Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 750/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 6 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 kwietnia 2022 roku znak: WS-VI.7534.3.113.2021.BK w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 19 kwietnia 2022 roku, znak: WS-VI.7534.3.113.2021.BK uchylająca w całości decyzję Starosty Tarnowskiego z 24 maja 2021 r. znak: GGK.AK.7221-32/2/08 i orzekająca o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w T. , obręb [...] stanowiącej własność Gminy Miasta Tarnowa, oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 0,0906 ha i nr [...] o pow. 0,0170 ha na rzecz Pani Z. C., c. J. i H..

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia 22 maja 2008 r. Z. C. i J. W. zwróciły się do Urzędu Miasta Tarnowa "o zwrot nieruchomości położonych w obrębie [...] w T. – S. stanowiących część działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], uprzednio oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wywłaszczonych Aktem Notarialnym Repertorium A numer: 4195/1979 z dnia 05 listopada 1979 r. i nie zagospodarowanych zgodnie z celem wywłaszczenia".

Wojewoda Małopolski na podstawie art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n." oraz art. 26 § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r. Znak: SN. XI.AC.7724-39-08 wyznaczył Starostę Tarnowskiego do załatwienia sprawy zwrotu wywłaszczonych przedmiotowych nieruchomości.

Pismem z dnia 7 sierpnia 1979 roku do skarżącej została skierowana oferta w sprawie sprzedaży nieruchomości. Zgodnie z jej treścią Zarząd Gospodarki Trenami w Tarnowie zawiadomił, że na mocy decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego wydanej przez Urząd Miejski Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska nieruchomość składająca się z działki nr [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta nr [...], została przeznaczona na cele budowy "poszerzenie parku XXX-lecia". W wyniku przyjęcia tej oferty przez skarżącą doszło do sprzedaży nieruchomości.

Aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 05 listopada 1979 r. została nabyta na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położona w Tarnowie, składająca się z działek nr [...], [...], [...] i [...] obręb [...] o łącznej powierzchni 0,9739 ha, będącą dotychczas własnością skarżącej. Nabycia dokonano na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 roku, Nr 10, poz. 64 ze zm.), zgodnie z decyzją Urzędu Miejskiego w Tarnowie z dnia 26 października 1978 r. znak: GT 11/8331/285/78 zatwierdzającą aneks do planu realizacyjnego znak: GT/8331/52/77 z dnia 21 września 1977 r. dotyczący zagospodarowania osiedla " [...]" w T. .

W toku postępowania na podstawie załączonych do akt sprawy kopii operatów geodezyjnych ustalono, że w wyniku scaleń i późniejszych podziałów działka nr [...] obręb [...] stanowi obecnie działki nr [...] i [...] oraz część działek nr [...] i [...] obrębu [...].

Z załączonych do akt sprawy odpisów z ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział VI Ksiąg Wieczystych nr: [...] wynika, iż działki nr [...] i [...] obręb [...] miasta T. stanowią własność Gminy Miasta Tarnowa. Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w Wydziale Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Tarnowie w dniu 06 sierpnia 2008 r. skarżąca określiła żądanie zwrotu działek nr [...] i [...] oraz część działek nr [...] i [...] obręb [...].

W dniu 27 sierpnia 2008 r. podczas rozprawy przeprowadzonej na gruncie w miejscu położenia nieruchomości stwierdzono, iż działki nr [...], [...] obręb [...] oraz część działki nr [...] obręb [...] od strony północnej znajdują się w ogrodzeniu Pracowniczego Ogrodu Działkowego "[...]", a pozostała część działki nr [...] obręb [...] stanowi pozostałości po boisku sportowym. Skarżąca w dniu 25 stycznia 2010 r. złożyła pismo w którym zrezygnowała ze zwrotu działki nr [...] obręb [...].

Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji ustalił, że działki nr [...], nr [...] i [...] powstały z podziału dawnej działki nr [...] obręb [...] m. T. , na podstawie dołączonych do akt sprawy - kopii operatów geodezyjnych nr 260/16/1767/83 i nr 260/16/2681/88. Przedmiotem postępowania administracyjnego są działki nr [...] o powierzchni 0,0906 ha i działka nr [...] o powierzchni 0,0170 ha obręb [...] stanowiącej własność Gminy Miasta Tarnowa ( uprzednio część działki nr [...] obręb [...] m. T. ), dla której Sąd Rejonowy w Tarnowie prowadzi księgę wieczystą nr [...] działki [...] obręb [...] ( uprzednio część działki nr [...] obręb [...]) będącej własnością Gminy Miasta Tarnowa i w będącą w użytkowaniu [...] Związku Działkowców.

Starosta Tarnowski wydał decyzję znak: GGK. AK. 7221-32/2/08 z dnia 30 grudnia 2010 r., w której w pkt. 6 odmówił zwrotu działki [...] obręb [...]. Decyzja ta w zakresie odmowy zwrotu działki [...] obręb [...], stała się ostateczna wobec niezaskarżenia pkt. 6 w odwołaniu [...] Związku Działkowców z dnia 2 lutego 2011 r.

