Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2318/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zarządzającej dokonanie zmian w rejestrze niepaństwowych uczelni zawodowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

ISA/WA 2318/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].10.2005r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek A. spółka z o.o. z siedzibą w P,, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. w sprawie wpisania do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod lp. [...], w rubryce [...] A. sp. z 0.0. z siedzibą w G. jako pełniącego funkcje założyciela [...]Wyższej Szkoły [...]z siedzibą w G.

W toku postępowania administracyjnego organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

[...]Wyższa Szkoła [...] w upadłości z siedzibą w K. - założyciel [...] Wyższej Szkoły [...], pismem z dnia [...] stycznia 2005r. wystąpiła do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z wnioskiem o stwierdzenie na podstawie art. 156 § l pkt 2 kpa nieważności decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie wpisania do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod lp. [...] w rubryce [...] A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie w P.) jako pełniącego funkcje założyciela [...] Wyższej Szkoły [...].

W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż nie zaistniał określony w § 92 obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji statutu [...] Wyższej Szkoły [...], warunek wymagany dla przekazania funkcji założyciela innemu podmiotowi, tj. utrata bytu prawnego przez założyciela .

[...] Wyższa Szkoła Humanistyczna z siedzibą w G. została utworzona przez [...] Wyższą Szkołę [...] (obecnie w upadłości) z siedzibą w K. na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Edukacji Narodowej w dniu [...] marca 1999r. Decyzją z dnia [...] lutego 2002r. zarządzono dokonanie w rejestrze niepaństwowych uczelni zawodowych wpisu zgodnie, z którym, funkcje założyciela [...] Wyższej Szkoły [...] pełni A. sp. z o.o. z siedzibą w G. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano zaistnienie określonego w § 92 statutu (zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lutego 2001r. [...]) [...] Wyższej Szkoły [...], który przewidywał, iż w razie likwidacji założyciela funkcję założyciela pełnić będzie spółka A. z siedzibą w G.". Zdaniem [...] Wyższej Szkoły [...] w upadłości warunek przewidziany w § 92 nie zaistniał – założyciel nie utracił bytu prawnego ani nie został zlikwidowany.

Wcześniej decyzją z dnia [...].11.2001 r., nr [...] Minister Edukacji Narodowej i Sportu dokonał zmiany decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r. udzielającej zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej pn. "[...] Wyższa Szkoła [...] z siedzibą w K., zmienionej decyzjami z dnia [...]maja 1996. Nr [...], z dnia [...] maja 1997r. Nr [...], z dnia [...] czerwca 1997r. Nr [...], z dnia [...] października 1997r. Nr [...], z dnia [...] września 1999r. Nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2000r. Nr [...] w części dotyczącej okresu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni: Zapis dotyczący okresu ważności zezwolenia otrzymuje brzmienie: "Termin ważności zezwolenia: do dnia 30 września 2002 r."

W uzasadnieniu tej decyzji Minister Edukacji Narodowej i Sportu wskazał, że mając na względzie interes społeczny, uznał za zasadne przedłużenie terminu zezwolenia, o którym mowa w art.15 ust.2 ustawy o szkolnictwie wyższym na okres do dnia 30 września 2002r. z jednoczesnym całkowitym zakazem przeprowadzania rekrutacji na studia w tym okresie.

W obecnym stanie oznacza to konieczność przeprowadzenia likwidacji uczelni w terminie do dnia 30 września 2002 r. Jednocześnie, ze względu na konieczne dalsze decyzje uwzględniające interes studentów uczelni, w okresie najbliższych czterech miesięcy, zostanie przeprowadzona wszechstronna ocena działalności uczelni.

Równolegle z postępowaniem o wpisanie innego podmiotu jako pełniącego funkcje założyciela toczyło się przed Ministrem Edukacji Narodowej i Sportu postępowanie w sprawie przedłużenia pozwolenia na utworzenie [...] Wyższej Szkoły [...] w K.. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] dokonującą przedłużenia pozwolenia na utworzenie uczelni do dnia 30 września 2005 r.

[...] Wyższa Szkoła [...] z siedzibą w G. decyzją Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] września 2002r. Nr [...] została wykreślona z rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych oraz wpisana do rejestru uczelni niepaństwowych. Obecnie uczelnia ta działa na podstawie ustawy z dnia 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym.

Postanowieniem z dnia [...].02.2003 r., w sprawie sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w K. Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość [...] Wyższej Szkoły [...] K.

