Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 29/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi D.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "(...)" października 2018 r. nr "(...)"Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "(...)" (dalej: "organ", "SKO", "Kolegium"), na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 K.p.a., art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 z późn. zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania "(...)"S.A. w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta "(...)"z "(...)" lipca 2018 r.

Powyższą decyzją, nr "(...)", wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 18 ust.10 pkt 2 w związku z art.18 ust. 7 pkt 6 i pkt 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016, poz. 487 z póż.zm., dalej: "u.w.t.p.a."), Prezydent "(...)"cofnął Spółce zezwolenie nr "(...)"wydane przez Prezydenta "(...)" "(...)"marca 2017 r., na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w stoisku w pizzerii ""(...)"".

Jako podstawę cofnięcia zezwolenia wskazano naruszenie art. 18 u.w.t.p.a., który wprowadza zasadę udzielania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wymieniając zamknięty katalog zezwoleń obowiązujących w Polsce, nie przewidując sprzedaży napojów alkoholowych przez Internet.

Organ I instancji wyjaśnił, że podczas przesłuchania pełnomocnik Spółki potwierdził, iż jego firma realizując zamówienie - zgodnie z Regulaminem sprzedaży pizzy i piwa dostarcza towary do miejsca wskazanego przez nabywcę na terenie Dzielnicy "(...)". Płatności można dokonać zarówno w placówce, jak i w miejscu odbioru zamówienia. Klient przy odbiorze zamówienia płaci poza placówką: w sposób bezgotówkowy - kartą przez terminal, albo gotówką. Potwierdza to fakt naruszenia przepisów prawa zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Spółka posiada zezwolenie na sprzedaż alkoholu w wyznaczonym miejscu. Zatem płatność za napoje alkoholowe powinna odbywać się wyłącznie w stoisku w pizzerii ""(...)"" przy ul. "(...)" w "(...)". Nie powinna odbywać się w dowolnym miejscu. Zdaniem organu I instancji, nie ulega więc wątpliwości, że niezależnie od tego, czy złożenie zamówienia przez Internet jest tylko złożeniem oferty kupna przez nabywcę, czy też jest zawarciem umowy na skutek oferty sprzedawcy, rozporządzający skutek umowy sprzedaży następuje poza sklepem dysponującym zezwoleniem na sprzedaż, co powoduje, że alkohol niezgodnie z zezwoleniem staje się dostępny w nieograniczonej liczbie miejsc. Zatem nazwanie działań przez Spółkę "sklepem internetowym", czy też tylko punktem zbierania zamówień przez Internet, w świetle niespornych dalszych działań podejmowanych przez sklep po przyjęciu zamówienia, nie ma w istocie znaczenia, ponieważ prowadzi do sprzedaży alkoholu poza stoiskiem w pizzerii, co nie jest dozwolone.

Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji SKO po przytoczeniu regulacji prawnej zawartej w art. 18 u.w.t.p.a. opisało stan faktyczny sprawy wskazując, że z zeznań pełnomocnika Spółki z 25 maja 2018 r. wynika, że zamówienie odbywa się na trzy sposoby: 1) przez telefon – klient składa zamówienie, dzwoni do pizzerii informowany jest przez pracownika pizzerii przyjmującego zamówienie, że może być poproszony o okazanie dowodu osobistego podczas odbioru zamówionego towaru, 2) on-line – klient składa zamówienie przez Internet, następnie pracownik oddzwania potwierdzając zamówienie. Klient zostaje również poinformowany o możliwej konieczności okazania dowodu przy odbiorze towaru, 3) odbiór osobisty – klient jest informowany, że piwo nie może być spożywane na miejscu, poproszony jest o okazanie dowodu osobistego.

Klient poprzez stronę internetową dokonuje zamówienia – pizzy, dodatków oraz piwa. Zamówienie wpada automatycznie do systemu. Klient podaje numer telefonu, pracownik oddzwania i potwierdza przyjęcie zamówienia. W trakcie rozmowy zostaje pouczony o konieczności przygotowania (do wglądu) dowodu osobistego lub innego dokumentu ze zdjęciem, potwierdzającego wiek. Na końcu zamówienia wybierany jest rodzaj płatności przez zamawiającego. Może zapłacić kartą, gotówka lub on-line. Po przygotowaniu zamówienia, kurier – pracownik pizzerii dostarcza je pod wskazany adres. Po okazaniu przez zamawiającego dokumentu tożsamości stwierdzającego pełnoletność, kurier potwierdza zamówienie. Klient płaci kartą lub gotówką. Dostawca zostawia zamówienie, zawsze z paragonem, drukowanym przed wyjściem z pizzerii. Prezentacja asortymentu (pizzy, piwa) dostępna jest zaś na stronie internetowej"(...)".

