Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 541/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. sprawy ze skarg R. K. i G. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków ciążących na podmiotach uczestniczących w obrocie papierami wartościowymi na rynku regulowanym oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także: KNF lub Komisja) – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2006 r. Nr 157, poz. 1119 ze zm.) oraz art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 184, poz. 1539, ze zm.) – po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez skarżących R. K. i G. K. - utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2007 r., nr [...]w przedmiocie nałożenia na skarżących kar pieniężnych z tytułu naruszenia przez nich obowiązków ciążących na podmiotach uczestniczących w obrocie papierami wartościowymi na rynku regulowanym.

Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy skarżący R. K. i G. K. dopuścili się naruszenia art. 69 i art. 74 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (dalej także: ustawa o ofercie).

W toku postępowania wyjaśniającego Komisja dokonała analizy rachunków papierów wartościowych stron za okres od dnia 2 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz od dnia 2 stycznia 2006 r. do 25 października 2006 r. Na tej podstawie ustalono zaangażowanie skarżących w akcje spółki publicznej B. S.A. w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 27 stycznia 2006 r. Komisja ustaliła, że do dnia poprzedzającego zarejestrowanie zmian statutu spółki B. S.A., w związku z którą małżonkowie K. przekroczyli wspólnie próg 50% ogólnej liczby głosów w spółce, tj. od dnia 26 stycznia 2006 r., skarżący R. K. nabył [...] akcji B. S.A., których udział w ogólnej liczbie głosów wynosił 47,42%, natomiast akcje nabyte przez skarżącą G. K. do tego dnia i będące w jej posiadaniu, w liczbie [...] akcji, stanowiły 1,38% ogólnej liczby głosów w spółce. Komisji ustaliła, iż od dnia 24 października 2005 r. do dnia 4 stycznia 2006 r. skarżący nabywali akcje spółki B. S.A., o czym – zdaniem organu – świadczą: raport bieżący nr [...] spółki B. S.A. oraz historie kont operacyjnych rachunków papierów wartościowych małżonków znajdujące się w aktach sprawy. Organ uznał, iż w dniu 24 października 2005 r. doszło do zmiany posiadanego udziału i rozpoczęcia czterodniowego terminu na złożenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 ustawy o ofercie. Komisja ustaliła, że w okresie od dnia 27 stycznia 2006 r. do dnia 27 kwietnia 2006 r. akcje spółki B. S.A. nabywała wyłącznie skarżąca G. K.. Zgodnie z historiami rachunków papierów wartościowych G. K., w okresie tym nabyła ona łącznie [...] akcji spółki B. S.A., zarówno na rynku regulowanym jak i w transakcji pakietowej od R. K.. Od dnia 27 stycznia 2006 r. do dnia 27 kwietnia 2006 r. zwiększyła swoje zaangażowanie do 2,75% ogólnej liczby głosów w spółce (wobec posiadanej ogólnej liczby głosów w dniu 27 stycznia 2006 r. - 1,79% ). W szczególności wpływ na zwiększenie jej stanu posiadania miały następujące transakcje nabycia:

- pakietu [...] akcji B. S.A. poza rynkiem regulowanym na mocy umowy cywilnej z R.K. w dniu [...] kwietnia 2006 r.,

- pakietu [...] akcji B. S.A. w transakcji pakietowej zawartej z R. K. w dniu [...] kwietnia 2006 r. (rozliczenie nastąpiło w dniu następnym).

Komisja uznała, że stany posiadania stron na dzień 26 stycznia 2006 r. były wynikiem nabywania akcji spółki B. S.A. przez oboje małżonków do tego dnia, co uzasadniało przyjęcie na podstawie art. 87 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 5 Ustawy o ofercie, iż Strony działały w porozumieniu, przekraczając próg 50% ogólnej liczby głosów w B.S.A. w dniu 27 stycznia 2006 r.

W tej sytuacji Komisja ustaliła, że skarżący R. i G. K., działając w porozumieniu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, nie wykonali ciążących na nich wspólnie obowiązków, tj. nie zawiadomili w terminie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (obecnie KNF) oraz spółki B. S.A. o przekroczeniu w dniu 27 stycznia 2006 r. wspólnie progu 50% w ogólnej liczbie głosów B.w S.A., nie zawiadomili o zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów w spółce B. S.A. o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów, co nastąpiło w dniu 27 lutego 2006 r., nie zawiadomili o zmianie dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów w spółce B. S.A. o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów, co nastąpiło w dniu 14 kwietnia 2006 r. oraz nie wykonali obowiązku polegającego na ogłoszeniu, w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym ich wspólny udział w ogólnej liczbie głosów B. S.A. przekroczył 66%, tj. od dnia 27 stycznia 2006 r., wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę wszystkich pozostałych akcji B. S.A. albo zbyciu akcji B. S.A. w liczbie powodującej osiągnięcie nie więcej niż 66% ogólnej liczby głosów.