W złożonym odwołaniu, które złożył [...] Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] zakwestionowano część decyzji Starosty Tarnowskiego orzekającej o zwrocie nieruchomości położonej w T. w obrębie [...] stanowiącej własność Gminy Miasta Tarnowa, oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0906 ha i nr [...] o powierzchni 0,0172 ha, oraz dokonanych w tym zakresie rozliczeń finansowych z tytułu zwrotu.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 28 sierpnia 2011 r. nr WS.VI.BK.7534-3-34-ll orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do [...] Związku Działkowców Okręgowy Zarząd [...], nie uznając tego podmiotu za stronę postępowania uprawnioną do skutecznego złożenia odwołania.

Na wskazaną wyżej decyzję Wojewody Małopolskiego została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 18/12 uchylił zaskarżoną decyzję, nie podzielając poglądu organu odwoławczego na kwestię legitymacji procesowej odwołującego.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku w dniu 12 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1910/12 oddalił skargę kasacyjną.

Rozpatrując ponownie powyższe odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 czerwca 2015r. Nr WS-VI.7534.3.93.2014.AP, na podstawie art. 9a u.g.n. oraz art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia 30 grudnia 2010 r. w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Na powyższą decyzję Wojewody skargę złożył [...] Związek Działkowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 999/15 skargę oddalił. W uzasadnieniu do wydanego wyroku, wskazano, że organ orzekając o zwrocie nieruchomości winien wziąć pod uwagę przepisy ustawy z 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych, a w szczególności art. 26 przewidujący ochronę w postaci przysługującego rodzinnym ogrodom działkowym roszczenia w zakresie odszkodowania i odtworzenia w takiej sytuacji ogrodu.

W wyniku ponownego rozpatrzeniu sprawy Starosta Tarnowski, decyzją z dnia 30 stycznia 2019r. Znak: GGK.AK.7221-32/2/08, orzekł m.in. o zwrocie nieruchomości położonej w T. w obrębie [...], stanowiącej własność Gminy Miasta Tarnowa, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0906 ha i [...] o pow. 0,0170 ha, dla której Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział VI Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], na rzecz skarżącej Z. C. oraz o zobowiązaniu Gminy Miasta Tarnowa do odtworzenia [...] Ogrodu Działkowego im. "[...]" poprzez zawarcie z [...] Związkiem Działkowców stosownej umowy przyznającej tytuł prawny [...] Związkowi Działkowców do nieruchomości odpowiadającej części nieruchomości zwracanej w miejscu odpowiednim dla potrzeb i funkcjonowania [...] Ogrodu Działkowego im. "[...]" oraz do założenia i wybudowania na nieruchomości [...] Ogrodu Działkowego im. "[...]" infrastruktury potrzebnej do funkcjonowania ROD w czasie wskazanym przez ROD, w pkt. 6 o zobowiązaniu Gminy Miasta Tarnowa do wypłaty odszkodowania na rzecz [...] Związku Działkowców oraz działkowców za stanowiące ich własność składniki majątkowe oraz roślinne, znajdujące się na ogrodach działkowych położonych na działkach nr [...] i nr [...], obr. [...], m. T. , a także za prawa do działki w ROD na rzecz wskazanych osób oraz [...] Związku Działkowców stowarzyszenia [...] w W. Okręgu [...] w K..

Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...] Związek Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w K. - oraz Gmina Miasta Tamowa.

Gmina Miasta Tarnowa w odwołaniu wniosła o jej uchylenie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując, iż: "w ocenie skarżącego konieczne jest przeanalizowanie wzajemnego "powiązania" obu projektowanych na danym terenie inwestycji, to jest zagospodarowania os. [...] oraz poszerzenia Parku [...] albo zastąpienia jednej inwestycji drugą. W sprawie istnieje prawdopodobieństwo, że jedna inwestycja mogła stanowić uszczegółowienie drugiej. (...) Nie można bowiem wykluczyć możliwości związanej z określeniem poszerzenia parku i budowy ogródków działkowych jako celu szczegółowego wywłaszczenia w ramach zadania ogólnego, jakim było zagospodarowanie osiedla mieszkaniowego. (...) Ponadto możliwa jest również sytuacja, w której jedna inwestycja zastąpiła drugą."

Rozpoznając sprawę Wojewoda Małopolski wskazał, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości znajdą zastosowanie przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n., gdyż nabycie działki nr [...] (z której powstały będące przedmiotem niniejszego postępowania działki nr [...] i nr [...]) nastąpiło umową sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego z 5 listopada 1979 r. Rep. A [...], zawartą w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Wojewoda zaznaczył, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, teren przedmiotowej nieruchomości stanowić miał tereny zielone zagospodarowane jako park [...] (park [...]) oraz pracownicze ogródki działkowe, stanowiące niejako zieloną otulinę Ciepłowni [...] oraz FSE [...], oddzielające je od osiedla mieszkaniowego, a zatem fakt, iż działka nr [...] oraz część działki nr [...] od strony północnej znajdują się w ogrodzeniu [...] Ogrodu Działkowego "[...]", a pozostała część działki nr [...] stanowi pozostałości po boisku sportowym, zdaniem Wojewody Małopolskiego, są dowodem na to, że przedmiotowa nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia określony w umowie sprzedaży jako zagospodarowanie osiedla "[...]" w T. .