W ocenie Kolegium, sprzedaż alkoholu dokonywaną przez Spółkę przez stronę internetową "(...)", należy traktować jako sytuację sprzedaży alkoholu poza miejscem wskazanym w zezwoleniu. W sytuacji gdy na skutek złożenia zamówienia przez Internet (w tym przypadku poprzez portal "(...)".), sprzedający dostarcza alkohol do miejsca wskazanego przez kupującego i tam następuje wydanie nabywcy rzeczy oznaczonej co do gatunku, to w tym właśnie miejscu dochodzi do przeniesienia własności rzeczy, co stanowi realizację zawartej umowy sprzedaży. Ponieważ miejsce wydania rzeczy (alkoholu) nie jest miejscem, w którym prowadzony jest sklep dysponujący zezwoleniem na sprzedaż alkoholu, dochodzi do zrealizowania skutku rozporządzającego umowy sprzedaży poza tym sklepem, w istocie rzeczy w dowolnym miejscu wskazanym przez nabywcę. Taka dokładnie sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku. Zamówienie następuje poprzez stronę www.dominospizza.pl, a kurier wydaje alkohol w miejscy wskazanym przez nabywcę. W tych okolicznościach Kolegium uznało, iż sprzedaż alkoholu następuje poza miejscem wskazanym w zezwoleniu. A zatem, organ I instancji miał podstawy do cofnięcia zezwolenia.

W skardze z 13 grudnia 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z "(...)"października 2018 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że poprzez sprzedaż napojów alkoholowych z zastosowaniem technologii składania zamówień przy pomocy środków komunikowania na odległość naruszany jest obowiązek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu wskazanym w zezwoleniu, w wyniku czego organ błędnie ustalił, że wypełnione zostały przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a., uzasadniające cofnięcie zezwolenia,

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, wybiórcze zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, a mianowicie przyjęcie, że Spółka prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych za pośrednictwem Internetu, a co za tym idzie poza miejscem objętym zezwoleniem, podczas gdy z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że napoje alkoholowe były jedynie zamawiane przez klientów przy okazji zamawiania pizzy za pośrednictwem telefonu bądź poprzez stronę internetową spółki, a następnie dostarczane do klientów za pośrednictwem dostawcy, natomiast zawarcie umowy sprzedaży miało miejsce w lokalu objętym zezwoleniem.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że SKO nieprawidłowo ustaliło, że sprzedaż alkoholu (piwa) odbyła się przez Internet. Strona nie prowadzi sprzedaży alkoholu, ani innych towarów przez Internet. Spółka zajmuje się bowiem prowadzeniem sieci lokali gastronomicznych, w których realizowane są poszczególne zamówienia. Zamówienia składane mogą być bezpośrednio w lokalu lub przez telefon i za pośrednictwem formularza na stronie internetowej "(...)". Jednym z lokali odbierających i wykonujących zamówienia jest lokal gastronomiczny położony w "(...)", przy ul. "(...)". W ww. lokalu prowadzona jest działalność gastronomiczna, w tym sprzedaż piwa na wynos. Strona podkreśliła, że nie jest sklepem internetowym, funkcjonującym jedynie w Internecie, lecz posiada realne, stacjonarne miejsce prowadzenia działalności. Skarżący zauważył, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera przepisów zabraniających wykorzystywania do sprzedaży napojów alkoholowych środków komunikacji na odległość, takich jak telefon, faks czy Internet, a standardem w sprzedaży hurtowej alkoholu są obecnie zamówienia e-mailem. Zamawiający są rejestrowani przy złożeniu zamówienia i mają obowiązek podania danych osobowych i adresowych, kontrolowanych przy odbiorze zamówienia. Nie mamy więc do czynienia ze "sklepem internetowym" lecz z konkretnie określonym i objętym zezwoleniem punktem gastronomicznym. Zamówienie przy użyciu Internetu stanowi dodatkową formę komunikacji przedsiębiorcy z potencjalnymi klientami, dopasowaną do dzisiejszych realiów rynkowych. Przyjęcie tezy, że z zasad ustawy wynika całkowity zakaz sprzedaży przy użyciu Internetu, doprowadziłby do tego, że również sprzedaż m.in. hurtową, gdzie dokonuje się zamówień przy wykorzystaniu e-maila, poczty, faksu czy telefonu, należałoby uznać za sprzeczną z prawem.

Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/K 493/18.

Skarżący podkreślił, że w przedmiotowym stanie faktycznym, za pośrednictwem strony internetowej "(...)"ma miejsce jedynie prezentacja oferty handlowej Spółki, związanej z konkretnym miejscem sprzedaży alkoholu, które dysponowało udzielonym zezwoleniem. Sama sprzedaż produktów następuje już w odpowiednim lokalu. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w § 1 ust. 5 Regulaminu sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquell dostępnego na stronie internetowej - sprzedaż na podstawie Regulaminu stanowi ofertę w rozumieniu kodeksu cywilnego. Tym samym, Spółka w istocie składa ofertę zawarcia umowy sprzedaży w rozumieniu art. 543 K.c., w myśl którego wystawienie rzeczy w miejscu sprzedaży na widok publiczny z oznaczeniem ceny uważa się za ofertę sprzedaży. Okoliczność, że platforma internetowa nie jest "miejscem sprzedaży" bo realnie nigdzie nie istnieje nie przesądza o tym, że informacja internetowa o dostępnym asortymencie traci charakter oferty, skoro publikująca ją Spółka ma zamiar zawarcia umowy i ujawnia istotne jej warunki. Zgodnie zaś z art. 66 § 1 K.c., oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy. W myśl art. 66¹ § 1 K.c., oferta złożona w postaci elektronicznej wiąże składającego, jeżeli druga strona niezwłocznie potwierdzi jej otrzymanie. Art. 70 § 1 K.c., wprowadza zasadę, że w razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w chwili otrzymania przez składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane - w chwili przystąpienia przez drugą stronę do wykonania umowy. Stosownie do art. 70 § 2 K.c., w razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w miejscu otrzymania przez składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane albo oferta jest składana w postaci elektronicznej - w miejscu zamieszkania albo w siedzibie składającego ofertę w chwili zawarcia umowy.

Zdaniem Skarżącego, potwierdzeniem powyższego stanowiska jest również okoliczność, że w myśl art. 535 § 1 K.c., przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Tym samym nie dochodzi do sprzedaży alkoholu poza miejscem wskazanym w zezwoleniu, gdyż zdarzenie to (sprzedaż) następuje z chwilą przyjęcia oferty przez nabywcę, zaś późniejsze dostarczenie zakupionych towarów do domu klienta jest wyłącznie konsekwencją zawartej umowy.

Skarżący wskazał na treść postanowienia § 1 ust. 6 Regulaminu, stosownie do którego miejscem zawarcia umowy sprzedaży jest pizzeria, która realizuje dane zamówienie. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie Regulamin sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquell wyraźnie przewiduje miejsce zawarcia umowy. Zgodnie z regulaminem zamieszczonym na stronie internetowej, osoba dokonująca zamówienia akceptuje zasady sprzedaży, a zatem zawiera umowę w lokalu który realizuje dane zamówienie (§ 1 ust. 6. Regulaminu sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquel). Zgodnie z pkt. VII dostępnego również na stronie Regulaminu serwisu internetowego i aplikacji świadczonych przez Spółkę, użytkownik po dokonaniu zakupu może wybrać dostawę bądź opcję odbioru osobistego również po uprzedniej przedpłacie za pomocą karty kredytowej, przelewu bankowego lub za pośrednictwem operatora płatności elektronicznych. Niewątpliwie oznacza to, że czynność wywołuje pełne skutki rozporządzające, a Spółka staje się jedynie posiadaczem samoistnym zamówionych towarów przechowując je do czasu odbioru bądź dostarczając właścicielowi we wskazane miejsce, a zatem staje się dzierżycielem.

