Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 459/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71a par. 9, art. 89
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska asesor WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 14 lipca 2022 r., nr 2801-IEE.711.70.2022 w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej jako: "strona", "skarżąca", "Spółka", "dłużnik zajętej wierzytelności") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 14 lipca 2022 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego

w O. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: "zobowiązany") na podstawie tytułów wykonawczych z [...], nr [...], z [...], nr [...], z [...], nr [...] oraz z [...], nr [...], obejmujących zaległości

w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zawiadomieniami z 20 października 2020 r. oraz z 29 stycznia 2021 r. organ egzekucyjny zajął przysługujące od strony wierzytelności pieniężne zobowiązanego. Zawiadomienia te zostały doręczone dłużnikowi zajętych wierzytelności odpowiednio 26 października 2020 r. oraz 5 lutego 2021 r. Pismem z 2 listopada 2020 r. Spółka poinformowała, że nie posiada zobowiązań wobec zobowiązanego, zatem nie ma możliwości zajęcia wierzytelności. W związku z brakiem odpowiedzi na zajęcie

z 29 stycznia 2021 r. organ egzekucyjny skierował do Spółki w dniu 16 marca 2021 r. ponaglenie, na które również nie udzielono odpowiedzi.

Pismem z 11 października 2021 r. organ egzekucyjny, na podstawie art. 71a

§ 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", skierował

do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wniosek o przeprowadzenie kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W wyniku kontroli ustalono na podstawie rejestru zakupów VAT za okres od 26 października 2020 r. do 19 listopada 2021 r., że Z. Sp. z o.o. wystawiła na rzecz dłużnika zajętej wierzytelności w okresie od 16 listopada 2020 r. do 25 lutego 2021 r. 6 faktur VAT na łączną kwotę 354.240 zł. Ze złożonego przez Spółkę oświadczenia wynika, że według stanu na 15 listopada 2021 r. posiadała wobec Z. Sp. z o.o. niewymagalne zobowiązania pieniężne, zostały one jednak rozliczone bezgotówkowo w formie kompensat na podstawie art. 498 k.c. Środki finansowe nie były przekazywane w formie gotówki ani przelewów bankowych. Dodatkowo Spółka przedstawiła umowę porozumienia z 3 maja 2021 r. zawartą z Z. Sp. z o.o., której przedmiotem była zmiana terminu płatności na 31 maja 2022 r. dotycząca faktur VAT nr [...] z [...] oraz

nr [...] z [...]. Ponadto przedłożono rejestr sprzedaży VAT za okres od 26 października 2020 r. do 19 listopada 2021 r., fakturę sprzedaży VAT nr [...] z [...] w kwocie 86.100,01 zł oraz 3 noty kompensacyjne z 31 grudnia 2020 r. oraz z 28 lutego 2021 r. na łączną kwotę 106.250,18 zł. Z dowodów zebranych w trakcie kontroli wynika, że w okresie od 26 października 2020 r. (data doręczenia pierwszego zawiadomienia o zajęciu z 20 października 2020 r.) do 29 października 2021 r. (data wszczęcia kontroli) Spółka posiadała względem zobowiązanej Spółki zobowiązania w łącznej kwocie 354.240 zł. Do protokołu z kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego Spółka nie wniosła zastrzeżeń.

Postanowieniem z 20 kwietnia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

w O. określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej w łącznej kwocie 107.009,20 zł. W ocenie organu, nie zaistniały podstawy prawne zwalniające z obowiązku realizacji zajęć egzekucyjnych, a tym samym Spółka bezpodstawnie uchylała się od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętych wierzytelności.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie

w całości, zarzucając naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a., art. 498 § 1 k.c. oraz art. 64 O.p. Wskazała, że wierzytelności zostały skompensowane w oparciu o art. 498 § 1 k.c., a tym samym Spółka nie jest dłużnikiem zobowiązanego. Dodatkowo należności zostały zaspokojone na skutek złożonego przez zobowiązanego wniosku

