Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1785/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 §  1 i 8, 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi F. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [....] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].05.2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwany dalej Szefem Urzędu), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez panią O. C., pełnomocnika obywatela Ludowej Republiki B. - pana F. A., ur. [...] r. od decyzji Wojewody [...] z dnia[...].12.2012 r., orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - utrzymał w mocy decyzję organu I. instancji.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

W dniu [...].05.2012 r. pani E. B. wystąpiła w imieniu

skarżącego do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. W dniu [...].07.2012 r. aplikujący upoważnił panią O. C. do reprezentowania go w przedmiotowym postępowaniu, a w dniu [...].07.2012 r. odwołał pełnomocnictwo udzielone pani E. B..

Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2012 r. orzekł o

odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I. instancji stwierdził, że okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy wskazują, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu określonej w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy.

W ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemca, za pośrednictwem Wojewody [...], złożył odwołanie od tego rozstrzygnięcia do Szefa

Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zarzucił, iż Wojewoda [...] nie wykazał, iż cudzoziemiec nie przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia [...].12.2007

r., a brak znajomości języka polskiego nie obala domniemania o nieprzerwanym pobycie aplikującego w naszym kraju w badanym okresie. Ponadto, w ocenie pełnomocnika strony skarżącej fakt wyrobienia paszportu w 2005 r. w B. oraz w 2012 r. w H. świadczy o tym, że aplikujący przebywał w Polsce nieprzerwanie od maja 2007 r. Natomiast w kwestii nieposiadania przez

cudzoziemca żadnych dokumentów poświadczających jego pobyt w Polsce stwierdzono, iż wynika to z specyfiki nielegalnego pobytu. Pani O C. stwierdziła także, iż innemu cudzoziemcowi o podobnej znajomości języka i w podobnym stanie faktycznym udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji, co jest przejawem nierównego traktowania cudzoziemców.

W uzupełnieniu odwołania z dnia [...].02.2013 r. cudzoziemiec stwierdził, iż organ I. instancji nie przedstawił żadnych dowodów, które świadczyłyby o tym, iż jego pobyt w Polsce w badanym okresie nie był nieprzerwany, a brak dostatecznej znajomości języka polskiego i topografii W. nie może stanowić dowodu obalającego domniemanie tego pobytu jako ciągłego. Żaden z organów nie podał

jaki poziom wiedzy wnioskodawcy uznałby za wystarczający do przyjęcia owego domniemania.

We wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazano, że cudzoziemiec przebywa w Polsce od maja 2007 r. oraz, że ostatni wjazd na terytorium naszego kraju miał miejsce właśnie w tym terminie, a jako cel wjazdu podano abolicję. We wniosku, w rubryce dot. podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wpisano: "Nie podróżował".

Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił paszport Nr

B [...] wydany przez Ambasadę B. w H. w

dniu [...].04.2012 r., ważny do dnia [...].04.2014 r., oświadczenie z dnia [...].08.2012 r. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w którym cudzoziemiec podał, iż przyjechał do Polski za pośrednictwem agenta bez jakichkolwiek dokumentów i przebywa tu nieprzerwanie od maja 2007 r.

W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy Wojewoda [...] pismami z dnia [...].08.2012 r. i z dnia [...].10.2012 r. wezwał pełnomocników strony o dołączenie do akt sprawy innych dokumentów potwierdzających nieprzerwany pobyt cudzoziemca na terytorium Polski od dnia [...].12.2007 r. Do dnia wydania

zaskarżonej decyzji przez organ I. instancji, materiału dowodowego sprawy nie uzupełniono o dodatkowe dokumenty.

W trakcie przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...].10.2012 r. przez organ

I. instancji, cudzoziemiec zeznał, iż nie wyjeżdżał z Polski do H. w celu wyrobienia aktualnego paszportu, lecz uzyskał go od przedstawiciela

dyplomatycznego kraju pochodzenia, który przyjechał do Polski. Aplikujący podał, iż

do Polski dostał się w maju 2007 r. nielegalnie z B. i podróżował przez P., I., T. i G.. Podczas swojego pobytu w Polsce cały czas mieszkał w W. i pracował początkowo w punkcie obwoźnej sprzedaży kebabu, a

później w centrum chińskim., by następnie znów pracować w barze sprzedającym kebaby.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu

pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany,

jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany. Rozwiązanie to ma upraszczać postępowanie dowodowe oraz umożliwiać cudzoziemcom, którzy przebywają w Polsce od dłuższego czasu, uregulowanie

swojej sytuacji życiowej. Jednakże, jeśli domniemanie to zostanie obalone przez

organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania.

Szef Urzędu podkreślił, że uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany

(przy uwzględnieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach) wyłącza ujawnienie

takich okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz

doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, czy aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od dnia [...].12.2007 r.

Mając to na względzie, organ II instancji pismem z dnia [...].01.2013 r. poinformował pełnomocnika zainteresowanego o prawie wynikającym z art. 10 i art.

