Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1248/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po ponownym rozpatrzeniu - w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1230/12 – odwołania U. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], znak: [...]– utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr - [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] rozbiórkę parkingu, tj. 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych usytuowanych na posesji przy ul. [...] w [...] na terenie pierwszego podwórza oraz doprowadzenie go do stanu poprzedniego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził - na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] - nieważność w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu w/w decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć : a/ budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b/budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, c/obiekt małej architektury. Przepisy Prawa budowlanego regulują tryb postępowania wyłącznie wobec obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jak wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dla zastosowania art. 49 b Prawa budowlanego wymagane jest jednoznaczne ustalenie, że faktycznie doszło do wykonania obiektu budowlanego bądź robót budowlanych, co powinno znajdować potwierdzenie w materiale dowodowym.

Od w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. U. K. wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie.

Decyzją z dnia [...] marca 2012r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył wszczęte odwołaniem U. K. - postępowanie odwoławcze od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], znak: [...], z uwagi na nieposiadanie przez skarżącą przymiotu strony. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych w częściach wspólnych nieruchomości, interesu prawnego nie posiada właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość (w omawianej sprawie U. K. ), a jedynie wspólnota mieszkaniowa.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 1230/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu w/w wyroku WSA wskazał, że jakkolwiek w sprawach dotyczących wspólnot mieszkaniowych zasadą jest występowanie organów je reprezentujących (przede wszystkim zarządów wspólnot mieszkaniowych), to jednak nie wyłącza to możliwości uzyskania przez właściciela lokalu przymiotu strony w sprawie dotyczącej tej wspólnoty w sytuacji, gdy właściciel lokalu domaga się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań mogących skutkować nałożeniem na zarządcę reprezentującego wspólnotę określonych obowiązków mających doprowadzić do usunięcia niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia (w tym dla tegoż właściciela) wynikającego z naruszenia wskazywanych przepisów prawa budowlanego.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 1230/12 WSA w Warszawie podkreślił ponadto, cyt. "Skarżąca na rozprawie podała, że jest właścicielką lokalu dwuizbowego na parterze budynku, a miejsca parkingowe których rozbiórkę nakazywała kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja usytuowane na działce dzierżawionej przez wspólnotę znajdują się bardzo blisko jej okien".

Orzekając w niniejszej sprawie, mając na względzie powyższe oraz okoliczność, że na spornych miejscach parkingowych samochody parkują w odległości 2-6 m. od okien budynku przy ul. [...], organ odwoławcy stwierdził, że U. K. przysługuje interes prawny w postępowaniu odwoławczym od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], znak: [...], co skutkuje koniecznością merytorycznego rozpatrzenia odwołania U. K. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a.

W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ administracyjny posiada uprawnienia kasacyjne, co oznacza, że postępowanie administracyjne sprowadza się do ustalenia istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie stwierdzenia nieważności bada się, czy sporna decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w chwili jej wydawania. Uregulowanie zawarte w art. 156 k.p.a. obliguje organ administracyjny do wszczęcia i prowadzenia postępowania w nowej sprawie, w której nie orzeka on co do istoty sprawy rozstrzygniętej nawet wadliwą decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Instytucja stwierdzenia nieważności służy eliminacji z obrotu prawnego takich decyzji wydawanych w toku postępowania administracyjnego, które - ze względu na ich kwalifikowane wady - pozostają w oczywistej sprzeczności z zasadami praworządnego państwa i obowiązującym systemem prawa.

Organ odwoławczy, wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji/ postanowienia z przyczyn rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja/postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa, które miało charakter rażący. Chodzi tu więc z reguły o przypadki, gdy rozstrzygnięcie podjęte zostało wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi przewidzianemu w danym przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu prawa nadano uprawnienie lub go odmówiono, albo też gdy wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem czy uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji/postanowienia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia z tego powodu powinno zatem dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nikt nie może tolerować ani usprawiedliwiać. Ponadto, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi takie naruszenie przepisów, które ma charakter oczywisty i jednocześnie ze względu na skutki gospodarcze lub społeczne nie jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby teren pierwszego podwórza od strony ul. [...] posiadał wymaganą dla parkingu infrastrukturę, co pozwalałoby go uznać za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą wyodrębnioną całość techniczno-użytkową. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji nie wynika nawet, aby miejsca do parkowania samochodów były oznakowane i wydzielone, co pozwoliłoby je uznać za parking w rozumieniu Prawa budowlanego. Samo wykorzystanie podwórka w celu parkowania na nim samochodów osobowych nie może oznaczać, że można uznać je za parking w rozumieniu Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zauważył, że art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, stanowiący podstawę prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...]stycznia 2011 r., ma zastosowanie jedynie do obiektów budowlanych lub ich części, w tym również do budowli.

Jak wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]w dniu [...] stycznia 2010 r. i co podnosi również skarżąca - parking usytuowany jest w odległości mniejszej niż 10 m. od okien budynku przy ul. [...]w [...], co stanowi naruszenie przepisu § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Zgodnie z § 19 ust. 1 w/w rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie, 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie,

20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1. Jak ustalił organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, samochody parkują w odległości 2 - 6 m od okien budynku przy ul. [...].