o potrącenie kwoty zobowiązań z kwotą przysługującą do zwrotu podatku VAT.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił, że w sprawie doszło do bezpodstawnego uchylania się

od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętych wierzytelności pieniężnych. Organ nie uwzględnił argumentacji strony, że nie posiada ona wierzytelności wobec zobowiązanej spółki, gdyż uległy one potrąceniu. Wskazując na przepis art. 504 k.c., organ podniósł, że czynność potrącenia wzajemnych wierzytelności była nieskuteczna, gdyż kompensata miała dotyczyć wierzytelności powstałych po dniu dokonania zajęcia wierzytelności. Analizując treść trzech not kompensacyjnych

z 31 grudnia 2020 r. oraz 28 lutego 2021 r., wskazał, że dotyczyły one wierzytelności Z. Sp. z o.o. wynikających z faktur VAT nr [...] z [...], nr [...] z [...] oraz

nr [...] z [...] oraz wierzytelności Spółki wynikających z faktur VAT nr [...] z [...] oraz nr [...] z [...] (termin zapłaty 31 marca 2021 r.). Z powyższego wynika, że dotyczyły one wierzytelności (z faktury VAT nr [...] z [...]), która to wierzytelność powstała i była wymagalna po 26 października 2020 r., tj. po dniu dokonania przez organ egzekucyjny pierwszego zajęcia. Potrącenie nie było zatem możliwe. W momencie otrzymania zawiadomienia o zajęciu dłużnik zajętej wierzytelności obowiązany jest do nieuiszczania zobowiązanemu, bez zgody organu egzekucyjnego, należnej od tego dłużnika kwoty do wysokości egzekwowanych należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, lecz do przekazania tej kwoty organowi egzekucyjnemu. Niezastosowanie się do powyższego obowiązku, przy jednoczesnym braku podstaw prawnych do takiego zachowania, potwierdza zaistnienie przesłanki bezpodstawnego uchylania się, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, złożenie przez zobowiązaną Spółkę wniosku o potrącenie wierzytelności z tytułu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, nie stanowi przesłanki do uchylenia postanowienia

w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności. Postanowieniem

z 21 czerwca 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przedłużył bowiem termin rozpatrzenia wniosku zobowiązanej Spółki do 22 sierpnia 2022 r. Kwestia ta stanowi więc przedmiot odrębnego postępowania i na obecnym etapie nie ma wpływu na obowiązek dłużnika przekazania zajętych wierzytelności w kwocie 107.009,20 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotów kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów: art. 71a § 9 u.p.e.a., art. 64 O.p. oraz art. 498 § 1 k.c.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z 2 listopada 2020 r. Spółka poinformowała organ pierwszej instancji, że nie posiada zobowiązań w stosunku do Spółki Z., w związku z czym nie ma możliwości realizacji zajęcia. Podniosła, że nie ma wymagalnych zobowiązań w stosunku do zobowiązanej Spółki, ponieważ wierzytelności te zostały potrącone z wymagalnymi jej wierzytelnościami stosownie do art. 498 § 1 k.c. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 71a § 9 u.p.e.a., ponieważ Spółka nie podlega dyspozycji tego przepisu, nie będąc dłużnikiem podmiotu, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Ponadto zgodnie z informacjami uzyskanymi od zobowiązanej Spółki, dochodzone przez organ egzekucyjny należności zostały zaspokojone. Zobowiązany złożył bowiem wniosek o potrącenie będących przedmiotem egzekucji zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych z przysługującym mu wymagalnym roszczeniem o zwrot podatku od towarów i usług stosownie do art. 64 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając sprawę we wskazanej powyżej kognicji, Sąd stwierdził,

że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.

Kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania sądowego była ocena, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki do wydania wobec skarżącej Spółki postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty jako dłużnikowi zajętej wierzytelności.

