Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 874/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odpady
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 1a, art. 1b, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, art. 6c, art. 6r
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Z.Ż. na uchwałę Rady Gminy Ozorków z dnia 27 lutego 2020 r. nr XXIII/197/20 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Gminy Ozorków na rzecz skarżącego Z. Ż. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2020 r. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) – dalej: u.s.g.; art. 6r ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.)- dalej: u.c.p.g., Rada Gminy Ozorków podjęła uchwałę nr XXIII/197/20 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków. W załączniku do podjętej uchwały Rada Gminy Ozorków uchwaliła regulamin punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zaskarżona uchwała wraz z załącznikiem została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 26 marca 2020 r., poz. 1997, z mocą obowiązującą od dnia 1 lipca 2020 r. Zgodnie z § 2.1 pkt 2 uchwały w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odbierane będą odpady komunalne zbierane w sposób selektywny, obejmujące następujące frakcje: papier, metal, tworzywa sztuczne, szkło, opakowania wielomateriałowe, bioodpady frakcji zielonej, bioodpady frakcji kuchennej, przeterminowane leki i chemikalia, odpady niekwalifikujące się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu cukru we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte opony, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zebrane w sposób selektywny - w każdej ilości. W § 3 uchwały uchwalono, iż ustala się następującą częstotliwość odbierania i rodzaj odbieranych odpadów komunalnych sprzed nieruchomości, dla nieruchomości zamieszkałych, nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, oraz nieruchomości niezamieszkałej, na której prowadzona jest działalność oświatowo-wychowawcza, kulturalna, sportowa, ochrony zdrowia i ppoż.: dla nieruchomości zamieszkałej, w zabudowie jednorodzinnej bioodpady frakcji kuchennej – raz w miesiącu, a w okresie od kwietnia do października raz na dwa tygodnie (pkt 1 lit. b); dla nieruchomości zamieszkałej, w zabudowie wielorodzinnej bioodpady frakcji kuchennej - raz na dwa tygodnie, a w okresie od kwietnia do października raz na tydzień (pkt 2 lit. b); dla nieruchomości niezamieszkałej, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno–wypoczynkowe oraz nieruchomości, na której prowadzona jest działalność oświatowo-wychowawcza, kulturalna, sportowa, ochrony zdrowia i ppoż. bioodpady frakcji kuchennej – raz w miesiącu, a w okresie od kwietnia do października nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie (pkt 3 lit. b). Ponadto jak wynika z § 6 pkt 6 i pkt 7 uchwały w zamian za uiszczoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w punkcie selektywnego zbierania odpadów komunalnych, zwanym w dalszej części PSZOK, przyjmowane będą odpady komunalne, zbierane w sposób selektywny zarówno bioodpady frakcji kuchennej, jak i bioodpady frakcji zielonej.

Na powyższą uchwałę, w dniu 9 listopada 2020 r. Z.Ż. (posiadacz nieruchomości położonej na terenie Gminy Ozorków) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wniesienie skargi skarżący poprzedził wystosowanym w dniu 12 października 2020 r., do Rady Gminy Ozorków wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego polegającego na pozbawieniu posiadaczy nieruchomości zlokalizowanych na terenie gminy, możliwości odbioru bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych bezpośrednio sprzed nieruchomości. W ocenie skarżącego wynikająca z art. 6c ust. 1 i art. 6r ust. 2d u.c.p.g. realizacja obowiązku gminy polegającego na zapewnieniu właścicielom nieruchomości, w zamian za uiszczaną przez nich opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pozbycia się wszelkich rodzajów odpadów komunalnych, następuje poprzez: ich odbieranie sprzed poszczególnych posesji; poprzez ich przyjmowanie w PSZOK; jak również poprzez zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. Przy czym zarówno odbieranie odpadów, jaki i przyjmowanie stanowią dwa niezależne od siebie ustawowe obowiązki gminy, od których gmina nie może odstąpić, co potwierdzają powołane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych. Ponadto zdaniem skarżącego, zaskarżona uchwała nakłada obowiązki sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż nie uwzględnia realnych możliwości, osobistego dostarczenia bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych do odległego o kilka kilometrów PSZOK przez osoby starsze i niepełnosprawne. Skarżący zarzucił także, że w treści uchwały Rada Gminy Ozorków wprowadziła nieznany ustawie termin frakcji zielonej. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o usunięcie stwierdzonych naruszeń prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ozorków wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., z uwagi na nie wykazanie przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