W konsekwencji dokonanych ustaleń w dniu [...] września 2007 r. Komisja Nadzoru Finansowego - działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 97 ust. 3 ustawy o ofercie - wydała decyzję, na mocy której postanowiła nałożyć na skarżącego R.K. karę pieniężną w wysokości [...],- złotych, a na skarżącą G. K. - karę pieniężną w wysokości [...],- złotych.

W dniu 16 października 2007 r. wpłynęły do KNF wnioski skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, w których skarżący zarzucali decyzji z dnia [...] września 2007 r. naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 a także art. 74 ust. 2 i 4 oraz art. 87 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie -poprzez przyjęcie, iż pomiędzy małżonkami G. i R. K. istniało porozumienie w zakresie nabywania akcji spółki B. S.A. lub zgodnego głosowania na walnym zgromadzeniu dotyczącego istotnych spraw tej spółki, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynikało, zdaniem skarżących, iż nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania w sprawie przepisu art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie. W opinii stron ze względu na fakt, iż w całym okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 27 kwietnia 2006 r. małżonkowie K. nie dokonywali czynności pozwalających na przyjęcie wynikającego z art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie domniemania istnienia między małżonkami porozumienia, brak jest prawnego uzasadnienia dla twierdzenia, że w okresie tym ciążył na nich łącznie którykolwiek z obowiązków wynikających z rozdziału IV ustawy o ofercie. W konsekwencji strony wniosły o uchylenie w/w decyzji Komisji i umorzenie postępowania w sprawie.

Po przeprowadzeniu w dniu 13 listopada 2007 r. rozprawy administracyjnej mającej na celu ponowne rozpoznanie sprawy, ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego - utrzymała w mocy w/w decyzję KNF z dnia [...] września 2007r.

W uzasadnieniu decyzji ustosunkowując się do zarzutów skarżących Komisja stwierdziła, iż błędna jest interpretacja stron dotycząca art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, zgodnie z którą przesłanką zastosowania domniemania działania w porozumieniu jest nabywanie przez małżonków akcji spółki publicznej w tym samym czasie. Komisja uznała, iż należy zwrócić uwagę na fakt, że porozumienie między małżonkami nie ma charakteru szczególnego w stosunku do innych porozumień, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy. Treścią porozumienia jest wspólna polityka inwestycyjna, tj. nabywanie akcji lub zgodne głosowanie na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy określonej spółki publicznej, przy czym - zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie - obowiązki związane z nabywaniem znacznych pakietów akcji spółki publicznej ciążą łącznie na wszystkich członkach porozumienia, chociażby tylko jeden z tych podmiotów podjął lub zamierzał podjąć czynności powodujące powstanie tych obowiązków. Według organu jeżeli zatem strony zawarły porozumienie, to działanie jednego z członków porozumienia wywołuje skutki względem pozostałych. Komisja uznała wobec tego, iż na gruncie ustawy o ofercie należy domniemywać, że małżonkowie działają w porozumieniu od momentu realizacji przez małżonka zamiaru nabycia akcji tej samej spółki publicznej, w którą zaangażowany jest jego małżonek. W tej sytuacji – zdaniem organu – należy stwierdzić, iż porozumienie między małżonkami K. zaistniało wraz z pierwszą transakcją drugiego małżonka dotyczącą nabycia akcji spółki B. S.A., w tym przypadku G. K.. W ocenie Komisji nabywanie w okresie od momentu obowiązywania ustawy o ofercie do dnia 27 kwietnia 2006 r. akcji spółki B. S.A. przez skarżącą G. K., w sytuacji, gdy akcjonariuszem spółki B. S.A. jest również jej małżonek – skarżący R. K., powoduje, iż zmaterializowana została przesłanka porozumienia, co czyni uzasadnionym zastosowanie domniemania prawnego wynikającego z art. 87 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie.

Ponadto Komisja uznała, że niewłaściwa jest również interpretacja stron, zgodnie z którą zdarzenia korporacyjne, jako niezależne od woli stron porozumienia, nie implikują konieczności wykonania obowiązków informacyjnych na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie, jako że nie są tożsame z podejmowaniem czynności, o których mowa jest w tym przepisie. Komisja wskazała, iż z art. 69 ustawy o ofercie w sposób wyraźny wynika, że obowiązek jest związany z przekroczeniem określonego progu liczby głosów w danej spółce publicznej, albo zmiany dotychczasowego udziału 10% ogólnej liczby głosów liczby głosów w danej spółce publicznej o określony próg procentowy. Przepis ten nie wskazuje przy tym, że przekroczenie progu musi wynikać z nabycia akcji. Należy zatem uznać, jak stwierdziła KNF, że chodzi o przekroczenie progu lub zmianę udziału w wyniku każdego zdarzenia prawnego. Zdaniem organu prawidłowość tego rozumowania potwierdza także treść art. 72 ust. 2 oraz 74 ust. 2 ustawy o ofercie, z których treści wyraźnie wynika, że przekroczenie progu może nastąpić w wyniku zdarzenia prawnego innego niż czynność prawna.

