Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 971/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 161/15 w sprawie ze skargi E. Ł. i M. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 161/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę E. Ł. i M. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., zwany dalej: "PINB" decyzją z dnia [...] września 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nałożył na [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w L. obowiązek wykonania w terminie do 31 grudnia 2013r. przebudowy napowietrznej linii energetycznej SN 15 KV zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...] i [...] (poprzednie nr działek [...], [...]) położonych w Ł. przy ul. [...], należących do E. i M. Ł., od strony granicy działek nr ewid. [...] i [...] należących do K. M. – na linię kablową zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w L. organ odwoławczy, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., zwany dalej: "LWINB", decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji zgromadził dokumentację dot. działek, przez które przebiega trasa przedmiotowej linii elektroenergetycznej i decyzją z dnia [...] lipca 2013r. [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), dalej zwaną: "pb", nałożył ponownie na [...] S.A. Oddział W. Rejon Energetyczny S. obowiązek wykonania w terminie do 31 grudnia 2014r. przebudowy przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej SN 15 kV na linię kablową zgodnie z obowiązującymi przepisami w tego rodzaju inwestycjach.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez [...] S.A.

w L. od powyższej decyzji PINB, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] uchylił w/w decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone w trybie przepisów art. 51 pb.

W wyniku rozpatrzenia skargi E. Ł. oraz M. Ł. na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 11 września 2014r., sygn. akt II SA/Lu 1064/13, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzono, że postępowanie toczy się na wniosek z dnia 1 grudnia 2010r., do którego rozpoznania organ został zobowiązany wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011r. II SAB/Lu 9/11, a oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku zarówno obecnie Sąd, jak i organy nadzoru budowlanego obu instancji są związane na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: "p.p.s.a. Sąd stwierdził, że żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. dot. doprowadzenia linii elektroenergetycznej SN 15 kV do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę nie jest tożsame z wcześniejszym jego żądaniem rozbiórki tej linii.

Wskazano, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2009r., sygn. akt II SA/Lu 850/08 WSA w Lublinie opierając się na dokumentach zebranych w sprawie, z ich wyszczególnieniem wskazał, iż zarzut skarżącego, że o samowoli budowlanej świadczy fakt, że linia na terenie jego nieruchomości jest linią napowietrzną, jest nieuzasadniony.

Stwierdzono, że badając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania oraz wytyczne WSA w Lublinie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II SAB/Lu 9/11, w szczególności organ uwzględni, że "z zachowanych dokumentów, dotyczących budowy linii wynika, że zmiana linii kablowej na napowietrzną o długości ok. 700 m była przedmiotem uzgodnień w 1962r., a więc na etapie projektowania i budowy linii", na co wskazywał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 3 marca 2009r. sygn. akt II SA/Lu 850/08, którym obecnie zarówno inne sądy i jak i inne organy państwowe są związane.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] LWINB, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] S.A. w L. od decyzji PINB z dnia [...] lipca 2013r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 pb, odmówił nałożenia na [...] S.A. z siedzibą w L. obowiązku doprowadzenia linii elektroenergetycznej SN 15 kV do stanu zgodnego z warunkami wydanego pozwolenia na budowę tej linii.

W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy uznał, że w świetle ww. wyroków oraz zgromadzonego materiału dowodowego, brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowa linia została zrealizowana z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Brak jest więc podstaw do zastosowania dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 pb i nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej linii elektroenergetycznej 15 kV do stanu zgodnego z warunkami wydanego pozwolenia na jej budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wnieśli skarżący E. Ł. i M. Ł., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postepowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 51 ust. 1 pkt 2 pb w związku z art. 8 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji organu I instancji i odmowę nałożenia na [...] S.A. z siedzibą w L. obowiązku doprowadzenia linii elektroenergetycznej SN 15 kV do stanu zgodnego z warunkami wydanego pozwolenia na budowę tej linii;

- art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 pb oraz z art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji nakładającej na gestora sieci obowiązek usunięcia stanu niezgodnego z przepisami pb;

- art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zebranego

w sprawie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości zajętej pod linię elektroenergetyczną SN oraz bezpodstawne przyjęcie, stanowiące naruszenie zasady prawdy obiektywnej, że ww. linia zrealizowana została zgodnie z prawem;

- art. 153 p.p.s.a., poprzez uznanie o związaniu organu wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas gdy ww. wyroki zapadły w całkowicie odrębnym postępowaniu dotyczącym innej sprawy, a mianowicie w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki sieci.

