Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 46/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 128, art. 187 par. 1, art. 191, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], ustalił M. K. (dalej jako: "podatniczka", "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w wysokości [...] zł, w tym podatek rolny w kwocie [...]zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. Podatek rolny ustalono od użytków rolnych położonych w K. przy ul. [...], podatek od nieruchomości ustalono od budynków mieszkalnych oraz budynków pozostałych położonych pod wspomnianym adresem. Powyższą decyzję doręczono pełnomocnikowi podatniczki - A. B. w dniu 2 marca 2015 r. i stała się ona ostateczna w dniu 16 marca 2015 r.

Wnioskiem z dnia 13 maja 2015 r. podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika - A. B., wystąpiła do Wójta Gminy K. o wznowienie postępowania i zmianę powyższej decyzji ostatecznej. W argumentacji wniosku podniesiono, że decyzja została wydana z pominięciem podstawowych zasad obowiązujących przy ustalaniu podatku od nieruchomości, jakimi są oznaczenia użytków i ich klasyfikacja. Strona, kwestionując klasyfikację ewidencyjną użytków gruntowych oraz budynków, od których ustalono wymiar podatku, powołała się na załączone do wniosku pismo Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. oraz stanowisko judykatury. Z pisma Starosty [...] wynika, że grunt działki nr [...] (dawniej [...]) położonej w gminie K., w wyniku odnowienia ewidencji gruntów i budynków od 1994 r. tworzą określone użytki (RIVb o pow. [...] ha, B-RVI o pow. [...] ha, PsIV o pow. [...] ha, W o pow. [...] ha) oraz, że w ewidencji gruntów i budynków nie ma i nie było ujawnionych budynków, od których Wójt Gminy K. mógłby naliczyć podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. W dołączonej do wniosku korekcie deklaracji na podatek rolny za 2015 r. podatniczka wykazała do opodatkowania: grunty orne w klasie IVb o pow. [...] ha, użytki zielone w klasie IV o pow. [...] ha, grunty rolne zabudowane o pow. [...] ha, rowy o pow. [...] ha. W świetle powyższych okoliczności podatniczka stanęła na stanowisku, że w jej przypadku obowiązuje wyłącznie deklaracja na podatek rolny. Ponadto do pisma strona załączyła: wezwanie od Wójta Gminy K. z dnia 19 stycznia 2012 r. o złożenie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w związku ze zmianą geodezyjną nr [...], ujawniającą fakt przejęcia nieruchomości zabudowanej w K. na działce nr [...]; wydruk z księgi wieczystej nr [...] dotyczący działu I-O oznaczenie nieruchomości - działki [...]; wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr [...] z dnia 14 stycznia 2009 r.; wydruki orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących kwestii wymiaru podatku od nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie m.in. art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - w skrócie: "O.p."), wznowił postępowanie podatkowe zakończone opisaną na wstępie ostateczną decyzją. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr [...], ustalającej M. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w wysokości [...] zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał. Odnosząc się do pisma Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. Burmistrz Gminy K. stwierdził, że dane z ewidencji gruntów dotyczące przedmiotów opodatkowania położonych w obrębie działki nr [...], tj. klasyfikacja gruntów oraz ich powierzchnia, były mu znane w chwili wydawania decyzji z dnia [...] r. Co ważniejsze organ ten miał wiedzę, iż ewidencja gruntów i budynków nie ujawniała budynków w obrębie przedmiotowej działki. Nie mniej przeprowadzone w dniu 12 sierpnia 2014 r. oględziny działki nr [...], potwierdziły, iż znajduje się tam budynek mieszkalny oraz dwa budynki niemieszkalne (stodoła i budynek gospodarczy), które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, odpowiednio według stawek jak dla budynków mieszkalnych oraz budynków pozostałych. Jednocześnie zaznaczono, że budynki te nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."), albowiem nie są one położone na terenie gospodarstwa rolnego, gdyż w myśl art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm. - w skrócie: "u.p.r.") za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowany jako użytki rolne o łącznej pow. przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Tymczasem podatniczka jest właścicielem gruntów o łącznej pow. [...] ha fizycznych, tj. [...] ha przeliczeniowych. Według organu strona nie prowadzi na nieruchomości jakiejkolwiek działalności rolniczej. W świetle poczynionych ustaleń organ I instancji uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 187 i art. 191 O.p. W szczególności odwołująca się podniosła, że organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy w sprawie zaistniała jakakolwiek przesłanka do wznowienia postępowania, w tym z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wobec czego prowadził postępowanie w sposób wadliwy, niezgodnie z jego istotą. Zdaniem strony organ nie sporządził uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w myśl art. 210 § 4 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek do wznowienia postępowania, a okoliczności wskazywane przez stronę nie mogą być uznane za przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym kontekście podniesiono, że dane dotyczące podstawy opodatkowania podatkiem rolnym - powierzchni użytków rolnych stanowiących przedmiot wymiaru podatku rolnego w decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., pokrywają się z informacjami zawartymi w piśmie Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. Odnosząc się do spornych budynków stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, objętych decyzją z dnia [...] r., tj. budynków mieszkalnych o pow. [...] m2 oraz budynków pozostałych o łącznej pow. [...] m2, SKO wskazało, że organ I instancji ustalił istnienie tych budynków w trakcie oględzin przeprowadzonych w toku postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za 2014 r. Zaznaczono, że oględziny działki nr [...] położonej w K. przy ul. [...] odbyły się w dniu 12 sierpnia 2014 r. przy udziale A. B. - pełnomocnika podatniczki.

