Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1187/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 77 par. 1 art. 11, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 74 art. 75
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. M.-C. i T. M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (jednolity tekst: Dz.U.z 200lr., Nr 79,poz.856 ze zm.) oraz art. 127 § 2, w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu w dniu [...] lutego 2015 roku odwołań J. M. i T. C. od decyzji Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2014 roku, umarzającej postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza W. z dnia [...] września 2013 roku, Nr [...], ustalającej na wniosek D. i K. małż. K. [...] s.c. warunki zabudowy terenu działek: nr [...] i nr [...], położonych w W. przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego na budynek usługowy (hotelowo- szkoleniowy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 28 i 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2015 r. zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy:

J. M. i T. C. pismem z dnia 18 października 2013 r. wnieśli o uznanie ich za stronę postępowania dotyczącego warunków zabudowy (przebudowy) inwestycji D. i K. K. [...] s.c. dla budynku znajdującego się na działkach nr [...] oraz nr [...] oraz wnieśli odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2013 r. wydanej w powyższym przedmiocie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdziło niedopuszczalność ww. odwołania wobec decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r. Pismami z dnia 4 listopada 2013 r. (wpływ do organu 6 listopada 2013 r.) Skarżący wskazali, że ich pismo z dnia 18 października 2013 r. należy traktować również jako wniosek o wznowienie postępowania. Podnieśli, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu 10 października 2013 r. Podali, że powinni być uznani za stronę postępowania, gdyż budynek którego decyzja dotyczy znajduje się w odległości 49 m, czyli ok. 15 m dalej niż działka będąca przedmiotem innego postępowania, co do której organ stwierdził, że jej właścicielom przysługuje interes prawny. Wskazali, że możliwość naruszenia interesu prawnego potwierdza także Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2157/12, gdzie Sąd odniósł się do budynku inwestora [...] znajdującego się dalej tj. ok. 100 m od ich działki.

Burmistrz W. postanowieniami z dnia [...] grudnia 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną [...] września 2013 r.

Następnie Burmistrz W. decyzjami z dnia [...] stycznia 2014 r umorzył postępowanie wznowione postanowieniami z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza W. z dnia [...] września 2013 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 1 w zw. z art. 145 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskowany do zabudowy teren oznaczony nr [...] i nr [...] był poddany bardzo dokładnej analizie podczas której ustalono, że pierwszy budynek usługowo mieszkaniowy powstał w kwartale oznaczonym na załączniku graficznym do decyzji punktami A-B-C-D-E-F na działce nr [...] w 2001 r. Budynek ma powierzchnię zabudowy 331 m2. Na sąsiednich działkach istniała już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Kolejny budynek powstał na działkach nr [...] i nr [...] w 2005 r. Budynek ma powierzchnią zabudowy 905 m2. Skarżący nabyli na współwłasność w 2007 r. zabudowaną nieruchomość oznaczoną nr ew. [...]. W 2007 r. Burmistrz W. podczas tworzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uwzględnił uwagę inwestorów D. i K. K. [...] s.c. w zakresie rozszerzenia działalności gospodarczej o budowę obiektu hotelowego. Skarżący zaskarżyli uchwałę Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskutek czego, Sąd wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 r. uchylił ww. uchwałę.

Organ I instancji podkreślił, że planowana do realizacji inwestycja o funkcji usługowej, będzie realizowana w linii prostej w odległości ok. 45 m od nieruchomości Skarżących. Krąg stron Burmistrz W. ustalił na podstawie mapy ewidencyjnej Uwzględnił wszystkich właścicieli nieruchomości - graniczących bezpośrednio z działką objętą wnioskiem. W dniu 18 lipca 2013 r. i w dniu 21 sierpnia 2013 r. Burmistrz W. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, ze względu na lokalizację inwestycji w strefie ochrony przyrodniczej NATURA 2000. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. nie wyraził w niniejszej sprawie w terminie 21 dni swojego stanowiska, stąd też organ I instancji uznał, że decyzja została uzgodniona.

W dniu 18 lipca 2013 r. ustalono, że w Gminnej Ewidencji Zabytków nie ma jakiejkolwiek formy ochrony zabytków dla ww. działek. Do wniosku inwestor dołączył "Raport o oddziaływaniu na klimat akustyczny przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalno - usługowego ze zmianą sposobu jego użytkowania z usługowej na hotelowo - szkoleniową na działkach nr ew. [...] i [...] w m. W. Z ww. opracowania wynika, że inwestycja w postaci rozbudowy budynku usługowo - mieszkaniowego na budynek usługowy nie ma i nie będzie miała wpływu na zabudowę mieszkaniową istniejącą w sąsiedztwie a tym bardziej nie będzie wpływać na nieruchomość stanowiącą własność osób Skarżących.