Na wypadek nie uwzględnienia przez Sąd wniosku o odrzucenie skargi, Rada wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając powyższe, w pierwszej kolejności organ gminy wskazał, iż kwestionowana uchwała podjęta została na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 6r ust. 3 u.c.p.g., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579), z mocą obowiązującą od dnia 6 września 2019 r. Jedna z wprowadzonych zmian do znowelizowanych przepisów u.c.p.g. dotyczyła ustawowej kwalifikacji odpadów definiowanych wcześniej jako "odpady zielone" i polegała na usunięciu z ustawy terminu "odpady zielone" i wprowadzeniu do niej terminu "bioodpady". Powyższe, zdaniem organu skutkowało odmiennym niż dotychczas, uregulowaniem ustawowych wymagań i uprawnień gminy w ramach realizacji gminnego systemu odbioru i zagospodarowania odpadów, w tym dotyczących klasyfikacji odpadów i wynikającej z nich obowiązków gminy. Dalej organ gminy wskazał, iż uchwalony zaskarżoną uchwałą szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków określa, stosownie do art. 6r ust. 3 u.c.p.g., wszystkie ustawowe wymagania w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, a co za tym idzie w ocenie organu brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania jej zgodności z prawem. Organ podkreślił, że wynikający z art. 6r ust. 2d u.c.p.g. obowiązek gminy zapewnienia właścicielom nieruchomości możliwości pozbywania się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, w zamian za pobieraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy rozumieć jako: odbieranie z terenu nieruchomości odpadów, o których mowa w art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g.; przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. Z powyższego wynika, że ustawodawca wskazał na kilka sposobów realizacji obowiązku zapewnienia mieszkańcom możliwości pozbywania się wszystkich odpadów komunalnych. Ponadto, co istotne przepis art. 6r ust. 3 u.c.p.g. nakłada na organ stanowiący gminy określenie, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposobu świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Powyższe zdaniem organu gminy wskazuje, iż gdyby wolą ustawodawcy byłby jedynie odbiór odpadów komunalnych z terenu nieruchomości, to w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. nie zwarłby upoważnienia organu stanowiącego gminy do uchwalenia sposobu świadczenia usług przez PSZOK. Dalej Rada wskazała, że wobec braku ustawowego zdefiniowania w u.c.p.g. pojęcia "odpady komunalne" oraz "bioodpady" koniecznym jest, zgodnie z zawartym w art. 1a u.c.p.g. odesłaniem, odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy przez termin bioodpady - rozumie się przez to ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, gastronomii, zakładów zbiorowego żywienia, jednostek handlu detalicznego, a także porównywalne odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność. Natomiast jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowalnymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Mając powyższe na uwadze Rada Gminy Ozorków stwierdziła, że Gmina Ozorków w sposób należyty realizuje wynikający z ustawy u.c.p.g. obowiązek odbioru bezpośrednio z terenu nieruchomości wszystkich odpadów komunalnych, w tym bioodpadów powstających w gospodarstwach domowych (kuchenne i spożywcze). Natomiast pozostałe bioodpady zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, w tym pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy są przyjmowane w PSZOK. Możliwość przyjęcia przez Radę Gminy Ozorków powyżej wskazanego rozwiązania w zakresie zagospodarowania bioodpadów wynika także z treści art. 4 ust. 2a pkt 2 u.c.p.g., zgodnie z którym rada gminy może w regulaminie postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi oraz przywołanych na jej poparcie, wskazanych przez skarżącego orzeczeń sądów administracyjnych, Rada Gminy Ozorków podniosła, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż odnoszą się do nieaktualnego stanu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga Z. Ż. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Z.Ż. w piśmie procesowym z dnia 9 marca 2021 r. oświadczył, iż wnosi o rozpoznanie przedmiotowej skargi na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Odpis powyższego wniosku został doręczony w dniu 19 marca 2021 r. Wójtowi Gminy Ozorków z pouczeniem, iż niezajęcie stanowiska w terminie 14 dni skutkować będzie uznaniem, że strona wyraża zgodę na rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W zakreślonym terminie organ administracji nie wypowiedział się, co do żądania skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 9 marca 2021 r. Wobec powyższego, Sąd był uprawniony do rozpoznania skargi w trybie uproszczonym na podstawie wyżej powołanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Natomiast w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo twierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej: u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność odwołania się do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie prawnej i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Według M.Stahl oraz Z. Kmieciaka (por. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102) za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Natomiast w judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639; wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2019 r., III SA/Łd 875/19, Lex nr 2753598; wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2020 r., III SA/Kr 1216/19, Lex nr 3099854). Zatem stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – dalej: k.p.a. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Z.Ż. uczynił uchwałę Rada Gminy Ozorków z dnia 27 lutego 2020 r., nr XXIII/197/20 w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków, podjętą na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 6r ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm.)- dalej: u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 września 2019 r., nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579).

