Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 639/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2007 r. A S.A. z siedzibą

w W. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2007 r., wykazując w niej m.in. budowle o wartości 14.599.687 zł.

W dniu 11 lipca 2007 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek

od nieruchomości za 2007 rok określając łączną kwotę podatku na kwotę 297.813 zł. Wyjaśniła, że korekta nastąpiła w związku ze sprzedażą prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] o pow. 5,700 m2 i działki nr [...] o pow. 5.644 m2. Wartość budowli nie uległa zmianie.

Następnie, w dniu 15 października 2007 roku Spółka złożyła ponowną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, w której zmniejszyła wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z kwoty 14.599.687 zł określonej w lipcu 2007 roku na kwotę 6.178.788 zł. W uzasadnieniu złożonej ponownej korekty wskazano, że "korekcie poddana została wartość podstawy opodatkowania. W pierwotnej deklaracji bowiem błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych".

Decyzją z dnia 11 grudnia 2007 r. Burmistrz Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok

w kwocie 297.813 zł.

W wyniku złożonego odwołania Kolegium decyzją z dnia 17 marca 2008 roku, uchyliło decyzję Burmistrza Gminy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Burmistrz Gminy pismem z dnia 11 kwietnia 2008 r. wezwał podatnika do przedłożenia ewidencji środków trwałych, złożenia wykazu budowli ujętych

w deklaracjach. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi ze strony Spółki. Następnie, pismem z dnia 25 listopada 2008 r., organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień co do różnicy w podstawie opodatkowania budowli.

Spółka, w piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. odmówiła przedłożenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz nie złożyła wyjaśnień co do wartości budowli. Burmistrz Gminy pismem z dnia 25 listopada 2008 r. ponownie wezwał podatnika do przedłożenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej dotyczącej kanalizacji kablowej oraz ułożonych w niej kabli oraz złożenia wyjaśnień co do różnicy w podstawie opodatkowania budowli.

W piśmie z dnia 4 września 2009 r. Spółka wskazała, że "strona postępowania nie ma obowiązku przedstawienia dowodów znajdujących się w jej posiadaniu nawet wówczas, gdy organ podatkowy wzywa ją do tego".

Decyzją z dnia 17 listopada 2009 r. Burmistrz określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie 297.813 złotych, przyjmując za podstawę wartość budowli zadeklarowaną

przez podatnika w dniu 11 lipca 2007 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lipca 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Po rozpoznaniu skargi A S. A. z siedzibą w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 723/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd uznał słuszność stanowiska organów podatkowych, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej jako u.p.o.l. Sąd podzielił także stanowisko organów podatkowych, że w sytuacji

gdy pomimo wezwań od właściwego organu podatnik nie dostarczył, będących tylko w jego posiadaniu dokumentów, organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez podatnika w deklaracji za 2007 r. z danymi wynikającymi

z deklaracji za 2008 r., o ile dane te nie budziły wątpliwości organów i nie były kwestionowane przez podatnika.

WSA zwrócił jednak uwagę, że Kolegium nie rozpoznało zgłoszonego przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego (pismo z dnia 20 września 2010 r.) wniosku o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej, tj. ewidencji środków trwałych. Zdaniem Sądu jedynie przeprowadzenie tego dowodu pozwoli bowiem

na dokonanie przez organ podatkowy ustalenia w sposób niewątpliwy wartości obiektów, które uznaje się za budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości - według stanu na 1 stycznia roku podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Zgłoszenie przez spółkę wniosku o przeprowadzenie dowodu

z ewidencji środków trwałych na etapie postępowania odwoławczego, pomimo wcześniejszej odmowy okazania na wezwanie organu pierwszej instancji jakichkolwiek dokumentów, obligowało organ odwoławczy co najmniej do odniesienia się do złożonego wniosku, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

pismem 9 grudnia 2013 r. wezwało Spółkę do przesłania wyciągu

z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia wartości budowli należących

do podatnika na terenie Gminy według stanu na dzień 1 stycznia 2007 r. Ponadto, pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. Kolegium wezwało do:

złożenia zestawienia (wykazu) wszystkich budowli, wraz z podaniem ich nazwy, opisu, numerów seryjnych, udziału procentowego i wartości, deklarowanych przez A S.A. w pierwotnej deklaracji rocznej za rok 2007 (sporządzonej 10 stycznia 2007 r.), w której wskazano wartość budowli na kwotę 14.599.687 zł,

złożenia zestawienia (wykazu) wszystkich spornych budowli (tj. linii kablowych położonych w kanalizacji), wraz z podaniem ich nazwy, opisu, numerów seryjnych, udziału procentowego i wartości, które zdaniem podatnika błędnie ujęto w pierwotnej deklaracji rocznej za rok 2007 (sporządzonej 10 stycznia 2007 r.) - o wartości 8.420.899 zł (14.599.687 zł-6.178.788 zł).

złożenia wyjaśnień czy w trakcie roku podatkowego (2007) nastąpiły zmiany mające wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia wartości budowli należących do podatnika na terenie Gminy za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że Spółka nie odpowiedziała na powyższe wezwania, tym samym uniemożliwiła przeprowadzenie wnioskowanego przez nią dowodu.

W piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. Spółka wskazała: "w odpowiedzi

na zawiadomienie z dnia 30 stycznia 2014 r. w załączeniu przesyłam nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr 6 KŚT dla obszaru B S.A. (dalej również: Spółka), w obrębie którego położona jest gmina . Przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie

i następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie w ramach wyjaśnień wskazuję, że w strukturze organizacyjnej B S.A. wyodrębnione są obszary i właśnie dla tych obszarów tworzona jest ewidencja środków trwałych w kształcie jak w załączeniu".

Spółka ponowiła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów,

na których zainstalowane zostały deklarowane przez B S.A. budki telefoniczne. Kwestia ta, zdaniem strony, wymaga wyjaśnienia, które jest niezbędne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

W piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi

na zawiadomienie z dnia 30 stycznia 2014 r. Spółka wyjaśniła, że wartość obiektów, które były deklarowane do podstawy opodatkowania, a jednocześnie nie zostały

w niej uwzględnione, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli

w rozumieniu u.p.o.l. i tym samym nie podlegają opodatkowaniu wynosi 4.498.527,68 zł.

Burmistrz Gminy pismem z dnia 6 marca 2014 r. poinformował,

że w 2007 roku pomiędzy podatnikiem a Gminą nie były zawierane umowy dzierżawy gruntów celem zainstalowania budek telefonicznych oraz nie zostały wydane podatnikowi decyzje na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia

w pasie drogowym budek telefonicznych. Organ przedłożył także wypisy z ewidencji gruntów.

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu

w pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że spór dotyczący zasadności opodatkowania tj. kabli (linii) telekomunikacyjnych umiejscowionych w kanalizacji kablowej został rozstrzygnięty prawomocnym wyrokiem, w którym WSA stwierdził,

że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości

na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W dalszej kolejności, w odniesieniu do przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych SKO, przywołując treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjaśniło,

że Spółka pozostawiła bez odpowiedzi wezwania obu organów podatkowych

w przedmiocie przedłożenia ewidencji środków trwałych oraz złożenia wykazu budowli ujętych w deklaracjach. Pomimo złożonego przez samą Spółkę wniosku

o przeprowadzenie tego dowodu pełnomocnik strony nie przedłożył tego dowodu uniemożliwiając tym samym jego przeprowadzenie.

Dopiero po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a więc po doręczeniu stronie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu oraz pisma o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pełnomocnik Spółki przedłożył nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr. 6 KŚT dla obszaru B S.A., w obrębie którego położona jest gmina .

Zdaniem Kolegium, złożenie powyższego nośnika CD uznać należy

za spóźnione, gdyż został on złożony po zakończeniu postępowania wyjaśniającego.

Niezależnie od powyższego Kolegium stwierdziło, że uwzględnienie ponownego wniosku o przeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych byłoby niemożliwe, gdyż nieprawdziwe jest twierdzenie pełnomocnika podatnika, że "przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie i następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości". SKO wyjaśniło, że z urzędu wiadomym jest organowi (z innych spraw podatkowych

z udziałem podatnika, gdzie przeprowadzono dowód z ewidencji środków trwałych), że opisy niektórych obiektów nie wskazują w żaden sposób ich położenia na terenie danej gminy, a ponadto, ewidencja nie zawiera żadnych danych w zakresie udziału procentowego wartości budowli (linii kablowych) położonych na terenie więcej

niż jednej gminy. Ustalenie wartości takich budowli nie jest możliwe bez aktywnego udziału podatnika w tym zakresie. Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że pismem

z dnia 9 grudnia 2013 r. wzywało Spółkę do złożenia wyjaśnień, które mogły umożliwić przeprowadzenie wnioskowanego dowodu, jednakże Spółka nie udzieliła wyjaśnień.

