Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1418/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 89,  art. 91
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.
article: art. 51, art. 53,  art. 60
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 151,  art. 119
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej: "[...]WKZ") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 89 pkt 2, art. 91 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 282, dalej: "u.o.z.") oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. - odmówił uzgodnienia zamierzenia budowlanego inwestora [...] S.A. z siedzibą w [...] polegającego na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na dz. nr [...],[...] w [...].

W uzasadnieniu [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że wcześniejszym postanowieniem z [...] maja 2020 r., odmówił uzgodnienia przedmiotowego zamierzenia budowlanego uznając, że inwestycja miała być realizowana na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta [...]. Taka lokalizacja stanowić będzie dewaluację wartości układu urbanistycznego. Gabaryty obiektu, jego kształt - stanowiłby ahistoryczną dominantę widoczną w panoramie miejscowości oraz element dysharmonizujący, który nie wpisuje się w istniejący chroniony układ zabudowy.

Zażalenie na to postanowienie złożyła [...] S.A. (dalej: "skarżąca"), zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wadliwe przyjęcie, że inwestycja zlokalizowana jest na terenie chronionego układu urbanistycznego miasta [...] i negatywnie wpłynie na ten układ. Zaniechanie wyjaśnienia, jakie wartości zabytkowe posiada układ urbanistyczny miasta [...] na obszarze, na którym planowana jest inwestycja, w jaki sposób zabudowany jest ten fragment miasta, oraz zaniechanie ustalenia granic chronionego obszaru - układu urbanistycznego miasta [...].

Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: "MKDNiS", "Minister") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na niedostateczne ustalenie stanu faktycznego oraz pominięcie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] ponownie odmówił uzgodnienia ww. zamierzenia budowlanego wskazując, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno dla strefy "B" ochrony konserwatorskiej jak i szczegółowe dla jednostki, ograniczają wysokość nowopowstających obiektów do 9 m, mimo iż wprost nie odnoszą się do obiektów telekomunikacyjnych, to wykluczają inne wysokościowe inwestycje (odnawialne źródła energii, napowietrzne linie teletechniczne i energetyczne). Inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami wynikającymi z Europejskiej Konwencji Krajobrazowej, która stanowi o konieczności ochrony krajobrazu, poprzez podejmowanie działań, mających na celu zachowanie i utrzymanie cech krajobrazu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła [...] S.A. z siedzibą w [...] wskazując na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W jej ocenie, organ bezzasadnie przyjął, iż inwestycja zlokalizowana jest na terenie chronionego układu urbanistycznego [...], podczas gdy zlokalizowana jest poza tym obszarem i nie będzie widoczna z tego obszaru. Wskazała na niewyjaśnienie, w jaki sposób zabudowany jest obszar miasta [...], na którym planowana jest inwestycja. Skarżąca podkreśliła, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa o charakterze przemysłowym, podczas gdy organ przyjął, iż występują tam nieliczne wtórne obiekty o dysharmonijnym charakterze.

Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...], po rozpoznaniu zażalenia [...] S.A. w [...], na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 282), art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, co do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Zgodnie z przepisem przejściowym, tj. art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 75, poz. 474), do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.

MKDNiS podkreślił, że działka ewid. nr [...], [...] w [...], zlokalizowana jest na obszarze układu urbanistycznego [...], o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 75, poz. 474) przewidzianego do umieszczenia w gminnej ewidencji zabytków, w rozumieniu obowiązujących obecnie przepisów. W aktach sprawy znajduje się kopia mapy ww. układu z oznaczeniem granic tego obszaru.

Wskazał, że przepis art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami definiuje historyczny układ urbanistyczny, jako przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Ustanowienie ochrony konserwatorskiej takiego układu ma na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej. Oznacza to m. in. zachowanie układu ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, rozplanowania i sposobu zagospodarowania parceli, a także gabarytów i linii zabudowy oraz zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego układu.

