Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 490/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 § 4 art. 191 art. 187 § 1 , art. 67a par. 1 pkt 3, art. 155 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. (Dyrektor, organ odwoławczy),decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] w sprawie odmowy umorzenia D. G. zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012 - 2013 w łącznej kwocie 21.886,00 zł

i odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012-2013 w łącznej kwocie 1.826,00zł oraz w podatku od towarów i usług za lata 2011- 2013 w łącznej kwocie 27.569,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie 2.234,00 zł.

W motywach rozstrzygnięcia Dyrektor wskazał, że D. G. pismem z 17 listopada 2014 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z wnioskiem o umorzenie zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, 2012 i 2013 oraz w podatku od towarów i usług za ww. okres, wynikających z otrzymanych decyzji. Pismem z

28 listopada 2014 r. podatnik doprecyzował, że wnosi o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 8.636,00zł, za 2013 r. w kwocie 13.250,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r. Ponadto wniósł o umorzenie zaległości w podatku VAT za lata 2011, 2012, 2013 w łącznej kwocie 27.569,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego oraz argumentów podatnika zawartych w w.w. wnioskach Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. odmówił D. G. przyznania wnioskowanej ulgi.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613), dalej: ,,Ordynacja Podatkowa" wskazał, że przepis ten umożliwia zastosowanie ulgi, jednakże nie wskazuje okoliczności, które obligowałyby organ podatkowy do rozpatrzenia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Ocenę tych okoliczności ustawodawca pozostawił organowi rozstrzygającemu o udzieleniu ulgi. Następnie wyjaśnił, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i sprawiedliwości podatkowej. W związku z tym przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika muszą decydować zobiektywizowane kryteria, na podstawie, których organ podatkowy rozstrzyga o udzieleniu ulgi. Ponadto przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. W ocenie organu ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem

o potrzebie umorzenia zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, który wynika z

art. 67a Ordynacji podatkowej, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi.

Następnie organ zważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podstawową przesłanką podjęcia decyzji w sprawie zastosowania ulgi jest sytuacja podatnika istniejąca w chwili podejmowania decyzji i obowiązkiem organów podatkowych jest wzięcie pod uwagę sytuacji, w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w przedmiocie stosowania ulgi podatkowej. W związku z tym przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia której uzależniona jest możliwość zastosowania ulgi wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie występują w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny.

Organ odwoławczy wskazał na pismo D. G. z 28.11.2014 r., załączonych do niego dokumentów oraz oświadczenie podatnika o jego stanie majątkowym. Dyrektor pismem z 28 kwietnia 2015 r., w trybie art. 155 § 1 Ordynacji Podatkowej, wezwał D. G. do złożenia udokumentowanych wyjaśnień w zakresie aktualnej sytuacji materialnej, zawodowej, rodzinnej i zdrowotnej; podjętych działań w celu uzyskania stałego źródła dochodów oraz innych okoliczności mających wpływ na ww. sytuacje. Podatnik odpowiedział na wezwanie organu, załączając kserokopie: zaświadczenia z Urzędu Gminy B.znak: Fin.3140.1960.2014 z dnia 12.11.2014 r., z którego wynika, że na dzień jego wydania D. G. nie figuruje w ewidencji jako podatnik podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości; umowy o pracę na czas określony, zawartej w dniu 09.03.2015r. pomiędzy podatnikiem, a firmą R.na okres od 09.03.2015 r. do 31.03.2015 r., z wynagrodzeniem 2.573,00 zł brutto; umowy o pracę na czas określony, zawartej w dniu 01.04.2015 r. pomiędzy podatnikiem, a firmą R. na okres od 01.04.2015 r. do 31.07.2015 r., z wynagrodzeniem 2.612,00 zł brutto;

2 egz. pokwitowań wpłaty na konto Sądu Rejonowego w S.

15.04.2015 r. kwoty 100 zł tytułem sprawy o sygn. III K 627/13, oraz w dniu 17.04.2015r. kwoty 100 zł tytułem sprawy o sygn. IIK 82/15; wezwania Sądu Rejonowego w S., Wydział II Karny z dnia 24.03.2015 r.

sygn. akt II K 82/15, do uiszczenia grzywny w wysokości 2.400,00 zł w terminie

30 dni od daty otrzymania wezwania. Do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęło pismo D. G. datowane 17.06.2015 r., w którym poinformował, że z zaświadczenia lekarskiego, które stanowi załącznik do tego pisma wynika, że jest niezdolny do pracy i że przewidywany okres leczenia to ponad 12 miesięcy.