81 K.p.a., zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu [...].02.2013 r. pismo to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony, lecz do dnia wydania niniejszej decyzji aplikujący i jego pełnomocnik nie skorzystali z przysługującego im prawa.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że pani O. C. nie może skutecznie powoływać się na domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 28.07.2011 r. Podkreślił bowiem, że cudzoziemiec nie wykazał się znajomością miejscowych realiów i języka polskiego w stopniu, który uprawdopodabniałby, iż przebywa tu od maja 2007 r. Ponadto, brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż aplikujący przebywał w naszym kraju w dniu wejścia w życie ustawy abolicyjnej, tj. w dniu 01.01.2012 r., czemu może przeczyć uzyskanie przez aplikującego aktualnego dokumentu podróży w dniu [...].04.2012 r. w Hadze.

Godne uwagi jest także wpisanie przez aplikującego we wniosku o udzielenie mu przedmiotowego zezwolenia abolicji jako celu wjazdu do Polski w 2007 r.

W ocenie organu odwoławczego, Wojewoda [...] zasadnie uznał, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 cyt. ustawy

z dnia 28 lipca 2011 r. jest ogólnikowość zeznań cudzoziemca dotyczących jego pobytu w Polsce i brak jakichkolwiek dokumentów, które w jakikolwiek sposób stanowiłyby poparcie tego faktu, jak również brak znajomości języka polskiego.

Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec - wbrew temu co

wskazał we wniosku i do protokołu przesłuchania - nie przebywa na terytorium Polski od maja 2007 r., a co więcej nie udokumentował, iż w dniu wejścia w życie ustawy,

tj. w dniu 01.01.2012 r. przebywał na terytoriom Polski.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji

prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na całokształcie zebranego materiału dowodowego, wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. W opinii organu II. instancji wskazane istotne dla sprawy okoliczności, obalają domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od dnia [...].12.2007 r., a pełnomocnik nie udokumentował niczego przeciwnego.

Z akt sprawy wynika, że we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia cudzoziemiec zamieścił informację, iż jego ostatni wjazd na terytorium Polski miał miejsce w maju 2007 r. oraz, iż nie opuszczał jej granic w okresie ostatnich 5 lat. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zamieszczone jest oświadczenie dot. m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe

dane osobowe lub fałszywe informacje. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek wraz z tym oświadczeniem, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość konsekwencji złożonych oświadczeń.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie istotne jest, iż cudzoziemiec nie podał we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, iż jego ostatni wjazd na terytorium naszego kraju miał miejsce

później niż w maju 2007 r. Wobec faktu, iż cudzoziemiec w kwietniu 2012 r. uzyskał dokument podróży na terytorium H., nie można uznać, iż podana przez niego data ostatniego wjazdu do Polski jest zgodna z prawdą, co oznacza, iż w przedmiotowym wniosku zainteresowany zawarł fałszywe informacje.

Ponadto, z zapisów zawartych w Systemie Informatycznym "POBYT" nie wynika, by pan F. A., ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym stwierdzono, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu, odnosząc się do treści odwołania stwierdził, iż organ

odwoławczy nie mógł rozstrzygać o zasadności udzielenia panu F. A., wnioskowanego zezwolenia w oparciu o stan faktyczny innej sprawy, w której Wojewoda [...] udzielił stronie wnioskowanego zezwolenia, gdyż ma obowiązek zebrać i ocenić materiał dowodowy dotyczący pana F. A. i na jego podstawie wydać decyzję w jego sprawie.

Podsumowując ustalony stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż

z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy ("Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli...") podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia tego zezwolenia jest obligatoryjne. Wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że wskazana zasada ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na

zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o

treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że pogląd ten jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.).

Mając to na względzie stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji na korzyść cudzoziemca.

We wniesionej skardze skarżący nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem.

Zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 80 K.p.a., a także art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zauważył, że brak dostatecznej znajomości języka polskiego nie jest dostateczną przesłanką, by kwestionować jego nieprzerwany pobyt w Polsce od

2007 r. Zaznaczył także, iż brak znajomości topografii miasta również za odmową nie przemawiał. Wyjaśnił, że w celu uzyskania paszportu B. nie musiał Polski opuszczać. W piśmie procesowym uzupełniającycm skargę jego pełnomocnik, na poparcie tego stanowiska, przedłożył przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego zaświadczenie z Konsulatu B. w H.. Z tego względu zaznaczył, że argumentacja organu wskazująca na wyjazd jego mocodawcy do H., jako na jedną

z przyczyn odmowy (nieprawdziwe zeznanie), nie była trafna i uzasadniona. Do

pisma uzupełniającego skargę zostały nadto dołączone oświadczenia dwóch kobiet M. P. i I. M., które skarżącego znały i uważały, że powinien uzyskać decyzję pozytywną. W oparciu o wskazane dokumenty, pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem, dowodził naruszenia przez organ

odwoławczy przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,

poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając

w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja naruszyła bowiem przepisy postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Uchybiono przepisom artykułów: 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3

ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzję odmowną należało bowiem uznać za przedwczesną, wobec niewystarczającego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Organ odwoławczy naruszył nadto zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyprowadzoną z art. 15 K.p.a., nie weryfikując twierdzeń I. instancji, zaniechając oparcia rozstrzygnięcia o własne ustalenia, co do sposobu działania służb konsularnych Ambasady B. w H..

