Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 235/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K.K. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r., orzekającego o zwolnieniu ww. ze służby w Policji z dniem [...] października 2014 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylono z dniem [...] kwietnia 2013 r. etat Biura Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji. Tym samym likwidacji uległo stanowisko służbowe zajmowane dotychczas przez K.K.

Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., zwolnił K.K. – Dyrektora Biura Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji – z dniem [...] kwietnia 2013 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2013 r. przeniósł ww. na podstawie art. 37a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) do dyspozycji Komendanta Głównego Policji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w związku z upływem okresu 12 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendant Główny Policji na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, orzekł o przeniesieniu K.K. z urzędu z dniem [...] kwietnia 2014 r., do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji po odwołaniu z dniem [...] kwietnia 2014 r. z delegowania do dalszego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w L. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i doręczono ją stronie w dniu [...] kwietnia 2014 r.

Od decyzji złożono odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, który decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Następnie Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przeniesienia K.K. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzja została doręczona w dniu [...] sierpnia 2014 r.

W dniu [...] lipca 2014 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie przeniesienia K. K. na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

W dniu 5 sierpnia 2014 r. w Wydziale Spraw Osobowych Gabinetu Komendanta Głównego Policji stawił się adwokat P. P. U. i wniósł o doręczenie wykazu aktualnych stanowisk w "Komendzie Głównej Policji oraz Komendach Wojewódzkich Policji i Szkół Policji od etatu zastępcy komendanta w górę". Jednocześnie oświadczył, iż: "po doręczeniu wykazu stanowisk mój mocodawca złoży swoje stanowisko w sprawie oraz wnioski".

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. 1. dz. [...], które zostało doręczone adwokatowi P. P. U. w dniu 15 września 2014 r., przekazano pełnomocnikowi strony wykaz wakatów stanowisk policyjnych w Komendzie Głównej Policji (od 9 grupy uposażenia zasadniczego wzwyż) oraz "w komendach wojewódzkich Policji i szkołach policyjnych od etatu zastępcy komendanta w górę" według stanu na dzień 25 sierpnia 2014 r. Jednocześnie w piśmie wskazano, iż nieudzielanie odpowiedzi w terminie w nim określonym zostanie potraktowane jako brak zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale Bezpieczeństwa Teleinformatycznego Gabinetu Komendanta Głównego Policji oraz, że stosownie do art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, policjant, który nie wyrazi! zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2., może być zwolniony ze służby.

W odpowiedzi na powyższe do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo adwokata P. P. U. informujące, iż K. K. nie wyraża zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie pełnomocnik strony dodał, iż po dokonaniu analizy przesłanego wykazu wakatów w zainteresowaniu jego mocodawcy pozostają następujące nieobsadzone stanowiska służbowe: I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., Zastępcy Dyrektora Biura Logistyki Policji KGP, Zastępcy Dyrektora Biura Łączności i Informatyki KGP, Zastępcy Dyrektora Biura Służby Kryminalnej KGP, Zastępcy Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP oraz Zastępcy Komendanta Szkoły Policji w K.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwolnił K. K. z dniem [...] października 2014 r. ze służby w Policji na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozstrzygnięcie to zostało pełnomocnikowi strony doręczone w dniu [...] października 2014 r.

Od rozkazu personalnego zostało wniesione odwołanie

W przedmiotowej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych zważył, co następuje.

Podkreślił iż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno - prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika.

W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie – rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2014 r. orzekający o zwolnieniu K. K. – pozostającego w dyspozycji Komendanta Głównego Policji po zwolnieniu ze stanowiska Dyrektora Biura Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji – ze służby w Policji z dniem [...] października 2014 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało dokonane w oparciu o art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), zgodnie z którym policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

W art. 38 ust. 2 ustawy o Policji wymieniono w sposób wyczerpujący fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego stanowiska w powyższym zakresie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 822/11, LEX nr 994027; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2153/10, LEX nr 1097145).

Jednocześnie organ zauważył, iż jakkolwiek decyzja oparta o instytucję uznania administracyjnego daje organowi możliwość wyboru rozstrzygnięcia, niemniej jednak powinna być poprzedzona pełnym i wyczerpującym materiałem dowodowym zebranym zgodnie z art. 7 Kpa, art. 10 § 1 Kpa oraz art. 77 § 1 Kpa. Decyzja zaś kończąca to postępowanie odpowiadać powinna wymogom określonym w art. 107 § 1 i § 3 Kpa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, iż nie budzi wątpliwości fakt, że rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylono z dniem [...] kwietnia 2013 r. etat Biura Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji. Tym samym likwidacji uległo stanowisko służbowe zajmowane dotychczas przez K. K.

W wyniku tego zaproponowano skarżącemu – pozostającemu w dyspozycji Komendanta Głównego Policji – przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji, na co wymieniony funkcjonariusz w piśmie z dnia [...] września 2014 r. nie wyraził zgody.

