Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2939/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, 8, 9, 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 147/15 w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015r. w sprawie II SA/Rz 147/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Jasło z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Wspominany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] października 2013r. Wójt Gminy Jasło przyznał M. G. prawo do zasiłku rodzinnego na okres od 1 listopada 2013r. do 31 października 2014r. na dzieci: A. i J. uroodzone w dniu 18 grudnia 2010 r. oraz dodatek do zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400zł.

Wnioskiem z dnia 31 października 2014r. M. G. zwróciła się do Wójta Gminy Jasło o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, zmianę decyzji i przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400zł na każde z dzieci pozostających pod jej opieką, a urodzonych podczas jednego porodu. W motywach wniosku wskazała, że w dniu 26 czerwca 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę, w której uznał, że dodatek ten przysługuje na każde z dzieci urodzonych podczas jednego porodu.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. Wójt Gminy Jasło odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, iż podjęcie przedmiotowej uchwały nie stanowi żadnej z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "K.p.a.".

W zażaleniu wnioskodawczyni ponownie przywołując ww. uchwałę wskazała, że podstawa wznowienia, na którą się powołuje, określona jest w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2015r. poz. 114 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.ś.r."., stanowi nową okoliczność, która winna przekładać się na stwierdzenie nieprawidłowości wydanej decyzji.

Postanowieniem nr SKO.4111.192.1353.2014, z dnia 12 grudnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy uznając, że okoliczność wskazana przez stronę nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż do okoliczności takich nie należy zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów lub ich interpretacja. Ponadto organ zauważył, że uchwala Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., na którą powołała się M. G., nie istniała w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie M. G. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 2 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy; art. 145 § 1 K.p.a. poprzez wskazanie braku podstaw do wznowienia postępowania i nieprzeanalizowanie wszystkich podstaw wyliczonych w art. 145 K.p.a.; art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 1 i 2 u.ś.r. poprzez nieprzyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego na drugie dziecko; art. 2, art. 18 i art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie rodzin wielodzietnych, w których dzieci nie rodziły się podczas jednego porodu w stosunku do tych, w których podczas jednego porodu urodziło się więcej niż jedno dziecko. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż decyzja organu o przyznaniu dodatku do zasiłku rodzinnego tylko na jednego z jej synów jest krzywdząca, ponieważ nie zabezpiecza interesów każdego z dzieci. Zdaniem skarżącej wznowienie postępowania jest konieczne do naprawienia błędów popełnionych przy wydawaniu decyzji o przyznaniu jej wnioskowanego dodatku do zasiłku rodzinnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Jasło z dnia [...] listopada 2014r. stwierdzając, że rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania i wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania organy nie popełniły błędu, ale naruszenie prawa dotyczy przyczyn procesowych, bowiem organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zgodnie z art. 8 K.p.a. Zdaniem Sądu organy winny zmierzać do szybkiego załatwienia sprawy poprzez udzielenie skarżącej wsparcia celem prawidłowego określenia zakresu przedmiotowego sprawy. Sąd I instancji podkreślił, iż wprawdzie skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania, ale mając na względzie art. 9 K.p.a. organy winny były prowadzić postępowanie zgodnie z intencją strony, którą była wypłata dodatku za drugie dziecko urodzone podczas tego samego porodu. W ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania polegało na wadliwej ocenie stanu faktycznego sprawy, czym naruszono art. 7 i art. 77 K.p.a. Podsumowując Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien uznać wniosek z dnia 31 października 2014r. jako zawiadomienie o popełnieniu błędu w decyzji, o którym mowa w art. 31 u.ś.r. i wydać decyzję z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie I OPS 15/13.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", związku z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie postanowień w związku z przyjęciem, iż dokonano wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy, co było konsekwencją dokonanej przez Sąd zmiany zakresu żądania strony skarżącej i przyjęcia, iż żąda ona sprostowania błędu w decyzji ostatecznej w trybie art. 31 u.ś.r., nie zaś uruchomienia trybu wznowienia postępowania, podczas gdy ani z treści żądania, ani z okoliczności sprawy, wniosku takiego wyciągnąć nie można;

- naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez nieuzasadnione przekroczenie przez Sąd granic rozpatrywanej sprawy ustalonych przez samą stronę skarżącą jako inicjatora postępowania, przez bezpodstawne uznanie i nakazanie organom orzekającym w sprawie potraktowania podania skarżącej jako zawiadomienia o popełnieniu błędu (art. 31 u.ś.r.) w decyzji przyznającej prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem, nie zaś wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium wskazało, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procesowych uzasadniającego zastosowanie sankcji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., podkreślając, że treść pisma strony rozstrzyga o przedmiocie wszczynanego na jej wniosek postępowania a wniosek wszczynający postępowanie administracyjne może stanowić podstawę do dokonania przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi, ale jedynie w przypadku wątpliwości co do treści zgłoszonego żądania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w przedmiotowej sprawie tego rodzaju wątpliwości nie było, gdyż żądanie wznowienia postępowania wraz ze wskazaniem podstawy wznowienia, zostało wyrażone przez stronę jasno i precyzyjnie. Poza tym na etapie postępowania administracyjnego żądanie nie było przez stronę modyfikowane. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że za nieprawidłowością stanowiska Sądu przemawia również argument, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest szczególnym trybem wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych, w którym organ prowadząc tego rodzaju postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Zdaniem Kolegium Sąd I instancji wadliwe wskazał na naruszenie w postępowaniu art. 7 i art. 77 K.p.a., bowiem w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został prawidłowo wyjaśniony i nigdy nie był przedmiotem sporu między organem administracji a stroną. Z uzasadnienia wyroku nie wynika poza tym, jakie dowody zostały pominięte przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy.

