Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 352/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A.A. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2010r. i 2011r. w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił A.A. (dalej również: "skarżący", "wnioskodawca") przyznania prawa pomocy.

Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu podatkowego wydana w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe objęta wpisem stałym w kwocie 500 zł.

Wniosek w przedmiocie prawa pomocy został zasygnalizowany już w skardze z dnia 17 lutego 2018 r. Skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w osobie R.P.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego – wniosek został złożony na urzędowym formularzu (druk PPF z 21 maja 2018 r.). Skarżący podkreślił, że z uwagi na sytuację materialną, nie będzie w stanie partycypować w kosztach sądowych. Zaakcentował przy tym, że w dotychczasowym postępowaniu podatkowym korzystał z pomocy adwokata, o którego ustanowienie obecnie wnosi. Następnie oświadczył, że w chwili obecnej nie jest już zatrudniony na umowę o pracę, zaś Spółka, w której zarządzie zasiada, nie płaci mu wynagrodzenia. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że gospodarstwo domowe prowadzi samotnie. Wskazał, że posiada mieszkanie o pow. 61 m2 o wartości 280.000,00 zł (obciążone kredytem hipotecznym), jak również udziały w Spółkach A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o. Skarżący oświadczył dalej, że nie posiada żadnych dochodów. Do stałych miesięcznych wydatków zaliczył: spłatę kredytu na zakup mieszkania (297.130,00 zł, rata miesięczna stanowi kwotę 2.700,00 zł); spłatę kredytu z 23 października 2015 r. (149.936,37 zł); koszty użytkowania mieszkania (czynsz – 513 zł, media – 140,00 zł); koszty leczenia (150 zł).

Następnie pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenie dokumentów źródłowych. W reakcji na to wezwanie, A.A. nadesłał pismo procesowe z dnia 26 czerwca 2018 r., w którym oświadczył na wstępie, że z R.P. nie łączy go żaden węzeł zobowiązaniowy związany z reprezentowaniem skarżącego w postępowaniach podatkowych. Pełnomocnictwo wygasło na etapie postępowania odwoławczego. Wskazał, że dokumenty źródłowe wskazujące na niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych zostały przez niego złożone w maju 2018 r. do akt sprawy o sygn. III SA/Gl 186/18 do III SA/Gl 190/18. Oświadczył dalej, że w nieodległym czasie zostanie wszczęta wobec niego kolejna egzekucja z tytułu wypowiedzenia umowy kredytu na zakup mieszkania. Przyjął, że wymagalne w tym zakresie stanie się zobowiązanie w wysokości 80.000,00 CHF. Skarżący poinformował, że wszelkie opłaty z tytułu mediów reguluje za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Odnotował nadto, że w wyniku toczącego się obecnie postępowania przed Sądem Okręgowym w K. i przed Sądem Apelacyjnym w K., ciąży na nim na zasadzie odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania Spółki A Sp. z o.o., zaległość wobec ZUS w kwocie nie mniejszej niż 600.000,00 zł. Skarżący oświadczył, że nie zbył udziałów w Spółce C Sp. z o.o. Z kolei z tytułu zasiadania w zarządzie tej Spółki orzeczono wobec niego "zakaz prowadzenia – na okres 5 lat - działalności gospodarczej, zasiadania w zarządach Spółek, występowania w charakterze pełnomocników podmiotów gospodarczych". Zaznaczył przy tym, że orzeczenie nie jest prawomocne. Z dokumentów nadesłanych przy ww. piśmie skarżącego wynika, że umowę kredytu hipotecznego wypowiedziano skarżącemu z dniem 23 maja 2018 r. zachowując 30-dniowy termin wypowiedzenia. Wymagalne zobowiązanie z tego tytułu stanowi kwotę 80.109,64 CHF. Z dniem 5 kwietnia 2018 r. wypowiedziano skarżącemu umowę rachunku bankowego z uwagi na przeterminowane zadłużenie w kwocie 380,84 zł. W dniu 6 kwietnia 2018 r. wypowiedziano skarżącemu umowę kredytu/pożyczki z uwagi na przeterminowane zobowiązanie w kwocie 9.143,00 zł. Dochód brutto skarżącego w 2017 r. stanowił kwotę 113.055,45 zł i pochodził ze stosunku pracy. Podkreślił, że równolegle z niniejszą sprawą, przed tutejszym Sądem toczą się jeszcze inne postępowania, w których skarżący również wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy.