Natomiast zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje zgodność z prawem postanowień zaskarżonej uchwały, w zakresie w jakiej zapewnia ona realizację ciążącego na gminie obowiązku szczegółowego określenia zasad odbierania i zagospodarowania bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych jedynie poprzez ich przyjmowanie w utworzonym przez gminę PSZOK.

Zdaniem skarżącego przepis art. 6r ust. 2d u.c.p.g., w zakresie ciążącego na gminie obowiązku zagospodarowania wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, w tym bioodpadów, w zamian za pobieraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przewidują dwa niezależne od siebie obowiązki polegające na: odbieraniu tych odpadów bezpośrednio z nieruchomości oraz ich przyjmowaniu w utworzonym PSZOK. Ponadto pomimo nowelizacji przepisów u.c.p.g., w myśl art. 1b ustawy do odpadów komunalnych stanowiącymi części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych lub cmentarzy, a także z targowisk, stosuje się przepisy dotyczące postępowania z bioodpadami stanowiącymi odpady komunalne. Tym samym dokonane przez Radę Gminy Ozorków rozróżnienie frakcji bioodpadów na frakcję kuchenną oraz frakcję zieloną, jak również odmienne uregulowanie sposobów zagospodarowania tych odpadów pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem.

Natomiast w ocenie Rady Gminy Ozorków ciążący na gminie obowiązek odbierania odpadów bezpośrednio z nieruchomości odnosi się jedynie do odpadów komunalnych, do których zalicza są między innymi bioodpady, jednakże tylko te, powstające w gospodarstwach domowych (kuchenne i spożywcze). Tym samym uchwalony kwestionowaną uchwałą szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków, w części odnoszącej się do zagospodarowania przez gminę bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, realizowanego w przewidzianej ustawą formie - przyjmowania tych odpadów w PSZOK, w pełni odpowiada obowiązującemu prawu.

Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny zachowania warunków formalnych skargi. W tym zakresie wskazać należy, że podstawę prawną skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) – dalej: u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały organu stanowiącego gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, jest wykazanie przez stronę skarżącą, że uchwała ta narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku strona musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jej własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie ich interes prawny lub uprawnienie. Inaczej mówiąc kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną strony skarżącej, czyli np. pozbawia jej pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną przy tym cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