Przechodząc do zasadniczych dla sprawy rozważań, wskazać należy,

że zgodnie z art. 71a § 9 u.p.e.a. jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie

Z powyższego wynika, że powołany jako podstawa prawna orzeczenia organu egzekucyjnego przepis art. 71a § 9 u.p.e.a. określa dwie przesłanki określenia wysokości nieprzekazanej kwoty w drodze postanowienia, które jest podstawą

do wystawienia przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności tytułu wykonawczego,

tj.: przeprowadzenie kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności oraz stwierdzenie

w wyniku tej kontroli, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności.

Okoliczność, że zajęta wierzytelność została uznana i jest wymagalna może wynikać wprost z pisemnego oświadczenia dłużnika zajętej wierzytelności albo zostać ustalona w toku kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, do której przeprowadzenia u dłużników zajętej wierzytelności organy egzekucyjne uprawnione są na podstawie art. 71a § 1 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie zawiadomieniami z 20 października 2020 r. oraz

z 29 stycznia 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia przysługujących od strony wierzytelności pieniężnych zobowiązanego w kwotach odpowiednio: 82.389,38 zł oraz 50.715,90 zł. Zawiadomienia te zostały doręczone zobowiązanej Spółce

w dniach 23 października 2020 r. oraz 5 lutego 2021 r., natomiast skarżącej Spółce jako dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniach 26 października 2020 r. oraz 5 lutego 2021 r. W odpowiedzi pismem z 2 listopada 2020 r. Spółka poinformowała, że nie posiada zobowiązań wobec zobowiązanego, zatem nie ma możliwości zajęcia wierzytelności. W związku zaś z brakiem odpowiedzi na zajęcie z 29 stycznia 2021 r. organ egzekucyjny skierował do Spółki w dniu 16 marca 2021 r. ponaglenie, na które również nie udzielono odpowiedzi. Okoliczności te doprowadziły do przeprowadzenia kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Spełniona została zatem pierwsza z wymienionych przesłanek wydania postanowienia na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się zatem do ustalenia, czy nieprzekazanie zajętej wierzytelności miało charakter bezpodstawny.

Zdaniem Sądu, organ egzekucyjny prawidłowo zidentyfikował istnienie

w sprawie powyższej przesłanki. Jak bowiem wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym, zwrot "bezpodstawnie uchyla się" oznacza tyle, co "bez podstawy prawnej" (wyrok NSA z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 984/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizowany zwrot normatywny należy interpretować jako przesłankę prawną, a nie faktyczną (wyroki NSA: z 8 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 411/15, z 15 maja

2012 r., sygn. akt II FSK 2221/10). Zatem przesłanki tej nie można odnosić

do okoliczności faktycznych związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności. Pojęcie to odnosi się wyłącznie do okoliczności prawnych, umożliwiających dłużnikowi zajętej wierzytelności skuteczne uchylenie się

od wykonania zobowiązania, np. zarzut potrącenia jak w rozpoznawanej sprawie.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny wydał kwestionowane postanowienie po stwierdzeniu, że skarżąca Spółka nie przekazała kwoty określonej

w zawiadomieniach o zajęciu wierzytelności, lecz podjęła czynności dotyczące potrącenia wierzytelności. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na aprobatę zasługuje stanowisko organów, zgodnie z którym zachowanie to nosiło znamiona bezpodstawności w przedstawionym wyżej rozumieniu. W sprawie nie zaistniały bowiem jakiekolwiek okoliczności prawne, które usprawiedliwiałyby omawiane działanie skarżącej.

Zgodnie bowiem z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.).

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i c) w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność (art. 89 § 3 pkt 1 lit. a) -c) u.p.e.a.). Ponadto organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią (art. 89 § 3 pkt 2 u.p.e.a.).

