Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1586/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. (dalej także jako "skarżąca" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2014 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 6 100 zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej także "u.t.d."), lp. 5.3.1, lp. 5.3.2 i lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr3820/85 (Dz. Urz. UE L 102, str. 1 z 15 marca 2006 r.), art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r, str. 21. ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.).

Do podjęcia powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 20 lutego 2014 r. na drodze krajowej nr 7 w miejscowości [...] poddano kontroli drogowej pojazd [...] wraz z naczepą [...]. Kierujący pojazdem J. Ś. (dalej także jako "kierowca") okazał do kontroli następujące dokumenty: prawo jazdy, dowód osobisty, dowody rejestracyjne kontrolowanych pojazdów wraz z dowodami opłacenia składek obowiązkowego ubezpieczenia OC obu pojazdów, wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydanej dla strony, 3 zaświadczenia o czasie pracy kierowców oraz kartę kierowcy.

Przebieg oraz wyniki kontroli opisano w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Z uwagi na stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z decyzją z [...] marca 2014 r. nałożył na stronę karą pieniężną w łącznej wysokości 6 100 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny;

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Wskazała, że przedmiotowy przejazd realizowany był bez ładunku, w celu wykonania naprawy ogumienia pojazdu, zatem miał charakter niezarobkowy. Podkreśliła, że w chwili zatrzymania do kontroli pojazd przemieszczał się w stronę miejscowości, w której znajdował się serwis ogumienia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności: protokołu kontroli, protokołu zeznań świadka oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego i karty kierowcy zostało udowodnione, że kierowca podczas realizacji przewozu w dniu 11 lutego 2014 r., wykonał nierejestrowany przejazd między godz. 10:56 a 12:30. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 5 000 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał ponadto, że stosownie do art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Przy czym kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych.

Organ odwoławczy stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności danych cyfrowych z karty kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego pojazdu [...], że kierowca:

- w dniu 5 lutego 2014 r. o godz. 19:59 czasu rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, zatem do godz. 19:59 dnia 6 lutego 2014 r, powinien odebrać co najmniej 9-godzinny odpoczynek. Tymczasem w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym zrejestrowano najdłuższy nieprzerwany odpoczynek od godziny 03:29 dnia 6 lutego 2014 r. do godz. 10:47 dnia 6 lutego 2014 r.; który łącznie trwał 7 godz. i 18 minut. Kierowca więc skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godz. i 42 minuty w stosunku do normy okresu odpoczynku skróconego, która wynosi co najmniej 9 godzin;

- w dniu 17 lutego 2014 r. o godz. 18:44 czasu rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, zatem do godz. 18:44 dnia 17 lutego 2014 r, powinien odebrać co najmniej 9 godzinny odpoczynek. Tymczasem w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym zrejestrowano najdłuższy nieprzerwany odpoczynek od godziny 01:07 dnia 18 lutego 2014 r. do godz. 08:36 dnia 18 lutego 2014 r.; który łącznie trwał 7 godz. i 29 minut. Kierowca więc skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godz. i 31 minut w stosunku do normy okresu odpoczynku skróconego, która wynosi co najmniej 9 godzin;

- w dniu 19 lutego 2014 r. o godz. 16:45 czasu rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, zatem do godz. 16:45 dnia 20 lutego 2014 r, powinien odebrać co najmniej 9 godzinny odpoczynek. Tymczasem w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, kierowca został zatrzymany do kontroli o godz. 10:03 dnia 20 lutego 2014 r., do tego momentu kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 6 godz. i 1 minuty. Zatem zakładając, że kierowca od momentu zatrzymania do kontroli zacząłby realizować odpoczynek do godz. 16:45 dnia 20 lutego 2014 r., mógłby odebrać odpoczynek tylko w wymiarze 6 godz. i 42 minut. Oznacza to skrócenie odpoczynku dziennego o 2 godz. i 18 minut.

