Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1256/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 11, art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 6 pkt 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Dnia 14 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 roku sprawy ze skargi K. P. i I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. L., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie B. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków o przepustowości 275m3/h, na działkach o nr ewidencyjnym 209 i 210, położonych w miejscowości B.

W toku postępowania ustalono iż wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2011r. Gmina B. wystąpiła do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków o przepustowości 275m3/h, na działkach o nr ewidencyjnym 209 i 210, położonych w miejscowości B. Do wniosku załączono 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, sporządzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także wymagane prawem niezbędne uzgodnienia i opinie właściwych organów.

Po sprawdzeniu ww. dokumentów organ I instancji uznał, iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę i na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy – Prawo budowlane, a także na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli I. P. i K. P. podnosząc, iż nie zgadzają się na budowę przedmiotowej inwestycji z uwagi na obawę pogorszenia się żyzności gleb wchodzących w skład ich gospodarstwa rolnego, będącego ich jedynym źródłem utrzymania.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, iż inwestor legitymuje się ostatecznymi decyzjami Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych pod planowaną inwestycję oraz z dnia [...] znak: [...] o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, a także decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w S. z dnia [...], nr [...] w sprawie uzgodnienia zjazdu publicznego. Ponadto do projektu budowlanego załączono uzgodnienie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., Terenowy Inspektorat w S. z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...], jak również opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w S. z dnia [...], nr [...].

Następnie Wojewoda powołując się na ustawę z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U., nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U., nr 213, poz. 1397 ze zm.) stwierdził, iż planowania inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na stan środowiska, dla których raport może być wymagany, wobec czego inwestor załączył do wniosku ostateczną decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Następnie organ II instancji wskazał, iż załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy – Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. W aktach sprawy znajduje się również prawidłowo wypełnione oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, iż kwestie lokalizacji inwestycji nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej, bowiem lokalizację każdej inwestycji ustala się w oparciu o ustalenia obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku braku takiego planu, w oparciu o wydaną dla planowanej inwestycji przez właściwy organ, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, a dla przedmiotowej inwestycji została wydana przez Wójta Gminy B. ostateczna decyzja z dnia [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i w związku z tym zgodnie z art. 35 ust. 4 powoływanej ustawy organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wnieśli I. P. i K. P. podnosząc, iż zostały naruszone ich prawa zarówno przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Ponadto skarżący zarzucili, iż nie brali udziału przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzania ścieków komunalnych z projektowanej oczyszczalni do będącego ich własnością rowu melioracyjnego. Skarżący podnieśli, iż ww. rów nie jest w stanie odprowadzić ilości ścieków, wskazanej w projekcie budowlanym, co spowoduje zalewanie ich działki, zanieczyszczenie i erozję gleby.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2012r. pełnomocnik skarżących podtrzymała skargę, uzupełniając ją o zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, a nadto art. 10, 77 i 80 K.p.a., jak również przepisów prawa materialnego tj. art. 34 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych przez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy dokumentację geotechniczną w zakresie niezbędnym do wykonania projektu budowlanego wykonano dopiero w dniu 8 sierpnia 2011r., natomiast sam projekt został sporządzony w dniu 26 czerwca 2011r.. Zarzucono również naruszenie art. 35 ust. pkt 4 ustawy przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo, iż osoba sprawdzająca projekt budowlany w dniu jego sprawdzania nie posiadała ważnego zaświadczenia.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4, w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy braku spełnienia przesłanki w postaci wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zarzucono także naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji przy braku zgody właściwego organu na zmianę gruntów na cele nierolnicze w sytuacji, gdy teren inwestycji stanowiły działki należące do klasy III użytków rolnych, zwarty obszar projektowany do przeznaczenia na cele nierolnicze przekraczał 0,5 ha. Nadto zarzucono, iż decyzja w sprawie zezwolenie na wyłączenie gruntów rolnych została wydana w dniu [...], natomiast wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 5 sierpnia 2011r., co wskazuje na to, iż w dniu składania wniosku inwestor nie legitymował się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wobec powyższego pełnomocnik skarżących wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012r. pełnomocnik uczestnika postępowania Gminy B. złożył kopię pisma Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...] stwierdzające brak podstaw do wszczęcia postępowania na podstawie art. 76 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także kopię ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1). zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2). zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3). kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4). wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, - sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunków określonych w art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja w sprawie pozwolenia na budowie nie ma zatem charakteru uznaniowego, a organ architektoniczno – budowlany nie może dowolnie oceniać przedłożonych przez inwestora dokumentów.

