Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1560/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...].

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta L. złożył do Wojewody [...]dokumentację inwentaryzacyjną mienia ogólnonarodowego (państwowego), obejmującego nieruchomość Skarbu Państwa, położoną w L. przy al. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie [...], uregulowaną w księdze wieczystej [...], opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], wnosząc o wydanie decyzji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.).

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto L. prawa własności zabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w L. przy al. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...], o pow. [...] m2, w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w L - XVI Wydział Ksiąg Wieczystych), opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].

Organ I instancji ustalił, że ze złożonej dokumentacji inwentaryzacyjnej sporządzonej przez Komisję Inwentaryzacyjną Rady Miejskiej w L. wynika, że ww. nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r., stanowiła własność Skarbu Państwa.

Wobec zapisu w karcie inwentaryzacyjnej, że władającym przedmiotową nieruchomością w dniu 27 maja 1990 r. był Kombinat [...] w L., Wojewoda [...] zlecił wykonanie opracowania przez Konsorcjum [...], z którego wynika, że w dniu 27 maja 1990 r. działka nr [...] pozostawała w zarządzie Kombinatu [...] w L. - na podstawie zaświadczenia Kierownika [...] nr [...] z dnia [...] maja 1986 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość, objęta prawem zarządu, nie znajdowała się w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. we władaniu terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, co wyklucza możliwość komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta L., domagając się jej uchylenia i stwierdzenia nabycia przedmiotowej nieruchomości przez gminę Miasto L.. Podniósł, że zaświadczenie Kierownika [...] z dnia [...]maja 1986 r. nie stanowi dokumentu potwierdzającego prawo zarządu dla Kombinatu [...], bowiem takim dokumentem może być tylko decyzja, zezwolenie lub umowa nabycia nieruchomości w drodze aktu notarialnego.

Krajowa [...] decyzją z dnia [...]lipca 2015 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...].

Organ II instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że komunalizacyjny skutek art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. następuje, jeśli zostały łącznie spełnione następujące warunki:

- uwzględniono stan faktyczny i prawny komunalizowanego mienia z dnia wejścia tego przepisu w życie,

- mienie wnioskowane do skomunalizowania winno stanowić wówczas własność Skarbu Państwa i należeć (w rozumieniu tego przepisu) do jednego z podmiotów w nim wymienionych, oraz

- nie podlegało wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Podniósł, że organ I instancji uznał, że podstawowym dowodem przemawiającym za odmową stwierdzenia nabycia z mocy prawa, nieodpłatnie przez Miasto L., prawa własności przedmiotowej nieruchomości jest fakt, że w dniu 27 maja 1990 r. działka ta pozostawała w zarządzie Kombinatu [...] - na podstawie zaświadczenia Kierownika [...] nr [...] z dnia [...]maja 1986 r.

Wskazane zaświadczenie Kierownika [...] nie przesądza jednoznacznie o ustanowieniu w dniu 27 maja 1990 r. tego prawa. Dowodem takim jest natomiast stan księgi wieczystej i ujawnione w nim prawa.

Zgodnie z księgą wieczystą [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] w L - XVI Wydział Ksiąg Wieczystych, przedmiotowa działka nr [...], powstała z odłączenia z księgi wieczystej KW Nr [...]. W Dziale II ww. księgi figuruje zapis dokonany w dniu 21 października 1986 r., zgodnie z którym w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa działka stanowiła własność Skarbu Państwa, w zarządzie Kombinatu [...] w L.. Stan ten Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa ustaliła w oparciu o badanie księgi wieczystej wykonane przez Konsorcjum [...].

Zgodnie z art. 7 rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko: prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu; prawu dożywocia; służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej; służebnościom drogi koniecznej albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia; służebnościom przesyłu. Wyłączenie to nie znajduje zatem zastosowania do komunalizacji z mocy prawa w trybie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Ocena, czy powołane powyżej zaświadczenie ówczesnego terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego stanowiło wystarczającą podstawę do ujawnienia prawa zarządu Kombinatu [...] w L. ww. nieruchomości Skarbu Państwa podlegało ocenie sądu wieczysto-księgowego. W niniejszym postępowaniu, prowadzonym na gruncie wskazanej powyżej ustawy z dnia 10 maja 1990 r., organ administracji publicznej nie jest władny dokonać odmiennej oceny stanu prawnego nieruchomości, niż to wynika z treści księgi wieczystej na dzień 27 maja 1990 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent [...], zaskarżając ją w całości z powodu niezgodności z prawem, tj. naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz decyzji go poprzedzającej.

