Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 266/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 2,  art. 138 par. 2 k.p.a.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej zwolnienia z opłat za pobyt w domu pomocy społecznej oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. (nr [...]) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., po rozpoznaniu wniosku M. G., odmówił wnioskodawcy zwolnienia z opłat za pobyt matki A. G. w Domu Pomocy Społecznej (dalej: DPS) w J. filia M. za okres od września 2010 r. do [...] grudnia 2015 r. w kwocie [...] zł.

W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] października 2015 r. wnioskodawca wniósł o rozwiązanie umowy o ustalenie wysokości świadczonej pomocy na rzecz osoby przebywającej w domu pomocy społecznej (A. G. (matki) zawartej w dniu [...] lutego 2010 r. i o całkowite zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Wnioskodawca wniósł ponadto o uchylenie (wymienionych w tym wniosku) decyzji ustalających wysokość należności podlegających zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w J. wniesionych zastępczo przez Gminę J. lub odstąpienie od żądania zwrotu należności podlegających zwrotowi na podstawie tych decyzji zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W obszernym uzasadnieniu wnioskodawca podał, że art. 64 ustawy o pomocy społecznej przewiduje możliwość częściowego lub całkowitego zwolnienia z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt w DPS-ie, przy czym, wymienione w tym przepisie okoliczności nie mają charakteru enumeratywnego. Dalej podniósł, że jest obywatelem innego państwa członkowskiego UE (Republiki Federalnej N.), korzystającym ze swobody przepływu pracowników wewnątrz UE, a dokładniej, pracownikiem przygranicznym. Wskazał, że z tego tytułu ponosi wysokie koszty uzyskania przychodu, na które składają się koszty dojazdów do pracy i koszty noclegów poza miejscem zamieszkania, co ustawodawca i organ stosujące prawo powinny uwzględnić. Zwrócił również uwagę, że koszty utrzymania w N. są wyższe niż te w P., co oznacza, że stosowanie do wnioskodawcy kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, skonstruowanego na potrzeby beneficjentów świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej w P.ma charakter dyskryminujący i jest niezgodne z prawem unijnym.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie organ I instancji odnotował m.in., że decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. (nr [...]) Dyrektor MOPS odmówił wnioskodawcy zwolnienia z opłat za pobyt matki w DPS w J. filia M., która wskutek odwołania, została uchylona przez SKO w L. do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja Dyrektora MOPS, z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) wydana w sprawie – odmowy zwolnienia strony za pobyt matki w DPS-ie, uchylenia decyzji ostatecznych wydanych przez Dyrektora MOPS w latach 2012-2015, odstąpienia od żądania zwrotu należności została utrzymana w mocy przez SKO w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]). Decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały uchylone na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraził pogląd, że organy naruszyły zasadę "jedna sprawa – jedna decyzja". Sąd wskazał również, że dopóki prawomocnie nie zostanie zakończone postępowanie oparte na podstawie art. 154 k.p.a., nie można rozstrzygać w kwestii odstąpienia od tego rodzaju żądania. Organ I instancji wskazał także, że Dyrektor MOPS w J. pismem z dnia [...] maja 2018 r. poinformował wnioskodawcę, że za okres wskazany w decyzjach:

1) decyzji [...]z dnia [...] marca 2012 r.;

2) decyzji [...]z dnia [...] stycznia 2013 r.;

3) decyzji [...]z dnia [...] lipca 2013 r.;

4) decyzji [...]z dnia [...]grudnia 2013 r.;

5) decyzji [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r.;

6) decyzji [...]z dnia [...] października 2014 r.;

7) decyzji [...]z dnia [...] marca 2015 r.;

8) decyzji [...]z dnia [...] sierpnia 2015 r.

zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...]marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr [...], nie może rozstrzygać w kwestii zwolnienia z opłat póki prawomocnie nie zostaną zakończone postępowania na podstawie art. 154 k.p.a.

W ramach ponownego rozpoznania sprawy organ I stwierdził, , że w dniu [...] lutego 2010 r. wnioskodawca zawarł z MOPS w J. umowę w której zobowiązał się ponosić opłatę za pobyt jego matki (A. G.) w DPS-ie w J., filia w M., w wysokości 600 zł miesięcznie.