Mając na względzie powyższe, SKO za błędne uznało twierdzenie strony, że z pisma Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. wynikają nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., które miałyby wpływ na ustalenia wysokości zobowiązania w podatku rolnym albo podatku od nieruchomości za 2015 r. Za niemającą znaczenia dla sprawy uznano zawartą w tym piśmie uwagę Starosty [...] w kwestii braku ujawnienia budynków znajdujących się na działce nr [...], gdyż istnienie tych budynków ustalił organ I instancji w toku postępowania podatkowego za 2014 r. Podatek rolny i podatek od nieruchomości należny od przedmiotów opodatkowania znajdujących się w obrębie działki [...] położonej w K. przy ul. [...] został ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego, co do którego strona nie miała żadnych wątpliwości.

Z treści wniosku z dnia 13 maja 2015 r., który zainicjował przedmiotowe postępowanie wynika, iż strona nie zgadza się z opodatkowaniem budynków niemieszkalnych o łącznej pow. [...] m2 i próbuje podważyć wymiar podatku od nieruchomości w drodze wznowienia postępowania. Podkreślono, że strona miała możliwość zakwestionowania podatku ustalonego od tych przedmiotów, gdyby zdecydowała się na złożenie odwołania od decyzji z dnia [...] r., czego jednak nie uczyniła. Organ I instancji słusznie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okoliczności na które powołuje się strona nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. K., reprezentowana przez pełnomocnika A. B., wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w P. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy w postaci nie uwzględnienia wszystkich dowodów zebranych w sprawie, a wskazanych przez stronę skarżącą.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że SKO w uzasadnieniu decyzji nie wskazało dlaczego budynki stanowiące przedmiot opodatkowania zaliczyło do klasyfikacji budynków wskazanej przez wójta, tj. jako budynki pozostałe, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., podczas gdy budynki te miały zawsze przeznaczenie rolne i nic w tym względzie się nie zmieniło. Autorka skargi w całości podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r., o sygn. akt II SA/Po 601/12 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r., o sygn. akt II FSK 3108/12. Odwołując się do tych orzeczeń wskazała, że kwalifikując nieruchomości dla celów podatku od nieruchomości, organy podatkowe muszą opierać się na ewidencji gruntów i budynków, nie mogą dokonywać samodzielnych ocen. Można zatem dochodzić zmiany kwalifikacji gruntów i budynków, ale przed uprawnionym organem, jakim bezspornie nie jest organ podatkowy, który musi opierać się na ich ewidencji. Według skarżącej SKO bezprawnie podtrzymuje wydawane decyzje wójta, który jako organ podatkowy samowolnie zmienia klasyfikację należną innym organom i wydaje na tej podstawie wadliwe decyzje.

