Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1549/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 87 par. 1, art. 88 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 71a par. 1 i par. 9
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie: NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), del. WSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 909/10 w sprawie ze skargi "S." sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty wierzytelności nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 909/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. sp. z o.o. w L. - zwanej dalej "Spółką", na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 stycznia 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości kwoty wierzytelności nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec I. B. - zwanej dalej "zobowiązaną", w toku którego zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego jej wynagrodzenie za pracę w Spółce na łączną kwotę 167 518,03 zł.

Po doręczeniu Spółce zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, Spółka poinformowała organ egzekucyjny, że nie może być ono realizowane z uwagi na fakt, że zobowiązana przedstawiła pracodawcy wyrok zaoczny Sądu Rejonowego Wydział Rodzinny i Nieletnich w L. z dnia 17 lutego 2005 r. zasądzający na rzecz jej rodziców alimenty w kwocie 1 000 zł. W oparciu o ten wyrok Spółka potrąca z wynagrodzenia zobowiązanej należne wierzycielom świadczenia. Po potrąceniu należnych alimentów (z wynagrodzenia w wysokości 2 100 zł miesięcznie brutto) pozostaje jedynie kwota wolna od egzekucji na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p." W tych okolicznościach Spółka wskazała na uregulowania zawarte w art. 87 i art. 88 k.p. oraz poinformowała, że powyższe potrącenie jest realizowane od czerwca 2005 r.

Mając wątpliwości co do zasadności uchylania się Spółki od realizacji zajęcia z dnia 14 czerwca 2007 r., organ egzekucyjny przeprowadził kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego i ustalił, że potrącane z wynagrodzenia za pracę alimenty nie są dochodzone w trybie postępowania egzekucyjnego, a potrąceń Spółka dokonuje na podstawie ww. wyroku z dnia 17 lutego 2005 r., w oparciu o art. 88 § 1 k.p.

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009 r. określił Spółce wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu należności z tytułu zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej na kwotę 19 178,19 zł.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wskazując, że pierwszeństwo zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym należności alimentacyjnych określa art. 87 § 1 i 2 k.p. Nie dotyczy to jednak przypadków, gdy potrąceń na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych dokonuje się pozaegzekucyjnie w trybie art. 88 § 1 k.p. Zdaniem organu odwoławczego, z chwilą otrzymania zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2007 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, Spółka miała obowiązek zaprzestać potrąceń na poczet należności alimentacyjnych i zwrócić tytuły wykonawcze rodzicom zobowiązanej oraz przystąpić do realizacji zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:

– art. 8, art. 9 i art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a.", w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", poprzez naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej, brak należytego i wyczerpującego informowania Spółki o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, zaniechanie czuwania, aby strony postępowania administracyjnego nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa oraz działanie ze zbędną zwłoką (od momentu doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia do momentu wydania postanowienia przez organ egzekucyjny upłynęło 2,5 roku);

– art. 71a § 9 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w wyniku błędnego przyjęcia, że Spółka bezpodstawnie uchylała się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu;

– art. 88 § 1 k.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że późniejsze zajęcie wynagrodzenia pracownika Spółki w trybie egzekucji administracyjnej ma bezwzględne pierwszeństwo przed wcześniej zgłoszonymi i stosowanymi potrąceniami na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych dokonywanymi w trybie pozaegzekucyjnym;

– art. 1025 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.c.", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), mają pierwszeństwo zaspokojenia przed należnościami alimentacyjnymi.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 87 § 1 i 2 k.p. i stwierdził, że zasadnie organ egzekucyjny wskazał, iż z chwilą otrzymania zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanej Spółka miała obowiązek przystąpić do realizacji zajęcia egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu, z art. 88 § 1 k.p. nie wynika, że zajęcie wynagrodzenia za pracę w trybie egzekucyjnym musi nastąpić przed rozpoczęciem potrąceń świadczeń alimentacyjnych w trybie pozaegzekucyjnym. Przepis ten stanowi wprost, że pracodawca nie może dokonywać potrąceń na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych dochodzonych bez postępowania egzekucyjnego, gdy wynagrodzenie za pracę zostało zajęte w trybie egzekucji sądowej lub administracyjnej. Sąd za słuszną uznał argumentację organu egzekucyjnego zaprezentowaną na tle wykładni art. 88 § 1 w związku z art. 87 § 1 k.p. oraz stwierdził, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 71a § 9 u.p.e.a. i w konsekwencji wydania w stosunku do Spółki postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty.

