Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 784/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: SKO, Kolegium) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej: Spółka, Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] (zwanego dalej: Burmistrz) z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie, na działkach nr [...] w m. [...], jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z przyłączem energetycznym, słupem energetycznym, drogą dojazdową i placem manewrowym (zwanej dalej: Inwestycja) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy.

Burmistrz [...] (zwany dalej: Burmistrz) w dniu [...] listopada 2007 r. wydał, na wniosek [...] Sp. z o.o. w [...] decyzję nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla Inwestycji. W pkt 2 sentencji odnoszącym się do warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w odniesieniu do wolnostojącej elektrowni wiatrowej organ wskazał m.in. parametry wirnika: jego średnicę - ok. 90 m (ppkt 2) oraz wysokość zawieszenia - ok. 110 m. (ppkt 3) (zwaną dalej: decyzja Burmistrza; decyzja o warunkach zabudowy).

W dniu [...] listopada 2015 r., Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...], przeniósł na [...] Sp. o.o. [...] Sp. k. w [...] (zwaną dalej: Spółka, skarżąca, Wnioskodawca) wszelkie prawa i obowiązki wynikające z wyżej wskazanej decyzji o warunkach zabudowy.

W dniu [...] maja 2017 r., [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza w części dotyczącej zapisu pkt 2 ppkt 2 i 3 sentencji, tj. ustalenia średnicy wirnika do ok. 90 m zawieszonego na wysokości nie większej niż ok. 110 m.

Wnioskodawca podał, że decyzja Burmistrza obarczona jest dwoma wadami, które - w ocenie Wnioskodawcy - winny skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

W pierwszej kolejności Inwestor wskazał, że skoro ustalenie średnicy śmigła elektrowni wiatrowej (traktowane przezeń jako określenie parametrów technicznych urządzenia) należy do zakresu przedmiotowego projektu budowlanego, to organem właściwym do rozstrzygania tej kwestii nie jest Burmistrz.

Następnie Wnioskodawca podniósł też, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać ogólny sposób zagospodarowania terenu, a to z kolei oznacza, że zawarcie w decyzji ustalenia dotyczącego średnicy wirnika pozbawione jest podstawy prawnej.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza wyjaśniając, że skoro inwestycja zlokalizowana jest na terenie [...], to załatwianie spraw z zakresu planowania przestrzennego należy w sposób nie budzący wątpliwości do zakresu właściwości miejscowej Burmistrza [...]. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z ugruntowanym w tej mierze orzecznictwem, w postępowaniach z zakresu decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania swojego żądania zawartego we wniosku.

Z tą argumentacją nie zgodziła się Spółka i wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy powtarzając argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz dodatkowo wskazując, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest zakresem wniosku jedynie w zakresie niezbędnym do jego rozpoznania. Zdaniem Skarżącej decyzja SKO nie została również właściwie uzasadniona, w kontekście wymogów z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 2096, zwanej dalej: Kpa).

Przechodząc do dalszej, rozważeniowej części uzasadnienia Kolegium, omówiło instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz wskazało podstawy prawne decyzji podnosząc, że Wnioskodawca powołał się na dwie przesłanki zawarte wart. 156 § 1 Kpa, które jego zdaniem uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza .a są nimi: wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. Wskazał także, że na podstawie art. 19 Kpa organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości, a naruszenie tego przepisu polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.

Na tle powyższego wywodzono, że Wnioskodawca domagając się stwierdzenia nieważności decyzji podniósł brak podstawy prawnej do rozstrzygania o średnicy wirnika tej elektrowni oraz wysokości jego zawieszenia, a także brak właściwości organu - Burmistrza - do wydania decyzji w tym zakresie.

Odnosząc się do tych zarzutów SKO wywodziło, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z wykładnią systemową do urządzeń tych zaliczyć można przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. W ocenie organu zatem wniosek inwestora ubiegającego się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie takiej elektrowni powinien zgodnie z art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy obligatoryjnie zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zatem wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej winien, wedle organu, zawierać jej parametry techniczne, a przedstawienie parametrów technicznych planowanej elektrowni wiatrowej należy do Inwestora. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie warunek ten spełniał - Inwestor wskazał m.in. średnicę wirnika oraz wysokość zawieszenia. Organ orzekając w zakresie ustalenia warunków zabudowy był więc związany parametrami technicznymi określonymi przez inwestora w złożonym wniosku o wydanie decyzji. W ocenie SKO, organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy nie dopuścił się zatem naruszenia prawa, które można by uznać za podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Poczyniony zapis zawierał podstawę prawną, którą jest w tym wypadku art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c wyżej wymienionej ustawy. Ergo niemożliwe jest twierdzenie, iż organ orzekający wykroczył poza przyznane mu kompetencje.

