Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1040/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 38a ust. 3, art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1399
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych
article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 73 poz 390
law: Ustawa z dnia 4 marca 2011 r. o zmianie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi N S.A. z siedzibą w W na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz N S.A. z siedzibą w W kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., znak [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 106 § 1 i 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), w zw. z art. 60 ust.1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 38 pkt 3 oraz 38a ust. 3 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (dalej: "ustawa uzdrowiskowa"), po rozpatrzeniu wniosku P. K., działającego w imieniu inwestora N. S.A. - utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] marca 2022 r., znak: [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie Minister wyjaśnił, że ww. postanowieniem z [...] marca 2022 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji N. S.A., polegającej na rozbiórce części budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalną, rozbiórce kotłowni i budynków pomocniczych oraz rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego o część produkcyjną, magazynową i zaplecze socjalne, budowie budynku kotłowni, budowie budynku kolektorów oraz przebudowie wewnętrznych poza budynkowych instalacji i urządzeń technologicznych wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci utwardzeń terenowych i urządzeń technicznych, na terenie działek o nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewid. [...]-obszar wiejski, zlokalizowanych w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska N., z uwagi na charakter planowanej inwestycji, który jest sprzeczny z art. 38a ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej.

7 kwietnia 2022 r. wpłynął wniosek P. K., w imieniu N. S.A., o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż planowana inwestycja związana jest z zakładem przemysłowym, który funkcjonuje od 1994 r.. W ocenie strony, dla planowanej inwestycji nie stosuje się art. 38a ustawy uzdrowiskowej, gdyż został wprowadzony ustawą z 4 marca 2011 r. o zmianie ustawy uzdrowiskowej, w której w art. 11 ust 1 określono, że art. 38a ustawy uzdrowiskowej nie stosuje się m.in. do zakładów przemysłowych, istniejących przed wejściem w życie tej ustawy. Inwestor przedłożył dokumentację, potwierdzającą istnienie zakładu przemysłowego na wskazanych działkach.

Minister Zdrowia stwierdził, ze projektowana inwestycja ma być zlokalizowana w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, która obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych.

Podstawę odmowy uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji polegającej w istocie na budowie hali magazynowej stanowił art. 38a ust. 3 w zw. z art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej , zgodnie z którym w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zakładów przemysłowych. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Art. 38a ustawy uzdrowiskowej został wprowadzony ww. ustawą z 4 marca 2011 r. (dalej: "ustawa o zmianie ustawy uzdrowiskowej"). Zgodnie z art. 11 ust 1 ww. ustawy art. 38a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do zakładów przemysłowych, budynków, obiektów, autostrad i dróg ekspresowych, parkingów, stacji, zapór oraz urządzeń, które istniały przed dniem jej wejścia w życie.

Przepis ten nie oznacza zdaniem organu zniesienia wszelkich zakazów określonych w art. 38a ustawy uzdrowiskowej w odniesieniu do obiektów istniejących w dniu wejścia w życie tego przepisu, tj. 7 lipca 2011 r. Dzięki regulacji wprowadzonej ww. przepisem mogą nadal funkcjonować, m. in. istniejące dotychczas zakłady przemysłowe zlokalizowane na terenie uzdrowiska, a tym samym nie zachodzi konieczność ich likwidacji. Brak takiej regulacji oznaczałby koniczność zakończenia działalności m.in. przez zakłady przemysłowe istniejące w dniu wejścia w życie art. 38a ustawy uzdrowiskowej. Jeżeli uznać, tak jak twierdzi wnioskodawca, że przepis art. 11 ust 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej znosi wszelkie zakazy określone w art. 38a ustawy uzdrowiskowej w odniesieniu do zakładów przemysłowych istniejących w dniu wejścia w życie tego przepisu, to oznaczałoby, że funkcjonujący nawet w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zakład przemysłowy prowadzący działalność w niewielkim rozmiarze mógłby zostać rozbudowany bez żadnych ograniczeń, a tym samym przekształcony w wielki zakład przemysłowy (fabrykę) prowadzący produkcję na dużą skalę.

