Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1082/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: art. 112 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] działając w oparciu o art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 4 oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 oraz art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm.), Marszałek Województwa Śląskiego (dalej: "organ", "organ I instancji") unieważnił egzamin państwowy: praktyczny na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w dniu [...] wobec K. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") przez egzaminatora R. M. (dalej: "egzaminator"). Postępowanie administracyjne w sprawie unieważnienia przedmiotowego egzaminu zostało wszczęte na skutek wpływu w dniu 18 grudnia 2020 r. do Kancelarii Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego odpisu wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] sygn. [...] stwierdzającego uzyskanie w dniu [...] przez Stronę pozytywnego zaliczenia praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzonego przez egzaminatora, który działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w związku z pełnieniem funkcji publicznej – egzaminatora na prawo jazdy, przyjął za pośrednictwem innej osoby korzyść majątkową w wysokości nie niższej niż 200 zł za naruszenie przepisów prawa – Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005 r., Nr 217, poz. 1834 z późn. zm.). W dalszej kolejności organ przywołał treść wówczas obowiązującego art. 112 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) powierzającego nadzór nad w/w egzaminami marszałkowi województwa, następnie regulowanego art. 67 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także treść art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami odnoszący się do unieważnienia egzaminu państwowego w przypadkach w nim wskazanych. Organ wskazał, iż w/w wyrokiem Sądu Rejonowego w D. egzaminator został uznany za winnego tego, że "działając w krótkich odstępach czasu w podobny sposób dopuścił się ciągu przestępstw opisanych w punktach I-LI, z których każde wyczerpało znamiona występku z art. 228 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w związku z każdym z przestępstw przyjął korzyść majątkową nie niższą niż 150 zł lub jej obietnicę. W ocenie organu, Skarżący w procesie ubiegania się o prawo jazdy kat. "C+E" uzyskał pozytywne zaliczenie państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy wyżej wymienionej kategorii niezgodnie z wymogami, więc istnieją podstawy do zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 2 oraz art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym marszałek województwa w drodze decyzji administracyjnej unieważnia z urzędu egzamin państwowy jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Skarżący złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji podnosząc, że decyzja jest "rażąco niesprawiedliwa", stoi w sprzeczności z obowiązującym prawem oraz rażąco narusza zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a w szczególności zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a., zasadę swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., a także narusza przepis art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący podkreślił, że unieważnienie egzaminu jest zależne od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz wpływu ujawnionych nieprawidłowości na jego wynik. Zdaniem Skarżącego, organ nie ocenił, aby przyjęcie korzyści majątkowej jako nieprawidłowości z przepisami ustawy, miało jakikolwiek wpływ na wynik egzaminu, a w przypadku niewykazania ziszczenia się drugiej przesłanki unieważnienia egzaminu, zastosowania nie znajduje art. 72 przywołanej ustawy. Skarżący podkreślił, że podczas egzaminu w dniu[...] nie popełnił żadnego błędu, który skutkowałby jego negatywnym wynikiem, praktyczne zadania egzaminacyjne weryfikujące umiejętność Skarżącego do prowadzenia pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony z wyjątkiem autobusów zostały zweryfikowane pozytywnie, a przyjęta przez R. M. korzyść majątkowa nie miała żadnego wpływu na wynik egzaminu, a bez przyjęcia korzyści majątkowej wynik egzaminu również byłby pozytywny. Następnie wskazał, że takie okoliczności nie zostały przez organ ujawnione ani udowodnione, a nawet nie zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji, zatem organ bez podstawy prawnej unieważnił w/w egzamin państwowy. Skarżący podniósł ponadto, że od daty egzaminu, przez okres 14 lat jest zawodowym kierowcą, nie popełnia wykroczeń drogowych, nie stwarza zagrożenia na drodze, przestrzega zasad ruchu drogowego, a odebranie nabytego uprawnienia po 14 latach od jego przyznania jest w sposób oczywisty nieproporcjonalne. Nieuzasadniona ingerencja w słusznie nabyte prawo podważa zaufanie do władzy publicznej. Wskazał również, że utrata uprawnień pozbawi Skarżącego dochodu, na którego utrzymaniu pozostaje 4-osobowa rodzina.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte dotychczas w sprawie, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, tj. treść art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, wyjaśniając, że choć przepis ten wszedł w życie 19 stycznia 2013 r. to jednak znajduje w sprawie zastosowanie, ponieważ odpowiada warstwie treściowej podstawy prawnej obowiązującej na dzień przeprowadzenia egzaminu, tj. treści art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Kolegium w sprawie wystąpiła przesłanka unieważnienia przedmiotowego egzaminu, bowiem jak wynika z treści wiążącego organy administracyjne wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] egzaminator przyjął za pośrednictwem innej osoby korzyść majątkową w wysokości nie niższej niż 200 zł za naruszenie przepisów prawa – Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, i pozytywne zaliczenie Skarżącemu egzaminu na prawo jazdy kategorii "C+E", pomimo przeprowadzenia tego egzaminu niezgodnie z wymogami. Następnie podkreślił, że bezsporny jest fakt przyjęcia przez egzaminatora korzyści majątkowej za pozytywne zaliczenie Skarżącemu w/w egzaminu mimo przeprowadzenia tego egzaminu niezgodnie z wymogami. Jak wynika natomiast z przywołanego rozporządzenia już samo złożenie propozycji przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu powinno skutkować zakończeniem egzaminu przez wystawienie oceny negatywnej, bez względu na stan wiedzy i umiejętności tej osoby, co wynika § 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z § 30 ust. 3 pkt 2 lit. b oraz ust. 4 pkt 6 tego rozporządzenia. Zatem w ocenie organu odwoławczego działanie opisane w wyroku karnym miało wpływ na wynik egzaminu, w rozpatrywanej sprawie doszło bowiem do przyjęcia przez egzaminatora korzyści majątkowej za pozytywne zaliczenie egzaminu, co oznacza przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a nieprawidłowości te miały wpływ na jego wynik, stąd też w sprawie zaistniała przesłanka do jego unieważnienia określona w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Pozostałe argumenty odwołania, zdaniem organu odwoławczego, nie mogły wpłynąć na wynik sprawy.

Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, formułując zarzut: naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolną ocenę dowodów i nieuznanie, że Skarżący nie popełnił żadnego błędu skutkującego wynikiem negatywnym egzaminu oraz przyjęcie, że wręczenie korzyści majątkowej miało wpływ na wynik egzaminu, a także naruszenia art. 112 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, obecnie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że choć Skarżący nie popełnił żadnego błędu podczas egzaminu skutkującego jego negatywnym wynikiem, to wręczenie korzyści majątkowej miało wpływ na wynik egzaminu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyraził niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia oraz w całości podtrzymał stanowisko i argumentację prezentowaną na etapie składanego odwołania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wskazanej kontroli sąd administracyjny poddaje badaniu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego kreującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia rozstrzygnięć organów administracji publicznej Sąd uznał, że decyzje organów pierwszej i drugiej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania uzasadniającym ich uchylenie w całości. Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] nr [...] o unieważnieniu egzaminu państwowego praktycznego na prawo jazdy kategorii "C+E" przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. w dniu [...] wobec Skarżącego.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w szczególności art. 67 ust. 1 zgodnie z którym marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego m.in. rozpatruje skargi dotyczące egzaminu (pkt 1), kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2), wydaje zalecenia pokontrolne (pkt 3), unieważnia egzamin (pkt 4), zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów (pkt 5), skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów (pkt 6), przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami (pkt 9). W zakresie wskazanych uprawnień organ nadzorujący wyposażony jest w środki oddziaływania na organ nadzorowany i w tym zakresie ma prawo do dokonywania kontroli połączonej z uprawnieniem do dokonywania wiążącego wpływu na działaniach tych organów (zob. M. Wierzbowski (red.), Prawo administracyjne, Warszawa 2011, s. 101 za: M. Dębski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, LexisNexis 2013). Uprawnienia nadzorcze obejmują nie tylko czuwanie nad stroną organizacyjno-prawną, ale również nad rzetelnością czynności wykonywanych przez egzaminatora w zakresie sprawdzania wiedzy i umiejętności zdającego (zob. W. Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, Lex el. 2013).

W stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 stycznia 2013 r., zatem aktualnym na dzień przeprowadzonego wobec Skarżącego egzaminu państwowego praktycznego na prawo jazdy kategorii "C+E", obowiązywały w omawianym przedmiocie przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ówczesnego brzmienia art. 112 ust. 1 tej ustawy, obowiązującego od 1 stycznia 2006 r. do 19 stycznia 2013 r., nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych również sprawował marszałek województwa. W myśl ust. 2 wskazanej regulacji organ sprawujący nadzór mógł w szczególności: 1) kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem; 2) przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami; 3) w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej jednostki w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych - do czasu usunięcia uchybień; 4) w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8. Art. 112 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym został zmieniony przez art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. z 2005, Nr 175, poz. 1462) z dniem 1 stycznia 2006 r., natomiast przed tym dniem nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawował wojewoda. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, w stanie prawnym na dzień przeprowadzenia egzaminu państwowego w części praktycznej, ustawodawca w ramach wymienionych uprawnień nadzorczych, co do unieważnienia egzaminu państwowego prowadzonego niezgodnie z przepisami, pozostawił marszałkowi województwa, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. II SA/Gl 1197/21, pewną swobodę w zakresie oceny naruszenia prawa uzasadniającą konieczność dokonania oceny, czy w trakcie przeprowadzonego egzaminu państwowego doszło do naruszenia prawa, które może stanowić podstawę do jego unieważnienia. Jako błędne należałoby zatem uznać takie stanowisko organów, także na gruncie obowiązującego w dacie egzaminu stanu prawnego, wiążące samo przyjęcie za pośrednictwem innej osoby korzyści majątkowej z niejako automatycznym ziszczeniem się przesłanki, o której mowa w art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. przeprowadzenia egzaminu niezgodnie z przepisami. W nawiązaniu do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów należy wskazać również na § 61 ust. 2, w myśl którego: "egzamin praktyczny przeprowadzany jest jednocześnie dla dwóch osób egzaminowanych, z tym że jedna z osób egzaminowanych wykonuje zadania egzaminacyjne siedząc za kierownicą pojazdu egzaminacyjnego, a druga osoba ocenia ich wykonanie. Osoba egzaminowana w trakcie egzaminu wykonuje zadania za kierownicą pojazdu, a następnie ocenia ich wykonanie przez inną osobę egzaminowaną. Ocenie podlega umiejętność wykonania zadań egzaminacyjnych w ruchu drogowym oraz umiejętność oceny ich wykonania". Wskazany przepis przewidywał obecność drugiej osoby egzaminowanej podczas przeprowadzania egzaminu praktycznego, która również dokonywała oceny poprawności wykonania zadania egzaminacyjnego przez egzaminowanego.

Przechodząc do obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, którego warstwa treściowa - na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - odpowiada normie z art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązującej na dzień przeprowadzenia egzaminu, stąd też znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a zgodnie z którym marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli pkt 1 - egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; pkt 2 - był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Przywołany przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami stał się podstawą unieważnienia egzaminu praktycznego wskazanego zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Stosowanie do tej regulacji unieważnienie egzaminu państwowego może nastąpić w sytuacji łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. wykazania, że egzamin państwowy został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a także wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik, zatem "uchybienie takie powinno mieć charakter istotny" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r. I OSK 2213/16). Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. II SA/Rz 552/21 "naruszenie prawa musi bezpośrednio przekładać się na zasadność końcowego wyniku egzaminu: pozytywnego, bądź negatywnego. Ujmując tę kwestię wprost: organ unieważnia egzamin państwowy przeprowadzony z naruszeniem ustawy, jeżeli stwierdzi, że przy wyeliminowaniu ustalonego naruszenia prawa, wynik egzaminu byłby inny" (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2019 r. IV SA/Po 526/19).

W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej nie dokonały wyczerpującego zbadania zaistnienia w/w przesłanek warunkujących unieważnienie egzaminu państwowego w części praktycznej, w szczególności w aspekcie wpływu ujawnionych nieprawidłowości na jego wynik. W tym zakresie stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.

W niniejszej sprawie, wskutek powyżej opisanych zaniechań, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, co uzasadniało w ocenie Sądu stwierdzenie wystąpienia naruszeń uzasadniających uchylenie wydanych w sprawie decyzji. W tym zakresie Sąd orzekający podziela zarzuty skargi. Jak wynika bowiem z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organy administracji publicznej obowiązane są do prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.), działania w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), przy zachowaniu zasady dwuinstancyjności postepowania (art. 15 k.p.a.) oraz uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę winien dokonać uzupełnienia materiału dowodowego oraz uwzględnić ocenę prawną co do wykładni przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, a także wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności w zakresie ustalenia czy w sprawie zaistniały przesłanki warunkujące zastosowanie przepisów prawa materialnego w zakresie unieważnienia egzaminu państwowego. Następnie organ wnikliwie uzasadni swoje stanowisko stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a., czyniąc tym zadość zasadzie pogłębiania zaufania do władzy publicznej określonej w art. 8 k.p.a.

Jak wynika z art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Skarżący, prawidłowo pouczony w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 zd. 2 p.p.s.a., nie złożył wniosku o zwrot kosztów postępowania (protokół rozprawy z dnia 3 lutego 2022 r.).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.