Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 71/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1 i  par. 2, art. 239 par. 1 pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy postanawia: umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę P. K. w części dotyczącej żądania nakazania wydania decyzji w sprawie przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, jako skargę na odmowę wydania decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy.

W zarządzeniu Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 sierpnia 2019 r., jako przedmiot skargi wskazano bezczynność w sprawie wydania decyzji w sprawie przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy.

W piśmie z dnia 3 września 2019 r. P. K. oświadczył, że mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 1/19, cofa skargę z dnia 1 kwietnia 2019 r. (data wpływu 3 kwietnia 2019 r.), w części dotyczącej wydania decyzji "ucywilniającej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania i orzeczenie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W rozpatrywanej sprawie P. K. w piśmie z dnia 3 września 2019 r. oświadczył, że cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, dokonana przez stronę skarżącą czynność procesowa nie budzi wątpliwości i brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Wobec tego cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące i skutkuje umorzeniem postępowania sądowego.

Jednocześnie, mając na uwadze treść uzasadnienia wspomnianego postanowienia z dnia 21 maja 2019 r. Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zaznaczyć należy, że postanowienie o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie obejmowało wyłącznie żądanie nakazania wydania decyzji w sprawie przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy. Nie obejmowało natomiast żądania wydania świadectwa służby.

Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, należało postępowanie sądowe umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, o czym Sąd postanowił jak w sentencji. Umorzenie to jak już zaznaczono obejmuje wyłącznie bezczynności organu w sprawie wydania decyzji o przekształceniu stosunku służbowego w stosunek pracy ponieważ tylko w takim zakresie sprawa została przekazana Sądowi i takiego też zakresu dotyczy cofnięcie skargi przez P. K.. Umorzenie nie obejmuje zatem żądania wydania świadectwa służby, które nie zostało przekazane Sądowi do rozpoznania.

O kosztach nie orzeczono z uwagi na zwolnienie strony skarżącej z obowiązku uiszczania kosztów sądowych stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. d wymienionej wyżej ustawy.