W ocenie Kolegium nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, gdyż organy administracji publicznej nie są uprawnione do arbitralnego zmieniania przedmiotu postępowania, kierując się intencjami podmiotu, który prowadził do wszczęcia tego postępowania, wbrew wyraźnemu żądaniu strony. Działanie organu pomimo jasno sprecyzowanego wnioskowi byłoby – w przekonaniu Kolegium – w sposób oczywisty sprzeczne z ww. zasadą.

Następnie Kolegium wskazało, iż nieuprawnione jest stanowisko Sądu o konieczności potraktowania wniosku strony o wznowienie postępowania jako zawiadomienia o popełnieniu błędu w decyzji. Powyższe – w ocenie organu – stanowi naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., bowiem strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania i tego rodzaju sprawa była rozpatrywana przed organami administracji publicznej I i II instancji, podczas gdy Sąd I instancji nie może zmieniać rodzaju prowadzonego postępowania i oceniać sprawę pod kątem innych przepisów.

W końcowej części skargi kasacyjnej Kolegium podkreśliło, że sprawy o podobnym stanie faktycznym są jednolicie rozstrzygane przez sądy administracyjne w oparciu o żądania sprecyzowane w pismach inicjujących postępowanie, nie zaś w oparciu o domniemane intencje stron. Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przechodząc do analizy zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej wypada podnieść, iż strona skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Przed odniesieniem się do owych zarzutów wypada krótko zrekapitulować okoliczności faktyczne sprawy. Otóż skarżąca, po tym jak otrzymała ostateczną decyzją zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przyznanym na jedno dziecko, wystąpiła z wnioskiem "o wznowienie postępowania i zmianę decyzji". W jego treści podniosła, że wykładnia art. 8 pkt 2 u.ś.r. w zw. z art. 10 ust. 1 u.ś.r., zgodna z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie I OPS 15/13, stanowi nową okoliczność, która winna prowadzić do stwierdzenia nieprawidłowości decyzji Wójta Gminy Jasło przyznającej tylko jeden dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że ww. uchwałą Naczelny Sąd Administracyjny usunął rozbieżności pojawiające się w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie możliwości przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w sytuacji urodzenia więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu, stwierdzając, że dodatek, o którym mowa w art. 10 ust.1 u.ś.r., przysługuje na każde z dzieci urodzonych podczas jednego porodu (vide: uchwała NSA z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie I OPS 15/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie przypomnieć trzeba, że wznowienie postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych określonych w art. 145 § 1, 145a § 1 oraz 145b § 1 K.p.a. Ponieważ instytucja wznowienia postępowania stanowi odstępstwo do zasady trwałości decyzji ostatecznych i wykładnia przepisów normujących tę instytucję nie może być rozszerzająca, to wykładnia przesłanek do jej zastosowania musi mieć charakter ścisły. Zmiana wykładni prawa dokonana w uchwale sądu, na która powoływała się strona skarżąca, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, w tym nie stanowi nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 19 marca 2015r. w sprawie II FSK 683/13; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie II FSK 1377/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2015r. w sprawie IV SA/Wr 855/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo zatem, zarówno organy orzekające w sprawie, jak i Sąd I instancji stwierdziły, iż nie istnieje możliwość wznowienia postępowania w następstwie podjęcia uchwały zmieniającej sposób interpretacji określonego przepisu prawa.

Zgodzić się także należy z Sądem I instancji, iż jeżeli treść podania strony budzi uzasadnione wątpliwości organ administracji jest zobligowany do wyjaśnienia jej rzeczywistej woli. Dodać wypada, że o charakterze danej czynności procesowej decyduje nie nazwa czy forma podania, lecz wyłącznie treść oraz intencja wnioskodawcy, a zatem w sytuacji uzasadnionych wątpliwości organ jest zobligowany wezwać wnoszącego podanie do sprecyzowania żądania (art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 K.p.a.). Niedopuszczalne jest bowiem samodzielne ustalanie woli strony przez organ, bowiem mogłoby to doprowadzić do zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie. (vide: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006r. w sprawie I OSK 999/05; https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle tego co zostało powyżej powiedziane nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy żądanie sformułowane przez skarżącą w jej wniosku z dnia 31 października 2014r. było jasne i precyzyjnie, a zaniechanie przez organy wyjaśnienia rzeczywistej jej woli jest prawnie akceptowalne. Zgłoszone przez skarżącą żądanie "wznowienia postępowania" oraz "zmiany decyzji", bez wskazania jakichkolwiek przepisów prawa procesowego i z jednoczesnym powołaniem się wyłącznie na ww. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z pewnością nie jest jednoznaczne i winno budzić w organach administracji uzasadnione wątpliwości co do intencji wnioskodawczyni.