Zdaniem organu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza była prawidłowa i w konsekwencji należało utrzymać ją w mocy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organu, podczas gdy w niniejszej sprawie Burmistrz [...] nie był legitymowany do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości zawieszenia tego wirnika; ustaleń tych powinien dokonać organ architektoniczno-budowlany, tj. Starosta [...] w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę;

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, podczas gdy przesądzenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu parametrów technicznych elektrowni, tj. średnicy wirnika oraz wysokości zawieszenia wirnika stanowi przekroczenie kompetencji organu z uwagi na brak podstawy prawnej do zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Wskazując na powyższe i podtrzymując dotychczasowe stanowisko, strona wniosła o uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona po opisie przebiegu dotychczasowego postępowania wskazała, iż w jej ocenie orzekając o średnicy śmigła elektrowni wiatrowej oraz o wysokości zawieszenia wirnika, Burmistrz właściwy do ustalenia warunków zabudowy wkroczył w zakres kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę. Skarżąca podtrzymała w całej rozciągłości szczegółowo sformułowane stanowisko uzasadniające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w części. Zdaniem Spółki określenie ostatecznego kształtu inwestycji - w omawianym przypadku średnicy wirnika czy wysokości jego zawieszenia - powinno bowiem nastąpić w projekcie budowlanym, a nie w decyzji o warunkach zabudowy. Projekt budowlany podlega natomiast weryfikacji w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany. Organem tym jest natomiast Starosta [...].

Strona podtrzymała także swoje stanowisko, iż błędne jest rozumowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w decyzji należy umieścić wszystko, co inwestor podał we wniosku. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ argumentował, że przesądzenie o wymiarach budynku w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu choć nastąpiłoby to na wyraźne żądanie inwestora, to jednak stanowi niewątpliwie przekroczenie kompetencji organu samorządowego. Stąd jeśli więc brak jest podstawy do zamieszczania danego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy, to – według organu - nie ma znaczenia w tym zakresie treść wniosku Inwestora.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że postępowanie w niej zainicjowane zostało wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, a zatem sprawa rozpoznawana była w trybie nadzwyczajnym, odrębnym od zwykłego postępowania administracyjnego. Tego rodzaju postępowanie jest postępowaniem samodzielnym, podlegającym takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, jednakże odmienność stanowi przedmiot obu postępowań. Omawiany tryb nadzwyczajny stwarza bowiem prawną możliwość weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych wadami wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa.

Zaznaczyć przyjdzie, że postępowanie to, z uwagi na nadzwyczajny charakter, może obejmować tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest, czy też nie, wadami wskazanymi w art. 156 § 1 Kpa, powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Taki zakres omawianego postępowania ma niewątpliwie związek z art. 16 Kpa, wyrażającym ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z tego też względu w doktrynie podkreśla się, że przesłanki wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 Kpa nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco, natomiast ustalenie, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, musi być bezsporne. Wady decyzji muszą tkwić w samej decyzji i godzić w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Ich źródłem może być nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, lecz również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych, w tym i dotyczących toku instancji, pierwszeństwa weryfikacji decyzji w trybie zwykłym przed trybem nadzwyczajnym czy też dopuszczalności dysponowania postępowaniem i prawami przez strony postępowania (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 713 i 722).

W niniejszej sprawie organ, wobec zarzutów strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, skoncentrował się na przesłance wynikającej z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, wskazując przy tym, że po dokonaniu kontroli z punktu widzenia pozostałych przesłanek nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa tj. przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz przesłanki rażącego naruszenia prawa.

W pierwszej kolejności z uwagi na treść zarzutów skargi odnieść należy się do kwestii wydania decyzji bez podstawy prawnej, co w dalszej kolejności pozwoli odnieść się również do zarzutu wydania decyzji przez organ niewłaściwy.

Sposób interpretowania i stosowania przesłanki "wydania decyzji bez podstawy prawnej" został wypracowany przez judykaturę administracyjną i doktrynę, w których uznano, że nie dotyczy ona sytuacji, w której decyzja nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ja błędnie lub ogólnikowo, bowiem wówczas mamy do czynienia tylko z wadą formy i naruszeniem przepisu art. 107 § 1 kpa (np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA/904/82, OSPIKA, nr 12; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006).

Ponadto zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie powszechnie zaakceptowany został pogląd, zgodnie z którym tzw. rdzeń znaczenia pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis ten nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne wewnętrznie. Uznaje się również, że odnosi się to do sytuacji, gdy decyzja nie odpowiada żadnemu normatywnemu wzorcowi decyzji i można to stwierdzić przez analizę jej samej oraz obowiązujących przepisów prawa, bez odwoływania się do sfery faktu. Mogą jednak o tym przesądzać także braki w sferze faktycznej, gdy opiera się ona na stanie faktycznym skrajnie odmiennym od tego, który nakazuje czynności jurysdykcyjne, a także w razie braku objętej jej hipotezą czynności konwencjonalnej, czy oświadczenia potencjalnego adresata decyzji (J. Borkowski (w) KPA, Komentarz, Warszawa 2014; T. Kiełkowski, Kodeks 2015; wyrok NSA w Olsztynie z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 262/16, Lex 212/583; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1275/15, Lex nr 2205977).

