Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 526/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. K.-S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku A. P. o dopuszczenie go w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postanawia: wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

B.K. i J.S. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...], którą ustalono na wniosek J. i O. małżonków W. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w zabudowie bliźniaczej na parceli nr [...] z dojazdem do ulicy [...] przez działki nr [...], [...], [...] oraz część działki nr [...] położone w T.

Na rozprawie sądowej w dniu 3 grudnia 2009 r. wniosek o dopuszczenie do postępowania sądowego w tej sprawie w charakterze uczestnika postępowania złożył A.P. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że ze stroną postępowania zawarł wstępne porozumienie o najmie lokalu w jej budynku (na potrzeby prowadzonej przez niego kancelarii prawa gospodarczego), na wprost którego zaplanowano posadowienie skrzyżowania zagrażającego bezpieczeństwu w ruchu pojazdów. Dlatego też rozstrzygnięcie sprawy sądowej będzie wywierać istotny wpływ na realizację tego porozumienia. Do wniosku dołączono pisemną ofertę zawarcia umowy najmu, przyjętą przez skarżącego. Do protokołu rozprawy wnioskodawca dodatkowo podał, że jego zdaniem ustalenie objętych zaskarżoną decyzją warunków zabudowy uniemożliwi, a co najmniej utrudni, korzystanie z dojazdu do budynku skarżących i będzie stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa tego dojazdu.

Rozpoznając wniosek Sąd zważył, co następuje:

Wniosek jest oczywiście niezasadny. Ponieważ wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym to zgodnie z treścią art. 33 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), mógłby on zgłosić udział w charakterze uczestnika gdyby wynik tego postępowania dotyczył jego interesu prawnego. Taka zaś sytuacja w rozpatrywanej sprawie zdaniem Sądu nie zachodzi. W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się niekwestionowany pogląd, że pojęcie "interes prawny" w rozumieniu tego przepisu nawiązuje do interesu prawnego o jakim mowa w art. 28 kpa. Oznacza on zatem związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić. Związek ten należy przy tym rozpatrywać według szeroko ujmowanych norm prawa materialnego (tak np. w mających odpowiednie zastosowanie uchwałach składu 7 sędziów NSA z dnia 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 9/96 – ONSA 3/97 poz. 102 i z dnia 11 października 1999 r. sygn. akt OPS 11/09 – ONSA nr 1 z 2000 r. poz. 6). Stwierdzenie interesu sprowadza się do ustalenia związku między taką normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie pozycji materialnoprawnej. Należy zatem uznać, że interes przysługuje danemu podmiotowi w jego "własnej" sprawie. Przyjmuje się też powszechnie, że interes ten powinien być realny (nie hipotetyczny) i bezpośredni.

Zdaniem Sądu tak rozumianego interesu wnioskodawca nie wykazał. W szczególności nie można wyprowadzić go z faktu, że jak podał, zawarł on ze skarżącym "wstępne porozumienie" o najmie lokalu. Wbrew stanowisku wnioskodawcy przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją nie jest "planowane skrzyżowanie". Decyzja ta nie statuuje uprawnień do korzystania w charakterze dojazdu z drogi usytuowanej wzdłuż działki skarżącego. Uprawnienie to wynika bowiem ze służebności drogi koniecznej. Nawet gdyby przyjąć taki związek to niewątpliwie na tym etapie szeroko pojętego procesu inwestycyjnego ma on charakter hipotetyczny i nie dotyczy bezpośrednio uprawnień wnioskodawcy, a co najwyżej uprawnień skarżącego jako wynajmującego lokal i współwłaściciela budynku. Od niego zatem może wnioskodawca dochodzić swoich uprawnień związanych z umową najmu lokalu (przy założeniu, że doszło do jej zawarcia, która to kwestia pozostaje poza sferą bliższych rozważań w niniejszym postępowaniu), a to zgodnie z art. 662 § 1 kc w zw. z art. 680 kc.

Wobec powyższego z braku przesłanek z art. 33 § 2 ustawy p.p.s.a. wniosek o dopuszczenie A.P. w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika podlegał oddaleniu.

SW