Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 727/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,77 par. 1, art. 80, 84,138 par. 1 pkt 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 145
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Na wniosek P. Spółki wszczęte zostało postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zespołem urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstaw wieży, [...] anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, [...] anten parabolicznych, elementów torów antenowych oraz zasilenie elektroenergetyczne wlz w [...], działka nr [...].

Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wspomnianej stacji bazowej. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda, decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Starosta decyzją z dnia 3 marca 2014 r. przywołując przepisy art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego uzupełniono analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 w/m2 uwzględniającą możliwe oddziaływania kumulatywne innych urządzeń, sprawdzono zasięg osi głównych wiązki promieniowania projektowanych anten sektorowych oraz zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uwzględniono zasięg obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), zapewniono stronom czynny udział w postępowaniu.

Nadto organ wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ nieruchomość na której ma powstać stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się na obszarze określonym w miejscowym planie symbolem 2.17 MN, co oznacza istniejącą i projektowaną zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności oraz dopuszczenie możliwości wprowadzenia funkcji uzupełniających – usługowych, nieuciążliwych.

Organ podał, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia sporządzoną z uwzględnieniem rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) nie zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu powyższego Starosta podał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b powołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi niemniej niż 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 metrów od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, natomiast do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 metrów i nie mniejszej niż 150 metrów od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że anteny telekomunikacyjne położone na przedmiotowej stacji będą miały moc nie mniej niż 5000W, ale mniej niż 1000W, a z kwalifikacji przedsięwzięcia, że w odległości 200 metrów od osi wiązek głównych promieniowania poszczególnych anten rozsiewczych nie ma miejsc dostępnych dla ludzi. W promieniu 200 metrów od miejsca usytuowania stacji bazowej są budynki z których korzystają ludzie, to jednak, w ocenie organu, promieniowanie stacji bazowej, od którego liczy się 200 metrów, usytuowane jest znacznie ponad tymi budynkami. Przy czym organ wskazał, że odległość miejsc dostępnych dla ludzi licząc od środka elektrycznego anteny, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, która wyznaczona jest w osi głównej wiązki promieniowania, którą jest linia prowadzona wzdłuż głównego promieniowania anteny.

W świetle powyższego projektowana stacja nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko a tym samym nie dotyczy jej wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, również nie spełnia kryteriów nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z przedłożonej przez inwestora analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2 wynika, że pola te w miejscach dostępnych dla ludzi nie występują. Nadto na terenie działki nr [...] oraz w obszarach oddziaływania projektowanej stacji bazowej zarówno zasięgów obszarów pól ponadnormatywnych oraz w osi głównej promieniowania poszczególnych anten, nie ma innych źródeł promieniowania o częstotliwości takiej jak urządzenia [...], z którymi zachodziłoby podobieństwo kumulacji oddziaływań. Najbliższe istniejące stacje bazowe znajdują się w odległości 250 metrów w kierunku 315 stopni ([...]) oraz 580 metrów w kierunku 353 stopni ([...]).

Organ podkreślił, że ustawowym obowiązkiem inwestora będzie potwierdzenie wyników przeprowadzonych analiz i symulacji poprzez przeprowadzenie pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektroenergetycznego w otoczeniu stacji oraz zgłoszenie instalacji radiokomunikacyjnych właściwym organom. Organ zaznaczył również, że w obszarze rzutu pola ponadnormatywnego projektowanej inwestycji nie przebiegają żadne napowietrzne linie energetyczne, zwłaszcza średniego i wysokiego napięcia, zatem nie może zachodzić nakładanie się pól elektromagnetycznych.

Końcowo, odnosząc się do uwag mieszkańców, Starosta stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla ludzi i zwierząt, natomiast kwestia utraty wartości działek z uwagi na realizację spornej inwestycji nie jest regulowana przepisami Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła W.S. Wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania zarzuciła jej naruszenie :

- art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego,

- art. 84 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo wystąpienia konieczności pozyskania wiadomości specjalnych,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie.

