Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 524/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 364/12 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 364/12, po rozpoznaniu skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości: w pkt 1 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w części dotyczącej określenia terminu wykonania obowiązku oraz orzekł, że w tej części zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie, w pkt 3 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 370 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Prezydent Miasta Częstochowy, na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nakazał E. H. i A. H. przywrócić poprzednie zagospodarowanie nieruchomości, położonej przy ulicy [...] w Częstochowie, poprzez podjęcie działań naprawczych zmierzających do usunięcia utwardzenia terenu wykorzystywanego dla działalności gospodarczej – skupu złomu, doprowadzając do pierwotnego wykorzystania terenu dla potrzeb zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyznaczając termin na realizację powyższego do dnia 31 stycznia 2012 r.

Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające ustalił, że nabyta w 1997 r. przez A. H. nieruchomość była zabudowana budynkiem mieszkalnym i garażem, a w pozostałej jej części rosły drzewa, trawa i był zlokalizowany staw. Wobec rozbieżnych zeznań uczestniczących w postępowaniu stron, organ posłużył się ukazującymi składowisko złomu wydrukami ortofotomapy, na podstawie których ustalił, że zmiany zagospodarowania działki nastąpiły po 2003 r., czyli w czasie obowiązywania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w istniejącym stanie nieruchomość położona jest wśród terenów zagospodarowanych dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., po rozpoznaniu odwołania A. H., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji środowiskowej, organ wyjaśnił, że decyzja ta jest wymagana przez podjęciem starań o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Innymi słowy istnienie w obrocie decyzji środowiskowej nie może przesądzić o treści decyzji wydanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym nie może mieć wpływu na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy i orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w przywołanym na wstępie wyroku wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz, prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Powyższa regulacja zawiera więc dwie sankcje w przypadku dokonanej zmiany zagospodarowania terenu bez posiadania decyzji ustalającej warunki zabudowy, przy czym tylko jedna z tych sankcji obwarowana jest dodatkowo terminem. Gdy organ korzysta z drugiej sankcji przewidzianej w tym przepisie nie ma podstawy prawnej dla określenia takiego terminu. Stąd też w tym zakresie Sąd uznał, że decyzje Prezydenta Miasta Częstochowy i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie dotknięte były wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – czyli wydane zostały bez podstawy prawnej i stwierdził ich nieważność w tym zakresie.

Odmiennie natomiast Sąd ocenił pozostałą część decyzji. Pamiętając, że przedmiotowe decyzje wydane zostały w wyniku ponownego postępowania po wyroku z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 672/09, w pierwszej kolejności Sąd sprawdził, czy przeprowadzone przez organy postępowanie uwzględniło wskazania i oceny zawarte w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd w wyroku z dnia 12 listopada 2009 r. uznając braki w postępowaniu dowodowym nakazał jego uzupełnienie w kierunku wyczerpującego ustalenia czasu dokonanej zmiany zagospodarowania, w tym jednoznacznej odpowiedzi na pytanie - czy zmiany te miały miejsce po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jaki miały charakter.

Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej uwzględniając zasadę wyrażoną w art. 7 K.p.a. podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, opierające się na tylko na oględzinach, zeznaniach stron i wskazanych świadków, ale także zostały dołączone do akt sprawy dowody z dokumentów w postaci ortofotmap tego terenu z kolejnych lat, począwszy od 1999 r.

Doszło w ten sposób do wyczerpującego i przekonującego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Poza sporem pozostawała i pozostaje okoliczność, że dla terenu przy ulicy [...] w Częstochowie brak jest ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż na każdy przejaw działalności inwestycyjnej, bez względu na okoliczność, czy dla takiej inwestycji wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też wystarczające jest zgłoszenie, konieczne jest wcześniejsze uzyskanie warunków zabudowy. Ustalone także zostało, że zmiany na działce A. H. zachodziły stopniowo, przy czym przeobrażenie tej nieruchomości z nieruchomości porośniętej drzewami, trawą na nieruchomość utwardzoną dla celów prowadzonej działalności gospodarczej - skup złomu, widoczne jest na mapie z 2009 r. Mapy z lat 2003, 2005 i 2007 przynajmniej w części przedstawiają jeszcze nieruchomość skarżącego jako nieutwardzoną, a w części porośniętą zielenią, nawet ze stawem. Oznacza to, że zmiana zagospodarowania tej działki nastąpiła już po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu wynika z tego, że przynajmniej część przedmiotowej działki zmieniła przeznaczenie (została utwardzona lub miała miejsce modyfikacja wcześniejszego utwardzenia, po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co oznacza zasadność rozstrzygnięć organów administracji. Powyższe przesądza o tym, iż ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej wyrażonej przepisem.

