Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 144/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 art. 33 par. 2 i par. 4  art. 29 par. 2 pkt 1  art. 111 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 108 par. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Teza: 1.Wystawianie i przyjmowanie "pustych" faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług przez dłuższy czas, np. okres kilkudziesięciu miesięcy, przy uwzględnieniu obowiązku zapłaty podatku wynikającego z treści art. 108 ustawy o VAT, implikuje powstanie zaległości podatkowych i w konsekwencji uprawnia organy podatkowe do uznania, iż zaistniała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 ord. pod.

2.Dochodzenie przez organ podatkowy należności publicznoprawnej od osoby trzeciej, w wyniku dokonanej przez podatnika darowizny majątku na rzecz członka rodziny (męża), stanowi utrudnienie egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 ord. pod.

TEZY

1.Wystawianie i przyjmowanie "pustych" faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług przez dłuższy czas, np. okres kilkudziesięciu miesięcy, przy uwzględnieniu obowiązku zapłaty podatku wynikającego z treści art. 108 ustawy o VAT, implikuje powstanie zaległości podatkowych i w konsekwencji uprawnia organy podatkowe do uznania, iż zaistniała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 ord. pod.

2.Dochodzenie przez organ podatkowy należności publicznoprawnej od osoby trzeciej, w wyniku dokonanej przez podatnika darowizny majątku na rzecz członka rodziny (męża), stanowi utrudnienie egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 ord. pod.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. orzekł o zabezpieczeniu na majątku skarżącej należności z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. w przybliżonej łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz odsetek za ten okres w kwocie [...] zł.

W złożonym odwołaniu skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z błędnym założeniem, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, a brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub uczynić bezskuteczną przyszłą egzekucję. Zdaniem strony, organ pierwszej instancji błędnie odwołał się do szacunkowej wysokości przyszłego zobowiązania, a także do okoliczności związanych z ustaleniem istnienia i wysokości tego zobowiązania, które w ocenie skarżącej nie są istotne

i przesądzające dla wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Strona ponadto zarzuciła, że organ nie odniósł się do sytuacji majątkowej podatnika.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli prowadzonej przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. ustalono,

iż zachodzą okoliczności rodzące realną i uzasadnioną obawę uchylenia się przez podatnika od uiszczenia zobowiązań.

Przede wszystkim, przed wydaniem przedmiotowej decyzji, w wyniku kontroli, stwierdzono, iż strona prowadząc działalność w zakresie handlu złomem, w okresie od stycznia do grudnia 2009 r., ujęła w ewidencji i rozliczyła w deklaracjach VAT-7 podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez P.H.U. S. P. A., A.-M. sp. z o. o., T. T. K., P.H.U. A. M. P., Z. H.-U. E. E. L.-S., Z. K. w P. K., Z. P. B., P.P.H.U. A. s. c. B. S., A. F. Skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT nieuprawniających do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku w fakturach tych naliczonego. Nadto większość zakupionego przez stronę złomu wynikała właśnie z faktur zakupów wystawionych przez podmioty, wobec których organ kontroli skarbowej wydał decyzje określające zobowiązania z tytułu art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług lub podmiotów wystawiających tzw. puste faktury. Dotyczy to takich podmiotów jak PHU S. A. P., A.-M. sp. z o. o., PHU A. M. P. i T. T. K.. Nie bez znaczenia jest również to, iż sama skarżąca wystawiła 243 puste faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych na podmioty CMC C. sp. z o. o., S. sp. z o. o., ZPZ S.-M. sp. z o. o., Z. sp. z o. o., S. sp. z o. o., T. sp. z o. o., E. S. sp. z o. o., S. P. sp. z o. o. i O. B. S.

Nie bez znaczenia jest również to, iż w toku czynności zabezpieczających w dniu 26 września 2011 r. dokonano zajęcia ruchomości, tj. samochodu ciężarowego marki S. o nr rej. [...], samochodu osobowego marki J. C. o nr rej. [...], przyczepy ciężarowej marki R. o nr rej. [...], przyczepy ciężarowej J. o nr rej. [...]. Nadto dokonano zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego w [...] S.A. w K. oraz wynagrodzenia za pracę w Gimnazjum im. W. w P. K. Wystąpiono także z wnioskiem o wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości położonej w P. K., jednakże w chwili wpisu nie była już ona własnością skarżącej, lecz jej małoletniej córki K. T. (umowa darowizny z dnia 23 sierpnia 2011 r.).