W ocenie Sądu, zaskarżona niniejszą skargą uchwała podjęta w sprawie szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków narusza bezpośrednio interes prawny i uprawnienie Z. Ż., który jest posiadaczem nieruchomości położonej w miejscowości S., przy ul. A 49. Nieruchomość ta jest zlokalizowana na terenie Gminy Ozorków. Powyższa okoliczność bezspornie wskazuje, iż zaskarżona uchwała, w zakresie w jakim pozbawia skarżącego, z dniem 1 lipca 2020 r. uprawnienia do odbioru przez gminę, bezpośrednio z jego nieruchomości, bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, wcześniej klasyfikowanych przez ustawę jako "odpady zielone", narusza interes prawny skarżącego, co czyni skargę dopuszczalną.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, na skutek nowelizacji zarówno przepisów p.p.s.a., jak i przepisów u.s.g., przeprowadzonej ustawą z dnia z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017 r. zniesiona została instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wykazane przez stronę skarżącą wystąpienie z dnia 12 października 2020 r. zawierające wezwanie Rady Gminy Ozorków do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje bez wpływu na skuteczność wniesienia przedmiotowej skargi.

Dalej przechodząc do oceny merytorycznej skargi Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 40 ust. 1 u.s.g. gmina na podstawie upoważnień ustawowych ma prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. To zaś oznacza, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy, tak ja ma to miejsce w przypadku rozporządzenia w myśl art. 92 Konstytucji RP. Treść przywołanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że każda norma kompetencyjna musi być realizowana w taki sposób, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto podkreślenia wymaga, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., IV SA/Wr 593/09, LEX 646458). Wskazać również należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym powtarzanie w uchwałach organów gminy całych uregulowań ustawowych, jak i ich części, czy też nieprecyzyjne powtarzanie przepisów zawartych w ustawie delegującej (upoważniającej), bądź ich modyfikacja, czy też uzupełnianie stanowi istotne naruszenie prawa. Uchwała rady gminy nie może bowiem regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, jak również modyfikować treści przepisów ustawy, gdyż mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono lub zmodyfikowano, co mogłoby skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 kwietnia 2018 r., II SA/Go 132/18, wyroki WSA w Poznaniu z: 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1284/14; 3 lutego 2015r., IV SA/PO 582/14; z 14 czerwca 2018 r., IV SA/Po 431/18; wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., II GSK 2114/11; wyrok WSA w Białymstoku z 2 lipca 2020 r., II SA/Bk 270/20; wyrok NSA z 30 sierpnia 2019 r., II OSK 2376/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie delegację ustawową upoważniająca Radę Gminy Ozorków do podjęcia zaskarżonej uchwały w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków stanowił przepis art. 6r ust. 3 u.c.p.g., zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych.

Zgodnie z art. 6r ust. 3a u.c.p.g. w uchwale, o której mowa w ust. 3, dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast w myśl ust. 3b powołanego przepisu dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów, w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Wskazać również należy, że ciążący na gminie obowiązek zagospodarowania odpadów komunalnych wynika z art. 6r ust. 2d u.c.p.g., zgodnie z którym w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2, przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób.

Stosownie do treści art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast z ust. 2 powołanego przepisu wynika, że rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Istotnym w niniejszej sprawie pozostaje również to, że przepisy u.c.p.g. nie regulują ustawowych definicji pojęć "bioodpady" oraz "odpady komunalne", odsyłając w tym zakresie( art. 1a u.c.p.g.) do stosowania wprost przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy "bioodpady" to ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, gastronomii, zakładów zbiorowego żywienia, jednostek handlu detalicznego, a także porównywalne odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach "odpady komunalne" to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowalnymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć raz jeszcze należy, że zgodności z prawem podjętej na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. uchwały, w części w jakiej nie określa ona szczegółowego sposobu odbioru od właścicieli nieruchomości bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, bezpośrednio z nieruchomości, Rada Gminy Ozorków upatruje w treści art. 4 ust. 2, ust. 2a pkt 2, art. 6r ust. 2d, art. 1a znowelizowanej ustawy u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 września 2019 r., w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o odpadach. W ocenie organu gminy aktualnie obowiązujące przepisy u.c.p.g pozwalają na stwierdzenie, że ciążący na gminie obowiązek odbierania odpadów bezpośrednio z nieruchomości odnosi się jedynie do odpadów komunalnych, do których, zgodnie z definicją zawartą w ustawie o odpadach zaliczane są między innymi bioodpady, jednakże tylko te powstające w gospodarstwach domowych (kuchenne i spożywcze). Tym samym uregulowany kwestionowaną uchwałą, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w części odnoszącej się bioodpadów komunalnych powstających w gospodarstwach domowych (odbieranych bezpośrednio z nieruchomości, jak również przyjmowanych w PSZOK) oraz pozostałych bioodpadów, w tym pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych (przyjmowanych jedynie w PSZOK) w pełni odpowiada obowiązującemu prawu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.c.p.g. utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Realizując powyższy obowiązek gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, w tym w szczególności zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, jak również tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w pkt 5, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży (art. 3 ust. 1 pkt 5 -6 u.c.p.g.). Dalej jak wynika z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Jedną z obligatoryjnych kwestii jaką winien określać regulamin pozostają szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, do których ustawodawca zaliczył między innymi bioodpady, jak również selektywnego zbierania tych odpadów prowadzonego przez PSZOK (4 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b u.c.p.g.)