Do przedmiotowego pisma podatnik załączył: zaświadczenie lekarskie z

16.06.2015 r., kserokopię skierowania z dnia 17.06.2015 r. do poradni specjalistycznej w Ś. Centrum Chorób Serca w Z., kserokopie 5 szt. faktur za leki na łączną kwotę 444,94 zł.

W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku postępowania materiału, do organu zgłosił się ojciec strony, B.G. informując, że syn nie mógł się zgłosić osobiście z uwagi na nagłe pogorszenie stanu zdrowia. Ponadto wyjaśnił, że aktualna sytuacja życiowa

i zdrowotna syna jest bardzo ciężka, bowiem lekarz poinformował syna, że czeka go przeszczep serca, a stwierdzone schorzenie jest bardzo rzadkie i trudne do leczenia farmakologicznego. Z uwagi na fakt, że leczenie będzie długotrwałe, pracodawca syna poinformował, że nie zostanie mu przedłużona umowa o pracę. Ponadto lekarz poinformował syna, że podjęcie pracy jest niemożliwe i istnieje ryzyko, że niezdolność do pracy będzie miała charakter trwały. Jednocześnie B. G. nadmienił, że jego rodzina jest w dramatycznej sytuacji majątkowej dlatego jeszcze raz ponowił prośbę o umorzenie synowi jego zaległości podatkowych. Wskazał, że po śmierci żony na nim spoczywa ciężar utrzymania rodziny, syn podejmował starania aby go wspomóc, jednak stan jego zdrowia wyklucza taką pomoc i obecnie ta pomoc jest potrzebna również jemu.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy ustalił, że D. G. zamieszkuje w domu jednorodzinnym, będącym własnością jego ojca B. G., zajmując jeden pokój o pow. 9 m2. Zgodnie z oświadczeniem prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Z dokumentów nadesłanych do organu odwoławczego wynika, że podatnik osiąga dochód w wysokości 2 612,00 zł brutto miesięcznie. Jako stałe miesięczne wydatki podał: leki 140 zł, abonament za telefon i Internet w kwocie ok. 200 zł (wg załączonych dokumentów), karę grzywny – 200 zł. Nadto podatnik poinformował, że

z pozostałych środków z tytułu wynagrodzenia pokrywa koszty związane z ogrzewaniem, za energię elektryczną, wodę i ścieki, nie podając wysokości kwot. Nadto, że podatnik nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, korzysta wyłącznie z urządzeń domowych i mebli będących własnością jego ojca. Co do sytuacji zdrowotnej wskazał, że D. G. od dwóch lat choruje na zaburzenia rytmu serca i leczy się w poradni kardiologicznej. Organ odwoławczy zauważył, że nadesłane przez podatnika w dniu 19.06.2015 r. faktury tylko częściowo dokumentują zakup leków związanych ze jego schorzeniem (np. faktura z dnia 05.06.2015 r. nr 5779/2015), natomiast część z nich dotyczy zakupu popularnych tabletek przeciwbólowych czy też żelu na ukąszenia owadów.

Dyrektor doszedł do przekonania, że aktualna sytuacja życiowa D. G., jakkolwiek trudna ze względu na problemy zdrowotne, to jednak nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę. W ocenie organu odwoławczego, z przedłożonych dokumentów wynika, że stan jego zdrowia jest poważny i leczenie będzie długotrwałe, w chwili obecnej jest on niezdolny do pracy. Jednakże, zdaniem Dyrektora, z żadnego z przedłożonych dokumentów nie wynika, że niezdolność ta będzie miała charakter trwały. Wobec czego uzasadniony jest wniosek organu podatkowego pierwszej instancji, że jakkolwiek w chwili obecnej sytuacja materialna i zdrowotna podatnika jest trudna to jednak mając na uwadze powyższe ustalenia może ulec poprawie.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, umorzenie D.owi G. zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę byłoby przedwczesne

i sprzeczne z szeroko pojętym interesem publicznym wyrażającym się koniecznością zapewnienia wpływów budżetowych, z których finansowane są potrzeby całego społeczeństwa. Ponadto powołane przez stronę okoliczności tj. niskie dochody czy brak majątku nie upoważniają automatycznie organu podatkowego do udzielenia ulgi. Także subiektywne poczucie podatnika o potrzebie udzielenia ulgi podatkowej nie jest równoznaczne z wystąpieniem przesłanki do jej udzielenia. Ponadto strona nie wykazała, aby za udzieleniem ulgi przemawiały nadzwyczajne, losowe, niezależne od niego okoliczności.

