Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1248/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrz z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Spółka A., działając poprzez pełnomocnika Spółkę B., pismem z dnia [...] r. zwróciła się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w całości na dachu budynku mieszkalnego w [...]. Do wniosku dołączono m.in., opis inwestycji oraz Raport o oddziaływaniu na środowisko.

Burmistrz , powołując się na art. 4 ust. 2 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu anten na budynku mieszkalnym przy ul. [...]. W decyzji organ wskazał,że teren nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i położony jest w strefie ochronnej wybrzeża, nie przewidzianej do lokalizacji zadań celów publicznych. Według ustaleń organu, wysokość zawieszenia środka anten sektorowych sięgnie 27 m nad poziom terenu, zatem wysokość szczytu anten sektorowych będzie większa niż 28 m, stanowiąc ok. 187 % wysokości budynku. W ocenie organu, będzie to znaczne przewyższenie wpływające na estetykę rozpatrywanego fragmentu miasta.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz stwierdził, że zamierzenie narusza art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe.

Mając na względzie:

- pozytywne efekty, polegające na polepszeniu dostępności telefonii komórkowej na terenie Gminy, mające wpływ na lepszą ocenę oferty turystycznej przez potencjalnych wczasowiczów,

oraz

- negatywne efekty takie jak: pogorszenie estetyki przedmiotowego fragmentu miasta, co przy jego centralnym położeniu pogorszy ocenę oferty turystycznej miasta przez potencjalnych wczasowiczów i środowiskową ocenę zamierzenia inwestycyjnego wyrażającą się licznymi protestami mieszkańców,

organ uznał, że negatywne efekty będą miały większą wagę, dlatego odmówił ustalenia lokalizacji planowanej przez inwestora inwestycji celu publicznego.

Spółka A. złożyła od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 61 i art. 107 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2, art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona podniosła w szczególności, że organ nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób przewidziany w art. 107 k.p.a. i nie wziął pod uwagę interesu publicznego, bezpieczeństwa państwa i słusznego interesu wnioskodawcy. Odwołująca się podkreśliła również, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaprezentował stanowisko, wedle którego, inwestycje budowy stacji telefonii komórkowej nie są inwestycjami celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na treść art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jego odesłanie do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz na dalsze przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ wywiódł, że "cele publiczne" w rozumieniu w/w ustawy związane są z zadaniami rządowymi albo samorządowymi. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 1 cyt. ustawy, ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, zwane dalej "programami", służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. W myśl art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy w planie zagospodarowania przestrzennego województwa określa się rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, a w szczególności obiektów infrastruktury społecznej, technicznej, transportu, turystyki oraz gospodarki morskiej i gospodarki wodnej. Stosownie do przepisu art. 12 ust. 3 ustawy, jeżeli rada gminy nie określiła w Studium obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego. W studium bowiem określa się obszary na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 (art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy).

Zdaniem Kolegium, w świetle powyższych przepisów, nie można przyjąć, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zadaniem samorządowym albo zadaniem rządowym. Realizacja tych inwestycji nie wynika z programów rządowych ani z planów zagospodarowania przestrzennego województw, ani też dla inwestycji tych nie określa się w Studium obszarów na których mają być rozmieszczone.

Z tych względów Kolegium nie podzieliło poglądu, ze telefonia komórkowa jest inwestycją celu publicznego w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezależnie od tego, że telefonia służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych.

Ponadto, organ odwoławczy przywołując treść art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawową definicję "ładu przestrzennego", podzielił stanowisko organu I instancji, który wydając kwestionowaną decyzję uwzględnił wyniki analizy przedmiotowego terenu a także uwarunkowania środowiskowe - protesty mieszkańców i Wspólnoty Mieszkaniowej. Ocena ta stała się tym bardziej uzasadniona, gdyż "...jak to potwierdza Raport, nie ma żadnych wiarygodnych opracowań wskazujących jednoznacznie na szkodliwość promieniowania elektromagnetycznego w wykorzystywanych w telefonii komórkowej częstotliwościach, a oddziaływanie pól elektromagnetycznych może spowodować szereg dolegliwości i objawów chorobowych. W takiej zaś sytuacji wymagania ochrony zdrowia ludzi mają priorytet przed słusznym interesem wnioskodawcy, który winien znaleźć lokalizację dla inwestycji w miejscu bezkonfliktowym."

Spółka A. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie art. 61 k.p.a., art. 107 k.p.a. oraz art. 2 ust. 5, art. 10 ust. 2 pkt. 5 i 7, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że błędne jest stanowisko organu II Instancji odmawiające planowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu statusu inwestycji celu publicznego.