Jak wynika z akt sprawy organ administracji sprawdził projekt budowlany pod względem zgodności z ustaleniami zagospodarowania przestrzennego wynikającymi z ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej dla planowanego przedsięwzięcia, a także pod względem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska wynikającymi z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tegoż przedsięwzięcia. Organ architektoniczno – budowlany jest tymi decyzjami związany, co wynika bezpośrednio z przepisów art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U., nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zatem wszelkie zarzuty względem prawidłowości wydania tych decyzji nie mogą zostać uwzględnione w toku niniejszego postępowania. Rozstrzygnięcia te bowiem znajdują się poza zakresem kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, zakreślonej skargą na decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym ewentualne wzruszenie tych decyzji, które uzyskały walor ostateczności możliwe jest wyłącznie przez uruchomienie trybu nadzwyczajnego.

W ocenie Sądu do projektu budowlanego załączone zostały wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia w tym, kluczowa dla możliwości funkcjonowania oczyszczalni, decyzja Starosty [...] z dnia [...] (znak: [...]) o udzieleniu pozwolenia wodno prawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków, a także uzgodnienia Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., Terenowy Inspektorat w S. w sprawie odprowadzania oczyszczonych ścieków do rowu melioracyjnego i przebudowy urządzeń melioracyjnych.

Za nietrafne w niniejszym postępowaniu należy uznać zarzuty dotyczące wydania powyższego pozwolenia wodnoprawnego, bowiem uzyskanie przez inwestora ostatecznej decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego skutkuje tym, że organ architektoniczno – budowlany bada jedynie zgodność projektu z tym pozwoleniem. Organ nie jest natomiast uprawniony do tego, by analizować, tak zasadność udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, jak i jego zgodność z prawem. Rozstrzygnięcie to, podobnie jak i zgoda na przebudowę rowu melioracyjnego również znajdują się poza zakresem kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, a tym samym ewentualne jego wzruszenie możliwe jest wyłącznie przez uruchomienie trybu nadzwyczajnego.

Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące uzyskania przez inwestora zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej na działkach, na których przedmiotowa inwestycja ma być realizowana. W tym zakresie została bowiem wydana ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] (znak: [...]). Zadaniem organu architektoniczno – budowlanego nie jest badanie zgodności tej decyzji z prawem. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagane jest tylko to, aby inwestor legitymował się stosowną decyzją w zakresie wyłączenia gruntów rolnych, co podlega kontroli organu architektoniczno – budowlanego w zakresie kompletności projektu budowlanego, o czym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Również w tym wypadku wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce tylko i wyłącznie w trybie nadzwyczajnym.

Za niezasadny należało również uznać zarzut rozbieżności czasowej pomiędzy dniem wydania decyzji w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej na działkach o nr 209 i 210, na których przedmiotowa inwestycja ma być realizowana ([...]), a dniem składania wniosku o pozwolenie na budowę (5 sierpnia 2011r.) i nieskuteczności załączonego do wniosku oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Okoliczność, czy na danym terenie występują grunty, których zabudowa jest wykluczona, pozostaje przedmiotem odrębnej oceny, która nie ma związku z oświadczeniem o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W realiach niniejszej sprawy należy wskazać , iż z oświadczenia załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, iż działki o nr 209 i 210 Gmina B. nabyła w dniu 26 lipca 2011r. na podstawie aktu notarialnego nr 4060/2011. Powyższe oświadczenie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zatem spełniony został warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 4 tejże ustawy.