W ocenie Sądu, wskazane powyżej wymogi zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W toku kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego strona oświadczyła, że na dzień 15 listopada 2021 r. posiadała wobec Z. Sp. z o.o. niewymagalne zobowiązania pieniężne. Wszystkie transakcje, które zostały dokonane w latach 2020-2021 zostały rozliczone bezgotówkowo

w formie kompensat na podstawie art. 498 k.c. Środki finansowe nie były przekazywane w formie gotówki ani przelewów bankowych.

Na podstawie przedłożonego w toku kontroli rejestru zakupów VAT za okres od 26 października 2020 r. do 19 listopada 2021 r. ustalono, że zobowiązany – Z. Sp. z o.o. wystawił na rzecz dłużnika zajętej wierzytelności w okresie od 16 listopada 2020 r. do 25 lutego 2021 r. 6 faktur VAT na łączną kwotę 354.240 zł. Skarżąca Spółka przedstawiła umowę porozumienia z 3 maja 2021 r. zawartą z Z. Sp. z o.o., której przedmiotem była zmiana terminu płatności na 31 maja 2022 r. dotycząca faktury VAT nr [...] z [...] (w części dotyczącej kwoty 69.639,82 zł) oraz faktury VAT nr [...] z [...]. Strona przedłożyła także 3 noty kompensacyjne z 31 grudnia 2020 r. oraz z 28 lutego 2021 r. na łączną kwotę 106.250,18 zł dotyczące faktury z [...] o nr [...], faktury z [...] o nr [...] oraz faktury z [...], nr [...] (częściowa kompensata dotycząca kwoty 53.360,18 zł). Z dowodów tych wynika, że w okresie od doręczenia pierwszego zawiadomienia o zajęciu z 20 października 2020 r. skarżąca Spółka posiadała względem zobowiązanej Spółki zobowiązania w łącznej kwocie 354.240 zł, przy czym w dniach 31 grudnia 2020 r. oraz z 28 lutego 2021 r. dokonała kompensat na łączną kwotę 106.250,18 zł dotyczących wymagalnych zobowiązań z 2 faktur

z [...] oraz z faktury z [...], nr [...] (częściowa kompensata dotycząca kwoty 53.360,18 zł).

W tych okolicznościach, wbrew zarzutom skargi, istniały podstawy do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia, w którym określono wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty. Co do zasady zarzut potrącenia może stanowić podstawę prawną pozwalającą uchylić się dłużnikowi zajętej wierzytelności od spełnienia świadczenia, jednak w niniejszej sprawie czynność ta była nieskuteczna, co wprost wynika z art. 504 k.c.

Z przepisu tego bowiem wynika, że zajęcie wierzytelności przez osobę trzecią wyłącza umorzenie tej wierzytelności przez potrącenie tylko wtedy, gdy dłużnik stał się wierzycielem swego wierzyciela dopiero po dokonaniu zajęcia albo gdy jego wierzytelność stała się wymagalna po tej chwili, a przy tym dopiero później aniżeli wierzytelność zajęta. Przepis ten ma również zastosowanie w przypadku dokonania potrącenia przez dłużnika zajętej wierzytelności w postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (K. Zawada, w: Kodeks cywilny. Komentarz.t. 1, (red.)

K. Pietrzykowski, Warszawa 2005, s. 106). Dokonanie potrącenia wzajemnych wierzytelności, w sytuacji uprzedniego zajęcia jednej z nich przez organ egzekucyjny, może zatem stanowić podstawę do przyjęcia bezpodstawnego uchylenia się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania tej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Dłużnik zajętej wierzytelności nie może bowiem według swego uznania decydować

o przeznaczeniu zajętych już wierzytelności, bez zgody organu egzekucyjnego,

z uwagi na dokonane wcześniej zajęcie wierzytelności.

