Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1622/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 90 par 1, art. 141 par 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K. Ś. oraz T. K., W. K., K. K., T. K., L. S. i P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1038/20 w sprawie ze skarg K. Ś., T. K., W. K., K. K., T. K., L. S. i P. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i budowę 1. oddala skargi kasacyjne; 2. oddala wnioski I. G. sp. z o.o. sp. k z siedzibą w Krakowie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 r. Sygn. akt II SA/Kr 1038/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi K. Ś. oraz T. K., W. K., T. K., K. K., L. S., P. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i budowę.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

S. N. decyzją nr [...]z [...] listopada 2018 r., znak: [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla l. G. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w K. obejmującego rozbiórkę istniejących obiektów budowlanych: budynku gospodarczego, budynku gospodarczego z funkcją garażową, wiaty i zadaszenia, części budynków obsługi turystycznej z funkcją odnowy biologicznej i restauracyjnej, elementów infrastruktury technicznej oraz przebudowę i rozbudowę pozostałej części budynków ze zmianą sposobu użytkowania na jeden budynek bazy noclegowo- pobytowej z funkcją: hotelową z wydzielonymi lokalami, restauracyjną, pomieszczeniami odnowy biologicznej, basenami, zapleczem technicznym, garażem podziemnym z instalacjami, budowę elementów zagospodarowania terenu i infrastruktury technicznej: parkingów naziemnych i zadaszonych z układem komunikacyjnym, dojść i utwardzeń terenu, schodów zewnętrznych, instalacji zewnętrznych, zbiorników buforowych (na wodę użytkową), zbiorników na wody opadowe, murów oporowych oraz elementów małej architektury związanych z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...]położonych w obrębie G. nad D., gm. G. nad D..

Następnie na wniosek inwestora, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] S. N. orzekł o zmianie pozwolenia na budowę i zatwierdził zmieniony projekt budowlany.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] W. M. uchylił w całości decyzję z [...] kwietnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Następnie S. N. decyzją nr [...] z 6 grudnia 2019 r. znak [...], na podstawie art. 34 ust. 4 i art. 36a ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; zwanej dalej p.b.) oraz art. 104 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) zmienił decyzję z [...] listopada 2018 r., w taki sposób, że zatwierdził projekt budowlany zmieniony w zakresie parametrów charakterystycznych realizowanego budynku, tj. wysokości oraz kubatury związanych z doprojektowaniem trzech kondygnacji użytkowych oraz rezygnacji z budowy windy przy klatce nr 2 i zmiany bilansu terenu (zwiększenie powierzchni biologicznie czynnej).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] W. M, utrzymał w mocy decyzję I instancji z [...] grudnia 2019 r.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 r. Sygn. akt II SA/Kr 1038/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi K. Ś. oraz T. K., W. K., T. K., K. K., L. S., P. S. na ww. decyzję W. M. z dnia [...] czerwca 2020 r.

Sąd I instancji wyjaśnił, że teren, ne którym realizowana ma być inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w G. nad D. – G. G. nad D. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w sprawie zmiany uchwały nr [...] R. G. G. Nad D. z dnia [...] października 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w G. nad D. – G. G. nad D. Przedmiotowa inwestycja zaś położona jest w terenach oznaczonych symbolem 1UT, czyli w terenach o podstawowym przeznaczeniu pod usługi turystyczne (zabudowy rekreacyjnej - bazy noclegowo-pobytowej i gastronomicznej), w tym obiektów hotelowych i restauracyjnych wraz z urządzeniami towarzyszącymi (...) - § 11 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego.

Organ II instancji trafnie wskazał na zgodność przedmiotowej inwestycji z przeznaczeniem podstawowym planu, dopuszczalne rozwiązanie w kwestii powierzchni zabudowy części podziemnej i nadziemnej, prawidłową intensywność zabudowy, ilość powierzchni biologicznie czynnej, wymagane nasadzenia zielenią wysoką, wysokość projektowanego budynku wraz ze sposobem jej mierzenia, zwartą bryłę budynku, prawidłowy kąt nachylenia dachu, zaopatrzenie projektowanego budynku w wymienione media, odprowadzenie wód opadowych, planowany układ komunikacyjny i zachowanie nieprzekraczalnej linia zabudowy.

