutek utraty dostępu do przechowywanych przez pracodawców tzw. "książeczek pracy" lub dokumentacji potwierdzającej posiadane kwalifikacje. Brak dokumentacji pracowniczej stanowi również dla osób przesiedlonych wewnętrznie przeszkodę w ubieganiu się o zasiłek dla bezrobotnych w miejscu aktualnego pobytu. Wiele osób nie ma więc innej możliwości jak podjąć pracę w szarej strefie lub w niepełnym wymiarze godzin. Osoby przesiedlone wewnętrznie donoszą również o przypadkach dyskryminacji przy próbach zatrudnienia ze strony pracodawców i właścicieli wynajmowanych lokali. Ma ona podłoże polityczne lub wiąże się z przekonaniem, że migranci wkrótce powrócą (lub powinni powrócić) do miejsca zamieszkania. Ponadto [...] doświadcza obecnie poważnych problemów gospodarczych. W 2014 r. narodowa waluta straciła połowę swojej wartości, inflacja utrzymuje się na poziomie 20%, a ponadto przewiduje się że do końca bieżącego roku [...] gospodarka skurczy się o 10%. Ministrowie otrzymali polecenie ograniczenia tegorocznych budżetów o 25%. Wymienione czynniki ekonomiczne ograniczają szanse osób wewnętrznie przesiedlonych na osiedlenie się i zarobkowanie poza regionem pochodzenia.

W ocenie skarżącej Rada nie zbadała tej sytuacji w sposób właściwy bezpodstawnie stwierdzając, że władze [...] podejmuje efektywne działania na rzecz osób przesiedlonych. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że gdyby Rada ustaliła prawidłowo stan faktyczny, wówczas wydała by decyzję o objęciu skarżącej ochroną na terytorium RP.

Uzasadniając naruszenie art. 13. ust. 1, art. 15 oraz art. 18 ustawy. Skarżąca wskazała, że podstawową okolicznością na podstawie, której Rada odmówiła jej udzielenia ochrony na terytorium RP było stwierdzenie, że będzie mogła bezpiecznie zamieszkać w tych częściach [...], które nie są objęte konfliktem zbrojnym. Zdaniem skarżącej, Rada ustaliła stan faktyczny w sposób błędny. Co więcej, wbrew art. 18 ust. 2 ustawy o ochronie Rada w ogóle nie zbadała jej indywidualnej sytuacji w zakresie tego, czy będzie mogła bezpiecznie zamieszkać w zachodniej części [...]. Tymczasem zgodnie z powołanym przepisem art. 18 ust. 2 ustawy o ochronie i zgodnie ze stanowiskiem Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców ONZ (UNHCR) okoliczność tę należy badać indywidualnie w każdym przypadku i stwierdzić, czy dana osoba będzie mogła w innej części kraju pochodzenia prowadzić relatywnie normalne życie, bez szczególnych trudności. W trakcie badania organ powinien wziąć pod uwagę szereg czynników takich, jak bezpieczeństwo i stan przestrzegania praw człowieka w obszarze na który miałby się przemieścić, jak również możliwość ekonomicznego przetrwania. Szczególne znaczenie ma badanie na ile dana osoba będzie miała zapewniony dostęp do mieszkania, środków do życia i podstawowych usług. Jeśli sytuacja nie pozwala na zapewnienie takich potrzeb, wówczas nie można uznać, aby dana osoba mogła bezpiecznie mieszkać w danej części kraju. UNHCR stwierdza także, że przy badaniu możliwości zamieszkania w innej części danego kraju należy wziąć pod uwagę także skalę w jakiej na dany obszar przybywają inni przesiedleńcy. Ponadto, według UNHCR w odniesieniu do osób pochodzących ze wschodniej [...] należy zwrócić uwagę, że osoby te mogą nie mieć rodziny ani kontaktów prywatnych na zachodniej [...], które pomogłyby im prowadzić normalne życie. Sytuacja w pozostałych częściach [...] w ocenie skarżącej nie pozwala na stwierdzenie, abym mogła bezpiecznie zamieszkać w innej części [...]. Wskazują na to wyżej powołane opracowania opisujące generalną sytuację osób wewnętrznie przesiedlonych. Ponadto również jej osobista sytuacja nie pozwala na stwierdzenie, aby mogła bezpiecznie zamieszkać w tych częściach [...], w których nie toczy się konflikt zbrojny. Nie ma bowiem możliwości bezpiecznego zamieszkania w tych częściach [...] i jako osoba wewnętrznie przesiedlona będzie miała poważne trudności z znalezieniem mieszkania i uzyskiwaniem środków do życia, gdyż jest osobą[...], a takie osoby spotykają się z wrogością. Ponadto, w tej części [...] nie ma żadnej rodziny.