Sąd zaznaczył, iż organ egzekucyjny nie naruszył też art. 1025 k.p.c., gdyż przepis ten nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania oraz za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a., które to przepisy w postępowaniu egzekucyjnym mogą mieć zastosowanie jedynie "odpowiednio", czyli z uwzględnieniem odmiennych celów tego postępowania, a to stosownie do art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, uchybienie zasadzie szybkiego działania pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, a organ egzekucyjny informował Spółkę o jej obowiązkach, o czym świadczy pismo z dnia 10 listopada 2008 r., wzywające do realizacji zajęcia z dnia 14 czerwca 2007 r., zawierające pouczenie o treści art. 88 § 1 pkt 2 k.p. i skutkach, o jakich mowa w art. 168c u.p.e.a.

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez wadliwą kontrolę działalności organu administracji publicznej, co prowadziło do naruszenia art. 135 oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie wadliwego postanowienia, w sytuacji w której zaskarżone postanowienie ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 grudnia 2009 r., które zostało wydane z naruszeniem:

a) art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a., w wyniku działania organu administracji publicznej (Naczelnika Urzędu Skarbowego) z nieuzasadnioną zwłoką i w sposób prowadzący do utraty zaufania do organów administracji publicznej,

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w następstwie błędnego jego zastosowania i utrzymania w mocy wadliwego postanowienia;

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na wybiórczym i niepełnym przedstawieniu stanu sprawy przez Sąd pierwszej instancji, co doprowadziło ten Sąd do błędnych wnioskowań w wyniku przyjęcia, że prowadząc postępowanie organy podatkowe nie naruszyły przepisów k.p.a. podlegających odpowiedniemu zastosowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a., podczas gdy zasady ogólne postępowania administracyjnego uregulowane w art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. zostały naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie wadliwego postanowienia, w następstwie:

a) błędnego rozumienia (wykładni) przez organy administracji publicznej przepisów art. 88 w zw. z art. 87 § 1 k.p. poprzez przyjęcie, że każdorazowo egzekucja administracyjna skierowana do wynagrodzenia za pracę zobowiązanego i polegająca na jego zajęciu, ma bezwzględne pierwszeństwo przez zgłoszonymi i stosowanymi wcześniej w trybie pozaegzekucyjnym potrąceniami alimentacyjnymi z wynagrodzenia za pracę, co sprzeczne jest z wynikającą z art. 1025 k.p.c. regułą kolejności zaspokajania roszczeń;

b) błędnego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 71a § 1 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne przypisanie Spółce postawy uchylania się od wykonania nałożonego obowiązku egzekucyjnego, podczas gdy sytuacja taka w rzeczywistości nie miała miejsca.

W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę kasacyjną Spółka w pierwszej kolejności przedstawiła stan faktyczny sprawy i stwierdziła, że z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa przez długi czas w ogóle nie była informowana o okolicznościach prawnych mających wpływ na ustalenie jej obowiązków, co prowadziło do utraty jej zaufania do postępowania organów władzy publicznej.

Następnie Spółka argumentowała, że Sąd wskazując na jedynie "odpowiednie" stosowanie zasad uregulowanych art. 8 i art. 9 k.p.a., w istocie opowiedział się za ograniczeniem zakresu ich stosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a. stanowi dyrektywę nakazującą powołanie się na przepisy k.p.a., która powoduje, że określone w odesłaniu normy tego kodeksu stają się częścią składową normy odsyłającej.

W efekcie powyższego Spółka doszła do wniosku, że zaniechanie obowiązku określonego w art. 3 § 1 P.p.s.a. przez Sąd, przełożyło się na niedokonanie oceny prawidłowości działania organu egzekucyjnego przez pryzmat ogólnych zasad kodeksowych w tym zwłaszcza sformułowanych w art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. Spółka zaznaczyła, że przyjmując w ostateczności za prawidłową wykładnię prawa materialnego zastosowaną w sprawie przez organ egzekucyjny, opieszałe działanie tego organu naraziło na szkodę wyłącznie interes Spółki.

Przechodząc dalej Spółka zaznaczyła, że wykładnia gramatyczna zwrotu "zostało zajęte", zawartego w art. 88 § 1 pkt 2 k.p., prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż dotyczy on wyłączenia możliwości bezegzekucyjnego potrącania alimentów, w przypadku gdy wynagrodzenie to zostało już zajęte w trybie egzekucji administracyjnej lub sądowej (czas przeszły dokonany). Uzasadnione jest to tym, że świadczenia alimentacyjne korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia na podstawie art. 1025 k.p.c. przed, m.in. należnościami publiczno-prawnymi, mając uprzywilejowany charakter. Zdaniem Spółki, w sytuacji określonej w art. 88 § 1 pkt 2 k.p. możliwość pozaegzekucyjnego potrącania alimentów wyłączona zostaje w przypadku wcześniejszego zajęcia wynagrodzenia za pracę w trybie egzekucji administracyjnej lub sądowej.