Zgodzić należy się z organem gminy, że nowelizując przepisy u.c.p.g., w tym art. 4 ust. 2, ustawodawca wykreślił z ustawy termin "odpady zielone", wprowadzając jednocześnie termin "bioodpady". Zarówno na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy u.c.p.g., jak w aktualnym stanie prawnym ustawodawca w art. 1a u.c.p.g. zdecydował o odesłaniu, w sprawach nieuregulowanych ustawą, do stosowania wprost powołanej wcześniej ustawy o odpadach, która to ustawa zawiera definicje legalne pojęć: "bioodpady" (art. 3 ust. 1 pkt 1) do których zaliczane są miedzy innymi ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych oraz "odpadów komunalnych" (art. 3 ust. 1 pkt 7) do których zaliczane są między innymi bioodpady, ale tylko te powstające w gospodarstwach domowych. Z powyższego wynika zatem, że bioodpady pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych nie mieszczą się w zakresie ustawowej definicji "odpadów komunalnych".

Jednakże pomimo treści powyżej powołanych przepisów Sąd stwierdza, iż dokonana przez Radę Gminy Ozorków interpretacja przepisu art. 6r ust. 2d w zw. art. 6c ust. 1 u.c.p.g., skutkująca uznaniem, iż w aktualnym stanie prawnym, ciążący na gminie obowiązek odbierania odpadów komunalnych bezpośrednio z nieruchomości odnośnie bioodpadów, dotyczy jedynie bioodpadów powstających w gospodarstwach domowych (spożywczych i kuchennych) jest nieprawidłowa. Rada pominęła bowiem fakt, iż w wyniku podkreślanej przez nią nowelizacji u.c.p.g. z 2019 r., ustawodawca wykreślając termin "odpadów zielonych", dodał jednocześnie przepis art. 1b, zgodnie z którym do postępowania z odpadami komunalnymi stanowiącymi części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych lub cmentarzy, a także z targowisk, stosuje się przepisy dotyczące postępowania z bioodpadami stanowiącymi odpady komunalne. Z powyższego wynika zatem, że w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, jak i obecnie, bioodpady pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych lub cmentarzy, a także z targowisk niewątpliwie nie mieszczą się w zakresie definicji odpadów komunalnych zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, jednakże z woli ustawodawcy uznawane są za odpady komunalne i objęte są, ciążącym na gminie obowiązkiem ich odbioru bezpośrednio z nieruchomości, zgodnie z dyspozycją art. 6c ust. 1 i ust. 2.

Tym samym w ocenie Sądu uznać należało, że zaskarżona niniejszą skargą uchwała podjęta w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów na terenie Gminy Ozorków, w zakresie w jakim reguluje sposób zagospodarowania przez gminę bioodpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych jedynie poprzez umożliwienie ich bezpośredniego oddania w prowadzonym przez gminę PSZOK, została uchwalona z rażącym naruszeniem art. 6r ust. 3 u.c.p.g.

