Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1454/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 16,  art. 157  par. 2,  art. 29,  art. 30 i  art. 156  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 201  par. 1,  art. 280,  art. 282  par. 1,  art. 283,  art. 466,  art. 468  par. 1 i  art. 469  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Iwona Kosińska Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Gminy Miejskiej K. i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K. solidarnie kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r. w przedmiocie komunalizacji.

W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) wskazał na następujące okoliczności sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 1992 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – dalej: ustawa komunalizacyjna – stwierdził nabycie przez Gminę K. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...], zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r., wystąpiła [...] Fabryka [...] Sp. z o.o. w likwidacji, reprezentowana przez likwidatorów M. S. i A. G., działających przez pełnomocnika adwokata K. S.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2016 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r., stwierdzającej nabycie przez Gminę K. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej K., obręb nr [...], działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...].

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] kwietnia 2016 r. wystąpił Prezydent Miasta K. Zarzucił jej naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędną ich interpretacją i zastosowanie, a w szczególności nieuwzględnienie prawa wieczystego użytkowania oraz nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., P 46/13.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję – wskazaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2016 r. – MSWiA stwierdził, że komunalizacja na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej dotyczy jedynie mienia ogólnonarodowego (państwowego), należącego do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy te pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom. Zgodnie z tym przepisem mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące m.in. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej.

W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest ustalenie, czyją własnością, według stanu prawnego na dzień 27 maja 1990 r., była nieruchomość oznaczona jako działka nr [...]. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. z [...] maja 1990 r. orzeczono, że nieruchomość objęta [...] w K. działka nr [...] pow. [...] m2, zabudowana budynkiem przy ul. [...], stanowiąca własność [...] Fabryki [...] Sp. z o.o. pod zarządem państwowym – przeszła z mocy prawa z dniem 5 lutego 1946 r., na własność Państwa. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] stycznia 1996 r., wydaną w wyniku przeprowadzonego postępowania nieważnościowego, stwierdziło nieważność w/w decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. z [...] maja 1990 r.

Słusznie zatem wskazał MSWiA w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2016 r., że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wywołuje skutek ex tunc, tzn. od dnia wydania aktu administracyjnego, który podlega unieważnieniu. Następuje przywrócenie stanu poprzedniego obowiązującego przed wydaniem aktu, którego nieważność stwierdzono. Odnosząc taki stan prawny na grunt badanej sprawy MSWiA stwierdził, że orzeczenie (decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. z [...] maja 1990 r.) stanowiące podstawę uznania Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.

W zaistniałej sytuacji brakuje podstaw do stwierdzenia, że na dzień komunalizacji, tj. 27 maja 1990 r. Skarb Państwa posiadał tytuł prawny do spornej nieruchomości. Podtrzymać należy zatem stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r. obarczona jest wadą kwalifikowaną rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, wymagającą stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ustalone naruszenie prawa jest rażące, gdyż treść decyzji Wojewody [...] pozostaje w sprzeczności z treścią ww. przepisu ustawy komunalizacyjnej, przez proste ich zestawienie ze sobą.

Mając na uwadze zarzut Prezydenta K. zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy MSWiA wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji stwierdzając nieważność decyzji komunalizacyjnej wyraźnie wskazał, że Gmina K., przed wydaniem badanej decyzji komunalizacyjnej, aktem notarialnym z [...] marca 1991 r., Rep. A. [...], zbyła na rzecz F. i E. małż. N. samodzielny lokal mieszkalny znajdujący się w budynku położonym w K. przy ul. [...] nr [...]. Fakt ten został również wskazany w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część badanej decyzji komunalizacyjnej. Zatem, zarzut nieuwzględnienia stanu prawnego, w tym prawa wieczystego użytkowania dla tego lokalu jest nietrafiony, bowiem jak już zostało to wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedmiotowy lokal nie był objęty badaną decyzją komunalizacyjną.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu Minister wyjaśnił, że przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ miał również na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja komunalizacyjna ma charakter stricte deklaratoryjny. Nie jest ona źródłem nabycia prawa własności przez gminę i nie kreuje tego prawa. Jej celem jest potwierdzenie faktu nabycia prawa, a poprzez to umożliwienie gminie skutecznego powoływania się w obrocie cywilnoprawnym na przysługujący jej tytuł. W związku z tym, w opinii MSWiA, przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Gdyby jednak uznać, iż decyzja komunalizacyjna ma charakter mieszany, tj. deklaratoryjno - konstytutywny (vide: wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2015 r., I SA/Wa 382/15), należałoby wskazać, iż uzasadniając podjęte w sprawie P 46/13 rozstrzygnięcie Trybunał posłużył się nieostrą przesłanką "znaczny upływ czasu". Trybunał zastrzegając, iż przedmiotowy wyrok nie przesądził jaki termin ma być brany pod uwagę, nie dał wskazówek dla organów stosujących prawo do jego ustalenia. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że z uwagi na zakres konstytucyjności, obejmujący pominięcie ustawodawcze, nie przesądził o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi wadami. Zatem istnieje poniekąd swoboda w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych. Uwzględniając powyższe w odniesieniu do przedmiotowej sprawy Minister stwierdził, iż upływ czasu jaki nastąpił od daty wydania i doręczenia decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r., nie stanowi przeszkody w stwierdzeniu jej nieważności. Organy administracji publicznej zobowiązane są do stosowania wszystkich powszechnie obowiązujących przepisów prawa, o ile przepisy te nie zostaną derogowane jako niezgodne z normami wyższego rzędu, w tym z ustawą zasadniczą.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miejska K. oraz Skarb Państwa, reprezentowani przez Prezydenta Miasta K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wskazał, że aktem notarialnym z [...] marca 1991 r., [...], Gmina K. zbyła na rzecz małżeństwa F. i E. N. lokal mieszkalny nr [...] w przedmiotowym budynku i ustanowiła użytkowanie wieczyste w udziale wynoszącym [...] części gruntu. Organ nadzorczy pominął fakt, iż z lokalem tym związane jest użytkowanie wieczyste w nieruchomości, która podlegała już w całości komunalizacji, bowiem użytkowanie wieczyste dotyczy gruntu, który w całości stanowił własność Skarbu Państwa. W związku z czym Minister nie wziął pod uwagę uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2011 r., III CZP 90/10, zgodnie z którą "Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nabywcę użytkowania wieczystego także w razie wadliwego wpisu w księdze wieczystej Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jako właściciela nieruchomości."