Zapis, którego legalność jest kwestionowana w postępowaniu nadzwyczajnym zamieszczony został w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla Inwestycji opisanej na wstepie..

Decyzja ta wydana została na podstawie art. 59 ust, 1 i 2, art, 60 ust 1 i art 61 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej: u.p.z.p.).

W myśl zaś art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W tym miejscu odwołać się również należy do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1589, zwanego dalej: rozporządzenie).

W § 2 ww. rozporządzenia ustalono sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dotyczący rodzaju zabudowy (pkt 1), w tym nazewnictwo różnicujące charakter zabudowy, między innymi z wyodrębnieniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (lit. a), a także zabudowy usługowej (lit. b), zabudowy produkcyjnej (lit. d), obiekty infrastruktury technicznej (lit.h).

W tym miejscu wskazać należy, iż kwestionowany zapis został umieszczony w pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy odnoszącym się do warunków i wymagań ochrony i kształtowania lado przestrzennego.

Jak wynika z § 2 pkt 3 rozporządzenia ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu.

Katalog parametrów jakie winny zostać określone w decyzji o warunkach zabudowy jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzeniu zwrotu "w szczególności".

Powyższe zaś oznacza, że oprócz ww. parametrów organ ma prawo wprowadzić dodatkowy parametr określający kształt i gabaryty przyszłej zabudowy.

Tym samym nie można uznać, iż określenie parametru w postaci średnicy wirnika oraz wysokości jego zawieszenia nastąpiło bez podstawy prawnej skoro przepisy prawne wprost nie zabraniają określenia powyższego parametru w decyzji o warunkach zabudowy jak również nie zamykają katalogu parametrów przez jakie można kształtować przyszłą zabudowę.

Ponadto w odniesieniu do omawianej przesłanki wyjaśnić należy, że zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wprawdzie wyżej wymieniona ustawa nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie Prawo energetyczne przyjąć należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 310/10 oraz w wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009r. sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010r. sygn. akt IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010r. sygn. akt IV SA/Po 763/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009r. sygn. akt II SA/Bd 533/09 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Łd 650/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Siłownia wiatrowa składa się z różnych elementów takich jak wieża, fundament, śmigła. Elementy te są pomiędzy sobą powiązane technicznie i użytkowo. Do inwestora należy przedstawienie parametrów technicznych planowanej elektrowni wiatrowej.

Należy podkreślić, że we wniosku o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu objętym przedmiotowym postępowaniem nieważnościowym inwestor przedstawiając parametry techniczne planowanej elektrowni wiatrowej wskazał m.in. średnicę wirnika. Organ orzekając w zakresie ustalenia warunków zabudowy był więc związany parametrami technicznymi określonymi przez inwestora w złożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy.

Tym samym stwierdzić należy, iż kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie określa parametrów technicznych wykraczających poza zakres wniosku jak i nie podaje szczegółowych danych technicznych planowanej elektrowni wiatrowej w tym np. typu czy modelu turbiny.

Powyższe uwagi mają również znaczenie z punktu widzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Przesłanka ta nie została przez ustawodawcę zdefiniowana.

W orzecznictwie i piśmiennictwie kształtuje ostatnio się jednolite stanowisko, które skład orzekający w pełni podziela, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 Kpa (por. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 193, A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, tom II, Warszawa 2007, s. 325 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 996/10, opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10, Lex nr 672887; z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt II GSK 1061/08, Lex nr 596660 oraz z dnia 9 lutego 2005r., OSK 1134/04, Lex nr 165717). Na gruncie powyższego, nie budzi zatem wątpliwości, iż przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi o każde wadliwie zastosowanie prawa, ale o jego naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest tak szczególnie duży, że wyklucza możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w porządku prawnym. Bezspornym jest też, że prowadząc postępowanie w trybie określonym w art. 156 § 1 Kpa, organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym, a przy orzekaniu uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

W niniejszej sprawie nie można uznać, że określenie średnicy wirnika jak również wysokości na jakiej miało nastąpić zawieszenie wirnika pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią omówionych wyżej przepisów.

Odnosząc się natomiast do przesłanki wydania decyzji przez organ niewłaściwy (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa) wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 u.p.z.p. "Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.".

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż z uwagi na ustyowanie wnioskowanej Inwestycji, który to teren mieści się w gminie [...], organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy był Burmistrz [...]. Tym samym wbrew zarzutom strony w niniejszej sprawie decyzje wydał właściwy zarówno rzeczowo jak i miejscowo organ.

Odnoście właściwości rzeczowej warto wskazać, iż to organ urbanistyczny, a nie jak twierdzi strona architektoniczno-budowlany określa parametry przyszłej zabudowy. Rola organu architektonicznego-budowlanego na mocy art. 35 Prawa budowlanego jest ocena czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny, tak jak w niniejszej sprawie z decyzją o warunkach zabudowy. Zatem wbrew wywodom skargi to nie organ udzielający pozwolenia na budowę określa powyższe parametry.

Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.