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w dniu 01.01.2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (zwana dalej ustawą). Zgodnie z art. 1 cyt. ustawy możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny;

3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

W myśl art. 3 ust. 1 cyt. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy.

Zgodnie z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana:

1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z

pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;

3) (uchylony);

4) leczeniem cudzoziemca.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia.

Natomiast, stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy cudzoziemcowi, o

którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Udokumentowane wyjaśnienia skarżącego wskazują na to, że wbrew stanowisku organu, aktualny paszport uzyskał od służb konsularnych z Ambasady B. w H., akredytowanych jednocześnie w Polsce. Okoliczność ta

może świadczyć o tym, że organ odwoławczy dokonał błędnych ustaleń faktycznych

w zakresie oceny zaistnienia podstaw do zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy. Przytoczona okoliczność wskazana została przez Szefa Urzędu jako istotny

argument przemawiający za odmową uwzględnienia wniosku cudzoziemca, co ma istotne znaczenie w sprawie zważywszy, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach - przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany,

jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Wprowadzono zatem domniemanie nieprzerwanego pobytu. Co do zasady strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy okresie jest nieprzerwany.

Obowiązek udowodnienia tej okoliczności przez aplikującego pojawia się jedynie, gdy domniemanie to zostanie obalone przez organ administracji. Wówczas ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu organ odwoławczy

nie wykazał w sposób jednoznaczny, że doszło do obalenia tego domniemania.

Swego stanowiska w tym zakresie nie uzasadnił w sposób prawidłowy.

Organ odwoławczy stwierdził w swym rozstrzygnięciu, że "brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż aplikujący przebywał w naszym kraju w dniu wejścia w życie ustawy abolicyjnej, tj. w dniu 01.01.2012 r., czemu może przeczyć uzyskanie przez aplikującego aktualnego dokumentu podróży w dniu [...].04.2012 r. w H.".

Stwierdził też, że istotne jest, iż cudzoziemiec nie podał we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, iż jego ostatni wjazd na terytorium naszego kraju miał miejsce później niż w maju 2007 r. Stwierdził, że wobec faktu, iż cudzoziemiec w kwietniu 2012 r. uzyskał dokument podróży na terytorium H.,

nie można uznać, iż podana przez niego data ostatniego wjazdu do Polski jest

zgodna z prawdą, co oznacza, iż w przedmiotowym wniosku zainteresowany zawarł

fałszywe informacje. Wobec stanowiska Ambasady B. w H., przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego, pogląd taki nie był uprawniony.

Zatem na okoliczność wynikającą z art. 3 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, jako przekreślającą wskazane domniemanie organ nie mógł się powołać.

Nie zmienia to jednak faktu, że w dalszym ciągu zastanawiające jest wpisanie przez aplikującego we wniosku o udzielenie mu przedmiotowego zezwolenia -

abolicji jako celu wjazdu do Polski w 2007 r. Kwestia ta wymagała wyjaśnienia przez organ odwoławczy zwłaszcza wobec faktu, że na nią się powołał. Podobnie szczegółowszego wyjaśnienia wymagał brak przedłożenia przez skarżącego jakichkolwiek dokumentów, które w jakikolwiek sposób stanowiłyby poparcie faktu zamieszkiwania w Polsce od 2007 r.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy przedwcześnie przyjął, że skarżący złożył fałszywe oświadczenie co do sposobu uzyskania paszportu kraju pochodzenia. Wyciągnął w tym zakresie nieuprawnione wnioski. Rozstrzygnięcie swe wydał więc w oparciu o częściowo błędnie oceniony materiał dowodowy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, Szef Urzędu zobowiązany będzie nadto do oceny przedłożonych przez skarżącego - wraz z pismem uzupełniającym skargę - oświadczeń dwóch wskazanych kobiet, mających świadczyć o pobycie cudzoziemca w Polsce od 2007

r., rozważając jakie mogą mieć znaczenie w sprawie, w kontekście wskazanej przez organ, bardzo słabej znajomości języka polskiego oraz topografii miasta przez cudzoziemca.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Wobec braku wniosku profesjonalnego pełnomocnika o zwrot kosztów postępowania sądowego, zgłoszonego do chwili zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, Sąd kosztów tych nie zasądził.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, przy ponownym rozpatrywaniu

odwołania skarżącego od odmowy udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w trybie abolicji, należy uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w tym orzeczeniu.