Zaprezentowane przez stronę rozumienie art. 11 ust 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej stałoby w oczywistej sprzeczności z założeniem racjonalnego ustawodawcy. Takie rozumienie ww. przepisu oznaczałoby także, iż art. 38a ustawy uzdrowiskowej ma zastosowanie wyłącznie do planowanych nowych obiektów, w szczególności zakładów przemysłowych. Z uwagi na to, że przepis ten nie zezwala na powstawanie nowych zakładów przemysłowych, byłby on zbędny (martwy) w części dotyczącej m. in. zakazu rozbudowy obiektu wchodzącego w skład zakładu przemysłowego. Racjonalny ustawodawca nie ustanawia martwych przepisów prawa. Zatem założenie racjonalnego ustawodawcy również z powyższego względu nie pozwala uznać interpretacji art. 11 ustawy zaprezentowanej przez Wnioskodawcę za prawidłową. Należy podkreślić, że podstawą lecznictwa uzdrowiskowego są naturalne surowce lecznicze oraz klimat występujący na terenie całego uzdrowiska. Działanie zakładu przemysłowego w którejkolwiek ze stref ochrony uzdrowiskowej może negatywnie wpływać na właściwości lecznicze klimatu i fizjografię uzdrowiska, co dyskwalifikuje dany obszar z punktu widzenia możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego. Zatem dopuszczenie budowy (rozbudowy, nadbudowy, odbudowy) dotychczas istniejących zakładów przemysłowych bez ograniczeń prowadziłoby w konsekwencji do utraty przez dany obszar statusu uzdrowiska.

Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 21 kwietnia 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości.

Pełnomocnik postanowieniu zarzucił naruszenia art. 11 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej w zw. z art. 38a ust. 3 w zw. z art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a uzdrowiskowej przez "jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej oznacza, że istniejące dotychczas zakłady przemysłowe, zlokalizowane na "terenie uzdrowiska, mogą dalej funkcjonować, natomiast obowiązuje zakaz ich odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy tymczasem przepis ten znosi wszelkie zakazy określone w art. 38a ustawy uzdrowiskowej w odniesieniu do zakładów przemysłowych, które istniały przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 7 lipca 2011 r. wskutek czego odbudowa, rozbudowa, nadbudowa zakładów przemysłowych powstałych przed w/w datą na obszarze uzdrowiska jest dopuszczalna".

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego "oraz nakazanie temu ministrowi na podstawie art. 145a par. 1 p.p.s.a dokonania uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy dla Inwestycji" i o zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że zgodnie z art. 38a ust. 3 w związku z art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej w zw. z art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego zabrania się rozbudowy zakładów przemysłowych w strefie C ochrony uzdrowiskowej. Art. 38a w całości został dodany do ustawy na podstawie art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 4 marca 2011 r. o zmianie ustawy uzdrowiskowej. Jednocześnie ustawa z 4 marca 2011 r. w art. 11 ust. 1 wprowadziła zapis, zgodnie z którym art. 38a dodanego tą ustawą nie stosuje się do zakładów przemysłowych, które istniały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, zakaz wynikający z art. 38a ust. 3 w związku z art. 38a ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej, z uwagi na wyłączenie przewidziane w art. 11 ust. 1 ustawy z 4 marca 2011 r., nie dotyczy planowanej inwestycji, ponieważ zakład produkcyjny "[...]", istniał przed dniem 7 lipca 2011 r. Wskutek tego planowana Inwestycja jest dopuszczalna.

Ustawodawca w art. 38a ust. 1 pkt 1 ustawy uzdrowiskowej mówiąc o budowie nie ograniczył tego pojęcia tylko do budowy nowego obiektu budowlanego, ale odwołał się do rozumienia tego pojęcia zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Art. 3 pkt 6 tej ustawy definiuje pojęcie budowy nie tylko jako wykonywanie nowego obiektu budowlanego, ale także jako odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, czyli obiektu, który istniał lub już istnieje. Pojęcie budowy, poprzez definicję robót budowlanych zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, będzie obejmowało również przebudowę, montaż, remont lub rozbiórkę obiektu budowlanego, co ma miejsce w przypadku planowanej Inwestycji.

Odnosząc się do stanowiska, zajętego przez organ, pełnomocnik skarżącej wskazał, że bardzo podobnej sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II OSK 200/16, gdzie wprost podważył tego rodzaju rozumowanie wskazując, iż "nie podziela wykładni wedle której intencją ustawodawcy tworzącego art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę uzdrowiskową było jedynie pozwolenie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych zakładów przemysłowych istniejących przed dniem wejścia w życie art. 38a. Po pierwsze, z ww. przepisu, jak i z innych regulacji nie wynika, aby prawodawca miał zamiar wyrazić jedynie przyzwolenie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych dotychczasowych zakładów przemysłowych a mógł uczynić to wprost, bez konieczności odwoływania się do przepisu art. 38a. Po drugie, przyjmując założenie o racjonalności prawodawcy, gdyby uwzględnić sugerowane przez stronę znaczenie art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, który zezwalać miałby jedynie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych zakładów przemysłowych istniejących przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej, bez możliwości ich odbudowy, rozbudowy, czy nadbudowy, należałoby stwierdzić, że przepis art. 11 ust. 1 jest zbędny. Już bowiem samodzielnie obowiązujący przepis art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a oznaczałby zakaz nie tylko wykonania obiektu budowlanego (zakładu przemysłowego), ale i jego, odbudowy, rozbudowy czy nadbudowy. Żaden inny przepis nie wprowadzał przy tym konieczności zlikwidowania w strefach uzdrowiskowych istniejących zakładów przemysłowych".