Następnie organ wskazał, że z treści art. 64 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (dalej: u.p.s.) wynika uznaniowy charakter rozstrzygnięcia w zakresie zwolnienia z opłaty za pobyt w DPS w całości lub w części. Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do uwzględnienia wniosku strony o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty ustalonej w umowie za okres od września 2010 r. do [...] grudnia 2015 r. Łączną wysokość opłat za wspomniany okres organ I instancji wyliczył na kwotę [...]zł, zwracając uwagę, że na poczet opłat za pobyt matki w DPS-ie strona wpłaciła: w dniu [...] listopada 2010 r. kwotę 800 zł oraz w dniu [...] grudnia 2010 r. kwotę 600 zł.

Dalej organ podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynika, że w marcu 2011 r. strona gospodarowała wspólnie z żoną i dwójką dzieci. Od dnia [...]października 2008 r. wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę (na czas określony) w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej [...] Pogotowie Ratunkowe na stanowisku dowódca śmigłowca w wymiarze pełnego etatu. Umowa ta uległa rozwiązaniu z dniem [...]października 2016 r. Z uzyskanych informacji o dochodzie strony z tytułu wynagrodzenia za pracę w [...] Pogotowiu Ratunkowym wynikało, że w marcu 2011 r., tj. miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku strona uzyskała dochód w kwocie [...]zł, a zatem dochód na osobę wynosił [...]i przekraczał kwotę kryterium dochodowego. Organ wskazał również, że po wniesieniu opłaty za pobyt w DPS w kwocie 600 zł kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty przekraczała 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Organ I instancji zauważył nadto, że w dniu [...] stycznia 2012 r. strona dokonała zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w J. za kwotę [...]zł, a cenę uzyskaną ze sprzedaży przeznaczyła na spłatę kredytu zaciągniętego w banku n..

Następnie organ I instancji wskazał, że we wrześniu 2015 r., tj. miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dochód czteroosobowej rodziny skarżącego wyniósł [...]zł i przekraczał 300% kryterium dochodowego osoby w rodzinie. W nawiązaniu do podnoszonych przez stronę kwestii związanych z konsekwencjami upadku jakiego doznała jego żona jesienią 2010 r. (która od czasu tego zdarzenia miała pozostawać bez zatrudnienia) zwrócił uwagę, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających niepełnosprawność żony lub długotrwałą chorobę. Niezależnie od tego organ wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że obecnie, wnioskodawca wraz z żoną utrzymują się tylko z zasiłku w kwocie [...]EUR, to w przeliczeniu na polską walutę (kurs ok. [...]zł) ich dochód opowiada kwocie [...]zł, co nie jest niskim dochodem.