Odnosząc się do przyczyn powstania zaległości, organ odwoławczy uznał, że argumentacja strony, iż zaległości podatkowe wynikają z jego niewiedzy w zakresie przepisów podatkowych nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor wskazał, że niewiedza o obowiązujących przepisach prawa podatkowego nie stanowi okoliczności przemawiającej za uwzględnieniem wniosku podatnika. Przepisy prawa podatkowego są bowiem powszechnie obowiązujące i to w interesie podatnika leży zapoznanie się z tym prawem.

Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że D. G. był świadomy obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym związanych z rozliczeniami z budżetem państwa z tytułu podatków o czym świadczy okoliczność, że w okresie od 1 lipca 2010 r. do 4 lipca 2011 r. prowadził zarejestrowaną pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej akcesoriów komputerowych za pośrednictwem internetu, wybierając jako formę opodatkowania zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych. Następnie od 5 lipca 2011 r. do 16 października 2011 r. nie prowadził działalności gospodarczej; od 17 października 2011 r. do

14 lipca 2013 r. oraz od 16 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. podatnik prowadził niezarejestrowaną dziłalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej. Podatnik, w swietle powyższego, był świadomy obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym związanych z rozliczeniami z budżetem Państwa z tytułu podatków. Uustalono, że D. G. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął następujące dochody: za rok 2012 w wysokości 51.066,37 zł, za rok 2013 w wysokości 76.593,93 zł.

W ocenie Dyrektora, D. G. nie wykazał także przesłanki interesu publicznego, uzasadniającej udzielenie wnioskowanej ulgi. Natomiast rozważając tę przesłankę organ odwoławczy uwzględnił konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej.

W końcowych rozważaniach podkreślił, że zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych nie jest obowiązkiem organu. Nawet w sytuacji wystąpienia przesłanki przewidzianej przepisie art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie ma obowiązku rezygnowania z dochodzonych należności. Z czasem bowiem może zostać ujawniony taki majątek lub źródła dochodu zobowiązanego, które pozwolą na skuteczne dochodzenie należności.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. wniósł D. G. zarzucając jej: niepełne i nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na niepodjęciu przez organ kroków celem rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przerzucenie ciężaru dowodowego wyłącznie na skarżącego; niepodjęcie wszelkich, niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. co do sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu podatnika; brak sporządzenia przekonującego uzasadnienia w zakresie sytuacji materialnej skarżącego pod kątem istnienia przesłanek do umorzenia. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organ w zaskarżonej decyzji wskazał na podstawy umorzenia zaległości podatkowych dotyczących sytuacji wyjątkowych, wskazując między innymi, trudną sytuacje zdrowotną uniemożliwiającą wykonywanie pracy zarobkowej. Podkreślił, że już na etapie postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego K. wskazywał na swoje problemy kardiologiczne, które jak się okazało są znacznie poważniejsze niż zdiagnozowane na etapie składania wniosku. Z przedłożonych przez niego dokumentów związanych z leczeniem wynika wprost, że wstępnie okres intensywnego leczenia określono na ponad 12 miesięcy

i, że jest niezdolny do pracy, a na obecnym etapie leczenia nie można jeszcze określić ostatecznego okresu niezdolności do pracy. Tym samym skarżący nie ma aktualnie żadnej możliwości osiągania dochodów chociażby z tytułu wykonywania prac dorywczych. Z uwagi na swój stan zdrowia oraz wyjątkowość sytuacji zwrócił się o uwzględnienie swojej prośby przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ,,ustawa p.p.s.a.") - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dopełnieniem powyższych regulacji jest art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., który określa granice sądowej kontroli wskazując, że sąd wiążą jedynie granice sprawy a nie formułowane przez strony zarzuty, wnioski czy też wskazana podstawa prawna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia

[...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012 - 2013 i odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek oraz w podatku od towarów i usług za lata 2011- 2013 wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od tych zaległości.