W aktach sprawy znajduje się również stanowisko Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia 26 stycznia 2011 r. które przedstawił w formie opinii, dopuszczającej możliwość zabudowy przedmiotowych działek nr [...], [...] i [...] jednocześnie określając warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor podczas realizacji inwestycji.

W dniu 3 września 2013 r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami w sprawie. Wobec braku uwag stron postępowania w dniu [...] września 2013 r. wydano decyzje nr [...], która stała się ostateczna w dniu 4 października 2013 r.

Organ I instancji podniósł, że rzeczywiste strony postępowania, które brały udział w całym toku postępowania i których nieruchomości położone są bezpośrednio przy istniejącym budynku usługowo mieszkaniowym, na żadnym etapie postępowania nie zgłaszały uwag ani nie składały odwołania.

Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji wnieśli o uznanie ich za stronę w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza W. z dnia [...] września 2013 r., gdyż sposób zagospodarowania przyległych do ich nieruchomości terenów będzie miał wpływ na możliwość dalszego nieskrępowanego wykonywania prawa własności do ich działki o charakterze mieszkaniowym. Podali, że ich interes prawny uzasadnia okoliczność prowadzonej uciążliwej działalności w budynku, który ma ulec rozbudowie, generującej hałas w porach nocnych, zwłaszcza w okresach letnich, co znacznie zakłóca funkcje mieszkaniowe. Podnieśli także, że jest to teren zalewowy o dużym zróżnicowaniu terenu. Każda zmiana ukształtowania terenu, bądź usadowienie nowego budynku czy powiększenie już istniejącego może spowodować, podczas podtopień i powodzi, zalanie wcześniej niezalewanej sąsiedniej działki i domu. Nadto, odnosząc się do operatu dotyczącego hałasu, oświadczyli, że nie zgadzają się ze stwierdzeniem, aby przedmiotowy budynek usługowy, nie oddziaływał na ich działkę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że Skarżący nie wykazali interesu prawnego tj. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Podało również, że planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na rozbudowie istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego na budynek usługowy, nie należy do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko jak i nie graniczy bezpośrednio z działką Skarżących. Uznało zasadność decyzji Burmistrza W. wobec faktu, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiły osoby nie będące stroną w sprawie, które nie wykazały rzeczywistego interesu prawnego do czynnego udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to należało umorzyć postępowanie wznowieniowe.

Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie bądź ewentualnie o unieważnienie decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, na skutek rozpoznania której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 944/14, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej kwestią podstawową było zbadanie, czy planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość Skarżących. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność czy nieruchomość Skarżących graniczy bezpośrednio z działkami, na terenie których będzie realizowana przedmiotowa inwestycja. Powyższe ustalenie ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy obecnie, co podnoszą Skarżący, hałas emitowany z terenu gdzie planowana jest rozbudowa obiektu, zakłóca spokojne wykonywanie prawa własności na nieruchomości Skarżących. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien dokładnie wyjaśnić powołaną wyżej kwestię dotyczącą emisji hałasu. Ponadto organ odwoławczy nie rozważył prawidłowości działania organu l instancji polegającego na wydaniu w dniu [...] stycznia 2014r. dwóch odrębnych decyzji o umorzeniu wznowionych postępowań w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza W. z dnia [...] września 2013 r. A nadto zaskarżona decyzja powinna być we właściwy sposób uzasadniona, czego organ nie dopełnił w sytuacji, kiedy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, całościowo a nie ograniczając się lakonicznych stwierdzeń.

Ustosunkowując się do przedstawionych wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną do niego decyzję. W uzasadnieniu podniósł, iż z zasady stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest właściciel lub użytkownik wieczysty działki, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 K.p.a., a więc wpływu tego postępowania na ich własny interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich (uchwała składu pięciu sędziów NSA z 25.09.1995r). W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy mogą być (oczywiście oprócz inwestora i właścicieli lub użytkowników wieczystych działek sąsiednich) właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, o ile wykażą negatywny wpływ prowadzonej inwestycji na swoją nieruchomość oraz stopień uciążliwości tej inwestycji, co będzie stanowiło o interesie prawnym Skarżących.

Kolegium nie doszukało się oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość stanowiącą własność odwołujących, podniosło, iż opisywany przez Skarżących interes do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze strony, w niniejszej sprawie ma charakter faktyczny, a nie prawny. W ocenie Kolegium fakt położenia nieruchomości w bliskości z terenem inwestycyjnym nie uzasadnia przyznania odwołującym statusu strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe nie wpływa na prawa i obowiązki Skarżących oparte na przepisach prawa materialnego, stąd też zdaniem Kolegium Skarżący nie mogą mieć przymiotu strony w ww postępowaniu.

Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu złożyli J. M. i T. C. zarzucając, że :

- mimo, iż nieruchomość Skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i wykazania przez nich posiadania interesu prawnego wynikającego z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, oraz nie przedstawienia Skarżącym, braku oddziaływania przedmiotowego budynku na ich nieruchomość, nie uznano Skarżących za stronę postępowania (art. 28 kpa.)

- budynek mieszkalny w decyzji o warunkach zabudowy określono, bez żadnych podstaw prawnych, jako budynek usługowo - mieszkalny, co jest niezgodne z zapisami planów zagospodarowania przestrzennego oraz pozwoleniami na budowę wydanymi dla tego budynku, naruszenie przepisów dot. wydania warunków zabudowy, a szczególnie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - naruszenie te wpływa na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie powszechnie obowiązującego art. 881 prawa wodnego, który na terenach szczególnego zagrożenia powodzią określa zasadę zakazu zabudowy (na terenie objętym zakazem zabudowy, wydano ww decyzję bez uzgodnienia z RZGW oraz bez wcześniejszego otrzymania zwolnienia z zakazu zabudowy w formie decyzji Dyrektora RZGW - nie opinii RZGW - art. 60 w związku z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Wobec powyższych zarzutów Skarżący wnieśli o :

1. uznanie ich za stronę bądź o uchylenie w całości decyzji SKO w O. z dnia [...] lutego 2015 roku,

2. uchylenie decyzji o warunkach zabudowy w całości ewentualnie o unieważnienie decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa,

3. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozstrzygając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istota sądowej kontroli przedmiotowego postępowania administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie administracyjne prawidłowo uznał za zasadne rozstrzygnięcie Burmistrza W. w przedmiocie umorzenia postępowania i tym samym odmówił Skarżącym statusu strony. Aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organ administracji wypełnił wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 17 października 2014 r.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co z kolei oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu (wyrok z dnia 16 czerwca 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, sygn. II SA/Ol 443/09, LEX Nr 501813).

Związanie organu i sądu ma szeroki zakres, ponieważ skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 marca 2009 r., sygn. I SA/Łd 1230/08, LEX Nr 493588). W konkretnej sprawie administracyjnej organ zatem jest związany wykładnią dokonaną przez sąd, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (tak w powołanym wyżej wyroku I SA/Wa 1570/08). W sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie zastosuje się do ocen i wskazań sądu, wówczas uzasadnia to możliwość zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje jej uchylenie przez sąd. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem sądu administracyjnego (wyrok z dnia 25 lutego 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. I SA/Gl 747/08, LEX Nr 489460).

Mając powyższe na uwadze należy podnieść, że rozpatrując sprawę, po myśli art. 153 p.p.s.a., Sąd związany był oceną prawną i stanowiskiem co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania, wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 944/14.

Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nadto zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., podstawą niewadliwej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy, który powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a.

Zaskarżona decyzja zapadła po ponownym rozpatrzeniu i wnikliwej analizie całości materiału dowodowego, gdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wskazało, że planowana inwestycja nie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2010r.,Nr 257,poz.2573 ze zm.). Planowana inwestycja, ze względu na istniejące zainwestowanie nieruchomości, nie narusza wymagań i ograniczeń określonych w art. 74 i art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (jednolity tekst: Dz. U. z 20013r.,Nr 1232). Nadto, przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy została wydana po dokonaniu uzgodnień stosownie do wymogu art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jednolity tekst: Dz. U. z 2015r.,poz. 199 ze zm.) m.in. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W., z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w W. (opinia z dnia 26 stycznia 2011 roku). Nadto teren planowanej inwestycji nie ma jakiejkolwiek formy ochrony zabytków w Gminnej Ewidencja Zabytków. Również do wniosku dołączony został "Raport o oddziaływaniu na klimat akustycznego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalno- usługowego ze zmianą sposobu jego użytkowania z usługowej na hotelowo-szkoleniową na działkach nr ew. [...] i nr [...] w miejscowości W." Wszelkie uzgodnienia doprowadziły do konkluzji, że planowana inwestycja nie ma i nie będzie miała wpływu na zabudowę mieszkaniową istniejącą w sąsiedztwie, funkcjonowanie projektowanej inwestycji na działkach nr [...] i nr [...] nie będzie stwarzało ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny i tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo- usługowych. Stąd też nie wskazano na potrzebę prowadzenia monitoringu hałasu. Powyższe wnioski wysunięto na podstawie map izofonicznych wykonanych dla pory dziennej i nocnej ( załącznik w raporcie). Symulacja komputerowa zakresu oddziaływania hałasu od projektowanej inwestycji wykazała brak przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie, tj. na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej.

