Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 438/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1  art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018r. sprawy ze skargi M. sp. z o. o. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku M.-S. Sp. z o.o. w likwidacji w T. na podstawie: własnych tytułów wykonawczych, tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar oraz tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G.. Łączna kwota należności głównej dochodzonej na podstawie tytułów wykonawczych wynosi [...] zł. W toku czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. B. [...]. Wezwanie o zajęciu Spółka odebrała w dniu [...].

Pismem z dnia [...]. Skarżąca wniosła skargę na powyższą czynność egzekucyjną zarzucając: brak możliwości ustalenia wysokości zaległości, bowiem nie zostało wykazane, czy wierzytelności wymienione w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości rzeczywiście istnieją; przedawnienie należności publicznoprawnych, bowiem z opisu okresu należności wynika, że część z nich jest przedawniona; brak uwzględnienia, że wierzytelność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. powinna zostać ograniczona z nadpłaty w podatku VAT w kwocie [...]zł, wynikającej z deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017r.; brak wykazania, że wierzycielem zobowiązanego ma być Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G..

W związku z tym, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności, przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w skardze oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza względem przedawnionych należności.

Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. oddalił skargę na czynność egzekucyjną zajęcia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Organ stwierdził, że w skardze podnosić można wyłącznie zarzuty o charakterze formalnoprawnym odnoszące się do prawidłowości podjętej czynności egzekucyjnej, natomiast Spółka nie sformułowała tego typu zastrzeżeń. Zdaniem organu podniesione przez Skarżącą zarzuty nie mogą być rozpatrywane w trybie określonym w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." Organ stwierdził, że podjęta czynność egzekucyjna odpowiadała przepisom prawa.

W złożonym zażaleniu Spółka zarzuciła: brak rozpoznania części zarzutów,

w tym przykładowo brak wykazania, że wierzycielem dłużnika ma być Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G.; brak możliwości ustalenia istnienia

i wysokości wierzytelności; brak uzasadnienia dla odmowy uznania zasadności zarzutu przedawnienia należności publicznoprawnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skarżonej czynności, ewentualnie o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także

o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza względem przedawnionych należności.

Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ analizując treść art. 110c u.p.e.a. stwierdził, że zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana prawidłowo. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości kierując do Spółki wezwanie z dnia [...]. do zapłaty - w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania - należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zawiadomienie zostało doręczone Spółce w dniu [...].,

a więc z tą chwilą stało się skuteczne. Jednocześnie organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego w T. VI Wydział Ksiąg Wieczystych wniosek o dokonanie

w księgach wieczystych wpisu o wszczęciu egzekucji. W świetle powyższego organ uznał, że czynność została dokonana zgodnie z obowiązującą procedurą.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ wskazał, że zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, skarga wniesiona w trybie

art. 54 § 1 u.p.e.a. nie przysługuje na czynności o charakterze procesowym, w stosunku do których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenia na postanowienia lub wniesienie pozwu do sądu. Skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych. Skarga ta nie może natomiast stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Tym samym w niniejszym postanowieniu nie mogą być analizowane zastrzeżenia Spółki dotyczące przedawnienia, wysokości czy istnienia dochodzonych obowiązków, bowiem stanowią one podstawę do wniesienia zarzutów lub jak

w niniejszej sprawie - wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podnoszona w piśmie z dnia [...]. argumentacja o zaistnieniu podstaw do umorzenia tego postępowania jest obecnie przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w trybie art. 59 u.p.e.a.

W skardze Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego zarzucając: brak rozpatrzenia meritum sprawy; brak wyczerpującego ustalenia wysokości zaległości poszczególnych wierzycieli; naruszenie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201), dalej: "O.p.", w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez kontynuowanie postępowania egzekucyjnego względem przedawnionych należności publicznoprawnych; bezpodstawne pominięcie faktu, że wierzytelność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. powinna zostać ograniczona

z racji nadpłaty w podatku VAT w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że organ egzekucyjny umorzył częściowo postępowanie egzekucyjne, zatem zarzuty podniesione w sprawie mają istotne znaczenie również w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Skarżąca zarzuciła, że do chwili obecnej nie zostało wykazane, czy wierzytelności wymienione

w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości rzeczywiście istnieją. Biorąc pod uwagę dwukrotne egzekwowanie należności przez jednego z wierzycieli (Okręgowy Urząd Miar), istnieje uzasadnione ryzyko, że podobna sytuacja może mieć miejsce

w przypadku pozostałych wierzycieli, zwłaszcza, iż w zaskarżonym postanowieniu brak jest informacji na temat wierzytelności objętych każdym tytułem wykonawczym. Powyższe jest o tyle istotne, że Skarżącej nie zostały doręczone tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu nieruchomości. Tym samym Spółka nie była w stanie złożyć zarzutów.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia Skarżąca podniosła, że zdecydowana większość tytułów wykonawczych pochodzi z okresu 2012r. i wcześniej. Ponieważ zawiadomienie o zajęciu nieruchomości doręczone zostało Spółce w dniu [...]., zatem Skarżąca uznała, że wszelkie należności powstałe do końca 2012r. uległy przedawnieniu. Ponadto wskazała, że obecny art. 70 § 8 O.p. (uprzednio art. 70 § 6 O.p.), zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją (wyrok z dnia 8 października 2013r., sygn. akt SK 40/12). Podobnie traktować należy art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998r.

o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017r., poz. 1778), dalej: "u.s.u.s.", którego niekonstytucyjność wywieść należy z tego, że dotyczy on analogicznej sytuacji, jak w przypadku art. 70 § 8 O.p., tj. egzekwowania przedawnionych należności z tytułu składek z przedmiotu hipoteki.