Tym samym nie można uznać jej jako zbędnej na cel wywłaszczenia i orzec o jej zwrocie. Organ odwołał się przy tym do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1464/17, wydanym w sprawie o zbieżnym stanie faktyczno-prawnym do przedmiotowej, w którym wskazano, iż: "Orzekając o zwrocie działki przyjęto, że celem wywłaszczenia było zagospodarowanie osiedla [...], podczas gdy na terenie wywłaszczonej nieruchomości zostały urządzone ogródki działkowe. Organy obu instancji ustalając cel wywłaszczenia oparły się wyłącznie na zapisie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 5.11.1979 r. Rep. A. [...], zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, gdzie lakonicznie podano, że działka zostanie przeznaczona na zagospodarowanie osiedla [...] [...]. W kontekście okoliczności sprawy, w szczególności faktu, że niespełna trzy tygodnie po zawarciu umowy tj. w dniu 26.11.1979 r. został zatwierdzony uchwałą [...] plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa, w którym określono przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod ogródki działkowe, przedwczesna była konkluzja organu, że zagospodarowanie osiedla, wskazane jako cel wywłaszczenia, nie mogło polegać na utworzeniu ogródków działkowych. Organy nie zadały sobie żadnego trudu, aby odkodować pojęcie "zagospodarowanie osiedla [...]". Nie wiadomo nawet, czy osiedle o takiej nazwie funkcjonowało już w dacie wywłaszczenia (w bezpośrednim sąsiedztwie znajdowały się przecież domki jednorodzinne, być może stanowiły one fragment osiedla [...] a planowano jego powiększenie), czy może celem wywłaszczenia było wyłącznie pozyskanie terenów na realizację infrastruktury towarzyszącej. Nie jest prawidłowe - przy tak znikomym materiale dowodowym - utożsamianie "zagospodarowania" z "budową" osiedla. Jak wskazuje się słusznie w orzecznictwie - wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej, powinny być oceniane przy jej kontroli proporcjonalnie do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty dokonania rzeczonej kontroli (wyrok NSA z 18.12.2014 r., sygn. akt I OSK 1417/13). Inaczej mówiąc, w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności."

Wojewoda podkreślił także, że na podstawie art. 4 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1949 r. Nr 18, poz. 117) pracownicze ogrody działkowe miały być tworzone w każdym osiedlu, w którym co najmniej 20 % ludności mieszkało w domach zbiorowych, pozbawionych ogrodów. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziane miały być na ten cel odpowiednie obszary. Z przepisu art. 1 ww. ustawy wynikało, że pracowniczy ogród działkowy stanowił obszar gruntu zagospodarowany i użytkowany przez mieszkańców danego terenu – pracowników przedsiębiorstw państwowych na potrzeby rekreacji, a zatem taki sposób wykorzystania nieruchomości wpisywał się w ogólnie określony cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Celem tym było bowiem zagospodarowanie osiedla mieszkaniowego, a zatem między innymi utworzenie pracowniczych ogródków działkowych na części przedmiotowej nieruchomości ten cel uzasadniało. Zgodnie z art. 1 ust. 4 ww. ustawy, pracowniczy ogród działkowy był urządzeniem użyteczności publicznej.

Organ odwoławczy zauważył również, iż w analogicznej sprawie, w sprawie zwrotu nieruchomości prowadzonej przez Starostę Tarnowskiego pod nr GN.6821.1.23.2014.RE, przesłuchany w sprawie 8 listopad 2019 r. świadek, Pan M. B. zeznał, iż: "Będąc kierownikiem działu rozwoju FSE [...], który obejmował dział inwestycji, zwróciliśmy się do Urzędu Miejskiego w Tarnowie z projektem rozszerzenia terenów zielonych w stronę [...] od ul. [...]. Dokumentacja rozbudowy parku [...] została wykonana na nasze zlecenie tj. FSE [...] przez Urząd Miejski w Tarnowie jak również na nasz koszt. Dokumentacja obejmowała m. in. plan realizacyjny. Realizację tego przedsięwzięcia wstrzymała partycypacja w budowie magistrali ciepłowniczej z Ciepłowni [...]. Urząd miejski na wniosek zakładów przygotował dwukrotnie informację o terenie w wyniku której powstała i została zrealizowana zawnioskowana na wniosek rady pracowniczej koncepcja powstania zakładowych ogrodów działkowych FSE [...]. Teren został wywłaszczony na rzecz FSE [...] od Urzędu Miejskiego reprezentującego Skarb Państwa. Teren obecnych ogrodów działkowych, był terenem mocno zdegradowanym (po wyrobisku żółtego piasku). Teren został zrekultywowany przez FSE [...], przy współudziale władz miejskich." Z kolei świadek, Pan S. B. zeznał, iż: "Osiedle [...], które przewidywało budowę niskiej i średniej zabudowy kończyło się na rowie klikowskim, a powyżej w kierunku północnym plan zagospodarowania przestrzennego obejmował ten teren jako tereny zielone. W związku z tym, Urząd Miasta Tarnowa zaproponował nam, abyśmy weszli w kontakt z chłodnią składową w Tarnowie, której wcześniej zaoferowano teren pod zabudowę średnią od strony południowej osiedla [...]