Zgodnie z wytycznymi Sądu rozpoznającego w niniejszej sprawie, koniecznym było, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalenie czy planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość Skarżących.

W ocenie tut. Sądu, organ odwoławczy przeprowadzając ponowną analizę zgromadzonych dokumentów, pod kątem powołanych wytycznych, prawidłowo uznał, iż faktyczna odległość nieruchomości Skarżących do nieruchomości objętej inwestycją, wynosząca w linii prostej 45 metrów, nie może powodować szczególnie negatywnego wpływu na Skarżących, w postaci zintensyfikowanego hałasu. Powyższa lokalizacja inwestycji nie wywiera takiego wpływu na uprawnienia właścicielskie J. M. i T. C., które uniemożliwiłaby im bez wprowadzenia stosownych zmian godnie funkcjonować.

Przeprowadzone w sprawie uzgodnienia z innymi organami dotyczące planowanej inwestycji, dołączony do akt sprawy raport o oddziaływaniu na klimat akustyczny, poddane wnikliwej analizie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., stanowią o jej bezkolizyjności z normami prawa i nie wywieraniu dysharmonii w bliskim otoczeniu. Tym samym organ odwoławczy wykluczył w stosunku do Skarżących negatywne skutki prowadzonej działalności.

Należy podnieść, iż również zgodnie ze wskazaniem Sądu, Kolegium w sposób wyczerpujący, logiczny, spójny i obrazowy przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji swoje stanowisko, popierając je o zgromadzone w sprawie dowody jak i przytaczając w omawianym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Oceniając podjęte przez Kolegium czynności Sąd uznał, iż w trakcie ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dopełniło zadość powołanym normom prawnym i przeprowadziło pełną analizę sprawy, w tym dokonało oceny zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dowodów, zgodnie z powołanymi w wyroku tut. Sądu wskazaniami.

Wskazać nadto należy, że formułując w skardze ogólne zarzuty co do naruszenia wskazanych w niej norm prawnych, Skarżący nie określili podstawy swoich twierdzeń, na mocy jakich incydentów, faktów, sytuacji wywodzą swoje domniemania, gdyż na dowód racji swoich wywodów, poza lakonicznym kontestowaniem zapadłych w sprawie decyzji organów obu instancji, jak również – pomimo kwestionowania wniosków i twierdzeń zawartych w przedłożonych do sprawy dowodów – nie przedstawili żądnej oceny sporządzonej przez osobę do tego uprawnioną, która to ocena podważałaby treść poczynionych w sprawie ustaleń (dotycząca istnienia realnego poziomu hałasu przekraczającego obowiązujące normy). Z treści skargi wynika, że strona skarżąca wskazuje na niedogodności, jakie jej zdaniem są skutkiem wykonanych praw inwestorów, podnoszą że stwarzają one niebezpieczeństwo dla zdrowia nie tylko ich ale też ogółu mieszkańców, jednak na poparcie swych twierdzeń nie wskazują norm, które zostały naruszone.

J. M. i T. C. opierają swój interes prawny o położenie w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji ich działki, co ma sprawić, że znajdzie się ona w sferze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a także dotyczyć jej będą uciążliwości związane ze wzmożonym ruchem samochodów i hałasem związanym z planowaną działalnością (hotel, szkolenia, wesela). W Ich ocenie inwestycja będzie generowała nadmierny hałas, ruch a ponadto może spowodować podtopienia i powodzie, ze względu na lokalizację inwestycji w niedalekiej odległości rzeki. W tym miejscu jednak należy bezwzględnie wskazać, iż zarzuty Skarżących opierają się o ich subiektywne twierdzenie, bez poparcia w stosownych opiniach, dowodach przeprowadzonych na okoliczność znacznej uciążliwości przedmiotowej inwestycji. W przypadku stwierdzenia szczególnej uciążliwości, można żądać interwencji stosownych służb porządkowych celem wyegzekwowania porządku publicznego, podobnie w przypadku szczególnego przekroczenia obowiązujących norm, Skarżącym pozostaje podjęcie czynności prowadzących do ewentualnego cofnięcia uprawnień (koncesji) do prowadzenia opisanej działalności, o ile będzie ona rzeczywiście generować wzmożony hałas, uniemożliwiający normalne funkcjonowanie bliskiego otoczenia.

Trzeba wskazać, że stanowisko strony skarżącej nie znajduje oparcia w pozostałym materiale dowodowym i opiera się na hipotetycznym stwierdzeniu, że przedmiotowa inwestycja na pewno spowoduje znaczne utrudnienie ich życia.

Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami.).