Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 38/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 9 ust. 2a, ust. 2b, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek,, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 września 2012 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu P. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewoda L. rozpoznał odwołanie T. G. i utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie zameldowania S. G. na pobyt stały w budynku mieszkalnym w K. K. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ubezwłasnowolniony całkowicie S. G. będący pod opieką prawną A. S. mieszka od kilku lat w budynku pod wskazanym adresem. Tam zamieszkuje i posiada swoje rzeczy osobiste, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy (wyjaśnienia A. S., J. Ł., A. H. oraz protokół z przeprowadzonych oględzin mieszkania). Organ odwoławczy dalej argumentował, iż zameldowanie osoby w danym miejscu jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby i nie rodzi uprawnień ani nie pozbawia prawa do lokalu osoby będącej jego właścicielem. Fakt, że właścicielka lokalu mieszkalnego T. G. nie wyraża zgody na zameldowanie S. G., nie ma znaczenia w sprawie, bowiem ewidencja ludności służy jedynie rejestrowaniu pobytu osób i ma charakter wyłącznie porządkowy, a co za tym idzie zameldowanie - w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - nie stanowi podstawy rozstrzygania ewentualnych sporów o prawo do lokalu.

W skardze do Sądu T. G. zarzuciła, że:

- obecnie A. S. i S. G. nie mieszkają w spornym mieszkaniu (wyprowadzili się z niego);

- z naruszeniem procedur określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego organ zbyt późno bo w dniu [...] kwietnia 2011 r. zawiadomił ją o zamiarze przeprowadzenia oględzin mieszkania w dniu [...] marca 2011 r.;

- Urząd Gminy w S. swoimi działaniami chce "oszukać" i "zaszkodzić";

- do dnia [...] stycznia 2011 r. A. S. mieszkała w B. P., natomiast do K. miała się przeprowadzić w lutym 2011 r. i tylko na okres ferii zimowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, argumentując przy tym, że jednoznacznie ustalono, iż S. G. przebywa mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w domu znajdującym się w miejscowości K. K. [...].

Sąd zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. W świetle akt sprawy wniosek A. S. z dnia [...] lutego 2011 r. inicjuje przeprowadzone postępowanie administracyjne, zakończone - wydaną w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - zaskarżoną decyzją o zameldowaniu S. G. na pobyt stały w budynku mieszkalnym w K. K. [...] (budynku należącym do T. G.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że A. S. jest opiekunem prawnym ustanowionym dla całkowicie ubezwłasnowolnionego S. G. (dowodzi tego zaświadczenie Sądu Rejonowego w B. P. z dnia [...] lutego 2011 r.). Źródłem sporu jest stanowisko skarżącej T. G., która nie wyraża zgody na zameldowanie swojego syna, S. G. pod wskazanym wyżej adresem. Z uwagi na charakter prowadzonego sporu wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że obowiązek meldunkowy polega między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 w/w ustawy). W myśl jej art. 9 ust. 2b, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z powołanych przepisów wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o faktycznym (rzeczywistym) miejscu pobytu osób. Stosownie do art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej należy stwierdzić, że w sytuacji kiedy skarżąca sprzeciwia się zameldowaniu S. G. w budynku (mieszkaniu) stanowiącym jej własność, organ nie może w trybie uproszczonej procedury meldunkowej dokonać zameldowania poprzez czynność materialno – techniczną. W takim przypadku organ rozstrzyga o zameldowaniu na mocy art. 47 ust. 2 w/w ustawy.

Zaskarżona decyzja - wydana na podstawie powołanego wyżej przepisu - jest rozstrzygnięciem prawidłowym. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że S. G. przebywa w spornym mieszkaniu (tam mieszka już od kilku lat, posiada swoje rzeczy osobiste i koncentruje swoje sprawy życiowe). Wyjaśnienia świadków J. Ł. i A. H. (przesłuchano ich w dniu [...] marca 2011 r.) potwierdzają fakt pobytu S. G. w miejscowości K. K. [...], podobnie zresztą jak i protokół z oględzin mieszkania (oględziny organ przeprowadza w dniu [...] marca 2011r.) oraz utrwalona protokolarnie wypowiedź A. S. z dnia [...] marca 2011 r. Już we wniosku o zameldowanie z dnia [...] lutego 2011 r. A. S. podnosi, że wszystkie sprawy S. G. "związane są z tym mieszkaniem, prowadzi tutaj ze mną gospodarstwo rolne, zajmuje się domem i opiekuje się Babcią, która tutaj mieszka". W trakcie przesłuchania w dniu [...] marca 2011 r. A. S. wyjaśnia między innymi, iż S. G. mieszka w K. od kilkunastu lat. Z protokołu oględzin mieszkania wynika, że w dniu [...] marca 2011 r. A. S. przebywa w domu z dwójką dzieci. S. G. jest nieobecny, gdyż pojechał do lekarza. K. Ż. potwierdza, że S. G. zamieszkuje tutaj od 15 lat. Świadek J. Ł., miejscowy listonosz wyjaśnia, że znany mu osobiście S. G. zamieszkuje w K. od ponad 10 lat razem z A. S. i trójką dzieci oraz babcią. Relacja J. Ł. jest zgodna z wyjaśnieniami innego świadka, A. H., która stwierdza, iż S. G. mieszka z A. S. oraz prowadzi z nią gospodarstwo rolne.

Zarzuty i wnioski skargi, że zaskarżone rozstrzygnięcie powinno być uchylone z uwagi na nowe okoliczności oraz fakt, iż A. S. i S. G. wyprowadzili się z domu skarżącej i mieszkają w S., nie mogą być uwzględnione. Ewentualna zmiana okoliczności faktycznych, na które powołuje się skarżąca, nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia. Miarodajny jest stan faktyczny istniejący w dacie orzekania przez organ, dla którego w sprawach o zameldowanie na pobyt stały danej osoby, rozstrzygające znaczenie ma to czy, ta osoba rzeczywiście zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jak wyżej wykazano okoliczność zamieszkiwania S. G. w K. jest udowodniona i tej oceny nie zmieniają wyjaśnienia T. G. uzupełniające skargę, że "Meldunek u mnie był pokazaniem władzy synowej" – co skarżąca podnosi w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. – czy też dołączona przez skarżącą i zawarta przez nią (z K. C. i P. S.) umowa dzierżawy gospodarstwa rolnego z dnia [...] czerwca 2011 r. Okoliczność, że skarżąca nie bierze udziału w oględzinach mieszkania, nie mogła mieć realnego wpływu na wynik sprawy. Dodatkowo trzeba zauważyć, że zaskarżona decyzja dotyczy zameldowania S. G. pod wskazanym w decyzji adresem, a nie podnoszonej w skardze kwestii, że do dnia [...] stycznia 2011 r. A. S. była zameldowana w lokalu położonym w B. P. przy ul. P. S. D. [...].

W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie o wynagrodzeniu należnym profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej uzasadnia przepis art. 250 p.p.s.a.