Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 735/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr) WSA Maria Zawadzka Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005r. sprawy ze skarg E. Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2003r Nr Kol. Odw. [...] z dnia 21 lutego 2003r Kol. Odw. [...] z dnia 22 lutego 2003r. Kol. Odw. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1999,2000,2001. -skargi oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku Burmistrz Miasta i Gminy ustalił

E. Ł. łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za 1999 r w kwocie 49 970 zł 40 gr .

Natomiast Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku Burmistrz Miasta i Gminy ustalił podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za 2000 r w kwocie 61 021 zł 30 gr .

Ponadto Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku Burmistrz Miasta i Gminy ustalił łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2001r. do kwietnia 2001 r w kwocie 22 386 zł 90 gr W. uzasadnieniu podkreślono, że podatniczka była od dnia [...]maja 1997r. najemcą nieruchomości zabudowanej zespołem hotelarsko-gastronomicznym. W dniu 21 maja 2001 r

Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję ustalającą wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2000. Od decyzji tej skarżąca odwołała się , i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2001 r uchyliło orzeczenie organu pierwszej instancji.

Ponadto decyzją z dnia[...] października 1999 r Burmistrz ustalił wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za rok 1999. Od decyzji tej skarżąca odwołała się , ale Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2001 r wydanym w sprawie sygn akt I SA/Kr 242/98 uchylił decyzję organów obu instancji..

Rozpoznając ponownie sprawy powołano się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach dotyczące wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za rok 1997 z dnia 7 lutego 2000r. sygn.akt I Sa/Ka 1160/98; oraz dotyczący wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego podatku od nieruchomości za rok 1998 - z dnia 31 maja 2000r. Sygn. akt I Sa/Ka 1841/98 a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie dotyczący wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego podatku od nieruchomości za rok 1999 - z dnia 20 grudnia 2001 r. Sygn. akt I Są/Kr 242/00.

Podkreślono, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie protokołu z pomiaru budynku hotelowo-gastronomicznego, sporządzonego w dniach od 2-10 lutego 1998 r., zgodnie z którym powierzchnię budynku hotelowego określono na 2.663,14m2, powierzchnię gastronomiczną na 779,13m2, natomiast piwnice pod częścią hotelową 600.71 m2

Do opodatkowania przyjęto, stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż R. . i mgr inż M. K., tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną tj. wentylatornię (98,25m2), toalety (32,96m2), i ciągu komunikacyjnego (18,45m2). Wskazano także, iż czasowe tub stałe niewykorzystywanie części pomieszczeń nie zmienia charakteru budynku, który nadal pozostaje budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto czasowe zaniechanie czy zaprzestanie prowadzenia w określonym budynku lub jego części działalności gospodarczej lub wyłączenie przez podatnika budynku lub jego części z prowadzonej działalności gospodarczej, polegające tylko na zaniechaniu wykorzystywania powierzchni budynku na potrzeby tej działalności nie uzasadnia stosowania przy opodatkowaniu takiego obiektu lub jego części niższej stawki podatkowej, przewidzianej dla budynków pozostałych

W związku z tym piwnice pod częścią gastronomiczną i hotelową jak również pokoje zajmujące półtora piętra podlegaj ą opodatkowaniu stawką jak od działalności gospodarczej. Zaznaczono również, że cały obiekt został przekazany do użytkowania , a Wydział Geodezji i Urbanistyki nie posiada żadnych informacji o jego częściowym nieużytkowaniu. Uzasadniając opodatkowanie powierzchni zadaszonej przed hotelem, organ I instancji wyjaśnił, że jest to zadaszenie oparte na filarach i zgodnie z art. 3 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż zgodnie z tym przepisem za budynek w rozumieniu ustawy uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Wejście przed hotelem nie stanowi więc powierzchni klatki schodowej ani też jej przedłużenia. Powołano się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Sygn. akt I Sa/Ka 1160/98 z dnia 7 lutego 2000 r jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie Sygn. akt I Są/Kr 242 700 z dnia 20 grudnia 2001 r w których zagadnienie to zostało już wyjaśnione.