Wojewoda podkreślił także, iż niezależnie od sformułowań użytych w akcie notarialnym, istotne są okoliczności towarzyszące zawarciu umowy oraz zgodny zamiar stron i cel umowy, tym bardziej, iż w ofercie przed wywłaszczeniem cel zawarcia umowy został sformułowany odmiennie od ostatecznego zapisu jaki znalazł się w samej umowie. W ofercie Zarządu Gospodarki Terenami przy Wydziale Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Tarnowie z 7 sierpnia 1979 r. znak GKP 6/8221 b-115/79 zaproponowano poprzedniej właścicielce przedmiotowej nieruchomości warunki finansowe dobrowolnego zbycia nieruchomości w związku z planowaną realizacją na tym terenie parku [...] w Tarnowie. Jak wynika z pozyskanych przez organ I instancji dowodów w postaci oględzin nieruchomości oraz fotogrametrycznych zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1997 i 2003, na przedmiotowej nieruchomości w części zrealizowano inwestycję zasadniczo zgodną z założeniami planu realizacyjnego parku [...] (stwierdzono istnienie pozostałości po boisku sportowym).

Wojewoda powołując się na orzecznictwo (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1457/17) wskazał, iż o wykorzystaniu na cel wywłaszczenia może także świadczyć inne niż zabudowa zagospodarowanie, w tym pozostawienie terenów zielonych. W przypadku realizacji dużej inwestycji na poszczególnych etapach może dochodzić do zmian w projektach zagospodarowania poszczególnych części terenu, stanowiących o realizacji osiedla. Zasadniczo punktem wyjścia dla oceny realizacji celu wywłaszczenia winno być ustalenie, jakie konkretne zagospodarowanie na określonym terenie było przewidziane w projektach inwestycji. Przy tego typu projektach konieczne jest również rozważenie kwestii modyfikacji celu wywłaszczenia. Rozważenie takiej możliwości jest istotne z uwagi na fakt, iż zawnioskowana do zwrotu nieruchomość znajduje się na obrzeżu osiedla i zagospodarowanie tej części osiedla mieszkaniowego następowało znacznie później niż realizacja całego kompleksu mieszkaniowego, jak również wiązało się z urzeczywistnieniem potrzeb mieszkańców (co z kolei mogło spowodować zmianę pierwotnych planów zagospodarowania terenu). Decydujące znaczenie w tej sytuacji ma w zasadzie jedynie ustalenie, czy doszło do wybudowania infrastruktury związanej z osiedlem mieszkaniowo - blokowym. Zmiana sposobu wykorzystania nieruchomości nie oznacza zmiany celu wywłaszczenia, a jedynie jego modyfikację. Modyfikacja oznacza zmianę wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości w zakresie obejmującym cel wywłaszczenia, a nie zmianę samego celu wywłaszczenia. Wywłaszczenie pod budowę osiedla, a wykorzystanie nieruchomości pod służące jego mieszkańcom targowisko i parking, to ten sam, choć zmodyfikowany, cel wywłaszczenia. Na etapie realizacji inwestycji możliwa była zmiana planu realizacyjnego, możliwości takiej zmiany nie można było również wykluczyć w przyszłości, gdy potrzeby mieszkańców będą ją uzasadniać (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 846/13 i sygn. akt I OSK 850/13, NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1044/14)."

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zdaniem Wojewody, biorąc pod uwagę zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności ofertę Zarządu Gospodarki Terenami przy Wydziale Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Tarnowie z 7 sierpnia 1979 r. znak GKP 6/8221 b-115/79, zeznania świadków oraz zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu należy stwierdzić, iż teren przedmiotowej nieruchomości stanowić miał tereny zielone, następnie włączone w tereny realizowanego parku [...]) oraz pracownicze ogródki działkowe, stanowiące niejako zieloną otulinę Ciepłowni [...] oraz FSE [...], oddzielające je od osiedla mieszkaniowego.

Taki sposób zagospodarowania - jako tereny oddzielające duże zakłady przemysłowe od osiedla mieszkaniowego należy uznać w ocenie Wojewody Małopolskiego za zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Oceniając zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, należy stwierdzić, iż cel wywłaszczenia określony w umowie sprzedaży jako zagospodarowanie osiedla "[...]" w Tarnowie został na przedmiotowej nieruchomości zrealizowany, a tym samym nie można orzec ojej zwrocie na rzecz uprawnionej.

W związku z powyższym zasadnym było uchylenie decyzji Starosty Tarnowskiego z 24 maja 2021 r. znak: GGK.AK.7221-32/2/08 w całości i orzeczenie o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w T., obręb [...] stanowiącej własność Gminy Miasta Tamowa, oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0906 ha i nr [...] o pow. 0,0170 ha na rzecz skarżącej.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę, w której podniosła zarzuty naruszenia przepisów art. 79 § 1; § 2 K.p.a, art.10, art. 81 K.p.a; art. 7, art. 77 § 1 K.p.a, art. 80 § 3 K.p.a, oraz art. 7, art. 21, art. 32, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowania do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ odwoławczy powołuje się w swojej decyzji na m.in. zeznania świadków w przywołanej tożsamej sprawie znak GN.6821.1.23.2014.RE na gruncie obecnych ogrodów działkowych mając na względzie fakt, iż w toku postępowania o zwrot przedmiotowych działek nie dostała wezwania w sprawie rozprawy mającej na celu przesłuchanie wymienionych w decyzji świadków przez Organ odwoławczy i nie mogłam tym świadkom zadać pytań, co jest ewidentnym naruszeniem art. 10 oraz art. 81 K.p.a. ponadto głównym dowodem były zeznania strony a nie świadka.