Zdaniem Sądu I instancji prawidłowo wykazano też w zmienionym projekcie spełnienie wymagań uchwały Sejmiku Województwa M. nr [...]z dnia [...] lutego 2012r., w sprawie ochrony P. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz warunków zagospodarowania terenu inwestycji położonej w strefie eksploatacyjnej Zbiornika R.

W ocenie Sądu, organ II instancji dokonał też prawidłowej analizy, z której wynika, iż zwiększenie wysokości projektowanego budynku, jego forma, kształt i bryła, są tak zaprojektowane, aby nie naruszać zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065; zwanego dalej: r.w.t.

Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że wymiary miejsc parkingowych odpowiadają przepisom prawa, są bowiem zgodne z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t. W zmienionym projekcie zaplanowano 13 stanowisk postojowych o wymiarach 2,5 m x 5,00 m oraz 1 dla osób niepełnosprawnych o wymiarze 3,6 m na 5,00 m na poziomie -1; 30 stanowisk postojowych i 2 dla osób niepełnosprawnych na poziomie 0 posiadających analogiczne wymiary jw., na poziomie +1 przewidziano 9 miejsc postojowych (2,5 m x 5,00 m). Z kolei na terenie inwestycji wskazano 6 miejsc o takich samych wymiarach. Ze względu na funkcję przedmiotowego budynku odległości miejsc postojowych na zewnątrz od tego obiektu nie są określone przepisami.

Przedmiotowy budynek został zaprojektowany zgodnie z zapisami § 13 i § 60 r.w.t. Skarżący nie przedłożyli żadnych kontranaliz wskazujących odmienne obliczenia niż poczynił to uprawniony projektant w projekcie budowlanym.

Odnosząc się do kwestii reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej G. nad D., Sąd stwierdził, że wszyscy skarżący, którzy są członkami tej Wspólnoty, oprócz tego, że byli prawidłowo reprezentowani jako współwłaściciele wspólnych części nieruchomości, na której położone są ich wyodrębnione lokale, to mieli zapewniony również pełny udział w postępowaniu obu instancji, reprezentując swój własny, indywidualny interes związany z ww. lokalami. Zarządca działający w imieniu wspólnoty mieszkaniowej, będącej stroną w niniejszym postępowaniu, był uprawniony do występowania w jej imieniu w postępowaniu administracyjnym.

Odnosząc się do zarzutu wpływu planowanej inwestycji na wykonywanie prawa służebności do nieodpłatnego i nieograniczonego w czasie korzystania z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...], Sąd podzielił ustalenia organów, że w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] w G. nad D. w dziale III wskazano, iż nieodpłatna i nieograniczona w czasie służebność gruntowa polegająca na prawie do korzystania z parkingu, zlokalizowanego na działce nr [...], w ten sposób, że na przedmiotową nieruchomość lokalową przypada prawo do korzystania z jednego miejsca postojowego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w G. nad D., gmina G. nad D. na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny (...). Uprawnienie to przypada na nieruchomości lokalowe nr [...]i [...], [...], [...], [...], [...]. Lokale te są własnością W. i T. R., W. i T. K., W. i J. O., A. G. sp. z o.o. w K. oraz R. i A. B. Organ II instancji rzetelnie wyjaśnił, że działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] (drogowa), nr [...] i nr [...]. Zatem ograniczone prawo rzeczowe polegające na prawie parkowania musi być wykonywane na którejś z powyższych działek. Do tej kwestii odniósł się inwestor w piśmie z [...] maja 2020 r., gdzie wskazał, że przewidział 59 miejsc do parkowania. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycji wymagana liczba miejsc do parkowania to 46. Skoro inwestor przewidział o 13 miejsc postojowych więcej niż przewidują to przepisy m.p.z.p., to projektowana inwestycja nie ograniczy wykonywania przysługującego prawa do korzystania z 11 miejsc parkingowych przez osoby, którym to prawo przysługuje. W związku z tym oraz w związku z podziałem działki [...], w wyniku którego powstała m.in. działka [...], członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej G. nad D. nr [...], którym przysługuje wpisana do księgi wieczystej służebność parkowania na dawnej działce nr [...], mają zapewnioną możliwość parkowania. Co więcej inwestor przewidział dodatkowo kilka miejsc więcej. Ponadto, inwestor ma do dyspozycji około 80 miejsc do parkowania na działce nr [...], z których to miejsc także korzystają członkowie ww. Wspólnoty.

