Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1016/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność §
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 52, art. 53 par. 2, art. 147 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 2, art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 15zzs4
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi "NOWO-GLAS" N. S., E. S., Ł. Ż. S. Jawna w N. na uchwałę Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. nr XLV/386/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowogard - obręb nr 7" I. stwierdza nieważność § 3 pkt 4 i 34, § 9 ust. 1 pkt 3 oraz § 39 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działek oznaczonych geodezyjnie nr 7/2 i nr 8, położonych w obrębie 7 miasta N., II. zasądza od Gminy N. na rzecz strony skarżącej "NOWO-GLAS" N. S., E. S., Ł. Ż. S. Jawna w N. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XLV/386/10 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "NOWOGARD - obręb nr 7".

Pismem z dnia 20 października 2020 r. "N.-G." N. S., E. S., L. Z. spółka jawna w N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. w części dotyczącej ustaleń dla działek nr [...] i [...], obręb [...] w N..

Kwestionowanej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 17 w zw. z art. 20 ust.1 w zw. z art. 15 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przekazanie organom celem zaopiniowania i uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniającego zapisy projektu studium, będącego w trakcie opracowywania a nie zapisy studium obowiązującego;

2. zasadę sporządzania planu miejscowego, gdyż wbrew wymogowi § 9 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zastosowała barwnego wypełnienia na załączniku graficznym do uchwały poszczególnych obszarów planu, pozwalających na rozróżnienie przeznaczenia danego terenu;

3. zasadę sporządzania planu określoną w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:

- dopuszczenie w § 9 ust. 2 pkt 1 uchwały na kartach terenów oznaczonych symbolami U (tj. tereny zabudowy usługowej) innych rodzajów przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko może być wymagany, w sytuacji gdy przeznaczenia te wzajemnie się wykluczają i powinny być rozgraniczone liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;

- dopuszczenie w § 9 ust. 2 pkt 2 uchwały na kartach terenów oznaczonych symbolami U (tj. tereny zabudowy usługowej) funkcji mieszkaniowej wyłącznie na potrzeby własne inwestora, w sytuacji gdy przeznaczenia te wzajemnie się wykluczają i powinny być rozgraniczone liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;

4. art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia w części tekstowej i graficznej w zakresie przeznaczenia terenu działek nr [...] i [...], obręb [...] miasta N., są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. (Uchwała Nr XLV/380/10 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta Nowogard);

5. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ww. ustawy, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień "N.-G." N. S., E. S., L. Z. Spółki Jawnej związanych z prawem własności nieruchomości nr [...] i [...], obręb [...] miasta N., położonej na terenie objętym planem;

6. art. 1 ust. 2 pkt. 7 w zw. z art. 9 ww. ustawy, poprzez niczym nieuzasadnione naruszenie zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym, a ingerencją w prawo własności strony skarżącej poprzez przyjęcie ustaleń ograniczających funkcje zagospodarowania i uniemożliwiających podział i zabudowę mieszkaniową działki nr [...] i [...], obręb [...] miasta N..