Instytucja umorzenia zobowiązania podatkowego została ona uregulowana w

art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z powyższego wynika, że organ podatkowy "może" a nie "musi" umorzyć zaległości podatkowe, co oznacza, iż zastosowanie ulgi podatkowej jest prawem a nie obowiązkiem organów podatkowych. Zatem stwierdzenie zaistnienia ważnego interesu podatnika, jak

i interesu publicznego (lub obu przesłanek łącznie) umożliwia organowi podatkowemu zarówno zastosowanie ulgi jak i odmowę jej zastosowania. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej.

Sąd podkreśla, że organy przy ocenie czy wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika nie ograniczyły się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych, nie pomijając przy tym kwestie majątkowe, sytuację mieszkaniową czy też zdrowotną. Ponadto powinny mieć na uwadze nie tylko aktualną sytuację podatnika, ale również przyczyny, które doprowadziły do powstania należności podatkowych, które nieuregulowane w terminie przekształciły się w zaległość podatkową.

W przypadku natomiast interesu publicznego w ujęciu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Wprawdzie stan majątkowy dłużnika może stanowić samoistną przesłankę umorzenia zaległości podatkowej, jednakże z uwagi na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie ulgi podatkowej wybór rozstrzygnięcia należy do organu administracji podatkowej

(zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 570/05, Lex nr 187593).

Natomiast kontroli Sądu nie podlega uznanie samo w sobie, lecz prawidłowość zgromadzenia materiału dowodowego sprawy oraz uzasadnienie stanowiska organu.

Sąd nie dostrzegł, by postępowanie organów podatkowych w niniejszej sprawie było sprzeczne z w/w tezą. Potwierdza to chociażby fakt, że przy ocenie przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy uwzględnił aktualną sytuację mieszkaniową skarżącego, osiągane przez niego dochody, miesięczne koszty utrzymania, stan zdrowia. Nie bez znaczenia, na co zwrócono uwagę wyżej, pozostają okoliczności związane z powstaniem przedmiotowej zaległości podatkowej, które są jednymi z najistotniejszych z punktu widzenia omawianej ulgi (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r., II FSK 805/08).

W/w stwierdzenie jest uprawnione choćby z tego względu, że nie może budzić wątpliwości, że to, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek czynników od niego niezależnych, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe rozpatrując wniosek podatnika o umorzenie zaległości podatkowej powinny badać przede wszystkim aktualną sytuację podatnika, jednakże z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nie wynika zakaz badania przyczyn powstania zaległości a także, postawy podatnika w dążeniu do regulowania zaległości. Tak więc nakaz uwzględnienia aktualnej sytuacji, w żadnym wypadku nie wyklucza odniesienia się do genezy zadłużenia podatkowego. Ona zaś została w sposób jednoznaczny przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w związku z omawianą kwestią, prawidłowo uznał, że D. G. był świadomy obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym związanych z rozliczeniami z budżetem Państwa z tytułu podatków. W okresie od

1 lipca 2010 r. do 4 lipca 2011 r. prowadził zarejestrowaną pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej akcesoriów komputerowych za pośrednictwem internetu, wybierając jako formę opodatkowania zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych. Następnie od 5 lipca 2011 r. do 16 października 2011 r. nie prowadził działalności gospodarczej; od 17 października 2011 r. do 14 lipca 2013 r. oraz od 16 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. podatnik prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej. Okoliczności powyższe potwierdzają, że skarżący miał świadomość obowiązków

i wówczas realną możliwość regulowania wówczas zobowiązań podatkowych skoro z tytułu działalności gospodarczej osiągał dochody: w 2012 r. – 51 066,37 zł., w 2013 r. – 76 596,93 zł. W niniejszej sprawie zaległość podatkowa jest zatem konsekwencją działań skarżącego jakie podejmował w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś efektem nadzwyczajnych zdarzeń losowych od niego niezależnych.

Przy ocenie czy wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, organy nie ograniczyły się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych czy genezy zadłużenia, dokonały także ustaleń i oceny sytuacji majątkowej, mieszkaniowej i zdrowotnej zobowiązanego. Organy obu instancji przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe, wzywając D. G., na etapie postępowania przed organem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej do złożenia udokumentowanych wyjaśnień w zakresie aktualnej sytuacji materialnej, zawodowej, rodzinnej i zdrowotnej; podjętych działań w celu uzyskania stałego źródła dochodów oraz innych okoliczności mających wpływ na ww. sytuacje.