Końcowo Spółka wskazała, że złożyła deklarację VAT-7K za czwarty kwartał 2017r.,

z której wynika, iż istnieje nadpłata w podatku VAT na kwotę [...]zł. Tym samym o taką kwotę winna zostać pomniejszona wierzytelność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z tytułu podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia

z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa.

II. Sporne w niniejszej sprawie jest zagadnienie dotyczące skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do Skarżącej jest prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., ZUS, Okręgowy Urząd Miar oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G.. W toku postępowania egzekucyjnego, wezwaniem z dnia

[...]. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy

ul. B. [...], dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Powyższe wezwanie Spółce doręczono w dniu

[...].

Pismem z dnia [...]. pełnomocnik Spółki wniósł do organu skargę na powyższą czynność egzekucyjną zarzucając: 1) brak możliwości ustalenia wysokości zaległości, bowiem nie zostało wykazane, czy wierzytelności wymienione

w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości rzeczywiście istnieją, 2) przedawnienie należności publicznoprawnych, bowiem z opisu okresu należności wynika, że część

z tych należności jest przedawniona, 3) brak uwzględnienia, że wierzytelność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. powinna zostać ograniczona

z nadpłaty w podatku VAT w kwocie [...]zł, wynikającej z deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017r., 4) brak wykazania, że wierzycielem zobowiązanego ma być Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G.. W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza względem przedawnionych należności.

III. Na wstępie należy podać, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Ten przedmiot postępowania wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli tut. Sądu. Skoro skarga na czynność egzekucyjną znajduje oparcie w treści art. 54 u.p.e.a., to sprawa może zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Odnosząc się do przedmiotu sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie sama czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności art. 110c w związku

z art. 114 tej ustawy.

Warto też wyjaśnić, że procedura ustanowiona w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia.

Spór w rozpatrywanej sprawie w istocie sprowadza się do charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie 54 § 1 u.p.e.a. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym chodzi tu nie tylko o działania jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty.

Z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję określono

w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 8 grudnia 2017r., sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015r., o sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015r., o sygn. akt

II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014r., o sygn. akt II GSK 1377/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54).

IV. Mając na uwadze powyższe rozważania należy skarżoną czynność egzekucyjną zajęcia prawa użytkowania wieczystego gruntu ocenić za zgodną

z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonaną.

Podać należy, że na podstawie art. 110c § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Z kolei art. 110c § 2 tej ustawy stanowi, że zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Stosownie zaś do treści art. 110c § 3 u.p.e.a., równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek

o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów. Zgodnie z art. 110c § 4 u.p.e.a., zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów, z zastrzeżeniem § 5.

Mając na uwadze powyższe regulacje, rację należy przyznać organowi, że zaskarżona czynność egzekucyjna dokonana została prawidłowo. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokonał bowiem zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości kierując do Spółki wezwanie (z dnia [...]. nr [...]) do zapłaty - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej

w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu

i oszacowania wartości nieruchomości. Zawiadomienie zostało doręczone Spółce

w dniu [...]. (w pliku kart oznaczonych numerem 99), a zatem z tą chwilą stało się skuteczne. Jednocześnie organ egzekucyjny przesłał do Sądu Rejonowego

w T. VI Wydział Ksiąg Wieczystych wniosek o dokonanie w księgach wieczystych wpisu o wszczęciu egzekucji (k. 100 j.w.).

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że kwestionowana czynność egzekucyjna nie zawiera wad formalnych uprawniających do uwzględnienia przedmiotowej skargi. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną.

Z powyższych względów sformułowane w skardze zarzuty są nieusprawiedliwione.

V. Reasumując zdaniem Sądu, skarga na czynności egzekucyjne służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest zatem podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie - jak stara się uczynić to Spółka w niniejszej sprawie - materialnoprawnych, tj. dotyczących: ustalenia wysokości zaległości, istnienia wierzytelności wymienionych w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości, przedawnienia należności publicznoprawnych, ograniczenia wierzytelności ze względu na nadpłatę w podatku VAT w kwocie [...]zł,

a wynikającej z deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017r., wykazania, że wierzycielem zobowiązanego ma być Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G..

Odnośnie wystąpienia ewentualnej nadpłaty dodać należy, że została ona złożona w dniu [...]., a zatem po skutecznym dokonaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej (zawiadomienie doręczone Spółce w dniu [...].).

Sąd zauważa, że ww. podnoszone okoliczności mogły być ewentualnie przedmiotem zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. lub mogą być ewentualnie rozpoznane przez organ egzekucyjny w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a., po złożeniu przez Spółkę stosownego wniosku. Natomiast w ramach skargi na czynności egzekucyjne zagadnienia te nie są rozpatrywane, bowiem nie dotyczą bezpośrednio skarżonej czynności. Przedmiotem bowiem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy Skarżąca, w ocenie Sądu, zmierza do zakwestionowania wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co mogła realizować na zasadach opisanych w przepisie art. 33 u.p.e.a. lub nadal może na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. ("Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem

12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.").

W związku z tym należy skonstatować, że Skarżąca nie była i nie jest pozbawiona prawa do podnoszenia zarzutów przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnymi (nie przesądzając rezultatu), jednakże obowiązana jest stosować odpowiednie środki zaskarżenia przewidziane prawem. Z informacji zaś podanej przez organ i nie kwestionowanej przez Stronę wynika, że podnoszona w piśmie z dnia [...]. argumentacja o zaistnieniu podstaw do umorzenia tego postępowania jest obecnie przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w trybie art. 59 u.p.e.a. Organ zatem obowiązany będzie rozpoznać ten wniosek i wydać stosowne postanowienie, a Spółce będzie przysługiwało prawo do jego zaskarżenia (łącznie ze skargą do sądu administracyjnego).

VI. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.