Jak wskazał Sąd, z przekazanych akt sprawy wynika, że dla przedmiotowej działki nie wydano decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zatem organ orzekający w sprawie jest uprawniony (przy spełnieniu wszystkich przesłanek) do podjęcia odpowiednich kroków w trybie art. 59 ust. 3 powołanej ustawy. Regulacja ta zawiera dwie sankcje w przypadku dokonanej zmiany zagospodarowania terenu bez posiadania decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie zawiera żadnych przesłanek którymi organ administracji powinien się kierować przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wybór pierwszej sankcji przewidzianej w art. 59 ust. 3 pkt 1 oznacza chęć określenia warunków, na jakich dokonana (lub dokonywana) zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna (przez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Konsekwencją jednak stwierdzenia, że podejmowane przez inwestora działania są niedopuszczalne i nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy – jest wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga też fakt, że wprawdzie brak jest określenia w obowiązującym porządku prawnym pojęcia "zmiana zagospodarowania terenu", to jednak odwołując się do wiedzy pozaprawnej i dokonanych ustaleń faktycznych w tej konkretnej sprawie trzeba stwierdzić, iż niewątpliwie nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania terenu, która wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, na co wskazują dołączone do akt sprawy ortofotomapy tego terenu

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania i skargi, że organy nie uwzględniły całokształtu sprawy, pominęły inne wydawane w sprawie decyzje przez co doprowadziły do funkcjonowania w obrocie prawnym sprzecznych i wykluczających się decyzji, Sąd stwierdził, że są one nieuzasadnione. Wskazując na decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. podkreślił, że jest to decyzja z reguły poprzedzająca decyzję o warunkach zabudowy, tym niemniej nieprzesądzająca, że decyzja o warunkach zabudowy dla konkretnej inwestycji zostanie wydana. Obie decyzje podejmowane są wprawdzie dla tej samej inwestycji, ale inne są warunki, których spełnienie determinuje wydanie każdej z nich. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy dla pozytywnego rozstrzygnięcia niezbędne jest spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także w przypadku decyzji wydawanych przez organy nadzoru budowlanego w zakresie legalności konkretnych obiektów budowlanych Sąd stwierdził, że dotyczą one dalszych kwestii, których organy w tym postępowaniu nie uwzględniały i nie muszą one wpływać na podejmowane w tym zakresie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. H., zaskarżając go w części oddalającej skargę dotyczącej orzeczenia o istnieniu przesłanek do zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego zagospodarowania nieruchomości w częściach dotyczących określenia terminu wykonania obowiązku, a w pozostałym zakresie oddalenia skargi na te decyzje, pomimo że nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy, a Sąd pierwszej instancji tolerował naruszenie przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowo dokonana ocena materiału dowodowego powinna skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w całości lub jej uchyleniem,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1, art. 151 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wszystkich elementów koniecznych przewidzianych przez art. 141 § 4 P.p.s.a. i zastosowanie określeń nieostrych i niezrozumiałych, które sprawiają, że uzasadnienie nie przybliża stanu sprawy i jej nie wyjaśnia, a ponadto poprzez nieustosunkowanie się Sądu do wszystkich zarzutów skargi i niewskazanie w uzasadnieniu sposobu dalszego postępowania,

3) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do części zaskarżonych decyzji, podczas gdy wobec braku przesłanek do zastosowania instytucji przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości określonych w art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wobec istnienia prawomocnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych z dnia 22 sierpnia 2011 r., która jest dla organów wiążąca, skarga wniesiona do Sądu pierwszej instancji zasługiwała na uwzględnienie w całości.

W oparciu o powyższe zarzuty A. H. wniósł o uchylenie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2012 r. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że mimo wielokrotnego przeprowadzenia postępowania przez organy administracyjne nie doszło do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w tym w szczególności tych, które odnoszą się od ustalenia terminu i sposobu utwardzenia terenu działki stanowiącej nieruchomość przy ul. [...]. Po raz kolejny ani organy administracyjne, ani Sąd pierwszej instancji nie wyjaśniły na jakiej podstawie doszły do przekonania, że do utwardzenia terenu przedmiotowej działki doszło już pod rządami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W żaden sposób nie odniesiono się bowiem do następujących kwestii:

- SKO w Częstochowie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że na wydruku z ortofotomapy z 2009 r. nie ma stawu i nie ma zieleni, a na ich miejscu jest składowisko złomu; podobnie jak organ również Sąd pierwszej instancji nie chciał dostrzec, że na przedstawionym przez A. H. zdjęciu ortofotomapy z dnia 2 maja 2003 r., czyli w dacie sprzed wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym także nie ma stawu, ani zieleni;

- zgodnie z uzasadnieniem decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia [...] marca 2009 r. - mocą której umorzone zostało postępowanie w sprawie zmiany zagospodarowania terenu, sąsiad skarżącego – M. P. jednoznacznie stwierdził, że utwardzenie terenu miało miejsce w latach 1998 – 2000; ten aspekt sprawy ponownie nie został zbadany i rozważony, chociaż niewątpliwie wywierał znaczny wpływ na materiał dowodowy i charakter końcowego rozstrzygnięcia;

- nigdy nie została wzruszona prawomocna decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2006 r. o umorzeniu postępowania w sprawie utwardzenia terenu nieruchomości przy ulicy [...], gdzie organ nadzoru budowlanego wyjaśnił kwestię użytej technologii i obszar na którym doszło do utwardzenia. Także i ten aspekt sprawy pozostał poza sferą zainteresowania Sądu pierwszej instancji.