Odnosząc się do dochodów skarżącej, organ podał, że strona w zeznaniu

o wysokości osiągniętego dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku podatkowym 2010 (PIT-36), z tytułu prowadzonej na własne nazwisko pozarolniczej działalności gospodarczej wykazała przychód w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości [...] zł, dochód w kwocie [...] zł, dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł. Łączny dochód skarżącej wyniósł [...] zł.

Organ podkreślił, że po wszczęciu postępowania kontrolnego, które nastąpiło w dniu 01 kwietnia 2011 r. strona dokonała czynności polegających na zbyciu składników majątkowych. Mianowicie po ustanowieniu rozdzielności majątkowej na podstawie majątkowej umowy małżeńskiej z M. T. (akt notarialny z dnia 11 kwietnia 2011 r. Repertorium A [...]) skarżąca dokonała darowizny (akt notarialny z dnia 11 kwietnia 2011 r. Repertorium A [...]) na rzecz małżonka M. T. udziału stanowiącego połowę we współwłasności zabudowanej nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...]. Ponadto razem z małżonkiem strona dokonała darowizny na rzecz małoletniej córki K. T. zabudowanych oraz niezabudowanych nieruchomości położonych w P. K. (akt notarialny z dnia 23 sierpnia 2011 r. Repertorium A [...]). Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że skarżąca zbyła majątek, co może utrudnić lub udaremnić egzekucję, a działania takie wyczerpują znamiona przesłanki dokonania zabezpieczenia w trybie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, dowody zgromadzone w postępowaniu kontrolnym oraz wnioski wywiedzione z dokumentów dostępnych organowi podatkowemu z urzędu są wystarczające dla powzięcia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Uzasadnia ją również relacja pomiędzy znaczną kwotą zobowiązania podatkowego a stanem majątkowym, który uległ zmniejszeniu. Wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę, jak i dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej, nie gwarantują spłaty zobowiązania, a zbycie składników majątkowych, jak i nierzetelne prowadzenie działalności gospodarczej wskazują, że strona może unikać dobrowolnej spłaty zobowiązań. Dlatego organ zabezpieczył majątek ruchomy, wierzytelności z rachunku bankowego oraz wynagrodzenie za pracę. Zajęcia te mają na celu umożliwienie przeprowadzenia skutecznej egzekucji w przypadku nie uregulowania należności.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ stwierdził, że wprawdzie sytuacja finansowa podatnika nie jest zła, jednak zarówno niewykazywanie rzeczywistego obrotu gospodarczego, jak i zbycie majątku stanowią podstawę uznania, iż zachodzą uzasadnione obawy, że strona nie ureguluje zobowiązań, a nawet może utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niepoczynienia ustaleń faktycznych, dotyczących posiadanego majątku, organ wskazał, że w toku czynności zabezpieczających nie udało się sporządzić ze stroną protokołu o stanie majątkowym z uwagi na odmowę składania wyjaśnień na etapie wszczęcia postępowania zabezpieczającego (odmowa złożenia podpisu). Bierna postawa podatnika świadczy o braku dobrej woli we współpracy z organem podatkowym.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, przy braku w przedmiotowej sprawie ustawowych przesłanek zabezpieczenia na majątku strony zobowiązań podatkowych oraz błędną ocenę materiału zebranego w sprawie polegającą na błędnym wnioskowaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez stronę wykonane, bez wskazania w oparciu o konkretny materiał dowodowy sprawy okoliczności uzasadniających taką obawę, w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że założenie leżące u podstaw wydanej decyzji zostało oparte na błędnych przesłankach, nie mieszczących się w zakresie normy art. 33 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim strona za całkowicie chybiony i tworzący jedynie pozory istnienia podstawy zabezpieczenia uznała argument wskazujący na fakt zbywania poszczególnych składników majątku. Skarżąca nie zgodziła się również z odwołaniem się organu do szacunkowej wysokości przyszłego zobowiązania, a także do okoliczności związanych z ustalaniem istnienia i wysokości tego zobowiązania. Zarzuciła, że przyjęta przez organ teza, iż podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie została potwierdzona dotąd w wydanej decyzji, a ponadto została oparta na ustaleniach nie dotyczących skarżącej, a jedynie jej kontrahentów. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, fakt toczącego się postępowania kontrolnego wobec podatnika i prognoza co do wysokości ewentualnego zobowiązania, nie jest przesłanką stosowania zabezpieczenia w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie zostały one wyrażone w wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki do wydania decyzji zabezpieczającej, czy odliczanie podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistego obrotu gospodarczego oraz dokonanie rozdzielności majątkowej na podstawie majątkowej umowy małżeńskiej, następnie zbycie nieruchomości w drodze umowy darowizny na rzecz męża i niepełnoletniej córki, dawały podstawę do dokonania zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku podatnika.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej ord. pod., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 ord. pod.).

