Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 364/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Gorlice od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 982/15 w sprawie ze skargi Rady Gminy Gorlice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 29 czerwca 2015 r. nr WN-II.4131.1.18.2015 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr 89/IX/2015 Rady Miasta Gorlice z dnia 28 maja 2015 r. w sprawie rozpatrzenia skargi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski w dniu 29 czerwca 2015 r. rozstrzygnięciem nadzorczym nr: WN-II.4131.1.18.2015 stwierdził nieważność uchwały Nr 89/IX/2015 Rady Miasta Gorlice z dnia 28 maja 2015 r. w sprawie rozpatrzenia skargi.

W dniu 22 lipca 2015 r. Rada Miasta Gorlice wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe rozstrzygnięcie formułując przeciwko niemu zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. odrzucił powyższą skargę Rady Miasta Gorlice.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 1992 r. SA/Wr 529/92, w którym przyjęto, że artykuł 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody przez jakikolwiek podmiot inny niż gmina lub związek komunalny nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie to narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Stwierdził, że wprawdzie powołane powyżej orzeczenie zapadło na gruncie m.in. nieobowiązujących już przepisów działu VI k.p.a., ale zachowuje ono swoją aktualność wobec treści uregulowań art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym

Podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2005 r. OSK 1229/04 podkreślił, że przepis art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego przyznaje wyłącznie gminie lub związkowi międzygminnemu, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Ponadto ograniczenie legitymacji do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru wynika też expressis verbis z art. 148 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi "Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego uchyla ten akt". Również w nowszym orzecznictwie podkreśla się, że "stronami w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze są jedynie organ nadzoru i jednostka samorządu terytorialnego, której aktu lub czynności rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy (art. 98 ust. 3 i 3a u.s.g.). W świetle dyspozycji tego przepisu nie jest dopuszczalne, aby skargę na podstawie art. 98 ust. 1 u.s.g. mógł wnieść inny podmiot niż gmina lub związek międzygminny" (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., II OSK 915/14, NZS 2014/3/3; postanowienie NSA z dnia 29 października 2013 r., II OSK 2691/13, LEX nr 1435119).

W ocenie Sądu I. instancji oznaczenie w skardze strony skarżącej, treść uzasadnienia skargi oraz adnotacja na jej końcu, zgodnie z którą została ona złożona "w imieniu Rady Miasta Gorlice" nie pozostawia wątpliwości, że skarga została złożona nie przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w imieniu tej jednostki, tj. Miasta Gorlice, lecz przez organ wykonawczy, tj. Radę Miasta Gorlice we własnym imieniu. Nie zmienia tego faktu dołączone do akt pełnomocnictwo udzielone Przewodniczącemu Rady Miasta Gorlice przez Burmistrza Miasta Gorlice, skoro Przewodniczący wniósł skargę wyłącznie w imieniu Rady Miasta Gorlice.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożyła Rada Miasta Gorlice wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

Rada w skardze kasacyjnej Sądowi I. instancji zarzuciła naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, iż skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została złożona nie przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w imieniu tej jednostki, tj. Miasta Gorlice, lecz przez organ wykonawczy tj. Radę Miasta we własnym imieniu, kiedy w rzeczywistości pełnomocnictwo do dokonania tej czynności zostało udzielone Przewodniczącemu Rady Miasta Gorlice przez Burmistrza Miasta Gorlice, Rada Miasta Gorlice nie jest organem wykonawczym, a stanowiąco kontrolnym jednostki samorządu terytorialnego, a Rada Gminy jako organ jednostki samorządu terytorialnego jest uprawniona do wniesienia skargi,

Podniosła także, że w sprawie został naruszony art. 138 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w sentencji orzeczenia jako nazwy strony skarżącej "Rady Gminy Gorlice" w miejsce prawidłowej nazwy "Rady Miasta Gorlice".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze została złożona przez Przewodniczącego Rady Miasta Gorlice w imieniu Rady Miasta Gorlice. Trudno zatem uznać, aby za podmiot w postępowaniu sądowym, zgodnie z intencją Przewodniczącego Rady Miasta Gorlice, uznana mogła być Gmina Miejska Gorlice, a nie Rada Miasta Gorlice.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć dotyczących organów związków i porozumień międzygminnych (art. 98 ust. 2 u.s.g.)..

Stosownie do treści art. 98 ust. 3 u.s.g. do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.

W świetle kategorycznej dyspozycji art. 98 ust. 3 u.s.g. nie jest dopuszczalne, aby skargę na podstawie art. 98 ust. 1 mógł wnieść skutecznie inny podmiot niż gmina albo związek międzygminny. Oznacza to, że stroną postępowania administracyjnego, wszczętego na skutek wniesienia taj skargi, jest, jako skarżący gmina (związek międzygminny), której organ wydał uchwałę lub zarządzenie podlegające stwierdzeniu nieważności (por. A. Agopszowicz, Ustawa ..., s. 505; A. Kisielewicz, Samodzielność..., s. 112).

Mając powyższe na uwadze, oraz fakt, iż w niniejszej sprawie organem wydającym uchwałę podlegającą stwierdzeniu nieważności była Rada Miasta Gorlice stwierdzić należy, że skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 98 ust. 3 u.s.g. mógł wnieść Burmistrz Miasta Gorlice bowiem to jemu ustawowo przypisana jest kompetencja do reprezentowania Miasta, obejmująca kompetencje do dokonywania czynności procesowych "na zewnątrz" w postępowaniu sądowym.

W niniejszej sprawie skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze została złożona przez Przewodniczącego Rady Miasta Gorlice na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Burmistrza Miasta Gorlice. W pełnomocnictwie wskazano, że jest on upoważniony do występowania w imieniu mocodawcy.

Jak już powyżej wskazano, skargę w niniejszym postępowaniu mógł wnieść Burmistrz Miasta Gorlice. Ze względu jednak na treść art. 35 § 2 p.p.s.a. nie mógł on udzielić pełnomocnictwa Przewodniczącemu Rady Miasta. Dlatego też Sąd winien wezwać Burmistrza Miasta Gorlice do podpisania skargi. Brak właściwego podpisu pod skargą stanowi bowiem brak formalny skargi który podlega uzupełnieniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż w nagłówku skargi jako stronę skarżącą wskazano Radę Miasta Gorlice a nie Miasto Gorlice. Z pełnomocnictwa dołączonego do skargi wynika bowiem, iż zostało ono udzielone przez Burmistrza Miasta Gorlice działającego w imieniu Miasta Gorlice.

Za bezzasadny należy uznać natomiast zarzut naruszenia art. 138 p.p.s.a. Wskazać należy, że znamienne wskazywanie Rada Gminy Gorlice i Rada Miasta Gorlice nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.