Przypomnieć jednocześnie należy, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a czuwając nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, winny w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Skoro dla organów administracji nie mogło od samego początku ulegać wątpliwości, iż instytucja wznowienia postępowania nie może doprowadzić do zmiany ostatecznej decyzji, a więc nie może przynieść rezultatu spodziewanego przez skarżącą, zgodnego z jej intencją, to rolą organów – wypełniającą dyspozycję powyższego przepisu – było udzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek umożliwiających ukierunkowanie sprawy w sposób zgodny z wolą skarżącej. Dla organów administracji musiało być też jasne, iż instytucja wznowienia postępowania nie jest jedyną konstrukcją prawną umożliwiającą żądaną przez skarżącą zmianę ostatecznej decyzji. Organy analizując treść wniosku winny mieć na względzie, że wniosek o zmianę decyzji może również odnosić się do postępowania w trybie art. 155 K.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zauważyć należy, że w omawianym trybie można dokonać zmiany decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi, a zatem wadami niedającymi podstaw do uruchomienia postępowań nadzwyczajnych w sprawie wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji. Co istotne, regulacja ta otwiera możliwość zmiany decyzji prawidłowych a także decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm uznaniowych prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011r. w sprawie I OSK 339/10; wyrok NSA z dnia 20 października 2011r. w sprawie II OSK 1442/10; https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Enigmatyczność wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, w którym jednocześnie wskazywano na wznowienie postępowania i zmianę decyzji, dawała organom asumpt do ustalenia rzeczywistej woli wnioskodawczyni. Z zachęty tej organ I instancji bezzasadnie nie skorzystał, co doprowadziło do niezbadania rzeczywistej woli wnioskodawczyni, zaś organ wyższej instancji bezkrytycznie powielił wadliwość organu I instancji skupiając się wyłącznie na treści zażalenia a pomijając niejednoznaczną treść podania inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie. Wypada zatem zgodzić się z konkluzją Sądu I instancji, iż w toku postępowania administracyjnego dokonano wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), uznając arbitralnie – bez wyjaśnienia wątpliwości co do rzeczywistej woli wnioskodawczyni – że złożone pismo stanowi wyłącznie podanie o wznowienie postępowania.

Zgodzić się jednak trzeba z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż przyjęcie przez Sąd I instancji, iż strona we wniosku z dnia 31 października 2014r. żąda sprostowania błędu w decyzji ostatecznej w oparciu o przepis art. 31 u.ś.r. nosi cechy dowolności i tym samym nie może zasługiwać na aprobatę. Zgodnie ze wskazanym przepisem, jeżeli odmowa przyznania świadczeń rodzinnych lub ustalenie ich wysokości były następstwem błędu podmiotu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych, wypłata świadczeń rodzinnych może nastąpić za 3 lata wstecz, licząc od dnia zawiadomienia o popełnieniu błędu lub dnia wydania decyzji prostującej błąd z urzędu. Powyższa konstrukcja prawna nie mogła znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie bowiem we wniosku M. G. w żadnym miejscu nie pojawiło się żądanie sprostowania błędu, co więcej nie pojawiło się nawet słowo "błąd". Uznanie zatem przez Sąd I instancji, iż intencją skarżącej było zainicjowanie postępowania w oparciu o przepis art. 31 u.ś.r. nie znajduje oparcia w żadnym elemencie stanu faktycznego sprawy.

Poza tym zauważyć trzeba, że ujednolicenie wykładni przepisów prawa zapoczątkowane uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do twierdzenia, iż decyzje wcześniej wydane w oparciu o niezaakceptowaną w uchwale wykładnię przepisów prawa obarczone są błędem, o którym mowa w art. 31 u.ś.r. (vide: A. Kawecka, J. Sapeta [w:] K. Małysa-Sulińska, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, Lex 2015r., komentarz do art. 31). Błędem organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych dającym podstawę do zastosowania art. 31 u.ś.r. byłoby natomiast niezastosowanie się do obowiązujących przepisów prawa lub oczywiście błędne ich zastosowanie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2015r. w sprawie II SA/Po 374/15; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007r. w sprawie IV SA/Wr 780/06; wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 marca 2016r. w sprawie II SA/Ke 8/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), co oczywiście nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Sąd I instancji prawidłowo bowiem uznał, że organy administracji – prowadząc postępowanie z pominięciem intencji strony, którą była wypłata na drugie dziecko urodzone podczas tego samego porodu dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego – naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.). Z tegoż też względu skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.