Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1183/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego S.M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 10 lipca 2014 r. przyznano Skarżącej E. M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którym wyznaczony został S. M..

Wyrokiem z 16 lutego 2015 r. Sąd oddalił skargę Skarżącej. Postanowieniem z 14 maja 2015 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącej przed Sądem I instancji. Pismem z 25 maja 2015 r. wniósł on skargę kasacyjną od wspomnianego wyżej wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 14 września 2017 r. W skardze tej pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdyż nie zostały one pokryte w całości ani w części. W dniu 14 września 2017 r. pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wniósł o "zasądzenie kosztów według norm przepisanych, wraz z uzgodnieniem wysokości kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a opłaconej nie w całości". W piśmie z 9 lutego 2018 r. wyjaśnił, że koszty tej pomocy zostały pokryte w części dotyczącej prowadzenia sprawy przed Sądem I instancji, zaś nie zostały uregulowane w całości koszty tej pomocy świadczonej w II instancji.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).

W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Pomoc ta obejmowała także udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Tym samym pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie wynoszące 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tj. 180 zł (§ 3 ust. 2 pkt 1). Jednocześnie kwota ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.