Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3378/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego postanawia odmówić adwokatowi A. G. przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat A. G. .

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oddalił skargę oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz pełnomocnika z urzędu kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

W dniu 1 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika z urzędu od powyższego wyroku. W skardze pełnomocnik wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W dniu 2 czerwca 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo w którym pełnomocnik poinformował o niemożności wzięcia udziału w rozprawie. Jednocześnie podtrzymał złożoną skargę kasacyjną oraz wniósł o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 594/16 oddalił skargę kasacyjną.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Skarga kasacyjna wpłynęła do Sądu w dniu 1 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu powoływanego dalej jako "rozporządzenie".

Zgodnie z przepisem § 3 powołanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

Podkreślenia wymaga, że oświadczenie to jest nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata ustanowionego z urzędu nie została wynagrodzona.

Wniosek adwokata A.G. zawarty w skardze kasacyjnej z dnia 26 stycznia 2016 r., jak również w piśmie z dnia 31 maja 2017 r. takiego oświadczenia nie zawiera. Z tego względu, wniosku pełnomocnika o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej nie można było uwzględnić.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że nawet sama treść żądania zawierająca sformułowanie "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia (v. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OZ 704/07 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że oświadczenie jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu (v. wyżej powołane postanowienia oraz postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 615/08, postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec braku oświadczenia adwokat A.G. , że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone, ani w całości, ani w części brak jest podstaw, aby przyjąć, że praca adwokata nie została wynagrodzona.

Skoro zatem przedmiotowy wniosek adwokata zawarty w skardze kasacyjnej z dnia 26 stycznia 2016 r. takiego oświadczenia nie zawiera, to zasadna jest odmowa przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 oraz postanowienie NSA z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14).

Z powyższych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.