W odwołaniach podatniczka domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenia postępowania

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz niezastosowania uchwały Nr XXV/190/96 z dnia 26 marca 1996r. w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych.

Wytknięto także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności uzasadniających podstawę naliczenia i wymiar podatku, a także wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy przyjął za podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie podatku od nieruchomości za rok 1998 przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji tj. 17 czerwca 2002r, a także pominął i nie zastosował przepisu art. 21 ordynacji podatkowej oraz nie wskazał konkretnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza art. 6 ust.7.

Sposób redakcji części komparatywnej zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej podstawą w zakresie podatku od nieruchomości są także przepisy tej ustawy dotyczące opłat lokalnych, podatku od środków transportowych, psów i inne co powoduje konieczność jej uchylenia. Zarzucono także nie określenie w podstawie prawnej, czy zaskarżona decyzja ma charakter ustalający czy określający oraz nie rozważenie i nie zastosowanie wobec podatniczki 50% ulgi przewidzianej w Uchwale Nr XXV/190/96 Rady Miejskiej w Olkuszu w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych dla nowopowstałych podmiotów gospodarczych.

Wytknięto, że organ podatkowy bezpodstawnie zaliczył do powierzchni użytkowej opodatkowanych budynków także oparte na filarach zadaszenie znajdujące się przed Wejściem do budynku . Jest to bowiem tylko element architektoniczny i nie ma żadnego znaczenia gospodarczego oraz stanowi co najwyżej przedłużenie klatki schodowej.

Ponadto zadaszenie to nie miało żadnego związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i było w tej działalności zbyteczne.

Wskazano także, iż przy opodatkowaniu spornego obiektu należy wziąć pod uwagę sposób i zakres jego wykorzystania . Opodatkowaniu podlegają bowiem te części budynku, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołała się przy tym na wydany w niniejszej sprawie wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r., sygn. I Sa/Ka 1841/98, w którym stwierdzono, że w każdym indywidualnym przypadku należy ustalić, czy oznaczony budynek lub jego część są faktycznie związane z działalnością gospodarczą.

W związku z tym organy podatkowe bezpodstawnie pominęły okoliczność, że nie prowadziła działalności gospodarczej ani w piwnicach pod częścią hotelową i gastronomiczną, ani w znacznej części nadziemnych kondygnacji. Nie wypełniły zatem należycie spoczywającego na nich obowiązku w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego . Ponadto decyzjach za poszczególne lata zawarto identyczne obliczenia opodatkowanej powierzchni budynków , jednakże tylko w niektórych wzmiankowano o zaliczeniu do niej składu opału o określonej powierzchni . W związku z tym zachodzi rozbieżność między stanem faktycznym opisanym w poszczególnych decyzjach, który nie ma uzasadnienia realnym stanie rzeczy.

Samo stwierdzenie jakiegokolwiek związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie może stanowić przesłanki do opodatkowania według najwyższych stawek, ale konieczne jest zbadanie i wykazanie w każdym indywidualnym przypadku istnienia faktycznego związku wynajmowanych budynków i ich części z działalnością gospodarczą. Dla celów przedmiotowego podatku powinny być uwzględniane tylko budynki lub ich części faktycznie związane z prowadzoną przez najemcę działalnością gospodarczą, a wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika zgodnie z zasadą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] lutego 2003 r [...]lutego 2003 r utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Powołało się na art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Jeżeli chodzi o zadaszenie na słupach przy wejściu do budynku to stanowi ono podlegająca opodatkowaniu powierzchnię budynku hotelowego. Bowiem zgodnie z art. 3 ust 4 powołanej wyżej ustawy za budynek uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe , w związku z tym także wiata podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Ponadto sporna sprawa zadaszenia została również wyjaśniona w powołanych przez organ pierwszej instancji wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego .

Ponownie rozpoznając sprawę wyjaśniono także kwestię spornych piwnic. Stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż. R. Ł. i mgr inż. M. K. do opodatkowania przyjęto tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną tj. wentylatornię /98,25m2/, toalety /32,96m2/, i ciągu komunikacyjnego /18,45m2/. Powierzchnię piwnic wyliczono przy tym w sposób prawidłowy uwzględniając skład węgla.