Komisja uznała jednocześnie, iż wprawdzie domniemanie, o którym mowa w art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, jest domniemaniem prawnym usuwalnym, dopuszczającym przeciwdowód, jednakże skarżący nie obalili domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu, tj. nie przedstawili przekonujących dowodów, iż w badanym okresie nie działały w porozumieniu. Natomiast przedstawiona przez Stronę w ww. piśmie procesowym interpretacja art. 87 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 5 Ustawy o ofercie (pkt I niniejszej decyzji) nie jest w opinii Komisji prawnie uzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Komisji bez znaczenia dla obalenia domniemania działania w porozumieniu, są przytoczone przez strony twierdzenia, zgodnie z którymi w okresie, w którym posiadali łącznie ponad 66% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, nie tylko nie podejmowali żadnych uchwał niekorzystnych dla mniejszościowych akcjonariuszy, ale również nie podejmowano innych działań mających na celu wykorzystanie pozycji dominującej w spółce B. S.A.

Badając ponownie sprawę, Komisja uznała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia. Jego ponowna analiza nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji Komisji z dnia [...] września 2007 r. Potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego nie zgłosiły również strony postępowania. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż małżonkowie K. działając w porozumieniu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, dotyczącego nabywania akcji spółki B. S.A., nie wykonali ciążących na nich obowiązków określonych w osnowie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2007 r.

Analizując ponownie wymiar kary Komisja uznała, iż nie wywiązanie się skarżących z obowiązków związanych z nabywaniem znacznych pakietów akcji spółki publicznej, o których mowa w Rozdziale IV ustawy o ofercie, w przypadku przekroczenia przez nich w następstwie działania w porozumieniu 66% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, godzi w interesy pozostałych akcjonariuszy, pozbawiając ich możliwości skorzystania z ustawowego mechanizmu umożliwiającego wycofanie się z inwestycji w spółkę po rzetelnie ustalonej cenie rynkowej na równych dla wszystkich zasadach.

Komisja stwierdziła, iż utrzymując w mocy swoją wcześniejszą decyzję ponownie oceniła indywidualny wpływ posiadanego przez każdego z małżonków K. udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce B. S.A. na przekroczenie określonych progów procentowych. W przypadku R. K., Komisja wzięła pod uwagę przede wszystkim bardzo duże zaangażowanie tego inwestora w spółkę B. S.A., zdecydowanie przewyższające zaangażowanie jego małżonki, a także fakt, iż w dniu 27 kwietnia 2006 r., tj. w dniu upływu terminu na wykonanie obowiązku określonego w art. 74 ust. 2 ustawy o ofercie, samodzielny udział R. K., tj. bez G. K., przekraczał 66% ogólnej liczby głosów w B. S.A. (łącznie z posiadanymi przez niego akcjami spółki B. S.A. pośrednio przez spółkę zależną A. S.A.). Zdaniem KNF zawiadamiając wyłącznie o własnym bezpośrednim i pośrednim stanie posiadania akcji B. S.A., nie informując o rzeczywiście kontrolowanym pakiecie łącznie z małżonką, a po dniu 27 kwietnia 2007 r. przekazując nieprawdziwy komunikat o zmniejszeniu osobistego zaangażowania poniżej progu 66% i wykonaniu -ciążącego na nim obowiązku, R. K. informował w sposób nienależyty.

W dniu 18 lutego 2008 r. skarżący, reprezentowani przez radców prawnych, zaskarżyli w/w decyzję KNF z dnia [...] listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skargi te zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt: VI SA/Wa 541/08 (skarga R. K.) i VI SA/Wa 542/08 (skarga G. K.).

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji KNF skarżący zarzucili przedmiotowej decyzji:

1) naruszenie przepisu art. 87 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie, wskutek jego błędnej wykładni, poprzez przyjęcie, że domniemanie wynikające z tego przepisu stosuje się również w wypadku, gdy czynności w nim wskazane dokonywane są wyłącznie przez jednego z małżonków,

2) naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, poprzez przyjęcie, iż pomiędzy małżonkami G. i R. K. istniało porozumienie w zakresie nabywania akcji B. S.A. lub zgodnego głosowania na walnym zgromadzeniu, dotyczącego istotnych spraw spółki, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania w sprawie przepisu art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie,

3) naruszenie przepisów art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 97 ust. 3 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 2 i 4 ustawy o ofercie poprzez jego zastosowanie, mimo iż R. K. nie naruszył obowiązków informacyjnych, o których mowa w przepisie art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 2 i 4 cyt. ustawy.

