Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 140/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: Par. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. D. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 710/10 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r. o sygn. akt I SA/Ol 710/10 uwzględnił skargę K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O z dnia 11 sierpnia 2010 r. nr [...]i uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zasądził w pkt 2 wyroku na rzecz doradcy podatkowego K. D. kwotę 240 złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. O wynagrodzeniu pełnomocnika Sąd I instancji orzekł na podstawie § 3 ust.1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 3 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przez sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że nie znalazł przesłanek do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w maksymalnej wysokości 150 % kwoty określonej w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż wynagrodzenia w takiej wysokości nie uzasadnia nakład pracy doradcy w prowadzeniu sprawy.

Na postanowienie Sądu I instancji w przedmiocie zwrotu kosztów K D wniósł na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 oraz art. 227 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zażalenie, w który zażądał przyznania zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w kwocie 7.200,00 złotych zgodnie z przepisem § 4 ust. 1, § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz § 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia Strona podniosła, że Sąd I instancji błędnie zakwalifikował sprawę do "pozostałych spraw" określonych w przepisie § 2 pkt 2 rozporządzenia ze stawką 240 złotych, gdyż uchylona decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. dotyczyła należności pieniężnej w wysokości 972.330,00 złotych. Z tego względu należało orzec wynagrodzenie we wnioskowanej kwocie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu.

W zażaleniu K. D podniósł, że przedmiotem decyzji Dyrektora Izby Celnej w O z dnia 11 sierpnia 2010 r. była należność pieniężna w wysokości 972.330,00 złotych i w związku z tym wysokość wynagrodzenia doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu powinna być zasądzona w kwocie 7.200,00 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska.

Uchylona przez Sąd I instancji decyzja Dyrektora Izby Celnej w O została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w odniesieniu do decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w O z dnia 19 marca 2007 r. nr [...], w której organ określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2010 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. dnia 28 maja 2010 r., w której organ ten odmówił uchylenia decyzji z dnia 19 marca 2007 r. z uwagi na brak przesłanek wznowieniowych określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wspomniana decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania na wniosek strony na podstawie postanowienia Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 7 stycznia 2010 r. W decyzji objętej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ zajmował się rozważaniem przesłanek wznowienia postępowania podanych przez stronę we wniosku o wznowienie. Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że wskazane przez stronę nowe fakty nie stanowią okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Zatem zaskarżona decyzja, wbrew temu co twierdzi Strona, nie dotyczyła należności pieniężnej tj. kwoty podatku akcyzowego lecz konkretnych okoliczności faktycznych, które podlegały badaniu jako przyczyny wznowieniowe. W związku z tym, iż organ uznał, że w sprawie brak jest okoliczności prowadzących do wznowienia postępowania w sprawie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie o wznowienie postępowania jest samoistnym postępowaniem administracyjnym wiążącym się ze zwykłym postępowaniem instancyjnym. Powiązanie to sprowadza się do tego, że byt postępowania nadzwyczajnego jest zależny od postępowania zwykłego i zakończenia go wydaniem decyzji ostatecznej. Samodzielność postępowania wznowieniowego polega zaś na tym, że przedmiot tego postępowania jest odrębny (autonomiczny) i jest nim jedna z taksatywnie wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej wad postępowania.

Mając na uwadze fakt, że organ w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji zajmował się wadą powodującą wznowienie postępowania w określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie można zgodzić się ze Stroną, że przedmiotem rozstrzygnięcia w tej decyzji była kwota pieniężna. Zatem Sąd I instancji prawidłowo zasądził na rzecz K. D, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, kwotę 240 złotych tytułem wynagrodzenia, gdyż zakwalifikował zaskarżoną decyzję jako wydaną w "pozostałych sprawach".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż orzeczenie Sądu I instancji o kosztach było zgodne z przepisami prawa i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.