Podkreślono że czasowe lub stałe niewykorzystywanie części pomieszczeń nie zmienia charakteru budynku, który nadal pozostaje budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek budynku z działalnością gospodarczą inną niż rolniczą lub leśną nie musi być bezpośredni. Chodzi tu o jakikolwiek związek, a więc także pośredni, służący działalności. W związku z tym za budynki związane z działalnością gospodarczą należy uznać budynki, w których jest lub ma być prowadzona działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz służące / funkcjonujące na potrzeby/ tej działalności. W związku z tym przez budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumieć należy takie nieruchomości, które przeznaczone są bezpośrednio na wspomniany cel lub spełniające funkcje usługowe albo dodatkowe wobec tej działalności.

Zaniechanie przez podatnika korzystania z budynku na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna może stwarzać podstawę wymiaru podatku od nieruchomości w niższej stawce podatkowej tylko w wypadku, gdy jednocześnie budynek ten przeznaczony zostanie i wykorzystywany będzie na inne cele , tzn. gdy nastąpi zmiana jego funkcji

Skarżącej przekazano w całości obiekt hotelarsko- gastronomiczny do. Prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym skoro przeznaczenie budynku nie uległo zmianie powinna płacić od tej nieruchomości właściwą stawkę podatku.

Nie naruszono także Uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 26 marca 1996r. Nr XXV/190/96 w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych bowiem ustanawia ona obniżenie podatku od nieruchomości o 50% na okres 3 lat jedynie dla nowopowstałych podmiotów gospodarczych, które rozpoczęły działalność w rozumieniu przepisów podatkowych. Tymczasem z zaświadczenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 1995r. o wpisie do ewidencji gospodarczej, wydanego przez Burmistrza Miasta wynika, że odwołująca się przed zawarciem umowy najmu hotelu "O" prowadziła już działalność gospodarczą. Powołano się przy tym na cytowane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego .

Natomiast w powołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2000r., sygn. akt I SA/Ka 1160/98, uznano ten zarzut za uzasadniony, ale tylko w tym sensie, że organy podatkowe powinny były rozważyć czy podatniczce przysługuje wnioskowana ulga. Natomiast w pozostałych orzeczeniach jednoznacznie stwierdzono, że zarzut w tym zakresie jest chybiony.

Niepowołanie w treści decyzji organu pierwszej instancji przepisu art. 21 ordynacja podatkowej, nie oznacza nie zastosowania tegoż przepisu.

Fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy.

Zarzuty odwołującej się dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ordynacji podatkowej oraz kodeksu postępowania administracyjnego uznano za zbyt ogólnikowe i dlatego nie zasługują one na aprobatę, a ponadto dotyczą kwestii natury cywilno-prawnej oraz ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej.

Na powyższe decyzje podatniczka złożyła skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się ich uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 122, 187, 123, 124, 140, 210 ordynacji podatkowej, oraz art. 3, 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych .

W uzasadnieniu zakwestionowano podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji, powołano w niej bowiem przepisy materialnoprawne obowiązujące w dniu wydania tej decyzji czyli na dzień 24 czerwca 2002 r, gdy tymczasem zastosowane powinny być przepisy obowiązujące w czasie gdy obowiązek podatkowy powstał

Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz jako podstawę prawną wskazał przy tym ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, bez wskazania konkretnych przepisów tej ustawy, a zarzuty skarżącej w tym zakresie zostały pominięte przez organ odwoławczy, który wskazał w postawie prawnej wydanej przez siebie decyzji ustawę o samorządzie gminnym. Stanowi to naruszenie art. 210 ordynacji podatkowej

W decyzji organu I instancji nie powołano również przepisu stanowiącego podstawę do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. Z kolei organ odwoławczy powołał się m.in. na art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bez uszczegółowienia tejże podstawy, pomimo że przepis ten obejmuje w swojej treści różne przypadki powstania obowiązku podatkowego.

Wytknięto także, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy uwzględniono jedynie częściowo podnoszone przez odwołującą się zarzuty w zakresie opodatkowania piwnic i konstrukcyjnych elementów przedmiotu opodatkowania. Uznano bowiem, -że powierzchnia piwnic, które zgodnie z przedstawioną opinią techniczną są częścią nieużyteczną i nie mogą stanowić żadnej powierzchni użytkowej, stanowią powierzchnię budynku "związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej".