Zasadniczą przesłanką, której spełnienie stwarza uzasadnienie dla zabezpieczenia, to obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Jako przykład zdarzeń, które taką obawę kreują, ustawodawca wskazał na niewywiązywanie się podatnika z jego zobowiązań publicznoprawnych, jak i dokonywanie działań w sferze prywatnoprawnej w postaci czynności, których skutkiem jest utrata prawa własności majątku.

Uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w art. 33 § 1 zd. 1 in fine o.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. [...] Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1011/11, LEX nr 1110749).

Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, LEX nr 785839 oraz wyrok NSA z 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10, LEX nr 1068121). Użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie w wyniku egzekucji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 432/09, LEX nr 748238).

W stanie faktycznym sprawy organ uznał, że zaistniałe okoliczności wyczerpują przesłanki zastosowania zabezpieczenia na podstawie art. 33 § 1 i § 2 ustawy ord. pod., zachodzi bowiem w warunkach opisanych w tych przepisach uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Ustalono, że skarżąca nie dokonywała rzeczywistego obrotu złomem, wystawiła 243 faktury na łączną kwotę ponad [...] zł, w tym VAT w wysokości ponad [...] zł oraz obniżała podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur niedokumentujących rzeczywistego obrotu złomem. Większość faktur zakupu złomu została wystawiona przez podmioty, wobec których organy podatkowe wystawiły decyzje na podstawie art. 108 VAT ("S." A. P., "A.-M." Spółka z o.o., "A." M. P., "T." T. K.).

Brak rzeczywistego obrotu w wystawionych przez skarżącą fakturach, implikuje obowiązek zapłaty podatku z dokumentów tych wynikającego, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Obowiązek zapłaty podatku jest bowiem niezależny od tego czy przedmiotowe faktury dokumentują faktyczne czynności. Powołany przepis stanowi wprost, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Nawet zatem w sytuacji, gdy faktura jest "pusta", nie dokumentuje żadnej czynności, podatek zeń wynikający winien być przez wystawcę zapłacony. Odliczanie podatku naliczonego z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji, skutkuje w takim przypadku powstaniem zaległości w podatku do towarów i usług. Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, świadomość podatnika w zakresie prowadzonego procederu, jeśli się przy tym uwzględni fakt wystawiania i przyjmowania "pustych" faktur od stycznia 2009 r. i okoliczność, że decyzja o zabezpieczeniu została wydana przez organ I instancji w dniu 23 września 2011 r., to uprawniona staje się konstatacja, że w stanie faktycznym sprawy ziściła się przesłanka trwałego nieuiszczania wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Skarżąca nie płaciła bowiem podatku z faktur nieodzwierciedlających stanu rzeczywistego przez okres ponad 32 miesięcy.

Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241).