W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli, że z dokumentów, jakie zachowały się w sprawie, w tym m.in. z potwierdzonej za zgodność kserokopii odpisu decyzji z dnia [...].09.1962r. o lokalizacji szczegółowej inwestycji oraz z kserokopii opinii technicznej projektu techniczno-roboczego linii wysokiego napięcia 15 kV z września 1962r. wynika wprost, że na działkach nr [...] i [...] linia energetyczna zaprojektowana została jako kabel.

Drugim istotnym dowodem w sprawie jest kopia odpisu pisma z dnia 11.10.1962r. Zakładów Energetycznych Przedsiębiorstwo Państwowe – Zakład Energetyczny L. skierowanego do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ł., w którym Zakład Energetyczny wyraził zgodę na zamianę linii kablowej na linię napowietrzną z jednoczesnym wskazaniem, że "na powyższe należy przedłożyć w ZE L. dokumentację techniczną celem uzgodnienia".

Ponadto linia elektroenergetyczna przebiega w zupełnie innym miejscu niż szczegółowo i jednoznacznie wskazane w decyzji lokalizacyjnej. Ich zdaniem niezasadna jest argumentacja organu II instancji, że zamiana linii kablowej na napowietrzną była przedmiotem uzgodnień w 1962r., a więc na etapie projektowania i budowy linii.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.

Sąd I instancji wskazał, że sprawa legalności budowy linii energetycznej SN 15 kV była kilkakrotnie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.

WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 19 maja 2011r. Sygn. akt II SAB/Lu 9/11 uwzględnił skargę M. Ł. na bezczynność PINB w przedmiocie doprowadzenia linii elektroenergetycznej do stanu zgodnego z warunkami wydanego pozwolenia na budowę.

W kolejnej sprawie WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 11 września 2014r. Sygn. akt II SA/Lu 1064/13 uchylił decyzję LWINB z dnia [...] października 2013r. Nr [...] umarzającą postępowanie pierwszej instancji prowadzone w trybie art. 51 pb, w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

W uzasadnieniu ostatniego z wymienionych wyroków WSA w Lublinie wyjaśnił, że poprzednio prowadzone postępowanie, w którym zapadły decyzje z dnia [...] lipca 2008r. i z dnia [...] października 2008r. dotyczyło żądania wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej linii elektroenergetycznej, natomiast późniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem M. Ł. z dnia 1 grudnia 2010r. o wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie linii elektroenergetycznej do stanu zgodnego z warunkami pozwolenia na budowę. Przedmiotem tego żądania jest więc ustalenie, czy linia ta została zrealizowana zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, bez istotnych odstępstw. Jak stwierdził Sąd I instancji, organ miał zatem obowiązek prowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb, bowiem okoliczność, że – jak organ ustalił – inwestycja nie została zrealizowana samowolnie, nie wykluczała, że realizacja nastąpiła z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia na budowę. W tej sytuacji Sąd ten uznał, że umorzenie postępowania przez organ odwoławczy było nieuzasadnione, bowiem organ ten nie rozpoznał żądania skarżącego z dnia 1 grudnia 2010r., a zatem nie wykonał wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011r. Sygn. akt II SAB/Lu 9/11. Jednocześnie Sąd ten wskazał na konieczność uwzględnienia wytycznych WSA w Lublinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 maja 2011r., w szczególności stwierdzenia, że "z zachowanych dokumentów dotyczących budowy linii wynika, że zmiana linii kablowej na napowietrzną o długości ok. 700 m była przedmiotem uzgodnień w 1962r., a więc na etapie projektowania i budowy linii", na co wskazał WSA w Lublinie w wyroku z dnia 3 marca 2009r. II SA/Lu 850/08, którym obecnie zarówno inne sądy jak i inne organy państwowe są związane.