Przedłożona ewidencja środków trwałych jest obszerna, a zidentyfikowanie określonego środka trwałego, a następnie wskazanie jego wartości, bez aktywności podatnika w tym zakresie, jest - zdaniem Kolegium - niemożliwe, przez co nie jest możliwe przeprowadzenie wnioskowanego dowodu.

Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że przesyłając organowi podatkowemu płytę CD, Spółka sama nie wyliczyła jaka powinna być właściwa wartość spornych obiektów, a na wezwanie o złożenie wyjaśnień poprzez stworzenie wykazu spornych linii kablowych nie przedłożyła pełnego ich zestawienia.

Tym samym nie można skutecznie zarzucać organowi podatkowemu niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, skoro organowi temu nie można w istocie rzeczy zarzucić niedopełnienia jakiejkolwiek czynności dowodowej, którą tenże organ byłby w stanie samodzielnie zrealizować.

Zdaniem Kolegium odmowa przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, zważywszy

w szczególności na postawę strony, która nie współpracowała z organami podatkowymi w wyjaśnianiu okoliczności sprawy i nie wykazała, że wartość przyjęta przez organy podatkowe nie odpowiadała rzeczywistej wartości.

Następnie, ustosunkowując się do kwestii podstawy opodatkowania w zakresie budowli Kolegium wskazało, że fakt złożenia przez Spółkę kolejnej korekty deklaracji nie powoduje, że organy podatkowe nie mogły wykorzystać danych wykazanych

w poprzednich deklaracjach, które były danymi prawidłowymi. Skoro wartość przedmiotu opodatkowania wynika z porównania danych wskazanych przez stronę

w pierwotnej deklaracji z danymi wynikającymi z przedłożonej później korekty,

a różnicę tę strona wyjaśniła w ten sposób, że w pierwotnej deklaracji błędnie ujęła

w podstawie opodatkowania budowli wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, to organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości spornych budowli. Wartość przyjęta

przez organy podatkowe wynikała z deklaracji za ten sam rok podatkowy, złożonej przez stronę w terminie wynikającym z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l.

Wskazując na treść art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej Kolegium wskazało, że wartość wykazana w deklaracji stanowi oświadczenie strony co do wysokości przedmiotu opodatkowania, zaś na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu późniejsze skorygowanie deklaracji, bowiem przyczyną złożenia korekty

nie była wadliwość samego oświadczenia, ale zmiana oceny prawnej zasad opodatkowania wykazanego w deklaracji przedmiotu opodatkowania. Spółka

nie podała innych powodów niższej wartości spornych budowli. Ponieważ stan faktyczny został ustalony w sposób wyczerpujący i umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia, to brak było – zdaniem Kolegium - podstaw do przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych.

W takiej sytuacji, a także wobec braku współpracy ze strony podatnika, organ podatkowy oparł się na danych, jakie posiadał i jakie mógł uzyskać. Były nimi dane wynikające z deklaracji podatkowych i korekt tych deklaracji składanych przez podatnika w podatku od nieruchomości za 2007 r. Wprawdzie w dniu 15 października 2007 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji, ale jej złożenie nie było spowodowane podaniem błędnych wartości w poprzednich deklaracjach, czy też ich niezgodnością ze stanem rzeczywistym, lecz tylko i wyłącznie tym, że Spółka stanęła na stanowisku, że linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanową budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Spółka

nie kwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, w których zadeklarowała określone wartości przedmiotu opodatkowania.

Kolegium, powołując się na treść art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej, uznało, że deklaracja podatkowa może być dowodem w postępowaniu podatkowym. Dowód ten podobnie jak inne dowody w postępowaniu podatkowym podlega ocenie

w prowadzonym postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie organy podatkowe, przy ustalaniu podstawy opodatkowania, za wiarygodne uznały oświadczenie wiedzy podatnika zawarte w składanych przez nią uprzednio deklaracjach. Również sama Spółka nie kwestionowała prawdziwości podanych przez nią w tych deklaracjach informacji co do wartości budowli, według zasad określonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium wskazało na bierną postawę strony w niniejszym postępowania, wskazując, że z akt prowadzonego postępowania podatkowego wynika, że organy podatkowe zapewniły stronie możliwość czynnego udziału i podejmowały działania zmierzające do pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy przy udziale podatnika,

w szczególności w zakresie związanym z ustaleniem wartości przedmiotu opodatkowania, które pozostawały bez odpowiedzi ze strony Spółki.

Organy podatkowe oparły się na tych dowodach, które były dostępne i były prawnie dopuszczalne, a przy tym wystarczające do prawidłowego określenia podstawy opodatkowania.

Kolegium zwróciło ponadto uwagę na sprzeczności w wyjaśnieniach pełnomocnika strony. Składając w październiku 2007 r. ponowną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, pełnomocnik wyjaśnił, że zmniejszył wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z kwoty 14.599.687 zł określonej w lipcu 2007 roku na kwotę 6.178.788 zł, gdyż "korekcie poddana została wartość podstawy opodatkowania. W pierwotnej deklaracji bowiem błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych".

Wartość spornych linii kablowych wynosiła zatem: 8.420.899 zł. W piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 30 stycznia 2014 r. pełnomocnik wyjaśnił, że wartość obiektów, które były deklarowane do podstawy opodatkowania, a jednocześnie nie zostały w niej uwzględnione, gdyż są to obiekty, które nie wypełniają definicji budowli w rozumieniu u.p.o.l. i tym samym

nie podlegają opodatkowaniu wynosi 4.498.527,68 zł.

W ocenie Kolegium wyjaśnienia pełnomocnika złożone w piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. stoją w oczywistej sprzeczności z poprzednimi wyjaśnieniami. Wezwany pełnomocnik Spółki nie złożył zestawienia (wykazu) wszystkich spornych budowli (tj. linii kablowych położonych w kanalizacji), wraz z podaniem ich nazwy, opisu, numerów seryjnych, udziału procentowego i wartości, które zdaniem strony błędnie ujęto w pierwotnej deklaracji rocznej za rok 2007 (sporządzonej 10 stycznia 2007 r.) - o wartości 8.420.899 zł (14.599.687 zł - 6.178.788 zł).

Końcowo, za bezzasadny uznało Kolegium wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów,

na których zainstalowane zostały deklarowane przez A S.A. budki telefoniczne. Spółka nie deklarowała bowiem żadnych gruntów pod budkami telefonicznymi oraz, jak wynika z wyjaśnień organu podatkowego I instancji, w 2007 roku pomiędzy Spółką a Gminą nie były zawierane umowy dzierżawy gruntów celem zainstalowania budek telefonicznych oraz nie zostały wydane podatnikowi decyzje na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym budek telefonicznych. SKO podkreśliło, że żadne inne grunty, w tym pod budkami telefonicznymi, poza zadeklarowanymi przez podatnika nie zostały opodatkowane. W aktach znajdują się wypisy z ewidencji gruntów i budynków potwierdzające tytuł prawny podatnika do zadeklarowanych gruntów. Kolegium wyjaśniło, że Spółka zgłosiła do opodatkowania jedynie grunty oddane je w użytkowanie wieczyste lub stanowiące jej własność. Zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo przyjął do opodatkowania grunty zadeklarowane przez podatnika, gdyż było to zgodne z zapisami ewidencji gruntów i budynków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B S.A. (poprzednia nazwa: A S.A.) z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącej Spółki zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepis art. 210 § 4 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż jej uzasadnienie nie wyjaśnia zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za rok 2007, tj. nie zawarto w nim zestawienia obiektów, które - zdaniem organu - podlegają opodatkowaniu. Zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 191 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie wyjaśnień strony co do prawidłowej podstawy opodatkowania, pomimo tego, że organ nie wskazał jego zdaniem prawidłowej podstawy opodatkowania wynikającej z ewidencji środków trwałych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Spółki decyzja narusza także przepis

art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zawartego w piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych. Końcowo zarzucono naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie

do art. 145 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także,

gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

W niniejszej sprawie Sąd, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., jest związany ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA

w Gdańsku z dnia 24 lipca 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 723/13.

Sporna kwestia dotycząca przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku

od nieruchomości kabli telekomunikacyjnych umiejscowionych w kanalizacji kablowej została przesądzona. Sąd w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r. uznał, że kanalizacja kablowa oraz znajdujące się w niej linie kablowe stanowią budowlę (jeden obiekt)

z uwagi na funkcjonalne połączenie techniczno – użytkowe. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzące całość techniczno – użytkową podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Sąd zaaprobował również stanowisko organów podatkowych, że w sytuacji

gdy pomimo wezwań podatnik nie dostarczył żądanych dokumentów, organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez podatnika w złożonych przez niego deklaracjach.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, realizując wskazania Sądu, odniosło się do zgłoszonego przez Spółkę wniosku

o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych i postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. odmówiło przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych A S.A. z siedzibą w W. w celu ustalenia wartości budowli nalężących do podatnika na terenie Gminy za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r.

W piśmie z dnia 13 lutego 2014 r. strona skarżąca ponowiła wniosek

o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, załączając zapis w formie elektronicznej. Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów

i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez stronę budki telefoniczne.

Dodatkowo w piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. strona skarżąca poinformowała

o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów, które były deklarowane do podstawy opodatkowania i podała ich wartość wynoszącą 4498527,68 złotych.

Podjęte przez organ czynności nie potwierdziły, aby organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków został poinformowany o instalacji budek telefonicznych.

W ocenie Sądu podjęte przez organ czynności wyjaśniające były uzasadnione

w świetle wniosków strony, z tym że zasadna jest konkluzja związana ze znaczeniem w niniejszej sprawie treści deklaracji złożonej przez stronę. Podkreślić należy,

że istota sporu nie dotyczyła ilości i wartości budowli, lecz uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Przyjęta przez stronę metoda kwestionowania ustaleń poczynionych na podstawie złożonych przez podatnika deklaracji o wartości obiektów, w sytuacji gdy przyczyną korekty nie był odmienny niż dotychczas sposób odczytywania danych ewidencyjno – księgowych będących w posiadaniu Spółki,

lecz przekonanie o prawnych podstawach zwolnienia linii kablowych od podatku,

nie może być uznana za uprawnioną i zmierzającą do wyjaśnienia rzeczywistego stanu sprawy. Strona skoncentrowała aktywność procesową na prezentowaniu oczekiwań dowodowych wobec organu, mimo że nie podważyła wartości samodzielnie deklarowanej.

Postawa Spółki, która w odpowiedzi na wezwania organu podatkowego

do złożenia wyjaśnień i dowodów (wyciągu z ewidencji środków trwałych) w celu ustalenia wartości linii kablowych – w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej – konsekwentnie odmawiała złożenia wyjaśnień i przedłożenia jakichkolwiek dowodów, zajmując stanowisko, że nie spoczywa na niej taki obowiązek, a jednocześnie próbując wywodzić nieograniczony obowiązek organu podatkowego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, skutkuje tym, że stawiany

przez skarżącą zarzut niewyjaśnienia sprawy w zakresie wartości linii kablowych

w kanalizacji kablowej, jakkolwiek dopuszczalny w świetle przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

może być oceniany jako postawiony w innym celu niż przewidziana przez prawo proceduralne ochrona interesu prawnego strony (por. H. Dolecki, Nadużycie prawa

do sądu w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005 r., s. 130-135, por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 373/13).

Na gruncie niniejszej sprawy podatnik faktycznie określił wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej, w samej deklaracji pierwotnej na rok 2007.

Mając na względzie powyższe okoliczności, należało uznać, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej przyjęta przez organy obu instancji odpowiada wartości, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Niepodjęcie przez organy podatkowe dodatkowych czynności dowodowych w celu ustalenia powyższej wartości, z uwagi na wcześniejsze rozważania, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Ponadto Spółka nie wykazała, że wartość przyjęta przez organy

nie odpowiadała rzeczywistej wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji

w roku 2007.

