Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 397/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. – powołując się na art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, zwanego dalej w skrócie "rozp. RM") i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie "k.p.a.") – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] (Nr [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u I. B. choroby zawodowej, przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozp. RM).

W uzasadnieniu wskazano, że I. B. rozpoczęła pracę jako nauczycielka matematyki w dniu 1 września 1967 r. i wykonywała ten zawód do dnia 25 czerwca 2004 r.

Na podstawie badań przeprowadzonych w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. wydano w dniu 16 marca 2005 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u I. B. choroby zawodowej narządu głosu. Placówka pierwszego szczebla diagnostycznego rozpoznała "stan po usunięciu migdałków podniebiennych. Przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej nosa i gardła. Czynnościowe zaburzenia głosu pod postacią dysfonii hyperkinetycznej." Jednostka medyczna wskazała także na kartę oceny narażenia zawodowego, z której wynika, że strona skarżąca była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Podkreślono przy tym, że I. B. była trzykrotnie badana w DWOMP we W., tj. w październiku 2004 r., w styczniu oraz w lutym 2005 r., przez laryngologa i foniatrę. Badania videostroboskopowe wykazały: "fałdy głosowe blade, gładkie, dobrze napięte, z okresowym unieruchomieniem prawej strony krtani o charakterze czynnościowym, zwarcie szpary głośni w trakcie fonacji pełne, głos tworzony nieprawidłowo z bardzo dużym napięciem mięśni wewnątrz- i zewnątrzkrtaniowych, wyciskany, matowy, osłabiony. W zakresie nosa cechy przewlekłego podsychającego nieżytu, w zakresie gardła stan po usunięciu migdałków podniebiennych oraz przewlekły podsychający nieżyt. Rozpoznano stan po usunięciu migdałków podniebiennych, przewlekły podsychający nieżyt błony śluzowej nosa i gardła oraz czynnościowe zaburzenia głosu pod postacią dysfonii hyperkinetycznej." W konkluzji stwierdzono, że wskazane zmiany morfologiczne w narządzie głosu nie odpowiadają skutkom nadmiernego wysiłku głosowego, ujętym w wykazie chorób zawodowych, takich jak: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni napinających i przywodzących fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

W trybie odwoławczym I. B. została skierowana na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Ś. w S., który w dniu 21 lipca 2005 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u badanej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Placówka drugiego stopnia diagnostycznego podkreśliła, że "w trakcie obecnej obserwacji klinicznej badaniem fizykalnym laryngologicznym i laryngostroboskopowym oraz na podstawie wyników badań foniatrycznych stwierdzono zaburzenia emisji głosu o typie dysfonii hiperfunkcjonalnej (zaburzenia czynnościowe), stan po usunięciu migdałków podniebiennych oraz cechy przewlekłego podsychającego stanu zapalnego błony śluzowej gardła i krtani. W badaniu stroboskopowym drgania są jednakowe, jednoczasowe, przesunięcie brzeżne – zachowane, amplituda drgań – skrócona, niestale stwierdza się brak zwarcia fonacyjnego wzdłuż głośni. Charakter stwierdzanych zmian chorobowych nie jest typowy dla organicznej patologii narządu głosu wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym – nie stwierdzono guzków głosowych twardych, ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, ani też niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjna głośni i trwałą dysfonią. Przewlekły podsychający stan zapalny błony śluzowej gardła i krtani oraz zaburzenia emisji głosu o typie dysfonii hiperfunkcjonalnej nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Brak jest zatem podstaw do rozpoznania u pacjentki przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym."

Przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji strony zostały powiadomione o zebranym w sprawie materiale dowodowym. Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a., skarżąca w piśmie z dnia 16 sierpnia 2005 r. oświadczyła, że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i powołała się na orzeczenia lekarzy z Poradni Foniatrycznej Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. przesłał ten dokument do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który poinformował stronę skarżącą, że po ponownej analizie dokumentacji będącej w dyspozycji tej jednostki medycznej, nie ma podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia 21 lipca 2005 r. Według Instytutu, z odchyleń od stanu prawidłowego stwierdzono u badanej jedynie stan po usunięciu migdałków podniebiennych oraz cechy przewlekłego podsychającego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani. Zmiany tego rodzaju należą do chorób samoistnych i nie są one wynikiem żadnych warunków pracy, w tym nadmiernego obciążenia narządu głosu. Badania nie wykazały istnienia określonych w rozp. RM z 2002 r. zmian w narządzie głosu, tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych i niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Zmiany inne, niż wyżej wymienione w tym akcie prawnym, nie mogą być – w ocenie Instytutu – rozpoznane jako choroba zawodowa.