Zdaniem Sądu I instancji bezzasadny okazał się zarzut naruszenia praw właścicieli nieruchomości władnącej tj. właścicieli lokali nr 83/51 i 83/23, 83/53, 83/50, 83/69, 83/36, w korzystaniu z działki inwestora, zgodnie z posiadaną służebnością gruntową nieodpłatnego i nieograniczonego w czasie korzystania z parkingu, zlokalizowanego na działce nr [...].

Wjazd dla gości hotelowych ma odbywać się bez zmian w stosunku do pierwotnego zatwierdzonego decyzją S. N. nr [...]z [...] listopada 2018r. Obsługa komunikacyjna projektowanego budynku będzie odbywać się poprzez istniejący zjazd z drogi wewnętrznej na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem KDW położonej na działce nr [...], która posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej nr 975 na odcinku tj. działka nr [...].

W skardze kasacyjnej K. Ś. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs⁴ z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.; zwanej dalej: ustawąCovidową) poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i związane z tym pozbawienie strony możności obrony swoich praw skutkujące nieważnością postępowania.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie można uznać, aby przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia uczestników. W tym samym czasie w znacznie mniejszych salach sądowych niż sale Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odbywały się rozprawy w sądach powszechnych oraz Krajowej Izbie Odwoławczej. Sąd orzekający powinien więc ze szczególną dbałością rozważyć i uzasadnić z jakich przyczyn sprawa zostaje skierowana na posiedzenie niejawne.

W skardze kasacyjnej T. K., W. K., K. K., T. K., L. S. oraz P. S. zaskarżyli ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną w oparciu o przyjęcie, iż właścicielowi nieruchomości władnącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę dotyczącym działki obciążonej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną w oparciu przyjęcie, iż obszar oddziaływania można wyznaczyć z pominięciem prawa cywilnego;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną w oparciu błędną wykładnię wskazanych przepisów i w konsekwencji przyjęcie błędnego kręgu stron;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw z art. 140 k.c. i 285 k.c. w zw. z art. 287 k.c. poprzez oddalenie skargi wydanej z naruszeniem i pominięciem interesu właścicieli nieruchomości władnącej w zakresie ograniczeń nieruchomości obciążonej objętej wnioskiem i zakresem inwestycji;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw z art. 290 § 2 k.c. i 248 k.c. poprzez oddalenie skargi wydanej z pominięciem, że po podziale nieruchomości obciążonej służebności ustanowione obciążają wszystkie nieruchomości po podziale do czasu wyroku sądu cywilnego zwalniającego z służebności jeżeli jej wykonywanie ogranicza się tylko do poszczególnych nowych nieruchomości, a także pominięciem charakteru ograniczonych praw rzeczowych jakim jest służebność i faktu, że zmiana treści wymaga odpowiedniej formy i procedury, a nie zmiany stanu faktycznego;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną po przeprowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przejawiający się w dowolnej oraz błędnej interpretacji przepisów prawa;

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 77, art. 80, art. 84 i art. 86 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem przepisów polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie co ma istotny wpływ na wynik sprawy, a to przeprowadzenie postępowania z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron i akceptację dla naruszeń prawa,

8 art. 90 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ustawy Covidowej poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym a nie na rozprawie naruszając art. 45 Konstytucji RP i prawa obywatela do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy pomimo złożenia wniosku przez stronę a w świetle obecnych rozwiązań technologicznych, którymi dysponuje także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (połączenie z Internetem) nie można przyjąć, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

9. art. 141 p.p.s.a poprzez brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów merytorycznych związanych z istnieniem ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności, które zgodnie z art. 248 k.c. i 290 k.c. może być zmienione w odpowiedniej formie niezależnie od faktycznej możliwości parkowania na innych działkach, a także kwestii statusu strony w postępowaniu w toku każdej instancji na każdym etapie.

Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżących kasacyjnie organy administracji błędnie ustaliły krąg stron w postępowaniu. Organy nie rozróżniły przymiotu strony w zakresie części wspólnych nieruchomości, a w zakresie własności indywidualnie (samodzielne lokale mieszkalne) wyodrębnionej błędnie przyjmując, że zarząd w ramach nieruchomości wspólnych jest władny wypowiadać się, a w konsekwencji reprezentować stronę w zakresie jej własności wyodrębnionej, a nie wspólnej przy równoczesnym pominięciu istniejącego indywidualnego interesu w tym zakresie. Skarżący zgłosili swój udział w postępowaniu w dniu 6 grudnia 2019 r., bowiem wcześniej organ nie uznawał ich za stronę. Skarżący nie mieli umożliwionego działania na każdym etapie postępowania w zakresie swojego własnego interesu prawnego.

Sąd jak i organy pominęły dyspozycję art. 290 § 2 k.c. oraz art. 248 k.c. Zmiana treści służebności wymaga odpowiedniej formy i procedury niezależnie od stanu faktycznego co jest wynikiem reguł dotyczących ograniczonych praw rzeczowych rodzących uprawienia dla nieruchomości władnących bliskie własności. Właścicielom nieruchomości władnących przysługuje obecnie prawo parkowania na każdej działce powstałej po podziale i organ administracji nie może tego w toku postępowania administracyjnego ograniczać.

W zakresie ilości miejsc postojowych organ pominął, że planowane miejsca postojowe w znacznej mierze ponad przysługujące ilości miejsc w oparciu o służebności znajdować się mają pod powierzchnią. Tymczasem ograniczone prawo rzeczowe przysługujące poszczególnym właścicielom uprawnia ich do służebności na działkach [...], [...] i [...] powstałych w wyniku podziałki [...]. Zatem projektowany budynek utrudni, a wręcz uniemożliwi prawidłowe i zgodne z prawem realizowanie ograniczonego prawa rzeczowego. Jedenaście miejsc postojowych jest gwarantowanych i obciążonych reżimem ograniczonych praw rzeczowych. Fakt ten, nie został dostrzeżony przez organy.

Sąd błędnie ocenił fakt, że organy niezasadnie przyjęły, że po myśli art. 28 ust. 2 p.b. zarządca nieruchomości jest uprawnionym do reprezentowania poszczególnych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Wskutek powyższego w toczącej się sprawie w odniesieniu do właścicieli względnie współwłaścicieli nieruchomości obejmujących działki [...] i [...] (wraz z lokalami mieszkalnymi na nich położonymi) w postępowaniu nie brały udziały osoby uprawnione.

G. sp. j. nie ma uprawnienia do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej ponieważ ani w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego - skarżący od dnia 1 stycznia 2015 r. nie określili zarządu nieruchomością wspólną. W związku z powyższym - do czasu wyłonienia zarządcy - prawa i obowiązki związane z zarządem nieruchomością wspólną przysługują wszystkim poszczególnym współwłaścicielom, którzy wykonują wówczas zarząd bezpośredni nieruchomością wspólną. Art. 28 ust. 2 p.b. wskazuje na nieruchomość jako całość, a nie części wspólne, co uzasadniało udział w sprawie wszystkich pozostałych właścicieli wyodrębnionych nieruchomości. Organy nieprawidłowo pominęły tychże właścicieli - nie zawiadamiając zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. o toczącej się sprawie celem działania w charakterze strony.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne I. G. N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k wniosła o ich oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. Z 2020 r. poz. 875).

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności odnieść się należało do podniesionych w obu skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs⁴ ustawy Covidowej. Zgodnie z art. 15zzs⁴ ust. 2 i 3 ustawy Covidowej w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Należało zatem rozważyć czy uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 p.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, przewidzianego w art. 15zzs⁴ ust. 2 i 3 ustawy Covidowej, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy Covidowej nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy Covidowej w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy Covidowej jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2021 r., III OSK 3353/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższy standard ochrony praw stron został zachowany z w niniejszej sprawie, skoro strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. Jak wyjaśnił to Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie było technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Rację ma Sąd I instancji, iż rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dopuszczalne było rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji na posiedzeniu niejawnym, a podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs⁴ ustawy Covidowej uznać należało za niezasadne.

