Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1220/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3, art.184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. i M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 1/13 o odrzuceniu skargi M. D. i M. J. na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 1/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. D. i M. J. (skarżący) na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów.

W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniami z dnia 3 stycznia 2013 r. II SAB/Po 1/13 Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżących w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisów niniejszych zarządzeń, do: 1) uiszczenie opłaty od skargi na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w kwocie 100 zł; 2) uzupełnienia braków formalnych skargi na bezczynność przez wykazanie, że skarżący wyczerpali tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), a więc czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wnieśli zażalenie do organu wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpisy obu wskazanych zarządzeń zostały prawidłowo doręczone dnia 11 stycznia 2013 r. (k. 3, 21, 23, 24 akt II SAB/Po 1/13). Jednak w zakreślonym terminie należny wpis nie został opłacony (k. 25 akt II SAB/Po 1/13), jak również brak formalny skargi nie został usunięty.

W związku z powyższym Sąd I instancji na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę.

Skargę kasacyjną od postanowienia z 7 lutego 2013 r., II SAB/Po 1/13 wywiedli skarżący, reprezentowani przez adwokata P. D., zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia tj:

- art. 37 k.p.a. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, w której brak było przesłanek do jego zastosowania;

- art. 220 § 1 p.p.s.a. przez błędne jego zastosowanie polegające na zastosowanie tego przepisu w sytuacji, w której brak jest przesłanek do jego zastosowania.

Skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie od "organu pierwszej instancji - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P." zwrot kosztów postępowania w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (s. 2 skargi kasacyjnej; k. 35-38, 40, 41 akt II SAB/Po 1/13).

Odnośnie wpisu od skargi pełnomocnik stwierdził, że został on uiszczony przez skarżącego, który wykonał przelew na rachunek bankowy Sądu w kwocie 200 zł.

W dalszym uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał, że organ I instancji w terminie określonym przepisami prawa poinformował skarżących o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, wskutek nieusunięcia przez skarżących braków uznanych przez organ za formalne, polegających na nieprzedłużeniu aktualnej umowy spółki, która nie istnieje. Wykonanie tego zobowiązania nie było możliwe, co jak wskazał, zostało organowi wyjaśnione łącznie z brakiem podstaw do żądania niniejszej umowy.

Wskazał również na brak otrzymania wezwania do uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 100 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Skarga M. D. i M. J. na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odebrania odpadów, wniesiona została przez działającego w ich imieniu pełnomocnika – adwokata P. D. Profesjonalny pełnomocnik skarżących, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r., pismem z 21 grudnia 2012 r. wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest zarówno czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jak i bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o zmianę decyzji (k. 4-6, 16, 17 akt II SAB/Po 1/13).

Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 37 k.p.a. W orzecznictwie Sądów Administracyjnych i w doktrynie utrwalonym jest pogląd, że warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność naczelnego organu administracji państwowej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.; niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (postanowienie NSA z 17.10.1997 r., IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (odpowiednio: postanowienie NSA z 25.11.2009 r., II OSK 1818/09, Lex nr 587300; postanowienie WSA w Warszawie z 27.6.2007 r., II SA/Wa 741/07; postanowienie WSA w Olsztynie z 29.1.2008 r.- II SAB/Ol 28/07; J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 236-237 nb 1). Niewyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. jest przesłanką odrzucenia skargi.

W niniejszej sprawie wobec braku formalnego skargi, pełnomocnik skarżących został prawidłowo wezwany dwoma odrębnymi zarządzeniami z 3 stycznia 2013 r. II SAB/Po 1/13 do: 1) uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od niniejszej skargi w wysokości 100 zł; 2) usunięcia braku formalnego skargi na bezczynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. przez wykazanie, że skarżący wyczerpali tryb art. 37 k.p.a. – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania, prawidłowo wysłane jednym listem w dniu 8 stycznia 2013 r., doręczono pełnomocnikowi skarżących dnia 11 stycznia 2013 r.; odbiór pokwitowała uprawniona do odbioru przesyłki P. T. – pracownik kancelarii pełnomocnika skarżących (k. 24, 56 akt II SAB/Po 1/13). Skarżący nie podważyli skutecznie wiarygodności dokumentu urzędowego, potwierdzającego doręczenie pełnomocnikowi obu wezwań z 8 stycznia 2013 r., jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzono. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi.

W wezwaniach zostało zamieszczone pouczenie, że należy uczynić im zadość w terminie siedmiu dni od daty ich otrzymania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność i do usunięcia braku formalnego skargi, upłynął zatem w dniu 18 stycznia 2013 r. o północy.

W zakreślonym terminie nie został usunięty wskazany brak formalny; nie został też uiszczony wpis od skargi na bezczynność. Sąd I instancji dnia 6 lutego 2013 r. zwrócił się do Oddziału Finansowo – Budżetowego o sprawdzenie czy w niniejszej sprawie został uiszczony wpis od wskazanej skargi na bezczynność. W odpowiedzi otrzymał potwierdzenie, że do dnia 05 lutego 2013 r. wpłata nie wpłynęła (k. 25 akt II SAB/Po 1/13). A więc gołosłowne twierdzenie pełnomocnika skarżących zawarte w skardze kasacyjnej, że wpis od przedmiotowej skargi został uiszczony przez skarżącego, bez wskazania dokumentu a nawet daty kiedy to nastąpiło nie może zostać uwzględnione.

Podnoszony przez skarżących w skardze kasacyjnej argument, że "skargę skarżący opłacił uiszczając przelewem na rachunek bankowy Sądu kwotę 200 zł" (k. 37 akt II SAB/Po 1/13), nie jest skuteczny, bowiem wpis w kowcie 200 zł nie uiścił skarżący, a [...] sp. z o.o. dnia 30 października 2012 r. wskazując "opłata od skargi na czynność Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska" – wpis ów dotyczył zatem skargi na czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w sprawie II SA/Po1042/12 i został zwrócony postanowieniem z 11 lutego 2013 r. II SA/Po 1042/12 (k. 2, 6, 21, 22, 33 akt II SA/Po 1042/12).

W konsekwencji, za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a., bowiem wobec braku uiszczenia przez skarżących wpisu w terminie, Sąd I instancji był zobligowany skargę na bezczynność odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia