Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 384/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2098/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2098/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw.

Skargą kasacyjną A. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie decyzji organu Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] i poprzedzającej ją decyzji organu niższego stopnia względnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 39 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. L. 157 z 15.6.2011, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 543/2011), w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1) w zw. z art 5 ust. 1 pkt 2), w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U. z 2016 r, poz. 58, dalej: ustawa rynkowa) w zw. z § 1 pkt 1, w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1, w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania z dnia 19 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1178 ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 19 września 2013 r.), poprzez przyjęcie, że organy Agencji Rynku Rolnego w zaskarżonych decyzjach, w sposób prawidłowy wywiodły, że termin określony w art. 5 ust. 1 pkt 2) ustawy rynkowej, na złożenie wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, ma zastosowanie do zmiany planu w przypadku przystąpienia do grupy producentów owoców i warzyw nowego członka, albowiem termin ten należy stosować do każdej zmiany planu dochodzenia do uznania za wyjątkiem zmian w harmonogramie realizacji planu oraz zmian, które nie są zatwierdzane decyzją właściwego organu, pomimo że termin określony w w/w przepisie nie ma zastosowania do obowiązkowego wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, w przypadku przyjęcia nowego członka.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza, zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał, zatem fakultatywne uprawnienie do przedstawienia wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci błędnej wykładni art. 39 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. L 157 z 15.6.2011, s. 1 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 , w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców (tzw. ustawy rynkowej ) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw (...) poprzez przyjęcie, że organy Agencji Rynku Rolnego w zaskarżonych decyzjach w sposób prawidłowy wywiodły, że termin określony w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy rynkowej, na złożenie wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, ma zastosowanie do zmiany planu w przypadku przystąpienia do grupy producentów owoców i warzyw nowego członka, albowiem termin ten należy stosować do każdej zmiany planu dochodzenia do uznania za wyjątkiem zmian w harmonogramie realizacji planu dochodzenia do uznania oraz zmian, które nie są zatwierdzane decyzją właściwego organu, pomimo, że według skarżącej termin określony w w/w przepisie nie ma zastosowania do obowiązkowego wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, w przypadku przyjęcia nowego członka, ze względu na szczególny charakter takiej zmiany planu - nie zasługuje na uwzględnienie.

W przepisie art. 39 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. określającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw (...) – dotyczącym realizacji planów uznawania grup producentów wskazano: "Realizacja planu uznawania zostaje podzielona na okresy roczne rozpoczynające się dnia 1 stycznia. Państwa członkowskie mogą zezwalać grupom producentów na dzielenie tych okresów rocznych na okresy półroczne.

W pierwszym roku realizacji zgodnie z proponowaną datą, o której mowa w art. 37 lit. b), plan uznawania rozpoczyna się:

a) dnia 1 stycznia po dacie jego zatwierdzenia przez właściwy organ państwa członkowskiego; lub

b) pierwszego dnia kalendarzowego po dacie jego zatwierdzenia.

W każdym przypadku pierwszy rok realizacji planu uznawania upływa dnia 31 grudnia tego samego roku.

Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, państwa członkowskie ustanawiają warunki, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskami o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji. Do powyższych wniosków załącza się niezbędne dokumenty uzupełniające.

Państwa członkowskie określają warunki, na jakich można wprowadzać zmiany do planów uznawania w trakcie okresu rocznego lub półrocznego bez uprzedniego zatwierdzenia ich przez właściwy organ państwa członkowskiego. Powyższe zmiany kwalifikują się do objęcia pomocą tylko w przypadku, gdy grupa producentów niezwłocznie poinformuje o nich właściwy organ państwa członkowskiego.

Natomiast według ust. 3 tej normy "Właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzję w sprawie zmian do planów w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wprowadzenie zmian, po rozpatrzeniu dostarczonych dowodów. Jeżeli w ustalonym terminie nie zostanie podjęta decyzja odnośnie do wniosku o wprowadzenie zmian, wniosek uważa się za odrzucony. Państwa członkowskie mogą ustanowić krótszy termin".