Przechodząc do kolejnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej T. K., W. K., K. K., T. K., L. S. oraz P. S., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadne okazały się te z podniesionych przez nich zarzutów, które dotyczyły błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. Przy czym na co wskazuje uzasadnienie skargi kasacyjnej, kwestionowane jest nie tyle błędne ustalenie stron postępowania, co przyznanie ww. osobom przymiotu strony dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Dlatego też wskazać trzeba, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., bowiem podzielił stanowisko Wojewody, że skarżącym kasacyjnie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast naruszenie wskazanych przepisów na etapie postępowania przed organem I instancji, nie mogło doprowadzić do uchylenia decyzji Wojewody, co właściwie ocenił Sąd I instancji. Niewątpliwie skarżącym kasacyjnie nie został zapewniony udział w postępowaniu przed organem I instancji, niemniej w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy i uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji może dotyczyć tylko takiej sytuacji, w której nastąpiło takie naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r. III OSK 4831/21; z 27 października 2021 r.. III OSK 4262/21; z 15 lipca 2021 r.; II GSK 1398/18; z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem samo błędne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji i w konsekwencji błędne ustalenie kręgu stron postępowania na etapie postępowania przed organem I instancji, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie powodowało konieczności uchylenia decyzji Wojewody. Skarżącym kasacyjnie zapewniono udział w postępowaniu odwoławczym, a podnoszone przez nich okoliczności zostały przeanalizowane przez Wojewodę. W konsekwencji naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. przez organ I instancji, nie mogło doprowadzić do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bowiem pozostawało bez wpływu na wynik sprawy.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie mogą skutecznie powoływać się na okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym nie brały udziału inne podmioty. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już wskazywano, że na zarzut braku udziału w postępowaniu powołać się mogą tylko osoby, które zostały pominięte w postępowaniu. Niezapewnienie stronie, bez jej winy, udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania związaną z indywidualnym interesem prawnym określonych podmiotów i dlatego nie może zostać skutecznie podniesiony, przez inne strony postępowania (por. wyroki NSA z 13 czerwca 2022 r., II OSK 1940/19 oraz z 21 czerwca 2022 r., I OSK 1897/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi. Natomiast ocena okoliczności sprawy przez Sąd I instancji, w sposób odmienny od argumentacji przedstawionej w skardze, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem kwestionować trafności merytorycznej wyroku (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie mają też racji skarżący kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie ocenił kwestię naruszenia praw właścicieli lokali nr 83/51 i 83/23, 83/53, 83/50, 83/69, 83/36, w korzystaniu z działki inwestora, zgodnie z posiadaną służebnością gruntową nieodpłatnego i nieograniczonego w czasie korzystania z parkingu, zlokalizowanego na działce nr [...]. W księdze wieczystej nr [...]prowadzonej dla działki nr [...] w G. nad D. w dziale III wskazano, iż nieodpłatna i nieograniczona w czasie służebność gruntowa polegająca na prawie do korzystania z parkingu, zlokalizowanego na działce nr [...], w ten sposób, że na przedmiotową nieruchomość lokalową przypada prawo do korzystania z jednego miejsca postojowego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w G. nad D., gmina G. nad D. na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny (...). Uprawnienie to przypada na nieruchomości lokalowe nr 83/51 i 83/23, 83/53, 83/50, 83/69, 83/36. Realizacja spornej inwestycji nie narusza jednak praw skarżących kasacyjnie w tym zakresie, bowiem inwestor przewidział 59 miejsc do parkowania, a więc o 13 więcej niż wymagana ilość wynikająca z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem inwestycja nie ograniczy wykonywania przysługującego prawa do korzystania z 11 miejsc parkingowych przez osoby, którym to prawo przysługuje. Członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej G. nad D. nr 83, którym przysługuje wpisana do księgi wieczystej służebność parkowania na dawnej działce nr [...], dalej mają zapewnioną możliwość parkowania. Niezasadne okazały się zatem również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. art. 140 k.c. i 285 k.c. w zw. z art. 287 k.c. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw z art. 290 § 2 k.c. i 248 k.c.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł oddaleniu skarg kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wnioski I. G. N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. o zwrot kosztów postępowania, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był stroną skarżącą przed wojewódzkim sądem administracyjnym.