Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 2/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odmówiono sprostowania uzasadnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o sprostowanie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r. w dniu 27 października 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 28 marca 2017 r.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dniu 28

marca 2017 r. odrzucił skargę K. J. - dalej skarżący, na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o skardze kasacyjnej, doręczono skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o zażaleniu, doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenie odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

Kolejno w dniu 26 maja 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący nadesłał pismo, z którego treści nie wynikały jego intencje procesowe. W związku z tym pismem z dnia 21 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego o sprecyzowanie, czy ww. pismo stanowi wniosek o uzupełnienie postanowienia tut. Sądu z dnia 28 marca 2017 r. odrzucającego skargę, czy też jest zażaleniem na postanowienie z dnia 16 maja 2017 r. odrzucające skargę kasacyjną, czy też innym pismem procesowym - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 27 czerwca 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenie odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

W odpowiedzi z dnia 29 czerwca 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący wyjaśnił, że żąda m.in. sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 28 marca 2017 r., w zakresie podstawy prawnej orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowaniu podlegają jedynie wyroki (na podstawie art. 156 p.p.s.a.), postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 p.p.s.a.). Sprostowaniu

mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., l PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155).

Możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki (np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska). Sprostowanie niedokładności może zatem dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp.

Podkreślenia wymaga, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie skarżącego zawarte w treści wniosku nie mieści się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że uzasadnienie postanowienia z dnia 28 marca 2017 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, podlegających sprostowaniu w trybie ww. przepisu.

W związku z powyższym wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia ww. postanowienia nie jest zasadny.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.