Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 57/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: § 2 pkt 10 i 11
journal: Dz.U. 2016 poz 1372
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia  umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 247/18 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. B. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 247/18, oddalił skargę H. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. (dalej: Dyrektor OW NFZ), ogłosił postępowanie prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze [...],[...] – G., na okres od [...] października 2017 r. do [...] czerwca 2022 r. W powyższym ogłoszeniu podano wartość zamówienia na kwotę nie większą niż 241 417,05 zł na okres rozliczeniowy przypadający od [...] października 2017 r. do [...] grudnia 2017 r.

W postępowaniu zostały złożone cztery oferty. Oferentami byli:

- Szpital [...] w G.,

- H. B. [...] w G.,

- A. Sp. z o.o. w G.,

- B. Spółka partnerska [...] w G.

Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło [...] września 2017 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w wyżej wskazanym zakresie został wybrany Szpital [...] w G.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła H. B.

Dyrektor OW NFZ decyzją z [...] października 2017 r. oddalił to odwołanie.

H. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dyrektor OW NFZ decyzją z [...] stycznia 2018 r., na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 154 ust. 6 w zw. z art. 107 ust. 5 pkt 8 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm.; dalej ustawa o świadczeniach) utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2017 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła H. B.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że podstawowy zarzut skargi dotyczył podania przez oferenta Szpital [...] w G. nieprawdziwej informacji w zakresie miejsca udzielania świadczeń, tj. ul. W. [...] w G. Sąd miał jednak na uwadze, że powyższe oświadczenie zostało potwierdzone treścią wpisu w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą prowadzonego przez Wojewodę [...]. Komisja konkursowa nie miała zatem podstaw do kwestionowania powyższego elementu oferty Szpitala, gdyż oświadczenie ofertowe było zgodne z wpisem do publicznego rejestru. Komisja miała zaś obowiązek przyjąć domniemanie ich zgodności z prawdą.

Nadto WSA stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, że adres miejsca udzielania świadczeń wskazany w ofercie jest odmienny, to nadal mieści się w realiach niniejszej sprawy w pojęciu miejsca udzielania świadczeń, o którym mowa w § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.). Zdaniem Sądu, ze wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a przedstawionych przez skarżącą, wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że budynki Szpitala [...] w G. znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie. Sąd stwierdził, że faktem powszechnie znanym jest, że duże szpitale często mają bazę lokalową składającą się z kilku budynków, położonych stosunkowo niedaleko od siebie. O bliskości położenia budynków Szpitala [...] w G. świadczy w szczególności tablica informacyjna (k. 100 akt administracyjnych) obrazująca położenie budynków Szpitala względem siebie. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy budynki są oddzielone drogą, czy też nie, gdyż w ustawowej definicji "lokalizacji", która została przedstawiona wyżej, brak jest odniesienia dotyczącego szczegółów komunikacji między budynkami. Wyraźnie natomiast ustawodawca przesądził, że budynki położone w jednej lokalizacji mogą być oznaczone różnymi adresami.

Sąd I instancji podniósł też, że w toku postępowania konkursowego nie było realnych wątpliwości co do rzeczywistego miejsca udzielania świadczeń przez Szpital. Miejsce udzielania świadczeń nie zmieniło się także w toku postępowania. WSA ocenił, że w realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, by oferent ten podał w ofercie nieprawdziwe informacje co do miejsca udzielania świadczeń.

Zdaniem WSA, Komisja konkursowa nie miała też podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do powyższej kwestii, gdyż wątpliwości w tej mierze nie było. Nie sposób zatem twierdzić, że komisja naruszyła przepisy regulujące tryb postępowania konkursowego. Organy rozpoznające środki prawne miały natomiast obowiązek dokonać oceny prawidłowości postępowania komisji konkursowej, a nie prowadzić własne postępowanie wyjaśniające w zakresie postępowania konkursowego, w sytuacji gdy prawidłowość działań komisji nie budziła zastrzeżeń. W tej sytuacji WSA uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie dotyczącym postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z zarzutem nieodrzucenia przez komisję konkursową oferty zawierającej nieprawdziwe informacje.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Dyrektora OW NFZ:

1) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności w postaci zaświadczenia Burmistrza Miasta G. oraz mapy zasadniczej, polegające na uznaniu ich za zbędne i przyjęciu, że w wyniku formalnoprawnej oceny oferty złożonej przez Szpital wszystkie zawarte tam dane są prawdziwe, a siedzibą Pracowni Fizjoterapii Szpitala jest ul. W. [...] w G., podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynikało, że dane dotyczące miejsca udzielania świadczeń są nieprawdziwe, bowiem świadczenia te udzielane są przy ul. S. [...],

2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegającego na zaniechaniu wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia funkcjonalnego i organizacyjnego powiązania budynków wchodzących w skład Szpitala [...] w G., a w szczególności budynku tzw. Starego Szpitala przy ul. S. [...] i budynku przy ul. W. [...] oraz przyjęcie a priori że powiązane takie występuje, pomimo że dowody przeprowadzone w postępowaniu okoliczności tej nie dotyczyły, a jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia istnienia wskazanego wyżej powiązania.

3) art. 79 § 3 k.p.a. polegającego na uznaniu, że informacja wynikająca z wpisu do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą pozostaje ściśle wiążąca dla Dyrektora OW NFZ zarówno na etapie postępowania konkursowego jak i na etapie postępowania odwoławczego oraz że organ nie ma możliwości zakwestionowania treści wypisu z przywołanego wyżej Rejestru, podczas gdy z treści przywołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że w razie uznania treści wypisu z Rejestru za dokument urzędowy, dopuszczalne jest przeprowadzenie przeciwdowodu w tym zakresie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że komisja konkursowa nie ma możliwości zweryfikowania informacji o miejscu udzielania świadczeń podanej przez oferenta oraz że informacja ta korzysta z domniemania zgodności z prawdą, podczas gdy okoliczności takie w żaden sposób z treści przepisu nie wynikają, zaś komisja zobligowana jest do zweryfikowania wszystkich danych podanych przez oferenta, w szczególności celem oceny ich zgodności z prawdą, co stanowi jedno z kryteriów dokonywania oceny oferty,

2) § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyłącznie sąsiedztwo budynków Szpitala [...] w G. położonych na odrębnych działkach ewidencyjnych, oznaczonych osobnymi numerami stanowi wyłączną przesłankę stwierdzenia, iż stanowią jedną lokalizację udzielania świadczeń, podczas gdy z treści przepisu jednoznacznie wynika, że dla powyższego koniecznym jest nadto ustalenie, że tworzą one funkcjonalną całość,

3) § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że miejsce udzielania świadczeń może być położone w różnych, sąsiadujących budynkach niezależnie od tego, czy są one ze sobą w sposób funkcjonalny powiązane, podczas gdy z treści przepisu jednoznacznie wynika, że dla powyższego koniecznym jest nadto ustalenie, iż pomieszczenia lub zespoły pomieszczeń składające się na miejsce udzielania świadczeń muszą również pozostawać powiązane funkcjonalnie i organizacyjnie w celu wykonywania świadczeń gwarantowanych,

4) art. 134 ust 1 i ust 2 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców realizuje dokonanie wyboru oferty ocenionej w sposób niepełny, nierzetelny i nieprawidłowy, a w szczególności z pominięciem okoliczności uzasadniającej jej odrzucenie ze względów formalnych.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zarządzeniem z 15 grudnia 2020 r., Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. poz. 1842).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu.

Zdaniem składu orzekającego z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zakres kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji sprowadzał się więc do oceny zasadności sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutów - opartych na obu podstawach, określonych w art. 174 p.p.s.a. - i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przede wszystkim za skutecznie nie mogły zostać uznane zarzuty błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - wskazanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 w pkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej.

Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej.