Stwierdzić wobec powyższego należy, że wystawianie i przyjmowanie "pustych" faktur oraz wykorzystywanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług przez dłuższy czas, np. okres kilkudziesięciu miesięcy, przy uwzględnieniu obowiązku zapłaty podatku wynikającego z treści art. 108 ustawy o VAT, implikuje powstanie zaległości podatkowych i w konsekwencji uprawnia organy podatkowe do uznania, iż zaistniała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 4 ord. pod.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie podnieść dalej trzeba, że po wszczęciu postępowania kontrolnego, które nastąpiło w dniu 01 kwietnia 2011 r. skarżąca dokonała czynności polegających na zbywaniu składników majątkowych, co skutkuje zaistnieniem drugiej z wymienionych w art. 33 § 1 ord. pod. przesłanek egzemplifikacji obawy niewykonania zobowiązań. Po ustanowieniu rozdzielności majątkowej na podstawie majątkowej umowy małżeńskiej z M. T. (akt notarialny z 11 kwietnia 2011 r.), skarżąca dokonała darowizny w tym samym dniu na rzecz M. T. udziału stanowiącego połowę we współwłasności zabudowanej nieruchomości objętej księgą wieczystą o stosownym numerze. Ponadto razem z małżonkiem dokonała darowizny udokumentowanej aktem notarialnym (Repertorium A [...]) na rzecz małoletniej córki K. T. zabudowanych oraz niezabudowanych nieruchomości położonych w P. K.

Tylko w części można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że czynności prawne dokonane przez skarżącą, mające za przedmiot składniki jej majątku, nie mają wpływu na możliwość zaspokojenia z tych składników ewentualnych przyszłych zobowiązań podatkowych, w związku z tym czynności te nie należą do czynności, o których mowa w art. 33 § 1 ord. pod. Przede wszystkim podnieść wypada, że zobowiązania podatkowe, które znajdą się w decyzji określającej ich wysokość, nie są zobowiązaniami przyszłymi. Decyzją deklaratoryjną – określającą wysokość tych zobowiązań, zostaną one bowiem jedynie potwierdzone. Zauważyć dalej należy, że wprawdzie w myśl art. 29 § 2 pkt 1 ord. pod. skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej, jak i ewentualnie można byłoby rozważać odpowiedzialność małżonka skarżącej jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 111 § 1 ord. pod., to jednak już w stosunku do małoletniej córki, ze względu choćby na zapis art. 111 § 2 ord. pod., twierdzenia skarżącej należy uznać za nieusprawiedliwione. Poza tym godzi się podkreślić, iż dochodzenie przez organ podatkowy należności publicznoprawnej od osoby trzeciej, w wyniku dokonanej przez podatnika darowizny majątku na rzecz członka rodziny (męża), stanowi utrudnienie egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 ord. pod. Tym samym, w przekonaniu Sądu, za usprawiedliwioną należy uznać obawę organów podatkowych, ze względu na zbywanie przez skarżącą majątku, co do niewykonania przez nią zobowiązań podatkowych.

Dokonanie zabezpieczenia uzasadnia także relacja pomiędzy znaczną kwotą zobowiązań, a stanem majątkowym, który uległ w wyniku dokonanych przez skarżącą czynności cywilnoprawnych zmniejszeniu. Wysokość uzyskiwanych przez skarżąca dochodów z pracy i działalności gospodarczej, nie gwarantują spłaty zobowiązań, a zbycie składników majątkowych, jak i nierzetelne prowadzenie działalności gospodarczej wskazuje, że skarżąca może unikać dobrowolnej spłaty zobowiązań podatkowych wynikających z przyszłej decyzji.

Zasadnie organ podatkowy uznał, w odniesieniu do zarzutu niepoczynienia ustaleń faktycznych dotyczących posiadanego majątku, że w toku czynności zabezpieczających 26 września 2011 r., nie udało się ze skarżącą sporządzić protokołu o stanie majątkowym, z uwagi na odmowę składania wyjaśnień. Powyższe stanowi o braku woli współpracy z organem podatkowym. Jest to okoliczność, która potwierdza obawę co do dobrowolnego uiszczenia zobowiązań podatkowych przez skarżącą. Na niekorzyść skarżącej świadczy też fakt – co zauważył w decyzji organ odwoławczy – nieskorzystania przez skarżącą, mimo pouczenia, z możliwości zabezpieczenia w formach, o których mowa w art. 33d ord. pod.

W przekonaniu Sądu, dokonanie w zaistniałym stanie faktycznym sprawy zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku skarżącej, poprzez wydanie decyzji zabezpieczającej w oparciu o art. 33 ord. pod., stanowiło legalne działanie organów podatkowych.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

E. Kruppik-Świetlicka H. Adamczewska-Wasilewicz D. Dudra