Sąd ten wskazał też, że oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 września 2014r. Sygn. akt II SA/L 1064/13 organy rozpatrujące niniejszą sprawę, a także Sąd są związane z mocy art. 153 p.p.s.a. Jak podkreślił Sąd I instancji, w tymże wyroku, nakazano organowi administracji wzięcie pod uwagę także wytycznych zawartych we wcześniejszych wyrokach dotyczących przedmiotowej linii elektroenergetycznej, tj. wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011r. Sygn. akt II SAB/Lu 9/11 i w wyroku WSA w Lublinie z dnia 3 marca 2009r. sygn. akt II SA/Lu 850/08, który był wprawdzie wydany w innej sprawie, mającej za przedmiot żądanie rozbiórki linii elektroenergetycznej, jednakże chodziło w nim o ten sam obiekt budowlany, zaś Sąd wypowiedział się w uzasadnieniu tego wyroku w kwestii legalności budowy. Przesądził przy tym, że obiekt nie jest efektem samowoli budowlanej.

Dlatego też, jak uznał Sąd I instancji nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Chybione są nadto w ocenie tego Sądu pozostałe zarzuty skargi, kwestionujące prawidłowość ustaleń faktycznych, w szczególności przez przyjęcie, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna została zrealizowana zgodnie z prawem, albowiem w sprawie został zebrany wystarczający (obecnie dostępny) materiał dowodowy zgodnie z wymogami art. 7 i 77 § 1 k.p.a., który w zaskarżonej decyzji został poddany prawidłowej ocenie na podstawie art. 80 k.p.a.. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, a uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji odpowiada zaś warunkom określonym w art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. Organ zastosował się nadto do wiążących go wytycznych zawartych we wskazanych wyżej wyrokach.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowa linia w 1974r. była poddana remontowi i modernizacji, przy czym z samego uzasadnienia skargi wynika, że była w tym przedmiocie wydana decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...] maja 1973r. (powołuje się na nią także uchylona decyzja organu I instancji z [...] lipca 2013r.), a więc także ten remont i modernizacja odbywały się legalnie. Jak wywodził ten Sąd, gdyby nawet założyć, że pierwotnie linia miała być linią podziemną, kablową, (choć brak jest na to wystarczających dowodów), to niewątpliwie w trakcie modernizacji okoliczność, iż w rzeczywistości jest to linia napowietrzna musiała być znana i zaakceptowania przez właściwy organ.

Sąd ten podkreślił, że prowadzenie postępowania naprawczego z art. 50 i 51 pb, jest niedopuszczalne w stosunku do obiektów, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego (zob. wyroki NSA: z dnia 20 maja 2011r. Sygn. akt II OSK 887/10, z dnia 27 września 2012r. Sygn. akt 1009/11 i z dnia 1 sierpnia 2012r. Sygn. akt II OSK 2012/11).

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarżący M. Ł. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ponadto wniósł o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. do akt sprawy dokumentów w postaci opinii sporządzonej w sprawie sygn. akt [...] z powództwa M. Ł. przeciwko Zakładowi Energetycznemu [...] o zapłatę 159400400 zł oraz pisma Starosty [...] z dnia 08.02.2016r. znak: [...], na okoliczność, że brak jest decyzji o pozwoleniu na użytkowanie linii elektroenergetycznej SN 15 kV wybudowanej w 1963r. m.in. na nieruchomości skarżącego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj:

1) art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności pismo Zakładu Energetycznego Okręgu Wschodniego Przedsiębiorstwa Państwowego - Zakład Energetyczny L. z dnia 11 października 1962 r. znak: [...] adresowane do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej, wyrażające zgodę na zmianę linii kablowej na linię napowietrzną, pozwalało na stwierdzenie, że pozwolenie na budowę przewidywało linię napowietrzną, a nie podziemną kablową, podczas gdy pismo to zostało sporządzone pomiędzy stronami i ma charakter wyłącznie cywilnoprawny, a ponadto uzgodnienie to nastąpiło z pominięciem organu administracji publicznej i w żadnym wypadku nie może być podstawą wnioskowania zaprezentowanego przez Sąd;

2) art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że dla przedmiotowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie i w celu dalszego prowadzenia postępowania naprawczego konieczne jest wcześniejsze jej wzruszenie, podczas gdy w aktach sprawy brak jest takiej decyzji a ponadto z dołączonych do skargi kasacyjnej dokumentów wynika, iż taka decyzja nie została nigdy wydana, co czyni wykonanie kwestionowanego wyroku niemożliwym do zrealizowania;