W uzasadnieniu swoich skarg strony podniosły, iż zestawiając wynikające z art. 87 ust. 1 pkt 5 przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązków wynikających z rozdziału IV ustawy na więcej niż jedną osobę z przesłankami uzasadniającymi przyjęcie domniemania istnienia między małżonkami porozumienia, należy stwierdzić, że na obu małżonkach łącznie będą ciążyły te obowiązki, gdy będą spełnione następujące warunki:

1) oboje małżonkowie podejmują czynności polegające na nabywaniu akcji spółki publicznej lub zgodnym głosowaniu na walnym zgromadzeniu dotyczącym istotnych spraw spółki, czego konsekwencją będzie możliwość zastosowania domniemania, o którym mowa w art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy,

2) po momencie, który jest uznawany za zawarcie przez małżonków porozumienia podmioty te dokonały nabycia takiej ilość akcji spółki publicznej, że u podmiotów tych traktowanych łącznie nastąpiło przekroczenie jednego z progów, z którego przekroczeniem przepisy rozdziału IV wiążą powstanie jednego z obowiązków uregulowanych w nim uregulowanych, nawet gdyby nabycia tego dokonał jeden z małżonków.

Zdaniem skarżących w stanie faktycznym ustalonym przez Komisję Nadzoru Finansowego wynika, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej, która to ustawa po raz pierwszy wprowadziła domniemanie istnienia porozumienia o treści unormowanej w art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy, do dnia 27 stycznia 2006 r. małżonkowie K. nie nabywali łącznie akcji spółki B. S.A. W okresie tym akcje nabyła jedynie G. K., co -jak wynika z przepisu art. 87 ust. 4 pkt 1 - nie uzasadnia przyjęcia domniemania istnienia porozumienia między małżonkami. Zatem do dnia 27 stycznia 2006 r. nie doszło do jakiegokolwiek zdarzenia, które spełniłoby unormowane w art. 87 ust. 4 pkt 1 przesłanki pozwalające na przyjęcie domniemania prawnego, iż między małżonkami istnieje porozumienie dotyczące: nabywania przez te podmioty akcji spółki publicznej lub zgodnego głosowania na walnym zgromadzeniu dotyczącego istotnych spraw spółki. Według skarżących jeśli do tego dnia przesłanki takie nie zachodziły, nie można przyjąć istnienia porozumienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy. Według stron także w dniu 27 stycznia 2006 r., a więc w dniu, w którym doszło do przekroczenia przez R. K.progów ogólnej liczby posiadanych głosów, o których mowa w art. art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2, a także w art. 74 ust. 2 ustawy, żaden z małżonków nie nabył jakichkolwiek akcji, a tym bardziej nie nabyli oboje małżonkowie. Zwiększenie ogólnej liczby posiadanych głosów nastąpiło bowiem wskutek umorzenia części akcji. Tym samym w dniu 27 stycznia 2006 r. także nie doszło do spełnienia przesłanek, które umożliwiłyby przyjcie istnienia między małżonkami K. domniemania, o którym linowa w art. 87 ust. 4 pkt 1. Tym samym brak było w tym dniu przesłanek do stosowania przepisu art. 87 ust. 1 pkt 5, który nakazuje kumulowanie ilości ogólnej liczby posiadanych głosów w spółce i nałożenie obowiązków wynikających z rozdziału 4 ustawy na kilka podmiotów łącznie. Tak więc oceny obowiązków ciążących na R. K. w dniu 27 stycznia 2006 r., można dokonywać wyłącznie przy uwzględnieniu ogólnej liczby głosów w spółce B. S.A., których tylko on był właścicielem. Zdaniem skarżących także po dniu 27 stycznia 2006 r. nie doszło do spełnienia przesłanek pozwalających na przyjęcie domniemania istnienia miedzy małżonkami porozumienia. W żadnym momencie, tj. od dnia 27 stycznia do dnia 27 kwietnia 2006 r. nie miała bowiem miejsca taka sytuacja, w której małżonkowie K., a więc oboje małżonkowie nabywaliby akcje spółki B. S.A., albo też głosowali zgodnie na walnym zgromadzeniu tej spółki. Reasumując skarżący stwierdzili, że ze względu na fakt, iż w całym okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 27 kwietnia 2006 r., małżonkowie K. nie dokonywali czynności pozwalających na przyjęcie wynikającego z art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy domniemania istnienia między małżonkami porozumienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy, brak jest prawnego uzasadnienia dla twierdzenia, że w okresie tym ciążył na nich łącznie którykolwiek z obowiązków wynikających z rozdziału IV ustawy.