Naruszenie powołanych przepisów, zdaniem skarżącej, polega na tym, że uzasadnienie decyzji sporządzone zostało lakonicznie, bez szczegółowych wyliczeń na podstawie których organ przyjął, że obszar szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji nie będzie przebiegał przez miejsca dostępne dla ludzi. Pomimo prawidłowego wskazania, że w promieniu 200 metrów od miejsca usytuowania stacji znajdują się budynki mieszkalne, organ nie podał w jakiej rzeczywistej odległości od źródła promieniowania znajdują się budynki zamieszkałe przez ludzi. Tymczasem zamieszkiwany budynek położony jest w odległości ok. 60-80 metrów od miejsca planowanej inwestycji. Zatem mając na uwadze wysokość projektowanej stacji, rzeczywista odległość źródła promieniowania od budynku zamieszkałego przez ludzi wyniesie ok. 100 metrów, co powoduje konieczność zaliczenia spornej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Organ nie podał również wysokości budynków położonych w odległości mniejszej niż 200 m od planowanej inwestycji, a pojęcie "znacznej różnicy" wysokości budynku jest niedookreślone.

Skarżąca nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, że planowana lokalizacja stacji telefonii komórkowej na terenie działki oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2.17MN nie jest sprzeczna z przeznaczeniem tego terenu oraz, że spełniony został warunek zawarty w art. 46 ust. 2 ustawy, tj. nienaruszanie przez planowaną inwestycję ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, ponieważ z załączonej do "Analizy występowania obszaru ..." mapki, wynika, że obszar planowanej inwestycji wykracza poza obszar 2.17 MN i nachodzi na obszary oznaczone jako 2.16T, tj. adaptowane tereny i obiekty obsługi technicznej miasta oraz 2.55MN, tj. adaptowane zespoły budownictwa jednorodzinnego. Organ nie wyjaśnił również na jakiej podstawie przyjął, że nie może dojść do kumulacji oddziaływań już istniejących stacji ze stacją planowaną, nie odniósł się też do podnoszonych uwag dotyczących wpływu planowanej inwestycji na zagrożenie życia i zdrowia ludzi. Ocena takiego zagrożenia wymaga posiadania wiedzy specjalistycznej i w tym celu organ winien, stosownie do art. 84 K.p.a., powołać biegłych posiadających odpowiednią wiedzę. Tymczasem, wbrew zaleceniom art. 7 K.p.a., organ nie poczynił własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, opierając się wyłącznie na dokumentach przedłożonych przez inwestora.

Decyzją z dnia 27 maja 2014 r. Wojewoda w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu, po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ w pełni podzielił ustalenia organu I instancji, stwierdzając, że planowana stacja bazowa nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], nie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, został on wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, inwestycja nie narusza zakazów ustanowionych dla obszaru chronionego krajobrazu "[...]", do projektu załączono informację BIOZ, a inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że działka nr [...] obręb [...], której współwłaścicielką jest W.S. położona jest poza liniami przebiegu głównych osi promieniowania anten sektorowych i na krawędzi prognozowanego sumarycznego zasięgu obszaru pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 emitowanych przez projektowane anteny. Wymieniony obszar obejmujący niewielką część działki skarżącej nie obejmuje istniejącej zabudowy i jest przewidywany na wysokości nie mniejszej niż 34 metrów n.p.t. Takie oddziaływanie w żaden sposób nie utrudni użytkowanie przez skarżącą nieruchomości ani jej zabudowy zgodnej z ustaleniami miejscowego planu.

Organ nie podzielił zarzutu zagrożenia życia i zdrowia przez planowaną inwestycję wyjaśniając, że skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych przepisów ani nie przedłożyła żadnego opracowania, które podważałoby prawidłowość wniosków wynikających ze złożonych przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy oddziaływania projektowanej stacji. Nadto nie wskazała również na czym polega naruszenie przepisów Prawa budowlanego. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważyłyby dane wskazane przez inwestora, a dołączona przez nią opinia ekspercka z 2010 r. nie dotyczy projektowanej stacji. Wbrew twierdzeniom skarżącej, objęcie zasięgiem oddziaływania projektowanej stacji bazowej terenu oznaczonego w planie symbolem 2.16TM nie wpłynie negatywnie na możliwość jego zagospodarowania, a znajdujące się w pobliżu gimnazjum, przedszkole i szpital zlokalizowane są poza obszarem oddziaływania inwestycji – poza prognozowanym sumarycznym zasięgiem obszaru pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 emitowanych przez projektowane anteny oraz poza głównymi osiami promieniowania anten sektorowych. W ocenie organu, przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania, z uwzględnieniem podnoszonych w jego toku wątpliwości i stanowiska organu odwoławczego.