3) art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuprawnione wnioskowanie, że nawet gdyby założyć, iż linia elektryczna 15 kV miała być pierwotnie linią podziemną, kablową to niewątpliwie w trakcie modernizacji, okoliczność iż w rzeczywistości jest to linii napowietrzna musiała być znana i zaakceptowana przez właściwy organ, podczas gdy w obrocie prawnym nie funkcjonuje żadna decyzja o zmianie dotychczasowego decyzji o lokalizacji szczegółowej, sankcjonującej istnienie linii energetycznej jako napowietrznej, a późniejszy remont linii dotyczył wyłącznie wymiany słupów i zmiany trasy istniejącej linii;

4) art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że decyzja LWINB z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...], nie narusza prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, w tym także przyjęcie, że w sprawie znajduje się wystarczająca dokumentacja postępowania realizacyjnego spornej inwestycji do dokonania oceny faktycznej i prawnej sprawy, co doprowadziło do nieuprawnionego oddalenia skargi;

5) art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a., w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że zmiana linii kablowej na napowietrzną o długości 700m dokonana została legalnie, ponieważ była przedmiotem uzgodnień w 1962r., a w konsekwencji, że inwestor nie dopuścił się odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy z treści decyzji z dnia [...].09.1962r. wynika, że linia elektryczna 15 kV na długości 300 m winna być zrealizowana kablem podziemnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2009r. opierając się na dokumentach zebranych w sprawie z ich wyszczególnieniem wskazał, że "linia została bezpośrednio po wybudowaniu oddana do użytku", a zatem bez uprzedniego wydania pozwolenia na użytkowanie.

Podniesiono, że z opinii sporządzonej w sprawie sygn. akt [...] z powództwa M. Ł. przeciwko Zakładowi Energetycznemu [...] o zapłatę 159400400 zł oraz z pisma Starosty [...] z dnia 08.02.2016r. znak: [...], również wynika, że brak jest decyzji o pozwoleniu na użytkowanie linii elektroenergetycznej SN 15 kV wybudowanej w 1963 r. m.in. na nieruchomości skarżącego.

Podniesiono, że uzgodnienie Zakładów Energetycznych z Okręgową Spółdzielnią Mleczarską (pismo z dnia 11.10.1962r.) nie zostało w żaden sposób prawnie zatwierdzone przez właściwy organ administracyjny. Nie wydana została żadna decyzja o zmianie decyzji lokalizacyjnej. Zauważyć także należy, że nie zostały w sprawie uzyskane wymagane zgody na piśmie wszystkich pozostałych stron postępowania na jakakolwiek zmianę decyzji lokalizacyjnej, o której mowa wart. 155 k.p.a.

Argumentowano, że z decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...].09.1962r. znak: [...] oraz z projektu techniczno-roboczego linii wysokiego napięcia 15kV z września 1962r. wynika wprost, że linia energetyczna zaprojektowana została jako kabel ułożony na głębokości 1m. Z opisu technicznego projektu wynika, w sposób jednoznaczny, że linia ta będzie poprowadzona kablem podziemnym przez teren nieruchomości gruntowej skarżących na całej jej długości, przy granicy sąsiedniej nieruchomości. Zatem zrealizowanie jej pośrodku nieruchomości skarżących oraz wykonanie, w postaci linii napowietrznej, nie może zostać uznane za zgodne z warunkami ww. decyzji lokalizacyjnej (pozwoleniem na budowę), a w konsekwencji nie może zostać uznane za zgodne z prawem.

Wywodzono, że późniejszy remont linii dotyczył wyłącznie wymiany słupów i zmiany trasy istniejącej linii. Nie można zatem przyjąć, że remont linii sankcjonował odstępstwa od podstawowych warunków pozwolenia. Ponadto w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej na takie wnioskowanie WSA w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Wszystkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, jako naruszone przepisy wskazują art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Przepisy te dotyczą prawidłowości sporządzenia uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.), podstawy do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.), jak i do jej uwzględnienia z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, mających na celu dokładne wyjaśnienie i wszechstronne rozważenie przez organ administracji wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz elementów uzasadnienia decyzji administracyjnej w postaci uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 107 § 3 k.p.a.).