Podniesiono, że w uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji nie wskazał też dalszego sposobu postępowania zwłaszcza, że organy administracji w żaden sposób nie określiły w jaki sposób miałoby dojść do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości i co organy rozumieją przez podjęcie działań naprawczych w tym zakresie. Skarżący wskazał, że w tej konkretnej sprawie Prezydent Miasta Częstochowy decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia kwalifikowanego jako punkt zbierania lub przeładunku odpadów w tym złomu na działce przy ul. [...] – nie dostrzegając żadnych przeciwwskazań dla lokalizacji inwestycji i możliwości jej przeprowadzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Za niezasadny należy uznać zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w wyniku niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia [...] listopada 2011 r. nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości, położonej przy ulicy [...] w Częstochowie, poprzez podjęcie działań naprawczych zmierzających do usunięcia utwardzenia terenu wykorzystywanego dla działalności gospodarczej – skupu złomu, doprowadzając do pierwotnego wykorzystania terenu dla potrzeb zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który był podstawą prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji - w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Przy czym uprawnienie wynikające z tego przepisu może być realizowane do sytuacji zaistniałych po dniu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli od dnia 11 lipca 2003 r.

Zarzut niewyjaśnienia stanu faktycznego sprowadzał się w rozpoznawanej sprawie do kwestii ustalenia kiedy dokonano przedmiotowej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, a w konsekwencji możliwości zastosowania wymienionego wyżej przepisu ustawy. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że zmiana sposobu zagospodarowania działki położonej przy ulicy [...] w Częstochowie została dokonana po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższy fakt wskazują jednoznacznie ustalenia poczynione na podstawie dołączonych do akt sprawy ortofotomap. Fakt urządzenia składowiska złomu na przedmiotowej działce potwierdza mapa z 2009 r., podczas gdy na mapie z 2003 r. nieruchomość ta jest poza znajdującymi się na niej budynkami w zasadzie w całości porośnięta zielenią. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego odnośnie ustalenia czasu zmiany sposobu zagospodarowania jego działki, błędnie bowiem skarżący utożsamia zmianę zagospodarowania terenu jako sprowadzającą się jedynie na kwestii dokonania utwardzenia terenu, gdy tymczasem podstawowe znaczenie dla zastosowania sankcji przewidzianej w art. 59 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy miało ustalenie, że w czasie obowiązywania tego przepisu dokonano zmiany zagospodarowania tejże działki polegającej na urządzeniu na jej znacznej części składowiska złomu, w sytuacji gdy pierwotnie teren ten był wykorzystywany dla potrzeb zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wobec powyższego za trafną należało uznać ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, że organy administracji orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący i przekonujący wyjaśniły jej stan faktyczny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie naruszała art. 80 K.p.a. Organy administracji wykonały zalecenia wynikające z wyroku z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 672/09 odnoszące się do ustaleń stanu faktycznego, a w szczególności określenia kiedy nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania działki. W celu ustalenia tej daty przeprowadzono szereg dowodów, w tym w postaci zeznań świadków, stron, oględzin oraz dowodów z dokumentów w postaci ortofotomap. Tym samym można było też uznać, że organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., należało zatem uznać za niezasadne.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej argumentu dotyczącego wydania przez Prezydenta Miasta Częstochowy decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia kwalifikowanego jako punkt zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu, na działce przy ul. [...] należy stwierdzić, że okoliczność ta nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, tak jak się tego spodziewa skarżący. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o treści wskazanej przez skarżącego nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że w niniejszej sprawie, zgodnie z ustaleniami organów administracji przyjętymi przez Sąd pierwszej instancji, została spełniona hipoteza normy prawnej określonej w art. 59 ust. 3 powołanej ustawy, polegająca na zmianie sposobu zagospodarowania terenu przedmiotowej działki bez wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co stanowiło uzasadnioną podstawę do zastosowania sankcji wymienionej w pkt 2, czyli nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która ma na celu, jak już sama nazwa wskazuje, określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i jest związana z analizą potencjalnego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko, nie przesądza jeszcze, że dla planowanej inwestycji zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy. Wprawdzie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, ale do wydania tej ostatniej decyzji niezbędne jest jeszcze spełnienie innych koniecznych warunków określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inny też jest cel decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest głównie przesądzenie, czy na danym obszarze dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju.

Za oparty na nieusprawiedliwionych podstawach należało uznać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., określającego co powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Ponadto uzasadnienie to pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu w stopniu umożliwiającym jego ocenę i kontrolę. Trzeba też zauważyć, że jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II FSK 1695/06 – "Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności". W szczególności niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał dalszego sposobu postępowania. Należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 141 § 4 P.p.s.a., sąd zawiera wskazania co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie skarga w zakresie dotyczącym nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości została zaś oddalona.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie podniesiony przez skarżącego zarzut, że organy administracji nie wskazały w jaki sposób miałoby dojść do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości - w sytuacji, gdy określono wyraźnie cel działań naprawczych, jakim w przypadku przedmiotowej działki jest doprowadzenie do pierwotnego wykorzystania terenu dla potrzeb zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.