Skarżący powołał się na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 10 listopada 1999 r., sygn. akt I CKN 201/98, OSNC 2000, nr 5, poz. 93, z aprobującą glosa A. Szpunara, PS 2000, nr 9, s. 122, w którym wyrażono pogląd, że w razie sprzedaży rzeczy wybranych spośród gatunku i zapłaty ceny z zaznaczeniem, iż dostawa do kupującego nastąpi w późniejszym terminie, można przyjąć – stosownie do okoliczności – że czynność wywołała pełne skutki rozporządzające, nie tylko bowiem została zawarta umowa, ale też nastąpiło przeniesienie posiadania samoistnego w formie constitutum possessorium w postaci umowy przechowania (nawet dorozumianej) wybranej rzeczy przez sprzedawcę, który stał się dzierżycielem (art. 349 K.c.).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Analizując przepisy u.w.t.p.a., na potrzeby niniejszej sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 1, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (odpowiednio burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży.

Jak wynika z art. 18 ust. 2 u.w.t.p.a., zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy. Zgodnie natomiast z ust. 3 tego artykułu, zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu.

Skarżącemu zostało udzielone na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.w.t.p.a., zezwolenie nr "(...)"na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w stoisku w pizzerii "(...)"usytuowanym przy ul. "(...)" w "(...)", przez Prezydenta "(...)" "(...)" marca 2017 r., z terminem ważności od 20 marca 2017 r. do 20 marca 2022 r.

Zgonie z art. 18 ust. 7 u.w.t.p.a., warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: 1) posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; 2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111; 3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych; 4) w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111; 5) posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży; 6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu; 7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany; 8) prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3; 9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

W art. 18 ust. 10 u.w.t.p.a., ustawodawca uregulował sankcję za nieprzestrzeganie warunków sprzedaży napojów alkoholowych stanowiąc, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku: 1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4; 2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych; 3) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego; 4) wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł; 5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust. 4; 6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie; 7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

W niniejszej sprawie cofnięcie Skarżącemu zezwolenia nastąpiło na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a., organy rozstrzygające w niniejszej sprawie uznały bowiem, że Spółka nie przestrzega określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych ponieważ nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu.

Przechodząc do zbadania legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także wybiórcze zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Należy podkreślić, że w aktach administracyjnych sprawy został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy obu instancji dokonały wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania. Ustalenia faktyczne organy oparły na protokole kontroli przeprowadzonej "(...)" stycznia 2018 r. i przede wszystkim na wyjaśnieniach Strony oraz dostarczonym przez Nią materiale dowodowym, a więc na wyjaśnieniach zawartych w piśmie z 22 marca 2018 r., wyjaśnieniach złożonych w trakcie przesłuchania pełnomocnika Spółki 25 maja 2018 r., oraz zapisach przedstawionego przez Stronę Regulaminu sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquell. Przeprowadzone zatem postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom prawa.

Z dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych wynika, że możliwe jest dokonanie nabycia pizzy oraz ww. piwa w miejscu sprzedaży, którego dotyczy sporne zezwolenie, z dostawą do miejsca wskazanego przez nabywcę. Zamówienie może być złożone przez telefon, jak również on-line, wówczas pracownik oddzwania potwierdzając zamówienie. Zamawiający jest informowany że może być poproszony o okazanie dowodu osobistego podczas odbioru zamówionego towaru. Przy zamówieniu wybierany jest rodzaj płatności przez zamawiającego. Możliwa jest płatność kartą, gotówka lub on-line. Po przygotowaniu zamówienia, kurier – pracownik pizzerii dostarcza je pod wskazany adres. Po okazaniu przez zamawiającego dokumentu tożsamości stwierdzającego pełnoletność, kurier potwierdza zamówienie. Klient płaci kartą lub gotówką. Dostawca zostawia zamówienie, zawsze z paragonem, drukowanym przed wyjściem z pizzerii. Prezentacja asortymentu (pizzy, piwa) dostępna jest zaś na stronie internetowej www.dominospizza.pl.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy sprzedaż towaru, a więc i piwa dokonana w ww. opisanych okolicznościach ma miejsce w punkcie sprzedaży, którego dotyczy sporne zezwolenia, czy też w miejscu, w którym następuje odbiór zakupionego towaru.