Za niezasadny należy także uznać zarzut sprawdzenia projektu budowlanego przez osoba nielegitymującą się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Rację trzeba przyznać skarżącym, iż do projektu budowlanego załączone zostało zaświadczenie stwierdzające, że sprawdzający projekt mgr inż. arch. W. G. posiada kwalifikację do zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej, które to zaświadczenie ważne było do dnia 31 grudnia 2010r. Obowiązkiem inwestora było zatem uzupełnienie tego braku na żądanie organu, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. Nieprawidłowość w omawianym zakresie uszła uwadze zarówno organów administracji. Jednakże brak w zakresie poświadczenia o aktualnych uprawnieniach jest brakiem usuwalnym. Zaświadczenie jest bowiem urzędowym potwierdzeniem istnienia określonych faktów lub stanu prawnego, także w określonym przedziale czasowym. Ze złożonego do akt sądowych w dniu 13 sierpnia 2012r. zaświadczenia wynika, że W. G. jest członkiem [...] Okręgowej Rady Izby Architektów nieprzerwanie od dnia 20 lutego 2002r., a zaświadczenie jest ważne do dnia 31 grudnia 2013r. Z powyższego wynika, że w dacie sprawdzania projektu budowlanego W. G. posiadał odpowiednie uprawnienia budowlane, o których mowa w ustawie.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 34 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w związku z przepisem § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998r. (Dz.U. nr 126, poz. 839 ze zm.) w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Do projektu budowlanego została bowiem załączona dokumentacja określająca geotechniczne warunki dotyczące budowy przedmiotowej inwestycji. Zasadnie dostrzegają skarżący, iż projekt techniczny oczyszczalni został sporządzony w dniu 28 czerwca 2011r., zaś dokumentacja geotechniczna jest późniejsza i pochodzi z dnia 8 sierpnia 2011r.. Rozbieżność w zakresie okresu sporządzenia powyższych dokumentów nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie bowiem w dniu ferowania decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji miał możliwość oceny zarówno projektu budowlanego, jaki i dokumentacji geotechnicznej, a zatem załączona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja była kompletna. Również rozbieżności pomiędzy przyjętym w projekcie budowlanym i ustalonym w dokumentacji geotechnicznej poziomem wód gruntowych nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Skoro bowiem poziom wód gruntowych przyjęty w projekcie budowlanym jest wyższy (162,7 - 163,0m n.p.m.) niż poziom rzeczywiście ustalony w oparciu o badania geotechniczne (159,8m n.p.m.), to zachowane są walory bezpieczeństwa projektowanej inwestycji ze strony poziomu wód gruntowych.

Podobnie nie może znaleźć uznania zarzut opracowania projektu budowlanego bez znajomości warunków określonych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Okoliczność, iż projekt budowlany został sporządzony przed (28 czerwca 2011r.) wydaniem ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ([...].) nie ma dla oceny legalności zaskarżonej decyzji istotnego znaczenia. Jeśli tylko projekt ten uwzględnia warunki wynikające z decyzji lokalizacyjnej, to data jego opracowania nie ma istotnego znaczenia. .

Reasumując należy stwierdzić, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie może służyć kwestionowaniu wszystkich ostatecznych rozstrzygnięć wydanych na potrzeby realizacji planowanej inwestycji. Jeżeli strona uważa, iż zostały naruszone jej prawa w poszczególnych postępowaniach administracyjnych poprzedzających postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, to powinna przedsięwziąć odpowiednie kroki celem wzruszenia tych rozstrzygnięć w trybie nadzwyczajnym. Nie może natomiast oczekiwać od organu architektoniczno – budowlanego, że będzie on kontrolował zgodność z prawem rozstrzygnięć koniecznych do realizacji planowanej inwestycji. Organ architektoniczno – budowlany sprawdza projekt budowlany w zakresie określonym przepisami prawa budowlanego, i jak już było to podkreślone, w momencie spełnienia wszystkich wymogów, o których mowa w ustawie organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

O wynagrodzeniu dla adwokata, ustanowionego z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

j.m.