W podsumowaniu organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca ma możliwość uregulowania płatności za pobyt matki w DPS-ie w kwocie ustalonej w umowie, a wskazywane przez niego wydatki nie mieszczą się w katalogu wydatków pomniejszających dochód.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło zaskarżoną decyzję oraz sprawę przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy podniósł, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż konkretyzacja obowiązku wnoszenia opłat przez osobę z kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. następuje w drodze umowy z art. 103 ust. 2 ustawy lub w decyzji wydawanej na podstawie art. 59 ust. 1. Obowiązek uiszczenia przez stronę opłaty za pobyt matki w DPS wynika z umowy (o której mowa w art. 103 ust. 2 ustawy), zawartej [...] lutego 2010 r. pomiędzy stroną a Dyrektorem MOPS w J., zgodnie z którą M. G. zobowiązał się do wnoszenia opłaty w kwocie 600 zł miesięcznie. W odwołaniu zarzucono, że kontrakt został zawarty z naruszeniem szeregu przepisów i jest nieważny z mocy prawa. Odnosząc się do argumentacji strony SKO podniosło, że zawarcie umowy nastąpiło w zgodzie z art. 103 ust. 2 u.p.s. Umowa z dnia [...] lutego 2010 r. ma formę pisemną i określa sposób i rozmiar świadczonej pomocy oraz okres, na jaki została zawarta. Stronami kontraktu są M. G. (zstępny A.G.) oraz Dyrektor MOPS w J., a więc organ właściwy wedle ustawy. Strona zobowiązała się do wnoszenia opłat wskazanych w kontrakcie. Organ odwoławczy wskazał w dalszej kolejności, że nie można zgodzić się ze stroną, aby doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa, jak też aby możliwe było zawarcie umowy na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s. bez uwzględnienia wysokości dochodów i możliwości osoby którą ta umowa jest zawierana. Argumentowano, że oczywistym jest, że osoba podpisująca umowę zna swoją sytuację dochodową i możliwości, a wobec tego w momencie gdy ją podpisuje deklaruje, że umowa ta jest zgodna z tymi okolicznościami. Umowa zostaje zawarta, gdy kierownik ośrodka pomocy społecznej nie ma podstaw by kwestionować przekonanie osoby podpisującej umowę, że kontrakt jest zgodny z sytuacją dochodową i możliwościami strony. W kwestii zastrzeżeń strony co do wskazania w umowie Domu Pomocy Społecznej w J. wyjaśniono, że zanim umowa ta została zawarta Rada Powiatu w J. podjęła w [...] grudnia 2009 r. uchwałę Nr [...]w sprawie nadania statutu Domowi Pomocy Społecznej w J. (uchwała ta weszła w życie [...] stycznia 2010 r.), w której postanowiono m.in., że Dom Pomocy Społecznej w J. prowadzi filie w B. i w M.. Wynika z tego, że w dniu zawarcia umowy istniał wskazany w kontrakcie Dom Pomocy Społecznej w J., natomiast niepodanie w umowie informacji dotyczącej struktury organizacyjnej tego domu, polegającej na posiadaniu filii, nie jest sprzeczne z artykułem 103 ust. 2 ustawy, bowiem przepis ten nie zawiera takiego wymogu, a jedynie określa że umowa ma dotyczyć opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Odnośnie do zarzutów strony dotyczących nieumieszczenia matki w domu pomocy społecznej zgodnie z umową, tj. począwszy od marca 2010 r., ale w okresie późniejszym, podniesiono że decyzją z [...] marca 2010 r., wydaną w miesiącu wskazanym w umowie, A.G. została skierowana do domu pomocy społecznej w J.. Skierowanie nie oznacza natomiast automatycznego umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej, bowiem w tym przedmiocie wydawana jest odrębna decyzja i to często przez inny organ, bowiem zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy organem właściwym do wydania takiej decyzji jest organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, a w wypadku regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa. Fakt, iż A..została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej w J. później niż to wynika z postanowień umowy skutkuje jedynie tym, że okres za który strona zobowiązała się do ponoszenia opłaty uległ skróceniu, natomiast nie powoduje skutków w postaci nieobowiązywania umowy.

W związku z podniesioną w odwołaniu kwestią n.obywatelstwa strony i faktem jej zamieszkiwania w N.wyjaśniono, że odpłatność za pobyt najbliższego członka rodziny w Domu Pomocy Społecznej nie jest uzależniona od obywatelstwa osoby, która z mocy ustawy jest zobowiązana do partycypowania w pokrywaniu kosztów pobytu w takiej placówce, ani od jej miejsca zamieszkania. Obowiązek współponoszenia kosztów utrzymania członka rodziny w Domu Pomocy Społecznej ma charakter obiektywny, warunkowany jedynie stopniem pokrewieństwa i statusem materialnym. Podkreślono, że w prowadzonym postępowaniu nie mogą być rozpatrywane kwestie dotyczące egzekucji opłat, do których zwrotu jest zobowiązana strona, bowiem zagadnienia te mogą być one podnoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Odnośnie do powoływanych przez stronę przepisów prawa europejskiego i międzynarodowego organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.w wyroku z [...] lutego 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr [...]) gdzie wskazano, że na prawną ocenę sytuacji skarżącego nie mogły mieć wpływu przepisy prawa europejskiego i międzynarodowego, na które się powoływał, gdyż ich syntetyczna i ogólna treść wymaga konkretyzacji w aktach prawa krajowego i dopiero wówczas stają się one źródłem konkretnych praw i obowiązków. Co się tyczy natomiast podniesionych przez stronę okoliczności dotyczących niewydania w związku z wnioskiem z [...]kwietnia 2011 r. (złożonym ustnie do protokołu) decyzji w sprawie zwolnienia z opłaty, a jedynie udzielenia odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2011 r., od którego nie służyło odwołanie, stwierdzono, że złożenie omawianego wniosku nie ma wpływu na postępowanie, które toczy się w sprawie zwolnienia z opłaty, wobec czego rozpatrywane są w nim wyłącznie przesłanki do zwolnienia z opłaty wynikające z art. 64 ustawy, odnoszące się do aktualnej sytuacji wnioskodawcy. Podniesiono, że przepis art. 64 nie precyzuje jednoznacznych kryteriów zwolnienia, a wskazuje jedynie sytuacje przykładowe, które zdaniem ustawodawcy mogą je uzasadniać. W świetle tego przepisu za uzasadnione okoliczności uznać należy sytuacje odbiegające od przypadków innych osób zobowiązanych do pokrycia kosztów pobytu członka rodziny w domu pomocy społecznej. Należą do nich sytuacje wyjątkowe, losowe, które tak obciążają budżet osoby zobowiązanej do wnoszenia opłaty, że nie pozwalają bądź ograniczają możliwość ponoszenia odpłatności. Z powołanego przepisu wynika, że podjęta na jego podstawie decyzja w przedmiocie całkowitego lub częściowego zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy. Orzeczenie o zwolnieniu z odpłatności zależne jest od sytuacji materialnej i rodzinnej osób zobowiązanych do opłat.