Organ odwoławczy zaznaczył, że obecnie w sąsiedztwie planowanej inwestycji występują głównie budynki mieszkalne dwukondygnacyjne, wybudowane na planie prostokąta, o dachach dwuspadowych, o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale 38°-45°. Występują również elementy dekomponujące w postaci parterowych pawilonów usługowych, jak i budynków o współczesnym charakterze, które zacierają zachowany układ przestrzenno-architektoniczny miasta i stanowią wtórny element jego zagospodarowania, np. budynek na działce ewid. nr [...], który został wybudowany winnym stanie prawnym, bez uzgadniania z organem konserwatorskim.

Istnienie nowych obiektów nienawiązujących pod względem architektury do rozwiązań historycznych, nie może wyznaczać dalszego kierunku przekształcania tej części układu urbanistycznego, jak również budynki te nie mogą stanowić odniesienia dla przyszłych inwestycji. Minister wskazał, że wszelkie nowe inwestycje w obrębie historycznych układów przestrzennych powinny stanowić ich harmonijne uzupełnienie.

Z projektu budowlanego wynikało, że inwestycja obejmuje m.in. budowę wieży strunobetonowej o wysokości 33 m od poziomu terenu, montaż anten i modułów radiowych na wieży, posadowienie urządzeń telekomunikacyjnych typu outdoor, montaż kabli zasilających i światłowodów łączących moduły radiowe RRU z urządzeniami umieszczonymi w szafie MAN pod wieżą, zasilanie w energię elektryczną i uziemienie stacji.

Wobec posiadanych przez układ urbanistyczny [...] wartości historycznych, artystycznych i naukowych, inwestycja jest niedopuszczalna. O wartościach zabytkowych układu świadczy zarówno autentyzm formy w postaci czytelnego układu zabudowy wraz z historycznie wyznaczonymi dominantami przestrzennymi, jak i substancji zabytkowej, w postaci zachowanej historycznej zabudowy.

Uwzględniając, iż wysokość planowanej wieży stalowej, jest pięciokrotnie wyższa od przeciętnej wysokości zabudowy występującej w sąsiedztwie, to przedmiotowy obiekt nie wpisuje się w tkankę układu urbanistycznego i stanowić będzie dominantę przestrzenną, górując ponad miejscowością. Inwestycja pozostaje w sprzeczności z ochroną dziedzictwa kulturowego i nie jest możliwa do zaakceptowania ze stanowiska konserwatorskiego.

Ponadto organ zaznaczył, że działka ewid. nr [...],[...] (utworzona w wyniku połączenia działek [...]) w [...] położona jest na obszarze, dla którego został przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Nieruchomość zlokalizowana jest na terenie, oznaczonym symbolem [...] - z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług. W § 6 uchwały określono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Przepis ten rozróżnia strefę ochrony konserwatorskiej "A", tożsamą z granicami wpisu do rejestru zabytków układu urbanistycznego miasta [...], oraz strefę ochrony konserwatorskiej "B", tożsamą z obszarem historycznego układu urbanistycznego miasta, ujętym w ewidencji zabytków.

W § 6 ust. 2 uchwały określono ustalenia dla strefy ochrony konserwatorskiej "B", zgodnie z którymi obowiązuje m.in. zakaz lokalizacji elementów wysokościowych instalacji odnawialnych źródeł energii oraz wykluczono możliwość prowadzenia napowietrznych linii teletechnicznych i energetycznych. Zapisy ww. uchwały zarówno dla strefy "B" ochrony konserwatorskiej, jak i zapisy szczegółowe dla jednostki ograniczają wysokość nowopowstających obiektów do 9 m. Choć wprost nie odnoszą się do obiektów telekomunikacyjnych, to wykluczają inwestycje wysokościowe.

