Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1336/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 45  ust. 4  i  ust. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Henryka Łysikowska, Sędziowie: Sędzia WSA – Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r.

W stanie faktycznym sprawy, B. K. (podatnik/strona/skarżący) złożył [...] w Urzędzie Skarbowym (US) w J. zeznanie PIT-36 deklarując zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w wysokości 17.475,00 zł., wykazując w nim należne zaliczki z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, jako wpłacone w kwocie 7.779,20 zł. Naczelnik US w J. pismem z dnia [...] wystąpił do podatnika wskazując, że składając zeznanie podatkowe za 2005 r. wykazał on jako wpłacone (za maj i czerwiec 2005 r.) zaliczki w kwocie 7.779,20 zł. (gdy faktycznie za 2005 r. uregulowano zaliczki jedynie w kwocie 672,10 zł), co wobec nieprawidłowego (uchylonego w postępowaniu instancyjnym) zarachowania przez organ nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r. ujawniło zaległość w rozliczeniu podatku dochodowego za 2005 r. Skutkiem nieprawidłowego zarachowania (będącego przedmiotem odrębnego postępowania – jak wynika z informacji Naczelnika US w J. z dnia [...] – dotychczas nie zakończonego) było zakwestionowanie złożonej przez podatnika deklaracji PIT-36 za 2005 r. do skorygowania której organ wezwał podatnika wskazanym wyżej pismem z dnia [...] wskazując na wynikającą z art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej OP) możliwość samodzielnego skorygowania zeznania i poprawienia w nim błędnie wykazanych zaliczek za 2005 r. Strona w wyznaczonym terminie nie dokonała korekty, domagając się wyliczenia przez organ całości jej rozliczeń z Urzędem Skarbowym zarówno z tytułu przysługującej nadpłaty (z oprocentowaniem) jak i zaległości (z odsetkami). Wobec nie skorzystania przez stronę z możliwości złożenia korekty zeznania podatkowego za 2005 r. w zakresie błędnie wykazanych wpłat z tytułu zaliczek na podatek dochodowy z prowadzonej działalności gospodarczej – organ (postanowieniem z dnia [...]) wszczął w dniu [...] postępowanie w sprawie określenia B. K. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.

W toku tego postępowania, organ zwrócił się do skarżącego o dostarczenie dokumentacji związanej z prowadzoną przez skarżącego w 2005r. działalnością gospodarczą. Skarżący w piśmie z dnia [...] odpowiedział, że dokumentacja uległa zniszczeniu. Z tych powodów organ na podstawie art. 23 § 4 ustawy Ordynacja Podatkowa oszacował przychód skarżącego za 2005r. na 108.836,75 zł i koszt uzyskania przychodu na 31.740,96 zł. Na tej podstawie organ wyliczył dochód skarżącego do opodatkowania w kwocie 77.095,79 zł i należny za ten rok podatek dochodowy w wysokości 17.475,00 zł – czyli zgodną z wykazaną przez skarżącego w złożonym przez niego zeznaniu PIT-36 za 2005r.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w obliczonej w ten sposób wysokości, tj. w wysokości 17.475,00 zł. Kwota ta została wyliczona po uwzględnieniu odliczenia od przychodu składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 1839,74 zł i na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 619,46 zł.

Jednocześnie przy uwzględnieniu uiszczonej przez skarżącego zaliczki w kwocie 672,10 zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wskazaną decyzją określił skarżącemu do zapłaty kwotę w wysokości 16.802,90 zł. W decyzji wskazano także, że wynikająca z niej zaległość zostanie pokryta z nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie skarżący w odwołaniu do Dyrektora Izby Skarbowej we W., zarzucił "przyjęcie przez organ I instancji najgorszej dla niego wersji rozliczenia roku podatkowego 2005, nie zaś tej, która wynikała z rozliczenia z Urzędem Skarbowym na dzień [...]"

