Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2597/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu wniosku T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Skarżącą") z dnia 5 kwietnia 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) – zwanej dalej: "ustawą o podatku VAT", kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie za wrzesień 2009 r., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, kwotę podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie za wrzesień 2009 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 17 grudnia 2012 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: “O.p." Następnie w piśmie z dnia 5 kwietnia 2013 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, iż decyzja organu pierwszej instancji została jej doręczona na zasadzie fikcji doręczenia, wobec czego nie miała ona wiedzy o jej wydaniu. O wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. Skarżąca dowiedziała się dopiero w trakcie postępowania egzekucyjnego. Natomiast przyczyną niepodjęcia korespondencji było przebywanie jedynego pracownika Skarżącej na urlopie w grudniu 2012 r. oraz unieruchomienie K. J. - Prezesa Spółki, z powodu skręcenia stawu kolanowego, na dowód czego Skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie.

Z dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, iż wskazany organ po dokonaniu analizy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołując się na treść przepisów art. 162 § 1 i 2 O.p. wskazał, że jedną z przesłanek przywrócenia uchybionego terminu procesowego jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Natomiast o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się więc z obowiązkiem strony do szczególnej dbałości o swoje interesy. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego. Biorąc powyższe pod uwagę wskazany organ stwierdził, że w jego ocenie Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu, określonego dla złożenia odwołania. Nie wykazała bowiem, że w okresie do dnia 31 grudnia 2012 r. (dzień, w którym upływał termin do wniesienia odwołania) zaistniały niezależne od niej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. W ocenie organu, okoliczności wskazane we wniosku, tj. nieobecność pracownika i kontuzja Prezesa Spółki w grudniu 2012 r. oraz brak wiedzy o wydaniu decyzji, nie są argumentami mogącymi usprawiedliwiać powyższe uchybienie. Organ zauważył w tym miejscu, iż załączony do wniosku dokument podróży potwierdza jedynie, iż pracownik Skarżącej przebywał na wyjeździe za granicą do dnia 14 grudnia 2012 r., wobec czego nie stanowi on dowodu, iż pracownik ten był nieobecny do końca grudnia 2012 r. Ponadto w ocenie organu Skarżąca nie wykazała w jaki sposób choroba jej Prezesa uniemożliwiła jej dotrzymanie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania, nie wyjaśniła czy mogła skorzystać z pomocy innych osób, co oznacza że nie uwiarygodniła dołożenia staranności przy dochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu Skarżąca wiedziała, że wobec niej jest prowadzone postępowanie podatkowe, a co za tym idzie organ może kierować do niej korespondencję. Co więcej Skarżąca wiedziała, że postępowanie dowodowe zostało zakończone, gdyż postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. wyznaczono jej 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W takiej sytuacji Skarżąca musiała mieć świadomość, iż na etapie, w którym doszło już do zapoznania się z materiałem dowodowym, organ może wydać i przesłać jej decyzję. Końcowo organ zauważył również, że Skarżąca nie zachowała także 7 – dniowego terminu na złożenie swojego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przyjmując bowiem nawet że Skarżąca zgodnie z jej twierdzeniami dowiedziała się o wydaniu przedmiotowej decyzji już w trakcie postępowania egzekucyjnego, to z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 16 lipca 2013 r. nr [...] wynika, iż Skarżąca w dniu 13 marca 2013 r. została zawiadomiona o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność wynikającą z tytułów wykonawczych wystawionych w związku z wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Z zestawienia dat wynika zatem, że wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyżej decyzji nadany w urzędzie pocztowym w dniu 8 kwietnia 2013 r. został wniesiony po upływie 7 dni od dnia ustania wskazanej przez Skarżącą przyczyny uchybienia terminowi.

Skarżąca zaskarżyła następnie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 26 września 2013 r., zarzucając mu naruszenie art. 162 § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie iż przedstawione przez Skarżącą okoliczności nie stanowią o braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała, iż choroba jej Prezesa jako okoliczność nagła i niespodziewana uniemożliwiła jej odbiór przesyłki pocztowej zawierającej przedmiotową decyzję. Skarżąca podniosła też, że z pewnością wyręczyłaby się przy odbiorze przesyłki pocztowej inną osobą, gdyby tylko miała świadomość tego że jest taka potrzeba. Ponadto wedle relacji Skarżącej w toku prowadzonego z jej udziałem postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej wielokrotnie kierował do niej przesyłki pocztowe wysyłane na dwa adresy – nie tylko na adres siedziby skarżącej Spółki, lecz również do H. Z tego względu zdaniem Skarżącej nie można uznać zgodnie z twierdzeniami organu, że sama świadomość Skarżącej o prowadzeniu wobec niej postępowania kontrolnego jest jednoznaczna ze świadomością, że organ tym razem skieruje do niej korespondencję tylko pod jeden adres.

W piśmie z dnia 15 października 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zaskarżono postanowienie, którym organ odwoławczy odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie za wrzesień 2009 r.

Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym stosownie do treści art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powyższej regulacji wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) zainteresowany dopełnił czynności, dla których określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Wymaga podkreślenia, że przywrócenie terminu nie jest oparte na uznaniu administracyjnym, ale ziszczeniu się wskazanych warunków; ich wystąpienie skutkować musi przywróceniem terminu, brak z kolei któregokolwiek z nich powoduje, iż termin nie może zostać przywrócony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 849/06, LexPolonica nr 2142388).

W niniejszej sprawie okolicznością sporną pomiędzy stronami było to czy Skarżąca złożyła swój wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w terminie, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. Kwestią sporną było również to czy Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu). Zatem o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu.

Sąd podziela w niniejszej sprawie pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zaliczyć można zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r., I FSK 695/07, CBOSA).

Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, LEX nr 494229).

W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego, że w niniejszej sprawie przesłanka uprawdopodobnienia braku winy Skarżącej strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie została spełniona, jest uzasadnione.

Na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca, formułując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała, że niewniesienie w terminie ustawowym odwołania było przez nią niezawinione, bowiem o decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. Skarżąca dowiedziała się dopiero w trakcie postępowania egzekucyjnego. Natomiast przyczyną niepodjęcia korespondencji było przebywanie jedynego pracownika Skarżącej na urlopie w grudniu 2012 r. oraz unieruchomienie K. J. - Prezesa Zarządu skarżącej Spółki, z powodu skręcenia stawu kolanowego, na dowód czego Skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie.

W świetle powyższego zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy zauważył, że Skarżąca miała świadomość toczącego się z jej udziałem postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji i tego, że może być skierowana do niej przez ten organ korespondencja, w tym również decyzja administracyjna. Jak wskazuje bowiem organ odwoławczy – postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. organ pierwszej instancji zawiadomił Skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego oraz wyznaczył jej 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a następnie po rozpatrzeniu zgłoszonych przez Skarżącą wniosków dowodowych, postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. doręczonym Skarżącej w dniu 22 listopada 2012 r. organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, co zdaniem Sądu mogło Skarżącej dawać podstawę do przypuszczenia, iż wkrótce organ wyda decyzję z jej sprawie, która zostanie jej przesłana za pośrednictwem poczty. W takiej sytuacji Skarżąca wiedząc, iż w danym okresie z uwagi na planowany wcześniej urlop jedynego swojego pracownika oraz zaistniałą chorobę jej Prezesa Zarządu, faktycznie brak będzie osób, które mogłyby odebrać kierowaną do Skarżącej korespondencję pocztową - winna była podjąć działania mające na celu zapobieżenie takiej sytuacji, takie jak ustanowienie pełnomocnika do odbioru korespondencji czy podanie organowi podatkowemu adresu, pod którym Skarżąca będzie mogła bez przeszkód odbierać korespondencję. Działania takie bez wątpienia stanowiłyby o dochowaniu przez Skarżącą należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw i pozwoliłyby uniknąć niekorzystnych dla niej konsekwencji. Natomiast brak takich działań w kontekście wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. należy oceniać jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu temu terminowi.

Sąd zgodził się również w niniejszej sprawie ze stanowiskiem organu odwoławczego zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym choroba może uzasadniać brak winy w uchybieniu terminu, jeżeli jest nagła i nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Natomiast sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Trzeba bowiem wykazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. W tym stanie rzeczy dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi koniecznym było uwiarygodnienie przez Skarżącą jej niemożności działania mimo dołożenia staranności w przezwyciężaniu takiej przeszkody. Jednakże Skarżąca nie wykazała w jaki sposób choroba Prezesa Zarządu uniemożliwiła jej dotrzymanie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Skarżąca nie wyjaśniła też czy mogła skorzystać z pomocy innych osób, co oznacza że nie uwiarygodniła dołożenia staranności przy dochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Za zasadny uznać również należy zdaniem Sądu pogląd organu odwoławczego, iż Skarżąca nie wykazała, że w okresie do dnia 31 grudnia 2012 r., kiedy upłynął termin do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji, istniały niezależne od niej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Zauważyć bowiem należy, iż załączony do wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dokument podróży potwierdza, iż pracownik skarżącej Spółki przebywał na wyjeździe za granicą do dnia 14 grudnia 2012 r., co oznacza że po powrocie do pracy z urlopu miał on możliwość znalezienia w skrzynce pocztowej awiza informującego o możliwości odbioru w urzędzie pocztowym przesyłki pocztowej kierowanej do Skarżącej. Ponadto analiza załączonego do wniosku Skarżącej zaświadczenia lekarskiego z dnia 29 listopada 2012 r. odnoszącego się do stanu zdrowia K. J. będącego Prezesem Zarządu skarżącej Spółki, wskazuje iż miał on zalecenie lekarskie ograniczenia chodzenia przez okres 4 tygodni, co oznacza że wskazana przez Skarżącą przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w postaci choroby K. J. ustała w dniu 27 grudnia 2012 r., tj. jeszcze przed upływem terminu do wniesienia odwołania.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności należy zdaniem Sądu uznać, iż Skarżąca nie wykazała w niniejszej sprawie, że wniesienie odwołania było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że Skarżąca nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się bowiem - jak już wskazano powyżej - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy czym to na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia stosowną argumentacją swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niej niezależna i ustała nie wcześniej niż 7 dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Tymczasem w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż Skarżąca nie wykazała również że stosowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został przez nią złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia temu terminowi. Skarżąca ograniczyła się bowiem w tym zakresie jedynie do ogólnikowego wskazania, iż o decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. dowiedziała się dopiero w trakcie postępowania egzekucyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za zasadne stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zachowanie Skarżącej nosi cechy braku dopełnienia należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, przez co nie można uznać aby Skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Odnosząc się natomiast do argumentu zawartego w skardze, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została doręczona jedynie na adres siedziby Skarżącej mimo, że organ ten wielokrotnie kierował korespondencję również na adres w H., Sąd zauważa, iż stosownie do art. 151 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Zatem w ocenie Sądu organ podatkowy I instancji prawidłowo adresował wydaną przez siebie decyzję na adres siedziby Skarżącej przy ul. [...] w W. i tam Skarżąca winna była decyzję tą odebrać.

W tym też stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia w sprawie naruszenia wskazywanych przez Skarżącą przepisów i innych uchybień procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił jako niezasadną.