Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1955/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek, WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.01.2002 r. sygn. Akt IV SA 374/00, po ponownym rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. zawieszające postępowanie administracyjne w II instancji (odwoławcze) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].05.1996 r. nakazującej przymusową rozbiórkę obiektów budowlanych wykonanych bez pozwolenia na budowę do czasu rozpatrzenia odwołania przez Wojewodę [...] od decyzji zezwalającej na użytkowanie w/w obiektów budowlanych – uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97§1 pkt 4 kpa., gdyż w kontrolowanej sprawie ... "okoliczność taka nie występuje, bowiem postępowanie dotyczące rozpatrzenia odwołania od wydanego pozwolenia na użytkowanie prowadzone jest w innym trybie administracyjnym, zaś decyzja, od której powinno być rozpatrzone odwołanie, zawieszone postanowieniem z dnia [...].07.1999 r., została wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego".

Skargę do Sądu na to postanowienie złożył pełnomocnik Spółki M. S.A. zarzucając organowi błędną interpretację art. 97§1 pkt 4 kpa oraz nie zastosowanie art. 49 ustawy Prawo budowlane i wniósł o jego uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w skarżącym postanowieniu jest prawidłowe, ponieważ w stosunku do obiektów budowlanych, których dotyczy decyzja rozbiórkowa Prezydenta [...] z dnia [...].05.1996r. została wydana ostateczna decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r. o pozwoleniu na użytkowanie – w związku z czym nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Jednakże uzasadnienie postanowienia zostało oparte na błędnej interpretacji art. 97 kpa. Organ wywiódł bowiem, że postępowanie dotyczące rozpatrzenia odwołania od wydanego pozwolenia na użytkowanie prowadzone jest w innym trybie administracyjnym, zaś decyzja rozbiórkowa, od której powinno być rozpatrzone odwołanie, została wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje różnych trybów postępowania administracyjnego.

Wydając zaskarżone postanowienie organ centralny dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem nie zastosował z urzędu przepisu art. 49 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy zaistniały wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, a inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Dalsze, zatem prowadzenie postępowania w sprawie nakazu rozbiórki stało się bezprzedmiotowe w związku z czym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien z urzędu wskazać organowi I instancji o na konieczności umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o nakazie rozbiórki oraz uchylenia decyzji rozbiórkowej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1996 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie, w której wydano zaskarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania było orzekanie o likwidacji samowoli budowlanej poprzez nakazanie rozbiórki obiektów wybudowanych bez pozwolenia.

Postępowanie odwoławcze w sprawie nakazu rozbiórki zostało zawieszone z uwagi na równoczesne prowadzenie odrębnego postępowania przed organem architektoniczno – budowlanym w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektów w stosunku do których orzeczono nakaz rozbiórki.

Rozpatrując zażalenie wniesione na postanowienie o zawieszeniu postępowania organ centralny uchylił to postanowienie i odmówił zawieszenia postępowania oceniając, że brak było przesłanek do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97§1 pkt. 4 k.p.a.. Ocena ta jest prawidłowa, bowiem prowadzone postępowanie przed organem architektoniczno – budowlanym nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy prowadzonej przez nadzór budowlany na podstawie art.. 48 Prawa budowlanego.

Nie można też podzielić zarzutu skargi dotyczącego błędnego przyjęcia przez organ odmienności trybów obu postępowań toczących się w sprawie spornych decyzji. Jest niewątpliwe, że postępowanie o pozwolenie na użytkowanie prowadzone jest przez organ architektoniczno – budowlany natomiast w sprawach rozbiórki orzeka organ nadzoru budowlanego. Podstawę prawną działania obu organów stanowią odrębne uregulowania prawne zawarte w przepisach Prawa budowlanego.

Sam skarżący w uzasadnieniu skargi przyznaje, że rozstrzygnięcie merytoryczne postanowienia jest zasadne. Wskazuje to, że skarżący kwestionuje nie odmowę zawieszenia postępowania, a decyzję o nakazie rozbiórki, która w tym postępowaniu nie była przedmiotem kontroli. Dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z urzędu przepisu art. 49 - Prawa budowlanego.

Kwestie te mogą być bowiem rozstrzygane przed organem orzekającym w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270).

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy wprowadzającej powołaną ustawę.