W tym miejscu należy także podkreślić, że podobną opinię w zakresie dotyczącym ustalenia wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach dotyczących podatnika (zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II FSK 552/10, II FSK 553/10, II FSK 554/10; z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2011/10, II FSK 2017/10; z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1240/10, II FSK 1982/09, II FSK 866/09).

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie podziela natomiast w powyższym zakresie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyrokach m.in. z dnia 13 maja 2010 r. (sygn. akt 1581/09, 1582/09, 1584/09) – ze względów szczegółowo wcześniej omówionych, uznając ostatecznie, że zaniechanie

przez organy podatkowe prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości linii kablowych w świetle przywołanych okoliczności sprawy

nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro strona nie wykazała,

że wartość przyjęta przez organy nie odpowiadała rzeczywistej wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w roku podatkowym 2007. Warto również zauważyć, że powyższa ocena przyjęta przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest powszechnie prezentowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego

w wielu analogicznych sprawach podatnika, w których w zakresie wartości linii kablowych NSA akcentował, że Spółka w toku postępowania podatkowego

nie kwestionowała wartości linii kablowych przyjętej do podstawy opodatkowania, wobec czego nie zachodziła potrzeba dodatkowego ustalania tej wartości

z uwzględnieniem regulacji art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Jednocześnie w toku postępowania sądowego strona nie wykazała, że wartość ta rzeczywiście była inna aniżeli przyjęły organy podatkowe, a tym samym nie wykazała wpływu zarzucanych naruszeń

na wynik sprawy (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1575/09; z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 144/10 i II FSK 1310/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1207/09, II FSK 1422/09, II FSK 616/10, II FSK 2119/09, II FSK 2120/09).

W rozstrzyganej sprawie organ podatkowy podjął wszelkie istniejące w zakresie jego możliwości czynności mające na celu ustalenie wartości budowli, jednak, przy biernej postawie skarżącej spółki, ustaleń tych nie był w stanie poczynić, zatem konieczne było przyjęcie tej wartości zadeklarowanej przez spółkę w deklaracji

(tak wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 859/11).

Za nieuprawniony należało uznać zarzut sformułowany jako naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Należy zauważyć,

że organ podatkowy wzywał spółkę do pisemnych wyjaśnień w przedmiocie wartości przedmiotowych budowli wynikającej z ewidencji środków trwałych, lecz spółka

nie udzieliła organowi wyjaśnień. Ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna umieszczona w kanałach technologicznych, organy podatkowe

w tej sytuacji prawidłowo przyjęły wartość budowli w zakresie wartości linii kablowych określoną w deklaracji za rok 2007. Spółka, uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika w istocie

nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Organ uprawniony był zatem przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę

za poprzedni rok podatkowy, bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli, stanowiącej całość funkcjonalno-techniczną, skarżąca spółka skutecznie

nie podważyła. Organy podatkowe, określając w decyzji podatek od nieruchomości, nie kwestionowały określonej przez Spółkę w deklaracjach wartości linii kablowych. Tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Przy czym, spór nie dotyczył ilości obiektów, czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 351/13).

Organy podatkowe - w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki, bez przekroczenia granic ustawowej swobody oceny dowodów, poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

A zatem, wbrew stanowisku strony skarżącej, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne są obowiązane: 1) składać,

w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu

na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek

od nieruchomości (i obiektów budowlanych) na dany rok podatkowy, sporządzone

na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał

po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Nadto stosownie do art. 4

ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień

1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast stawki podatku dla gruntów i budynków lub ich części jest wyrażane w stawkach kwotowych, zaś dla budowli w stawkach procentowych.

Z powyższego wynika więc, że przepisy u.p.o.l. regulujące postępowanie podatkowe oparte na technice samoobliczenia nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Zakaz taki nie wynika bowiem ani z przyjętego przez ustawodawcę sposobu rozliczania, ani z przyjętej metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku. Stąd też, w przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości

od przedmiotów opodatkowania wykazanych w jednej z deklaracji, z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania, wykazanych w kolejnej deklaracji,

nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzję, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21