W dalszej części uzasadnienia decyzji SKO wskazało, że w podaniu z dnia [...]października 2015 roku M. G. sformułował kilka wniosków, w tym wniosek o zwolnienie na podstawie art. 64 ustawy z obowiązku poniesienia opłat za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w J. oraz wniosek o odstąpienie od żądania zwrotu należności podlegających zwrotowi, zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, ustalonych w wymienionych we wniosku ośmiu decyzjach. Wyjaśniono, że każdy z tych wniosków podlega rozpatrzeniu w osobnym postępowaniu, które powinno być zakończone wydaniem odrębnej decyzji. Nie ma jednak przeszkód, aby oba postępowania były prowadzone jednocześnie. Podkreślono, że już w pierwszej decyzji wydanej przez organ [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wyjaśniono, że zwolnienie z opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. może mieć zastosowanie przed wydaniem decyzji o zwrocie należności z tytułu opłat za pobyt w domu pomocy społecznej w poniesionych zastępczym przez gminę. Natomiast z treści artykułu 104 ust. 4 u.p.s. wynika, że do należności odnośnie do których ostatecznie orzeczono, iż podlegają zwrotowi, a co za tym idzie mogą być dochodzone w drodze egzekucji, ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od żądania zwrotu tych należności. Z treści zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ pierwszej instancji orzekł o odmowie zwolnienia z opłat odnośnie do okresu od września 2010 roku do [...] grudnia 2015 r. a więc między innymi za okres, w którym zostały wydane decyzje na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 ustawy w sprawie zwrotu należności wzniesionych zastępczo przez gminę w związku z nieuregulowaniem opłat przez stronę. Wątpliwości budzi zatem – zdaniem organu odwoławczego - to, czy organ pierwszej instancji rozstrzygnął w sprawie zwolnienia z opłaty na podstawie art. 64 ustawy odnośnie do należności, co do których ten przepis nie ma zastosowania, bowiem ustawodawca przewidział do tych należności w art. 104 ustęp 4 ustawy możliwość odstąpienia od żądania ich zwrotu. Ponadto okres, co do którego organ orzekł w zaskarżonej decyzji budzi wątpliwości również z tego względu, że w poprzedniej decyzji z [...] października 2018 r. organ pierwszej instancji rozstrzygnął odnośnie do okresu od [...] stycznia 2016 r. do [...] maja 2016 r. i kwoty opłaty [...]zł, a w zaskarżonej decyzji okres ten pominął. W związku z tym, zdaniem SKO, wymagane jest szczegółowe wyjaśnienie przez organ pierwszej instancji kwestii dotyczącej przedmiotu prowadzonego postępowania, czyli okresu i wysokości opłat, których dotyczy wniosek strony w sprawie zwolnienia z opłaty na podstawie art. 64 ustawy.

Konkretyzując swoje stanowisko SKO wskazało, że obowiązkiem organu I instancji jest ustalenie okresów, za jakie strona miała obowiązek wnoszenia opłat w związku z pobytem matki w DPS-ie w J., filia M., i opłat tych nie uregulowała, za które nie zostały wydane decyzje zobowiązujące stronę do zwrotu opłaty zastępczo poniesionej przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy oraz ustalenie kwoty pozostałej do zapłaty przez stronę za te okresy.

