Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 564/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B.-B. przyznał B. S. zasiłek przedemerytalny od dnia [...] r.

W odwołaniu wnioskodawczyni domagała się przyznania jej świadczenia przedemerytalnego uznając je za korzystniejsze od zasiłku przedemerytalnego.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał

w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy ustalił, że strona nie spełnia warunków nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego według przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U. Nr 25

z 1997 r., poz. 128 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.XII.2001 r. Natomiast w dniu rejestracji tj. [...] r. spełniła wymogi przewidziane dla uzyskania zasiłku przedemerytalnego. Z kolei od dnia 1.I.2002 r. nie ma możliwości przechodzenia z zasiłku przedemerytalnego na świadczenie przedemerytalne na podstawie spełnienia warunków nowej treści art. 37k ust. 1 powołanej ustawy, gdyż według art. 37l ust. 1 tej ustawy warunki do nabycia owego świadczenia muszą być spełnione w dniu rejestracji.

W skardze B. S. zarzuciła, że domagała się świadczenia przedemerytalnego, a przyznano jej zasiłek przedemerytalny, co jest dla niej niekorzystne.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Wyrażony w niej pogląd o niemożności "przechodzenia z zasiłku przedemerytalnego na świadczenie przedemerytalne" byłby usprawiedliwiony, gdyby przed dniem 31 grudnia 2001 r. sprawa przyznania skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Tymczasem w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, bowiem skarżąca wniosła o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego w odwołaniu od decyzji przyznającej jej zasiłek przedemerytalny. Wskutek odwołania decyzja I instancji nie nabrała cech ostateczności, a zatem nie doszło do nabycia przez skarżącą prawa do zasiłku przedemerytalnego. Tak więc w chwili orzekania przez organ odwoławczy nie powstał problem przekształcenia prawa do tego zasiłku na prawo do świadczenia przedemerytalnego. Można jedynie mówić o zmianie przez skarżącą żądania wniosku w związku ze zmianą przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (notabene w aktach administracyjnych nie ma pierwotnego wniosku). Jest natomiast oczywiste, że to strona jest dysponentem swojego żądania w sprawach, które nie są wszczynane z urzędu. Wbrew woli strony nie można zatem kontynuować postępowania administracyjnego, o ile nie zachodzą okoliczności z art. 105 § 2 kpa. Wskazany brak wniosku nie pozwala zresztą ocenić, czy istotnie chodzi o zmianę żądania. Być może bowiem, że skarżąca domagała się od początku przyznania ogólnie należności przedemerytalnych bez sprecyzowania ich rodzaju. W takim przypadku żądanie zawarte w odwołaniu mieściłoby się w granicach takiego wniosku. Żądanie to wymagało zatem rozpatrzenia. Z zebranego materiału dowodowego zdaje się przy tym wynikać, że w dniu rejestracji skarżąca spełniała warunki określone w art. 37k ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.I.2002 r. Bliższe rozważanie przez Sąd tej kwestii nie jest jednak właściwe, skoro organ odwoławczy nie zajął w tym względzie żadnego stanowiska. Musi to zatem nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, które powinno zachować dwuinstancyjny tryb procedowania (art. 15 kpa).

W tym stanie rzeczy, skoro z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa sprawa nie została należycie wyjaśniona, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających... (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

SW