Odnosząc się do argumentacji organu będącej odpowiedzią na zarzuty odwołania, skarżąca wskazała, że oddziaływanie pól elektromagnetycznych na zdrowie i życie osób mieszkających w pobliżu źródeł ich emisji jest przedmiotem ciągłych badań, a wszystkie efekty, w tym negatywne, nie zostały jeszcze w pełni zbadane i rozpoznane, dlatego organ winien powołać biegłego posiadającego w tym zakresie specjalistyczną wiedzę, do czego był zobowiązany treścią art. 84 § 1 K.p.a., a nie przyjmować bezpodstawnie, że dokumentacja przedłożona przez inwestora rozstrzyga wątpliwości w sprawie i potraktował ją jak dowód. Dokumenty takie, zdaniem skarżącej, są jedynie dokumentami prywatnymi i nie mogą być przyjmowane przez organ jako dowód w sprawie. Błędny jest również pogląd organu dotyczący nie przedstawienia przez nią opracowania, z którego wynikałyby odmienne wnioski, ponieważ sporządzenie takiego opracowania naraziłoby ją na dodatkowe, niepotrzebne koszty. Niewystarczające są również zapewnienia organu, że inwestor jest obowiązany do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych już po rozpoczęciu użytkowania, ponieważ dobrem zagrożonym przez tą inwestycję jest zdrowie i życie ludzi, a ewentualne zaprzestanie emisji pól elektromagnetycznych już po wywołaniu negatywnych skutków może doprowadzić do nieodwracalnych szkód. Skarżąca zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że nie każde interesy osób trzecich chronione są normą zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, jednakże, jej zdaniem, zdrowie i życie osób zamieszkujących w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji należą do interesów szczególnie uzasadnionych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej przedstawioną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęta została decyzja Wojewody z dnia 27 maja 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 3 marca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zespołem urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstaw wieży, [...] anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, [...] anten parabolicznych, elementów torów antenowych oraz zasilenie elektroenergetyczne wlz w [...], działka nr [...].

W podstawie prawne decyzji przywołano przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Lektura skargi prowadzi do spostrzeżenia, że strona skarżąca, oprócz opisu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie i wskazania naruszenia ogólnych zasad postępowania, nie podała jakie konkretnie przepisy prawa materialnego związane z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę narusza planowana inwestycja, a które nie zostały uwzględnione lub należycie zinterpretowane i zastosowane przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika jedynie, że zdaniem skarżącej, skoro oddziaływanie pól elektromagnetycznych na zdrowie i życie osób mieszkających w pobliżu źródeł ich emisji jest przedmiotem ciągłych badań, a wszystkie efekty, w tym negatywne, nie zostały jeszcze przez naukowców rozpoznane i zbadane, to w celu wyjaśnienia tych wątpliwości, organ winien w toku postępowania, zgodnie z treścią art. 84 § 1 K.p.a., powołać biegłego posiadającego w tym zakresie specjalistyczną wiedzę. Materiały przedłożone przez inwestora są bowiem, w ocenie skarżącej, jedynie dokumentami prywatnymi i nie mogą być bezrefleksyjnie przyjmowane przez organ jako dowód w sprawie.

W ocenie Sądu, treść uzasadnienia skargi, wobec postawionych na jej wstępie zarzutów naruszenia zasad postępowania określonych w przepisach art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niepowołanie biegłego i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez naruszenie interesów osób trzecich, jest sformułowana w sposób tak ogólny, że w zasadzie rodzi trudności w ustaleniu przez Sąd na czym konkretnie polegać mają rzekome naruszenia. Skarżąca nie podała z jakimi ustaleniami organu nie zgadza, które z przedłożonych przez inwestora wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę opracowań kwestionuje i w jakim zakresie, poprzez wskazanie chociażby błędów, czy to metodologicznych, matematycznych, błędów co do ustaleń granic oddziaływania pól elektromagnetycznych lub innych oddziaływań planowanej inwestycji.