Podniesiono, że brak jednoznacznych ustaleń dotyczących przedmiotu postępowania czyni niemożliwym merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy i świadczy o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Jako dodatkowy powód uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazano znaczny upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji i związaną z tym konieczność ustalenia aktualnej sytuacji strony, którą należy uwzględnić orzekając w sprawie.

W sprzeciwie wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący zaskarżył decyzję SKO w L. z dnia [...] kwietnia 2020 r. podnosząc, że organ ten błędnie rozpatrzył sprawę, a przekazując sprawę do ponownego rozpoznania udzielił błędnych wskazówek organowi I instancji, "co spowoduje, że nowa decyzja MOPS w J. oparta na wskazówkach SKO w L. będzie powtórnie zaskarżona i sprawa będzie się ciągnąć w nieskończoność".

Decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżący zarzucił naruszenie:

1) zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie prawa Unii Europejskiej oraz powołanie niewłaściwej podstawy prawnej w odniesieniu do prawa administracyjnego materialnego;

2) zasady prawny obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. odmowę wnikliwej analizy sytuacji materialnej skarżącego;

3) zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez konsekwentne ignorowanie części argumentów skarżącego;

4) art. 64 ustawy o pomocy społecznej poprzez bezzasadne przyjęcie braku podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku opłaty za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w M.;

5) przepisów prawa polskiego, w szczególności zaś Konstytucji RP, przepisów prawa międzynarodowego, w szczególności, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz przepisów prawa unijnego, w szczególności, Karty Praw Podstawowych UE, gwarantujących prawo do niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, prawo do ochrony godności, prawo do odpowiedniego poziomu życia, prawo do ochrony rodziny, wolności wyboru zawodu i prawo do podejmowania i wykonywania pracy, prawo do swobodnego przemieszczania się w obrębie państw UE w charakterze pracownika, prawo do dobrej administracji poprzez odmowę dokonania wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej w sposób zgodny z wymienionymi prawami i wolnościami skarżącego w sytuacji, gdy taka wykładnia jest możliwa albowiem ustawodawca przewidział rozwiązanie dopuszczające taką wykładnię.

Nadto, skarżący wniósł o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści: czy art. 18, art. 20, art. 21 i art. 45 TFUE sprzeciwiają się regulacji krajowej, takiej jak – art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.s., przewidującej stosowanie kryterium dochodowego na osobę w rodzinie nieuwzględniającego w kosztach utrzymania wynikającej z zamieszkiwania w innym państwie członkowskim, ani zwiększonych kosztów uzyskania przychodu, wynikających z zamieszkiwania w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie zatrudnienia.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że w latach 2008-2016 r. pracował w P. jako pracownik transgraniczny, korzystający ze swobody przepływu pracowników unijnych, oraz, że zgodnie z art. 20 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej posiada obywatelstwo UE. Dalej wskazał, że przy zawieraniu umowy w dniu [...] lutego 2010 r. Dyrektor MOPS w J. udzielił stronie błędnych informacji twierdząc, że do określenia praw i obowiązków strony ma zastosowanie wyłącznie prawo p. (ustawa o pomocy społecznej). Skarżący wyjaśnił także, że wystąpił z wnioskiem o całkowite zwolnienie z opłaty za pobyt za pobyt matki w DPS z uwagi na fakt, że przepisy polskiej ustawy o pomocy społecznej (art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b i art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4), ustalające obowiązek opłaty za pobyt w DPS nie uwzględniają faktu, że koszty utrzymania w Republice Federalnej N. są dwukrotnie wyższe niż w P. i tym samym, wyższe jest tam minimum egzystencji. Przepisy te nie uwzględniają również możliwości odliczenia od dochodu środków niezbędnych do utrzymania stosunku pracy i niezbędnych do przemieszczania się w ramach swobody przepływu pracowników w UE. Konstatując stwierdził, że stosowanie polskich kryteriów dochodowych w stosunku do osób zamieszkałych w krajach, gdzie koszty utrzymania są dużo wyższe niż w P. stanowi dyskryminację skarżącego ze względu na przynależność państwową oraz ogranicza prawo do przepływu pracowników transgranicznych wewnątrz UE. Zdaniem strony, wykładnia prawa zaprezentowana w wydanych w sprawie decyzjach nie uwzględnia prawa UE, które gwarantuje ochronę przed dyskryminacją ze względu na przynależność państwową oraz prawo do życia w warunkach godności człowieka, a także, pozostaje w sprzeczności z powołanymi w skardze orzeczeniami sądowymi. Radykalnie odbiega również od powołanej w skardze interpelacji, będącej oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