Bezsporne w sprawie było, że potrącane wierzytelności z tytułu zakupu towarów handlowych powstały po dacie zajęcia przez organ egzekucyjny, które stosownie do art. 89 § 2 u.p.e.a. jest skuteczne co do wierzytelności przyszłych. Organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu skarżonego postanowienia pełną analizę w zakresie faktur wystawionych pomiędzy skarżącą Spółką i Spółką zobowiązaną, w tym w zakresie daty wystawienia faktur, terminów płatności, dat wystawienia not kompensacyjnych i kwot kompensaty. Z przedstawionej w formie graficznej tabeli analizy wynikało, że kompensaty dotyczyły wierzytelności, które powstały po dokonaniu zajęcia. W ocenie Sądu, zastosowanie przez strony umowy kompensat nie może zmierzać do obejścia art. 504 k.c. i działać na szkodę osoby trzeciej, a w tym przypadku organu egzekucyjnego, który na mocy dokonanego zajęcia wstępuje w prawa i obowiązki zobowiązanego (art. 67a § 1 u.p.e.a.). Dokonanie potrącenia wzajemnych wierzytelności, w sytuacji uprzedniego zajęcia jednej z nich, może zatem stanowić podstawę do przyjęcia bezpodstawnego uchylenia się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania tej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

Zauważenia wymaga przy tym, że strona kwestionuje prawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego co do skuteczności potrącenia, opierając się wyłącznie na brzmieniu normy art. 498 § 1 k.c. Zdaniem Sądu, niewątpliwie strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Nie oznacza to jednak braku konieczności respektowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym mających

w sprawie zastosowanie przepisów art. 504 k.c. oraz przepisów u.p.e.a. normujących podstawy określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności. Nie budzi wątpliwości, że z doręczeniem zawiadomień skarżącej Spółce o dokonanych zajęciach wierzytelności, których data jest niesporna, należy wiązać skutki prawne w postaci powstania powinności wykonania obowiązku określonego w zawiadomieniu. Skoro dłużnik zajętej wierzytelności nie może według swego uznania decydować o przeznaczeniu zajętych już wierzytelności, bez zgody organu egzekucyjnego, to tym bardziej nie może wpływać na okoliczności decydujące o umorzeniu wierzytelności. W wyniku zajęcia zobowiązany traci bowiem możliwość skutecznego rozporządzania wierzytelnościami i prawami majątkowymi (jednocześnie nie tracąc do nich praw). W konsekwencji czynności dłużnika zajętej wierzytelności zmierzające do rozporządzania wierzytelnościami bądź prawem majątkowym po momencie ich zajęcia nie mają wpływu na bieg egzekucji (wyrok NSA z 16 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2287/14).

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia argumentacji skargi dotyczącej zarzutu naruszenia art. 64 O.p. Jak trafnie przekonywał organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, złożenie przez zobowiązaną Spółkę wniosku o zaliczenie na poczet zaległości podatkowych zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2020 r., w sytuacji gdy organ podatkowy przedłużył termin zwrotu różnicy podatku i postępowanie w tym zakresie jest w toku, nie ma wpływu na ocenę istnienia zaległości podatkowych

na dzień wydania skarżonego postanowienia i w konsekwencji na obowiązek dłużnika przekazania zajętych wierzytelności w kwocie określonej tym postanowieniem, tj. 107.009,20 zł.

W ocenie Sądu, istotą zajęcia wierzytelności jest zapobieżenie wszelkim czynnościom dłużnika zmierzającym do udaremnienia egzekucji. Na dłużnika zajętej wierzytelności nałożony jest obowiązek współpracy z organem egzekucyjnym. Po dokonaniu zajęcia nie jest skuteczne wobec wierzyciela rozporządzanie zajętą wierzytelnością przez dłużnika, jak i podejmowanie przez dłużnika zajętej wierzytelności jakichkolwiek czynności, które to rozporządzanie umożliwiają. Zatem wszelkie zmiany umowy, z której wynika zajęta wierzytelność, aczkolwiek skuteczne w stosunkach między tymi stronami, nie mogą wywierać żadnych skutków

w odniesieniu do toczącego się postępowania egzekucyjnego.

W świetle powyższych rozważań, w sprawie zaistniały podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie Sąd nie stwierdził okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.