Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 260/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia WSA
Powołane przepisy: article: art. 165 w zw. z  art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA: Kazimiera Sobocińska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Z o zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia 21 czerwca 2010 r. wydanego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003 r., za okresy od stycznia do sierpnia 2004 r. i od października do grudnia 2004 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia 21 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 260/10, odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącego A Z wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 260/10 zwracając się jednocześnie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na urzędowym formularzu PPF.

Rozpatrywany wniosek jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. odmówił skarżącemu prawa pomocy w tym zakresie, a zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 359/10). Sąd uznał, że A Z nie wykazał w swoim wniosku, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, oceniając tę sytuację na podstawie oświadczeń i złożonych dokumentów jako dobrą.

Powyższe postanowienie jest prawomocne co oznacza, że Sąd nie może odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym orzeczeniu, jest ono bowiem wiążące dla Sądu, który je wydał, jak i dla strony. Stąd kolejny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia 21 czerwca 2010 r.

Stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Prawomocne orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione, na co wskazuje treść art.165 p.p.s.a. o ile nastąpi zmiana okoliczności sprawy, która to zmiana powinna była zaistnieć po tym, jak sąd rozstrzygnął pierwszy wniosek strony w tej materii, czyli po dniu 21 czerwca 2010 r. Powinna dotyczyć stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych. Kwestie te muszą być wykazane przez wnioskodawcę w tak samo rzetelnym stopniu, jak w pierwotnym wniosku

o prawo pomocy. W interesie skarżącego jest zatem podanie dokładnych danych, świadczących o pogorszeniu sytuacji finansowej.

Oceniając pod tym kątem oświadczenie skarżącego dotyczące sytuacji finansowej zawarte we wniosku z dnia 20 stycznia 2011 r. Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby okoliczności faktyczne sprawy uległy zmianie, tj. by istotnemu pogorszeniu uległa jego sytuacja materialna.

Skarżący podał, tak jak w pierwszym wniosku, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema dorosłymi córkami i wnuczką. Nie posiada majątku nieruchomego, ani zasobów finansowych. Tak jak wcześniej wskazano, rodzina mieszka w mieszkaniu, będącym współwłasnością córek. Nie zmieniły się także wydatki związane z utrzymaniem (wykazano kwotę [...] zł na opłaty mieszkaniowe, a na własne utrzymanie skarżącego [...] zł). Skarżący podał także, że nadal wspomaga finansowo córkę M Z, przekazując jej kwotę [...] zł na utrzymanie wnuczki. Ze złożonego oświadczenia wynika natomiast, że druga córka A Z - dotąd bezrobotna - od dnia 16 grudnia 2010 r. pracuje

i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie [....] zł brutto. Pozostałe dochody rodziny to wynagrodzenie za pracę na ½ etatu skarżącego w kwocie [...] zł brutto ([...] zł netto), wynoszące po potrąceniach (egzekucja) ok. [...] zł, należności

z tytułu umów zlecenia w kwotach średnio [...] zł do [...] zł miesięcznie oraz zasiłek na córkę otrzymywany przez M Z w kwocie [...] zł. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności nie przesądzają o istotnej zmianie i pogorszeniu warunków życiowych, majątkowych i rodzinnych skarżącego od czasu wydania postanowienia

z dnia 21 czerwca 2010 r.

Powoływane przez skarżącego fakty (brak majątku, dofinansowanie kosztów utrzymania z kredytu bankowego, udzielanie wsparcia finansowego córkom, egzekucja z wynagrodzenia) były już wskazywane we wcześniejszym wniosku i nie przekonały i nadal nie przekonują Sądu o trudnej sytuacji skarżącego.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wskazuje na zmianę okoliczności faktycznych, ani też prawnych

w stosunku do tych, które stanowiły podstawę odmowy przyznania prawa pomocy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.