Zarzucił, że w wydanej decyzji SKO nie odniosło się do faktu, że roszczenia zwrotu wydatków poniesionych przez Gminę J. w okresie ustalonym w prawomocnych decyzjach uległy przedawnieniu jeszcze przed wydaniem przez MOPS decyzji o odmowie zwolnienia z opłat za DPS. Jak również, że SKO nie wyjaśniło w powołaniu na odpowiednie przepisy prawa dlaczego nie podzieliło argumentacji strony w zakresie nieważności z mocy prawa umowy z dnia [...] lutego 2020 r.

Kwestionując podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej skarżący zanegował pogląd organu drugiej instancji co do konieczności ustalenia aktualnej sytuacji dochodowej strony. Wytyczne tego rodzaju strona uznała za błędne i służące jedynie przedłużeniu postępowania. Dodała nadto, że wnioski o zwolnienie z opłat za DPS były przez nią składane w okresie, gdy A. G. przebywała w DPS-ie, a skarżący pracował jako pracownik transgraniczny w P.i z racji pracy i osiągania dochodu w P. podlegał p. jurysdykcji. Obecnie, skarżący podlega wyłącznie jurysdykcji Republiki Federalnej N.. W tym kontekście podniósł, że ponieważ opłata za pobyt w DPS-ie przez osoby spokrewnione jest specyficznym obowiązkiem alimentacyjnym, zdaniem n. ministerstwa pracy, opłaty wynikające z obowiązku alimentacyjnego mogą być dochodzone w N.wyłącznie na podstawie Rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.

W odpowiedzi na sprzeciw, SKO w L.wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). W rozpoznawanej sprawie istotne jest także i to, że w dniu [...] czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935 dalej: "ustawa nowelizująca" lub "nowela"). Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodano rozdział 3a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji". Artykuł 64a noweli stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c. § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). W aktualnym stanie prawnym, , zgodnie z treścią art. 151a § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Według art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, a prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1-3 k.p.a. organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy względnie umarza postępowanie I instancji, ewentualnie zaś - umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a). W tym przypadku organ może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolejności przepisów zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona, w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 k.p.a., jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt II OSK [...], Lex Omega nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK [...], Lex Omega nr [...]). Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt II OSK [...], Lex Omega nr [...]). Pamiętać przy tym trzeba, że orzeczenie uchylające decyzję pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełnienie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jeżeli więc organ I instancji nie wyjaśnił jakiś istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winień uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja, opisana w art. 138 § 2 k.p.a., o której była mowa wcześniej, czyli gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sądowa kontrola decyzji w ramach sprzeciwu wymaga oceny, czy w tej konkretnej sprawie organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasatoryjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Inaczej mówiąc, rolą sądu jest ocena czy zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w tym konkretnym przypadku, miało pełne zastosowanie w materiale sprawy.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy i oceniając decyzję organu odwoławczego należy stwierdzić, że sprzeciw strony nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem Sądu, kwestionowana decyzja kasacyjna nie narusza dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a.

Jak wynika z niespornych ustaleń organu odwoławczego, w piśmie z dnia [...] października 2015 r. skarżący sformułował kilka wniosków, w tym – wniosek o zwolnienie, na podstawie art. 64 u.p.s., z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt matki w DPS w J. oraz wniosek o odstąpienie, na podstawie art. 104 ust. 4 u.p.s., od żądania zwrotu należności ustalonych w wymienionych we wniosku ośmiu decyzjach, a podlegających zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt matki w DPS, wniesionych zastępczo przez Gminę J.. Trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że każdy z tych wniosków, tj. ten, złożony na podstawie art. 64 u.p.s. oraz drugi, wniesiony na podstawie art. 104 ust. 4 u.p.s., podlega rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu, które powinno być zakończone wydaniem odrębnej decyzji.