W powyższym zakresie doszło do naruszenia przepisów 3, 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Obiekty znajdujące się pod pawilonem gastronomicznym hotelu "O." nie mogą być uznane za piwnice, a tym bardziej za powierzchnie użytkowe.

Z załączonej przez skarżącą do nin. sprawy opinii technicznej wynika, że nieużyteczna część pawilonu gastronomicznego hotelu "O." nie może stanowić żadnej powierzchni użytkowej albowiem została zaprojektowana i wykonana jako element konstrukcyjny, zabezpieczenie budynek przed destrukcyjnymi wpływami szkód górniczych występujących w miejscowym podłożu gruntowym,

Ponadto już w założeniach projektowo - programowych budynku dla części nieużytecznej piwnic tego pawilonu nie przewidziano żadnej funkcji i w związku z czym nie mają one odpowiednich rozwiązań komunikacyjnych umożliwiających jakiekolwiek ich wykorzystanie, Z pomieszczeń tych nie ma zapewnionego bezpiecznego wyjścia prowadzącego chociażby pośrednio na przestrzeń otwartą, brak tamże dróg ewakuacyjnych wymaganych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku. Nr 15, poz. 140)

Podatnik nie jest zobowiązany do zapłaty wyższego podatku od nieruchomości, tylko dlatego, że ze względu na szkody górnicze związane z wydobyciem kopalin budynki mają specjalną, bezpieczną konstrukcję.

Podkreślono również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowała pojęcia piwnicy. Natomiast godnie z orzecznictwem NSA adekwatne jest w tym przypadku przyjęcie definicji zawartej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 1995 r Nr 10 poz.46 ze zm.), gdzie jako piwnicę określa się część budynku przeznaczoną na pomieszczenia gospodarcze, lub w których poziom podłogi ze wszystkich stron znajduje się poniżej gruntu.

Sporna część konstrukcji hotelu nie spełnia określonego w tejże definicji kryterium przeznaczenia, dlatego nie stanowi de iure i de facto powierzchni użytkowej. '

Podkreślono, że sposób wykorzystania obiektu i związane z tym opodatkowanie musi być wzięte pod uwagę ze względu na nierozerwalność tych kwestii. Opodatkowaniu podlegają bowiem te części budynku, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W związku z tym nawet gdyby uznać, iż powierzchnia "piwnic" jest powierzchnią użytkową, to brak jest podstaw do przyjęcia że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to z uwagi na niemożliwość wykorzystania jej przez skarżącą na cele prowadzonej działalności gospodarczej.

Powierzchnie te nie tylko faktycznie nie były wykorzystywane na działalność gospodarcza, ale ze względów technicznych na taką działalność nie mogły być nawet potencjalnie przeznaczone.

Przeszkodą obiektywną są w tym zakresie uwarunkowania techniczne i w związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do opodatkowania spornych pomieszczeń podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki jak dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z tego względu nie można także mówić że nastąpiło tylko czasowe zaniechanie czy zaprzestanie prowadzenia w określonym budynku lub jego części działalności gospodarczej.

Brak jest podstaw do uznania iż budynkami związanymi z działalnością gospodarczą są wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Taką interpretację można jedynie przyjąć dla gruntów znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zamieszczono bowiem, w odniesieniu do budynków, odpowiednika art. 5 ust. 3 tej ustawy definiującego grunty związane z działalnością gospodarczą.

Ponieważ ustawa nakazuje różnicowanie stawek podatku w zależności od tego czy budynek jest budynkiem mieszkalnym, związanym z działalnością gospodarczą czy wreszcie jest to ".inny" budynek, dlatego też w każdym indywidualnie oznaczonym przypadku należy ustalić, czy dany budynek lub jego część jest faktycznie związana z działalnością gospodarczą i tylko w zakresie gdy związanie z działalnością występuje, możliwe jest zastosowanie stawki podatku od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą.