Powyższa kwestia była już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Kolegium odwołało się m.in. do wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2566/14, Skarżący natomiast odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/K 493/18.

Wskazania wymaga w tym miejscu, że WSA w Krakowie w przywołanym wyroku nie zakwestionował stanowiska wyrażonego w ww. wyroku NSA. WSA w Krakowie zgadzając się z ogólnymi tezami NSA podkreślił, że każda sprawa administracyjna cechuje się pewną specyfiką, odmiennością okoliczności stanu faktycznego i prawnego, które nie mogą być z oczywistych względów obojętne dla treści rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i to zaważyło na przyjęciu przez WSA w Krakowie nieco odmiennego stanowiska, niż NSA w wyroku o sygn. akt II GSK 2566/14.

Analiza okoliczności stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, że nie odpowiada on w aspektach istotny dla rozstrzygnięcia stanowi faktycznemu, który legł u podstaw rozstrzygnięcia WSA w Krakowie.

Nie budzi wątpliwości, co zresztą stwierdził zarówno WSA w Krakowie jak i NSA w przywołanych wyżej wyrokach, że alkohol jest rzeczą oznaczoną co do gatunku. W obu wyrokach sądy stwierdziły zatem, że: "Zgodnie z art. 535 k.c. umowa sprzedaży jest umową wzajemną, zobowiązującą, mocą której sprzedawca zobowiązuje się przenieść własność rzeczy na kupującego i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się zapłacić cenę i odebrać rzecz. Zgodnie z art. 454 § 1 k.c. miejsce spełnienia świadczenia strony określają w umowie. Zgodnie z art.155 § 2 k.c., przy rzeczach oznaczonych co do gatunku, przeniesienie własności rzeczy, które stanowi rozporządzający skutek zobowiązującej umowy sprzedaży, następuje w chwili przeniesienia posiadania rzeczy, czyli jej wydania nabywcy. Z powyższego wynika, że co do zasady sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku realizuje się z chwilą wydania rzeczy nabywcy w miejscu oznaczonym w umowie."

W świetle powyższego należy zgodzić się z dalszą konstatacją NSA, że: "(...) w sytuacji, gdy na skutek złożenia zamówienia przez Internet, sprzedający dostarcza alkohol do miejsca wskazanego przez kupującego i tam następuje wydanie nabywcy rzeczy oznaczonej co do gatunku, to w tym właśnie miejscu dochodzi do przeniesienia własności rzeczy, co stanowi realizację zawartej umowy sprzedaży. Ponieważ miejsce wydania rzeczy (alkoholu) nie jest miejscem, w którym prowadzony jest sklep dysponujący zezwoleniem na sprzedaż alkoholu, dochodzi do zrealizowania skutku rozporządzającego umowy sprzedaży poza tym sklepem, w istocie rzeczy w dowolnym miejscu wskazanym przez nabywcę."

W ocenie Sądu, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zamówienie złożone przez telefon, lub on-line, jeżeli nie było odbierane w punkcie sprzedaży przez kupującego, było dostarczane przez kuriera – pracownika pizzerii pod wskazany adres.

Skarżący podkreśla, że z treści § 1 ust. 6 Regulaminu sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquell, dostępnego na stronie internetowej wynika, że miejscem zawarcia umowy sprzedaży jest pizzeria, która realizuje dane zamówienie. Regulamin sprzedaży piwa zatem wyraźnie przewiduje miejsce zawarcia umowy. Zgodnie z regulaminem, osoba dokonująca zamówienia akceptuje zasady sprzedaży, a zatem zawiera umowę w lokalu który realizuje dane zamówienie. Tym samym nie dochodzi do sprzedaży alkoholu poza miejscem wskazanym w zezwoleniu, gdyż zdarzenie to (sprzedaż) następuje z chwilą przyjęcia oferty przez nabywcę, zaś późniejsze dostarczenie zakupionych towarów do domu klienta jest wyłącznie konsekwencją zawartej umowy.

