Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 280/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art, 8, art 43
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia

[...] lutego 2020 r., nr [...], [...], utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], w sprawie oddalenia skargi A. S. (dalej: zobowiązany, skarżący) na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 marca 2012 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Obowiązek objęty tymi tytułami wykonawczymi dotyczył zaległości

z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lutego do września

2008 r. oraz od czerwca do września 2010 r., składek na ubezpieczenie społeczne

za okres od marca do września 2008 r. oraz od maja do września 2010 r., a także składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

za okres od sierpnia do września 2008 r. oraz od czerwca do września 2010 r.

W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. zobowiązany, powołując się

na art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.e.a."), złożył skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

W uzasadnieniu skargi zobowiązany zarzucił organowi egzekucyjnemu rażące naruszenie prawa z uwagi na dopuszczenie się przewlekłości całego postępowania oraz nieuzasadnionej, wieloletniej bezczynności w swoich działaniach. Na potwierdzenie swoich argumentów zobowiązany powołał się na przepisy Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo. Zobowiązany podniósł, że postępowanie egzekucyjne trwało od listopada 2011 r., tj. od 7 lat, a jego nieuzasadnione przedłużanie doprowadziło do niemal podwojenia faktycznego zadłużenia wobec ZUS z uwagi na wysokie koszty odsetek. Dodatkowo wskazał, że wskutek braku działań organu egzekucyjnego, będąc nieświadomy istnienia zadłużenia z uwagi na nieotrzymanie żadnej korespondencji, nie miał szansy zareagować, podjąć się spłaty zadłużenia i zatrzymania biegu odsetek. Zdaniem zobowiązanego, organ zobligowany był do należytego i wyczerpującego informowania strony na każdym etapie postępowania, aby strona nie ponosiła szkody, dodatkowo obowiązany był podejmować wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy oraz działać w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności. Wobec powyższego zobowiązany wniósł o zajęcie stanowiska w sprawie przewlekłości postępowania egzekucyjnego, o wstrzymanie tego postępowania, a także zatrzymanie biegu naliczania odsetek z powodu braku ostatecznego rozstrzygnięcia co do wniosku o ich umorzenie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalił skargę

na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie

ww. tytułów wykonawczych.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. zobowiązany wniósł zażalenie

na powyższe postanowienie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną

w poprzednim piśmie oraz wnosząc o zajęcie stanowiska w sprawie przewlekłości postępowania egzekucyjnego, uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz zatrzymanie biegu naliczania odsetek z powodu braku ostatecznego rozstrzygnięcia co do wniosku o ich umorzenie.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ powołał się na stosowne przepisy u.p.e.a., mające zastosowanie w sprawie i wskazał, że ww. tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu nr [...], nr [...], nr [...] zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu [...] marca 2012 r., w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U z 2017 r. poz. 1257; dalej w skrócie: "K.p.a.") W odpowiedzi na dokonane zajęcie bank zawiadomił organ o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na brak rachunku. Z akt sprawy wynikało także, że organ egzekucyjny podejmował szereg działań mających na celu ustalenie majątku zobowiązanego i zakończenie egzekucji.

Organ egzekucyjny opisał także podjęte przez niego działania. Jednakże zajęcia nie mogły być realizowane z powodu braku środków na rachunkach czy zamknięcia rachunku. W ocenie organu odwoławczego, organ egzekucyjny w czasie prowadzenia przedmiotowej sprawy dokonywał wielu czynności celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a następnie przeprowadzenia egzekucji względem zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutów zobowiązanego związanych z faktem, że będąc nieświadomym istnienia zadłużenia z uwagi na nieotrzymanie żadnej korespondencji z ZUS, nie miał on szansy zareagować, organ wyjaśnił, że o wszystkich czynnościach dokonywanych przez organ egzekucyjny zobowiązany był skutecznie informowany. Cała korespondencja kierowana była na adres zamieszkania zobowiązanego, którym posługuje się on do tej pory. Z akt sprawy wynikało, że przesyłki zostały skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi (matce zobowiązanego - E. S.).

Ustosunkowując się z kolei do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, organ wskazał, że wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, natomiast organ nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie przyczyn, które uzasadniałyby jego wstrzymanie.

Odnośnie do zatrzymania biegu naliczania odsetek z powodu braku ostatecznego rozstrzygnięcia co do wniosku o ich umorzenie, organ wyjaśnił,

że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją

nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. nr [...] z dnia

[...] października 2019 r. o odmowie umorzenia odsetek.