Ponadto odnosząc się do argumentacji Ministra Zdrowia odwołującej się do negatywnego wpływu, jaki może nieść za sobą rozbudowa czy nadbudowa zakładów przemysłowych na walory lecznicze obszaru uzdrowiskowego m.in. poprzez zwiększoną emisję hałasu i negatywne oddziaływanie na istniejącą na tym obszarze florę i faunę pełnomocnik skarżącej powołał się na to, że NSA w ww. wyroku stwierdził, iż "należy wskazać, że powołane okoliczności powinny być oceniane przez pryzmat szeroko rozumianych przepisów związanych z ochroną środowiska i spełnienia norm przepisami tymi określonymi, na kolejnych etapach procedury poprzedzającej ewentualne pozwolenie na rozpoczęcie prac budowlanych".

Dla tej inwestycji Burmistrz Miasta N. wydał [...] lutego 2022 r. zgodną z prawem decyzję nr [...] ustalająca jej środowiskowe uwarunkowania, wskazując wyraźnie, iż zabezpieczenie sfer związanych z fauną i florą oraz normami hałasu przez inwestora jest możliwe i jednocześnie wskazuje jakie obowiązki w zakresie ich zabezpieczenia Inwestor ma spełnić.

W przypadku realizowanej przez skarżącą w roku 2017 innej tego rodzaju inwestycji tj. budynku stacji uzdatniania wody na terenie zakładu przemysłowego również usytuowanej w miejscu nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego Minister Zdrowia dokonał na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. milczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (w załączeniu kopia decyzji wraz ze wzmianką o uzgodnieniu na końcu strony pierwszej tej decyzji). W dwóch sprawach pod względem prawnym identycznych Minister Zdrowia dokonał więc dwóch zupełnie różnych rozstrzygnięć, pierwszego prawidłowego pozytywnego i drugiego niniejszym zaskarżanego bezpodstawnie negatywnego.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszały prawo, a skarga była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że bardzo trafnie wskazał pełnomocnik skarżącej na istotę niniejszej sprawy i to, że analogiczna argumentacja organu - mająca przemawiać za odmową uzgodnienia projektu warunków zabudowy, a opierająca się na dokonywanej przez Ministra Zdrowia wykładni art. 11 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej w zw. z art. 38a ust. 3 i art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej – została negatywnie oceniona prawnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 200/16 (CBOSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela ocenę prawną, wyrażoną przez NSA w ww. wyroku. Zdając sobie sprawę z tego, że nie wiąże ona w tej sprawie prawnie Ministra Zdrowia (art. 153 p.p.s.a. a contrario) tut. Sąd podkreśla jednak, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego też organ administracji publicznej, dowolnego szczebla, orzekając w sprawie - o podobnym stanie prawnym i w zakresie regulowanym przepisami, które były już przedmiotem prawnej oceny sądu - w sposób całkowicie sprzeczny z już wyrażoną w wyroku sądowym oceną prawną i dokonaną wykładnią przepisów mających zastosowanie, powinien przynajmniej odnieść się do odmiennego poglądu judykatury. Powielanie przez organ błędnego prawnie stanowiska, co stwierdzone było wyrokiem sądu, nie stanowi bowiem o prawidłowym uzasadnieniu prawnym decyzji w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. i nie jest poprawnym wyjaśnieniem przesłanek rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 11 k.p.a.

Istotą niniejszej sprawy jest należyta wykładnia art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej. Zdaniem Ministra Zdrowia, wykładnia tego przepisu prowadzi wyłącznie do takiego wniosku, że istniejące dotychczas zakłady przemysłowe, zlokalizowane na terenie uzdrowiska mogą dalej funkcjonować, natomiast obowiązuje zakaz ich odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 38a ust. 3 i art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej. Wykładnia przyjęta przez organ jest całkowicie błędna.

Dodany do ustawy uzdrowiskowej (art. 1 pkt 24 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej) art. 38a w ust. 1 pkt 1 lit. a stanowi, że "W strefie "A" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...), zakładów przemysłowych", zaś zgodnie z dodanym art. 38a ust. 3, "w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 9, 11 i 12 oraz w ust. 2 pkt 2". Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej, art. 38a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nowo nadawanym, nie stosuje się do zakładów przemysłowych, budynków, obiektów, autostrad i dróg ekspresowych, parkingów, stacji, zapór oraz urządzeń, które istniały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Intencją ustawodawcy - wbrew stanowisku organu - nie było jednak jedynie pozwolenie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych zakładów przemysłowych, istniejących przed dniem wejścia w życie art. 38a, gdyż – jak słusznie zauważył NSA w ww. wyroku, "z ww. przepisu, jak i z innych regulacji nie wynika aby prawodawca miał zamiar wyrazić jedynie przyzwolenie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych dotychczasowych zakładów przemysłowych a mógł uczynić to wprost, bez konieczności odwoływania się do przepisu art. 38a".