W odpowiedzi na skargę SKO w P., powołując na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Przy piśmie procesowym z dnia 27 marca 2017 r. strona przedłożyła dokumenty związane z decyzją z dnia [...] r., w przedmiocie ustalenia skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Badając zaskarżone decyzje według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone akty nie naruszają prawa.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest, wyrażona w art. 128 O.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych, stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. lub w ustawach podatkowych. Powołana wyżej zasada pełni bardzo ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym zastosowany w niniejszej sprawie tryb wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, tylko wówczas gdy postępowanie, w którym wydano taką decyzję, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Zastosowana w niniejszej sprawie instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. W zależności zatem od poczynionych ustaleń, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.

Oceniając zaskarżone decyzje organów podatkowych w niniejszej sprawie, w świetle przedstawionych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że akty te odpowiadają prawu. Prowadząc postępowanie wznowieniowe, w trybie art. 240 O.p. i następne, organy były związane ogólnymi zasadami postępowania wynikającymi z przepisów O.p. W ocenie Sądu badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV O.p., zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 O.p. - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p. prawidłowo dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przechodząc do meritum wskazać należy, że istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniały podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy K. z dnia [...] r., nr [...], ustalającej skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2015 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle powołanego przepisu wznowienie postępowania wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Ponadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że gdyby organ ją znał w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji słusznie uznały, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. do uchylenia powołanej na wstępie decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym, albowiem ujawniony dowód w postaci pisma Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. nie może być uznany za "nowy" ani "istotny" w rozumieniu powołanego przepisu O.p.

Nie ulega wątpliwości, co wynika z chronologii zdarzeń i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, że wskazany powyżej dokument nieznany był organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] r., albowiem co nie jest kwestionowane, został on wydany dopiero w dniu 17 kwietnia 2015 r. Zatem co istotne nie istniał on w dniu wydania przez Burmistrza Gminy K. decyzji ostatecznej z dnia [...] r., ustalającej skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2015 r. W związku z tym, że pismo Starosty [...], na które powołuje się strona zostało sporządzone po dniu [...] r., to dowód ten nie spełnia podstawowej przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dotyczącej jego istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Ponadto Sąd zauważa, że dane zawarte w powyższym piśmie Starosty [...] dotyczące podstawy opodatkowania podatkiem rolnym - powierzchni użytków rolnych stanowiących przedmiot wymiaru podatku rolnego w decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r., pokrywają się z informacjami zawartymi w tej decyzji. Zatem co do rodzajów użytków, które następnie zostały wykazane do opodatkowania w korekcie deklaracji na podatek rolny za 2015 r., nie ma sporu. Co istotne dane (okoliczności) wskazane w tym piśmie także nie mogą zostać uznane za "nowe" w sprawie, albowiem były one znane organowi I instancji w dacie wydawania przez niego decyzji i de facto stanowiły one podstawę faktyczną wymiaru podatku.

Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r. stwierdzenia Starosty [...], że w ewidencji gruntów i budynków nie ma i nie było ujawnionych budynków na podstawie, których Wójt Gminy K. mógłby naliczyć skarżącej podatek od nieruchomości - budynków w wysokości [...] zł, Sąd wskazuje, że brak stosownego wpisu w ewidencji co do budynków nie stanowił w realiach rozpoznawanej sprawy przeszkody do wydania przez Burmistrza Gminy K. decyzji wymiarowej. Rację ma strona skarżąca, że organ podatkowy jest związany danymi ujętymi w ewidencji gruntów i budynków, czyli opisanymi tam nieruchomościami. To jednak nie oznacza, że jeżeli jakaś nieruchomość nie została do tej ewidencji zgłoszona, to organ nie może prowadzić postępowania w kierunku jej ujawnienia i opodatkowania. W badanej sprawie organ I instancji przeprowadził w dniu 12 sierpnia 2014 r. oględziny, w których uczestniczył pełnomocnik skarżącej, w wyniku których bezspornie ustalono, że na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...] posadowione są: budynek mieszkalny o pow. użytkowej [...] m2 oraz dwa budynki niemieszkalne o pow. [...] m2 (tzw. budynek "pozostały") i [...] m2 (stodoła). Ustalenia te w sposób jednoznaczny dowodzą, że dane w ewidencji gruntów i budynku są niepełne, czyli nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wspomniana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r., o sygn. akt II FPS 2/13, dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podkreśla także, że w przeciwieństwie do orzeczeń, na które powołuje się strona w skardze, w realiach rozpoznawanej sprawy, spór nie dotyczy kwestii przeznaczenia budynków ujętych w ewidencji, lecz braku ich wykazania w tej ewidencji. Uwzględniając tę okoliczność należy stwierdzić, że jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, albowiem u.p.o.l. nie uzależnia obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., o sygn. akt II FPS 1/09, dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, wbrew wywodom skarżącej, ujawnione w niniejszej sprawie braki w ewidencji gruntów i budynków w postaci nie wykazania w niej budynku mieszkalnego o pow. [...] m2 oraz dwóch budynków pozostałych (stodoły i budynku gospodarczego) o łącznej pow. [...],85 m2, nie uniemożliwiały Burmistrzowi Gminy K. wydania decyzji określającej wymiar podatku na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych w drodze oględzin.