Ponadto data sprzedaży widniejąca w akcie notarialnym "[...] marca 1991" została błędnie wpisana, a prawidłowy wpis brzmieć powinien "[...] marca 1992". Wynika to z wypisu aktu notarialnego złożonego przy księdze wieczystej [...], Repertorium [...] wydanego [...] marca 1992 r. oraz z pisma przewodniego Kancelarii Notarialnej mgr E. D., przy którym przesłano wypis aktu notarialnego [...] z [...] marca 1992 r. Powyższe wskazuje, iż faktycznie umowa notarialna została sporządzona po dacie komunalizacji, tj. po [...] stycznia 1992 r., w związku z czym twierdzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że zarzut nieuwzględnienia stanu prawnego w tym prawa wieczystego użytkowania dla tego lokalu jest nietrafiony bowiem przedmiotowy lokal nie był objęty badaną decyzją komunalizacyjną – jest całkowicie bezpodstawne i potwierdza fakt, że organ nadzorujący nie podjął w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego w sprawie, naruszając przy tym art. 7 i art. 77 k.p.a.

Sama zaś decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] stycznia 1996 r. stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. z [...] maja 1990 r. w przedmiocie przejęcia na własność Państwa nieruchomości stanowiącej działkę [...]stanowiącej własność [...] Fabryki [...] sp. z o.o. pod zarządem państwowym, jest niezgodna z prawem, gdyż Kolegium rozstrzygając przedmiotową sprawę przekroczyło swoje kompetencje.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga podlegała uwzględnieniu, lecz z powodów innych niż zarzuty w niej podniesione (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2016 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2016 r., stwierdzającą nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji (art. 16 k.p.a.). Postępowanie "nieważnościowe" ma charakter postępowania nadzwyczajnego i zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. wszczyna się je na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania na żądanie strony wymaga jednakże uprzedniej kontroli ze strony organu nadzoru, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Organ nie może przejść do kwestii merytorycznych, czyli zbadania czy rzeczywiście w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, zanim nie rozstrzygnie, czy podmiot występujący z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności jest do tego legitymowany. W niniejszej sprawie ta wstępna faza umknęła uwadze organu nadzoru, bowiem wszczął on postępowanie "nieważnościowe" w żaden sposób nie odnosząc się do tego, czy likwidatorzy [...] Fabryki [...]Sp. z o.o. w likwidacji byli uprawnieni do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. "Jeśli organ podejmie czynności na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, a nie zostanie w toku postępowania konwalidowany brak wniosku pochodzącego od strony legitymowanej, to takie postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z 27.10.2006 r., I OSK 1080/05, LEX nr 281345). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Podkreślić należy, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] stycznia 1992 r. wystąpili likwidatorzy [...] Fabryki [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. – M. S. i A. G. (wniosek z 13 czerwca 2014 r.). Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten określa podmioty posiadające legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. W art. 29 k.p.a. zostały wymienione podmioty posiadające tzw. podmiotowość administracyjnoprawną. Pojęcie to należy rozumieć jako zdolność nabywania praw lub obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Katalog zawarty w art. 29 k.p.a. jest wyczerpujący, co oznacza, że stronami mogą być tylko podmioty w nim wymienione, a więc osoby fizyczne i prawne oraz nieposiadające osobowości prawnej państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne. Przepisy art. 30 k.p.a. regulują zdolność procesową stron, przez którą należy rozumieć zdolność do podejmowania działań ze skutkiem procesowym. W myśl art. 30 § 3 k.p.a. strony niebędące osobami fizycznymi posiadają zdolność procesową, gdy działają poprzez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli.