W ocenie skarżącego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa błędnie przyjęła, że wpis do księgi wieczystej stanowi dowód potwierdzający istnienie w dniu 27 maja 1990 r. prawa zarządu Kombinatu [...]. Jak bowiem wynika z opracowania wykonanego przez Konsorcjum [...] oraz z treści księgi wieczystej [...] (z której powstała księga wieczysta [...]), wyżej wymieniony wpis został przez ówczesne Państwowe Biuro Notarialne w L. dokonany na postawie zaświadczenia Nr [...].

We wszystkich wcześniej obowiązujących przepisach, dotyczących ustanawiania odpłatnego prawa użytkowania oraz zarządu, był wymóg rozstrzygnięcia tej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Było to przedmiotem wyjaśnień Trybunału Konstytucyjnego, na przykład w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. U 6/99 (OTK 1999/7/159). Również, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienia zarządu nie można domniemywać (wyroki: NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1989/97, publ. Lex nr 45054; z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, publ. Lex nr 47368; z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, publ. Lex nr 194864).

Natomiast z akt sprawy wynika, iż w dniu 27 maja 1990 r. władający nieruchomością Kombinat [...] legitymował się tylko decyzją Nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...]grudnia 1986 r. w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd, która była podstawą dla Wojewody [...] do uwłaszczenia ww. jednostki organizacyjnej.

Natomiast zgodnie z obowiązującą w tym czasie ustawą o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazane zaświadczenie Wydziału [...] nie potwierdza prawa zarządu dla Kombinatu [...], z czym zgadza się organ II instancji w zaskarżonej decyzji.

Z wyżej opisanych względów, sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

Odpowiadając na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi, bowiem zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia faktycznego oraz prawnego i stanowią w istocie polemikę z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2015 r. ,organy administracji odmówiły stwierdzenia , że Gmina [...] nabyła z mocy prawa, nieodpłatnie własność nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał , że objęta sporem działka [...], w dniu 27 maja 1990 r. znajdowała się w zarządzie Kombinatu [...] w L. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wywiodła powyższe z opracowania wykonanego przez Konsorcjum [...] w L., które zawiera ustalenie , że omawiana nieruchomość uregulowana w księdze wieczystej nr [...] jest częścią działki [...], [...] i [...], opisanych w zaświadczeniu nr [...] z dnia [...] maja 1986 r. Wydziału [...] , wydanym na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , które to zaświadczenie zostało ujawnione w dawnej księdze wieczystej KW [...]. Zdaniem Komisji , stosownie do treści art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o k.w.h. , domniemywa się , że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym , a ponadto ustanowienie prawa zarządu na rzecz Kombinatu [...] w L., wynika także z treści ostatecznej decyzji Urzędu [...] z dnia [...] grudnia 1986r. w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd.

Na wstępie podkreślić trzeba, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 1 ustawy dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające (....), zgodnie z którym, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy tj. w dniu 27 maja 1990 r. z mocy prawa mieniem właściwych gmin.

Co do zasady decyzja komunalizacyjna ma charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdza fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Obowiązkiem organów orzekających w tym przedmiocie jest każdorazowo ustalenie, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przed gminę własności nieruchomości.

Tym samym zagadnieniem kluczowym dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy organ administracji prawidłowo wywiódł z wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości , w oparciu o domniemanie wynikające z treści art. 3 ust.1 ukwh, że Kombinat [...] w L. w dniu 27 maja 1990 r. posiadał tytuł prawny do wskazanej na wstępie nieruchomości, to jest, że została ona przekazana temu Kombinatowi w zarząd, co wykluczałoby możliwość jej komunalizacji, czy też Kombinat sprawował co do niej jedynie władztwo faktyczne, co umożliwiałoby wydanie, w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, decyzji potwierdzającej nabycie wymienionej nieruchomości przez Gminę [...].

Wskazać należy, że mieniem ogólnonarodowym (państwowym) w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, były nieruchomości, które nie zostały obciążone prawem zarządu na rzecz innych niż Państwo, państwowych osób prawnych.

Do dnia 31 lipca 1985 r., to jest do wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989r. Nr 14 poz. 74), na mocy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969r. nr 22, poz. 159 ze zm.) tereny państwowe przekazywane były jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie w drodze decyzji. Jedyny wyjątek od zasady konieczności uzyskania decyzji administracyjnej przy przekazywaniu terenu przewidywał art. 8 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 14 lipca 1961 r., a do przekazywania terenów między jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania zastosowanie znajdowały przepisy rozporządzenia z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1968 r. Nr 3, poz. 19).

Podobnie przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie przewidywały uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania (a od dnia 1 sierpnia 1985 r. – zarządu), w sposób dorozumiany. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r.) państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

W świetle przedstawionych regulacji prawnych nie ulega wątpliwości , że ostateczna decyzja Urzędu [...] z dnia [...] grudnia 1986r. w sprawie ustalenia nowych opłat za zarząd nie mogła stanowić podstawy do przyjęcia ustanowienia tego prawa na rzecz Kombinatu [...]. Także w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ustalenie w drodze decyzji przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu państwowego, nie stwarzało pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. tytułu w postaci zarządu dla tego przedsiębiorstwa. Istnienia zarządu nie można bowiem domniemywać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011r., sygn. akt I SA/Wa 178/11, LEX nr 1150751).