§ 3 Ordynacji podatkowej, w której orzeknie w pozostałym zakresie. W sytuacji, gdyby wszystkie przedmioty opodatkowania jednego, tego samego podatnika, objęte być musiały obowiązkiem prawnym zadeklarowania w jednej, tej samej deklaracji podatkowej, prawodawca wskazałby jeden przyjmujący i kontrolujący tą jedną deklarację organ podatkowy - właściwy pomimo odmiennych miejsc położenia przedmiotów opodatkowania, czego jednak nie uczynił. Przywołane zaniechanie ustawowe oraz treść obowiązującej regulacji prawnej art. 6 ust. 9 u.p.o.l wskazuje,

że opodatkowanie różnych przedmiotów opodatkowania zgłoszone w różnych deklaracjach podatkowych, w tym również różnym miejscowo właściwym organom podatkowym wymienionym w art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., w sytuacji braku wpływu

na określenie prawidłowej - w relacji do nich - wysokości zobowiązania podatkowego, nie może naruszyć prawa (por. wyroki NSA: z 30 listopada 2010 r. II FSK 2120/09,

z 1 sierpnia 2012 r. II FSK 107/11; zob. też wyroki WSA: w Gdańsku z 16 lipca 2009 r. I SA/Gd 320/09, w Gliwicach z 1 grudnia 2010 r. I SA/Gl 749/10). Ponadto, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wysokość podatku od nieruchomości określona została z uwzględnieniem wszystkich przedmiotów zadeklarowanych w obu deklaracjach złożonych przez Spółkę

(por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 136/13).

Nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ ten ma obowiązek zastąpić podatnika

w dokumentowaniu działalności gospodarczej (wyrok NSA z 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt SA/Bk 1298/00). Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (wyrok NSA z 24 maja 2004 r., sygn. akt FSK 79/04,), zwłaszcza w sytuacji, gdy posiada on dowód, którym organ nie dysponuje (wyrok NSA z 9 stycznia 2003 r., l SA/Łd 450/01, LEX nr 82021). Jeżeli podatnik

nie zaprezentuje dowodów będących w jego posiadaniu, to będą go obciążać negatywne konsekwencje tego zaniechania. Strona powinna zatem w procesie gromadzenia dowodów współdziałać z organem podatkowym, a nie przedłożenie dowodów będących w jej posiadaniu, może prowadzić do niekorzystnych dla niej skutków.

Wobec powyższego, organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę pierwotnej deklaracji na podatek

od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Tym bardziej, że z wyjaśnień Spółki jednoznacznie wynika, że w trakcie postępowania przed organami nie kwestionowała wartości budowli, a w korekcie deklaracji na 2007 r. wyłączyła z podstawy opodatkowania (w porównaniu z pierwotną deklaracją) linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych z powodu zmiany stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii, a nie zmniejszenia ich wartości.

O bezzasadności zarzutów naruszenia art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188

i art. 191 Ordynacji podatkowej świadczy również to, że w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się

do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Deklaracje podatkowe nie mają waloru dokumentu urzędowego jak również nie są księgami podatkowymi, jednakże powyższe nie dyskryminuje takiej deklaracji jako dowodu w sprawie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 86/13).

W ocenie Sądu organ prawidłowo uwzględnił, że podjęte w innym postępowaniu przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych nie było efektywne,

ze względu na sposób opisu obiektów i brak rozgraniczeń procentowych, zatem wskutek zaniechania przez podatnika złożenia wyjaśnień pomimo wezwania sprecyzowanego w piśmie z dnia 9 grudnia 2013 r. przeprowadzenie dowodu nie było możliwe (tak wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 325/13). Przesłanie organowi danych w formie elektronicznej nie uzasadnia przekonania strony, że jej aktywność w zakresie dowodzenia innej niż deklarowana wartości budowli, jest dostateczna i może skutkować uznaniem niedopełnienia

przez organ obowiązków wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1470/10). Organ prawidłowo ocenił sprzeczność wyjaśnień strony złożonych w piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. z treścią deklaracji oraz wyjaśnień złożonych 30 stycznia 2014 r.

W sprawie brak jest podstaw do odniesienia się do zarzutu wadliwego opodatkowania gruntów pod budkami telefonicznymi, co zostało prawidłowo przeanalizowane przez organ w oparciu o dane uwzględnione zgodnie z deklaracjami podatnika.

Z tych względów, uznając skargę za niezasadną Sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.