Przywołując treść art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca wywiodła, że celami publicznym są m.in. budowa i utrzymywanie, obiektów i urządzeń transportu publicznego a także łączności publicznej i sygnalizacji, budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego oraz inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach - zatem także cele określone przedmiotowo w ustawie o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, bez jakiegokolwiek wyłączania zakresu z uwagi na obszar świadczonych terytorialnie usług.

Celem publicznym jest cel w interesie publicznym.

Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza:

1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2) walory architektoniczne i krajobrazowe;

3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;

4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych;

6) walory ekonomiczne przestrzeni;

7) prawo własności;

8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9) potrzeby interesu publicznego.

Powyższy przepis nie stanowi katalogu zamkniętego, jedynie wskazuje jakimi dyrektywami powinien kierować się organ przy wydawaniu decyzji.

W ocenie strony skarżącej, organ I jak i II Instancji w sposób dowolny i uznaniowy pominęły, iż przy planowaniu należy mieć także na uwadze potrzeby interesu publicznego oraz potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa.

Skarżąca Spółka w pełni podzieliła stanowisko Ministerstwa Infrastruktury, dołączone do skargi, wedle którego, realizacja zadań określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinna służyć w interesie publicznym - interesie ogółu społeczeństwa - zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ogółu społeczeństwa.

Za chybiony skarżąca uznała argument organu, iż w studium, zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt. 7, określa się obszary, na których rozmieszczane będą inwestycje o znaczeniu ponadlokalnym. Gdyby przyjąć taką wykładnię, to np. wytyczone kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej stanowiące cel publiczny, zgodnie z interpretacją przez organ odwoławczy art. 10 ust. 2 pkt 5, nie mogłyby być realizowane na innych terenach, niż wskazane w studium pod cele publiczne.

Skarżąca stwierdziła, że cel publiczny stanowi takie zamierzenie, które nie tylko ma publiczny - pospolity charakter ale i jest realizowane w interesie publicznym - powszechnym.

Zdaniem skarżącej, inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, będąca jedną z części składowych ogólnopolskiej sieci danego operatora stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez odesłanie do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdzie jako cel publiczny określa się m.in. budowę i utrzymanie obiektów i urządzeń łączności publicznej.

Ponadto, zaskarżonej decyzji Spółka A. zarzuciła naruszenie art. 107 k.p.a.

W opinii skarżącej, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozostawiają organom wydającym decyzję marginesu uznania. Nawet gdyby przyjąć, iż organ przy wydaniu decyzji może kierować się dyrektywami wyrażonymi w art. 1 ust. 2 w/w ustawy, jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu powinno mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. Zatem jako naruszenie art. 2 strona skarżąca uznała powoływanie się na okoliczność, że w ocenie organu II instancji inwestycja narusza "ład przestrzenny". Nie sposób za wiarygodne przyjąć stanowisko dotyczące pogorszenia estetyki fragmentu miasta oraz oceny środowiskowej.

Organ odwoławczy podzielając pogląd, iż ocena zamierzenia wyraża się licznymi protestami nie zbadał, którzy z mieszkańców pozytywnie oceniają inwestycję, którym z nich zamierzenie inwestycyjne jest obojętne a które z instytucji przyjmują pozytywnie zamierzenie, np. Straż Graniczna. Zarzut naruszenia estetyki krajobrazowej w sposób rażący narusza prawo własności. Planowana inwestycja nie narusza przepisów budowlanych i odmowa jej realizacji nie może być uznana inaczej niż naruszenie słusznego interesu strony.

Jako błędne i naruszające przepisy prawa skarżąca oceniła stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, decyzja uwzględnia wyniki analizy przedmiotowego terenu oraz uwarunkowania środowiskowe. Przywołane przyczyny nie mogą bowiem i nie stanowią materialno-prawnej podstawy rozstrzygnięcia.

Za nietrafny skarżąca uznała również wniosek o szkodliwości planowanej stacji w zakresie warunków ochrony środowiska. Zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, jako inwestycja mogąca oddziaływać na środowisko, wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Takie bowiem wymogi stawia ustawa o ochronie środowiska. W przypadku stwierdzenia szkodliwości stacji w obszarze dostępnym dla ludności inwestor nie uzyskałby raportu oddziaływania na środowisko. Raport stanowi niejako potwierdzenie braku szkodliwego wpływu zamierzenia w obszarze niedostępnym dla ludności. Nadto, zawiera naukowe streszczenie sporządzone w języku niefachowym obejmujące wyjaśnienie dopuszczalności realizacji inwestycji uwzględniającej polskie normy, które co należy podnieść, są dużo bardziej rygorystyczne niż odpowiednie normy w krajach Unii Europejskiej.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak przeprowadzona ocena będących przedmiotem sporu decyzji doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza wydane zostały z naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze poza tym, że podzieliło argumentację organu I instancji, jako główną przesłankę uzasadniającą odmowę wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wskazało, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Oceniając stanowisko Kolegium w tym zakresie, Sąd dokonał analizy obowiązujących na dzień wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa, których wykładnia doprowadziła Sąd do odmiennych niż organ wniosków.