Jak podkreślił Komendant Główny Policji, brak jest możliwości mianowania K.K. na inne, równorzędne stanowisko służbowe, gdyż w Komendzie Głównej Policji nie ma wolnych równorzędnych do zajmowanego przez funkcjonariusza stanowisk, tj. zaszeregowanych do 14 grupy uposażania zasadniczego ze stopniem etatowym inspektora.

Nadmienić przy tym należy, iż w Komendzie Głównej Policji według stanu na dzień 25 sierpnia 2014 r. pozostawały wakaty na stanowiskach zaszeregowanych do 13 grupy ze stopniem etatowym inspektora - Zastępcy Dyrektora Biura Logistyki Policji KGP, Zastępcy Dyrektora Biura Łączności i Informatyki KGP, Zastępcy Dyrektora Biura Służby Kryminalnej KGP oraz Zastępcy Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP. Jak zaznaczono jednak w zaskarżonej decyzji, do prawidłowego wykonywania zadań i czynności służbowych na danych stanowiskach oprócz wiedzy merytorycznej niezbędnym jest posiadanie także bogatego doświadczenia zawodowego związanego 2 realizowaniem ustawowych zadań Policji w zakresie służby kryminalnej, prewencji i ruchu drogowego, a także łączności i informatyki oraz logistyki.

W ocenie organu I instancji i jednocześnie przełożonego strony, Pan K.K. nie posiada kwalifikacji zawodowych, a także i doświadczenia zawodowego w danym zakresie.

Jak wynika z akt sprawy, wymieniony odbył wyższe studia zawodowe w Wyższej Szkole Policji w S. na kierunku administracja bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz uzyskał w dniu [...] sierpnia 1998 r. tytuł oficera dyplomowanego. Natomiast na Uniwersytecie [...] w O. odbył studia wyższe uzupełniające na kierunku administracja i w dniu [...] czerwca 2000 r. uzyskał tytuł magistra. Od dnia [...] listopada 2002 r. do dnia [...] czerwca 2003 r. uczęszczał na zajęcia Studium integracji Europejskiej w Krajowej Szkole Administracji Publicznej w W., a w 2012 r. ukończył dwusemestralne studia podyplomowe w Wyższej Szkole Policji w S. w zakresie zarządzania jednostką organizacyjną w administracji publicznej. Od dnia [...] sierpnia 1998 r. od dnia [...] października 1998 r. pełnił służbę na stanowisku asystenta w Sekcji ds. Przestępczości Gospodarczej Komendy Rejonowej Policji w O., tj. w pionie służby kryminalnej. Podczas pełnienia służby w Biurze Międzynarodowej Współpracy Policji Komendy Głównej Policji wymieniony realizował natomiast zadania związane ze współpracą europejską i międzynarodową. Dotychczas wymieniony nie miał też styczności z zagadnieniami związanymi z formami i metodami pracy operacyjnej, jak również pracy związanej z procesowym przygotowaniem materiałów dochodzeniowo – śledczych (na podstawie procedury karnej). Jak ocenił Komendant Główny Policji, K. K. nie posiada także doświadczenia zawodowego związanego z realizacją zadań z zakresu prewencji i ruchu drogowego, a także łączności i informatyki oraz logistyki, a także nie ukończył chociażby żadnych studiów podyplomowych z tego zakresu. Zaznaczono również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dane rozważania znajdują zastosowanie także do stanowiska zaszeregowanego do 12 grupy ze stopniem etatowym inspektora - zastępcy Komendanta Szkoły Policji w K.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, którą podziela także organ II instancji, nie można się zgodzić z koncepcją pełnomocnika strony, iż funkcjonariusz zwolniony ze stanowiska dyrektora biura powinien być mianowany "automatycznie" na inne stanowisko dyrektora, nawet jeżeli profil nowego stanowiska nie odpowiada jego doświadczeniu zawodowemu i kwalifikacjom.

Odnosząc się natomiast do propozycji K.K. dotyczącej możliwości objęcia stanowiska zaszeregowanego do 13a grupy ze stopniem etatowym inspektora - I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. oraz Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. - przypomnieć należy za organem I instancji, iż zgodnie z art. 6b ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub odpowiednio Komendanta [...] Policji, powołuje i odwołuje do trzech zastępców komendanta wojewódzkiego lub Komendanta [...] Policji, w tym 1 zastępcę. Oznacza to, iż tryb powoływania na wyżej wskazane stanowiska służbowe został ściśle określony. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie brak jest wniosku personalnego uprawnionego podmiotu. Taki stan faktyczny uniemożliwia natomiast wszczęcie i przeprowadzenie przez Komendanta Głównego Policji postępowania administracyjnego w danym zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także okoliczność, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, a zatem decyzja wydawana na podstawie danej normy prawnej ma charakter uznaniowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 1999 r. sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 47383), ramy uznania administracyjnego wyznacza natomiast przepis art. 7 Kpa, a mianowicie interes społeczny czyli interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta, należy stwierdzić, iż:

← niewątpliwie dotychczas zajmowane przez K. K. stanowisko uległo likwidacji (rozkaz organizacyjny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r.),

← wymieniony od dnia [...] kwietnia 2013 r. pozostawał w dyspozycji Komendanta Głównego Policji,

← K. K. nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy,

← z pisma z dnia [...] września 2014 r. jednoznacznie wynika, iż K. K. wyraża przekonanie, iż jest predestynowany do pełnienia służby jedynie na stanowiskach dyrektora (zastępcy dyrektora) biura Komendy Głównej Policji, komendanta (zastępcy komendanta) wojewódzkiego Policji lub zastępcy komendanta Szkoły Policji, bez uwzględnienia korelacji zadań wykonywanych na danych stanowiskach z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym policjanta w tym zakresie,

← wymieniony od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. przebywał łącznie na zwolnieniu lekarskim przez 6 miesięcy i 9 dni.

W ocenie organu odwoławczego za zasadne należy uznać stwierdzenie Komendanta Głównego Policji, zgodnie z którym w interesie służby pozostaje rozwiązanie z K. K. stosunku służbowego na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy.

Przechodząc natomiast do kwestii nadania decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazano, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia, należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa.

Podkreślono, że Komendant Główny Policji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący zaskarżył decyzję w części jej uzasadnienie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów.

Decyzji zarzucił:

1. obrazę art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz.U. Z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że wakaty na stanowiskach dyrektora Gabinetu KGP (grupa zaszeregowania 14), zastępcy dyrektora Gabinetu KGP ds. ochrony informacji niejawnych (grupa zaszeregowania 13), zastępcy dyrektora Biura Międzynarodowej Współpracy Policji KGP (grupa zaszeregowania 13), zastępcy komendanta Szkoły Policji w K. (grupa zaszeregowania 12), zastępcy komendanta Centrum Szkolenia Policji w L. (grupa zaszeregowania 12) w okresie od [...] kwietnia 2014 r. (zakończenia pozostawania w okresie dyspozycji KGP) do daty zwolnienia uniemożliwiały Komendantowi Głównemu Policji mianowania skarżącego na; równorzędne stanowisko, zgodnie z jego kompetencjami i doświadczeniem zawodowym;

2. błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez błędną subsumpcję, a w szczególności; pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji możliwości mianowania skarżącego na wskazane powyżej stanowiska, zgodnie z wykształceniem i doświadczeniem zawodowym, co miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji;

3. obrazę art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. z 1997 r. nr 78, poz. 483), poprzez nierozpoznanie co do istoty zarzutu odwoławczego dyskryminacji skarżącego przejawiającego się niezaproponowaniem stanowiska równorzędnego w strukturze Komendy Głównej Policji ani żadnego z niewiele niższych stanowisk wymienionych w zarzucie nr 1, a w konsekwencji- pominięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji okoliczności podniesionych w odwołaniu a wymienionych w zarzutach poprzedzających.

W uzasadnieniu skargi podał między innymi, że K.K. pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformował zastępcę dyrektora Gabinetu KGP o niewyrażeniu zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale Bezpieczeństwa Teleinformatycznego Gabinetu KGP. Jednocześnie, po analizie przekazanego pełnomocnikowi wykazu wakatów stanowisk wskazano w kolejności wakaty będące w zainteresowaniu mł. insp. K. K., tj.: I zastępcy komendanta KWP w G., zastępcy komendanta KWP w G., zastępcy dyrektora Biura Logistyki Policji KGP, zastępcy dyrektora Biura Łączności i Informatyki KGP, zastępcy dyrektora Biura Służby Kryminalnej KGP, zastępcy dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP oraz zastępcy komendanta Szkoły Policji w K.

Wniosek nie został uwzględniony przez Komendanta Głównego Policji i wydany został rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia [...] K. K. ze służby w Policji z dniem [...] października 2014 r. Rozkazowi, na podstawie art. 108 § 1 kpa nadano rygor natychmiastowej kolejności.

Na skutek odwołania Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał skarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w mocy, wskazując w uzasadnieniu, że skarżący na wymienione stanowiska albo nie posiada kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, albo brak było wniosku właściwego organu o mianowanie.

Wskazał, że w okresie od 27 czerwca 2014 r. do daty wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. w strukturze Komendy Głównej Policji istniało co najmniej jedno stanowisko równorzędne – dyrektora Gabinetu KGP (grupa zaszeregowania 14), które winno być w pierwszej kolejności zaproponowane [...] K.K. W dniu 1 lipca 2014 r. zostało ono obsadzone innym funkcjonariuszem. [...] K. K. nie zaproponowano także stanowiska zastępcy dyrektora Gabinetu KGP ds. ochrony informacji niejawnych, które w dniu 2 lipca 2014 r. zostało obsadzone innym funkcjonariuszem.

