Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2713/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 57 par. 1, art. 134 par. 1, art. 182 par. 2, art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35, art. 36, art. 37 par. 1 pkt 1, art. 61 par. 3, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt IV SAB/Po 139/21 w sprawie ze skargi F. O. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 139/21, oddalił skargę małoletniej F. O., w imieniu której działał przedstawiciel ustawowy O. O., na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Małoletnia F. O., w imieniu której działał przedstawiciel ustawowy (matka) O. O., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego domagając się: zobowiązania Wojewody do wydania decyzji w sprawie w ciągu dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) lub przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym; zasądził od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w dniu 24 marca 2021 r. Zgodnie z art. 35 § 2 i 3 k.p.a. organ winien był załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie miesiąca. Przepis ten daje możliwość wydłużenia tego terminu organowi do dwóch miesięcy, jeśli sprawa jest szczególnie skomplikowana. Dodatkowo, zgodnie z art. 223 w związku z art. 207 ust. 1,5 i 8 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020r., poz. 35 z późn. zm.), termin załatwienia sprawy w przypadku małoletniej skarżącej nie ulega wydłużeniu o 30 dni (a w szczególnie uzasadnionych przypadkach o 60 dni) w związku z koniecznością zasięgnięcia opinii o wnioskodawcy w Policji, Straży Granicznej i ABW, gdyż małoletnia F. O. nie ukończyła 13 roku życia. Zgodnie z art. 223 w zw. z art. 210 ustawy o cudzoziemcach, postępowanie to nie powinno trwać dłużej niż 3 miesiące. Przy czym skarżąca jest małoletnia i na przykład wojewoda nie weryfikuje jej osoby w organach i nie weryfikuje znajomości języka polskiego. Organ był więc zobowiązany wydać decyzję bez zbędnej zwłoki (do podania dołączono wszystkie niezbędne dowody) w ciągu trzech miesięcy (do 24 czerwca 2021 r.). Zdaniem skarżącej organ naruszył również art. 36 § 1 k.p.a., ponieważ nie powiadamiał o żadnych terminach załatwienia sprawy. W dniu 4 czerwca 2021 r. skarżąca wniosła ponaglenie. Wskazała, że była wzywana do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w celu pobrania od niej odcisków linii papilarnych i trwało to bardzo długo, ale w tym przypadku nie znajduje zastosowania norma przewidziana w art. 35 § 5 k.p.a., gdyż to nie z winy strony organ wyznaczył skarżącej tak późną datę dla osobistego stawiennictwa.

Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że zgodnie z art. 223 w zw. z art. 202 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE osobiście. Ponadto, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE przedstawia ważny dokument oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym będzie przebywał. Od wnioskodawcy pobiera się odciski linii papilarnych. Wniosek o udzielenie F. O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE zawierał wyżej wymienione braki formalne. Pismem z 31.03.2021r., za pośrednictwem pełnomocnika, organ wezwał ją do osobistego stawiennictwa oraz okazania dokumentu podróży. Pismo zostało doręczone 6 kwietnia 2021 r. a termin uzupełnienia braków formalnych wniosku został ustalony na 13 maja 2021 r. Tego samego dnia strona została poinformowana o wszczęciu postępowania oraz że decyzja w tej sprawie zostanie podjęta do 7 lutego 2022r. Organ wskazał, że termin rozpatrzenia wniosku został przedłużony ze względu na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego, niezbędnego do potwierdzenia spełnienia warunków udzielenia zezwolenia. Wyznaczony okres dziesięciu miesięcy na zakończenie postępowania wyjaśniającego jest standardowym czasem przyjętym w Wydziale Spraw Cudzoziemców w sprawach o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Okres ten uzasadniony jest zakresem prowadzonego postępowania ale również dużą liczbą prowadzonych jednocześnie przed Wojewodą Wielkopolskim postępowań w sprawach cudzoziemców. W dniu 18.05.2021r. Wojewoda Wielkopolski wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej w Poznaniu - Ławicy o udostępnienie informacji o przekroczeniach granicy terytorium Polski przez małoletnią F. O. w okresie 5 lat, poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W dniu 4 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła ponaglenie na bezczynność w postępowaniu w przedmiocie udzielenia małoletniej F. O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu o udzielenie małoletniej F. O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE organ dopuścił się bezczynności. W przedmiotowym postępowaniu braki formalne wniosku zostały usunięte 13 maja 2021r. Organ w tym samym dniu poinformował o wszczęciu postępowania, wyznaczył termin jego zakończenia i poinformował o przyczynach jego przedłużenia. Zgodnie z art. 223 ustawy o cudzoziemcach, postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia. W ocenie organu, w dniu złożenia skargi na bezczynność w postępowaniu o udzielenie małoletniej F. O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, określony w art. 233 ustawy o cudzoziemcach, termin nie upłynął. W związku z uzupełnieniem braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE 13 maja 2021 r. ustawowy termin zakończenia postępowania przypada na 12 sierpnia 2021 r. W dniu 13 maja 2021 r. organ poinformował o jego przedłużeniu i wskazał przyczyny uzasadniające zmianę. Wobec powyższego organ nie zgodził się również z zarzutem podniesionym w skardze, iż ewentualna bezczynność, z którą zdaniem organu nie mamy do czynienia, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga okazała się częściowo zasadna. Sąd podkreślił, że skarga zarzuca jedynie bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca. Następnie wskazał, że dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Zachowanie przez organ ustawowych wymogów w zakresie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. uchyla zarzut bezczynności z powodu przekroczenia terminu podstawowego wynikającego z art. 35 k.p.a. lub z przepisów szczególnych. Dopiero jeśli właściwy organ przekroczy termin podstawowy załatwienia sprawy (określony w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych) lub termin dodatkowy (wyznaczony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.), wtedy dochodzi do powstania stanu bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Przy ocenie czy doszło do bezczynności organu, czyli do załatwienia sprawy po upływie terminu do jej załatwienia, sąd narusza prawo, jeżeli pomija okoliczność dokonania przez organ przedłużenia terminu i poinformowania o tym strony. Jest to okoliczność mogąca mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej bezczynności. Gdyby bowiem okazało się, że doszło do skutecznego przedłużenia przez organ terminu załatwienia sprawy i zachowania przez organ tego przedłużonego terminu, należałoby uznać, że nie doszło do bezczynności. Taka sytuacja wystąpiła zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie. Organ skutecznie przedłużył termin do załatwienia sprawy, co wyklucza możliwość postawienia mu zarzutu bezczynności.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, w kontrolowanej sprawie nie znajdował zastosowania cytowany przepis art. 35 § 3 k.p.a., normujący "ogólne" terminy załatwienia sprawy administracyjnej, gdyż w odniesieniu do spraw w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, ustawodawca przewidział szczególne terminy ich załatwienia. W świetle art. 210 w zw. z art. 223 ustawy o cudzoziemcach takie postępowanie powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że do takiego postępowania mają jednak nadal zastosowanie pozostałe przepisy k.p.a. regulujące działanie organu administracji w toku postępowania, w tym art. 35 § 5 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a. W niniejszej sprawie złożono wniosek o udzielenie małoletniej F. O. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w dniu 24 marca 2021 r. Wniosek ten zawierał braki formalne, tj. brak oryginału paszportu i brak osobistego stawiennictwa w siedzibie organu. 7 dni później organ wezwał (31 marca 2021 r.) skarżącą do osobistego stawiennictwa i okazania dokumentu podróży oraz do złożenia odcisków linii papilarnych. W istocie wskazano, że braki należy uzupełnić w ciągu 30 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a termin wizyty organ wyznaczył na 13 maja 2021 r., jednak nie wywołało to żadnych negatywnych skutków dla skarżącej. Po uzupełnieniu braków formalnych w dniu 13 maja 2021 r. organ tego samego dnia wszczął postępowanie w sprawie i – co ma zdaniem Sądu kluczowe znaczenie dla kontrolowanej sprawy - wyznaczył termin załatwienia sprawy do 7 lutego 2022 r. Organ przedłużył termin do załatwienia sprawy z uwagi na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego, a także w związku z dużą liczbą prowadzonych spraw. 5 dni później organ wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej w Poznaniu o udzielenie informacji o przekroczeniach granicy przez małoletnią. W dniu 4 czerwca 2021 r. pełnomocnik wniósł ponaglenie na bezczynność.