Skarżący stwierdzili, iż abstrahując od powyższej argumentacji i tak należałoby uznać, na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż pomiędzy małżonkami K. nie istniało porozumienie, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie. Trzeba bowiem pamiętać, iż analiza działań podejmowanych przez małżonków również przeczy istnieniu takiego porozumienia. Zdaniem stron G. K. wprawdzie kupowała i sprzedawała akcje B. S.A., ale nigdy nie brała udziału w głosowaniach na walnych zgromadzeniach tej spółki, nigdy również nawet nie blokowała akcji, aby sobie taką możliwość dać. Co więcej, głosy posiadane przez G. K. nigdy nie były R.K. potrzebne do przeforsowania na walnym zgromadzeniu jakiegokolwiek głosowania, gdyż i tak przy rozdrobnionym akcjonariacie B. S.A. R. K. posiadał tyle głosów na walnym zgromadzeniu, że mógł takie głosowanie przeprowadzić samodzielnie. Zdaniem skarżących z akt sprawy wynika ponadto, iż gdyby nawet zsumować posiadane przez oboje małżonków K. głosy na walnym zgromadzeniu B. S.A., to na dzień 30 stycznia 2007 r. dysponują oni udziałem niższym niż 66% ogólnej liczby głosów. Skoro więc w całym okresie, w którym suma posiadanych przez oboje małżonków głosów przekraczała 66%, nie podjęli oni żadnych działań, które wskazywałyby na wykorzystanie przez nich takiego stanu rzeczy, to nie sposób twierdzić odpowiedzialnie, że istniało między nimi porozumienie, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie. Według skarżących z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż w okresie kiedy małżonkowie K. posiadali łącznie ponad 66% głosów na walnym zgromadzeniu, nie tylko nie podejmowano żadnych uchwał niekorzystnych dla mniejszościowych akcjonariuszy, ale również nie podejmowano innych działań mających na celu doprowadzenie do ich podjęcia. To również – zdaniem skarżących - przemawia za uznaniem, iż pomiędzy małżonkami porozumienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy nie było. Według skarżących nie może budzić wątpliwości, iż to, czy Komisja sankcję określoną w art. 97 ustawy o ofercie nałoży i w jakiej ta sankcja będzie wysokości, zależeć powinno od okoliczności, czy w momencie podejmowania określonych działań zagrożony sankcją podmiot miał lub powinien mieć świadomość, iż jego działanie narusza prawo, czy miał możliwość (środki prawne) zachowania się zgodnego z prawem, czy w momencie orzekania zagrożony sankcją podmiot doprowadził do stanu zgodnego z prawem, czy działanie takiego podmiotu doprowadziło do szkody innych akcjonariuszy, czy podmiot .usiłował "wykorzystać" stan niezgodny z prawem. Z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, iż wobec rozdzielności majątkowej panującej między małżonkami K., skarżący R. K. nie miał żadnych instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu na śledzenie wielkości udziału swojej małżonki – skarżącej G. K. w ogólnej liczbie głosów spółki B. S.A. Nałożenie na niego kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie mógł obowiązku prawnego zagrożonego karą wykonać, również narusza standardy demokratycznego państwa prawnego. Według skarżących na dzień 30 stycznia 2007 r. udziały małżonków K. w ogólnej liczbie głosów B. S.A. nawet liczone łącznie (do czego nie ma przesłanek prawnych), są mniejsze niż próg 66% zakreślony w art. 74 ust. 2 ustawy o ofercie. Skoro więc stan pożądany przez prawo został osiągnięty (i to bez jakiegokolwiek uszczerbku dla mniejszościowych akcjonariuszy, w czasie, gdy małżonkowie K. łącznie posiadali powyżej 66% głosów w ogólnej liczbie głosów B. SA, oraz bez prób jakiegokolwiek wykorzystania takiego stanu przez skarżących małżonków K.), to można przyjąć, iż stosowanie sankcji z art. 97 ustawy o ofercie nie jest konieczne. Ponadto – zdaniem skarżących - uzasadniając wysokość nałożonej na skarżącego R. K. sankcji, Komisja całkowicie pominęła poparte dowodami wyjaśnienia strony złożone w punkcie 9 pisma z dnia 28 sierpnia 2007 r., z których wynikało niezbicie, iż o fakcie posiadania przez A. S.A. akcji B. S.A. skarżący R. K. dowiedział się zgodnie z obowiązującymi procedurami dopiero 8 maja 2006 r. W tym kontekście nałożenie na stronę sankcji za niewykonanie obowiązku, którego nie mogła ona wykonać, w oczywisty sposób narusza prawo.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Komisja szczegółowo ustosunkowała się do zarzutów skarg wniesionych przez skarżących małżonków G. i R. K..

Na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. Sąd postanowił połączyć sprawy zarejestrowane pod sygnaturami akt: VI SA/Wa 541/08 (skarga R. K.) i VI SA/Wa 542/08 (skarga G. K.) do wspólnego rozpoznania i wspólnego rozstrzygnięcia pod sygn. akt VI SA/Wa 541/08.

Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej G. K. poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś pełnomocnik KNF wniósł o oddalenie skarg.

W złożonym po zamknięciu rozprawy sądowej piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącej G. K., podtrzymując zarzuty i wnioski skargi – uzupełnił stanowisko strony w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także: p.p.s.a.).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż analizowane pod tym kątem skargi R. K. i G. K. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2007 r., jak również poprzedzająca ją decyzja KNF z dnia [...] września 2007 r., nr [...] – nie naruszają przepisów prawa.

