Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 560/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 303/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [....] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt M. S. w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia[...] listopada 2013 r. orzekającą o ustaleniu opłat za pobyt M. S. w Domu Pomocy Społecznej w N. oraz zobowiązującą P. S. do uiszczania ww. należności.

W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, P. S. wniósł również o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Kolegium – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.".

Odmawiając wstrzymania wykonania ww. orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – powołując się na ww. przepis – uznał, że wniosek P. S. nie mógł odnieść zamierzonego skutku bowiem nie został w należyty sposób uzasadniony.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wnioskodawca nie wskazał okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody oraz nie sprecyzował w żaden sposób, na czym to niebezpieczeństwo miałoby polegać. Złożony przez niego wniosek nie zawierał bowiem odrębnego uzasadnienia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że poniesienie przez niego kosztów pobytu ojca w domu opieki społecznej grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za takie uprawdopodobnienie – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - nie można było bowiem uznać wskazania w treści skargi i w dokumentach zamieszczonych w aktach administracyjnych sprawy kwoty miesięcznego dochodu oraz wysokości niezbędnych kosztów utrzymania wnioskodawcy, bądź przedstawienia aktu notarialnego ustanawiającego rozdzielność majątkową pomiędzy wnioskodawcą a jego żoną. Te okoliczności same przez się nie świadczą bowiem o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić wnioskodawcy znaczną szkodę bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki.

P. S. w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażaleniu, wnosząc o jego zmianę albo uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, zarzucił Sądowi I instancji:

- naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący w uzasadnieniu dokładnie wskazał swoje dochody i wydatki, przedstawił na ich potwierdzenie odpowiednie dowody, co świadczy o tym iż nie posiada on środków finansowych do ponoszenia tak wysokiej opłaty, co jest jednoznaczne z faktem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziło by wnioskodawcy znaczną szkodę bowiem poniósłby on znaczny uszczerbek na swoim niezbędnym utrzymaniu;

- błędne uznanie, iż wskutek wykonania decyzji nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy P. S. nie posiada środków finansowych do ponoszenia tak wysokiej opłaty, wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziłoby więc skarżącemu znaczną szkodę, a ponadto zobowiązanie skarżącego do ponoszenia taj opłaty jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącego.

W uzasadnieniu zażalenia podnoszono, że P. S. nie ma realnej możliwości ponoszenia comiesięcznych opłat za pobyt ojca w Domu Pomocy Społecznej, bowiem nie posiada odpowiednich środków finansowych. Wskazano przy tym, że już w uzasadnieniu skargi podnosił, że w chwili obecnej prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu w M., za które ponosi comiesięczne opłaty w wysokości około [...] zł, na które składają się czynsz oraz tzw. odstępne. Ponadto ponosi comiesięczne wydatki z tytułu opłat za Internet, telewizję oraz telefon w kwocie [...] zł, uiszcza miesięcznie ratę kredytu w kwocie [...] zł, spłaca także kartę kredytową w kwocie [...] zł miesięcznie. P. S. opłaca również, co miesiąc, składki polisy na życie w wysokości [...] zł. W skardze wskazano ponadto, że na koszty niezbędnego utrzymania skarżącego składają się także comiesięczne wydatki na niezbędne utrzymanie, w tym dojazdy do pracy, w kwocie około [...] zł. Ponoszono również, że P. S. co miesiąc dobrowolnie uiszcza alimenty na rzecz matki w kwocie [....] zł miesięcznie, a po dokonaniu opłat i pokryciu niezbędnych wydatków życia codziennego nie posiada żadnych wolnych środków finansowych. Nie ma on zatem możliwości zapłaty zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji.

Powyższe – zdaniem wnoszącego zażalenie – powodowało, że brak wstrzymania wykonania decyzji wyrządzi po jego stronie znaczną szkodę i spowoduje w stosunku do niego i jego matki trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie będzie miał bowiem możliwości zaspokajania swoich podstawowych potrzeb życiowych. Znajdzie się w sytuacji kiedy będzie musiał wybrać, które ze zobowiązań ma spłacać.

Skarżący w tym miejscu podnosił, że w aktach sprawy znajduje się wiele dowodów na potwierdzenie zasadności złożonego przez niego wniosku, bowiem skarżący składał szereg pism potwierdzających jego sytuację majątkową,

Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody, na której istnienie się powołuje. Nie można przy tym uznać, że samo uzasadnienie skargi w istocie mogłoby w niniejszym przypadku również stanowić dostateczne uzasadnienie wniosku, skoro nie było w nim jakichkolwiek adekwatnych odniesień sugerujących, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę. Wprawdzie skarżący starając się udowodnić, iż nie dysponuje środkami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie wynikających z zaskarżonej decyzji zobowiązań, wskazywał wielkość kosztów jakie musi ponosić, to jednak nie przedstawił okoliczności (np. dotyczących stanu jego majątku) uzasadniających twierdzenie, że ich poniesienie faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić w tym miejscu również należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy podlega zwrotowi. Podnoszony więc przez skarżącego zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. nie mógł w związku z powyższym zostać uznany za uzasadniony.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.