Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 182/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1,  art. 127  par. 3,  art. 129  par. 2,  art. 134,  art. 59  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Maria Tarnowska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [..] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]odmówił P. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. , nr [...] orzekającej o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami P. K.kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy. .

Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

Decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. , nr [...] orzeczono o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami P. K. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy. Decyzja została doręczona stronie w dniu 4 marca 2010 r.

W dniu 19 marca 2010 r. P. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 25 lipca 2011 r. P. K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił P. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. , nr [...] orzekającej o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami P. K. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. , powołując się na przepis art. 58 § 1 i 2 kpa, organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wszystkie obligatoryjne przesłanki przywrócenia terminu, a mianowicie P. K. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w dacie doręczenie decyzji nie miał dostatecznego rozeznania o czasie i terminie do wniesienia środka zaskarżenia z powodu problemów [...] spowodowanych [...] wynikającym z kryzysu na rynku nieruchomości. Z tego powodu w dniach od 18 marca do 1 kwietnia 2011 r. przebywał w Ośrodku [...] w K. Ponadto wskazał, że wniosek został przygotowany i podpisany w dniu 18 marca 2011 r., jednak z uwagi na niedostateczny nadzór pracowników, został wysłany następnego dnia. Te okoliczności zdaniem organy, nie uprawdopodobniają braku winy strony w uchybieniu terminu , zatem brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. K. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 kpa poprzez przyjęcie , iż skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. , które zdaniem strony skarżącej polegało na bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przystępując do rozpoznania skargi rozpocząć należy od przywołania treści art. 129 § 2 k.p.a.,w związku z art. 127 § 3 kpa stanowiącego, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Wniosek złożony przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność ta jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest - stosownie do art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu nie pozbawia jednakże strony możliwości obrony jej interesów. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k,p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.

Zastrzec jednak należy, że ustanowiona w powołanych przepisach instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Uchybiony termin do dokonania czynności należy bowiem przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione określone przesłanki, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania.

W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu ma przesłanka braku winy. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się m. in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy strony w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999r., III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, Lex nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, Lex nr 33415).

Co więcej przepis art. 58 § 1 k.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu organ orzekający w sprawie prawidłowo przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.

Okoliczność zlecenia wysłanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podległemu pracownikowi, który nie dokonał tego w ustawowym terminie oraz fakt przebywania na terapii związanej z leczeniem [...] nie może bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy stanowić wystarczającej przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, na które to okoliczności skarżący powołał się we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Błąd pracownika, którym posłużył się skarżący przy wysyłaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obciąża skarżącego. Również choroba [...] (bez względu na powody jej wystąpienia ), nie jest okolicznością, która wskazywała by na brak winy w uchybieniu terminu .

Reasumując, brak jest podstaw tak faktycznych, jak również prawnych do uznania zaskarżonego postanowienia za wydane z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu słusznie organ przyjął, iż uchybienie terminu w sprawie nastąpiło w wyniku niezachowania przez stronę należytej staranności, której można było od niej wymagać. Odmowa przywrócenia terminu była zatem zasadna, a tym samym wydane w jego następstwie postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu było zgodne z obowiązującym prawem.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.