Zdaniem Sądu wydając przedmiotowe decyzje Komisja nie dopuściła się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 97 ust. 3 w związku z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 74 ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.

W ocenie Sądu Komisja Nadzoru Finansowego nie naruszyła również przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 97 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy o ofercie, stanowiącym materialnoprawną podstawę wymierzenia skarżącym kar pieniężnych, ustawodawca przewidział możliwość nałożenia przez Komisję w drodze decyzji kar pieniężnych do wysokości 1.000.000,- złotych na każdego, kto: nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach (art. 97 ust. 1 pkt 2) oraz przekracza określony próg ogólnej liczby głosów bez zachowania warunków, o których mowa w art. 72-74 (art. 97 ust. 1 pkt 3).

Zgodnie z przepisem art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, kto osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 20%, 25%, 33%, 50% albo 75% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej jest obowiązany zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, w terminie 4 dni od dnia zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów albo od dnia, w którym dowiedział się o takiej zmianie lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć.

Jak stanowi z kolei art. 69 ust 2 pkt 2 ustawy o ofercie, obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powstaje również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów.

Ponadto zgodnie z przepisem art. 74 ust. 2 ustawy o ofercie ustawodawca przyjął, iż w przypadku, gdy przekroczenie progu 66% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej nastąpiło w wyniku nabycia akcji w ofercie publicznej lub w ramach wnoszenia ich do spółki jako wkładu niepieniężnego, połączenia lub podziału spółki, w wyniku zmiany statutu spółki, wygaśnięcia uprzywilejowania akcji lub zajścia innego niż czynność prawna zdarzenia prawnego, akcjonariusz jest zobowiązany, w terminie trzech miesięcy od przekroczenia 66% ogólnej liczby głosów do: 1) ogłoszenia wezwania do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę wszystkich pozostałych akcji tej spółki albo 2) do zbycia akcji w liczbie powodującej osiągnięcie nie więcej niż 66% ogólnej liczby głosów, chyba że w tym terminie udział akcjonariusza w ogólnej liczbie głosów ulegnie zmniejszeniu do nie więcej niż 66% ogólnej liczby głosów, odpowiednio w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego, zmiany statutu spółki lub wygaśnięcia uprzywilejowania jego akcji.

Powyższe unormowania należą niewątpliwie do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. Zasada ta wyznacza charakter tego obrotu, jako obrotu szczególnego rodzaju. Zasada transparencji rynku stanowi podwalinę publicznego obrotu papierami wartościowymi, bez której nie mógłby on prawidłowo funkcjonować. W myśl tej zasady inwestorzy i emitenci obowiązani są do informowania pozostałych uczestników rynku o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowania rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: Prawo papierów wartościowych, pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.).

W świetle unormowań ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym jednym z podstawowych zadań Komisji Nadzoru Finansowego, będącej centralnym organem administracji rządowej, jest sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem reguł uczciwego obrotu i konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz nad zapewnieniem powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku regulowanym.

W celu zapewnienia przejrzystości rynku publicznego i tym samym zapewnienia inwestorom aktualnego i rzetelnego obrazu emitenta, ustawodawca nałożył na spółki publiczne (emitentów), a także na innych uczestników obrotu na rynku regulowanym pewne, ściśle określone obowiązki informacyjne, w tym obowiązki związane z wszelkimi zdarzeniami mogącymi mieć wpływ na cenę papierów wartościowych oraz związane z publikowaniem informacji bieżących i okresowych.

Jednym z obowiązków nałożonych na uczestników obrotu na rynku regulowanym jest właśnie obowiązek poinformowania Komisji oraz spółki publicznej, a w dalszej kolejności także i innych uczestników obrotu, o zmianie stanu posiadanego udziału w danej spółce publicznej.

Ponadto ustawodawca, kierując się potrzebą uwzględnienia szczególnych sytuacji, w przepisie art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie jednoznacznie wskazał, że obowiązki określone w rozdziale IV ustawy o ofercie (m.in. określone w art. 69 ust. 1 i 2 i 74 ust. 2), spoczywają również łącznie na wszystkich podmiotach, które łączy pisemne lub ustne porozumienie dotyczące nabywania przez te podmioty akcji spółki publicznej lub zgodnego głosowania na walnym zgromadzeniu dotyczącego istotnych spraw spółki, chociażby tylko jeden z tych podmiotów podjął lub zamierzał podjąć czynności powodujące powstanie tych obowiązków.

Ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, że istnienie porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, domniemywa się w przypadku podejmowania tych czynności m.in. przez małżonków.

Głównym zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie była kwestia uznania istnienia owego porozumienia pomiędzy skarżącymi małżonkami.