[...] S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2021 r. zarzucając naruszenie:

1. art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej może być zlokalizowana w innym miejscu na terenie miejscowości [...], tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zasadzie nie obejmuje terenów, na których nie przewidziano zakazu lokalizacji stacji bazowych,

2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprawidłowym przyjęciu, że:

a) planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie chronionego historycznego układu urbanistycznego miasta [...], podczas gdy znajduje się poza chronionym obszarem historycznego układu urbanistycznego miasta [...] i nie będzie widoczna z tego obszaru;

b) nieprawidłowym przyjęciu, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się nieliczne wtórne obiekty o dysharmonizującym charakterze, podczas gdy działka inwestycyjna znajduje się w miejscu odosobnionym, a w jej bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tory kolejowe oraz zabudowa o charakterze przemysłowym.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że analiza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że plan miejscowy narusza art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Pozbawia on de facto możliwości lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem.

Nieruchomość inwestycyjna zlokalizowana jest w miejscu odosobnionym, pomiędzy parkiem, a modernistycznym osiedlem, które wybudowane jest po drugiej stronie torów kolejowych. W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki znajdują się wyłącznie obiekty o dysharmonizującym charakterze, tj. budynki wzniesione w latach 70, 80 i 90 XX wieku, w tym pawilony handlowe i obiekt hotelowy.

Organ w sposób nieprawidłowy ustalił okoliczności faktycznie sprawy i nie dokonał wszechstronnej oceny zebranych w sprawie dowodów.

Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie odmawiające uzgodnienia pod względem konserwatorskim, zamierzenia budowlanego, polegającego na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce ewid. nr [...],[...] w [...].

Starosta Powiatowy w [...] wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie w trybie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, ww. zamierzenia budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w odniesieniu do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W ocenie Sądu w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji sformułowano prawidłowe stanowisko, iż budowa omawianego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, jest niedopuszczalna pod względem konserwatorskim.

Podkreślić należy, że zabytkiem jest historyczny układ urbanistyczny miasta [...], rozumiany zgodnie z przepisem art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jako przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Ochrona takiego układu ma na celu trwale zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej. Oznacza to między innymi zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, układu i sposobu zagospodarowania poszczególnych parceli, a także zachowanie historycznych gabarytów i linii zabudowy oraz zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego układu.

Sąd w pełni aprobuje stanowisko organu, zgodnie z którym zamierzenie inwestycyjne, nie może zostać uzgodnione ponieważ nie jest dostosowane do historycznego układu urbanistycznego.

Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowa inwestycja obejmuje m.in. budowę wieży strunobetonowej o wysokości 33 m od poziomu terenu, montaż anten i modułów radiowych na wieży, posadowienie urządzeń telekomunikacyjnych typu outdoor, montaż kabli zasilających i światłowodów łączących moduły radiowe RRU z urządzeniami umieszczonymi w szafie MAN pod wieżą, zasilanie w energię elektryczną i uziemienie stacji.

Minister prawidłowo stwierdził, że wobec posiadanych przez układ urbanistyczny [...] wartości historycznych, artystycznych i naukowych, z konserwatorskiego punktu widzenia przedmiotowa inwestycja jest niedopuszczalna. O jego wartościach zabytkowych świadczy zarówno autentyzm formy w postaci czytelnego układu zabudowy wraz z historycznie wyznaczonymi dominantami przestrzennymi, jak i zachowana historyczna zabudowa.

Działka na której miał być posadowiony telekomunikacyjny obiekt, oznaczona nr [...], zlokalizowana jest na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta [...], który ze względu na historyczne wartości przestrzenno-architektoniczne ujęty jest w wykazie zabytków, o którym mowa w art. 7 ustawy dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 75, poz. 474). Na nieruchomości tej obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Nieruchomość zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem [...] - z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług. W § 6 tej uchwały określono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Plan rozróżnia strefę ochrony konserwatorskiej "A", tożsamą z granicami wpisu do rejestru zabytków układu urbanistycznego miasta [...], oraz strefę ochrony konserwatorskiej "B", tożsamą z obszarem historycznego układu urbanistycznego miasta, ujętym w ewidencji zabytków. W § 6 ust. 2 uchwały określono ograniczenia obowiązujące dla strefy ochrony konserwatorskiej "B", zgodnie z którymi obowiązuje m.in. zakaz lokalizacji elementów wysokościowych instalacji odnawialnych źródeł energii oraz wykluczono możliwość prowadzenia napowietrznych linii teletechnicznych i energetycznych. Zapisy planu w odniesieniu do strefy "B" ochrony konserwatorskiej, jak i zapisy szczegółowe dla tej jednostki, ograniczają wysokość nowopowstających obiektów do 9 m.