W żadnym przypadku nie można uznać, że uprawnienie do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w imieniu spółki z o.o. posiada likwidator spółki, gdyż uprawnienie do reprezentowania spółki należy do wyłącznej kompetencji jej zarządu (art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych; dalej: k.s.h.). Wprawdzie zgodnie z art. 280 k.s.h. "Do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej", ale właśnie ten ostatni człon przepisu w powiązaniu z art. 282 § 1 i art. 283 k.s.h. przesądza o braku możliwości działania likwidatorów w tej sprawie. W czasie prowadzenia likwidacji spółka zachowuje osobowość prawną (art. 274 § 3 k.s.h.), ale jej zdolność do czynności prawnych jest ograniczona celem likwidacji. Z chwilą otwarcia likwidacji zmienia się bowiem cel działania spółki. Od tego momentu nie chodzi już o kontynuowanie dotychczasowej działalności spółki, ale o jej całkowite zakończenie. Spółka nie powinna w tej sytuacji rozpoczynać nowych interesów, jeżeli nie jest to konieczne do przeprowadzenia likwidacji i wynika z rachunku ekonomicznego. Dlatego też ustanowieni likwidatorzy spółki nie mogą podejmować wszelkich czynności, jakie są możliwe w zwykłej spółce, ale muszą prowadzić działania zmierzające jedynie do osiągnięcia celu, w jakim zostali powołani, czyli likwidacji spółki poprzez zakończenie jej działalności i doprowadzenie do jej wykreślenia z rejestru. Wynika to bezpośrednio z art. 282 § 1 k.s.h., który stanowi, że likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności, wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe interesy mogą podejmować tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw w toku. Z brzmienia tego przepisu wynika, że z czynności likwidacyjnych wyłączone są takie, które mają wymiar strategiczny i wieloletni, ponieważ celem likwidatora powinno być sprawne zakończenie działalności likwidowanej spółki. Przesądzające i decydujące znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma art. 283 k.s.h., który stanowi, że w granicach swoich kompetencji określonych w art. 282 § 1 likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki. Ograniczenia kompetencji likwidatorów nie mają skutku prawnego wobec osób trzecich. Wobec osób trzecich działających w dobrej wierze uważa się czynności podjęte przez likwidatorów za czynności likwidacyjne. Przepis ten oznacza, że wprawdzie na mocy art. 280 k.s.h. do likwidatorów stosuje się przepisy dotyczące członków zarządu, jednakże prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki przez likwidatorów uległo znacznemu ograniczeniu w porównaniu z uprawnieniami członka zarządu. Obejmuje bowiem ono prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki tylko w ramach czynności likwidacyjnych.

Wystąpienie przez likwidatora o wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego skontrolowania prawidłowości podjęcia ostatecznej decyzji komunalizacyjnej nie mieści się w ustawowej definicji czynności likwidacyjnych (art. 282 § 1 k.s.h.). Oznacza to, że na mocy art. 283 § 1 k.s.h. likwidator nie jest umocowany (legitymowany) do składania w imieniu spółki tego rodzaju wniosków. W ocenie sądu likwidator nie może zastępować organów spółki i występować w jej imieniu w sprawach nie związanych z jej likwidacją, a zatem wychodzących poza zdefiniowane w art. 282 § 1 k.s.h. czynności likwidacyjne.

Podobne stanowisko, ale w odniesieniu do spółki akcyjnej, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 sierpnia 2010 r., I OSK 1376/09. Jest ono w całości aktualne w odniesieniu do spółki z o.o., jako że art. 280, art. 282 § 1 i art. 283 § 1 k.s.h. mają identyczne brzmienie, jak analogiczne przepisy odnoszące się do spółki akcyjnej (odpowiednio art. 466, art. 468 § 1 i art. 469 § 1 k.s.h.).

Skoro więc MSWiA wszczął postępowanie nadzorcze na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to postępowanie to, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Orzekając co do istoty sprawy MSWiA naruszył powołany przepis, a także art. 30 § 3 k.p.a. w zw. z art. 282 § 1 i art. 283 § 1 k.s.h., co w oczywisty sposób miało wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji, już tylko na marginesie zauważyć należy, że ustanowienie w ułamkowej części użytkowania wieczystego na skomunalizowanej nieruchomości, związanego z własnością lokalu nr [...], stanowi w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, gdyż użytkowanie wieczyste może istnieć tylko na gruncie publicznym (art. 232 § 1 k.c.), a "Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nabywcę użytkowania wieczystego także w razie wadliwego wpisu w księdze wieczystej Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jako właściciela nieruchomości" (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 lutego 2011 r., III CZP 90/10).

Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.