Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1871/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono zmiany prawomocnego postanowienia dotyczącego wniosku o przyznanie  prawa pomocy

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ż. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 20 października 2016 r., odmawiającego przyznania J. Ż. prawa pomocy.


UZASADNIENIE

J. Ż. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, studentem studiów niestacjonarnych magisterskich na [...]. Oświadczył, że pozostaje na "łasce ludzi dobrej woli jak również kieszonkowym i żywieniu u rodziców". Czesne za studia płaci "jako dar woli rodziców i dobrych ludzi".

Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie: czy zamieszkuje wspólnie z rodzicami i prowadzi z nimi wspólne gospodarstwo domowe; czy pobiera stypendium, jeśli tak, w jakiej wysokości; czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia, o dzieło, a jeśli tak, jakie uzyskuje dochody; z czego lub przy czyjej pomocy się utrzymuje, czy jest na wyłącznym utrzymaniu rodziców, w jakiej wysokości miesięcznie uzyskuje pomoc finansową od rodziców lub innych osób; ile wynosi opłata za studia i przez kogo jest opłacana.

J. Ż. w piśmie z dnia 16 marca 2016 r. wskazał, że zamieszkuje wspólnie z rodzicami, utrzymuje się z kieszonkowego od rodziców. Oświadczył, że nie pobiera stypendium, a opłata za studia wynosi 550 złotych miesięcznie.

Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił J. Ż. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu sprzeciwu J.Ż. od postanowienia z dnia 18 maja 2016 r., postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. odmówił J. Ż. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, uznając, że nie wykazał on w sposób wystarczający, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.

W postanowieniu wskazano, że skarżący w sposób wybiórczy udzielił informacji na temat swojej sytuacji. J. Ż. wskazał bowiem, że nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z rodzicami, a jednocześnie nie przedstawił ich sytuacji majątkowej. Wobec nieprzedstawienia tych informacji przez J. Ż., w postanowieniu z dnia 20 października 2016 r. uwzględniono dane przedstawione przez J. Ż., ojca wnioskodawcy, we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym przez niego w sprawie sygn. VII SA/Wa 1873/15, z którego wynikało, że dochód rodziny stanowi uzyskiwane przez niego wynagrodzenie za pracę w wysokości około 3000 złotych miesięcznie. W postanowieniu wskazano, że J. Ż. w sposób niepełny i nierzetelny przedstawił swoją sytuację finansową i uznano, że nie wykazał w sposób wystarczający i bezsporny, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy. Zwrócono przy tym uwagę, że nie wskazał, aby jako osoba młoda i zdolna do pracy podjął jakiekolwiek kroki w kierunku zgromadzenia środków na pokrycie kosztów w niniejszej sprawie.

Skarżący J. Ż. złożył na urzędowym formularzu wniosek z dnia 4 stycznia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie złożył wniosek z dnia 25 lutego 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Zauważyć przede wszystkim trzeba, że kolejne wnioski J. Ż. (z dnia 4 stycznia 2017 r. i z dnia 25 lutego 2017 r.), należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z 20 października 2016 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nastąpiło istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uwzględnienia kolejnego złożonego przez J. Ż. wniosku, ponieważ nie wykazał on żadnych okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 20 października 2016 r.

Z treści wniosków skarżącego z 4 stycznia 2017 r. i 25 lutego 2017 r., wynika, że J. Ż. dzieli wspólne mieszkanie z rodzicami (o pow. 60 m²), jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, studentem studiów niestacjonarnych magisterskich. Skarżący wskazał, że prowadzi własne gospodarstwo domowe i często zatrzymuje się u rodziców, spożywa u nich posiłki, gdy nie ma pieniędzy na chleb. Oświadczył, że jest "na łasce ludzi dobrej woli i kieszonkowym od rodziców". Wskazał na problemy zdrowotne. Dodatkowo w formularzu z dnia 25 lutego 2017 r. J. Ż. wskazał dochody uzyskiwane przez ojca z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości około 3100 zł.

Zauważyć wobec tego trzeba, że J. Ż. nie wykazał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że od czasu złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy, rozpoznanego postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., zaszły takie zmiany w jego sytuacji finansowej, które uzasadniałyby zmianę wydanego postanowienia. J. Ż. nie wykazał bowiem, aby nastąpiło pogorszenie jego sytuacji finansowej.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.