W związku z powyższym w ocenie skarżącej należy uznać, że jej powrót do kraju pochodzenia, także na te obszary [...], które nie są objęte walkami, oznaczać może, że zostanie ona narażona na nieludzkie lub poniżające traktowanie. A to oznacza, iż powinna zostać objęta ochroną na terytorium RP.

Powyższe argumenty potwierdzają, jej zdaniem, iż spełnia przesłanki do udzielenia ochrony na terytorium RP, przede wszystkim w związku z uzasadnioną obawą doznania rzeczywistej krzywdy podczas toczącego się na wschodniej [...] konfliktu zbrojnego, jak również poprzez niemożność otrzymania skutecznej ochrony - braku możliwości bezpiecznego zamieszkania - w innej części [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji, ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

2. Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium.

3. Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi:

1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub

2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1.

4. Prześladowanie może polegać w szczególności na:

1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości).

Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń Cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powodem opuszczenia przez skarżącą kraju pochodzenia jest obawa przed zagrożeniami wynikającymi z trwającego w obwodzie [...] konfliktu zbrojnego, oraz obawy związane ze złą sytuacją osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...]. O realności tych obaw świadczyć ma w przekonanu Cudzoziemki, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia może być ona narażona na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez nieludzkie, lub poniżające traktowanie, tj. przez narażenie na brak odpowiedniego miejsca i środków do życia, opieki zdrowotnej itd.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, nie można zarzucić orzekającym organom, że nie odniosły się do podniesionych przez Cudzoziemkę kwestii. Co nie oznacza, że nieuwzględnienie przez nie obaw skarżącej, które co ma znaczenie w sprawie, nie zostały poparte osobistymi doświadczeniami (w zakresie złej sytuacji przesiedleńców) ale wnikały z raportów ONZ, winno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, jakie okoliczności w ocenie organu zaważyły na nieuwzględnieniu wniosku skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że na żadnym etapie postępowania organy nie negowały obaw skarżącej zarówno co do kwestii związanych z sytuacją w miejscu pochodzenia, jak i dotyczących sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...]. W sprawie, wbrew jednak zarzutom skargi organy zasadnie uznały, że o ile brak jest powodów by zakwestionować, że Cudzoziemka wyjechała z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu stałego zamieszkania, spowodowanym konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie, to nie można uznać, aby przywoływane przez wnioskodawczynię okoliczności wskazywały, by doświadczyła ona osobiście represji ze strony separatystów, sił rządowych czy innych podmiotów. Za prześladowanie nie można bowiem uznać odczuwania przez Cudzoziemkę strachu i obaw związanych z toczącym się w jej okolicy konfliktem zbrojnym. Także podnoszone przez Cudzoziemkę, obawy dotyczące złej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...] nie wynikały z bezpośrednich doświadczeń Cudzoziemki, zostały wskazane jedynie na podstawie wyrywkowo przytoczonych fragmentów raportu UNHCR z września 2014r.. Tymczasem warunkiem przyznania cudzoziemcowi statusu uchodźcy jest wykazanie przez niego, iż był prześladowany lub, że obawia się prześladowania (skierowanego indywidualnie na jego osobę) po powrocie do kraju pochodzenia z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej.

Taka sytuacja nie miała zaś miejsca w niniejszej sprawie.

Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie wykazała aby spełniała przesłanki określone w art. 13 powołanej ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanki do nadania jej statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W związku z powyższym, organy administracji orzekające w sprawie słusznie uznały, że skarżąca nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie jej za uprawnioną do udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wbrew zarzutom skargi, organom nie można także zarzucić, że niewłaściwie zebrały dokumentację o sytuacji przesiedleńców na [...] oraz, iż wyciągnęły niewłaściwe wnioski w zakresie ewentualnych zagrożeń z jakimi może spotkać sie skarżąca gdyby musiała przesiedlić się na część [...] nie objętą działaniami wojennymi. Jak wynika z akt sprawy Rada do Spraw Uchodźców nie tylko stwierdziła, że ocena zasadności wniosku w każdym przypadku musi być odniesiona do możliwie najbardziej aktualnych źródeł wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia, w szczególności wobec dynamiki zmian i zdarzeń, które mają miejsce na [...], ale zebrała i przeanalizowała aktualne informacje dotyczące m.in. osób wewnętrznie przesiedlonych (opracowanie UNHCR The UN Refugee Agency Styczeń 2015 r. pt. Kwestie ochrony międzynarodowej w świetle bieżących wydarzeń na [...] - Aktualizacja II, opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC nr [...] z dnia [...].12.2014 r. na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...] oraz opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC nr [...] z dnia [...].11.2014 r. dotyczące aktualnej sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...]). Podkreślić w tym miejscu należy, że rolą Rady jest zapoznawanie się z urzędu z aktualną dokumentacją dotyczącą krajów pochodzenia Uchodźców.