Sąd wyjaśnił, że zachowanie przez organ ustawowych wymogów w zakresie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. uchyla zarzut bezczynności z powodu przekroczenia terminu podstawowego wynikającego z art. 35 k.p.a. lub z przepisów szczególnych. Zasadność wyznaczania lub długość terminów dodatkowych, o których mowa w art. 36 k.p.a., mogą być natomiast kwestionowane najpierw przez wniesienie ponaglenia, a następnie w drodze skargi na przewlekłość postępowania (art. 37 § 1 pkt 2 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a.). Dopiero jeśli właściwy organ przekroczy termin podstawowy załatwienia sprawy (określony w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych) lub termin dodatkowy (wyznaczony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.), wtedy dochodzi do powstania stanu bezczynności, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W świetle powyższego, wskutek wyznaczenia przez organ terminu załatwienia sprawy do 7 lutego 2022 r., brak było, zdaniem Sądu, podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w kontrolowanej sprawie, gdyż termin ten jeszcze nie upłynął. Ponieważ skarżąca nie wniosła skargi na przewlekłość kontrolowanego postępowania Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy i jego długości.

Skargą kasacyjną małoletnia F. O., w imieniu której działał przedstawiciel ustawowy O. O., zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez jego niepoprawne zastosowanie, mianowicie wojewódzki sąd administracyjny uznał złożone matce skarżącej w dniu 13 maja 2021 r. oświadczenie organu o terminie załatwienia sprawy przypadającym na 7 lutego 2022 r. za wykonanie obowiązku organu, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a., podczas, gdy termin 7 lutego 2022 r. nie był terminem, którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a.,

2) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1, art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, mianowicie wojewódzki sąd administracyjny uznał, że termin załatwienia sprawy biegnie od dnia usunięcia braków formalnych, przy czym organowi nie biegnie termin nawet wtedy, gdy dostrzega brak formalny, ale uniemożliwia stronie jego usunięcie,

3) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 k.p.a. poprzez jego niepoprawne zastosowanie, mianowicie sąd uznał, że nie jest bezczynnością organu postępowanie polegające na uniemożliwieniu stronie usunięcie braku formalnego, podczas gdy organ w dniu 31 marca 2021 r. wezwał stronę do usunięcia braku formalnego (poprzez osobiste stawienie się w siedzibie organu), ale umożliwił stronie stawienie się dopiero w dniu 13 maja 2021 r.;

