Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 231/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA - Jerzy Drwal (spr.), Asesor WSA - Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i R. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ograniczenia prawa własności nieruchomości p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić J. i R. K. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych stanowiącą połowę uiszczonego wpisu sądowego, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa ( kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie).


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynikało, że postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego ograniczenia prawa własności nieruchomości Nr 141 położonej w K., obręb K..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący J. i R. K. zarzucili naruszenie przepisów procesowych (określonych w art. 7, 8. 77, 80 i 97 § 2 kpa) i przepisów prawa materialnego, to jest art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – domagając się uchylenia obu postanowień.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.

Pismem z dnia 15 maja 2005 r. J. i R. K. cofnęli skargę, składając wniosek o umorzenie postępowania w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając zaskarżone postanowienie, skład orzekający uznał, że nie jest ono dotknięte żadną z wad, stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia.

Zdaniem Sądu, pismo procesowe skarżących zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa.

Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie jest wiążące dla Sądu.

Treść przepisu art. 60 cyt. ustawy określa także, kiedy cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Otóż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie trzecie art. 60 ustawy).

Z tego względu w rozpoznawanej sprawie, cofnięcie skargi przez skarżących J. i R. małż. K. było skuteczne i dopuszczalne, a postępowanie sądowoadministracyjne – w myśl art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy – podlegało umorzeniu.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu skarżącym połowy uiszczonego wpisu sądowego uzasadniał przepis art. 232 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.

jp