Strona skarżąca wskazała, że istnienia porozumienia między małżonkami, w rozumieniu art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie, można domniemywać, gdy spełnione będą łącznie następujące przesłanki: są podejmowane czynności polegające na nabywaniu akcji lub zgodnym głosowaniu na walnym zgromadzeniu dotyczącego istotnych spraw spółki oraz czynności te podejmowane są przez małżonków, przy czym Skarżący podkreślali, że tylko łączne spełnienie przesłanek uzasadnia przyjęcie istnienia między małżonkami porozumienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie. Zatem zdaniem skarżących, o porozumieniu między małżonkami w rozumieniu art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie można mówić jedynie wtedy, gdy oboje małżonkowie, w tym samym czasie, podejmują czynności polegające na nabywaniu akcji lub zgodnym głosowaniu na walnym zgromadzeniu.

Odnosząc się do powyższych zarzutów należy zgodzić się z organem, że jeżeli przynajmniej jeden z małżonków jest akcjonariuszem określonej spółki publicznej, to z chwilą, gdy drugi małżonek decyduje się na realizację zamiaru nabycia akcji tej samej spółki publicznej, domniemywa się istnienie pomiędzy nimi porozumienia dotyczącego nabywania akcji spółki publicznej. Jeżeli następnie, w wyniku nabycia akcji przez drugiego małżonka, dojdzie do przekroczenia progów określonych w przepisach o nabywaniu znacznych pakietów akcji, to tym samym powstają obowiązki informacyjne określone w tych przepisach. Użycie przez ustawodawcę liczby mnogiej w ust. 4 art. 87 ustawy o ofercie odnosi się do określenia kręgu osób pomiędzy którymi domniemywa się istnienie porozumienia. Są to m.in. małżonkowie, ale również osoby pozostające w stosunku przysposobienia, opieki i kurateli czy osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym. Użycie liczby mnogiej dla określenia osób pomiędzy którymi domniemywa się istnienie porozumienia jest oczywiste i konieczne z punktu widzenia języka i logiki. Natomiast przepis art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy o ofercie wyraźnie wskazuje, że do powstania obowiązków określonych w rozdziale IV tej ustawy, wystarczy by tylko jedna z osób uczestniczących w porozumieniu podjęła lub zamierzała podjąć czynności powodujące powstanie tych obowiązków.

Biorąc powyższe pod uwagę należy zgodzić się z organem, że skoro w ustalonym przez Komisję stanie faktycznym, w dniu 26 stycznia 2006 r., a więc w dniu poprzedzającym przekroczenia przez skarżącego R. K. progów ogólnej liczby posiadanych głosów, oboje małżonkowie byli posiadaczami akcji spółki B. S.A., to na podstawie art. 87 ust. 4 domniemywać należy istnienie pomiędzy nimi .porozumienia. W związku z powyższym, wszelkie czynności prawne podjęte przez chociażby jednego z nich lub zdarzenia inne niż czynności prawne dotyczące choćby jednego z nich, w wyniku których zostały wspólnie przez nich przekroczone progi z rozdziału IV ustawy o ofercie, powodowały powstanie obowiązków określonych w tych przepisach.

Ponadto należy stwierdzić, iż posługując się w art. 87 ust. l pkt 5 ustawy o ofercie pojęciem "podejmowania czynności powodujących powstanie obowiązków przez chociażby jeden z podmiotów uczestniczących w porozumieniu" ustawodawca nie miał na celu oddziaływania na treść obowiązków określonych w przepisach rozdziału IV poprzez ograniczenie powstania obowiązków spoczywających na stronach porozumienia jedynie do sytuacji nabywania akcji spółki publicznej. Komisja prawidłowo uznała więc, iż celem tego zapisu było podkreślenie, że działania lub zdarzenia po stronie jednego z członków porozumienia mają wpływ na łączny obowiązek wszystkich stron porozumienia. W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż obowiązki określone w rozdziale IV ustawy o ofercie powstają nie tylko w przypadku nabywania akcji spółki publicznej, ale również w przypadku zajścia innych, niż czynność prawna - zdarzeń prawnych.

