Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1139/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu M. R. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego M. R.

W dniu 30 marca 2017 r. wspomniana radca prawny przeglądała akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 16 maja 2017 r. upoważniony przez jej pełnomocnika substytucyjnego aplikant adwokacji wniósł i wywiódł jak w skardze. Postanowieniem wydanym na tej rozprawie Sąd zawiesił postępowanie.

Następnie, po podjęciu zawieszonego postępowania, Sąd w dniu 5 marca 2018 r. wydał wyrok, mocą którego oddalił skargę.

W dniu 19 kwietnia 2018 r. radca prawny M. R. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Równocześnie, pismem procesowym datowanym na 13 kwietnia 2018 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie tej opinii oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości lub w części.

Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. sędzia sprawozdawca stwierdził rzetelność wspomnianej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Zgodnie z treścią § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej wynagrodzenie, w kwocie 147,60 zł, na którą składa się opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ustalona na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w wysokości 120 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (to jest odpowiadającej 50 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), powiększona - stosownie do § 4 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł;

W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, że chociaż radca prawny M. R. reprezentowała skarżącego także w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, to jednak nie zgłosiła wniosku o przyznanie wynagrodzenia w tym zakresie, a w takiej sytuacji brak jest podstaw do orzekania w przedmiotowej kwestii. Jedynym wnioskiem o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej był bowiem ten, który złożyła w piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2018 r. (karta nr 95 akt sprawy), gdzie określiła w sposób wyraźny, iż żąda przyznania kosztów "za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej".

Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności, postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.