Ponadto podniesiono, że Wojewoda Małopolski oparł się o przedstawione tezy przez właściciela Gminę Miasta Tarnowa, natomiast należy zauważyć iż jeżeli celem wywłaszczenia według Urzędu Miasta było utworzenie ogrodów działkowych to dlaczego dopiero po wniosku o zwrot w/w działki [...] oraz części działki [...] rozpoczęła się procedura zmiany przeznaczenia terenów w miejscowym planie przestrzennym z ZP na ZD. Organ odwoławczy w swojej decyzji nie podejmuje się oceny towarzyszących okoliczności związanych z powołaniem do życia obecnych ogrodów działkowych na gruncie prawa.

Podniesiono także, że na przestrzeni lat 1975-1990 działka [...] z której obecnie zostały wyłonione działki będące przedmiotem obecnego postępowania funkcjonowały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zieleni parkowej o symbolu D93-ZP, nie jak jest to podnoszone w decyzji jakoby pod ogrody działkowe. Skarżąca wskazała także, że przywołana decyzja z dn. 14 lipca 1983 roku znak GKP-6/8230-2/83 jest w jej ocenie dokumentem fałszywym, gdyż zakład pracy [...] nie mógł wystąpić o utworzenie pracowniczych ogródków działkowych ze względu na fakt że takie uprawnienie wygasło 12 maja 1981 roku w wyniku nowelizacji Dz.U z 1981 roku Nr. 12 poz. 58. Nowelizacja zakładała iż o takie utworzenie może się zwrócić tylko [...] Związek Działkowców. Ponadto o zmianie przeznaczenia terenów skarżąca nie została powiadomiona, a tylko w wyniku powiadomienia i uzyskania jej zgody lub przedstawienia skarżącej możliwości wystąpienia o zwrot można było dokonać takiej zmiany.

Skarżąca podniosła także, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XIX/66/79 teren ten był w przeznaczeniu wspomnianym j/w tj. pod obszar zieleni parkowej urządzonej (klauzula kopii z dnia 2.02.2017 roku). Dowodzą temu również dokumenty wymienione w dołączonej notatce z dnia rozprawy tj. 28 września 2020 roku przy okazji zapoznania się z elaboratem szacunkowym przed wydaniem decyzji przez Organ I instancji, a to:

- oferta znak GKP 6/8221-115/79 w/s sprzedaży nieruchomości działki [...],

- decyzja Urzędu Miejskiego nr GT.II-8331/301/78 z dnia 6.10.1978 roku,

- plan realizacyjny pod nazwą poszerzenie Parku [...] w kierunku zachodnim opracowane przez Wojewódzkie Biuro Projektowe w T. zatwierdzone przez Urząd Miasta Tarnowa Wydział Gospodarowania Terenowego i Ochrony Środowiska GT.II-8331/301/78 z dnia 6.10.1978 roku,

- dokumentacja Techniczna pod nazwą - Poszerzenie w kierunku zachodnim terenów rekreacyjnych "[...]" opracowanego przez Wojewódzkie Biuro Projektowe w T.,

- elaborat Szacunkowy z 17.04.1979 roku inż. S. D. stanowiący integralną część Aktu Notarialnego z 5.11.1979 roku pod wywłaszczenie na cel urządzenia parku XXX-lecia,

- poświadczenie z Urzędu Miasta Tarnowa z dnia 2.02.2017 roku o przeznaczeniu działki [...] na cel terenu zieleni parkowej urządzonej o symbolu D93 ZP w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa w latach 1975-90 zatwierdzonego uchwałą nr XIX/66/79 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Tarnowie z dnia 26.11.1979 roku.

Mając na względzie również przywołanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w obecnej decyzji uszczegółowiające rozpatrywanie spraw o zwrot z tytułu wywłaszczenia przed 27 maja 1990 roku stosownie do art. 147 pkt 2 u.g.n wobec braku realizacji celu wywłaszczenia wykazuje z natury prawa cechy zbędności.

Decyzja Wojewody Małopolskiego w opinii skarżącej posiada cechy jednostronności z naruszeniem także przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 3 K.p.a przywołanych w tytule skargi, gdyż przekracza granice swobodnej oceny dowodów w tym ta opinia jest wyrażona brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci m.in. przytoczonych j/w i w sprzeczności z ogólnymi prawidłami logiki. W konkluzji do decyzji padają rozstrzygnięcia w oparciu o selekcję dokumentów z pominięciem zachowania chronologii wydarzeń toczących się w procesie wywłaszczenia, gdyby dokonała się rzetelna ocena w oparciu o rzeczywistą retrospekcję zdarzeń ostateczne rozstrzygnięcie prawdopodobnie mogło by uzyskać rzeczywiste światło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Należy także wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. W zakreślonym terminie nie wszystkie strony zajęły stanowisko, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n." poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.