Należy jednak stwierdzić, na co zwrócił również NSA w cyt. wyroku, że niezależnie od tego, czy złożenie zamówienia przez Internet jest tylko złożeniem oferty kupna przez nabywcę, czy też jest zawarciem umowy na skutek ofert sprzedawcy, rozporządzający skutek umowy sprzedaży następuje poza sklepem dysponującym zezwoleniem na sprzedaż, co powoduje, że alkohol niezgodnie z zezwoleniem staje się dostępny w nieograniczonej liczbie miejsc.

Podkreślenia wymaga, że w okolicznościach stanu faktycznego, który legł u podstaw rozstrzygnięcia przez WSA w Krakowie w cyt. wyroku, z postanowień regulaminu, na podstawie którego dokonywana była sprzedaż w tamtej sprawie wynikało, że miejscem spełnienia świadczenia jest punkt sprzedaży, a w przypadku wybrania przez klienta opcji dostawy towaru pod wskazany adres, wydanie towaru klientowi następuje w momencie wydania przez sprzedawcę zamówionego towaru firmie kurierskiej, przy czym, zaznaczając w treści zamówienia opcję dostawy towaru za pośrednictwem firmy kurierskiej klient oświadcza, że upoważnia kuriera do odbioru towaru w jego imieniu.

Analizując treść Regulaminu sprzedaży piwa Grolsch i Pilsner Urquell, jak również treść Regulaminu serwisu internetowego i aplikacji świadczonych przez Spółkę, należy stwierdzić, że osoba składająca zamówienie przez telefon, lub on-line w pizzerii, której dotyczy sporne zezwolenie, nie akceptowała oferty sprzedaży godząc się na to, że wydanie towaru klientowi następuje w momencie wydania przez sprzedawcę zamówionego towaru firmie kurierskiej, w związku z upoważnieniem kuriera do odbioru towaru w jej imieniu. Takich bowiem postanowień ww. Regulaminy nie zawierały. Oznacz to, że w niniejszej sprawie skutek rozporządzający zawartej umowy sprzedaży towaru, w tym piwa z dostawą pod wskazany adres, następował w miejscu dostawy towaru, a więc poza sklepem, wbrew postanowieniom art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a.

Wyjaśnienia wymaga, że powyższej oceny Sądu nie zmienia przywołany przez Skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z 10 listopada 1999 r., sygn. akt I CKN 201/98. Jak wynika z tego wyroku, dotyczy on sytuacji sprzedaży rzeczy określonych co do gatunku, od których została zapłacona cena - wówczas nie tylko została zawarta umowa, ale też nastąpiło przeniesienie posiadania samoistnego, sprzedawca zatem, który dostarcza rzecz w późniejszym terminie staje się jej dzierżycielem. W rozpatrywanej sprawie natomiast, jak wynika z Regulaminów oraz wyjaśnień Strony, przy zamówieniu wybierany jest rodzaj płatności przez zamawiającego, a możliwa jest płatność kartą, gotówka lub on-line. Po przygotowaniu zamówienia, kurier – pracownik pizzerii dostarcza je pod wskazany adres. Po okazaniu przez zamawiającego dokumentu tożsamości stwierdzającego pełnoletność, kurier potwierdza zamówienie. Klient płaci kartą lub gotówką.

Wynika z tego zatem, że realizowana jest przez Spółkę również sprzedaż towaru, w tym piwa, z dostawą pod wskazany adres, gdy zapłata ceny następuje w momencie odbioru towaru. W sytuacjach tych nie można stwierdzić, że z chwilą złożenia zamówienia przez telefon lub on-line i przyjęcia oferty Spółki, doszło do przeniesienia posiadania samoistnego towaru, a sprzedawca stał się tylko jego dzierżycielem.

Z powyższych względów należy stwierdzić, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy obu instancji art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że poprzez sprzedaż napojów alkoholowych z zastosowaniem technologii składania zamówień przy pomocy środków komunikowania na odległość naruszany jest obowiązek prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu wskazanym w zezwoleniu.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, organy obu instancji wykazały, że Skarżący dokonując sprzedaży piwa, poprzez realizację zamówienia złożonego telefonicznie lub on-line polegającą na dostarczeniu zamówienia pod wskazany adres, nie przestrzegał określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych ponieważ nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Skarżący naruszył w ten sposób art. 18 ust. 7 pkt 6 u.w.t.p.a., co w świetle art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a., stanowiło uzasadnioną podstawę cofnięcia Spółce spornego zezwolenia.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.