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego (art. 53 w/w ustawy).

Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z ze zm.). Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6, ze wskazaniem, że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych.

I tak, zgodnie z pkt 1 tego artykułu, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami pod redakcją G. Bieńka Wyd. Prawnicze LexisNexis 2005 r., str. 396). Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 363/99 sformułował następującą tezę: "Zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym w rozumieniu ustawy jest między innymi budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna." Stanowisko to podziela niniejszy skład orzekający.

Wobec wymienienia wśród inwestycji celu publicznego "budowę i utrzymanie łączności publicznej" (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), należało odpowiedzieć na pytanie, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia kryterium pozwalające na uznanie ją jako budowa łączności publicznej.

Skoro art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie precyzuje o jaki rodzaj łączności publicznej chodzi, należało posłużyć się definicjami zawartymi w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z art. 2 pkt 28 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), publiczna sieć telefoniczna to publiczna sieć telekomunikacyjna wykorzystywana do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych, zapewniająca łączność głosową między zakończeniami sieci, a także inne formy łączności, w szczególności przesyłanie faksów i danych, zaś publicznie dostępna usługa telefoniczna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, za pomocą numeru lub numerów w krajowym i międzynarodowym planie numeracji telefonicznej ... – art. 2 pkt 30 cyt. ustawy.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, w sposób uprawniony można przyjąć, że w pojęciu "łączności publicznej" mieści się także budowa i eksploatacja ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

Mając na względzie, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołując się do definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, poprzestaje jedynie na oparciu pojęcia inwestycji celu publicznego na kryterium przedmiotowym, warunkiem uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej - służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z tych powodów, zdaniem Sądu, należy ją uznać za inwestycję celu publicznego /podob. WSA w Lublinie w wyroku z dnia 8 marca 2005r., sygn. akt II SA/Lub 62/05/.

Przechodząc do oceny pozostałych motywów wydania zaskarżonej decyzji Sąd zauważył, że zostały one sformułowane w sposób co najmniej nieprzekonywający. Samorządzie Kolegium Odwoławcze prócz przywołania treści art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z definicją "ładu przestrzennego" i uznania, że decyzja organu I instancji uwzględnia wyniki analizy przedmiotowego terenu a także uwarunkowania środowiskowe, nie przedstawiło argumentów, którymi kierował się organ w trakcie procesu decyzyjnego. Stwierdzenie, iż organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji nie może być uznane za należyte wypełnienie obowiązku sporządzenia prawidłowego i przekonującego uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W opinii Sądu, pewną niespójność w wyprowadzaniu wniosków można dostrzec w ostatnim akapicie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym organ z jednej strony, powołując się na Raport, podaje, że nie ma żadnych wiarygodnych opracowań wskazujących jednoznacznie na szkodliwość promieniowania elektromagnetycznego w wykorzystywanych w telefonii komórkowej częstotliwościach, a z drugiej strony jako przesłankę negatywnej decyzji przyjmuje, że w opisanej sytuacji wymagania ochrony zdrowia ludzi mają priorytet przez słusznym interesem wnioskodawcy.

Pomimo, że organ I instancji nie zakwestionował w swoim rozstrzygnięciu charakteru przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, to mimo to ocena motywów decyzji Burmistrza również nie zasługuje na aprobatę.

Przesłanki którymi kierował się organ I instancji zostały w jego decyzji podzielone według dwóch kategorii, na tzw. efekty pozywane i efekty negatywne. Pozytywnego skutku zrealizowania inwestycji organ I instancji dopatrywał się w polepszeniu dostępności telefonii komórkowej na terenie Gminy mającej wpływ na lepszą ocenę oferty turystycznej przez potencjalnych wczasowiczów. Do negatywnych zaliczył zaś dwie okoliczności: pogorszenie estetyki przedmiotowego fragmentu miasta oraz środowiskową ocenę zamierzenia inwestycyjnego wyrażającą się licznymi protestami mieszkańców.

W tym miejscu przywołać należy treść art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Do tych odrębnych przepisów zaliczyć należy np. przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435), ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880), ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).

Organ I instancji nie wskazał żadnego z przepisów odrębnych od ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którymi proponowane zamierzenie inwestycyjne byłoby niezgodne. Uwzględnienie natomiast jako przesłanki decyzji "środowiskowej oceny wyrażającej się licznymi protestami mieszkańców", należało uznać jako argument pozaprawny – sprzeczny z założeniem cyt. wyżej art. 56 ustawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ, będąc związany dokonaną wykładnią przepisów prawa materialnego winien wyeliminować stwierdzone uchybienia i niezwłocznie wydać decyzję zawierającą uzasadnienie spełniające wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.