Słusznie też stwierdził Sąd Naczelny w ww. wyroku – wychodząc z założenia tzw. racjonalnego ustawodawcy - że "gdyby uwzględnić sugerowane przez stronę skarżącą znaczenie art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, który zezwalać miałby jedynie na dalsze funkcjonowanie w strefach uzdrowiskowych zakładów przemysłowych istniejących przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej, bez możliwości ich odbudowy, rozbudowy, czy nadbudowy, należałoby stwierdzić, że przepis art. 11 ust. 1 jest zbędny. Już bowiem samodzielnie obowiązujący przepis art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a oznaczałby zakaz nie tylko wykonania obiektu budowlanego (zakładu przemysłowego), ale i jego odbudowy, rozbudowy czy nadbudowy. Żaden inny przepis nie wprowadzał przy tym konieczności zlikwidowania w strefach uzdrowiskowych istniejących zakładów przemysłowych.

Skoro zatem prawodawca, pomimo dodania do ustawy art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a wprowadzającego zakaz m.in. rozbudowy, nadbudowy, które to roboty budowlane mogą być wykonywane wyłącznie w stosunku do istniejących obiektów budowlanych (zakładów przemysłowych), za celowe uznał ustanowienie art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, to oznacza, że miał na względzie nie tyle pozostawienie w strefach uzdrowiskowych zakładów przemysłowych, ale również niestosowanie wszystkich zakazów obejmujących swym zakresem roboty budowlane, mieszczące się w pojęciu budowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Za taką wykładnią przemawia również wykładnia językowa spornego przepisu".

Minister Zdrowia, uzasadniając zaskarżone postanowienie odmowne, wskazał na ogólnikowe uwarunkowania potencjalnego wpływu uzgadnianej inwestycji na "właściwości lecznicze klimatu i fizjografię uzdrowiska", co – zdaniem organu - ma dyskwalifikować "dany obszar z punktu widzenia możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego". Takie stwierdzenie po pierwsze nie zostało jednak przez organ w żaden sposób uzasadnione w odniesieniu do zamierzonej inwestycji i postrzeganego przez Ministra "dyskwalifikującego wpływu". Po drugie zaś, jak słusznie wyjaśnił to NSA w ww. wyroku, "odnosząc się do (...) argumentacji odwołującej się do negatywnego wpływu jaki może nieść za sobą rozbudowa czy nadbudowa zakładów przemysłowych na walory lecznicze obszaru uzdrowiskowego m.in. poprzez zwiększoną emisję hałasu i negatywne oddziaływanie na istniejącą na tym obszarze florę i faunę, na klimat i fizjografię uzdrowiska, należy wskazać, że powołane okoliczności powinny być oceniane przez pryzmat szeroko rozumianych przepisów związanych z ochroną środowiska i spełnienia norm przepisami tymi określonymi, na kolejnych etapach procedury poprzedzającej ewentualne pozwolenie na rozpoczęcie prac budowlanych".

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Minister Zdrowia naruszył zarówno art. 6 k.p.a. poprzez odmowę uzgodnienia warunków zabudowy w wyniku błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, jak i art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy uzdrowiskowej w zw. z art. 38a ust. 3 i art. 38a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy uzdrowiskowej, której ta błędna wykładnia dotyczyła. Tym samym, organ orzekając ponownie, naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia, wydanego przez siebie. Nie podając ww. podstawy prawnej ponownego rozstrzygnięcia Minister Zdrowia naruszył też art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten został również i dlatego naruszony, że organ dokonując błędnej wykładni ww. przepisów materialnoprawnych, nie mógł sporządzić prawidłowego uzasadnienia prawnego, tym samym nie mógł podać prawidłowych przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.).

Ponownie rozpoznając wniosek o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, tym razem już związany dokonaną oceną prawną tut. Sądu (art. 153 p.p.s.a.), Minister Zdrowia pozytywnie uzgodni ten projekt – o ile nie stwierdzi innych, niż wymienione w zaskarżonym postanowieniu i postanowieniu je poprzedzającym, okoliczności uzasadniających odmowę uzgodnienia.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 256) zasądzając na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu i kosztów zastępstwa procesowego. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.