Skarżący zakwestionował nadto:

- dokonane przez organ odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne - uznając je za błędne;

- brak ustalenia w wydanej decyzji nadpłaty wraz z oprocentowaniem na dzień wydania decyzji, pomimo faktu, iż wiadomym jest od którego dnia liczone jest oprocentowanie na rzecz podatnika oraz od jakich kwot. W ocenie skarżącego, w zaskarżonej decyzji powinno być wszystko rozliczone i zakończone;

- niejasne określenie w zaskarżonej decyzji kwoty do zapłaty;

- brak spójności między stwierdzeniem, iż na obecnym etapie postępowania nie można wyliczyć nadpłaty i oprocentowania, a wskazaniem na końcu decyzji, że zaległość wynikająca z decyzji zostanie pokryta z nadpłaty E. i B. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektora Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie podatkowe prowadzone było zgodnie z przepisami, a w jego wyniku podatek należny określony został w wysokości podanej w zeznaniu podatkowym PIT-36 przez samego skarżącego, tj. 17.475,00 zł. Natomiast w zeznaniu PIT–36 za 2005r. skarżący błędnie przyjął wysokość uiszczonych zaliczek na kwotę 7.779,20 zł, podczas gdy w rzeczywistości uiścił zaliczkę w kwocie 672,10 zł. Składki na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne podlegające odliczeniu ustalone natomiast zostały w oparciu o informacje ZUS w kwocie zgodnej z deklaracją podatnika.

Zdaniem organu odwoławczego nieuzasadnione i nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu decyzji, było wskazanie, że zaległość wynikająca z zaskarżonej decyzji pokryta zostanie z nadpłaty E. i B. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r.

W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący w skardze zarzucił:

- nie wskazanie przez organy obu instancji, czy podatek za rok 2005 należy uznać za zapłacony, wobec stwierdzenia w decyzji organu I instancji o zaliczeniu na poczet podatku nadpłaty za 1996r.;

- błędne zarachowanie nadpłaty na wygasłe zobowiązania;

- brak wiedzy organów o wysokości posiadanych przez skarżącego zaległości;

- dokonanie zaliczenia nadpłaty za 1996 rok na poczet nieistniejących zobowiązań skarżącego oraz przekazanie jej części wierzycielom;

- objęcie środków finansowych z 1996r. innym postępowaniem;

Skarżący zarzucił nadto, że organ podatkowy I instancji przyjął złożone przez skarżącego zeznanie podatkowe, w którym wykazał wpłacone zaliczki w kwocie 7.779,20 zł, a organ zatwierdził rozliczenie. Zdaniem skarżącego powstałe kwestie związane ze złożoną deklaracją (omyłki, złe zarachowania, brak wiedzy o wysokości zaległości) pozostają poza kręgiem jego zainteresowania, jako wynikające z błędu organu. Skarżący wskazał, że dobrowolne złożenie korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2005 pozbawiłoby go odsetek od należności.

W skardze zakwestionowano także termin załatwienia sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., powołując przepis art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione z zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 139 § 3 OP organ wskazał, że ustanowiony w tym przepisie 2-miesięczny termin na załatwienie sprawy został jedynie nieznacznie przekroczony z uwagi na konieczność zapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu i wyznaczenie nowego terminu do zapoznania się skarżącego z aktami postępowania.

Odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 28 marca 2011r. Dwumiesięczny termin upływał w dniu 28 maja 2011 r. (sobota), kolejnym dniem - 29 maja 2011 r.- była niedziela. Wobec tego termin załatwienia sprawy mijał w dniu 30 maja 2011 r., czyli w następnym dniu po dniach wolnych od pracy. Decyzja wydana została w dniu [...].

W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uznanie.

Podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję określającą B. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. (tj. decyzja wymiarowa). Uwaga ta wydaje się konieczna dla określenia właściwego zakresu sprawy będącej przedmiotem oceny Sądu. Zapewne z uwagi na wiele postępowań spornych jakie toczyły się równolegle przed organami podatkowymi, skarżący zarówno w toku postępowania instancyjnego jak i w skardze do Sądu, podnosił liczne argumenty nie odnoszące się do meritum sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia, ale kieruje zarzuty dotyczące spraw stanowiących odrębny przedmiot postępowania (np. postępowanie w sprawie zarachowania nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r. na różnego rodzaju zaległości podatkowe skarżącego). Z uwagi na regulację zawartą w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (...), co obliguje do oddalenia już na wstępie wszystkich tych zarzutów skargi, które dotyczą innych postępowań, w których skarżący pozostaje w sporze z organami podatkowymi.