Ogólnie rzecz ujmując celem przepisu art. 136 u.g.n. jest uniemożliwienie wykorzystywania wywłaszczonych nieruchomości na cele inne niż te, dla których zostały one wywłaszczone. Dopuszczalność wykorzystania nieruchomości na inny cel jest uzależniona od wyrażenia zgody przez poprzedniego właściciela bądź jego spadkobiercę, w przeciwnym razie nieruchomość taka musi zostać zwrócona.

Podstawą zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest stwierdzenie, że stała się ona zbędna na cel, na który została wywłaszczona. Z kolei stosownie do art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Przy czym w odniesieniu do stanów faktycznych zaistniałych przed 1 stycznia 1998 roku terminy powyższe znajdują zastosowanie wówczas, gdy odpowiednio: nie podjęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia przed dniem 1 stycznia 1998 r., bądź też nie zrealizowano celu wywłaszczenia przed dniem 22 września 2004 r.

Jeżeli natomiast rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia nastąpiło przed dniem 1 stycznia 1998 r., albo cel wywłaszczenia został zrealizowany przed dniem 22 września 2004 r., to w takim przypadku terminy określone w art. 137 ust. 1 u.g.n. nie mają zastosowania, ponieważ, nie mogą kształtować skutków prawnych stanu faktycznego zaistniałego przed wejściem w życie przepisu określającego te terminy (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 8 maja 2013 roku, sygn. I OSK 2205/11, z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 49/15, z dnia 28 marca 2022 roku, sygn. I OSK 1191/22 i powołane tam orzeczenia).

Z powyższych przepisów wynika, że dla oceny możliwości zwrotu nieruchomości skarżącej konieczne jest ustalenie na jaki cel została wywłaszczona nieruchomość i czy cel ten został zrealizowany we wskazanych powyżej terminach.

Odnosząc się do celu jaki została wywłaszczona nieruchomość skarżącej, to należy wskazać, że wbrew treści skargi nie było nim "urządzenie ogrodów działkowych", lecz – jak wynika z określenia w umowie sprzedaży – na "zagospodarowanie osiedla "[...]" w T. ". Ustalenia organów w tym zakresie są trafne. Ustalając cel organy zebrały wszelkie dostępne materiały, w tym również skierowaną do skarżącej ofertę w sprawie sprzedaży nieruchomości, zgodnie z którą nieruchomość miała być przeznaczona na cele "poszerzenia parku XXX-lecia". Przedmiotowa nieruchomość miał obejmować tereny zielone, które stanowiły otulinę i spełniać funkcję terenu izolacyjnego osiedla względem Ciepłowni [...] oaz FSE [...]

Pomimo jednak niemożliwości ustalenia dalszych szczegółów, na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że nieruchomość skarżącej od chwili wywłaszczenia była wykorzystywana początkowo jako teren zieleni, a następnie została przekazana na potrzeby ogrodu działkowego. W tym zakresie trafne i prawidłowe są ustalenia organów. Te okoliczności nie są zresztą negowane w żadnej mierze przez skarżącą.

Skarżąca zarzuca jednak, że przekazanie wywłaszczonej nieruchomości na cele ogrodu działkowego nastąpiło z naruszeniem celu wywłaszczenia.

Odnosząc się do tego zarzutu trzeba wskazać, że nieruchomość została wywłaszczona na cel "zagospodarowania osiedla "[...]" w T.". Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że wymagania dotyczące stopnia szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej lub umowie sprzedaży (jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy), powinny być oceniane adekwatnie do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wywłaszczenia. Ogólnie rzecz ujmując: w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a sa, cel wywłaszczenia należy odkodowywać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności. Inne (wyższe) wymagania dotyczące określoności celu wywłaszczenia będą istnieć na tle aktów wywłaszczeniowych dokonywanych pod rządami obowiązującej Konstytucji RP, zwłaszcza w świetle procesu stałego jej rozwoju i precyzowania norm przez Trybunał Konstytucyjny, a inne (niższe) wymagania należy odnosić do celu wywłaszczenia określanego w aktach z wcześniejszego okresu. (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1417/13, z dnia 25 maja 2016 roku, sygn. I OSK 1966/14, z dnia 2 lipca 2020 roku, sygn. I OSK 3086/19).

Dlatego też na gruncie niniejszej sprawy niezbędne jest zbadanie – co uczyniły organy – okoliczności i warunków, w jakich doszło do zawarcia umowy, w tym badanie dokumentów poprzedzających, takich jak np. kierowana oferta do właściciela nieruchomości.

Jak wskazano powyżej nieruchomość skarżącej miała stanowić tereny zielone, stanowiące niejako zieloną otulinę Ciepłowni [...] oraz FSE [...], oddzielające je od osiedla mieszkaniowego. Taki sposób zagospodarowania - jako tereny oddzielające duże zakłady przemysłowe od osiedla mieszkaniowego – został zachowany i co istotne był przewidywany już w dacie wywłaszczenia. Określenie na cel "zagospodarowania osiedla "[...]" w T." nie oznacza bowiem, że teren zajęty przez osiedle mieszkaniowe nie musi być w całości pokryty różnymi inwestycjami budowlanymi. W szczególności mogą na nim występować obszary tzw. zielone, czy rekreacyjne lub strefy ochronne. Osiedle mieszkaniowe jest bowiem pewnym, swego rodzaju mikroorganizmem urbanizacyjnym, który rządzi się zasadami uwzględniającymi potrzeby jego mieszkańców. Z tego względu nie można nawet wykluczyć możliwości by na terenie osiedlowym, pierwotnie przeznaczonym pod zieleń lub mającym tzw. charakter rekreacyjny, w przyszłości powstał obiekt potrzebny jego mieszkańcom (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 27 listopada 2014 r., I OSK 846/13, z dnia 28 lutego 2018 roku, sygn. I OSK 891/16).