Z art. 39 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wynika zatem wprost prawo ustawodawcy krajowego do określenia warunków, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskami o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji. Przy czym prawo to obejmuje również określenie warunków, na jakich można wprowadzać zmiany do planów uznawania w trakcie okresu rocznego lub półrocznego bez uprzedniego zatwierdzenia ich przez właściwy organ państwa członkowskiego. Jednak ustawodawca unijny zastrzega, że zmiany te mogą kwalifikować się do objęcia pomocą tylko w przypadku, gdy grupa producentów niezwłocznie poinformuje o nich właściwy organ państwa członkowskiego. W związku z tym nietrafna jest argumentacja wnoszącego skargę kasacyjną, u podstaw której stoi rozumowanie, iż obowiązujące przepisy nie zawierają wymagań w przypadku zmian organizacji Spółki dotyczącej przyjmowania nowych członków. Z pola widzenia takiego rozumowania umyka, że zamiarem podmiotu dokonującego zmian jest posiadanie statusu wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, co determinuje obowiązek podporządkowania się relewantnym przepisom prawa, czemu służy uprzednie uzyskiwanie zatwierdzenia zmiany przez właściwy organ. Z art. 38 ust. 3 ww. rozporządzenia wynika, że zatwierdzenie zmiany do planu dochodzenia do uznania wymaga weryfikacji zgodności zmiany z przepisami prawa, w tym przeprowadzenia kontroli uregulowanej w art. 111 tego rozporządzenia. Na jej przeprowadzenie zastrzeżono termin 3 miesięcy (art. 38 ust.1). Nie można zatem zgodzić się z poglądem wyrażonym przez skarżącą kasacyjnie Spółkę, że zmiany można dokonać w dowolnym momencie, co stanowić miałoby usprawiedliwienie dla złożenia w tej sprawie wniosku o zmianę do planu dochodzenia do uznania w grudniu, tj. na kilka dni przed końcem okresu rozliczeniowego i końcem okresu realizacji planu dochodzenia do uznania. Tymczasem już z projektu planu dochodzenia do uznania, ma wynikać przynajmniej opis sytuacji wyjściowej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków będących producentami, z uwzględnieniem wszystkich szczegółowych informacji dotyczących członków, produkcji, w tym wartości produkcji sprzedanej, marketingu i infrastruktury, którą dysponuje grupa producentów, w tym infrastruktury będącej w posiadaniu poszczególnych członków grupy producentów (art. 37). Chodzi bowiem o umożliwienie oceny jakie inwestycje i działania są potrzebne w celu uzyskania uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Zmiana składu implikuje przeprowadzenie ponownej analizy albowiem może się okazać, że w związku z majątkiem i działalnością nowego członka nie są już niezbędne określone inwestycje bądź działania lub przeciwnie potrzebne są działania, których wcześniej nie zaplanowano albo w niewłaściwym rozmiarze. Podsumowując tę część rozważań wskazać trzeba, że przyjęcie nowego członka, generuje nową sytuację w grupie, gdyż może mieć wpływ zarówno na proporcjonalność pomocy, jak też na treść planu i termin osiągnięcia celu planu. W toku postępowania słusznie zwrócono uwagę, że w wyniku zmiany może dojść do niedopuszczalnego korzystania przez nowego członka z pomocy unijnej przez okres dłuższy niż 5 lat (art. 36 ust. 2 lit.e). Zwrócenia uwagi wymaga przepis art. 41 rozporządzenia nr 543/2011 w którym zastrzeżono, że "działalność główna grupy producentów związana jest z koncentracją podaży i wprowadzaniem do obrotu produktów swoich członków, w odniesieniu do których została wstępnie uznana".

Przywołane przepisy prawa unijnego wskazują zatem cel wstępnego uznania grupy producenckiej, jak też znaczenie samych producentów, członków grupy – w kontekście ich produkcji i jej wielkości oraz jak istotne jest i jakie ma znaczenie wprowadzenie do obrotu tej produkcji dla wielkości uzyskania pomocy unijnej.

