Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 570/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia WSA del. Iwona Kosińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 378/12 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 378/12, po rozpatrzeniu skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Skarżący wniósł do Prezydenta Miasta W. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej, oznaczonej jako działka nr [...], położonej w W. przy ul. [...] o powierzchni 156 m2 oraz nieruchomości zabudowanej, oznaczonej jako działka [...], położonej pod tym samym adresem. J. i A. K. wnieśli o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tych samych nieruchomości położonych w W. przy ul. [...], nieruchomości nr [...] o powierzchni 156 m2 oraz nieruchomości zabudowanej oznaczonej jako działki o numerze ewidencyjnym: [...]/1 i [...]/2.

Po rozpatrzeniu wniosków Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 4 ust. 2, ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. nr 175, poz. 1459, ze zm.), przekształcił prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o numerach: nr [...]/1, [...]/2 i [...], której współużytkownikami wieczystymi są skarżący oraz J. K. i A. K. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej w odpowiednich częściach.

Nie zgadzając się z tą decyzją odwołanie od niej wniósł W. K.. W jego uzasadnieniu wskazał, powołując się na akt notarialny z dnia [...] czerwca 1992 r. rep [...], że jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] z udziałem 0,086 w częściach wspólnych budynku oraz współużytkownikiem wieczystym z udziałem wynoszącym 0,086 części nieruchomości gruntowej działki nr [...] Kw [...]. Tymczasem w treści decyzji przedmiotowa nieruchomość została podzielona na dwie działki o nr [...]/1 i [...]/2. Odwołujący wnosił natomiast o przekształcenie działki nr [...] a nie działek [...]/1 i [...]/2.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku stanęło na stanowisku, że nie może ono być uwzględnione. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym jako działki nr: [...]/1, [...]/2 i [...] o łącznej powierzchni 1503 m2. Z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla lokalu nr [...] stanowiącego odrębną nieruchomości położonego w budynku posadowionym w W. przy ul. [...] wynika, że z własnością lokalu związane jest prawo wieczystego użytkowania przysługujące skarżącemu do działki nr [...] oraz działki [...] w wielkości 86/1000 części prawa użytkowania wieczystego.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 1994 r. zatwierdzony został projekt podziału działki nr [...] na działki [...]/1 i [...]/2. Kwestia ujawnienia w księdze wieczystej działki nr [...], a nie działek nr [...]/1 i [...]/2, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem postępowanie podziałowe jest całkowicie odrębne od postępowania, w toku którego została wydana zaskarżona decyzja. W sytuacji, gdy decyzja o podziale działki nr [...] na nowopowstałe działki [...]/1 i [...]/2 stała się ostateczna oraz została już ujawniona w rejestrze gruntów, obowiązkiem organu I instancji było rozstrzygnięcie złożonych wniosków o przekształcenie z uwzględnieniem nowopowstałych działek. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] nie jest podpisana i zawiera błędne wskazanie o jej prawomocności w dniu [...] listopada 1994 r.

Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. K.. Skarżący wskazał, że nie wiedział o podziale należącej do niego nieruchomości, dokonanym decyzją z [...] października 1994 r. Nie została mu ona doręczona i nie jest podpisana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący wyjaśnił, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania podziałowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 378/12 oddalił skargę i wyjaśnił, że skarżący zakwestionował możliwość oznaczenia przez organ I i II instancji w wydanej decyzji nieruchomości jako nieruchomości stanowiącej działki nr [...]/1 i [...]/2, zamiast jako nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Skarżący zakwestionował zatem ważność decyzji Prezydenta Miasta W. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z dnia [...] października 1994 r. wskazując, że nie brał udziału w tym postępowaniu, a decyzja ta nie została przez organ podpisana.

Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie było przekształcenie w prawo własności nieruchomości prawa użytkowania wieczystego przysługującego współużytkownikom nieruchomości oraz ustalenie opłaty z tego tytułu z uwzględnieniem bonifikaty. Skarżący nie kwestionował zasadności rozstrzygnięcia organu w tym zakresie, które jest dla niego korzystne. Organ prawidłowo w wydanej decyzji oznaczył przedmiotową nieruchomość, jako składającą się z działek nr [...]/1 i [...]/2. Takie oznaczenie nieruchomości jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 1994 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] na działki nr [...]/1 i [...]/2. Treść tej decyzji stała się podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Fakt, że treść decyzji podziałowej nie została wpisana do księgi wieczystej nieruchomości nie uzasadnia pominięcia treści tej decyzji przez organ w niniejszej sprawie. Z okoliczności sprawy nie wynika, by wydana decyzja była decyzją nieistniejącą z uwagi na brak podpisu pod decyzją lub brak wprowadzenia jej do obrotu. W aktach organu I instancji znajduje się bowiem jej poświadczony za zgodność z oryginałem odpis, podpisany przez osobę upoważnioną do działania w imieniu organu (dowód k. 3 akt). Przeciwne ustalenie organu II instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest zatem, zdaniem Sądu, prawidłowe. Sąd I instancji podkreślił, że organ rozpoznający sprawę był zobligowany uwzględnić treść wydanej decyzji podziałowej w oznaczeniu nieruchomości. Jej pominięcie w oznaczeniu nieruchomości w decyzji przekształceniowej wymagałoby wyeliminowania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z obrotu prawnego we właściwym trybie przewidzianym w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W ocenie Sądu orzekającego w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wstrzymania toku postępowania przez zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ w trybie art. 97 § 1 pkt 4 (w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji błędnie powołał art. 97 § 4) kpa. Przed innym organem nie toczyło się bowiem żadne postępowanie dotyczące prawidłowości decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z dnia [...] października 1994 r. W ocenie Sądu I instancji oznaczenie przez organ w zaskarżonej decyzji nieruchomości przez podanie numerów działek po podziale nie prowadzi do pokrzywdzenia skarżącego. Zakres nabytego prawa własności nie uległ w związku z tym uszczupleniu. Ewentualne obawy skarżącego o przyszłe losy przyznanego prawa współwłasności nieruchomości i zakres jego uprawnień do korzystania z nieruchomości nie są związane z prawidłowością zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Jeżeli skarżący kwestionuje prawidłowość decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości może on zainicjować postępowanie nadzwyczajne (o stwierdzenie nieważności decyzji lub wznowienie postępowania, w zależność od podnoszonych zarzutów) zmierzające do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie to jest jednak postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. K. zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomości,

- art. 2-4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 3 w związku z art. 6 ustawy o hipotece i o księgach wieczystych na skutek sprzeczności stanu prawnego nieruchomości określonego w decyzji i wyroku ze stanem nieruchomości wskazanym w księdze wieczystej, gdyż właścicielowi nieruchomości przysługuje do lokali wyodrębnionych oraz do nieruchomości wspólnej takie same uprawnienia, jakie przysługują właścicielowi lokali wyodrębnionych i nie można żądać zniesienia nieruchomości wspólnej dopóki trwa odrębna własność lokali a dla wspólnej nieruchomości dwie działki wyodrębnione nie są potrzebne,

2. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

- art. 97 § 4 kpa w związku z art. 16 § 1 kpa, gdyż uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zagadnienia wstępne rozstrzygnięto błędnie i z całkowitym pominięciem udziału strony skarżącej;

- art. 145 kpa w związku z art. 97 § 4 kpa i art. 16, gdyż uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 97 § 4 kpa w związku z art. 16 § 1 oraz art. 145 kpa w związku z art. 97 § 4 kpa i art. 16 kpa. W tej sytuacji wyjaśnić przede wszystkim należy, że skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Z uwagi na te wymagania, stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogi, jakie musi spełniać skarga kasacyjna, określa przepis art. 176 i art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. Tym zaś wymogom w zakresie obu zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania skarga kasacyjna nie sprostała. Prawidłowe przytoczenie i właściwe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest obowiązkiem skarżącego. Sąd związany granicami skargi nie ma kompetencji do modyfikowania granic zaskarżenia. Co prawda zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 Sąd jest upoważniony w razie błędnego oznaczenia podstaw kasacyjnych do ustalenia treści zarzutu na podstawie argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jednakże w rozpatrywanej sprawie uzasadnienie złożonej skargi kasacyjnej takiej możliwości Sądowi nie daje. W związku z tym wyjaśnić należy, że zarówno art. 16, art. 97, jak i art. 145 kpa są to przepisy posiadające złożoną strukturę wewnętrzną (art. 16 jest bowiem podzielony na 2 paragrafy, art. 97 jest również podzielony na 2 paragrafy i nie posiada § 4, którego naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie, natomiast art. 145 kpa jest podzielony na 3 paragrafy, z których pierwszy jest dalej podzielony na 8 punktów). Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował jednak ani w postawionych zarzutach, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, o które konkretnie jednostki redakcyjne (lub kilka jednostek albo wszystkie) tych przepisów mu chodzi. Tak ogólnie sformułowanie zarzutu naruszenia "art. 16" i "art. 145" stanowi o braku niezbędnej konkretyzacji zawartych w skardze zarzutów oraz jest istotnym naruszeniem wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. Sformułowanie zaś zarzutu naruszenia "art. 97 § 4 kpa" jest natomiast całkowicie błędne, gdyż przepis w ogóle takiej jednostki redakcyjnej nie zawiera. Podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej musi prawidłowo i precyzyjnie określić, jaki konkretnie przepis prawa został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Jeżeli dany przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych), to w skardze kasacyjnej jej autor jest obowiązany wyraźnie wskazać, która z tych norm prawnych została jego zdaniem naruszona, poprzez wskazanie właściwej jednostki aktu normatywnego, w którym przepis ten został zawarty. Ogólnikowe (lub błędne) jedynie powołanie się na taki przepis nie spełnia wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, ponieważ w takim przypadku brak jest możliwości prawidłowego zakreślenia granic zaskarżenia, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, związanemu granicami skargi kasacyjnej, rozpoznanie tak postawionych zarzutów. Takie wady skargi kasacyjnej nie mogą już podlegać konwalidacji i czynią skargę kasacyjną w tym zakresie nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny przez sąd kasacyjny tak wadliwie postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi nie jest bowiem aż w takim zakresie uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej.

