Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 41/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku w części, oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 1,  art. 6  ust. 1,  art. 13  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2022 r. w zakresie udzielenia kopii nieobjętej anonimizacją umowy z wykonawcą karty ewidencyjnej cmentarza ewangelickiego i żydowskiego w K. P., wykonanych na zlecenie organu w 2021 roku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3. umarza postępowanie w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2022 r. w zakresie udzielenia protokołu przyjęcia kart ewidencyjnych z 2021 roku cmentarza ewangelickiego i żydowskiego w K. P. do zasobu organu oraz w zakresie udzielenia informacji jakie materiały dowodowe przekazał organ, wykonawcy powyższych kart cmentarzy, celem ich sporządzenia; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz M. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2022 r., skierowanym za pośrednictwem platformy ePUAP do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Toruniu, M. S. (skarżący) zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1) kopii aktualnej wykonanej karty ewidencyjnej cmentarza ewangelickiego i żydowskiego w Kowalewie Pomorskim, wykonanych na zlecenie urzędu w 2021 r.,

2) kopii umowy z wykonawcą powyższych kart ewidencyjnych z 2021 r. oraz protokołu przyjęcia kart do zasobu urzędu,

3) informacji, jakie materiały dowodowe przekazał urząd wykonawcy kart cmentarzy wymienionych powyżej, celem ich sporządzenia,

4) kopii wszystkich kart ewidencyjnych cmentarzy ewangelickich i żydowskich z Kowalewa Pomorskiego, będących w posiadaniu urzędu, tj. sprzed 2021 r.

We wniosku wskazano, że żądane informacje organ winien udostępnić skarżącemu za pośrednictwem platformy ePUAP.

Pismem z dnia 24 stycznia 2022 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Toruniu (organ) przekazał:

1) kopię karty ewidencyjnej terenu dawnego cmentarza żydowskiego w Kowalewie Pomorskim przy ul. 1 stycznia, opracowanej w grudniu 2021 r.,

2) kopię karty ewidencyjnej terenu dawnego cmentarza ewangelickiego w Kowalewie Pomorskim przy ul. 1 stycznia, opracowanej w grudniu 2021 r.

3) kopię karty ewidencyjnej cmentarza żydowskiego w Kowalewie Pomorskim przy ul. 1 stycznia, z 1994 r. (adnotacja o błędnym oznaczeniu terenu cmentarza żydowskiego),

4) kopię karty ewidencyjnej cmentarza ewangelickiego w Kowalewie Pomorskim przy ul. Toruńskiej z 1994 r.,

5) kopię umowy na opracowanie w 2021 r. ww. kart ewidencyjnych cmentarzy w Kowalewie Pomorskim,

6) kopię zawiadomienia Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 14 stycznia 2022 r. o zamiarze włączenia opracowanej w 2021 r. karty ewidencyjnej terenu dawnego cmentarza żydowskiego w Kowalewie Pomorskim,

7) kopię zawiadomienia Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 14 stycznia 2022 r. o zamiarze włączenia opracowanej w 2021 r. karty ewidencyjnej terenu dawnego cmentarza ewangelickiego w Kowalewie Pomorskim.

W piśmie wskazano, że umowa z wykonawcą kart opracowanych w 2021 r. była aneksowana do dnia 10 grudnia 2021 r., i że przyjęcie kart do zasobu urzędu – zbioru wojewódzkiej ewidencji zabytków – nastąpi po upływie 14 dni od przyjęcia przez właściciela wiadomości o zamiarze włączenia kart do wojewódzkiej ewidencji zabytków.

W skardze z dnia 25 lutego 2022 r. skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;

2) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: "p.p.s.a." ,

3) zasądzenie kosztów postępowania;

4) przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej "u.d.i.p.", w zw. z art. 61 Konstytucji RP, poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie odpowiedział na pytanie, jakie materiały dowodowe zostały przekazane wykonawcy kart (punkt 3 wniosku). W ocenie skarżącego świadczy to o lekceważącym podejściu organu do wnioskodawcy i tym samym dopuszczeniu się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Dalej podniósł, że w zakresie informacji dotyczącej umowy z wykonawcą kart organ udzielił informacji niepełnej, bowiem zamazał adres wykonawcy oraz numer rachunku bankowego, na jaki przekazano wynagrodzenie, choć są to dane osobowe podmiotu będącego stroną umowy z podmiotem publicznym. Skarżący wskazał też, że organ nie przekazał mu protokołów przyjęcia kart ewidencyjnych ani aneksu do umowy, o którym wspomniano w piśmie z 24 stycznia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie orzeczenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że brak przekazania protokołu przyjęcia kart wyniknął z nadinterpretacji określenia wnioskodawcy o przyjęciu do "zasobu urzędu", ponieważ odbiór karty potwierdzony protokołem nie jest jednoznaczny z jej włączeniem do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W tym zakresie organ przekazał w dobrej wierze wnioskodawcy zawiadomienia wymienione w punktach 6 i 7 pisma z dnia 24 stycznia 2022 r. Organ wskazał, że nieprzekazanie informacji o materiałach dowodowych udostępnionych wykonawcy kart, było wynikiem przeoczenia, podobnie jak nieprzekazanie aneksów do umowy z wykonawcą kart. Organ podkreślił, że po otrzymaniu skargi uzupełnił – pismem z dnia 14 marca 2022 r. – udostępnioną informację o kopię protokołu odbioru kart ewidencyjnych przedmiotowych cmentarzy z 10 grudnia 2021 r., informację o materiałach dowodowych udostępnionych wykonawcy karty, oraz kopię aneksów nr 1 i nr 2 do umowy z wykonawcą kart, ze zanonimizowanymi danymi wykonawcy w zakresie adresu i numeru konta bankowego. W odniesieniu do zarzutu ograniczenia informacji publicznej poprzez zamazanie danych strony umowy organ podniósł, że strona umowy jest osobą fizyczną i jej dane podlegają ochronie zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Organ wskazał, że częścią umowy jest "Klauzula informacyjna dla współpracowników" dotycząca RODO, że spełnienie celu informacyjnego dokonuje się również wtedy, gdy informacja publiczna pomija dane osobowe, oraz wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może mieć na celu pozyskania adresy lub numeru konta bankowego wykonawcy dokumentacji konserwatorskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 89 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 840) - organem ochrony zabytków jest wojewoda, w imieniu którego zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje wojewódzki konserwator zabytków. Wojewódzki Konserwator Zabytków niewątpliwie mieści się zatem w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępniania będących w jego posiadaniu informacji, mających charakter informacji publicznych.

Oceniając aspekt przedmiotowy sprawy wskazać najpierw należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie sprawy publicznej należy rozumieć jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Informację publiczną zaś definiuje się w orzecznictwie jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych oraz faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy. Treść umów i porozumień wraz z załącznikami, jeżeli dotyczą majątku publicznego stanowią informację publiczną (vide: wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 1741/13, wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. I OSK 916/12) wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14 – dostępne na stronie orzczenia.nsa.gov.pl).

Nie wzbudziło sporu pomiędzy stronami postępowania, ani też wątpliwości Sądu, że informacja objęta wnioskiem z dnia 10 stycznia 2022 r. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W zakresie punktów 1 i 4 wniosku dotyczył on dokumentów urzędowych pozostających w dyspozycji organu i wytworzonych w związku z wykonywaniem przezeń jego ustawowych obowiązków. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków wojewódzki konserwator zabytków prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Wnioskowane karty ewidencyjne są bez wątpienia takimi dokumentami urzędowymi. W zakresie punktu 2 wniosku skarżący domagał się przekazania kopii umowy z wykonawcą powyższych kart oraz protokołu przyjęcia kart do zasobu urzędu. Zgodnie z wcześniejszym wywodem umowa taka – jako służąca pozyskaniu dokumentu związanego z wykonywaniem ustawowych zadań organu oraz przewidująca wynagrodzenie za jej wykonanie ze środków publicznych – stanowi dokument zawierający informacje publiczne i podlega udostępnieniu. Wspomniane protokoły – podobnie jak kopie kart ewidencyjnych – są dokumentami urzędowymi stanowiącymi informację publiczną. Żądanie określone w punkcie 3 wniosku, dotyczące informacji, jaki materiał dowodowy przekazano zleceniobiorcy na potrzeby wykonania przez niego umowy, zakwalifikować należy jako odnoszące się do informacji o sposobie działania organu w wykonywaniu przezeń zadań publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.) oraz jako żądanie odnoszące się do informacji ściśle powiązanej z procesem realizacji umowy zawartej przez organ władzy publicznej, samej w sobie objętej zakresem informacji publicznej podlegającej udostępnieniu.