W przepisach unijnych, jak wyżej wskazano, zastrzeżono również możliwość uzyskania pomocy unijnej przez jednego producenta tylko przez okres 5 lat. Przepisy wskazują także na zakres regulacji uzupełniającej przypisanej do ustanowienia przez państwa członkowskie.

W obu regulacjach (unijnych i krajowych) stanowi się o zatwierdzanych planach dochodzenia do uznania (PDU) i możliwości ich zmiany.

Zakres inwestycji ujętych w PDU i możliwych do zatwierdzenia zawsze pozostawał w bezpośrednim związku z wielkością produkcji owoców i warzyw z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw zakupionych przez grupę od jej członków – w przypadku inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem oraz magazynowaniem owoców i warzyw lub sprzedanych przez grupę odbiorcom zewnętrznym – w przypadku związanych z przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw. Regulacje prawne czyniły zastrzeżenia, że poziom inwestycji nie może przekroczyć wielkości planowanej produkcji na ostatni rok realizacji PDU oraz nie może prowadzić do powstania sytuacji zakłócającej konkurencję na rynku.

Na poziomie przepisów unijnych wymagane było wydanie decyzji państwa członkowskiego o zatwierdzeniu PDU lub zmian do niego. Z zacytowanych wyżej przepisów wynikała też cykliczność przyznawania pomocy finansowej na działania przewidziane w PDU, w okresach ustalonych przez państwo członkowskie według zastrzeżeń zawartych w przepisach prawa unijnego.

Przepisy prawa unijnego uzupełnione zostały prawem krajowym. Uzupełnienie to pozostało w zgodzie z treścią regulacji unijnych i zawarte zostało w ustawie z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw (tzw. ustawie rynkowej) oraz w mającym w sprawie zastosowanie rozporządzeniu wykonawczym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw (...), wydanym na podstawie art. 8 ust.1 pkt. 2 i 3 ustawy rynkowej.

Wymieniony akt wykonawczy w § 2 przewiduje niezbędne, konieczne zapisy w Planie Dochodzenia do Uznania (PDU), w tym dotyczące informacji nie tylko o planowanych inwestycjach. W planach dochodzenia do uznania koniecznym jest bowiem zawarcie informacji zawierającej wykaz producentów owoców i warzyw wchodzących w skład podmiotu zrzeszającego producentów owoców i warzyw z pełnymi ich danymi ewidencyjnymi, a także zawierającej informację o powierzchni upraw poszczególnych gatunków owoców i warzyw, wielkości zbiorów, ilości i wartości sprzedanych owoców i warzyw oraz kierunków ich dystrybucji, dotyczące roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o wstępne uznanie –na podstawie oświadczeń złożonych przez każdego z producentów owoców i warzyw wymienionego w wykazie.

Według § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. "w przypadku przystąpienia producenta, spełniającego warunki, o których mowa w § 1 pkt 1, do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw w trakcie realizacji planu dochodzenia do uznania, grupa producentów dokonuje stosownej zmiany planu dochodzenia do uznania, w szczególności poprzez wskazanie informacji dotyczących tego producenta, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz informacji o powierzchni upraw poszczególnych gatunków owoców i warzyw, wielkości zbiorów, ilości i wartości sprzedanych owoców i warzyw oraz kierunków ich dystrybucji za rok poprzedzający rok przystąpienia tego producenta do wstępnie uznanej grupy producentów".