Odnosząc się z kolei do twierdzenia strony skarżącej, że małżonkowie K. nie "korzystali" z posiadanego łącznie pakietu ponad 66% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, tzn. nie podejmowali uchwał niekorzystnych dla akcjonariuszy mniejszościowych, stwierdzić należy, że powyższy fakt nie ma znaczenia dla ewentualnego obalenia domniemania istnienia porozumienia dotyczącego nabywania akcji, dotyczy bowiem jedynie skutków porozumienia. Przewidziane w ustawie o ofercie obowiązki związane z istnieniem porozumienia dotyczącego nabywania akcji nie są w żaden sposób uzależnione od ewentualnych jego korzystnych bądź niekorzystnych skutków. Komisja słusznie przyjęła, iż obalenie domniemania istnienia porozumienia dotyczącego nabywania akcji spółki publicznej, powinno polegać na przytoczeniu argumentów skierowanych przeciwko samemu istnieniu porozumienia, a nie próbie udowodnienia, że porozumienie nie istnieje, ponieważ nie wywiera negatywnych skutków dla akcjonariuszy mniejszościowych.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie obaliła skutecznie domniemania dotyczącego istnienia porozumienia w kwestii nabywania akcji spółki publicznej. W szczególności, zgodzić się należy z organem nadzoru, że zgromadzone w toku postępowania okoliczności wskazują niezbicie na istnienie porozumienia dotyczącego nabywania akcji, takie jak m.in. posiadanie tego samego pełnomocnika do rachunku papierów wartościowych, posiadanie identycznego hasła używanego do identyfikacji osoby uprawnionej do składania zleceń i dyspozycji, pełnienie przez G. K. funkcji pełnomocnika męża do dwóch rachunku papierów wartościowych. Okoliczności te – zdaniem Sądu - skutecznie przemawiały przeciwko argumentom strony skarżącej mającym na celu obalenie domniemania istnienia pomiędzy małżeństwem K. porozumienia co do nabywania akcji.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń strony skarżącej, że wobec rozdzielności majątkowej małżeństwa K., skarżący R. K. nie miał żadnych instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu na śledzenie wielkości udziału swojej małżonki, stwierdzić trzeba, iż Komisja prawidłowo, powołując się na zgromadzone w toku postępowania dowody – wskazała, że skarżąca G. K. była pełnomocnikiem męża do dwóch rachunków papierów wartościowych, miała również dostęp do publicznych komunikatów o stanie jego zaangażowania. Natomiast R. K. w dniu 27 kwietnia 2006 r., sprzedał na podstawie umowy cywilnoprawnej G. K., [...]akcji spółki B. S.A. poza rynkiem regulowanym, których udział stanowił 1, 62 % ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu i w związku z tym mógł ocenić wzrost zaangażowania małżonków w akcje spółki B. S.A. w kontekście powstania ww. obowiązków.

Niewątpliwie przyjąć należy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż w okresie do dnia 30 stycznia 2007 r. akcjonariusze mniejszościowi spółki B. S.A. nie mieli należytych informacji dotyczących struktury i powiązań w akcjonariacie spółki. Zostali również pozbawieni możliwości sprzedaży akcji w drodze ogłoszenia wezwania spółki po cenie ustalonej na podstawie rynkowej, które to prawo jest im przyznane w art. 74 ust. 2 ustawy o ofercie.

W tej sytuacji wobec stwierdzenia naruszenia prawa i utrzymywania się stanu niezgodnego z prawem przez okres 9 miesięcy, zastosowanie sankcji z art. 97 ustawy o ofercie, nie powinno budzić wątpliwości.

W pełni należy podzielić stanowisko Komisji, iż podmiot posiadający udziały w spółce publicznej, wahające się w okolicach progów, z którymi ustawodawca wiąże powstanie określonych w ustawie o ofercie obowiązków, powinien dołożyć należytej staranności w kontrolowaniu swojego stanu posiadania akcji zarówno w sposób bezpośredni jak i pośredni.

W opinii Sądu zawiadamiając wyłącznie o własnym bezpośrednim i pośrednim stanie posiadania akcji spółki B. S.A., nie informując o rzeczywiście kontrolowanym pakiecie łącznie z małżonką, a po dniu 27 kwietnia 2007 r. przekazując nieprawdziwy komunikat o zmniejszeniu osobistego zaangażowania poniżej progu 66% i wykonaniu - ciążącego na nim obowiązku, skarżący R. K. informował Komisję oraz innych uczestników rynku regulowanego w sposób nienależyty.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący małżonkowie K. działając w porozumieniu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie, dotyczącego nabywania akcji spółki B. S.A., nie wykonali ciążących na nich obowiązków określonych w przepisach art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 74 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

Zdaniem Sądu analizując wymiar kary Komisja prawidłowo uznała, iż nie wywiązanie się przez skarżących z obowiązków związanych z nabywaniem znacznych pakietów akcji spółki publicznej, o których mowa w Rozdziale IV ustawy o ofercie, w przypadku przekroczenia przez nich w następstwie działania w porozumieniu 66% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, godzi w interesy pozostałych akcjonariuszy, pozbawiając ich możliwości skorzystania z ustawowego mechanizmu umożliwiającego wycofanie się z inwestycji w spółkę po rzetelnie ustalonej cenie rynkowej na równych dla wszystkich zasadach. Komisja prawidłowo oceniła w tym kontekście indywidualny wpływ posiadanego przez każdego ze skarżących małżonków K. udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce publicznej B. S.A. na przekroczenie określonych progów procentowych.

W związku z powyższym nie sposób uznać, iż organ nadzoru, wymierzając skarżącym kary pieniężne z tytułu naruszenia przez nich obowiązków ciążących na podmiotach uczestniczących w obrocie papierami wartościowymi na rynku regulowanym, dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego regulujących obrót papierami spółek publicznych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy przyjąć, iż Komisja Nadzoru Finansowego, wydając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2007 r. - nie naruszyła także przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęła wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organ nadzoru nie dopuścił się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto poprzez pełne – w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.