Dlatego też włączenie nieruchomości do terenu planowanego, realizowanego parku [...] (wówczas określonego jako park XXX-lecia), a następnie pod pracownicze ogródki działkowe, należy uznać za realizację celu wywłaszczenia. Podkreślić trzeba, że cel ten w chwili skierowania do skarżącej oferty sprzedaży był jednak dosyć ukierunkowany (poszerzenie parku), aczkolwiek na etapie sprzedaży został ten cel rozszerzony (zagospodarowanie osiedla) i ostatecznie zrealizowany. Tym samym nie jest trafne stanowisko skarżącej, że przekazanie wywłaszczonej nieruchomości na cele ogrodu działkowego nastąpiło z naruszeniem celu wywłaszczenia.

Skarżąca podnosi także, że na przestrzeni lat 1975-1990 działka [...] z której obecnie zostały wyłonione działki będące przedmiotem obecnego postępowania funkcjonowały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny "zieleni parkowej" o symbolu D93-ZP, a nie jak jest to podnoszone w decyzji jakoby były one przeznaczone pod "ogrody działkowe".

Odnosząc się do tych zarzutów trzeba w pierwszej kolejności wskazać, że przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym (wówczas planie ogólnym) nie determinują okoliczności pozwalających na ocenę czy doszło do realizacji celu publicznego. Niemniej jednak trzeba wskazać, że tereny na których znajdowała się nieruchomość skarżącej, jak wynika chociażby z powołanego przez skarżącą Planu Ogólnego miały charakter izolacyjny i ochronny. Miały stanowić bufor między terenami przemysłowymi a terenami przeznaczonymi do zamieszkania, co pozostaje w zgodność z celami wywłaszczenia.

Zgodnie natomiast z miejscowym planem ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miasta Tarnowa z 1979 roku (zatwierdzonego uchwałą nr XIX/66/79 z dnia 26 listopada 1979 roku) podstawową funkcją społeczno – gospodarczą jednostki bilansowej D – był przemysł i techniczna obsługa miasta (por. s. 14 Planu Ogólnego – dostępny na stronie:

http://www.zsip.umt.tarnow.pl/isdp/50_plany_archiwalne/Plan1975_tekst.pdf).

Jednostka ta obejmowała północny i północno-zachodni obszar miasta i jak wskazano jej podstawową funkcją (jako jednostki w całości) był przemysł, bazy składowe, budownictwo oraz oczyszczane i usuwanie nieczystości. Funkcję podporządkowaną w tej jednostce stanowiła strefa izolacyjna (por. s. 33 Planu Ogólnego).

Teren oznaczony symbolem D93ZP – miał przeznaczenie pod tereny zieleni urządzonej (s. 249 Planu Ogólnego) i pierwotnie na tym obszarze założono realizację zieleni parkowej regionu północnego. Czasowo miała to być adaptacja w ramach zieleni trwałej, zabudowy istniejącej bez prawa wznoszenia nowych obiektów z wyjątkiem przesądzonym postępowaniem prawnym.

Na tym obszarze zgodnie z pierwotnymi założeniami Planu Ogólnego miał być wybudowany park XXX-lecia.

Niezależnie od zacytowanych powyżej ustaleń planu ogólnego, należy odnieść się do znaczenia używanego w tym okresie pojęcia "strefa ochronna". W tym celu należy trzeba nawiązać do obowiązujących wówczas przepisów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 kwietnia 1966 r. o ochronie powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem (Dz. U. Nr 14, poz. 87), w celu ochrony otoczenia przed zanieczyszczaniem powietrza atmosferycznego przez zakłady mogła być ustanowiona strefa ochronna. Przepis art. 6 ust. 4 tej ustawy stanowił zaś, że Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady ustanawiania stref ochronnych oraz sposób ich zagospodarowania.

W dacie wywłaszczenia spornej nieruchomości obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 marca 1967 r. w sprawie stref ochronnych ustanawianych dla ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczaniem (Dz. U. Nr 15, poz. 66). Według § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, zagospodarowanie terenu strefy ochronnej lub jego części polegało na uprawie odpowiednich roślin, zakrzewianiu lub zadrzewianiu. Stosownie natomiast do § 3 ust. 2 rozporządzenia, na terenie strefy ochronnej nie mogły być lokalizowane domy mieszkalne, internaty, szpitale, żłobki, przedszkola i inne obiekty przeznaczone do stałego przebywania ludzi i nie związane bezpośrednio z produkcją lub usługami zakładu. Z powyższymi przepisami, co trzeba podkreślić, pozostają też w zgodności z cytowane powyżej zapisy Planu Ogólnego.