Odnosząc się także do treści art. 39 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, wskazać należy, że na ich mocy nałożono na państwo członkowskie obowiązek ustanowienia warunków, na jakich grupy producentów mogą występować z wnioskami o wprowadzenie zmian do planów w trakcie ich realizacji. Wypełnieniem powyższego obowiązku jest nie tylko uregulowanie w ustawie rynkowej (art. 5 ust. 1) terminów składania wniosku i trybu postępowania prowadzącego do zatwierdzenia zmian ale również uregulowanie przypadków, które nie będą wymagały zastosowania trybu wnioskowego i konieczności uzyskania decyzji organu w sprawie zatwierdzenia zmian. W art. 2 ustawy rynkowej przewidziano zarówno wydanie decyzji o wstępnym uznaniu grupy za organizację producentów jak i wydanie decyzji o zatwierdzeniu PDU oraz decyzji o zatwierdzeniu zmian do PDU. W art. 2a, 2b i 3b przewidziano realizację PDU oraz prowadzenie rejestru wstępnie uznanych grup producentów z wpisem określonych danych, w tym co do zatwierdzonego PDU i zatwierdzonych zmian do niego oraz danych określających liczbę członków wstępnie uznanej grupy producentów. W art. 5 ustawy uregulowano natomiast terminy i warunki konieczne do spełnienia - celem skutecznego dokonania zmian w zatwierdzonym PDU.

Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że Plan Dochodzenia do Uznania (PDU) oraz jego zmiany muszą być zatwierdzane stosowną decyzją, chyba że przepisy szczególne wyłączają taką konieczność.

Art. 5 ust. 1 ustawy rynkowej wprowadza dwa rodzaje terminów dla złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, różnicując je w zależności od rodzaju zmian: do końca okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania - w przypadku zmian w harmonogramie realizacji planu dochodzenia do uznania lub zmian harmonogramu etapu inwestycji realizowanych z podziałem na etapy i do 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w przypadku innych zmian wprowadzonych do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania.

Zmiana w harmonogramie realizacji planu dochodzenia do uznania oznacza zmianę terminu lub okresu realizacji danej inwestycji.

Inne zmiany, jak trafnie w sprawie przyjęto, oznaczają wszystkie zmiany, które nie mają wpływu na termin realizacji planu dochodzenia do uznania, tj. zwiększenie lub zmniejszenie wartości inwestycji, rezygnację z inwestycji, zmianę zakresu lub sposobu realizacji inwestycji, wymianę składu członkowskiego lub dołączenie do składu grupy nowego członka. W świetle powyższego zmianę, o zatwierdzenie, której wnioskowała skarżąca kasacyjnie Spółka, polegająca na zmianie składu członkowskiego należało uznać za "inne zmiany" i przyjąć, jak zasadnie w sprawie uznano 3-miesięczny termin na złożenie wniosku o ich zatwierdzenie, wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy rynkowej, co samo w sobie nie pozostaje w sprzeczności (z uwagi na wskazane kryteria dokonywanych zmian i wcześniejsze rozważania dotyczące omawianego zagadnienia) z powołanym przez kasatora uzasadnieniem projektu ustawy z dnia 22 października 2010 roku o zmianie ustawy o organizacji rynku owoców i warzyw [...]. Nie ulega kwestii, że zakres złożonego przez skarżącą wniosku dotyczył zmian innych (wymienionych w pkt 2) niż te, które związane były z etapami inwestycji lub harmonogramem realizacji PDU, jak prawidłowo uznał organ i Sąd I instancji. Nie ma też wątpliwości, że skarżąca realizowała piąty rok dochodzenia do uznania a jej okresy rozliczeniowe były półroczne, o czym świadczą wcześniej zatwierdzone zmiany w jej PDU. Prawidłowo zatem organ uznał, że przedmiotowy wniosek powinien być złożony najpóźniej 30 września 2015 r. Składając wniosek w dniu 15 grudnia 2015 r., Grupa nie dochowała ustawowego terminu na podjęcie tej czynności. Nie bez znaczenia jest, że był to też ostatni okres rozliczeniowy skarżącej kasacyjnie, kończący jej proces dochodzenia do uznania i dający podstawę do wnioskowania o uznaniu jej za grupę producentów owoców i warzyw. Zatem kończył się przedmiotowy proces, a jego wyniki miały być oceniane w kontekście osiągnięcia celów prawem przewidzianych. Wprowadzanie w spóźnionym terminie nowych danych, które rzutowałyby na przedmiotową ocenę, a których organ nie może sprawdzić w ustawowo wyznaczonym dla niego czasie (trzech miesięcy) uprawniało organ do odmowy zatwierdzenia powyższych zmian jako zgłoszonych po terminie.