Na podstawie orzeczeń specjalistycznych jednostek medycznych i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. w dniu [...] decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

W odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia I. B. podniosła, że występujące u niej schorzenia zostały spowodowane warunkami pracy, a badanie videostroboskopowe z dnia 30 marca 2005 r. obrazuje symptomy choroby zawodowej.

Przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy strony zostały zawiadomione o zebranym w sprawie materiale dowodowym w przedmiotowej sprawie. W dniu 5 grudnia 2005 r. skarżąca zapoznała się z dokumentacją dotyczącą choroby zawodowej i złożyła wynik badania videstroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r. Nowy dowód w sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. przesłał do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., by ta jednostka ustosunkowała się do przedstawionego przez stronę dokumentu.

W odpowiedzi Instytut poinformował, że badania laryngologiczne i foniatryczne przeprowadzone w dniach 13, 14 i 15 lipca 2005 r. pozwoliły ustalić zaburzenia emisji głosu typu dysfonii hiperfunkcjonalnej, stan po usunięciu migdałków podniebiennych, przewlekły podsychający nieżyt gardła i krtani. Według tej jednostki medycznej, stwierdzone zmiany patologiczne w obrębie narządu głosu nie przedstawiają cech typowych dla organicznej patologii narządu głosu wywołanej nadmiernym zawodowym wysiłkiem głosowym i nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Ustosunkowując się do przedstawionego zdjęcia badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r. placówka diagnostyczna poinformowała, że "Szpital Instytutu nie posiada takiego sprzętu, który mógłby jak w przypadku Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. – Poradnia Foniatryczna – dokumentować kolejno przeprowadzone badania specjalistyczne narządu głosu u p. B."

W związku z tą odpowiedzią Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wystąpił ponownie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie opinii uzupełniającej w celu wyjaśnienia czy między badaniami wykonanymi w lipcu 2005 r. w Instytucie a przeprowadzonymi w grudniu 2005 r. w Szpitalu Klinicznym Nr [...] we W. w Poradni Foniatrycznej stan narządu głosu u I. B. pogorszył się, a więc czy można przyjąć ponad wszelką wątpliwość brak u strony skarżącej choroby zawodowej narządu głosu.

W odpowiedzi z dnia 2 maja 2006 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. poinformował, że po przeanalizowaniu znajdującej się w instytutowym szpitalu dokumentacji lekarskiej oraz dostarczonego przez stronę badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r. nie ma podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia 21 lipca 2005 r. Wyniki badań foniatrycznych przeprowadzonych trzykrotnie w DWOMP we W. oraz badań foniatrycznych wykonanych w Instytucie podczas hospitalizacji skarżącej w lipcu 2005 r. są zgodne. Stwierdza się w nich czynnościowe zaburzenia emisji głosu pod postacią dysfonii hiperfunkcjonalnej oraz przewlekły podsychający nieżyt gardła i krtani. W dostarczonej przez stronę kserokopii badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r. napisano: "struny zgrubiałe, przekrwione, w czasie fonacji brak pełnego zwarcia." Według Instytutu, zmiany te "nie mogą być łączone w aspekcie przyczynowo-skutkowym z pracą w charakterze nauczyciela ponieważ:

• towarzyszące pogrubienie i przekrwienie strun głosowych przemawia za współistnieniem przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej krtani;

• jednorazowo wykonane badanie nie stanowi dowodu na utrwalony charakter zmian. Ponadto zmian tego typu nie stwierdzono we wcześniejszych kilkukrotnie wykonanych badaniach;

• zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30.11.2002 r. [...] chorobę zawodową narządu głosu można rozpoznać do 2 lat od ustania nadmiernego wysiłku głosowego. Zatem stwierdzane u badanej zmiany (z przeważającym prawdopodobieństwem nie mające charakteru zmian utrwalonych) w ponad 2 lata od zaprzestania pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy nie mogą być uznane za wynik pracy zawodowej."

