Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 338/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budownictwa Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W dniu 27 marca 2012 r. skarżący - Przedsiębiorstwo Budownictwa Drogowego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], którym uchylono wydane w pierwszej instancji postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. i wymierzono Spółce karę w wysokości 75.000 zł za przystąpienie do użytkowania części socjalno-biurowej w budynku stacji obsługi samochodów i sprzętu zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym 519/11 przy S. w B .

W skierowanej do Sądu skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na szkodę, jaką Spółka może ponieść wskutek zapłaty przedmiotowej kary, gdyż znacząco zostanie zachwiana płynność finansowa Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wedle zasady wynikającej z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wymaga zwrócenia uwagi, że stosując przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przewidzianych w nim przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego lub czynności. Przesłankami tymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dlatego to na skarżącym występującym z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego spoczywa obowiązek uzasadnienia go w sposób, który przemawiałby za zasadnością udzielenia objętej wnioskiem ochrony tymczasowej. Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (tak B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, pkt 9; tak również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10).

W konsekwencji argumenty podniesione we wniosku muszą być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji czy postanowienia, a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117).

Tymczasem w uzasadnieniu zgłoszonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia strona skarżąca ograniczyła się do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodowałoby utratę płynności finansowej Spółki. Zatem – pomimo ciążącego w tym zakresie obowiązku – skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołane we wniosku twierdzenie o znaczącym zachwianiu płynności finansowej Spółki nie zostało poparte odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz konkretnych danych obrazujących sytuację strony skarżącej, a zwłaszcza jej stan finansowy. W aktach sprawy brak dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej Spółki.

Strona skarżąca nie uprawdopodobniła więc, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Dodatkowo trzeba zaś podkreślić, że wymierzenie kary pieniężnej co do zasady nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.