W związku z powyższym, dokonując oceny prawidłowości działania organu egzekucyjnego, organ odwoławczy nie dopatrzył się przewlekłości w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, ani postępowania niezgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 K.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zaskarżył w całości postanowienie organu odwoławczego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wbrew ciążącemu na organie II instancji, na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego i załatwienia sprawy, wyrażające się (co najmniej) w:

a) błędnym (i dowolnym) przyjęciu, to jest wbrew literalnej treści oświadczenia E. S. z dnia [...] kwietnia 2019 r., że tytuły wykonawcze zostały skutecznie doręczone w trybie art. 43 K.p.a. skarżącemu A. S. w dniu [...] marca 2012 r., podczas gdy - obok przesyłki z ZUS,

o której mowa w ww. oświadczeniu - E. S. w całości kwestionuje fakt rzekomego otrzymania przedmiotowej dokumentacji;

b) bezpodstawnym przyjęciu, iż "o wszystkich czynnościach dokonywanych przez organ egzekucyjny zobowiązany był skutecznie informowany", podczas gdy – z jednej strony - jak niezbicie wynika chociażby z treści powołanych

w skardze dowodów, skarżący do dnia [...] lutego 2019 r. nie posiadał żadnej wiedzy w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji toczącego się przeciwko jego osobie, z drugiej zaś strony – zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - od [...] marca 2012 r. do [...] lutego 2019 r. wymiana korespondencji w sprawie wyżej oznaczonej (o ile faktycznie ją prowadzono) odbywała się co najwyżej pomiędzy bliżej niedookreślonym "Bankiem" a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddziałem w S.,

c) bezpodstawnym przyjęciu, że czynności organu egzekucyjnego podejmowane w związku z ustaleniami majątkowymi dotyczącymi osoby skarżącego były celowe i terminowe, natomiast organ w czasie prowadzenia przedmiotowej sprawy dokonywał wielu czynności celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a następnie przeprowadzenia egzekucji względem zobowiązanego, co nie znajdowało swojego odzwierciedlenia w zgromadzonym na kanwie niniejszej sprawy materiale dowodowym;

d) całkowicie dowolnym przyjęciu, że "zobowiązany będąc już w posiadaniu wiedzy o istniejącym zadłużeniu (...) nie podejmował żadnych działań w celu jego uregulowania" - w opozycji do podjęcia rozlicznych działań przez skarżącego w tym zakresie;

e) niewyjaśnieniu przyczyn, dla których organ nie podjął jakichkolwiek czynności celem weryfikacji skuteczności doręczenia tytułów wykonawczych;

f) niewyjaśnieniu przyczyn, dla których organ zaniechał (chociażby) podjęcia próby nawiązania jakiegokolwiek kontaktu, w jakiejkolwiek formie

ze skarżącym w okresie 7 lat, to jest od 2012 do 2019 r. - w sytuacji, gdy miejsce zamieszkania (i adres do korespondencji skarżącego) pozostają niezmienne do dnia dzisiejszego;

2) art. 8 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, wyrażające się w ograniczeniu jego treści

w zasadzie li tylko do nader lakonicznego opisu przebiegu zatrudnienia

(i ubezpieczenia) skarżącego, jak również z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, przytoczonych przez stronę w skardze, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiło kontrolę zaskarżonej decyzji;

3) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia;

4) art. 12 K.p.a. i art. 35 § 3 K.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania

w przedmiotowej sprawie dłużej, aniżeli było to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekle), z oczywistym naruszeniem zasady wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania;

5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie

w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o:

1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie przewlekłości postępowania;

2) stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] złotych;

4) zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania; ewentualnie wniósł o:

5) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego

go postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1) następujących dokumentów: skargi na czynności egzekucyjne

z dnia [...] marca 2019 r., oświadczenia E. S. z dnia 15 kwietnia 2019 r., wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia

2019 r., wniosku o rozłożenie na raty należności głównej i umorzenie odsetek za zwłokę z dnia [...] sierpnia 2019 r. wraz z potwierdzeniem nadania, pisma

z dnia [...] września 2019 r. wraz z potwierdzeniem nadania, pisma z dnia

[...] września 2019 r. wraz z potwierdzeniem nadania, ponaglenia z dnia

[...] września 2019 r., ponaglenia z dnia [...] października 2019 r. wraz

z potwierdzeniem nadania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia

[...] października 2019 r., zawiadomienia z dnia [...] listopada 2019 r., skargi

z dnia [...] listopada 2019 r., skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego z dnia [...] listopada 2019 r., zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2019 r., zażalenia z dnia [...] grudnia 2019 r., ponaglenia z dnia [...] lutego

2020 r. wraz z potwierdzeniem nadania oraz wszystkich innych dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy;

2) przesłuchanie świadka E. S. oraz skarżącego

w charakterze strony na okoliczność ustalenia następujących faktów:

- przewlekłości postępowania egzekucyjnego toczącego się z udziałem skarżącego,

- daty powzięcia przez skarżącego informacji o postępowaniu egzekucyjnym toczącym się z jego udziałem,

- nieotrzymania przez E. S. korespondencji z dnia [...] marca 2012 r.,

o której mowa w zaskarżonym postanowieniu,

- nieprzekazywania jakiejkolwiek korespondencji organu skarżącemu przez E. S.,

- nieprzekazywania przez E. S. skarżącemu jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej przedmiotowej sprawy,

- pozornego charakteru czynności podejmowanych przez organ w toku prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego,

- intensywności, okresu oraz rodzaju czynności podejmowanych przez skarżącego od daty powzięcia informacji o postępowaniu egzekucyjnym toczącym się z jego udziałem; a także

- innych okoliczności faktycznych ujawnionych w toku przesłuchania osób,

o których mowa w punkcie 2, a związanych bezpośrednio z przedmiotem niniejszego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Wyjaśnić też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Niniejsza sprawa, ze względu na jej przedmiot (przewlekłość), została rozpoznana przez Sąd w tym trybie.

Skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie oddalił skargę na przewlekłość w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym, organ odwoławczy, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 K.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie oddalenia skargi A. S. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]

Na mocy art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W słowniczku ustawowym prawodawca wyjaśnia, że przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że określony w art. 54 § 1 up.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego.

Przez przewlekłość należy rozumieć długotrwałe prowadzenie postępowania w sprawie przez organy. Przy czym, chodzi o przedział czasowy trwania sprawy od momentu wszczęcia postępowania przed organem do jego zakończenia. Innymi słowy, o przewlekłości można mówić wtedy, "gdy postępowanie przed organem ciągnie się ponad miarę, za długo, powolnie, opieszale, nieefektywnie, a organ wprawdzie podejmuje czynności procesowe w sprawie, lecz nie są one skumulowane (czasowo i procesowo)..." (zob. M. Kotulski, Bezczynność a przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny, 2015, z. 4 str. 75) . Na takie rozumienie pojęcia przewlekłości wskazuje też wykładnia językowa , której należy dać pierwszeństwo w sytuacji braku legalnej definicji tego pojęcia. Słownik języka polskiego definiuje wyraz "przewlekły" jako "trwający długo, ciągnący się, przewlekający się długo, rozwlekły, długotrwały" (zob. Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN 2002, str.791). Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 238; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 oraz z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 publ. CBOSA). J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych : we Wrocławiu z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 116/16, W Warszawie z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 303/17, w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2018r. sygn. akt I SAB/Rz 1/18 )).

Przewlekłość postępowania obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W takim rozumieniu przewlekłość w prowadzeniu postępowania obejmuje również sytuację, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności mają charakter czynności zbędnych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.

Przewlekłość w postępowaniu egzekucyjnym należy więc utożsamiać z wadliwym działaniem organu egzekucyjnego w sytuacji posiadania majątku zobowiązanego, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji.

W rozpoznawanej sprawie z tego typu opieszałością nie mamy do czynienia bowiem brak majątku dłużnika, niewątpliwie przedłużał postępowanie, nie powodował jednak jego przewlekłości.

Tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu nr [...], nr [...], nr [...] zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu [...] marca 2012 r., w trybie art. 43 K.p.a., który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

W ten sposób doręczono skarżącemu całą korespondencje w sprawie, tj. upomnienia z [...] listopada 2011 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] listopada 2011 r. , zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z [...] listopada 2011 r., decyzję z [...] grudnia 2011 r. i jak już wskazano powyżej wszystkie tytuły wykonawcze.

Wbrew zatem zarzutom skargi, stwierdzić należy, że skarżący był skutecznie informowany o wszystkich czynnościach dokonywanych przez organ egzekucyjny. Cała korespondencja kierowana była na adres zamieszkania zobowiązanego, którym posługuje się on do tej pory. Z akt sprawy wynikało, że wszystkie przesyłki zostały skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi (matce zobowiązanego - E. S.), który podjął się oddania przesyłki adresatowi.