W takiej sytuacji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw do weryfikacji pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, podkreślając, że badania I. B. nie dały podstaw do rozpoznania klinicznego choroby zawodowej, a więc nie została spełniona przewidziana prawem przesłanka uznania schorzenia za związane z wykonywaną pracą.

Według organu odwoławczego, obie placówki służby zdrowia orzekające w sprawach chorób zawodowych były zgodne co do faktu, że charakter stwierdzonych zmian chorobowych krtani – bez obecności przerostu fałdów głosowych, niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe, a także guzków głosowych – nie pozwala rozpoznać przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Organ odwoławczy podkreślił, że Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przeanalizował całość dokumentacji medycznej i ustosunkował się do złożonego przez stronę badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r., formułując wniosek, że pogrubienie i przekrwienie strun głosowych przemawia za współistnieniem przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej krtani, a zmiany te nie mogą być uznane za wynik pracy zawodowej na stanowisku nauczyciela.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. B. wniosła o zmianę decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., zarzucając organom, że przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniły badania z DWOMP we W. oraz z Instytutu sosnowieckiego, zaś wysoko specjalistyczne wyniki – przeprowadzonych w Szpitalu Klinicznym Nr [...] we W. w dniu 1 grudnia 2005 r. – badań videostroboskopowych uznały za przeterminowane. W postępowaniu administracyjnym pominięto również wyniki wcześniejszych, wykonanych w dnia 30 marca 2005 r., badań klinicznych, które zostały dostarczone przez skarżącą. Zdaniem strony skarżącej, dokumenty te wskazują na istnienie choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze organ ten stwierdził, że Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – po wydaniu w lipcu 2005 r. orzeczenia lekarskiego – trzykrotnie (we wrześniu 2005 r., w lutym 2006 r., w maju 2006 r.) odnosił się do dokumentacji medycznej dotyczącej strony skarżącej, w tym także do badań videostroboskopowych z marca 2005 r. i z grudnia 2006 r., a więc uwzględni zdjęcia wykonane podczas tych badań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)], jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego [lit. b)], a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy [lit. c)].

Sąd rozpoznający sprawę w jej granicach nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Zaskarżona decyzja nie może pozostać w zbiorze zgodnych z prawem rozstrzygnięć, gdyż jej wydanie nie zostało poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego w sprawie, co uchybia regule proceduralnej sformułowanej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Poczynione przez Sąd spostrzeżenie odnosi się do spornej kwestii występowania u skarżącej "niedomykalności fonacyjnej głośni", jako okoliczności mającej wpływ na kwalifikację schorzenia do chorób zawodowych. Według Sądu, występujące w wynikach badań objawy, które mogą wskazywać na istnienie u skarżącej przewlekłej choroby narządu głosu, nie zostały dostatecznie wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym, a ponadto organy orzekające w sprawie nie odniosły się do całej dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącą.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonano bowiem należytej oceny przedłożonych przez stronę dokumentów medycznych i nie ustosunkowano się do sformułowanych w nich wniosków, unikając w ten sposób polemiki dowodów, niezbędnej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy najpierw wskazać na załączony do pisma strony skarżącej z dnia 13 października 2005 r. (karta 18 akt administracyjnych) wynik badania videostroboskopowego przeprowadzonego w dniu 30 marca 2005 r. przez prof. dr hab. M. Zalesską-Kręcicką, w którym stwierdza się m. in. "w czasie fonacji brak zwarcia w części międzybłon..." [wyraz nieczytelny – uwaga Sądu]. Kolejnym dokumentem, którego merytoryczna i procesowa ocena powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, jest wynik badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r., w którym prof. dr hab. M. Zalesska-Kręcicka stwierdza "struny zgrubiałe, przekrwione, w czasie fonacji brak pełnego zwarcia."

Ocena pierwszego z wymienionych dokumentów, mimo że organ odwoławczy wspomina o nim w zaskarżonej decyzji (s. 4, wiersz 5 od dołu), nie została ujęta w uzasadnieniu negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Z akt sprawy, a także z orzeczeń i pism uzupełniających Instytutu sosnowieckiego nie wynika również, by wynik badania videostroboskopowego z dnia 30 marca 2005 r. był przedmiotem analizy tej jednostki medycznej, co pozwala twierdzić, że w postępowaniu wyjaśniającym nie zachowano reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Jeśli zaś chodzi o badanie videostroboskopowe z dnia 1 grudnia 2005 r., to – jak wskazuje materiał sprawy – organ odwoławczy przedstawił Instytutowi Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego dokument zawierający wyniki tego badania, jednakże sposób odniesienia się do tego dowodu najpierw Instytutu, później zaś organu drugiej instancji, nie odpowiada zdaniem Sądu ustawowemu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz powinności wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym dowodom (art. 107 § 3 k.p.a.).

