Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1748/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 247 w zw. z art 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

W skardze W. R. z dnia 8 lipca 2011 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W dniu 19 sierpnia 2011 r. skarżący, wykonując wezwanie Sądu, nadesłał wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego art. 247 ustawy oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.).

Odmienna interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów prowadziłaby do nieuzasadnionego przyznawania pomocy ze środków publicznych w przypadku oczywistej bezzasadności żądań podniesionych przez skarżącego. Ponadto przyznanie pełnomocnika na danym etapie postępowania nie prowadziłoby do usunięcia wad powodujących niedopuszczalność skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest jej złożenie przed wyczerpaniem przysługujących stronie środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 cyt. ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Tymczasem skarżący wyraźnie wskazał jako przedmiot zaskarżenia decyzję pierwszoinstancyjną, od której przysługiwało prawo do złożenia odwołania.

Z uwagi na oczywistą niedopuszczalność skargi prawo pomocy nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania prawa pomocy i Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.