W oparciu o obszernie zebrany materiał dowodowy w postaci szeregu dokumentów, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że D. G. zamieszkuje w domu jednorodzinnym, będącym własnością jego ojca B. G., zajmując jeden pokój o pow. 9 m2; prowadzi odrębne gospodarstwo domowe; osiąga dochód w wysokości 2 612,00 zł brutto miesięcznie. Natomiast stałe miesięczne wydatki, jakie podał i udokumentował to: leki - 140 zł, abonament za telefon i internet - ok. 200 zł, kara grzywny – 200 zł. Podatnik poinformował, że z wynagrodzenia pokrywa także koszty nie podając ich wysokości, związane z ogrzewaniem, energią elektryczną, wodą i ściekami. Organ uwzględnił także okoliczności dotyczące stanu zdrowia podatnika, a wynikające z przedłożonych dokumentów. W oparciu, o które prawidłowo ustalił, że stan jego zdrowia jest poważny i leczenie będzie długotrwałe, w chwili obecnej jest on niezdolny do pracy. Fakt powyższy potwierdził ojciec podatnika, B. G. informując organ odwoławczy, że aktualna sytuacja życiowa i zdrowotna syna jest bardzo ciężka, bowiem lekarz poinformował syna, że czeka go przeszczep serca, a stwierdzone schorzenie jest bardzo rzadkie i trudne do leczenia farmakologicznego. Organy podatkowe nie zignorowały zatem sytuacji zdrowotnej podatnika. Jednocześnie przyznać należy organom rację, że z przedłożonych dokumentów: zaświadczenia lekarskiego z 28.11.2014 r., wystawionego przez NZOZ ,,P." w S., że D. G. jest leczony w poradni kardiologicznej z powodu zaburzeń serca; zaświadczenia lekarskiego z 16.06.2015 r., że jest niezdolny do pracy i przewidywany okres leczenia to ponad 12 miesięcy; kserokopii skierowania z 17.06.2015 r. do poradni specjalistycznej w Ś. Centrum Chorób Serca w Z. - nie wynika aby niezdolność ta miała charakter trwały. Nie można wyprowadzić także jednoznacznego wniosku, co do perspektyw zatrudnienia skarżącego. Skoro ocena istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie ulgi podatkowej powinna być dokonana według stanu z chwili rozstrzygnięcia, to zdarzenia późniejsze mają znaczenie drugorzędne.

Odnośnie sytuacji majątkowej, to z przedłożonych przez podatnika dokumentów przy piśmie z 8 maja 2015 r. wynika, że w dniu podejmowania zaskarżonej decyzji (25 czerwca 2015 r.) był on zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony na okres od 1.04.2015 r. do 31.07.2015 r. w firmie R. za wynagrodzeniem 2 612,00 zł. Przy czym dla oceny sytuacji majątkowej skarżącego istotny jest fakt, że wcześniej pozostawał w zatrudnieniu ww. firmie, począwszy od 6.05.2014 r. do 31.10.2014 r. i od 9.03.2015 r. do 31.07.2015 r. Przy ocenie możliwości uregulowania przedmiotowej zaległości podatkowej uwzględnić należało zatem nie tylko fakt choroby podatnika, ale systematycznie otrzymywane przez niego wynagrodzenie w kwocie ok. 2 600 zł., w kontekście potencjalnej możliwość choćby częściowego zaspokojenia zaległości podatkowych.

W świetle powyższego, trafny jest wniosek organu odwoławczego, że aktualna sytuacja życiowa D. G., jakkolwiek trudna ze względu na problemy zdrowotne, to jednak nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości podatkowej i odsetek. Podatnik nie wykazał także przesłanki interesu publicznego. Sąd zauważa, że skarżący nie wskazał na żadne okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem mu ulgi, które by uzasadniały odstępstwo w jego przypadku od zasady sprawiedliwości podatkowej.

Wobec powyższego nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym zarzuty skargi dotyczące: niepełnego i nierzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, co do sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu podatnika. Wbrew zarzutom skargi, kontrola akt sprawy wykazała, że organy obu instancji podejmowały szereg czynności procesowych, wspólnie z podatnikiem kształtując rzetelnie stan faktyczny poprzez gromadzenie odpowiednich dowodów, przy tym nie przerzucając ciężaru dowodowego wyłącznie na skarżącego.

Rekapitulując dotychczasowe rozważania i ustalenia, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie uchybił, w szczególności, obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynikającego z

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i jego prawidłowej ocenie odpowiadającej wymogom art. 191 tej ustawy. Organ uwzględnił i przedstawił ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.