W dniu 15 marca 2013 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Spółki złożył pismo procesowe z dnia 14 marca 2014r. zawierające dodatkowe uzasadnienie kasacyjnego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd, polegające na przyjęciu jako prawidłowego błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. W piśmie tym pełnomocnik Spółki wskazał, że w dniu wydania postanowienia przez organ egzekucyjny nie istniały podstawy do egzekwowania zaliczek na podatek dochodowy, gdyż nastąpiło uregulowanie przez dłużnika pierwotnego zobowiązania z tego tytułu w dniu 27 listopada 2009 r. Jak wskazano dalej, wiedzę o tym fakcie Spółka pozyskała dopiero po zapoznaniu się z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 11 lipca 2012 r., której kopia została dołączona do pisma procesowego. Zdaniem pełnomocnika, zaistniały stan rzeczy, nieznany Spółce w dniu złożenia skargi kasacyjnej, stanowi dalsze uzasadnienie zarzutu przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji błędnego i w sposób niepełny ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Dodatkowo pełnomocnik Spółki podniósł, że w dniu 21 czerwca 2010 r. w związku z przedawnieniem zobowiązania w podatku od towarów i usług wobec zobowiązanej wygasła możliwość egzekucji w zakresie tego podatku, co prowadziło do całkowitej dezaktualizacji zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego. Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik Spółki załączył kopię decyzji z dnia 11 lipca 2012 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Mając na uwadze treść tej skargi, na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami.

W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd uchybił.

Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 P.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wykazanie, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej. Nie jest też powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych.

Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które objawiały się w nieprawidłowym formułowaniu i uzasadniania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.

W pierwszej kolejności pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z wymienionymi dalej przepisami tej ustawy oraz przepisami k.p.a., nie podał jednakże, do której z trzech jednostek redakcyjnych tego przepisu, zawierających określenie różnych form naruszenia prawa i stanowiących podstawę do uwzględnienia skargi, zarzut ten się odnosi. Pomijając już kwestię, iż nie sposób przyjąć, że Sąd pierwszej instancji oddalając skargę mógł naruszyć art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co również zarzucono, dopiero z dalszej części tego "piętrowo" skonstruowanego zarzutu, zawartego w pierwszym punkcie skargi kasacyjnej, można wnosić, iż autorowi skargi kasacyjnej chodziło o naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.), albowiem "wadliwej kontroli przez Sąd pierwszej instancji działalności organu administracji publicznej, co prowadziło do naruszenia art. 135 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie wadliwego postanowienia" pełnomocnik Spółki upatruje w niedostrzeżonym przez ten Sąd naruszeniu przez organy administracji szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a.) oraz art. 138 § 1 tej ustawy. Jak wynika z poświęconego tej kwestii uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenie tych zasad objawiało się zwłaszcza w długotrwałości postępowania i niedopuszczalnie długich odstępach czasowych pomiędzy kolejnymi działaniami podejmowanymi w sprawie przez organ egzekucyjny.

Są to zatem zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Nie negując istnienia po stronie Spółki racji, jeżeli chodzi o jej zastrzeżenia wobec organu egzekucyjnego w powyższym zakresie, a więc co do braku sprawności, czy też wręcz opieszałości w jego działaniu, przypomnieć jednak należy, iż dla skuteczności tego rodzaju zarzutów konieczne jest wykazanie, że przedstawione w skardze kasacyjnej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inny słowy, chodzi o wykazanie, iż gdyby uchybienia te nie wystąpiły to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne. W tej mierze skarga kasacyjna nie zawiera wystarczającej argumentacji, gdyż ogranicza się jedynie do oznajmującego stwierdzenia, iż wymienione w niej ogólne zasady postępowania administracyjnego zostały naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Nie wykazano więc, aby zaskarżony w sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę Spółki był obarczony tego rodzaju wadą. Nie może również stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia tego wyroku, wskazanie na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem zarzut ten nie ma samoistnego charakteru, gdyż uzasadniająca go, podnoszona w skardze kasacyjnej, wadliwość postanowienia organu egzekucyjnego musiałaby wiązać się z naruszeniem innych jeszcze przepisów.

