Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1098/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 1098 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 440/09 w zakresie odrzucenia skargi R. S. w sprawie ze skargi Z. S. i R. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1098 / 09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w wyniku rozpatrzenia odwołania Z. S. i R. S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymał w mocy postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia. Postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zostało doręczone Z. S. w dniu [...] stycznia 2009 r., a R. S. "w dniu 16 stycznia 2009 r.", co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie w dniu 18 lutego 2009 r. wnieśli Z. S. i R. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę R. S. wskazał, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi upłynął w dniu 16 lutego 2009 r. Stąd wniesiona przez R. S. skarga nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 18 lutego 2009 r. jest spóźniona i jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł R. S., reprezentowany przez r. pr. J. S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniesionej przez R. S. z przekroczeniem 30 -dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia, wskutek przyjęcia, że nieznaczne przekroczenie 30 -dniowego terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi wystarczającą podstawę do odrzucenia tej skargi, pomimo tego że:

1) na skarżącego R. S. nie została nałożona grzywna w celu przymuszenia, bowiem z sentencji postanowienia Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jednoznacznie wynika, że grzywna w celu przymuszenia została nałożona na R. S. i Z. S.,

2) grzywna w celu przymuszenia została nałożona przez Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wyłącznie na jednego ze współwłaścicieli nieruchomości położonej w Z. przy ul. S., tj. na Z. S., wskutek niewykonania przez współwłaścicieli tej nieruchomości robót budowlanych niezbędnych ze względu na zagrożenie przedmiotowej nieruchomości- wpisanej do rejestru zabytków, a rozpoznanie skargi wniesionej wspólnie przez R. S. i Z. S. powinno nastąpić pomimo dwudniowego uchybienia terminu przez skarżącego R. S., bowiem nieruchomość położona w Z. przy ul. S., stanowi współwłasność łączną (bezudziałową) wspólników spółki cywilnej R. S. i Z. S., prowadzących działalność pod firmą: "B." s.c. R. i Z. S.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach skargę kasacyjną należy stwierdzić, że podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, a dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie terminowi do złożenia skargi jest obligatoryjną przesłanką jej odrzucenia, określoną w art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Sąd ustalając więc, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., nawet w przypadku jak to określa skarżący "nieznacznego przekroczenia terminu", zobowiązany jest do jej odrzucenia.

Ustosunkowując się do argumentacji skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, iż zarzuty te są całkowicie oderwane od przedmiotu postępowania kasacyjnego. Trzeba, bowiem podkreślić, iż odrzucenie nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym, w którym Sąd ocenia prawidłowość aktu i ustosunkowuje się do argumentacji zawartej w skardze. Tym samym nie mogą stanowić skutecznego zarzutu przeciwko takiemu orzeczeniu Sądu pierwszej instancji podniesione w skardze kasacyjnej okoliczności wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.