Naruszenie art. 122,124 i 187 uzasadniono tym, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów, jakie w związku ze stosunkiem najmu nieruchomości kierowała do Zarządu Miasta i Gminy Olkusz oraz innych organów gminy, na okoliczność ustalenia, iż cześć wynajmowanych od gminy powierzchni nie była wykorzystywana na działalność gospodarczą, w związku z brakiem takiej technicznej możliwości.

Podkreślono , że w tym zakresie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uchylając wyrokiem z dnia 31 maja 2000 r wydanym w sprawie sygn. akt I S.A./Ka 1841/98 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] lipca 1998 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]04.1998 roku, którą ustalono skarżącej zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za rok 1998 r

Powtórzono twierdzenie, że zadaszenie przed hotelem nie jest budynkiem, ale powinno zostać zakwalifikowane jako klatka schodowa. Jest to tylko elementem architektoniczny i nie ma żadnego znaczenia gospodarczego.

Podtrzymała także zarzuty dotyczące stawki podatku od nieruchomości związane z zastosowaniem uchwały Rady Miejskiej nr XXV/190/96 z dnia 26 marca 1996 r w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych.

W toku postępowania podniesiono, że cześć pokoi hotelowych nie mogła być wykorzystywana, gdyż z uwagi na brak instalacji przeciwpożarowej nie spełniały wymaganych w tym zakresie norm .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie .

Podkreślono, że w trakcie wcześniejszego postępowania sporną w sprawie była kwestia naliczenia tego podatku od pomieszczeń o powierzchni 641,29m2 usytuowanych w części podziemnej pawilonu gastronomicznego, uznanych uprzednio przez organ I instancji za piwnice oraz od powierzchni pod zadaszeniem na filarach znajdującym się przed wejściem do budynku hotelu.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania określono między innymi Powierzchnię piwnic pod częścią hotelową na 600,71 m2. Stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż R. Ł. i mgr inż M. K. do opodatkowania przyjęto tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną tj. wentylatornię /98,25m2/, toalety /32,96m2/, i ciągu komunikacyjnego /18,45m2/. Sporna sprawa zadaszenia została wyjaśniona na niekorzyść skarżącej w wydanych już w niniejszych sprawach wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Za nieuzasadniony uznano zarzut, że organ podatkowy przyjął za podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, organ administracyjny nie może orzekać na podstawie przepisów, które już nie obowiązują.

Podkreślono, że jako podstawę prawną decyzji należy powoływać jedynie przepisy proceduralne mające szczególny związek z decyzją Powoływanie wszystkich przepisów kodeksu, które miały zastosowanie w sprawie byłoby bowiem zbytnim formalizmem. Ponadto brak powołania podstawy prawnej decyzji nie pozbawia jej bytu prawnego, bowiem nie jest to warunkiem istnienia decyzji, lecz tylko wymogiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje .

Skargi nie zasługują na uwzględnienie .

Zgodnie bowiem z art. art. 2 ust. 1 pkt 3ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przypadku nieruchomości i obiektów budowlanych, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiącym własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego.

Natomiast z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy wynika, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Za powierzchnię użytkową budynku uważa się natomiast zgodnie z art. 4 ust 2 wyżej wymienionej ustawy powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigów. Przy czym według art. 3 ust 4 tej ustawy za budynek, w jej rozumieniu, uważa się z kolei obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. W związku powyższym organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że powierzchnia pod zadaszeniem nad wejściem do budynku opartym na filarach powinna być doliczona do powierzchni budynku , od której opłacany jest podatek .

W kwestii podatku od tej powierzchni za 1999 r należy dodać, że zagadnienie to było już rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny i zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r ustawy o NSA ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zasada ta została powtórzona w art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami).

Przy tym jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 maja 2004 r wydanym w sprawie sygn. akt II SA 1221/03 (Baza Danych LEX nr 146754) przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, Jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku lotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem.

Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub też możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Ponieważ pomiędzy tym orzeczeniem, datą wydania decyzji przez organ podatkowy nie nastąpiła istotna zmiana przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to organ ten był związany treścią uzasadnienia wyroku z dnia 20 grudnia 2001 r . wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Ka 242/00

Uchylając poprzednio wydane decyzje Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w uzasadnieniu, że gdy chodzi o sporne zadaszenie na słupach przy wejściu do budynku, to zasadnie przyjęto, że stanowi ono podlegającą opodatkowaniu powierzchnię budynku hotelowego. Podstawą uchylenia decyzji była natomiast kwestia spornych "piwnic" którą wyjaśniono bez uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla załatwienia sprawy. Wskazano na uchwałę pięciu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 1996 r wydaną w sprawie sygn. akt FPK 6/96 , w której do powierzchni użytkowej budynku zaliczono również piwnice.

Podkreślono równocześnie, że w sprawie chodzi o ustalenie czy w analizowanym przypadku sporne pomieszczenia można uznać za piwnice, z uwagi na teren w jakim posadowiony został pawilon gastronomiczny, ora same założenia konstrukcyjne budowy tego obiektu, określające sporną powierzchnię 641 m2 jako nieużyteczną.

W związku z tym kwestia opodatkowania powierzchni spornego zadaszenia przed wejściem do budynku nie mogła być w tym roku rozstrzygnięta inaczej.

Wydając ponownie decyzję uwzględniono także jak część pomieszczeń hotelu ma charakter użytkowy, a jaka jest tylko elementem konstrukcyjnym. Oparto się w tym zakresie na opinii biegłych i wyłączono z opodatkowania elementy konstrukcyjne nie będące piwnicami.

Organy podatkowe prawidłowo opodatkowały natomiast całą powierzchnię użytkową z wyjątkiem części piwnic pod pawilonem gastronomicznym.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się bowiem pogląd , że jeżeli budynek został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie stracił on charakteru budynku związanego z tą działalnością, mimo czasowego niewykorzystywania go w sposób dotychczasowy. Zmiana sposobu wykorzystywania budynku, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ma miejsce tytko wówczas, gdy budynek otrzyma nowe przeznaczenie. Innymi słowy, konieczne jest wykorzystywanie go w inny sposób, a nie pozostawienie go nie wykorzystanym. Takie uregulowanie podatkowe ma skłonić podmioty gospodarcze do pozbywania się budynków zbędnych.

Pogląd taki wyrażono między innymi w wyrokach z dnia 24 października 1994 r wydanym w sprawie sygn. akt III SA 865/94 ( Fin.Kom 1995/3/75 ) oraz z dnia 22 sierpnia 1997 r wydanym w sprawie sygn. akt III SA 1552/96 ( Glosa 1998/10/31).

Co prawda w wyroku z dnia wyroku z dnia 31 maja 2000 r . wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Ka 1841/98 dotyczącym podatku od spornego hotelu za 1998 r wyrażono odmienny pogląd, ale jak wykazano wyżej jest on wiążący tylko w tej sprawie w której został wydany. W innych sprawach nie ma tego charakteru. Ponadto orzeczenie to odbiega od utrwalonej linii orzecznictwa

W świetle powyższego brak jest także podstaw do pominięcia przy obliczaniu podstawy opodatkowania powierzchni pomieszczenia opałowego .

Należy zgodzić się także z wyrażonym w zaskarżonych decyzjach twierdzeniem, że brak jest podstaw do stosowania wyżej powołanej uchwały Nr XXV/190/96 w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych. Ustawa ta wprowadza wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, w związku z tym powinna być interpretowania ściśle. Tak też należy rozumieć wprowadzony w niej wymóg rozpoczęcia działalności gospodarczej. Skoro podatniczka była wcześniej wpisana do stosownej ewidencji , to nie można uznać, że działalność gospodarczą rozpoczęła dopiero w momencie wynajęcia spornego hotelu.

Wyżej przedstawiona ocena zaskarżonych decyzji nie potwierdza także zarzutów dotyczących naruszenia art. 122, 187, 123, 124, 140, 210 ordynacji podatkowej. Zarówno bowiem dokonane w toku postępowania ustalenia, jak i omówienie ich w treści decyzji uznać należy za prawidłowe.

W sytuacji gdy istnieją przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji, nieuzasadniony jest zarzut jej braku nawet w sytuacji gdy przepisy te nie zostały powołane w uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami) . Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym , że sprawy w których skargi zostały wniesione do naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.