Z powyższych względów, należy ocenić jako nieskuteczne zarzuty skargi dotyczące: błędnego zarachowania nadpłaty na wygasłe zobowiązanie; braku wiedzy organów o wysokości posiadanych przez skarżącego zaległości; dokonania zaliczenia nadpłaty za 1996 r. na poczet nieistniejących zobowiązań skarżącego oraz przekazania jej części wierzycielom; oraz zarzut objęcia środków finansowych z 1996r. innym postępowaniem. Tak podniesione zarzuty nie odnoszą się do przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym za 2005 r. ale do odrębnego postępowania w przedmiocie zarachowania nadpłaty w podatku dochodowym za 1996 r. na zaległości podatkowe skarżącego z różnych tytułów, które jak wynika z załączonej do akt administracyjnych korespondencji, objęte jest odrębnym postępowaniem, nie zakończonym dotychczas ostatecznym rozstrzygnięciem organów podatkowych. Stąd zarówno przedwczesne jak i wykraczające poza zakres objętej sporem sprawy, byłoby ocenianie tych zarzutów skargi, które nie odnoszą się do przedmiotu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się zatem do tych zarzutów skargi B. K., które w jakikolwiek sposób dotyczą rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. – Sąd nie dopatrzył się podstaw, które w świetle ustawowych przesłanek procesowych lub materialno prawnych (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że wysokość zobowiązania podatkowego nie jest miedzy stronami sporna. Organy w decyzji określiły B. K. podatek dochodowy za 2005 r. w wysokości 17.475,00 zł, tj. w kwocie odpowiadającej podatkowi zadeklarowanemu przez podatnika w złożonym przez niego zeznaniu podatkowym PIT-36. Przyjęły przy tym zarówno przychody jak i koszty ich uzyskania w kwotach zeznanych i uwzględniły zarówno przysługujące odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne jak i zdrowotne. Nie można było jednak uznać złożonej przez podatnika deklaracji za prawidłową, ponieważ podatnik błędnie wykazał w niej kwoty wpłaconych zaliczek. W zeznaniu wykazano, że zaliczki zostały wpłacone w kwocie 8.451,30 zł. gdy faktycznie wpłacono zaliczki jedynie w kwocie 672,10 zł. W konsekwencji, pomimo takiej samej wysokości podatku zadeklarowanej przez podatnika jak i przyjętej przez organy podatkowe, z uwagi na rozbieżność w kwocie wpłaconych zaliczek (poz. 184 zeznania PIT-36) z zeznania wynikała błędna kwota podatku do zapłaty (poz. 189 zeznania j.w.). Ponieważ podatnik nie skorygował deklaracji w trybie art.. 81 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zmuszony był wydać w tym zakresie decyzję wymiarową na podstawie art. 45 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Dopiero w oparciu o prawidłowo określone zobowiązanie, w tym również kwotę zobowiązania podatkowego przypadającego do zapłaty, możliwe jest dobrowolne wykonanie tego zobowiązania lub zarachowanie na jego poczet nadpłaty podatku wynikającej z innego tytułu. Zatem wydanie spornej decyzji było konieczne, aby organ (w odrębnym postępowaniu) mógł zaliczyć na poczet tej zaległości nadpłatę powstałą w podatku dochodowym za 1996 r.

Zarzut skargi dotyczący przekroczenia terminu do wydania decyzji przez organ odwoławczy jest bezzasadny, bowiem przekroczenie było nieznaczne a organ poinformował stronę o przyczynie opóźnienia i terminie jej załatwienia. Ponadto, zwłoka organu nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi, bowiem zaskarżona decyzja co do istoty przyjętego w niej rozstrzygnięcia – nie narusza prawa.