W ramach postanowień z dnia 11 lipca 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawach III SA/Gl 186/18 do III SA/Gl 190/18. W motywach rozstrzygnięcia zwrócono uwagę, że sam fakt pominięcia i nieujawnienia wielu istotnych faktów dotyczących aktualnego stanu majątkowego skarżącego uzasadnia nieuwzględnienie wniosku. Skarżący ukrył fakt prowadzenia firmy pod nazwą Przedsiębiorstwo D w B. Nie ujawnił również istotnych z omawianego punktu widzenia okoliczności dotyczących spółek, w których jest wspólnikiem, bądź członkiem zarządu. Nie przedstawił nadto aktualnych wyciągów z rachunków bankowych, w tym obsługujących działalność gospodarczą.

Uwzględniając prośbę skarżącego przyjęto na potrzebę tego postępowania, że do stałych, udokumentowanych wydatków jego gospodarstwa domowego należy zaliczyć: czynsz za mieszkanie (513 zł), opłaty z tytułu zużycia energii elektrycznej (66,36 zł) i należność za zużyty gaz (43,33 zł). Pozostałe wydatki (kredyt z ratą 635 CHF oraz pożyczka z ratą 2.258,00 zł), które udokumentowano w toku tamtych postępowań są zobowiązaniami wymagalnymi.

W oparciu o dane powszechnie dostępne, mając nadto na uwadze motywy, dla których odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałych ww. sprawach, ustalono na dzień 12 lipca 2018 r., co następuje. A.A. posiada 40 udziałów w B Sp. z o.o. w I. o wartości 20.000,00 zł. Posiada nadto 135 udziałów o wartości 67.500,00 zł w C Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. Dodatkowo w jego posiadaniu pozostaje 450 udziałów o wartości 45.000,00 zł w A Sp. z o.o. w S. Jest prezesem zarządu E Sp. z o.o. w K., w której to Spółce 40 udziałów należy do P.A., zaś pozostałe 10 do R.P. Ustalenia poczyniono na podstawie informacji odpowiadających odpisom aktualnym wskazanych wyżej Spółek. Co więcej, skarżący figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwo D z siedzibą w B. przy ul. [...].

Referendarz podkreślił, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęta konstatacja jest wynikiem sporej liczby nieścisłości, które zauważono w toku analizy "oświadczenia majątkowego" i nadesłanych później dokumentów źródłowych.

Referendarz negatywnie ocenił postawę skarżącego zmierzającą do wykazania wyłącznie tych okoliczności stanu faktycznego, które mogły przemawiać za przyznaniem mu prawa pomocy, pomijając natomiast te oświadczenia stawiające go w negatywnym świetle.

W pierwszej kolejności, zarzucił skarżącemu, że inicjując niniejsze wpadkowe postępowanie nie zdeklarował zgodnie ze wskazówkami zawartymi w rubryce 7.2.2., iż wartość udziałów posiadanych w spółkach prawa handlowego łącznie stanowi kwotę 132.500,00 zł. O ile, mając na uwadze całość zgromadzonej dokumentacji źródłowej, można przyjąć, że w przypadku spółek C Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. i A Sp. z o.o. w S., skarżący może mieć problem z realizacją prawa do udziałów, o tyle brak jest w aktach sygnałów, aby takie ograniczenia wystąpiły w przypadku 40 udziałów w B Sp. z o.o. Podkreślił, że wpis sądowy od skargi w tej sprawie stanowi zaledwie 2,5 % wartości rzeczonych udziałów. Zdaniem referendarza, ich wartość w zupełności wystarczy także na ustanowienie pełnomocnika z wyboru, którym może być przykładowo adwokat R.P., pozostający ze skarżącym - wbrew jego twierdzeniom zawartym w piśmie z 26 czerwca 2018 r. – w stosunku wzajemnych zależności z racji pełnionych funkcji w E Sp. z o.o. w K. Należy w tym miejscu podkreślić, że argumentacja przyjęta w tym akapicie ma znaczenie przesądzające.