Biorąc pod organ odwoławczy uznał, że łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 1 100 złotych została nałożona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że nie przedłożyła ona dokumentów, które świadczyłyby, iż wykonywany przejazd podlegał wyłączeniu z obowiązku stosowania norm transportu drogowego, podstawie art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006. Organ podkreślił, że strona nie wskazała również żadnych okoliczności, które mogłyby skutecznie podważyć trafność ustaleń organu I instancji, czy też świadczyłyby o wadliwości kwestionowanej decyzji. W ocenie organu odwoławczego brak jest dowodów potwierdzających konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 92b u.t.d., gdyż strona nie przedstawiła w ramach postępowania dowodów potwierdzających realizację przesłanek określonych w ww. przepisie. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że przedsiębiorca ma obowiązek organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów w zakresie czasu ich pracy.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji I instancji mimo że nie wystąpienia przesłanki uzasadniającej nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w oparciu o podnoszone przez nią okoliczności, w szczególności wobec faktu, iż w dniu 20 lutego 2014 r. pracownik skarżącej wykonywał jedynie niezarobkowy przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d., do którego nie stosuje się przepisów u.t.d.;

2. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 16 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez całkowite pominięcie podnoszonych w toku postępowania przez skarżącą okoliczności uzasadniających przyjęcie, iż w dniu 20 lutego 2014 r. pracownik skarżącej wykonywał jedynie niezarobkowy przewóz drogowy, co w ocenie skarżącej powoduje, iż w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania sankcje przewidziane przepisami u.t.d.;

3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji, z jakich powodów organ uznał, iż wykonywany przez skarżącą w dniu 20 lutego 2014 r. przewóz nie został zakwalifikowany jako niezarobkowy przewóz drogowy wobec podnoszonych przez skarżącą okoliczności sprawy, jak również brak uzasadnienia faktycznego, a w szczególności prawnego wydanej decyzji, a jedynie powielenie argumentacji organu I instancji zawartej w decyzji z dnia [...] marca 2014 r.;

4. art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i brak rozpoznania przez organ II instancji sprawy na nowo, pomimo wskazywania przez skarżącą, iż wykonywany przewóz w dniu 20 lutego 2014 r. był przewozem uregulowanym w art. 4 ust. 4 u.t.d., a przez to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

5. art. 4 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego całkowite pominięcie, pomimo podnoszonych przez skarżącą okoliczności, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.t.d., gdy tymczasem w ocenie skarżącej ww. ustawa nie miała zastosowania w stanie faktycznym sprawy;

6. art. 19 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż organ ma prawo nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, pomimo iż względem skarżącej w tym samym przedmiocie toczyło się również postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] Wydziałem Karnym w sprawie o sygn. akt: [...] z oskarżenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w którym to postępowaniu Sąd uznał skarżącą za winną zarzucanych jej czynów i orzekł względem niej karę grzywny w wysokości 300,00 zł, gdy tymczasem przepisy ww. Rozporządzenia wyraźnie przewidują w przypadku jakiegokolwiek naruszenia przepisów rozporządzenia EWG 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania.

Mając na uwadze powyższe podstawy zaskarżenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasadzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania skargowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 6 ww. ustawy, wykaz naruszeń i wysokości kar pieniężnych za nie ustalanych zawiera załącznik nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym.

W treści lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym wskazano, że karą 5.000 zł sankcjonowane jest naruszenie polegające na niezarejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Sankcji w postaci kory finansowej podlega także skrócenie należnego odpoczynku kierowcy, za które to naruszenie organ wymierzył skarżącej łączną karę pieniężną zgodnie z lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 1 100.

Powyższe przepisy są konsekwencją uregulowań obowiązujących na poziomie europejskim. Istotą kary administracyjnej jest przede wszystkim działanie prewencyjne przymuszające do respektowania nakazów i zakazów. Sam proces wymierzania kary pieniężnej należy rozumieć jako instrument władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest natomiast konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Jej istotę stanowi więc wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania prawa i jest jednocześnie zapowiedzią negatywnych konsekwencji, które nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z niezapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia.

W myśl art. 92b ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. "a", lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że swoim zakresem obejmuje on przypadek, gdy naruszono normy dotyczące przestrzegania przez kierowców przepisów:

- o czasie prowadzenia pojazdów,

- wymaganych przerw i okresów wypoczynku.

Ustawodawca w tych wypadkach wskazał na możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, o ile zostanie wykazane, że organizował on i zdyscyplinował pracę przedsiębiorstwa w sposób, który zapewniał osobom wykonującym na jego rzecz transport drogowy realizowanie go zgodnie z przepisami prawa.

Zauważyć należy, że w zakresie norm wynikających z przepisu art. 92b ust. 1 cyt. ustawy nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy czy przebytej drogi.

W przypadkach zaistnienia takich naruszeń przedsiębiorca może uwolnić się od odpowiedzialności jedynie w wyniku wskazania przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Jednakże przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem kierowca, wykonując przewóz drogowy w dniu 20 lutego 2014 r., nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co wynika z jego oświadczenia do protokołu kontroli znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Podobnie pod względem dowodowym przedstawia się sytuacja w przypadku naruszenia norm czasu odpoczynku kierowcy. Podkreślić należy, iż przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a nie do sytuacji, w których kierowca świadomie ignoruje pracę tachografu i zasady wymaganego odpoczynku. W takich przypadkach przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszania.

Należy mieć na uwadze, że wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu się do przestrzegania przepisów czy też nakładaniu na nich kar umownych, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Nie można wszak skutecznie powoływać się na treść art. 92c ww. ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy to działający w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy kierowca w ramach powierzonych mu zadań działa z naruszeniem przepisów, za które to naruszenia ustawa przewiduje nałożenie kary. Pracodawca i kierowca odpowiadają za prawidłowe i właściwe funkcjonowanie urządzeń kontrolnych (rejestrujących). Oznacza to, że obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przez kierowcę zasad używania urządzeń rejestrujących nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie tego obowiązku powodowałoby, że przedsiębiorca mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu" czy okoliczności, których nie mógł przewidzieć w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest także nadzwyczajnych lub niespodziewanych okoliczności, które miałyby wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a wręcz przeciwnie - ujawnione przez organ uchybienia wskazują na świadome działanie ze strony kierowcy. Brak jest także przesłanek, aby sporny przejazd podlegał wyłączeniu z obowiązku stosowania norm transportu drogowego, podstawie art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006. Skarżąca nie przedłożyła bowiem dokumentów, które świadczyłyby, iż przejazd ten realizowany był jedynie w celach technicznych, związanych z naprawą ogumienia pojazdu. W szczególności brak jest faktury za wykonaną przez warsztat wulkanizacyjny usługę, jak i nie znajduje to potwierdzenia w oświadczeniu kierowcy złożonego do protokołu kontroli. Z uwagi na te okoliczności nie można skutecznie podważyć dokonanych w tym zakresie ustaleń organów obu instancji.

Przesłanki wyłączjącej odpowiedzialność skarżącej za stwierdzone naruszenia przepisów u.t.d. nie może także stanowić wskazany w skardze art. 19 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, gdyż nałożona na skarżącą kara pieniężna stanowi sankcję administracyjną, a więc inny tytuł odpowiedzialności od sankcji prawno-karnej, uregulowanej odrębnymi przepisami. Orzeczenie kary grzywny przez Sąd powszechny stanowi bowiem jedynie konsekwencję odmowy zapłaty mandatu karnego za stwierdzone naruszenie innych, niż wynikające z ustawy o transporcie drogowym przepisów, i nie ma związku z przedmiotową sprawą.

Podsumowując należało stwierdzić, iż skarżąca Spółka była podmiotem wykonującym kwestionowany przewóz, natomiast kierowca działał w jej imieniu i na jej rzecz. Tym samym nałożona na Spółkę kara pieniężna w wysokości 6.100 zł nie narusza obowiązujących przepisów.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.