Trzeba podkreślić, że wywłaszczona nieruchomość znajdowała się w obszarze, który miał stanowić tereny zieleni, będące izolacją między strefą przemysłową a mieszkaniową. Ponadto na tym obszarze jak wynikało z Planu Ogólnego obowiązywał zakaz wznoszenia nowych budynków.

Z powołanych przepisów dotyczących stref ochronnych wynika, że ich zagospodarowanie polegało na utrzymywaniu roślinności, zadrzewień i zakrzewień, co nie wykluczało ani parków, jak i również ogrodów działkowych. Tym samym cel wywłaszczenia, a przede wszystkim zrealizowane zagospodarowanie nieruchomości skarżącej jest zgodne również i w aktami planistycznymi.

Zagospodarowanie zatem nieruchomości skarżącej wraz z sąsiednimi nieruchomościami na ogrody działkowe nie stanowi o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia. Jest przeciwnie. Utrwalony jest pogląd, według którego, za zmianę celu uznaje się jakościową zmianę inwestycji określonej w decyzji wywłaszczeniowej, modyfikacja zaś tego celu to modyfikacja inwestycji nie zmieniająca charakteru celu uzasadniającego wywłaszczenie (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 180/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2037/11; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2128/14; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2173/14, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 207 roku, sygn. I OSK 2151/15). O zmianie jakościowej na gruncie niniejszej sprawy natomiast mowy być nie może, a wykorzystanie nieruchomości skarżącej na cele ogrodów działkowych nie stanowi zmiany celu wywłaszczenia. Trafne jest zatem ustalenie organu, że wywłaszczona nieruchomość mogła zostać przeznaczona na cele ogródków działkowych.

Ponadto skarżąca podnosi, że przywołana decyzja z dnia 17 lipca 1983 roku znak GKP-6/8230-2/83 jest w ocenie skarżącej dokumentem fałszywym, gdyż zakład pracy [...] nie mógł wystąpić o utworzenie pracowniczych ogródków działkowych ze względu na fakt, że takie uprawnienie wygasło 12 maja 1981 roku w wyniku nowelizacji Dz.U z 1981 roku Nr. 12 poz. 58. Nowelizacja zakładała iż o takie utworzenie może się zwrócić tylko [...] Związek Działkowców ponadto o zmianie przeznaczenia terenów nie zostałam powiadomiona a tylko w wyniku powiadomienia i uzyskania mojej zgody lub przedstawienia mnie możliwości wystąpienia o zwrot można było dokonać takiej zmiany.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że decyzja z dnia 17 lipca 1983 roku (k. 24 a.a.) została wydana przez Prezydenta Miasta Tarnowa w oparciu o przepisy art. 2 i 3 ustawy z dnia 14 lipca 1964 roku o gospodarce terenami w miastach (Dz. U. z 1969 roku, Nr 22, poz. 159 zm. Dz. U. z 1972 roku, Nr 27, poz. 193) oraz § 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 roku w sprawie przekazywania terenów w miastach (Dz. U. z 1969 roku, Nr 3, poz. 19) oraz art. 2, art. 8 i art. 10 ustawy z dnia 6 maja 1981 roku o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1981 roku, Nr 12, poz. 58 ze zm.). Co więcej jak wynika z treści tej decyzji, nie została ona wydana na wniosek F.S.E. [...]

Stosownie do powołanych przepisów tereny państwowe mogą być przekazywane jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie, innym zaś osobom prawnym i osobom fizycznym oddawane w użytkowanie wieczyste (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1964 roku), natomiast w myśl art. 8 ustawy z dnia 12 maja 1981 roku o pracowniczych ogrodach działkowych grunty przeznaczone pod pracownicze ogrody działkowe terenowe organy administracji państwowej przekazują nieodpłatnie w użytkowanie [...] Związkowi Działkowców. Grunty te pozostają własnością Państwa.

Nie jest zatem, w świetle powołanych i przytoczonych przepisów, trafne stanowisko skarżącej jakoby koniecznym dla możliwości utworzenia ogrodu działkowego konieczny był uprzedni wniosek [...] Związku Działkowców, co z koeli stanowić miałoby o wadliwości powyższej decyzji. O przeznaczeniu danego gruntu pod ogrody działkowe decydował właściwy organ, który jednocześnie te tereny nieodpłatne w użytkowanie PZD, tak jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy.

Nie są uzasadnione zarzuty postępowania, w których zarzuca skarżąca wadliwe ustalenie przez organy stanu faktycznego. W ocenie Sądu organy wyczerpująco, korzystając ze wszelkich dostępnych źródeł i dokumentów, zebrały a następnie w oparciu o zebrany materiał ustaliły wszelkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego. Wyciągnięte wnioski są logiczne i wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Nie jest również trafny zarzut pozbawienia możliwości skarżącej zadawania pytań świadkom. Świadkowie, na zeznania których powołuje się organ odwoławczy byli przesłuchiwani, co jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia, w innej sprawie, dotyczącej jednak nieruchomości położonej w tym samym obszarze. Dlatego też nie było możliwe powiadomienie o miejscu i terminie świadka skarżącej. Samo natomiast wykorzystania tych zeznań nie stanowi również naruszenia przepisów postępowania.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.