Mając zatem na uwadze to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały na gruncie sprawy z wniosku skarżącej spełnione, stwierdzić należy, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków, do którego skierowano ten wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 10 stycznia 2022 r. został skutecznie złożony za pośrednictwem platformy ePUAP, o czym świadczy zawarte w aktach administracyjnych urzędowe poświadczenie przedłożenia. Podmiot zobowiązany w reakcji na wniosek (organ) wystosował do skarżącego pismo z dnia 24 stycznia 2022 r., w którym udostępnił żądaną informację w ograniczonym zakresie – przekazał kopie kart ewidencyjnych oraz zanonimizowaną kopię umowy na ich opracowanie. Po otrzymaniu skargi na bezczynność organ – w piśmie z dnia 14 marca 2022 r. - uzupełnił udostępnioną informację o protokół odbioru kart ewidencyjnych z 2021 r. dotyczących terenu dawnych cmentarzy: żydowskiego i ewangelickiego, o informację o materiale dowodowym udostępnionym zleceniobiorcy, oraz o kopię aneksów umowy na wykonanie kart ewidencyjnych.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że Wojewódzki Konserwator Zabytków spełnił w czternastodniowym terminie obowiązek udostępnienia informacji wyczerpująco jedynie wobec części wniosku, tj. kopii kart ewidencyjnych przedmiotowych cmentarzy. Udzielenie informacji publicznej w zakresie kopii umowy było częściowe (niepełne), albowiem część ich została zanonimizowana. Organ pozostawał wobec tego – w zakresie nieudzielonej części wnioskowanych informacji - w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do Sądu. Konstatacji tej nie zmienia okoliczność, że pismem z dnia 14 marca 2022 r. brakujący zakres informacji publicznej (nie dotyczy to kopii umowy) został udostępniony skarżącemu, po wniesieniu przezeń skargi na bezczynność. Okoliczność ta została wzięta pod uwagę przy ocenie stopnia naruszenia prawa, o czym Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia.

Jak nadmieniono już w poprzednim akapicie, stan bezczynności organu uzewnętrznił się nie tylko poprzez niewyczerpujące udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądanym we wniosku skarżącego, co organ uzupełnił następczo pismem z dnia 14 marca 2022 r. Przejawem bezczynności jest również niepełne załatwienie wniosku skarżącego w zakresie umowy na opracowanie kart ewidencyjnych z 2021 r., co zresztą stanowi zasadniczą okoliczność sporną pomiędzy stronami. W reakcji na wniosek skarżącego organ udostępnił kopię ww. umowy w formie zanonimizowanej – z wykreślonymi danymi dotyczącymi adresu zleceniobiorcy oraz jego numeru konta bankowego, na które przekazano środki za realizację umowy. Wyjaśnić należy że rację ma organ administracji, iż dostęp do informacji nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób, podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Regulacje zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. konkretyzują powyższą zasadę, wskazując wprost na ochronę informacji niejawnych, innych tajemnic prawnie chronionych, np. danych osobowych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nienaruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m. in. tzw. anonimizacja danych.

Należy jednak zauważyć, że kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek ograniczyć częściowo udostępnianą informację i wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też zanonimizowanie części danych nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej – jest przede wszystkim to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się niejako "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (np. dane osobowe wymagające anonimizacji znajdują się na żądanym nośniku informacji publicznej, lecz nie są objęte uzewnętrznionym we wniosku zainteresowaniem wnioskodawcy, które odnosi się do fragmentów irrelewantnych z punktu widzenia ochrony danych osobowych). Ocenę tę należy przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji. Nie w każdym bowiem wypadku, kiedy zachodzi możliwość ujawnienia "przy okazji" udostępniania informacji publicznej danych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, należy całkowicie lub częściowo odmówić udostępnienia informacji wydając decyzję na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p., zwłaszcza, gdy strona nie jest sama zainteresowana ujawnieniem takich danych, żądając udzielenia informacji o konkretnych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej (lub częściowo odmownej) na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. będzie konieczne tylko w przypadku gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3095/21, oraz powołane tam orzecznictwo; dostępny jw.).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w swym wniosku o informację publiczną podał, że wnosi o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii umowy zawartej przez organ na opracowanie kart ewidencyjnych wskazanych cmentarzy z 2021 r. Organ częściowo zrealizował wniosek, udostępniając w ustawowym terminie kopię umowy o dzieło z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 68/T/2021. Przesłany dokument nie zawierał adresu oraz numeru konta bankowego kontrahenta. W skardze skarżący wprost podniósł, że pozbawienie umowy ww. danych jest działaniem wbrew wnioskowi, gdyż dane te objęte są jego żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Wskazane dane kontrahenta stanowią zatem współistotę żądanej informacji. Organ samodzielnie nie wyjaśniając tej kwestii uprzednio z wnioskodawcą, zanonimizował przedmiotowy dokument, co spowodowało, że w realiach rozpoznawanej sprawy udzielił informacji niepełnej, czy też niezgodnej z treścią żądania. Należy to kwalifikować jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W przypadku gdy organ uważał, że żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., winien był wówczas wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie (vide: powołany wyżej wyrok NSA).

Organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 10 stycznia 2022 r. w podwójnym wymiarze. Nie udostępnił "za pierwszym razem" całości żądanej informacji, a nadto, w zakresie umowy, udostępnił informację w sposób niepełny, pozbawiając jej istotnych danych objętych wnioskiem. W związku z tym należało orzec na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak w punkcie pierwszym sentencji. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, dostępny jw.). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Nieudostępnienia wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli podmiotu zobowiązanego. Organ udostępnił w ograniczonym zakresie informację w ustawowym terminie, podjął próbę jej uzupełnienia po wniesieniu skargi. Był to raczej wynik po pierwsze nieprawidłowego zastosowania przepisów dotyczących obowiązków podmiotu zobowiązanego w zakresie udostępnienia informacji publicznej (odmowa jej udostępnienia nie w drodze wydania decyzji, ale czynności technicznej polegającej na wymazaniu danych zawartych w umowie), nieprawidłowej interpretacji żądania wniosku (w zakresie kopii protokołów odbioru kart ewidencyjnych) oraz przeoczenia (w zakresie aneksów do umowy oraz informacji o materiale dowodowym), któremu to tłumaczeniu zresztą nie należy odmawiać wiarygodności, skoro w tym zakresie informacja została udostępniona w drodze uzupełnienia. Wskazać również należy, że skarżący nie powołuje się na okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu poprzez brak uzyskania w ustawowym terminie pełnej, kompleksowej odpowiedzi na jego żądanie udostępnienia informacji publicznej.

W tym zakresie, w jakim skarżący wystosował wniosek o udostępnienie kopii umowy na opracowanie kart ewidencyjnych cmentarzy żydowskiego i ewangelickiego w Kowalewie Pomorskim z 2021 r., organ był i pozostaje w bezczynności. Zasadnym jest zatem zobowiązanie go, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie udzielenia kopii nieobjętej anonimizacją ww. umowy, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. O powyższym orzeczono jak w punkcie drugim sentencji. Załatwienie wniosku w tym zakresie winno przybrać albo formę udostępnienia żądanej informacji, albo wydania decyzji odmownej w tym przedmiocie na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli w ocenie organu zachodzą przesłanki do takiego załatwienia wniosku, np. ze względu na konieczność ochrony danych osobowych kontrahenta umowy.

Sytuacja procesowa ukształtowała się w niniejszej sprawie w ten sposób, że po wniesieniu skargi na bezczynność podmiot zobowiązany udostępnił (w ograniczonym zakresie) żądaną informację skarżącemu. Jak wskazano, w piśmie z 14 marca 2022 r. przekazano m.in. protokół odbioru kart ewidencyjnych oraz informację o udostępnionych kontrahentowi materiałach dowodowych. Brak jest zatem podstaw do zobowiązywania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie udzielenia protokołu przyjęcia kart ewidencyjnych z 2021 r. cmentarza ewangelickiego i żydowskiego w Kowalewie Pomorskim do zasobu organu, oraz w zakresie udzielenia informacji, jakie materiały dowodowe organ przekazał wykonawcy umowy celem jej realizacji. Postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku w tym zakresie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W związku z tym należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w ww. zakresie, jak w punkcie trzecim sentencji.

Sąd na podst. art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie, w jakim organ udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną 24 stycznia 2022 r., (co szczegółowo opisano w odpowiedzi na skargę pkt 1-7), a więc przed wniesieniem skargi, skoro w skardze nie ograniczono żądania do nieudzielonej części żądanej informacji publicznej.

O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie piątym sentencji.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.