W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona skarżąca jest właścicielem działki nr [...] i [...], obręb [...] miasto N.. Właściciel nabył przedmiotowe działki aktem notarialnym z dnia [...] r., w którym widnieje zapis, że nieruchomość nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego i ma charakter nierolny (zgodnie z ewidencją gruntów oznaczony jest symbolem użytku Bp. W warunkach przetargowych zostało powołane obowiązujące na dzień sprzedaży studium przeznaczenie działki - usługi uciążliwe). Zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. (Uchwała Nr XLV/380/10 Rady Miejskiej w Nowogardzie z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta N.) dla działek nr [...] i [...] ustalono przeznaczenie symbolem U tj. teren zabudowy usługowej i Bp - niezabudowane tereny zurbanizowane. Z ustaleń zawartych na mapie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł w 2002 r., wynika, że tereny działek nr [...] i [...] wytyczono w rejonie jednostki strukturalnej H, której nadano charakter przemysłowy (usługi uciążliwe), co koreluje z wytycznymi części tekstowej obowiązującego Studium, gdzie proponuje się i zaleca dalszy rozwój tej jednostki strukturalnej H w tej funkcji, w granicach miasta. Skarżąca Spółka planowała rozbudowę zakładu produkcyjnego, usługi mieszkaniowe, hotelarskie i turystyczne na przedmiotowej nieruchomości i podjęła kroki zmierzające do jego realizacji. W zaskarżonej uchwale, w części dotyczącej ustaleń dla działki nr [...] i [...] obręb [...] miasta N., Rada Miasta ustaliła jej przeznaczenie określając ją w części symbolem [...] - wyznaczającym jej funkcję jako teren zabudowy usługowej i [...] jako drogę publiczną gminną. W zakresie dot. terenów zabudowy usługowej ustalono ich przeznaczenie jako 1) tereny przeznaczone pod zabudowę usługową jako przedsięwzięcia podstawowe - z dopuszczeniem rodzajów przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko może być wymagany; 2) dopuszcza się lokalizację uzupełniającej funkcji mieszkalnej wyłącznie na potrzeby własne inwestora (w tym odrębnych budynków mieszkalnych) - pod warunkiem, że jej powierzchnia użytkowa nie przekroczy 25 % powierzchni funkcji podstawowej, a także raport oddziaływania na środowisko nie wykluczy możliwości wspólnej lokalizacji funkcji mieszkalnej ze względu na rodzaj przedsięwzięcia podstawowego. Nie ulega wątpliwości, zdaniem strony skarżącej, że skarżąca Spółka jest właścicielem nieruchomości objętej postanowieniami planu oraz że plan ten wkracza w jej sferę prawa własności narzucając możliwy sposób zagospodarowania należącej do niej działki. Taka sytuacja kreuje jej interes prawny, a z racji chęci innego zagospodarowania nieruchomości niż wytycza to plan, mamy do czynienia z sytuacją naruszenia interesu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu, że Rada Miejska w Nowogardzie dopuściła się naruszenia trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ten sposób, że równocześnie z uchwałą organ procedował nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, organ wyjaśnił, że ze względu na długi i pracochłonny charakter prac planistycznych dopuszcza się równoległe procedowanie nad studium oraz nad planem zagospodarowania przestrzennego dla tych samych terenów. Brak jest bowiem nakazu, aby na całym etapie procedury planistycznej projekt planu był zgodny ze studium. Temporalnie zmiana studium może nastąpić w każdym momencie procedury uchwalania planu, czyli także po sporządzeniu przez organ gminy projektu planu. Prace nad kwestionowanym planem zagospodarowania przestrzennego rozpoczęły się w dniu 20 września 2006 r. W tym dniu została bowiem podjęta uchwała Rady Miejskiej w Nowogardzie nr XXXIX/353/06 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu [...] miasta N.. Prace nad studium dla tego terenu rozpoczęły się natomiast w dniu 28 grudnia 2006 r. - na podstawie Uchwały nr 111/17/06 Rady Miejskiej w Nowogardzie w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta N.. Ww. prace był prowadzone równolegle i ostatecznie, plan i studium zostały uchwalone tego samego dnia, tj. 3 listopada 2010 r., przy czym jednak, studium weszło w życie z dniem podjęcia uchwały w tym przedmiocie. W ocenie Rady Miejskiej, kluczowe znaczenie dla rozpoznania sprawy powinna mieć okoliczność, czy podjęcie uchwały w sprawie studium oraz planu w tym samym w dniu stanowiło naruszenie procedury planistycznej. W przedmiotowej sprawie, przystąpienie do zmiany studium podyktowane zostało wynikami przeprowadzonych analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Zdaniem Rady Miejskiej, studium powinno być uchwalone wcześniej niż miejscowy plan, jednak nie sposób zgodzić się z tym, że podjęcie uchwały o uchwaleniu studium i planu miejscowego w tym samym dniu nie można uznać za zachowanie prawidłowej realizacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu, w chwili uchwalania planu, zmiana studium była uchwalona (wcześniej w czasie obrad tej samej sesji Rady) oraz weszła w życie, a więc możliwe było wówczas i jest obecnie stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium. Momentem decydującym dla stwierdzenia zgodności planu ze studium jest moment poprzedzający uchwalenie planu miejscowego i nie jest celowe oczekiwanie tej zgodności na etapie projektu, który przecież nie ma charakteru ostatecznego i może ulec zmianie. Organ zauważył, że oba dokumenty procedowane były zgodnie z przepisami ww. ustawy, zostały uzgodnione przez organy uprawnione z mocy ustawy, a na zakończenie stwierdzono zgodność planu miejscowego z ustaleniami studium, które w chwili uchwalania planu było już aktem obowiązującym.

Zdaniem organu, również pozostałe zarzuty podniesione w skardze okazały się nieuzasadnione, stąd nie sposób podzielić stanowiska strony skarżącej, że organ przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały dopuścił się także ww. naruszeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem, czyli z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, publ. OTK-A 2003/9/100).

Skarga w sprawie niniejszej została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 z późn. zm., dalej jako: "u.s.g."). Brzmienie niniejszego przepisu uległo zmianie, bowiem przed dniem 1 czerwca 2017 r. przepis ten posiadał następujące brzmienie: "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Po dniu 1 czerwca 2017 r. z treści tego przepisu, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej jako: "ustawa nowelizująca"), wyeliminowano obowiązek poprzedzenia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wraz z tą zmianą znowelizowano również przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., który przed zmianą przewidywał wniesienie skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy w terminie trzydziestu dni od dnia udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa lub w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli taka odpowiedź nie została udzielona. Po zmianie wprowadzono termin trzydziestodniowy od dnia dowiedzenia się o podjęciu aktu lub czynności.

W myśl art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 ustawy nowelizującej, w brzmieniu nią nadanym, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji. Oznacza to, że w przypadku zaskarżenia aktów prawa miejscowego uchwalonych przed dniem 1 czerwca 2017 r. aktualny pozostaje obowiązek poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz terminy zaskarżenia wynikające z brzmienia art. 53 § 2 p.p.s.a. sprzed tej daty.

Zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała została podjęta w dniu 3 listopada 2010 r. Skarżący w piśmie złożonym w dniu 25 sierpnia 2020 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, natomiast skargę – wobec nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie – wnieśli w dniu 23 października 2020 r. Formalne wymagania skargi dotyczące wyczerpania środków zaskarżenia oraz zachowania terminu zostały więc spełnione.

Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 u.s.g., warunkiem wniesienia skargi na tej podstawie jest również wykazanie przez skarżącego naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego regulacjami kwestionowanej uchwały. Istnienie tego naruszenia przesądza de facto o trzech kwestiach: o istnieniu legitymacji prawnej skarżącego, o sposobie załatwienia skargi przez sąd oraz o granicach sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślenia wymaga, że prócz ustalenia naruszenia interesu prawnego skarżącego, konieczne jest wykazanie, że naruszenie tego interesu prawnego jest powiązane z nieprzestrzeganiem norm prawa powszechnie obowiązującego. Tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., II OSK 457/16).

W niniejszej sprawie uznać należało, że skarżący wykazali naruszenie ich indywidualnego interesu prawnego wskazanymi regulacjami kwestionowanej uchwały, albowiem przysługuje im prawo własności działek o nr [...] i [...], obręb [...] w N., objętych kwestionowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wprowadził takie przeznaczenie ww. działek, które nie koresponduje z planowanym przez skarżących rodzajem inwestycji na ich terenie.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020, poz. 293 ze zm.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Zasadą jest więc, że projekt planu miejscowego sporządzany jest zgodnie z zapisami studium obowiązującymi w dacie sporządzania tego projektu. Przepis art. 20 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Oznacza to, że przed podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub równocześnie z jej podjęciem) rada gminy ostatecznie stwierdza, że plan nie narusza ustaleń studium, gdyż możliwa jest sytuacja, że projekt planu na skutek wniesionych uwag ulegnie zmianie w trakcie procedury planistycznej lub zmianie takiej ulegnie studium. Należy mieć na uwadze, że procedury planistyczne są długotrwałe i skomplikowane, wymagają współpracy wielu organów, dlatego sytuacja w zakresie zgodności projektu planu ze studium może ulegać zmianie w trakcie trwania procedury. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia systemowa i celowościowa przepisów art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest równoległe prowadzenie prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz zmianą planu miejscowego. Brak jest bowiem nakazu, aby na całym etapie procedury planistycznej projekt planu był zgodny ze studium. Temporalnie zmiana studium może nastąpić w każdym momencie procedury uchwalania planu, czyli także po sporządzeniu przez organ gminy projektu planu (por. wyroki NSA: z 22 grudnia 2011 r., II OSK 2101/11, z 17 stycznia 2018 r., II OSK 821/16, z 26 marca 2018 r., II OSK 2451/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia jednak wymaga, że zgodność planu miejscowego ze studium musi natomiast bezwzględnie istnieć w dacie podjęcia przez radę gminy uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ww. ustawy). W orzecznictwie wyklucza się bowiem dopuszczalność podjęcia uchwały w sprawie studium (jego zmiany) i planu miejscowego na sesji rady w tym samym dniu (por. wyroki NSA z 22 grudnia 2011 r., II OSK 2101/11, 17 listopada 2016 r., II OSK 303/15; 14 grudnia 2016 r., II OSK 1388/16, 17 stycznia 2018 r., II OSK 821/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, albowiem zarówno kwestionowany plan, jak i studium zostały uchwalone tego samego dnia, tj. 3 listopada 2010 r., co, zdaniem Sądu, stanowiło naruszenie procedury planistycznej (por. wyroki NSA z 30 kwietnia 2020 r., II OSK 1288/19; 23 maja 2019 r., II OSK 1353/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność podniesiona w odpowiedzi na skargę, że studium weszło w życie z dniem podjęcia uchwały w tym przedmiocie, a zatem w chwili uchwalenia planu zmiana studium była już uchwalona i weszła w życie, a więc możliwe było wówczas stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium, skoro, jak już wyżej wskazano, dopuszczalność podjęcia uchwały w sprawie studium (jego zmiany) i planu miejscowego na sesji rady w tym samym dniu jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W ocenie Sądu, należy uznać, że równoległe procedowanie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkujące uchwaleniem zmiany studium przez Radę Miejską w N. w tym samym dniu, w którym został uchwalony plan miejscowy "N. – obręb nr [...]", jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu.

W związku z powyższym Sąd uznał za zasadne stwierdzić nieważność § 3 pkt 4 i 34, § 9 ust. 1 pkt 3 oraz § 39 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym działek oznaczonych geodezyjnie nr [...] i [...], położonych w obrębie [...] miasta N.. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się bowiem jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym strony skarżącej (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2296/19 oraz z 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 845/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na rodzaj powyższego uchybienia Sąd nie ustosunkował się pozostałych zarzutów skargi, uznając, że byłoby to przedwczesne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt. II sentencji w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki koszty postępowania w kwocie [...]zł (wpis sądowy - [...] zł, koszty zastępstwa procesowego – [...] zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – [...] zł).

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).