Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 40/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w R. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie bezczynności organu w kwestii podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K., pełnomocnik "A" Sp. z o.o. zarzucił, że organ ten, pomimo upływu terminu określonego w art. 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie rozpatrzył odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] r. r., nr [...].

Uzasadniając skargę podniesiono, iż skarżąca w dniu [...] r. wniosła odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G., które zostało przesłane do Dyrektora Izby Celnej w K., przez organ pierwszej instancji, przy piśmie z dnia [...] roku.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. zawiadomił skarżącą, że odwołanie zostanie rozpatrzone w terminie do [...] r., a następnie termin ten był przedłużany do [...] r., jednak na dzień sporządzenia skargi ([...] r.) decyzja nie została wydana. Tym samym organ odwoławczy rażąco naruszył art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o umorzenie postępowania sądowego lub oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że skarżąca była zawiadamiana o wyznaczeniu kolejnych terminów rozpatrzenia odwołania, a konieczność ich zmiany wynikała ze skomplikowanego charakteru sprawy.

Zwrócił uwagę, że skarżąca nie skorzystała ze środka prawnego określonego w art. 141 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. nie złożyła ponaglenia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Końcowo wyjaśnił, że ostatecznie termin załatwienia sprawy został wyznaczony na [...] r. i w tym dniu wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich". Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z treścią § 2 tegoż przepisu, rozumie się przy tym sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W konsekwencji tego przyjąć należy, iż co do zasady prawodawca uwarunkował dopuszczalność skutecznego wniesienia skargi od wykorzystania w postępowaniu podatkowym środków zaskarżenia, o ile rzecz jasna przysługiwały one stronie. Za rzecz oczywistą uznać przy tym trzeba, że organ właściwy w postępowaniu wywołanym tymi środkami musi wyrazić swe stanowisko w formie przewidzianej prawem. Innymi słowy musi sprawę zainicjowaną wniesionymi środkami zaskarżenia rozstrzygnąć. W przeciwnym bowiem razie nie można zasadnie twierdzić, iż tryb instancyjny, wywołany wniesionymi środkami zaskarżenia, został wyczerpany.

Pamiętając o powyższym stwierdzić dalej należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku bezczynności organu w postępowaniu podatkowym stronie służy środek wymuszający załatwienie sprawy, który przez prawodawcę określony został jako "ponaglenie". Środek ten doktryna traktuje przy tym za środek zaskarżenia. Środek szczególny, niemniej jednak środek zaskarżenia (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 522) albowiem jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii wytkniętej bezczynności.

Przywołana wyżej regulacja Ordynacji podatkowej konstytuuje zatem w sposób niewątpliwy środek zaskarżenia. Skoro zaś oczywistym jest, iż każde żądanie, a co za tym idzie każdy środek zaskarżenia, a więc także i rzeczone ponaglenie, wymaga załatwienia w formie przewidzianej prawem, to póki do tego nie dojdzie, roztrząsana tu przesłanka dopuszczalności skargi nie będzie zachodzić z powodu braku przejawu władztwa administracyjnego, które stanowić mogłoby przedmiot zaskarżenia. W konsekwencji powoduje to, że skargę wniesioną w takim przypadku należałoby uznać za przedwczesną (por. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, LEX CD – nr systemowy 193106).

Odnosząc powyższy pogląd, w pełni akceptowany przez Sąd, do realiów rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że skarga na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K. była przedwczesna, bowiem skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, tj. ponaglenia o jakim mowa w art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W tych okolicznościach Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.