Na każdym zwrotnym poświadczeniu odbioru ww. korespondencji widnieje imię i nazwisko E. S., jej podpis oraz data doręczenia korespondencji.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że takie doręczenie traktowane jest jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata.

W świetle powyższego, niewiarygodnie brzmią zarzuty skarżącego, że nie był on informowany o toczącym się postepowaniu, a organ w tym zakresie zaniedbał swoje obowiązki.

Niewątpliwie organ egzekucyjny podejmował szereg czynności mających na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku.

Organ egzekucyjny podejmował także działania mające na celu ustalenie majątku zobowiązanego, jednakże na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie miał żadnego tytułu do ubezpieczeń.

W okresie od marca do grudnia 2015 r. zobowiązany zarejestrowany był jako osoba bezrobotna, niepobierająca zasiłku. Od stycznia 2016 r. do stycznia 2018 r. zobowiązany w dalszym ciągu nie posiadał żadnego tytułu do ubezpieczeń, z kolei organ nie miał żadnej informacji odnośnie prowadzonego dla niego rachunku bankowego. Od [...] lutego 2018 r. zobowiązany zatrudniony był na umowę o pracę, jednakże wynagrodzenie, jakie otrzymywał, utrzymywało się na poziomie najniższej krajowej.

Niewątpliwie, ilekroć organ powziął informację o prowadzonym na rzecz skarżącego rachunku bankowym, podejmował stosowne działania jednakże zajęcia nie mogły być realizowane z powodu braku środków na rachunkach czy zamknięcia rachunku. Organ egzekucyjny dokonywał zatem wielu czynności celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a następnie przeprowadzenia egzekucji.

Podkreślić należy, że podnosząc zarzuty przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego skarżący nie wskazał jakie konkretnie czynności powinny być przez organ egzekucyjny podjęte, celem wyegzekwowania obowiązku, a jednocześnie powstrzymania naliczania odsetek od istniejącej zaległości.

W ocenie Sądu, skarżący konsekwentnie ignoruje zasadę wynikającą z art. 6 § 1 u.p.e.a., według której w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Nadto skarżący nie zauważa, że najlepszym środkiem zapobiegającym prowadzeniu postępowania w sposób - zdaniem skarżącego – przewlekły, jest zapłata dochodzonej zaległości. Zapłata taka spowodowałaby efektywne wygaśnięcie zobowiązania, wskutek czego nie byłoby potrzeby dalszego prowadzenia jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. W ten sposób skarżący zrealizowałaby zresztą konstytucyjny obowiązek ponoszenia ciężarów publicznych (art. 84 Konstytucji RP). Składając skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania skarżący nie wskazał także, że przeprowadzenie egzekucji było możliwe wcześniej i nie podaje z jakiego majątku organ powinien to zrobić.

W ocenie Sądu, w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, 75, 77, 78 i 80 K p a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy sprawy, który pozwolił na rozstrzygnięcie sprawy, które zostało w sposób prawidłowy umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdzie wskazano uzasadnienia faktyczne i prawne. Nadto organy w sposób szczegółowy wyjaśniły podstawę prawną podjętych rozstrzygnięć.

Mając na uwadze wniosek dowodowy, zawarty w skardze, o przesłuchanie przed sądem zobowiązanego i jego matki wyjaśnić należy, że jest on niedopuszczalny. Przesłuchania świadków czy też strony nie mogą być przeprowadzane w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Art. 106 § 3 p.p.s.a., wyraźnie wskazuje, że sąd administracyjny może przeprowadzić (pod wskazanymi w tym przepisie warunkami) dowody uzupełniające jedynie z dokumentów.

Jeżeli chodzi natomiast o kserokopie pism i dokumentów załączonych do skargi stwierdzić należy, że nie są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (np.: wniosek o umorzenie postępowanie egzekucyjnego, wniosek o rozłożenie na raty zaległości głównej i umorzenie odsetek za zwłokę) lub stanowią materiał dowodowy, z którym Sąd się zapoznał (np.: skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego z [...] listopada 2019 r., zażalenie z [...] grudnia 2019 r.). Także dopuszczenie dowodu z oświadczenia świadka stanowiłoby naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zatem wnioski dowodowe skarżącego nie mogły zostać uwzględnione.

Wszystkie powyższe uwagi Sądu prowadzą do wniosku, że oddalając skargę zobowiązanego na przewlekłość postępowania egzekucyjnego organy nie naruszyły wskazywanych w skardze przepisów prawa.

Mając to na uwadze, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem podatkowego prawa materialnego bądź z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.