Nie zasługuje także na uwzględnienie kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie w uzasadnieniu tej skargi przytoczona została szczegółowa chronologia przebiegu postępowania, ale nie zostało tam wyjaśnione, na czym konkretnie polegało zarzucane wyrokowi Sądu pierwszej instancji "wybiórcze i niepełne przedstawienie stanu sprawy." Skoro tego nie wyjaśniono, to gołosłowne i jako takie bezzasadne jest dalsze twierdzenie skargi kasacyjnej, iż doprowadziło to Sąd do błędnych wnioskowań co do braku naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

W następnej kolejności w skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie, poprzez błędną wykładnię, art. 88 w związku z art. 87 § 1 k.p. Również w tym przypadku autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował w dostatecznym stopniu, do których jednostek redakcyjnych tych przepisów zarzut ten się odnosi i dopiero z dalszego opisu "sposobu ich naruszenia" można wnosić, iż chodziło tu o naruszenie art. 88 § 1 pkt 2 w związku z art. 87 § 1 pkt 1 k.p. Zarzut ten jest jednak bezzasadny, gdyż zarówno organy administracyjne, jak też Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretowały te przepisy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na akceptację zasługuje takie rozumienie tych przepisów, z którego wynika, iż w razie zaistnienia sytuacji określonej w art. 88 § 1 pkt 2 k.p., a to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, pracodawca jest zobowiązany do zaprzestania realizacji w trybie pozaegzekucyjnym potrąceń na poczet należności alimentacyjnych i ma obowiązek wykonania zajęcia wynagrodzenia za pracę w trybie egzekucyjnym. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, dla dopuszczalności dokonywania przez pracodawcę bezegzekucyjnych potrąceń należności alimentacyjnych, nie jest istotne, kiedy, tj. przed przystąpieniem do tych potrąceń, czy już w ich trakcie, wypełniły się przesłanki z art. 88 § 1 pkt 2 k.p. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ma to tylko takie znaczenie, że w pierwszym przypadku pracodawca odmawia przyjęcia tytułu wykonawczego do realizacji w trybie pozaegzekucyjnym, a w drugim przypadku obowiązany jest do zaprzestania dokonywania potrąceń należności alimentacyjnych i zwrotu tytułu wykonawczego wierzycielowi. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje argumentacja skargi kasacyjnej wywodzona z art. 1025 k.p.c. Organy administracyjne nie kwestionowały w najmniejszym stopniu, iż przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji sądowej należności alimentacyjne mają pierwszeństwo przed należnościami podatkowymi. Tyle tylko, że w rozpoznawanej sprawie nie toczyła się żadna egzekucja sądowa, a zatem oczywiste jest, że przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania.

Chybiony jest ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący błędnego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 71a § 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, iż organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzenia u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2.

Spółka w toku całego postępowania nie kwestionowała uprawnień organu egzekucyjnego do przeprowadzenia u niej kontroli, o której mowa w powyższym przepisie. Nie czyni też tego w skardze kasacyjnej, a zatem brak jest podstaw do uznania tego zarzutu za trafny. Natomiast kwestionowane przez nią postanowienie określające jej wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu należności z tytułu zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej zostało wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Ten jednak przepis nie został wskazany w skardze kasacyjnej jako naruszony.

Odnosząc się do treści pisma procesowego pełnomocnika Spółki z dnia 14 marca 2013 r. wskazać należy, iż na możliwość i dopuszczalność przytaczania nowego uzasadnienia do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazuje bezpośrednio treść zdania drugiego w art. 183 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Według pełnomocnika Spółki wskazywana w tym piśmie okoliczność, tj. uregulowanie przez dłużnika pierwotnego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, jeszcze przed wydaniem postanowienia przez organ egzekucyjny, o czym wiedzę Spółka posiadła na podstawie wydanej wobec zobowiązanej decyzji z dnia 11 lipca 2012 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, czyni zasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji błędnego i w sposób niepełny ustalonego stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik Spółki zwrócił także uwagę, iż z załączonej przez niego decyzji wynika, iż w dniu 21 czerwca 2010 r. przedawniły się dochodzone wobec zobowiązanej (jako osoby trzeciej) należności z tytułu podatku od towarów i usług.

Jak więc wynika z powyższego pisma, pełnomocnik Spółki powołując się na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy administracyjne i zaakceptowane jako prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji. Brak jest jednak wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej, którym organy administracyjne uchybiły w procesie wyjaśniania stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze treść art. 141 § 4 P.p.s.a., nie ma podstaw, aby uważać że wbrew powołanemu przepisowi, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera takich elementów, jak zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W niniejszej sprawie uzasadnienie zawiera wszystkie ww. elementy, których jednoznacznie wynika, z jakich powodów Sąd pierwszej instancji wydał takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przypomnieć też należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, w której NSA wskazał, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że "bez odniesienia się do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie z nałożonego na niego obowiązku się wywiązał, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne."

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. z przywołanymi w piśmie procesowym pełnomocnika Spółki okolicznościami mającymi stanowić jego uzasadnienie nie mógł być zatem skuteczny. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż okoliczności te mają znaczenie przede wszystkim w sferze wykonawczej wydanych w sprawie rozstrzygnięć, o czym mowa jest także w załączonych do tego pisma decyzjach.

Mając powyższe uwadze oraz uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie art. 184 P.p.s.a., skargę tę oddalił.