4) art. 57 § 1 pkt 1-3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mianowicie sąd nie orzekł poprawnie w sprawie skarżącej, która wskazywała na to, że jej sprawa rozpoznawana jest zbyt długo i nie nakazał organowi rozpoznanie sprawy w rozsądnym i uzasadnionym terminie, a sąd wyciągnął wobec strony negatywne następstwa procesowe za niewskazanie ścisłej podstawy prawnej - skarżąca wskazała jako podstawę prawną rozstrzygnięcia "bezczynność" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie zaś "przewlekłość" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), mimo, że przecież sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną; w konsekwencji sąd oddalił skargę na bezczynność w sytuacji, w której sąd nie rozstrzygnął sprawy ani na dzień złożenia skargi, ani na dzień rozstrzygnięcia.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w obu instancjach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał jej przeprowadzenia, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należy podnieść, iż słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wniesioną przez małoletnią F. O. pismem z dnia 15 lipca 2021 r. skargę zakwalifikował jako skargę na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, a nie jako skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, bądź wyłącznie jako skargę na przewlekłość postępowania Wojewody w ww. przedmiocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści wniesionej skargi – zawartych w niej wnioskach i podnoszonych okoliczności, a także poprzedzającego jej wniesienie ponaglenia, jasno wynikają granice przedmiotowej sprawy, tj. bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Podkreślenie tej okoliczności jest istotne z uwagi na fakt, że bezczynność i przewlekłość postępowania to dwie różne instytucje, które nie mogą być ze sobą utożsamiane, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Z bezczynnością mamy zatem do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podzielić wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym nie można w okolicznościach tej sprawy skutecznie postawić Wojewodzie Wielkopolskiemu zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 24 marca 2021 r. o udzielenie jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Prawidłowo dokonane wyznaczenie przez ten organ w trybie art. 36 § 1 k.p.a. nowego terminu załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 7 lutego 2022 r. - który to termin w dniu wniesienia skargi przez skarżącą (15 lipca 2021 r.) oraz na dzień orzekania przez Sąd I instancji (20 października 2021 r.) nie został przekroczony - wykluczało możliwość stwierdzenia przez ten Sąd stanu bezczynności organu. Przy czym nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że wyznaczając ww. termin załatwienia sprawy organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. W zawiadomieniu, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. organ podaje z urzędu przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyznacza nowy termin jej załatwienia. Wszystkie wymagane w ww. przepisie wymogi Wojewoda Wielkopolski spełnił kierując do skarżącej zawiadomienie z dnia 13 maja 2021 r. – wyznaczył termin załatwienia sprawy do 7 lutego 2022 r. oraz uzasadnił przyczyny jego wydłużenia koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do potwierdzenia spełnienia warunków udzielenia zezwolenia oraz dużą liczbą prowadzonych jednocześnie postępowań w sprawach cudzoziemców. Powyższy przepis nie zawiera wskazówek odnoszących się do wyznaczenia nowego terminu. Z tych przyczyn nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a.

Z uwagi na wyznaczoną przez skarżącą w jej środku zaskarżenia granicę przedmiotowej sprawy (bezczynność organu), nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1, art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a., a także art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 k.p.a., poprzez uznanie, że organ nie pozostaje w bezczynności nawet wtedy, gdy dostrzega brak formalny wniosku ale wyznaczając stronie na jego uzupełnienie (poprzez osobiste stawienie się w siedzibie organu) odległy termin uniemożliwia jej jego szybkie usunięcie. Rozpoznając skargę na bezczynność organu Sąd nie kontroluje bowiem toku i poprawności czynności organu, ich właściwego natężenia, koncentracji materiału dowodowego, prawidłowości i celowości z punktu widzenia rozstrzygnięcia. Środkiem właściwym do zwalczania podejmowania przez organ czynności procesowych w sposób nieefektywny poprzez m.in. wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest w bezczynności, jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, która nie została wniesiona przez skarżącą. Z tych przyczyn rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność Sąd I instancji nie mógł oceniać celowości wyznaczania przez Wojewodę odległych zdaniem skarżącej terminów zarówno na uzupełnienie braków formalnych jej wniosku jak i załatwienie przedmiotowej sprawy.

Z tych samych przyczyn nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 57 § 1 pkt 1-3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wszczęta przez skarżącą sprawa przed Sądem I instancji dotyczyła bezczynności, a nie przewlekłego prowadzenia postępowania. W kontekście jasno zarysowanych przez samą stronę na początku wnoszonego środka zaskarżenia granic sprawy i poprzedzającego ją ponaglenia, które również dotyczyło wyłącznie kwestii bezczynności, Sąd I instancji nie miał powodów, aby oprócz bezczynności Wojewody Wielkopolskiego oceniać dodatkowo, czy organ ten nie prowadzi postępowania w sposób przewlekły.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.