Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 349/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 30 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie magazynowania i przetwarzania odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r. wydanym na podstawie art. 138 &1pkt. 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia R.S., prowadzącego firmę “[...]" utrzymało postanowienie Starosty Powiatu z dnia [...] października 2002r. / [...] / wzywające firmę “ [...]" do zaprzestania magazynowania i przetwarzania odpadów na posesji przy ul. K., jako niezgodnego z wydanym w dniu [...] lipca 1999r. przez Starostę Powiatu zezwoleniem na wytwarzanie odpadów / [...] /

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że organ I instancji wydał postanowienie zakazujące R.S. magazynowania i przetwarzania odpadów na posesji przy ul. K., ponieważ zgodnie z zezwoleniem, działalność taką może on prowadzić wyłącznie w miejscu wytworzenia odpadów.

Organ II instancji podzielając stanowisko zawarte w postanowieniu Starosty Powiatowego i utrzymując je w mocy wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 30 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach / Dz.U. z 2001r., Nr 62, poz. 628 /, zgodnie z którym jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak w sentencji decyzji z dnia [...] lipca 1999r. zezwalającej na przetwarzanie odpadów określenia wyraźnego miejsca wykonywania takiej działalności wskazuje, że miejscem tym jest obszar prowadzenia działalności gospodarczej wynikający z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] kwietnia 2001r. / [...]/ tzn. każdorazowe miejsce rozbiórki i burzenia budynków etc.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 1999r.wyraźnie stwierdzono, że zezwolenie na wytwarzanie odpadów obejmuje ogólny sposób postępowania z odpadami polegający na wykorzystywaniu ich w miejscu wytworzenia za pomocą przewożonych do produkcji betonów towarowych i do utwardzania dróg. W tej sytuacji nie istniały podstawy do przyjęcia rozszerzającej interpretacji sentencji tej decyzji i uznania, że R.S. może prowadzić tę działalność na posesji przy ul. K.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł R.S., domagając się uchylenia, ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł, że decyzja z [...] lipca 1999r. umożliwia mu prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów i w związku z tym nie wykroczył on poza działalność ujętą w tym zezwoleniu.

Ponadto jego zdaniem zasadniczą i podstawową treścią decyzji jest sentencja, a nie uzasadnienie – jak to przyjęły organy administracyjne- które choć istotne, ale ma na celu jedynie wyjaśnienie, czym kierował się organ wydając decyzję. Nie można uznać za prawidłową wykładni treści decyzji, dokonanej przez organy orzekające w niniejszej sprawie, z której wynika, że nie może on prowadzić podstawowej działalności w miejscu siedziby swojej firmy przy ul. K. Skoro bowiem może ją prowadzić w innych miejscach, to tym bardziej tam, gdzie znajduje się jego przedsiębiorstwo jako zorganizowana całość.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że nie stwarza nadmiernej uciążliwości dla terenów sąsiednich, a wyniki pomiarów hałasu dokonanych na jego wniosek przez Centrum Usług Ochrony Pracy i Środowiska wskazują, że poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm. Organy administracji powinny były to uwzględnić i ustalić dokładnie stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego o nieuwzględnieniu przedłożonej przez niego do akt sprawy opinii o przenikaniu hałasu do otoczenia, Kolegium stwierdziło, że zarzut ten jest nietrafny, bowiem istotą rozstrzygnięcia organu odwoławczego było ustalenie czy w świetle wydanego przez Starostę Powiatu zezwolenia z dnia 5 lipca 1999r. dopuszczalne jest magazynowanie i przetwarzanie odpadów przy ul. K. Niemniej jednak nawet, gdyby doszło do oceny powołanego dowodu należałoby go uznać za nieobiektywny, gdyż opinia ta została wykonana przez R.S. dla własnych celów, a w pomiarach hałasu nie brali udziału zarówno przedstawiciele starostwa, jak i właściciele sąsiednich działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, należy stwierdzić, że postanowienie to prawa nie narusza.

Zgodnie z art. art. 30ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach / Dz.U. z 2001r., Nr 62, poz. 628 /, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.

Decyzją z dnia [...] lipca 1999r. / [...] / Starosta Powiatowy zezwolił skarżącemu R.S. na wytwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w ilości ok. 10.000 ton wg wskazanych rodzajów /gruz budowlany, usunięte tynki, odpady z remontów i przebudowy dróg, inne odpady materiałów i elementów budowlanych oraz drogowych, drewno, inne odpady asfaltów, smół i produktów smołowych, odpady i złomy metaliczne oraz stopów metali, wymieszany gruz i materiały z rozbiórki /

W uzasadnieniu zezwolenia organ stwierdził, że decyzję tę podjął w oparciu o przedstawiony wniosek uzgodniony pozytywnie z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Burmistrzem Miasta zawierający wyszczególnienie rodzajów wytwarzanych odpadów, ich ilość całkowitą oraz ogólny sposób postępowania z odpadami polegający na wykorzystaniu ich w miejscu wytworzenia za pomocą urządzeń przewoźnych do produkcji betonów towarowych i do utwardzania dróg.

Art. 107 kpa wymienia, jakie składniki powinna zawierać obligatoryjnie decyzja administracyjna. Przepis ten do jej części składowych zalicza m.in. uzasadnienie, którego celem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego część dyspozytywną.

Skoro zatem uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, to o jej treści nie może stanowić sama osnowa, ale również uzasadnienie. W sytuacji, gdyby rozstrzygnięcie w sentencji decyzji nie tylko nie korespondowało z treścią uzasadnienia, ale było diametralnie różne od motywów w nim zawartych, taka decyzja rażąco naruszałaby art.107kpa i jako dotknięta wadą wskazaną w art.156&1pkt.2 kpa podlegałaby stwierdzeniu nieważności. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13.05.99r., IV S.A. 935/98 ) W rozpatrywanej sprawie rozbieżność między osnową a uzasadnieniem nie zaistniała.

Przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] lipca 1999r. było zezwolenie R.S. na wytwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, wymienionych szczegółowo, w ilości ok.10.000 ton. Z uzasadnienia wynika, że skarżący otrzymał zezwolenie na wykorzystywanie odpadów w miejscu ich wytworzenia, a nie w miejscu siedziby firmy. W związku z tym słusznie organy administracyjne uznały, że R.S. prowadzi działalność niezgodnie z wydanym zezwoleniem, tj. w miejscu zamieszkania przy ul. K., nie zaś w miejscu wytworzenia odpadów.

Przeciwne stanowisko, rozszerzające miejsca przetwarzania odpadów na posesję przy ul. K. - wbrew twierdzeniom skarżącego – jest nie do przyjęcia również z tego powodu, że organ administracyjny wydając decyzję nie może wychodzić poza granice wniosku. Skoro organ w całości uwzględnił wniosek skarżącego, zawierający ogólny sposób postępowania z odpadami polegający na wykorzystaniu ich w miejscu wytworzenia, to organ administracji nie dopuścił możliwości przetwarzania odpadów w innych jeszcze miejscach prowadzenia takiej działalności.

W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi jest zarzut nie ustalenia przez organy administracyjne poziomu hałasu powstającego wskutek działalności skarżącego, albowiem przyczyną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie było przekroczenie dopuszczalnych norm emisji hałasu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /