Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 713/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 10
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z/s w R. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji) z [...] r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3000 zł z tytułu naruszenia art. 92 a ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2140 z późn. zm., dalej: u.t.d.), uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i wymierzył skarżącemu przedsiębiorcy jako zarządzającemu transportem karę pieniężną w kwocie 1500 zł z tytułu naruszenia przepisów ww ustawy.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W wyniku kontroli drogowej, która miała miejsce [...] r., na drodze wojewódzkiej w Z., przeprowadzonej przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., udokumentowanej w protokole kontroli nr [...] z [...] r., organ pierwszej instancji pismem z dnia 11 lutego 2020 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów określonych w u.t.d., informując, że stwierdzono naruszenie polegające na korzystaniu przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf – za co przewidziana jest kara 2000 zł oraz brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy za co przewidziana jest kara 1500 zł (załącznik nr 4 do u.t.d., lp. 16 i 19).

W wyniku tego postępowania, organ pierwszej instancji, powołując przepis art. 92 a ust. 2 u.t.d., decyzją z [...] r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji, skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości, jako wydanej z naruszeniem zasady ne bis in idem zarzucił przede wszystkim, że jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą został już ukarany na mocy decyzji z [...]r., nr [...], karą pieniężną w wysokości 5000 zł za naruszenie stwierdzone podczas tej samej kontroli drogowej. Zarzucił, że organ pierwszej instancji po raz drugi nałożył na niego karę tym razem w wysokości 3000 zł tytułem używania niewłaściwego urządzenia oraz dodatkowo nieprawidłową organizacją pracy kierowcy. Tym samym nałożono na skarżącego będącego jednocześnie przedsiębiorcą i osobą zarządzającą podwójną sankcję administracyjną w sytuacji ewidentnej winy kierowcy.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego na wezwanie organu odwoławczego przedłożył do akt sprawy kopię decyzji z [...]r., nr [...], wymierzającej skarżącemu, jako przedsiębiorcy realizującemu przedmiotowy przewóz drogowy, karę pieniężną w kwocie 5000 zł, wydaną na podstawie art. 92 a ust. 1 u.t.d., a określoną w załączniku nr 3 tej ustawy pod poz. 6.2.1. za naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i wymierzył skarżącemu przedsiębiorcy jako zarządzającemu transportem karę pieniężną w kwocie 1500 zł z tytułu naruszenia przepisów u.t.d, a w szczególności określoną w załączniku nr 4 pod poz. Lp 19 za naruszenie polegające na braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, braku poleceń lub niewłaściwych poleceniach dla kierowcy- w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ uznał bowiem, że ukaranie w niniejszej sprawie zarządzającego transportem, będącego jednocześnie przedsiębiorcą realizującym przewóz drogowy, karą pieniężną określoną w Ip. 16 załącznika nr 4 do u.t.d. (za korzystanie przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf), stanowi naruszenie przepisu art. 92a ust. 10 u.t.d., zgodnie z którym jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy łub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił uwagę, że w trakcie kontroli drogowej stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego z zamontowanym przez kierowcę magnesem neodymowym na impulsatorze skrzyni biegów powodującym nierejestrowanie przez tachograf prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że czyn ten stanowi naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 3 ww. ustawy wskazane w Ip. 6.1.3. tj. podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia łub przedmiotu wykonanego łub przeznaczonego do celów podrabiania łub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia łub przedmiotu sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Organ zwrócił uwagę, że skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą został ukarany przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. decyzją z [...] r., nr [...], karą pieniężną wynikającą z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie opisane w przedmiotowym protokole kontroli z [...] r., związane z użyciem przez kierowcę magnesu neodymowego powodującego zakłócanie prawidłowego działania tachografu w kontrolowanym pojeździe. Organ pierwszej instancji, dokonał w rzeczonej decyzji błędnej kwalifikacji naruszenia jako "niewłaściwa obsługa łub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi" z Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zamiast prawidłowo z Ip. 6.1.3., co nie zmienia faktu, że w przypadku czynu będącego naruszeniem, o którym mowa w Ip. 6.1.3. załącznika nr 3 stanowiącego jednocześnie naruszenie, o którym mowa w Ip. 16 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym tj. korzystanie przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania łub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf, powołany wyżej art. 92a ust. 10 ww. ustawy wyklucza nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem będącego jednocześnie podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz drogowy.

W kwestii stwierdzonego podczas kontroli naruszenia z Ip. 19 załącznika nr 4 ustawy o transporcie drogowym, dotyczącego braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceń dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 – sankcjonowanego karą pieniężną w kwocie 1500 zł, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa potwierdzają słuszność tej sankcji dla zarządzającego transportem w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że w tym przypadku nie zachodzą okoliczności z cytowanego wyżej art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Naruszenia polegające na braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceń dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d.) nie są ujęte w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zatem brak jest możliwości zastosowania art. 92a ust. 10 tej ustawy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia zasady ne bis in idem, dotyczącej podwójnego karania tej samej osoby za to samo naruszenie.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ odwoławczy dokonał analizy zebranego materiału dowodowego i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., podobnie jak Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności umożliwiających uwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt określony w ustawie, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia, a powstanie deliktu jest wynikiem okoliczności od wykonującego przewóz całkowicie niezależnych.

Strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając:

1.naruszenie przepisów prawa materialnego tj. błędnie określonej przez organ I i II Instancji pod Ip. 19 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001r o transporcie drogowym poprzez niedostrzeżenie braku podstawy prawnej do ukarania za powyższe przekroczenie, albowiem obowiązujące przepisy prawne wykluczają możliwość nałożenia podwójnej sankcji administracyjnej w sytuacji ewidentnej winy tej samej osoby będącej kierowcą, przedsiębiorcą i jednocześnie osobą zarządzającą przedsiębiorstwem w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i potwierdzające je dowody (zeznanie kierowcy) uzasadniały odmowę wszczęcia postępowania w stosunku do pracodawcy i stanowiły podstawę do jego umorzenia;

2.naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a.) poprzez niedostrzeżenie, że podwójne, wielokrotne karanie tej samej osoby za ten sam czyn stanowi naruszenie zasady proporcjonalności reakcji państwa na niepodporządkowanie się przez obywatela obowiązkowi prawnemu.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w odniesieniu do jednej kontroli drogowej, która miała miejsce [...] r. organ nałożył na niego dwie kary pieniężne tj. zaskarżoną decyzją w postępowaniu przeciwko skarżącemu jako zarządzającemu transportem oraz w postępowaniu przeciwko skarżącemu jako przedsiębiorcy wykonującemu przewóz drogowy co spowodowało dwukrotne ukaranie tego samego podmiotu za ten sam czyn, a takie działanie powoduje utratę zaufania do organów administracji.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ szeroko wyjaśnił przy tym, że do kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym nie mają zastosowania przepisy o karach pieniężnych zawarte w k.p.a. z uwagi na szczególną regulację zawartą w u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.).. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jako podstawę faktyczną orzekania Sąd przyjął ustalenia co do stanu faktycznego przedstawione w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zostały poczynione prawidłowo i nie były kwestionowane przez skarżącego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności nałożenia na skarżącego przedsiębiorcę jako wykonującego przewóz drogowy i jednocześnie zarządzającego transportem, kary pieniężnej w kwocie 1500 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym tj. określonego w Ip. 19 załącznika nr 4 tej ustawy, dotyczącego braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceń dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Organ odwoławczy stwierdził, że w tym przypadku nie zachodzą okoliczności z art. 92a ust. 10 u.t.d. wyłączające w przypadku zbiegu naruszenia określonego w załączniku nr 4 z naruszeniem określonym w załączniku nr 3 możliwość nałożenia kary dla zarządzającego transportem.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

A zatem, w takim przypadku nakłada się wyłącznie karę pieniężną dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o której mowa w art. 92 a ust. 1 u.t.d.

Poprzez ten sam czyn w rozumieniu przepisu art. 92a ust. 10 ustawy należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 ustawy protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 ustawy), i jednocześnie zarządzającym transportem (art. 92a ust. 2 ustawy), to karę - stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 29/08, w którym stwierdzono, że "analizując treść art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stwierdzić należy, że wypełnienie dyspozycji tego przepisu następuje w wypadku wykonywania przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, wynikających z wymienionych w nim ustaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi tu o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy, sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. Za przyjęciem takiej wykładni omawianego przepisu przemawia także art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych podczas jednej kontroli. Zważywszy, że ustawodawca nie przewidział żadnego trybu ustalania "łącznej kary pieniężnej", to przy założeniu wielości spraw administracyjnych załatwianych odrębnymi decyzjami przestrzeganie zakazu przekroczenia określonej w art. 92 ust. 2 sumy kar pieniężnych byłoby w praktyce niemożliwe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. NSA dalej zauważył przy tym, że w Kodeksie postępowania administracyjnego nie przewidziano możliwości prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach dotyczących tego samego podmiotu. Skoro ustawodawca nie dopuścił takiej możliwości w przepisie szczególnym - ustawie o transporcie drogowym, jak również nie stworzył instrumentu pozwalającego na ograniczanie, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, sumy kar pieniężnych nałożonych decyzjami podjętymi w odrębnych sprawach, to należy przyjąć, że jego wolą było takie ukształtowanie postępowania, by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2010 r., sygn.. II GSK 597/09 stwierdzając, że "w przepisie art. 92 u.t.d. chodzi o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. W przypadku nałożenia obowiązku uiszczenia sumy kar pieniężnych podczas jednej kontroli drogowej organ administracji publicznej działa w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego i jednej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Przedmiotem sprawy są wyniki jednej kontroli drogowej i nałożenie sumy kar pieniężnych za wszystkie stwierdzone naruszenia. Wynika to z regulacji zawartej w art. 92 ust. 2 u.t.d., odwołującej się do jednej kontroli i sumy kar, a nie poszczególnych naruszeń (por. ww. wyroki NSA dostępne w cbois.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie, poza sporem są dokonane ustalenia faktyczne, a w szczególności ustalenia funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego zawarte w protokole kontroli drogowej przeprowadzonej na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 89 ust. 1 u.t.d. z dnia [...] r. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 89 a ust. 3 u.t.d., funkcjonariusze służby celno-skarbowej dokonują kontroli na warunkach i w sposób określony w przepisach o kontroli ruchu drogowego. Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący usługi transportowe w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej wykonywał zgodnie z posiadaną licencją międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do Niemiec. Pojazdem kierował pracownik skarżącego, który w czasie jazdy bez zgody pracodawcy używał magnesu neodymowego, który założył na impulsator skrzyni biegów impulsatora co powodowało nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kontrolujący w protokole kontroli drogowej stwierdzili naruszenie przepisów u.t.d., określonych w załączniku nr 3 lp. 6.2.1. oraz w załączniku nr 4 lp. 16 i 19.

Protokół kontroli został przekazany do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego, który jak się okazało wszczął na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej dwa postępowania administracyjne i wydał wobec skarżącego dwie decyzje, którymi nałożył na przedsiębiorcę kary pieniężne. Takie postępowanie organu należy uznać za nieprawidłowe.

W przedmiotowej sprawie skarżący był jednocześnie podmiotem wykonującym przewóz drogowy w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.t.d. i zarządzającym transportem. Zatem organ pierwszej instancji wszczął dwa postępowania w odniesieniu do tego samego zdarzenia i w stosunku do jednego przedsiębiorcy - osoby fizycznej, które zakończył dwiema decyzjami nakładającymi na niego kary pieniężne na podstawie jednego protokołu kontroli drogowej z [...] r. Takie działanie organu narusza więc zasady postępowania w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący był zarówno podmiotem wykonującym przewóz jak i zarządzającym transportem, co nie oznacza możliwości przyjęcia przez organ dopuszczalności podziału jednej sprawy na dwie lub więcej spraw.

Obowiązki zarządzającego transportem wynikają z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2009, zgodnie z którym Przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

W państwie prawa, w którym organy działają na podstawie przepisów prawa, nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch postępowań w jednej sprawie przez ten sam organ w stosunku do tej samej osoby zakończonych odrębnymi decyzjami nakładającymi kary pieniężne. Takie postępowanie narusza zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli, o której stanowi art. 8 k.p.a.

Skoro organ pierwszej instancji ostateczną decyzją z [...] r. nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w art. 92 a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 tj. polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, to brak było podstaw do wszczynania kolejnego postępowania dotyczącego tego samego zdarzenia. Już tylko z podanych wyżej przyczyn zaskarżona decyzja i decyzja pierwszoinstancyjna nie mogą się ostać.

Organ będzie miał na uwadze przedstawioną ocenę prawną oraz rozważy zasadność umorzenia postępowania wszczętego 11 lutego 2020 r. w sytuacji będącego w toku postępowania wszczętego w tej samej sprawie 28 listopada 2019 r.

Wobec powyższego słuszne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 a ust. 1, ust. 2 i ust. 10 u.t.d. Ponadto organy naruszyły ww. zasady postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, obejmującą kwotę wpisu sądowego uiszczonego w sprawie.