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały natomiast , że istnienie zarządu Kombinatu [...] w L. , po zmianie , Kombinatu [...] w L. do spornej działki w dniu 27 maja 1990r. , potwierdza wpis w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości dokonany w oparciu o wydane na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , zaświadczenie ujawnione zarówno w dawnej księdze wieczystej KW nr [...]jak i aktualnej , prowadzonej dla działki nr [...]. Wskazane zaświadczenie wydane zostało w dniu 30 maja 1986r. za nr [...], przez zastępcę Kierownika [...].

Stosownie do treści wskazanego wyżej art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy , w użytkowaniu wieczystym państwowych jednostek organizacyjnych przechodziły w zarząd tych jednostek.

Podkreślenia w tej sprawie wymaga , że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece , domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ustawodawca dodatkowo wzmocnił domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 stanowiąc w art. 5 u.k.w.h., że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym , treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Organy orzekające w sprawie nie mogły wobec powyższego poczynić własnych ustaleń i dojść do przekonania, wbrew zapisom w księdze wieczystej , że Kombinatowi [...] nie przysługiwało prawo zarządu do omawianej nieruchomości. Jedynym sposobem obalenia istniejącego domniemania, jest powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wynika to bezpośrednio z art. 10 ust. 1 u.k.w.h., który stanowi, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności . Istniejący wpis prawa zarządu , widniejący w księdze wieczystej od dnia jego dokonania w 1986r. jest stosownie do treści 626 (8) § 6 k.p.c. ( do dnia 23.09.2001r. - art. 49 ukwh) prawomocnym orzeczeniem sądowym , które z mocy art. 365§ 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd , który je wydał , strony jak również organy państwowe i organy administracji publicznej.

Organy administracji , ani także sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania weryfikacji stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej na konkretną datę, z pominięciem wyłącznej właściwości sądów powszechnych w tym przedmiocie. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( wyrok NSA z dnia 28.012005r. I OSK 1064/04, wyrok NSA z dnia 2.04.2008r. I OSK 579/07, wyrok NSA z dnia 13.04.2012r. I OSK 499/11 i inne). Tym samym , wszelkie spory o prawa do nieruchomości powstałe w toku postępowania komunalizacyjnego nie mogą być rozpoznawane przez organy administracji , właściwe do jego przeprowadzenia.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, podstawą wpisu do księgi wieczystej prawa zarządu Kombinatu [...], było zaświadczenie potwierdzające przekształcenie z mocy samego prawa użytkowania w prawo zarządu , na podstawie art. 87 uggwn. Tym samym podstawą wskazanego zaświadczenia nie był ani art. 38 ust.2 uggwn, ani także art. 8 ust.1 ustawy z dnia 14.07.1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. W ramach obowiązującego porządku prawnego wielokrotnie ustawodawca przyjmował , że dokumentem potwierdzającym nabycie z mocy samego prawa, prawa do nieruchomości , było zaświadczenie wydawane przez stosowne organy administracji. Wskazane rozwiązanie przyjęte zostało w przypadku przejęcia nieruchomości na cele reformy rolnej – art.1 ust.1 dekretu z dnia 8.08.1946r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych ( gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (D.U. nr 39 poz. 233 ze zm), jak również nabycia nieruchomości w trybie przepisów o majątkach opuszczonych i poniemieckich – art. 7 dekretu z dnia 28.10.1947r. o mocy prawnej ksiąg wieczystych na obszarze Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska (D.U. nr 66 poz.410 ze zm.). W orzecznictwie sądowym dopuszczono także możliwość potwierdzenia , na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia stanu prawnego wynikającego z posiadanych przez organ danych – art. 217 § 2 pkt.2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., nawet gdy podmiot nabywał prawo do rzeczy z mocy samego prawa , a właściwe przepisy prawa materialnego, nie przewidywały w sposób wyraźny, że potwierdzenie stanu prawnegopowinno nastąpić przez wydanie zaświadczenia ( uchwała SN z dnia 20.09.1990r. III CZP102/94, uchwała SN z dnia 20.09.1994r. III CZP 108/94, postanowienie SN z dnia 28.09.2011r. I CSK 677/10). Potwierdzenie określonego stanu prawnego miało miejsce w przypadku gdy był on niewątpliwy, natomiast w sytuacji ujawnienia sporu w tym przedmiocie właściwa pozostawała droga procesu cywilnego.

Z powyższych rozważań wynika, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r., pozostawała w zarządzie ww. Kombinatu, a więc jako taka nie podlegała komunalizacji.

W konsekwencji zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.