Oceniając treść zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, należało stwierdzić, że nie są one zasadne, albowiem wskazane powyżej przepisy nie zostały naruszone.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył rozstrzygnięcia zagadnienia, czy zmiana energetycznej linii kablowej na napowietrzną SN 15 KV o długości ok. 700, położonej na działkach skarżących, została dokonana w sposób legalny, czy też w trybie samowolnego odstępstwa od warunków określonych w jednej z decyzji poprzedzających rozpoczęcie budowy, a w szczególności decyzji z [...].09.1962 r. o lokalizacji szczegółowej obiektu, co wymaga doprowadzenia ww. linii elektroenergetycznej do stanu zgodnego z warunkami wydanego pozwolenia na budowę.

By rozstrzygnąć to zagadnienie należy wziąć pod uwagę, po pierwsze, okoliczność, że nie można było wymagać od inwestora przedstawienia obecnie pełnej dokumentacji budowy zrealizowanej w 1962 r., tym bardziej gdy prawny obowiązek przechowywania tej dokumentacji został ustanowiony dopiero w art. 63 pb., a po wtóre, że wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 11 września 2014r. sygn. akt II SA/Lu 1064/13, przesądzono, iż zmiana linii kablowej na napowietrzną o długości ok. 700 m była przedmiotem uzgodnień w 1962r., a więc na etapie projektowania i budowy linii, o czym świadczy pismo z 11.10.1962 r. wyrażające zgodę zakładu energetycznego na zamianę linii kablowej na napowietrzną.

W kontekście powyższych okoliczności nie jest zasadny zarzut braku kompletnej dokumentacji inwestycji oraz wytyk kwestionujący dokonaną już w prawomocnym i wiążącym w przedmiotowej sprawie ww. wyroku, ocenę znaczenia skierowania przez Zakład Energetyczny Okręgu Wschodniego Przedsiębiorstwa Państwowego - Zakład Energetyczny L. do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ł., pisma z dnia 11 października 1962 r. Należy też dodać, że niezależnie od związania Sądu I instancji ww. poglądem, co do uzgodnieniowego charakteru powyższego pisma, rację ma ten Sąd, wskazując na fakt poddania tejże linii w 1974 r. remontowi i modernizacji i wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł. z dnia [...] maja 1973r. (powołuje się na nią także uchylona decyzja organu I instancji z [...] lipca 2013r.), a więc także ten remont i modernizacja odbywały się legalnie. Gdyby więc nawet założyć, że pierwotnie linia ta miała być linią podziemną, kablową, (choć brak jest na to wystarczających dowodów), to niewątpliwie w trakcie modernizacji okoliczność, iż w rzeczywistości jest to linia napowietrzna musiała być znana i zaakceptowania przez właściwy organ.

Uwzględniając powyższe uwagi, wskazywanie w skardze kasacyjnej, że pismo Zakładu Energetycznego Okręgu Wschodniego Przedsiębiorstwa Państwowego - Zakład Energetyczny L. z dnia 11 października 1962 r., nie ma znaczenia w sprawie, jak też nie miało miejsce uzgodnienie w 1962r., co do zmiany przebiegu linii i w konsekwencji powyższego, że inwestor dopuścił się odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, stanowi w istocie niedopuszczalną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, które wynikały ze związania stanowiskiem wyrażonym w przytoczonych wyżej wyrokach.

Co się natomiast tyczy zarzutu błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że dla przedmiotowej linii elektroenergetycznej SN 15 kV wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, to jakkolwiek zarzut ten jest zasadny – w materiale dowodowym brak jest wskazanej decyzji – to jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem, jak już wskazano zagadnienie braku odstępstw od warunków pozwolenia na budowę nie miało miejsca, a inwestor nie miał obowiązku przechowywania dokumentacji inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego sformułowanego w skardze kasacyjnej (tj. o przeprowadzenie dowodu z opinii sporządzonej w sprawie sygn. akt [...] z powództwa M. Ł. przeciwko Zakładowi Energetycznemu [...] o zapłatę oraz pisma Starosty [...] z dnia 08.02.2016r.), biorąc pod uwagę przede wszystkim to, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o jakich mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., a także mając na uwadze, że dowody te dotyczyły w istocie okoliczności dla sprawy nieistotnej, a mianowicie, wykazania, że brak jest decyzji o pozwoleniu na użytkowanie linii elektroenergetycznej SN 15 kV,. Znaczenie tego zagadnienia dla sprawy zostało już omówione wyżej.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.