Trudno bowiem uznać za wypełnienie wspomnianych obowiązków proceduralnych wypowiedź Instytutu sosnowieckiego, który w piśmie z dnia 17 lutego 2006 r. (karta 25 akt administracyjnych) wywiódł – "Ustosunkowując się do przedstawionego zdjęcia badania wideostroboskopowego z dnia 01.12.2005 r. informuję, iż Szpital Instytutu nie posiada takiego sprzętu, który mógłby jak w przypadku Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. – Poradnia Foniatryczna – dokumentować kolejno przeprowadzane badania specjalistyczne narządu głosu u Pani B." W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie powinien był – mając na celu oceną wyników badań przedstawionych przez stronę skarżącą – zlecić przeprowadzenie badań videostroboskopowych jednostce medycznej dysponującej aparaturą umożliwiającą takie badania, gdyż dopiero zestawienie i porównanie badań przeprowadzonych tą samą metodą pozwoliłoby ustalić czy "brak pełnego zwarcia fonacyjnego" jest zjawiskiem utrwalonym i jak się ma ta okoliczność do przewidzianej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych przesłanki "niedomykalności fonacyjnej głośni".

W takiej sytuacji nie sposób też zgodzić się z twierdzeniem Instytutu w Sosnowcu, który – odnosząc się do badania videostroboskopowego z dnia 1 grudnia 2005 r. (pismo z dnia 2 maja 2006 r., karta 27 akt administracyjnych) – stwierdził, że "jednorazowo wykonane badanie nie stanowi dowodu na utrwalony charakter zmian." Należy bowiem zauważyć, że brak pełnego zwarcia w czasie fonacji nie ujawnił się po raz pierwszy w badaniu videostroboskopowym z dnia 1 grudnia 2005 r., gdyż już w orzeczeniu Instytutu s. z dnia 21 lipca 2005 r. (k. 10 akt administracyjnych) napisano "niestale stwierdza się brak zwarcia fonacyjnego zwarcia wzdłuż głośni", następnie zaś w badaniach videostroboskopowych przeprowadzonych przez prof. dr hab. M. Zalesską-Kręcicką w dniu 30 marca 2005 r. stwierdzono "w czasie fonacji brak zwarcia." Wobec dostrzeżonej powtarzalności tego zjawiska, organy orzekające w sprawie nie mogły poprzestać na nieuprawnionym stanowisku jednostki medycznej, która nie rozważyła czy zauważone w poszczególnych badaniach zmiany narządu głosu u skarżącej mają charakter trwały w kontekście przesłanki wymienionej w poz. 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych.

Przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy rzeczą organów prowadzących postępowanie administracyjne będzie więc nie tylko ocena, czy trzykrotnie stwierdzony (choć każdorazowo inaczej opisany) "brak zwarcia fonacyjnego" jest zjawiskiem utrwalonym, ale także uwzględnienie i zweryfikowanie przedstawionej przez stronę dokumentacji medycznej, przy czym ze względu na porównywalność i przystawalność wyników badań wykonywanych tą samą metodą, wskazane byłoby przeprowadzenie u skarżącej badań videostroboskopowych.

Wobec występujących w rozpoznawanym przypadku wątpliwości oraz kwestionowania przez skarżącą badań i ich wyników pochodzących z Instytutu sosnowieckiego, celowe byłoby poddanie skarżącej dodatkowym badaniom, które mógłby przeprowadzić Instytut w Ł., by mieć możliwość porównania wyników badań obu instytutów (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2001 r., I SA 2555/00, LEX Nr 55274).

Skoro wszczęte skargą I. B. postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej reguł proceduralnych poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (co pozostaje w dysharmonii z dyrektywą proceduralną ujętą w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), przeto – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. – należało zakwestionowaną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego (punkt I sentencji). Podstawę orzeczenia zawartego w punkcie II wyroku stanowi art. 152 u.p.p.s.a.