Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 819/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta C., po ponownym rozpoznaniu sprawy, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży spożywczej, budowę parkingów i placów manewrowych, budowę pylonu reklamowego, niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkiem oraz budowę wewnętrznej instalacji gazu w C. przy ul. [...] na działkach nr 1, 2 i 3.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czyni zadość pozostałym wymogom stawianym przepisami prawa budowlanego. Organ wskazał też, że decyzja uwzględnia w całości żądanie strony.

Od powyższej decyzji odwołała się obecnie skarżąca "A" Spółka z o.o. w K. W odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez objęcie pozwoleniem na budowę części zamierzenia inwestycyjnego, które nie może samodzielnie funkcjonować. Zarzuciła też naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W obszernym uzasadnieniu podniesiono m.in., że z dokumentacji techniczno-budowlanej wynika, iż inwestor wszystkie przyłącza do budynku oraz wjazdy i drogę dojazdową zamierza wykonać w oparciu o wymagane prawem zezwolenia uzyskane w odrębnych postępowaniach. W ocenie skarżącej wszystkie przyłącza, jak też wjazdy i drogi dojazdowe winny być objęte jednym pozwoleniem na budowę, tym bardziej, że bez ich wykonania planowany obiekt nie może funkcjonować samodzielnie (art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego). Wskazano ponadto, że dla inwestycji zaprojektowano 30 nowych miejsc postojowych i zbilansowano 12 istniejących. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenach usług ustalono nakaz realizacji miejsc parkingowych w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce na 20 m2 powierzchni całkowitej usług. Ta kwestia w ogóle nie została w ocenie skarżącej wyjaśniona i nie wynika ani z decyzji, ani też z przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Zwrócono też uwagę, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uchybień, które stanowiłyby podstawę do jej uchylenia, a zatwierdzony nią projekt budowlany jest kompletny, gdyż spełnia wszystkie wymogi opisane przepisami prawa, w tym art. 34 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że aby zapewnić samodzielne funkcjonowanie obiektu inwestor powinien stosownie do potrzeb przedłożyć do projektu budowlanego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostawy mediów oraz oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Powinien też dołączyć projekt zagospodarowania terenu, który m.in. pokazuje sposób podłączenia budynku do sieci. Nie ma natomiast obowiązku dołączania do projektu budowlanego projektu przyłączy, które mogą być realizowane osobną procedurą.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, a ponadto art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niedokonanie oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powtórzyła też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania odnosząc je również do zaskarżonej decyzji. Wskazała, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii zgodności zaprojektowanej ilości miejsc postojowych z zapisami planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty Sąd podziela.

W pierwszej kolejności odnieść się przyjdzie do kwestii zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem zarzuty w tym zakresie zarówno co do naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...), a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 3 omawianej ustawy, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie natomiast spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).

Jak wynika z akt sprawy dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten został przyjęty uchwałą Nr XXII/430/2004 Rady Miasta Chorzów z dnia 1 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 5 października 2004 r., Nr 96, poz. 2692 z późn. zm.). Zgodnie z zapisami tego planu przedmiotowy teren położony jest w jednostce oznaczonej symbolem U/G – tereny usług (vide: k. 122 akt administracyjnych). Ta okoliczność nie była zresztą kwestionowana przez strony. Dla terenu usług w planie ustalony został m.in. nakaz realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych i parkingowych w formie parkingów pod i naziemnych w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce postojowe na każde 20 m2 powierzchni całkowitej usług (§ 6 ust. 8 pkt 4 lit. a planu miejscowego). Z akt sprawy nie wynika, aby organy sprawdziły zgodność projektu w tym zakresie. Nie uczynił tego organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, ani też organ odwoławczy pomimo, iż skarżąca wyraźnie zwróciła na tę kwestię uwagę w odwołaniu. Wynika natomiast z części opisowej projektu budowlanego, że sumaryczna powierzchnia usług dla obiektów istniejących i projektowanych na działkach objętych pozwoleniem na budowę wynosi 837,4 m2, dla których zaprojektowano 30 nowych miejsc postojowych oraz zbilansowano 12 istniejących (vide: k. 26 projektu budowlanego). Takie rozwiązanie czyniłoby zadość powołanemu wcześniej nakazowi wynikającemu z planu miejscowego. Rozwiązanie to nie znajduje jednak odzwierciedlenia w projekcie zagospodarowania terenu (k. 47 projektu budowlanego). Na projekcie tym wrysowanych zostało 30 nowych miejsc parkingowych oznaczonych nr 01 – 30 oraz 8 miejsc parkingowych oznaczonych nr 31 – 38. Projekt zagospodarowania jest zatem sprzeczny z częścią opisową projektu budowlanego, a ponadto narusza ustalenia planu miejscowego. Organy obu instancji nie tylko nie dostrzegły tej sprzeczności, ale i nie wyjaśniły jej w żaden sposób. Uchybienie w tym zakresie mogło mieć natomiast istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem okazało się, że błędnie kwestia miejsc parkingowych została opisana w projekcie budowlanym, to projekt ten nie byłby zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a tym samym doszłoby do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przyjmując natomiast, że błąd tkwi w projekcie zagospodarowania terenu, to taki błędny projekt nie jest zgodny z przepisami (plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego), a wówczas doszłoby do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dla wyjaśnienia tej kwestii organy miały obowiązek wydania postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a następnie, w zależności od reakcji inwestora, wydać odpowiednie rozstrzygnięcie.

Niewyjaśnienie powyższej kwestii stanowiło naruszenie zasady określonej w art. 7 k.p.a. w takim stopniu, że już samo to naruszenie spowodować musiało uchylenie decyzji organów obu instancji. Dodatkowo organ odwoławczy dopuścił się istotnego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Kwestia miejsc parkingowych i ich zgodności z zapisami planu miejscowego była bowiem podnoszona przez skarżącą w odwołaniu, co skutkować winno ustosunkowaniem się do niej przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem organ odwoławczy kwestię tę pominął. Brak wskazania powodów, dla których nie odniesiono się do miejsc parkingowych ogranicza prawa strony, a w szczególności uniemożliwia stronie merytoryczną polemikę w tym zakresie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Niezależnie od powyższego Sąd z urzędu zwraca uwagę, że nadesłane przez organ wraz ze skargą akta administracyjne są niekompletne. Brak jest w aktach sprawy dokumentów, na podstawie których ustalono krąg stron w postępowaniu administracyjnym. Brak jest również odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Z uwagi na przyczynę uchylenia kontrolowanych decyzji braki te nie miały wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jednakże w ponownym postępowaniu organy winny je uzupełnić, aby umożliwić sądowi administracyjnemu ewentualną przyszłą kontrolę w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), określanej dalej jako p.p.s.a.

Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Po pierwsze Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego co do możliwości realizacji przyłączy i infrastruktury drogowej w odrębnych postępowaniach, przy odpowiednim zapewnieniu dostawy mediów i opinii zarządcy drogi na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Po drugie, z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że wraz z projektem budowlanym decyzją z dnia [...] r. zatwierdzone zostały m.in. projekt budowlano - wykonawczy przyłącza kanalizacji ogólnospławnej, projekt budowlano – wykonawczy przyłącza wody, a także projekt budowlany branży drogowej, co w tej części czyni zarzuty skarżącej bezprzedmiotowymi.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał decyzje organów obu instancji za wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa, co spowodowało konieczność ich uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 133 p.p.s.a.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy obu instancji będą miały na uwadze wywiedzione wyżej okoliczności. Uzupełnią też akta administracyjne o brakujące w sprawie dokumenty.