Po drugie, wskazał, że skarżący, deklarując brak jakichkolwiek dochodów, ponosi stałe koszty utrzymania mieszkania, które – odsyłając do równolegle toczących się postępowań – zdeklarował na poziomie około 622,69 zł. W piśmie z dnia 26 czerwca 2018 r. potwierdził, że takowe wydatki wciąż ponosi korzystając z usług Poczty Polskiej S.A. Referendarz podkreślił, iż mając na uwadze powyższe rodzi się pytanie o źródło finansowania tych obciążeń budżetu domowego oraz innych, zwyczajowo ponoszonych w codziennej egzystencji. Rozpoznający wniosek upatrywał takie źródło w pełnionej przez skarżącego funkcji prezesa w E Sp. z o.o. w K. Podkreślił, że pomimo wezwania w tym zakresie (patrz pkt 5 in fine), skarżący nie przedstawił dokumentacji wskazującej na ewentualne rozwiązanie tego stosunku zatrudnienia, ani zaświadczeń o wysokości dochodów z tego tytułu lub ich braku. Tymczasem z zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach z 8 stycznia 2018 r. wynika, że wnioskodawca uzyskiwał tam wynagrodzenie w kwocie 4.658,93 zł netto. Podobnie niewyjaśniona została współpraca skarżącego z F Sp. z o.o. w K., która – jak dokumentuje to wyciąg z rachunku bankowego skarżącego (oba wymienione wyżej dokumenty źródłowe znajdują się w aktach sprawy III SA/Gl 186/18) – jeszcze w październiku 2017 r. wypłacała na jego rzecz wynagrodzenie. Zauważył, że skarżący oświadczył jedynie, iż w dalszym ciągu pozostaje w zarządzie spółki prawa handlowego lecz nie otrzymuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, jednak nie przedstawił w tym zakresie żadnych dokumentów obrazującym przyczynę takiego stanu rzeczy, nawet tych pochodzących bezpośrednio ze spółki, do których – jako prezes jednoosobowego zarządu – ma na zasadzie art. 208 K.s.h. i art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018 r., poz. 395) nieograniczony dostęp. Utrwalone jest natomiast stanowisko judykatury, w myśl którego jeśli strona bez ważnego powodu nie wykorzystała swoich możliwości w zakresie zgromadzenia tych środków, to przyjmuje się, iż jej stan majątkowy i jej dochody są takie, jakie mogłaby mieć przy użyciu w pełni swoich możliwości zarobkowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1987 r., sygn. akt I CZ 26/87, publ. OSNC 1988/7-8/103). Stanowisko to znajduje kontynuację w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 67/18).

W toku rozpoznania wniosku zwrócono także uwagę na te okoliczności, które mogłyby przemawiać na rzecz rozpoznania wniosku, w tym: deklarowane przez niego zobowiązania wobec ZUS, czy też wypowiedzenie umowy kredytowej. Jednakowoż zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku nie doszło jeszcze – w świetle wyjaśnień skarżącego i zgromadzonej dokumentacji - do czynności o charakterze egzekucyjnym. Także nieprawomocne jest rozstrzygnięcie o ograniczeniu prowadzenia przez skarżącego działalności oraz zasiadania w zarządzie Spółki.

Bez znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia, w świetle ujawnionych wyżej okoliczności, pozostaje fakt, iż w chwili obecnej skarżący jest zobowiązany do uiszczenia kilku opłat sądowych od skarg w postępowaniach zainicjowanych przed tutejszym sądem, tym bardziej, że są to wpisy o charakterze stałym w kwocie 500 zł.

Referendarz przyjął, że skarżący nie wykazał, iż nie będzie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw na postanowienie z dnia 16 lipca 2018 r., zaskarżył go w całości i wniósł o jego zmianę ,a także przyznanie prawa pomocy.

Wskazał, że referendarz ograniczył się do zarzucenia mu wprost nierzetelności w składaniu oświadczeń. Wyjaśnił, że C sp. z o.o. w jest w upadłości likwidacyjnej i dlatego orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i zasiadania w organach osób prawnych. Podkreślił, że posiadanie udziałów w posiadanie udziałów w ww. podmiocie nie ma żadnej wartości majątkowej, bowiem nie ma żadnych szans na wypłatę dywidendy, a ewentualna sprzedaż tej spółki jest niemożliwa. Z kolei B sp. z o.o. jest podmiotem "niedziałającym", a z faktu posiadania w nim udziałów skarżący nie pobiera żadnych korzyści majątkowych, co wynika z dokumentów podatkowych. Wskazał, że w 2012 r. sprzedał udziały w A sp. z o.o. jednocześnie podkreślając, że owy fakt nie został odnotowany przez ówczesny zarząd spółki. Dołączył akt notarialny z czerwca 2012 r. z którego wynika fakt sprzedaży wszystkich udziałów. W dalszej kolejności podał, że ze spółki F sp. z o.o. w której był zatrudniony przez niedługi okres nie otrzymuje wynagrodzenia. Co do relacji z adwokatem R.P. to wskazał, że fakt posiadania przez niego udziałów w spółce w której ma udziały syn skarżącego nie jest równoznaczny z uzyskiwaniem przez niego dochodów. Podkreślił, iż jego zdaniem referendarz całkowicie pominął zgromadzone materiały, a skoncentrował się na próbie wskazania jego nierzetelności. Podniósł, że nie ukrywał faktu posiadania mieszkania czy udziałów w spółkach, jednak owe składniki majątkowe nie przynoszą mu żadnego pożytki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302

ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie natomiast z ogólną zasadą, przewidzianą w art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Uregulowana w art. 243-262 P.p.s.a. instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi w związku z tym odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Celem ustanowienia prawa pomocy było zapewnienie osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej rzeczywistej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, czyli stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trzeba przy tym zaakcentować, że użyte przez ustawodawcę w art. 246 § 1 P.p.s.a. określenie "gdy wykaże" należy rozumieć w ten sposób, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 568/10, publ. LEX nr 742626). Wskazuje się również w orzecznictwie, że w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Niedostarczenie żądanych przez sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, mało czytelny powoduje, iż oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne, niewystarczające do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Tym samym, w takiej sytuacji sąd uprawniony jest do sformułowania oceny, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest nieuzasadniony (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1361/10, publ. LEX nr 743829). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, publ. LEX nr 1069777).

W ocenie Sadu brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy. W niniejszej sprawie zachodzi szczególna potrzeba dokładnego ustalenia możliwości płatniczych wnioskodawczy. W sprawie pozostaje nadal wiele niewyjaśnionych kwestii oraz sprzeczności, które uniemożliwiają zbadanie w sposób profesjonalny wniosku, a co za tym idzie uwzględnienie złożonego wniosku. Jednocześnie Sąd podziela pogląd referendarza wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący przedstawił swoją sytuację finansową w sposób wybiórczy, tj. ograniczając się do informacji, które wskazywały na jego trudną sytuację materialną. Zdaniem Sądu w dalszym ciągu wnioskodawca nie wyjaśnił co oznacza, iż B sp. z o.o. to "podmiot niedziałający", a co za tym idzie jakie występują ograniczenia w prawie do udziałów. Sąd w pełni popiera argumentację wskazaną przez referendarza w tymże zakresie, bowiem wartość tych udziałów w zupełności wystarczy tak na pokrycie wpisu od skargi jak i na ustanowienie pełnomocnika z wyboru.

Wobec wskazanej przez skarżącego sytuacji finansowej wątpliwości Sądu wzbudza również fakt dotyczący źródeł finansowania jego bieżących wydatków. Jak ustalił referendarz skarżący ponosi wydatki łącznie niemałe wydatki na m.in.: czynsz za mieszkanie (513 zł), opłaty z tytułu zużycia energii elektrycznej (66,36 zł) i należność za zużyty gaz (43,33 zł). Pozostałe wydatki (kredyt z ratą 635 CHF oraz pożyczka z ratą 2.258,00 zł), które udokumentowano w toku tamtych postępowań są zobowiązaniami wymagalnymi.

Na stronie ciążyły zatem obowiązki, których niewykonanie mogło zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę spełnienia przesłanki przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca miała przy tym świadomość, że taka postawa może skutkować niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem. W tym miejscu należy także zaakcentować, iż w orzecznictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym to na stronie skarżącej spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Tym samym uznano, że sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane wobec uchylania się wnioskodawcy od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 523/04, publ. LEX 203331).

Powyższe wątpliwościami nie są jedynymi. Nie wyjaśniona pozostaje również kwestia współpracy skarżącego z F Sp. z o.o. w K., która jeszcze w październiku 2017 r. wypłacała na jego rzecz wynagrodzenia. Podkreślić bowiem należy, że skarżący oświadczył jedynie, że w dalszym ciągu pozostaje w zarządzie spółki prawa handlowego, lecz nie otrzymuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, jednocześnie nie przedstawiając w tym zakresie żadnych dokumentów obrazujących przyczynę takiego stanu rzeczy, nawet tych pochodzących bezpośrednio ze spółki, do których – jako prezes jednoosobowego zarządu - ma na podstawie art. 208 k.s.h. i art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018 r., poz. 395) nieograniczony dostęp. Utrwalone jest stanowisko judykatury, w myśl którego jeśli strona bez ważnego powodu nie wykorzystała swoich możliwości w zakresie zgromadzenia tych środków, to przyjmuje się, iż jej stan majątkowy i jej dochody są takie, jakie mogłaby mieć przy użyciu w pełno swoich możliwości zarobkowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1987 r., sygn.. akt I CZ 26/87, publ. 1988/7-8/1033).

W świetle powyższego referendarz sądowy słusznie przyjął, że skarżący

nie wykazał, że w jego przypadku spełnione są przesłanki umożliwiające skorzystanie z instytucji prawa pomocy, z uwagi na wątpliwości dotyczące jego sytuacji finansowej i majątkowej. Trzeba bowiem podkreślić, iż strona ma obowiązek współdziałania z sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności wpływających na ocenę jej możliwości płatniczych i sytuacji majątkowej.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.