W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 i 6 w związku z art. 42 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. wartość produktów sprzedanych wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw oblicza się na podstawie produkcji członków grupy producentów, w odniesieniu do której dana grupa producentów została wstępnie uznana. Zatem stwierdzić należy, że wyłącznie produkcja członków grupy producentów wprowadzona do obrotu bezpośrednio przez grupę, wliczana jest do wartości produktów sprzedanych, na podstawie której kalkulowana jest przykładowo wysokość pomocy finansowanej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej. Istotne jest także wskazanie, że zapisy statutu lub umowy wstępnie uznanej grupy producentów powinny określać zasady przyjmowania nowych członków do grupy, tj. określać datę, z którą producent owoców i warzyw zostaje członkiem danej grupy. Zauważyć też trzeba, że aby dokonać zmiany poprzez wpisanie nowych członków do grupy, musi nastąpić weryfikacja aspirujących do przyjęcia członków, w zakresie uznania czy spełniają oni wszystkie kryteria określone dla członka grupy producentów (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2018r. sygn. akt I GSK 2277/18). Powyższe oznacza zatem, że zmiany w planie dochodzenia do uznania poprzez uzupełnienie składu członkowskiego grupy, poprzez przyjęcie do grupy nowych członków i zwiększenie powierzchni upraw (zmiana zakresu realizacji inwestycji) wobec zaplanowanych na - jak w sprawie niniejszej piąty rok realizacji PDU - w stosunku do pierwotnie zatwierdzonej, wymagały ze strony organu dokonania procedury weryfikacji czy nowoprzyjęty członek grupy spełnia definicję określoną dla członka - zakończoną zmianą zatwierdzonego PDU (dot. przyjęcia nowego członka ), co tym samym oznacza konieczność spełnienia przesłanki z art. 5 ust 1pkt 2 ustawy rynkowej ( tj. złożenia wniosku w terminie 3 miesięcy przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania ).

Przywołany w sprawie art. 39 rozporządzenia Komisji (UE) wskazuje na roczne okresy realizacji PDU oraz na możliwość przyjęcia w prawie krajowym okresów półrocznych. Wskazuje, też jak już wyżej wskazano, że pierwszy rok realizacji kończy się 31 grudnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczęto realizacje PDU w pierwszym dniu po jego zatwierdzeniu. Zatem mamy określone okresy realizacji bez odnoszenia się do etapów realizowanych inwestycji według PDU.

Zauważyć też należy, że termin z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy nawiązuje do końca okresu rozliczeniowego, którego dotyczy zmiana w planie dochodzenia do uznania, a zatem łączy kwestię zmiany w planie (w zakresie zmiany składu osobowego grupy z możliwością doliczenia do wartości produkcji dotychczasowych członków grupy produkcji nowych członków) z perspektywą objęcia pomocą z uwzględnieniem zmiany, ale wyłącznie gdy powiadomienie o zmianie nastąpi w konkretnym terminie. Sąd I instancji, mając na uwadze wskazane powyżej przepisy prawa, prawidłowo przyjął, że okres rozliczeniowy to rok, w którym mają przystąpić, (przystępują) nowi producenci i na tej podstawie wniosek winien być złożony na 3 miesiące przed końcem tego okresu, a więc do 30 września 2015 r. Jak bowiem wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, mowa jest w nim o zmianie planu dochodzenia do uznania.

Nie można zatem zgodzić się z zaprezentowanym w skardze kasacyjnej stanowiskiem, z którego wynika, że złożenie wniosku o wydanie decyzji w sprawie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania nie jest ograniczone żadnym terminem, gdyż zmiana planu, o której mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 września 2013 r. nie stanowi zmiany liczby członków tylko dostosowanie treści planu poprzez podanie informacji dotyczących nowoprzyjętych członków.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.