Wątpliwości natury ogólnej wyrażone przez skarżącą są niewystraczające do skutecznego podważenia przez nią ustaleń organu, który w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób obszerny i konkretny, z odwołaniem się do obowiązujących przepisów, poszczególnych przedłożonych przez inwestora materiałów i obliczeń, ustosunkował się do najistotniejszych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Trafnie Wojewoda stwierdził, że skarżąca chcąc skutecznie podważyć wiarygodność przedłożonych przez inwestora opracowań, winna była albo wskazać na wystąpienie w nich konkretnych uchybień, nieścisłości albo przedłożyć stosowną ekspertyzę, która jak każdy dowód podlegałaby ocenie organu. Argumentów takich jednak skarżąca nie przedstawiła, a samo wskazywanie na potrzebę powołania biegłego, który miałby ustalić, czy istnieje ryzyko szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej, jest niewystraczającą przesłanką do podważenia stanowiska organu. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżąca sama przyznała, że oddziaływanie pól elektromagnetycznych jest przedmiotem ciągłych badań i być może nie wszystkie jego aspekty zostały przez naukę poznane i zbadane.

Jednocześnie stwierdzić jednak należy, że to obowiązujące przepisy zarówno w zakresie procedury postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz związane z ochroną środowiska, wskazują jakie mają być zachowane parametry aby można było uznać, że oddziaływanie danego przedsięwzięcia, po jego zrealizowaniu, będzie bezpieczne dla zdrowia i życia ludzi. W niniejszej sprawie organ szczegółowo odniósł się do poszczególnych zapisów aktów wykonawczych z zakresu ochrony środowiska i dokonał ich analizy, dochodząc do przekonania, że bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi zostanie zapewnione. Projektowana stacja bazowa, zgodnie z kwalifikacją sporządzoną na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Anteny telekomunikacyjne przedmiotowej stacji będą miały moc nie mniej niż 5000W ale mniej niż 1000W, a w odległości 200 metrów od osi wiązek głównych promieniowania poszczególnych anten rozsiewczych nie ma miejsc dostępnych dla ludzi. Na podstawie przedłożonej analizy organ trafnie ustalił także, że w miejscach dostępnych dla ludzi nie wystąpią obszary pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2.

W ocenie Sądu, potwierdzają to m.in. dołączone do dokumentacji Projektu Budowlanego z września 2013 r. mapy i rysunki przedstawiające otoczenie analizowanej stacji bazowej obrazujące:

- zakres oddziaływania osi głównej wiązki promieniowania anten, również w płaszczyźnie pionowej, z których wynika, że nawet przy maksymalnym pochyleniu 12 stopni, w odległości do 200 metrów nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, zaś budynki nawet usytuowane w bliższej odległości od masztów, będą poza zakresem promieniowania anten;

- przewidywane obszary pół elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (karty: 38-40, 56 i 57 Projektu budowlanego).

Nadto, na terenie działki na której ma być posadowiona stacja oraz w obszarach jej oddziaływania zarówno zasięgów obszarów pól ponadnormatywnych oraz w osi głównej promieniowania poszczególnych anten, nie ma innych źródeł promieniowania o częstotliwości takiej jak planowane urządzenia, z którymi zachodziłoby podobieństwo kumulacji. Inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i zakazów ustanowionych dla obszaru chronionego krajobrazu "[...]".

Również sam projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, które są do niego załączone.

Stosując zasadę przezorności organ nałożył na inwestora obowiązek wykonania analizy i symulacji porealizacyjnej w zakresie wykonania pomiaru rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektroenergetycznego w otoczeniu stacji oraz zgłoszenie instalacji radiokomunikacyjnych właściwym organom.

Tych okoliczności skarżąca również skutecznie nie podważyła.

Reasumując postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy obu instancji doprowadziło do zbadania istotnych okoliczności faktycznych związanych ze sprawą (art. 7 K.p.a.), a w jego trakcie w sposób dostateczny zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Sąd zauważa też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał niewadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi stawiane mu przez art. 107 § 3 K.p.a.

Tym samym za prawidłową należy uznać decyzję, która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji zawierającą wszystkie niezbędne elementy wymagane przez przepisy Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie, w świetle treści przepisów stanowiących podstawę orzekania przez organy, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą.

Z tych względów, wobec niedostrzeżenia przez Sąd, również z urzędu, okoliczności uzasadniających stwierdzenie naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł o oddaleniu skargi.