Ponieważ, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego sporna inwestycja nie może być uznana za obiekt budowlany, brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego, a co za tym idzie zastosowania przepisów dotyczących odległości sytuowania obiektów budowlanych, w tym przepisu § 19 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ nadzoru budowlanego jako organ administracji publicznej może bowiem ingerować w kwestie usytuowania obiektów budowlanych jedynie w sytuacji naruszenia przepisów prawa publicznego. Niewłaściwe parkowanie samochodów np. pod oknami domu, zbyt blisko okien, powinno być zadaniem straży miejskiej i organów właściwych do spraw ruchu drogowego.

Reasumując, stwierdzić należy, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr - [...], znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie doprowadziło w konsekwencji do rażącego naruszenia art. 49 b Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podkreślił, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w ostatecznym związku z rozstrzygnięciem sprawy (tak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06, Lex nr 377245). Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym uznać należy także oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak też mającym wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego stosownie do dyspozycji przepisu stanowiącego podstawę orzeczenia (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1806/06, Lex nr 322283).

Tym samym zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...], znak: [...] stwierdzająca nieważność w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru BUdowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr - [...]) odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...]wydana została "na wniosek osoby nie mającej upoważnienia do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], gdyż jak czytamy wniosek został złożony w imieniu wspólnoty przez r.pr. P. S." organ odwoławczy stwierdził, że jest on bezzasadny i nie może podważać trafności podjętego przez organ wojewódzki rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) nie wykluczają możliwości udzielenia przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej pełnomocnictwa dla radcy prawnego do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę parkingu, z którego korzystają członkowie wspólnoty mieszkaniowej, nie można uznać za czynność przekraczającą zakresu zwykłego zarządu, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali, jest to bowiem podejmowanie obrony przed negatywnymi skutkami rozbiórki obiektu budowlanego. Czynności polegające na reprezentowaniu przed organami administracji i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie czynnościami zwykłego zarządu (vide: wyrok NSA z dnia 6.07.2012 r., sygn. akt II OSK 654/11, Lex nr 1219257). Tym samym udzielenie pełnomocnictwa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie rozbiórki parkingu, którego użytkownikami są członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie może być uznane za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu wymagającą podjęcia uchwały przez wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła U. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77, 105, 107 § 3 k.p.a. oraz brak podstawy do zastosowania art. 138 k.p.a. Skarżąca podniosła, powołując się na treść § 18 i 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że sporny parking nie jest obiektem budowlanym jest nietrafne. Ogrodzone podwórko wraz z istniejącymi budynkami spełnia wymogi działki budowlanej, dlatego zastosowanie § 19 ww. rozporządzenia jest zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, z 2002r., poz. 1269 ze zm.) – sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., który stanowi m.in., że nieważność decyzji stwierdza się, gdy została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć takie naruszenie, które stanowi jego kwalifikowaną formę. Wady przesądzające o nieważności mają charakter materialny i tkwią w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący" gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą.

Kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...]nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] rozbiórkę parkingu, tj. 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych usytuowanych na ww. posesji na terenie pierwszego podwórza oraz doprowadzenie go do stanu poprzedniego. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 49 b ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] przeprowadził oględziny, w wyniku których ustalił, że miejsca postojowej usytuowane są w odległości mniejszej niż 10 m od okien budynku przy ul. [...] w [...], co stanowi naruszenie § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ustalił, że pojazdy parkują w odległości 2-6 m.

Art. 49 b ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1.

Ust. 2 ww. przepisu stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; projektu zagospodarowania działki lub terenu; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Istotą powołanego przepisu jest to, że zastosowanie znajduje on wyłącznie do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Pojęcie obiektu budowlanego zostało ujęte w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, według którego jest nim budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; budowlę, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, stanowią obiekty budowlane niebędące budynkami lub obiektami małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; natomiast do obiektów małej architektury, w myśl art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zalicza się niewielkie obiekty, w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Słusznie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, uznały, że podwórko budynku przy ul. [...] w [...], na którym parkują samochody osobowe, nie stanowi "parkingu" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, albowiem nie stanowi "obiektu budowlanego" w myśl przepisów powołanej ustawy (nie jest budynkiem, obiektem małej architektury, ani budowlą).

Z akt sprawy nie wynika, aby teren podwórza ww. nieruchomości posiadał wymaganą dla parkingu infrastrukturę w postaci odpowiedniego podłoża, odwodnienia, wyprofilowania, czy ograniczenia krawężnikami. W kontrolowanej decyzji w ogóle nie wyjaśniono, z jakich powodów uznano, że doszło do samowolnej budowy parkingu, a w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma potwierdzenia okoliczności, że prowadzone były jakiekolwiek roboty budowlane związane z budową "parkingu".

Tym samym należy wskazać, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Naruszenie to jest jaskrawe, a w wyniku prostego zestawienia ze sobą treści decyzji i brzmienia przepisu prawa należy wskazać, że decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią ww. przepisu. Z punktu widzenia praworządności kontrolowana decyzja jest więc nie do zaakceptowania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należało wskazać, że są one bezzasadne. Organy obu instancji nie naruszyły zasad wyrażonych w art. 7, 8, 9, 11, 77, 105 i 107 § 3 k.p.a., a organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.