W tej sytuacji na marginesie jedynie zwrócić należy uwagę, że prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, zgodnie z którym w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wstrzymania toku postępowania przez zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zarówno na dzień wydawania spornych decyzji, jak i wyrokowania przez Sąd I instancji, zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie toczyło się bowiem żadne postępowanie przed innym organem, dotyczące prawidłowości decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z dnia [...] października 1994 r.

Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieprawidłowe, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 2-4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 3 w związku z art. 6 ustawy o hipotece i o księgach wieczystych. Zarzut ten nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy orzekania w rozpatrywanej sprawie, a zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów, których nie stosował.

Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 83) uznać należy za całkowicie błędnie sformułowany i chybiony. Tak jak i w przypadku zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, autor skargi kasacyjnej użył ogólnikowego sformułowania zarzutu naruszenia "art. 1" i "art. 4" ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, co stanowi, jak wyżej zostało to już wyjaśnione, o braku niezbędnej konkretyzacji zawartych w skardze zarzutów oraz jest istotnym naruszeniem wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, które uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, związanemu granicami skargi kasacyjnej, rozpoznanie tak postawionych zarzutów. Artykuł 1 powołanej ustawy składa się bowiem obecnie z 4 ustępów, z których jeden jest podzielony jeszcze na dwie jednostki redakcyjne (1a i 1b), które są podzielone na dalsze punkty. Tak samo zróżnicowaną strukturę posiada ustęp 2 tego artykułu. Natomiast artykuł 4 powołanej ustawy zawiera aż 17 ustępów. Powtórzyć zatem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. To autor skargi kasacyjnej jest obowiązany wyraźnie wskazać, która z norm prawnych zawarta w konkretnym przepisie prawa została jego zdaniem naruszona, poprzez wskazanie właściwej jednostki aktu normatywnego, w którym przepis ten został zawarty. Ogólnikowe jedynie powołanie się na taki przepis uniemożliwia natomiast Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, związanemu granicami skargi kasacyjnej, rozpoznanie tak postawionych zarzutów.

Na marginesie zatem jedynie wyjaśnić należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie uzyskał decyzję o przekształceniu posiadanego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w całości zgodnie z treścią złożonego przez skarżącego wniosku o przekształcenie. Zapadłe decyzje są zatem pozytywne dla skarżącego kasacyjnie.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie skarżący chce natomiast uczynić wydaną przez Prezydenta Miasta W. w dniu [...] października 1994 r. decyzję podziałową zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...] na działki [...]/1 i [...]/2. W tej zaś sprawie całkowicie poprzeć należy stanowisko zawarte w uzasadnieniu Sąd I instancji, zgodnie z którym, jeżeli skarżący kwestionuje prawidłowość decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, może on zainicjować postępowanie nadzwyczajne (o stwierdzenie nieważności decyzji lub wznowienie postępowania, w zależność od podnoszonych zarzutów) zmierzające do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie to jest jednak postępowaniem całkowicie odrębnym od postępowania prowadzonego w rozpatrywanej sprawie dotyczącej prawidłowości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Równocześnie wyjaśnić należy, że na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji oddalający skargę. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nie wykazało jednakże, aby poniosło jakiekolwiek koszty postępowania kasacyjnego. W szczególności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzenie i podpisanie przez Wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego pisma nazwanego odpowiedzią na skargę kasacyjną, zawierającego w swej treści wniosek o "obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania" nie może być uznane za czynność, za wykonanie której przysługiwałoby wynagrodzenie.