W świetle poczynionych powyżej rozważań Sąd stwierdza zatem, że z pisma Starosty [...] z dnia 17 kwietnia 2015 r. nie wynikają nowe okoliczności faktyczne, które miałyby wpływ na ustalenia wysokości zobowiązania w podatku rolnym, albo podatku od nieruchomości za 2015 r. W tym kontekście prawidłowe jest stwierdzenie przez organy obu instancji, że uwaga Starosty [...] w kwestii braku ujawnienia budynków znajdujących się na działce nr [...], nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo Sąd zauważa, że w kolejnym piśmie z dnia 9 grudnia 2015 r. Starosta Ś. poinformował stronę, iż brak spornych budynków w operacie ewidencji gruntów i budynków nie jest jednoznaczne z tym, że organ podatkowy nie ma innych podstaw prawnych do naliczenia podatku od nieruchomości.

W ocenie Sądu organy obu instancji trafnie także uznały, że z treści wniosku inicjującego postępowanie wznowieniowe bezsprzecznie wynika, iż skarżąca nie zgadza się z opodatkowaniem budynków niemieszkalnych o łącznej pow. [...],85 m2 i próbuje w trybie nadzwyczajnym podważyć wymiar podatku od nieruchomości. Jak już jednak wyżej wyjaśniono, tryb nadzwyczajny w postaci wznowienia postępowania nie służy do ponownego merytorycznego badania sprawy, lecz jedynie do wyeliminowania w nim decyzji obarczonych jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Tym samym nie można, jak chce tego skarżąca, w drodze tego postępowania czynić kolejnych ustaleń faktycznych w sprawie, a następnie na ich podstawie określać wymiar podatku. Podkreślenia wymaga, że strona miała możliwość zakwestionowania ustaleń wynikających z decyzji z dnia [...] r. poprzez złożenie odwołania od tej decyzji, jednakże nie skorzystała z tego uprawnienia.

Sąd stwierdza, że wbrew wywodom skarżącej, organy podatkowe uzasadniły kwalifikację ujawnionych w toku oględzin budynków, uznając je prawidłowo, jako budynki "pozostałe", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Organy słusznie wykluczyły bowiem możliwość skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Wskazano bowiem, że opodatkowane budynki nie są położone na terenie gospodarstwa rolnego, za które zgodnie z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 u.p.r., uważa się obszar gruntów sklasyfikowany jako użytki rolne o łącznej pow. przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Tymczasem skarżąca jest właścicielem gruntów o łącznej pow. [...] ha fizycznych tj. [...] ha przeliczeniowych. Na marginesie Sąd dostrzega, że organy błędnie uznały, że oględziny wykazały, iż strona nie prowadzi na nieruchomości jakiejkolwiek działalności rolniczej (okoliczność ta w żaden sposób nie wynika z treści protokołu oględzin). Przy czym uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza w kontekście wyżej wskazanej wielkości powierzchni tej nieruchomości, która uniemożliwia uznanie jej za gospodarstwo rolne, w rozumieniu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 u.p.r.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Wbrew bowiem twierdzeniom autorki skargi w sprawie nie wyszły na jaw istotne i nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej, które nie były znane organowi I instancji w dacie orzekania. Organy I i II instancji wydały decyzje w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i jego ocenę.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.