Jako że konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi jest nie tylko konieczność powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - uchybił Sąd I instancji ale i uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, zasadnie w orzecznictwie podnosi się, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego prawidłowa - poddająca się kontroli kasacyjnej -konstrukcja zarzutu wymaga wywodu, dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku interpretacja przepisu jest błędna oraz jak przepis ten - w ocenie strony skarżącej - należy wykładać (por. np. wyrok NSA z 14 września 2010 r. sygn. akt II GSK 840/09).

W rozpoznawanej sprawie tymczasem - jak jednoznacznie wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w przypadku wszystkich (czterech) zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego Sąd I instancji z treści przepisów objętych skargą kasacyjną nie wyprowadził takich wniosków, jak wskazuje autor skargi kasacyjnej.

I tak, WSA powołując art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - zgodnie z którym: Odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje - wskazał jedynie, że ustawodawca nie wykreował ustawowej definicji pojęcia "nieprawdziwe informacje", o którym mowa w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i odwołał się do orzeczeń sądów administracyjnych wypowiadających się na temat rodzaju "nieprawdziwych" informacji, które mogą stanowić podstawę odrzucenia oferty.

Skarżąca kasacyjnie nie sformułowała wobec powyższego stanowiska WSA żadnego zarzutu - mimo powołania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozbieżnych stanowisk judykatury. Podkreślenia wymaga przy tym, że kwestia prawidłowego rozumienia pojęcia "nieprawdziwe informacje" pozostaje poza zakresem kontroli także z tego względu, że w tej sprawie przyjęto, że oferta konkurenta skarżącej nie zawierała informacji nieprawdziwych, nie było zaś przedmiotem oceny, czy informacje co do miejsca udzielania świadczeń są "nieprawdziwe" w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - z treści art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Sąd I instancji nie wywiódł, że "komisja konkursowa nie ma możliwości zweryfikowania informacji o miejscu udzielania świadczeń podanej przez oferenta".

Odnosząc się do zarzutów błędnej wykładni § 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert, trzeba wskazać, że zgodnie z ich treścią: Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: 10) lokalizacja - budynek lub zespół budynków oznaczonych tym samym adresem albo oznaczonych innymi adresami, ale położonych obok siebie i tworzących funkcjonalną całość, w których jest zlokalizowane miejsce udzielania świadczeń; 11) miejsce udzielania świadczeń - pomieszczenie lub zespół pomieszczeń w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie w celu wykonywania świadczeń gwarantowanych.

W świetle treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie ulega kwestii, że Sąd I instancji poprzestał na przytoczeniu powyższych regulacji, nie analizował ich treści, nie dokonywał wykładni wyżej wymienionych ustawowych określeń.

Literalne brzmienie § 2 pkt 10 i 11 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia nie nasuwa natomiast żadnych wątpliwości co do tego, że prawidłowe określenie miejsca świadczenia i lokalizacji jest zależne od tego, czy pomieszczenia/zespół pomieszczeń są funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane, jakie jest położenie budynków, w których są zlokalizowane miejsca świadczeń i czy budynki te tworzą funkcjonalną całość.

Nie jest prawdą, by WSA twierdził, że "wyłącznie sąsiedztwo budynków Szpitala /.../ położonych na odrębnych działkach ewidencyjnych, oznaczonych osobnymi numerami stanowi wyłączną przesłankę stwierdzenia, że stanowią jedną lokalizację udzielania świadczeń" ani też, że "miejsce udzielania świadczeń może być położone w różnych sąsiadujących budynkach niezależnie od tego, czy są one ze sobą w sposób funkcjonalny powiązane".

Niezrozumiały i tym samych nieskuteczny jest zarzut błędnej wykładni art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - regulującego zasadę równego traktowania świadczeniodawców. Sąd I instancji w zawartych w uzasadnieniu wyroku rozważaniach w ogóle nie powołał powyższych regulacji, z ich treści nie wywiódł, że "zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców realizuje dokonanie wyboru oferty ocenionej w sposób niepełny, nierzetelny i nieprawidłowy, a w szczególności z pominięciem okoliczności uzasadniających jej odrzucenie ze względów formalnych".