W okresie od 27 czerwca 2014 r. do 22 października 2014 r. nie zaproponowano także [...] K. K. objęcia żadnego z następujących (nieznacznie niżej zaszeregowanych) stanowisk, obsadzając je innymi policjantami, tj.: zastępcy komendanta Szkoły Policji w K., zastępcy komendanta Centrum Szkolenia Policji w L., zastępcy dyrektora Biura Międzynarodowej Współpracy Policji KGP.

Wskazane powyżej stanowisko równorzędne oraz nieznacznie niższe, wbrew twierdzeniom płynącym z uzasadnienia skarżonej decyzji były adekwatne do stażu, doświadczenia, kwalifikacji zawodowych skarżącego, jak też jego wykształcenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz organu I instancji wydany został na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 stanowi: Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Nadto art. 38 ust. 4 ustawy stanowi, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby. Na wstępie wyjaśnienia wymaga relacja jaka zachodzi pomiędzy art. 38 ust. 2 i art. 38 ust. 4. Przede wszystkim możliwość fakultatywnego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadkach o których mowa w ust. 2 nie wymaga zgody policjanta, jeżeli tym samym spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4. organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast zgodnie z ust. 4 brak zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w ust. 2 może spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 38 ust. 4 ma charakter fakultatywny (wyrok NSA z dnia 1 lutego 1999 r. sygn. akt II SA 1702/98, LEX nr 47383), co oznacza, że mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, organ może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe, albo zwolnić ze służby. Podkreślić zatem należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust, 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny m.in w wyroku z dnia 28 września 2000 r. sygn. akt JLSA 637/QQ (LEX nr 53769) sformułował następujący pogląd " Na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m. in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego stanu prawnego organ może - zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy, rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dniem [...] kwietnia 2013 r. uchylono etat Biura Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji. W związku z powyższym likwidacji uległo stanowisko służbowe zajmowane przez K. K.

W dniu [...] lipca 2014 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie przeniesienia K.K. na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

Następnie pełnomocnik skarżącego wniósł o doręczenie mu wykazu aktualnych stanowisk w Komendzie Głównej Policji oraz Komendach Wojewódzkich Policji i Szkół Policji od etatu zastępcy komendanta "w górę". Jednocześnie oświadczył, że po doręczeniu wykazu jego mocodawca zajmie stanowisko w sprawie.

W dniu [...] września 2014 r., przekazano pełnomocnikowi strony wykaz wakatów stanowisk policyjnych w Komendzie Głównej Policji (od 9 grupy uposażenia zasadniczego wzwyż) oraz "w komendach wojewódzkich Policji i szkołach policyjnych od etatu zastępcy komendanta "w górę" według stanu na dzień 25 sierpnia 2014 r. Jednocześnie w piśmie wskazano, iż nieudzielanie odpowiedzi w terminie w nim określonym zostanie potraktowane jako brak zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji oraz, że stosownie do art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

W odpowiedzi na powyższe do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo adwokata P. P.U. informujące, iż K. K. nie wyraża zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe radcy w Wydziale [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie pełnomocnik strony dodał, iż po dokonaniu analizy przesłanego wykazu wakatów w zainteresowaniu jego mocodawcy pozostają następujące nieobsadzone stanowiska służbowe: I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., Zastępcy Dyrektora Biura Logistyki Policji KGP, Zastępcy Dyrektora Biura Łączności i Informatyki KGP. Zastępcy Dyrektora Biura Służby Kryminalnej KGP, Zastępcy Dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP oraz Zastępcy Komendanta Szkoły Policji w K.

W opisanej wyżej sytuacji, zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji miał podstawy prawne aby rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwolnić K.K. z dniem [...] października 2014 r. ze służby w; Policji na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie spełniona została jedna z przesłanek o jakiej mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji tj. likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego. Odnośnie zaś drugiej kumulatywnie wymaganej przesłanki tj. braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko, co organ ustalił.

I wykazał , że nie ma możliwości przeniesienia skarżącego na wytypowane przez niego stanowiska służbowe. Organ bardzo szeroko uzasadnił swoje stanowisko, dokonując bardzo szczegółowej analizy, wykształcenia skarżącego, jego kwalifikacji i doświadczenia zawodowego dla objęcia innego zbliżonego do równorzędnego stanowiska służbowego.

Na zakończenie podkreślić należy, iż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno – prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant, nawiązując stosunek służbowy, godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego.

W takich okolicznościach, zdaniem Sądu, spełniona została druga wymagana przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji tj. brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy powołanej wyżej oddalił skargę.