Zgodzić się zatem należy z argumentacją organu odwoławczego przedstawioną w zaskarżonej decyzji i rozwiniętą w odpowiedzi na sprzeciw, że przewidziana w art. 104 ust. 4 u.p.s. instytucja odstąpienia od żądania zwrotu należności dotyczy osób, których obowiązek wniesienia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej – na podstawie umowy z art. 103 ust. 2 u.p.s. lub ustalonej w decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.p.s. – przekształcił się w obowiązek zwrotu – na podstawie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 104 ust. 3 u.p.s. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.s. – należności wniesionych zastępczo przez gminę (w zastępstwie tych osób) za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej. Trafnie również podnosi organ II instancji, że przedmiotem postępowania w sprawie zwolnienia strony na podstawie art. 64 u.p.s. z opłaty za pobyt matki w DPS-ie mogą być tylko nieuiszczone przez skarżącego opłaty, co do których nie zostały wydane decyzje w sprawie zwrotu należności wniesionych przez gminę w zastępstwie strony na podstawie art. 104 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.s. Natomiast, gdy decyzje te zostały wydane, to w odniesieniu do należności podlegających zwrotowi można orzekać w sprawie odstąpienia od żądania zwrotu tych należności na podstawie art. 104 ust. 4 u.p.s.

Aprobując w całości argumentację organu II instancji w zakresie rozróżnienia trybu z art. 64 u.p.. oraz z art. 104 ust. 4 u.p.s. Sąd za uzasadnione w świetle okoliczności faktycznych sprawy uznaje zastrzeżenia tego organu kierowane w stosunku do decyzji organu I instancji, a sprowadzające się w głównej mierze do zarzutu dotyczącego braku wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie, co świadczy o naruszeniu przez organ I instancji art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Jak wynika z powołanej w decyzji I instancji podstawy prawnej, przedmiot rozstrzygnięcia został oparty na normie z art. 64 u.p.s. i obejmował okres od września 2010 r. do [...] grudnia 2015 r. Z ustaleń organu II instancji wynika, że rozstrzygnięcie organu I instancji obejmowało m.in. okres, za który zostały wydane decyzje na podstawie art. 104 ust. 3 u.p.s. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.s. w sprawie zwrotu należności wniesionych zastępczo przez gminę w związku z nieuregulowaniem opłat przez stronę. Mając na uwadze sposób redakcji i treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, uzasadnione w ocenie Sądu jest stanowisko organu II instancji, który w kontrolowanej decyzji wyraził wątpliwość odnośnie tego, czy stosując przepis art. 64 u.p.s. organ nie rozstrzygał odnośnie do tych należności, co do których tych przepis ten nie ma zastosowania, bowiem ustawodawca przewidział do tych należności w art. 104 ust. 4 u.p.s. możliwość odstąpienia od żądania ich zwrotu.

Przepis art. 104 ust. 4 u.p.s. ma na celu ochronę strony zobowiązanej do zwrotu świadczenia. Przesłanki z art. 104 ust. 4 u.p.s. są zupełnie różne od przesłanek z art. 64 u.p.s. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.z dnia [...] marca 2020, sygn. akt II SA/Go [...]). Na okoliczność tego, że decyzje oparte na podstawach z art. 64 u.p.s. i art. 104 u.p.s. wymagają ustalenia odrębnych przesłanek wskazał tez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.w wyroku z dnia [...]marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr [...], w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję SKO w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...].

Nadto, zasadnie również organ II instancji zwraca uwagę na to, że rozstrzygnięcie w decyzji I instancji pomija okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] maja 2016 r., podczas gdy wcześniejsza decyzja organu I instancji, tj. z dnia [...] października 2018 r. (nr [...]) dotyczyła właśnie tego okresu.

W sumie należy stwierdzić, iż w kontrolowanej decyzji zasadnie organ II instancji skonstatował, że w sprawie należy przede wszystkim wyjaśnić kwestię przedmiotu niniejszego postępowania, czyli okresu i wysokości opłat, których dotyczy wniosek strony w sprawie zwolnienia z opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. Z tych względów, jako prawidłowe, a zarazem niezbędne, Sąd uznał zalecenia organu II instancji, skierowane do organu I instancji, a dotyczące zobowiązania tego organu do ustalenia:

- okresów, za jaki strona miała obowiązek wnoszenia opłat za pobyt matki w DPS-ie w J. filia M.i nie uregulowała tych opłat, za który nie zostały wydane decyzje zobowiązujące stronę do zwrotu opłaty zastępczo poniesionej przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w zw. z 61 ust. 3 ustawy;

- pozostałej do zapłaty przez stronę kwoty za w/w okresy.

Sąd podziela również wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd organu II instancji co do konieczności dokonania aktualnych ustaleń w zakresie sytuacji dochodowej strony.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji uznać należy za wyczerpujące biorąc pod uwagę to, że jest decyzja kasatoryjna, a zatem taka, która nie rozstrzyga o istocie sprawy. Rzeczą organu wydającego decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest wykazanie, że uchybienia procesowe organu pierwszej instancji są tego rodzaju, że uniemożliwiają rozpoznanie sprawy przez organ II instancji w trybie art. 138 § 1 k.p.a., przy zachowaniu zasady dwuinstancyjności postępowania oraz przy ewentualnej możliwości wykorzystania uprawnień procesowych jakie daje art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, wymóg ten zaskarżona decyzja spełnia. Należy zauważyć, że podnoszone przez skarżącego zarzuty w dużej mierze odnoszą się do meritum sprawy, tj., do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Tymczasem, warunkiem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, w co wpisuje się także jasne zakreślenie przedmiotu sprawy. Z tych względów, podnoszone przez skarżącego zarzuty odnośnie do zwiększonych wydatków na życia w Republice Federalnej N. w porównaniu z kosztami życia P. nie mogły stanowić przedmiotu analizy organu II instancji, wobec stwierdzonych przez ten organ uchybień organu I instancji w zakresie kompletności ustaleń faktycznych, w tym także, w kontekście odnoszącym się do przedmiotu samego postępowania, a więc okresu i wysokości opłat objętych wnioskiem o zwolnienie z opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. W istocie, kwestionowanie przez skarżącego zasadność zaleceń jakie w zaskarżonej decyzji zawarł organ II instancji pod kierunkiem organu I instancji zmierza do wykazania, że skarżący nie powinien ponosić opłaty za pobyt matki w DPS-ie. Zarzuty tego rodzaju skarżący łączy z opisanymi w skardze zarzutami naruszenia prawa unijnego.

W sumie, choć skarżący kwestionuje zasadność zastosowania przez organ art. 138 § 2 k.p.a., to podnoszona przez niego argumentacja w dużej mierze odnosi się do zasadności samego obciążenia opłatą za pobyt matki w DPS-ie. Argumenty tego rodzaju nie mogą natomiast stanowić przedmiotu oceny w zainicjowanym przez stronę postępowaniu sądowym, w którym uprawnienia orzecznicze Sądu – uwarunkowane charakterem zaskarżonej decyzji - sprowadzają się jedynie do kontroli prawideł zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. Z tych też powodów, Sąd nie znalazł w sprawie podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o co wnioskowała strona w skardze.

W świetle zaprezentowanych w sprawie rozważań Sądu, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 64 u.p.s. Sąd uznał na tym etapie sprawy za przedwczesny. Niezrozumiałe są podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego (w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), skoro właśnie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania pozwoli na wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W nawiązaniu do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących norm prawa materialnego (w szczególności, przepisów Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Karty Praw Podstawowych UE) należy jeszcze raz powtórzyć, że zaskarżone sprzeciwem rozstrzygnięcie organu II instancji ma charakter wyłącznie procesowy, zatem ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego jest także przedwczesna na obecnym etapie sprawy. Również kwestia ewentualnego przedawnienia roszczeń, wobec powrotu sprawy do organu I instancji, może być podnoszona przez skarżącego w toku postępowania przed tym organem.

Odnosząc się do kwestionowanej przez skarżącego kwestii jurysdykcji prawa polskiego należy podnieść, że powoływane przez skarżącego Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U.UE.L.2009.7.1). odnosi się do zobowiązań alimentacyjnych (art. 1 w/w rozporządzenia).

Kierując się przedstawioną argumentacją, działając na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Sąd wniesiony przez stronę sprzeciw oddalił.