W świetle dotychczasowych rozważań tak postawione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego - przez błędną ich wykładnię - nie usprawiedliwiają zatem wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Wyjaśnienia natomiast wymaga, że ocena w konkretnej sprawie czy zawarta w ofercie konkurenta informacja co do miejsca udzielania świadczeń jest prawdziwa i odpowiada prawnym definicjom miejsca udzielania świadczeń i lokalizacji jak i ocena czy nie uchybiono zasadzie równego traktowania świadczeniodawców, nie należy do sfery wykładni - odpowiednio - art. 134 ust. 1 i 2, art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej czy § 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert /.../, lecz jest kwestią zasadności zastosowania tych przepisów w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy.

W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu wadliwego niezastosowania wskazanych wyżej przepisów.

Wprawdzie skarga kasacyjna zarzutem naruszenia przepisów postępowania zmierzała do podważenia zaaprobowanego przez WSA stanowiska organów, że oferta konkurenta skarżącej kasacyjnie nie zawierała nieprawdziwych informacji, co do miejsca udzielania świadczeń.

Jednakże oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. art. 7, 77 (bez sprecyzowanej jednostki redakcyjnej przepisu), 80 i 79 § 3 k.p.a. także nie ma uzasadnienia.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie na etapie oceny ofert komisja konkursowa opierała się na informacjach ujawnionych w publicznych rejestrach prowadzonych przez podmioty do tego uprawnione, w szczególności - w odniesieniu się do wskazanego w ofercie konkurenta miejsca udzielania świadczeń - ujawnionych w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą.

W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko WSA, że organy nie miały podstaw by zarzucić komisji brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do prawdziwości zawartych w ofercie konkurenta informacji odnośnie do miejsca udzielania świadczeń.

Nie ulega jednak wątpliwości - na co zresztą również trafnie wskazał Sąd I instancji - że na etapie postępowania administracyjnego, wszczętego odwołaniem, o którym mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zastosowanie znajdują przepisy k.p.a.

Tak więc organy - co do zasady - w myśl art. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. są zobligowane do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy jak i do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

W rozpatrywanym przypadku podkreślenia wymaga jednak, że skoro w myśl art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, to znaczy, że wobec faktu zarejestrowania Szpitala [...] w G. – składającego się z kompleksu budynków - pod adresem pod adresem ul. W. [...] w G., zachodziły uzasadnione podstawy, by przyjąć domniemanie, że budynki szpitala są położone obok siebie i tworzą funkcjonalna całość, a pomieszczenia w tej lokalizacji są powiązane funkcjonalnie i organizacyjnie.

Wprawdzie w myśl art. 76 § 3 k.p.a. przepisy § 1 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Co do zasady dopuszczalne jest więc obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Domniemanie takie może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. (por. np. wyrok NSA z 21 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1228/10). W niniejszej sprawie tymczasem zgłoszone przez skarżącą kasacyjnie dowody na okoliczność położenia budynków, oznaczenia nieruchomości gruntowych wchodzących w skład szpitala - takie jak operaty ze sporządzonej numeracji porządkowej ulic odnośnie do konkretnych działek ewidencyjnych, "mapa zasadnicza sporządzona przez Starostę G., jako organ ewidencyjny" jak i wniosek o "pozyskanie" przez organ dowodu z wyrysu z mapy ewidencyjnej - nie mogły podważyć powiązań funkcjonalnych i organizacyjnych budynków i pomieszczeń w celu wykonywania świadczeń - dla potrzeb określenia miejsca udzielania świadczeń w rozumieniu § 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert /.../.

Podkreślenia wymaga w końcu, że naruszenie zasady dopuszczalności przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu skarżąca kasacyjnie wiąże z naruszeniem art. 79 3 k.p.a., który nie dotyczy tej kwestii (art. 79 k.p.a. reguluje udział strony w postępowaniu i nie zawiera jednostki redakcyjnej oznaczonej 3).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów - na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).