Mając na uwadze wysokość planowanej wieży stalowej, około pięciokrotnie wyższej od przeciętnej wysokości zabudowy występującej w sąsiedztwie, organ zasadnie stwierdził, iż nie wpisuje się ona w tkankę tej części układu urbanistycznego i stanowić będzie dominantę przestrzenną, górując ponad miejscowością.

W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że inwestycja w swojej lokalizacji, wysokości i formie stanowić będzie dewaluację wartości układu urbanistycznego [...]. Projektowana wieża telekomunikacyjna wyróżniałaby się znaczną wysokością (33 m) i odmienną formą o charakterze przemysłowym (wieża strunobetonowa) od okolicznej, kubaturowej zabudowy mieszkalnej. Obiekt o takich gabarytach, kształcie oraz materiale stanowiłyby w ciągu zabudowy tej części miasta dominantę widoczną w panoramie miejscowości oraz element dysharmonizujący. Jej realizacja spowodowałaby degradację historycznie ukształtowanego zespołu przestrzennego, dysonans w historycznej kompozycji i utratę wartości miejsca oraz, w szerszym kontekście, podlegającego ochronie zespołu pałacowo-parkowego i układu urbanistycznego miasta [...].

Uzasadnionym było stanowisko, że lokalizowanie wysokościowego urządzenia technicznego w przestrzeni objętej ochroną jest niedopuszczalne. Projektowana wieża stalowa, jako obiekt techniczny o pokaźnych rozmiarach, stanowi element obcy pod względem formy, konstrukcji i funkcji wobec zachowanego historycznego układu urbanistyczny. Obiekt nie wpisuje się w tkankę tej części układu urbanistycznego i stanowić będzie dominantę przestrzenną, górując ponad miejscowością.

Argumentację tę wzmacniają ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (§ 6 ust. 2 dla strefy ochrony konserwatorskiej "B"), zgodnie z którymi obowiązuje m.in. zakaz lokalizacji elementów wysokościowych.

Należy podzielić stanowisko organu, że istnienie na tym obszarze wtórnych obiektów, nienawiązujących pod względem architektury do rozwiązań historycznych, nie może wyznaczać dalszego kierunku przekształcania tej części układu urbanistycznego, jak również budynki te nie mogą stanowić odniesienia dla przyszłych inwestycji.

Reasumując, inwestycja stoi w sprzeczności z zasadami ochrony zabytków, które m.in. mają na celu zachowanie substancji historycznej, zapewnienie warunków trwałego zachowania zabytków. Nie powinno się wprowadzać takich zmian, które mogłyby negatywnie wpłynąć na historyczny układ urbanistyczny. Zgodnie z art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami organy administracji publicznej są wręcz zobowiązane do podejmowania wszelkich działań mających na celu zapobieżenie potencjalnym zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek wartości zabytków.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że organ nie naruszył art. 7, 77 i 80 k.p.a., zasady praworządności, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Takiemu zarzutowi przeczy treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w którym Minister szczegółowo wykazał, dlaczego niedopuszczalne było uzgodnienie zamiaru budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Podobnie, organ nie naruszył przepisów postępowania przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną ocenę materiału dowodowego. Organy w swoich postanowieniach rzetelnie wyjaśniły, dlaczego budowa wieży telekomunikacyjnej nie jest dopuszczalna i wskazały na istniejące wartości zabytkowe chronionego układu urbanistycznego miasta [...].

Chybiony był również zarzut, że planowana inwestycja znajduje się poza chronionym obszarem historycznego układu urbanistycznego miasta [...]. W aktach sprawy znajdują się mapy potwierdzające granice obszaru historycznego układu urbanistycznego.

Reasumując nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało bez przekroczenia zasad uznaniowości.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.