Wskazać w tym miejscu należy na pewną niekonsekwencję Rady Gminy w Ozorkowie, która w udzielonej odpowiedzi na skargę wywodzi, iż bioodpady pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych (określane przez organ jako bioodpady frakcji zielonej) nie stanowią odpadów komunalnych, gdyż pozostają poza zakresem ustawowej definicji odpadów komunalnych (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach), natomiast w § 2.1. pkt 2 zaskarżonej uchwały zamieszcza zapis, z którego wynika, że bioodpady frakcji zielonej uznaje za odpady komunalne.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez organ gminy prerogatywy zawartej w dodanym do przepisów u.c.p.g. art. 4 ust. 2a pkt 2 , zgodnie z którym gmina może w regulaminie postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku Rady Gminy Ozorków cytowana norma prawna nie stanowi podstawy do zwolnienia gminy z obowiązku odbioru bioodpadów, o których mowa w art. 1b u.c.p.g. bezpośrednio z nieruchomości mieszkańców. Wskazać bowiem należy, iż ustawodawca wprowadzając wyżej wymieniony przepis miał na celu udzielenie gminie upoważnienia do podjęcia fakultatywnej decyzji, w oparciu o przeprowadzoną analizę możliwości przetwarzania odpadów komunalnych, czy będzie zbierała bioodpady pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych łącznie z bioodpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych, czy też postanowi o oddzielnym ich zbieraniu. Powyższe wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy VIII.3495, LEX/el).

W ocenie Sądu za zasadny uznać również należało zarzut skargi odnoszący się do wprowadzenia w zaskarżonej uchwale, nieznanego ustawie terminu "bioodpadów frakcji zielonej", przez który rozumie się, zgodnie z § 1 pkt 7 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ozorków (uchwalonego uchwałą z dnia 27 lutego 2020 r., nr XXIII/196/20), części roślin pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych. W tym zakresie wskazać należy, że żaden z przepisów u.c.p.g , jak również żaden z przepisów ustawy o odpadach, nie przewidują uprawnienia organu stanowiącego gminy do tworzenia podkategorii ustawowo określonych frakcji odpadów, w tym frakcji - bioodpadów. Tym samy wymieniona w zaskarżonej uchwale podkategoria frakcji bioodpadów – bioodpady frakcji zielonej, wyodrębniona została z przekroczeniem ustawowej delegacji zawartej w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Powyższe zdaniem Sądu stanowiło nieuprawnioną modyfikację treści przepisów ustawy, która jak już wcześniej wskazano mogłaby doprowadzić do sytuacji, w której przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go zmodyfikowano, a w konsekwencji skutkować całkowitą lub częściową zmianą intencji prawodawcy.

Z tych samych względów, co powyżej Sąd korzystając z przysługujących mu na podstawie art. 134 p.p.s.a. uprawnień stwierdził naruszenie przez Radę Gminy Ozorków art. 6r ust.3 u.c.p.g. polegające na nieuprawnionym wyodrębnieniu kolejnej podkategorii frakcji bioodpadów – bioodpadów frakcji kuchennej, które jak wynika z § 1 pkt 6 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ozorków stanowią odpady spożywcze i kuchenne.

Z powyższych przyczyn Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W ocenie Sądu treść zaskarżonej uchwały Rady Gminy Ozorków z dnia 27 lutego 2020 r., nr XXIII/197/20 prowadzi do wniosku, iż stwierdzenie jej nieważności jedynie w zakresie jej poszczególnych jednostek redakcyjnych, których zgodność z prawem Sąd zakwestionował (§ 3, § 6 pkt 6 i pkt 7) skutkowałoby pozostawieniem w obrocie prawnym aktu prawa miejscowego, który nie regulowałby kompleksowo wszystkich wymaganych prawem, określonych w art. 6r ust. 3 u.c.p.g., kwestii podlegających obligatoryjnemu określeniu w akcie regulującym szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

dc