W przedmiotowej sprawie zebrany i przeanalizowany został przez organy obu instancji obszerny materiał dowodowy odnośnie aktualnej sytuacji na [...], tj. zarówno znajdujące się w aktach organu I instancji opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdsC oraz informacja Departamentu Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jak i ww. opracowania zgromadzone przez Radę. Za nieuzasadniony należy zatem uznać zarzut skarżącej, że jej sytuacja została zbadana w sposób niewłaściwy. Jak wskazano powyżej, stwierdzenie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy nie doprowadziły do ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zbadały w sposób właściwy indywidulanych - odnoszących się do Strony - przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w części terytorium [...], oraz błędne stwierdzenie, że władze [...] zapewniają właściwą pomoc osobom, które opuściły obszary objęte konfliktem, nie znajduje potwierdzenia w lekturze uzasadnienia decyzji. Wynika z niej bowiem, że Rada do Spraw Uchodźców uwzględniła powyższe kwestie, ale w ocenie Sądu zasadnie przyjęła, że same warunki egzystencji przesiedleńców na [...] nie stanowią przesłanki wystarczającej do twierdzenia, że osoby te są zagrożone nieludzkim lub poniżającym traktowaniem. Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał w Strasburgu, ocena niewłaściwości traktowania ("nieludzkie lub poniżające traktowanie") jest względna, zależna od wielu czynników. Aby postrzegać traktowanie w tych kategoriach musi ono odznaczać się co najmniej minimalnym stopniem dolegliwości. Aby mówić o "nieludzkim'' lub "poniżającym traktowaniu albo karaniu", trzeba wykazać, że cierpienie lub poniżenie przekroczyło próg owej dolegliwości (Saadi przeciwko Włochom, skarga 37201106, punkt 135). Opisane warunki bytowe osób przesiedlonych na [...] jak zatem słusznie wskazała Rada nie dają podstaw, by twierdzić, że zachodzi taka sytuacja, w szczególności w odniesieniu do podnoszonych przez Skarżącą obaw dotyczących trudnej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...], ponieważ nie wynikały one z bezpośrednich doświadczeń Cudzoziemki, zostały wskazane jedynie na podstawie wyrywkowo przytoczonych fragmentów raportu UNHCR i ONZ, a przekonanie Skarżącej o złej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych nie było poparte żadnymi konkretnymi dowodami. Słusznie zatem w ocenie Sądu Rada uznała, że cyt. "Brak jest także podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. "macierzystej" [...], Wnioskodawczyni mogłaby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na w/w okoliczności. Nic nie wskazuje także na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Cudzoziemka była narażona na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie ona narażona na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia, czy też, że po jej powrocie na [...] zostanie ona zatrzymana, poddawana, torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu".

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd podziela stanowisko Rady, iż na gruncie niniejszej sprawy przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane, czy też zapewniane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą na terytorium RP, tym bardziej, że jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji zarówno rząd [...], jak i ludność cywila i organizacje humanitarne podejmują nieprzerwalnie działania mające na celu zapewnienie podstawowych warunków bytowych przesiedleńcom. Co potwierdza, że wobec skarżącej biorąc pod uwagę także jej osobiste uwarunkowania, zastosowanie znajduje art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju: pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

W tym miejscu należy podnieść, że wbrew zarzutom Skarżącej zawartym w skardze, Rada do Spraw Uchodźców bardzo wnikliwie przeanalizowała zgromadzony materiał dowodowy, dokonała własnych ustaleń, przeanalizowała też sytuację w kraju pochodzenia Skarżącej na podstawie informacji przygotowanych w oparciu o bogaty materiał źródłowy, którego Rada nie miała podstaw podważać. Dokonując oceny materiału dowodowego, Rada wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Rada odniosła się też do zarzutów odwołania Skarżącej. Na tej podstawie, Rada w uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, dlaczego nie uznała za zasadne udzielenie Skarżącej międzynarodowej ochrony, natomiast uznała możliwość bezpiecznego przemieszczenia się na terytorium [...] niezagrożonej konfliktem zbrojnym. W uzasadnieniu decyzji Rada wyjaśniła też zarówno podstawę prawną, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut, że Rada nie przeprowadziła w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego i błędnie ustaliła stan faktyczny w zakresie osób wewnętrznie przesiedlonych należy uznać za chybiony.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych dostarczonych przez skarżącą, ale też i na dokonanej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.