W dniu 7 czerwca 2005 r. Minister Edukacji Narodowej i Sportu wydał decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. A. sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., uzupełniony pismami z dnia [...] i [...] września 2005r. A. spółka z o.o. wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - naruszenie art. 156 § l pkt 2 Kpa w związku z art. 17 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 5 ustawy o wyższych szkołach zawodowych polegające na przyjęciu, iż w procesie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2002 r. doszło do rażącego naruszenia prawa podczas gdy nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu prawa;

Ponadto A. spółka z o.o. podniosła naruszenie art. 158 § 2 Kpa, polegające na nieprzyjęciu, iż przy ustaleniu przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu naruszenia prawa ww. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. należało uznać, iż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne i dlatego nie można stwierdzić jej nieważności.

Stosownie do stanowiska przedstawionego przez A. spółka z o.o., likwidacja osoby prawnej w rozumieniu art. 17 ust. 2 ustawy o wyższych szkołach zawodowych oznacza niemożność efektywnego wykonywania funkcji założyciela, tj. moment wszczęcia postępowania likwidacyjnego założyciela, a nie zlikwidowania (wykreślenia z odpowiedniego rejestru). Zdaniem Spółki ratio legis tego unormowania jest zabezpieczenie prawidłowego funkcjonowania uczelni w przypadku likwidacji założyciela. Spółka wywodzi z tego wniosek, iż skoro [...] Wyższa Szkoła [...] w K. (założyciel) została postawiona w stan likwidacji, to zaszedł warunek przewidziany w tym przepisie warunek i A. spółka z o.o. mogła przejąć prawa i obowiązki założyciela zgodnie z zapisem w ówczesnym statucie uczelni. Ponadto, zdaniem Spółki, postawienie założyciela w stan likwidacji jest równoznaczne z niemożnością efektywnego wykonywania przez niego funkcji założyciela, gdyż jest to moment zaprzestania wykonywania bieżącej działalności i rozpoczęcia procedury wygaszania działalności. Dodatkowo Spółka zauważa, iż gdyby ustawodawca chciał jako moment przejścia uprawnień założycielskich określić moment zakończenia likwidacji (tj. wykreślenie z właściwego rejestru), to wyraźnie zapisałby to w ustawie i użył do tego innego pojęcia niż "likwidacja".

Spółka zwróciła uwagę, iż [...] Wyższa Szkoła [...] poparła wniosek dotyczący wpisania A. sp. z o.o. jako pełniącego funkcje założyciela do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych co oznacza, iż sama uznała, że nie jest w stanie efektywnie wykonywać funkcji założyciela.

A. spółka z o.o. zwróciła uwagę, iż niezależną podstawą wpisania jej do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych jako pełniącej funkcje założyciela jest przejście uprawnień założycielskich, które nastąpiło na drodze umowy cywilno - prawnej. Jak podnosi Spółka, w roku 2000 zawarto umowę cesji uprawnień założycielskich do [...] Wyższej Szkoły [...].

Zarzuciła, iż decyzja z dnia [...] lutego 2002r. wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Spółka wskazała, iż decyzją z dnia [...] lutego 2002r. orzeczono o uprawnieniach założycielskich [...] Wyższej Szkoły [...] jako niepaństwowej wyższej szkoły zawodowej. Tymczasem, zdaniem Spółki, taka uczelnia już nie istnieje skoro została z rejestru wykreślona. W ocenie A. spółka z o.o. przekształcenie [...] Wyższej Szkoły [...] w uczelnię niepaństwową spowodowało nieodwracalnie sanowanie wszelkich wpisów dotyczących tej uczelni w rejestrze niepaństwowych uczelni zawodowych. W związku z tym nie można było stwierdzić ich nieważności nawet w przypadku wadliwości samych decyzji.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że przy osobie prawnej decydujący jest moment utraty bytu prawnego, a nie niemożność wykonywania funkcji założyciela. W przypadku, zatem gdy założycielem niepaństwowej uczelni zawodowej jest inna uczelnia niepaństwowa, wpisanie innego podmiotu jako wykonującego funkcje założyciela mogło nastąpić jedynie w wyniku ostatecznej decyzji o wykreśleniu uczelni będącej założycielem z rejestru uczelni niepaństwowych. Decyzja taka wobec [...] Wyższej Szkoły [...] w K. nie została wydana.

Odnośnie twierdzeń A. spółka z o.o. o nabyciu uprawnień założycielskich w drodze cesji Minister Edukacji Narodowej i Sportu zauważył, iż osoba fizyczna lub prawna nabywa status założyciela niepaństwowej uczelni zawodowej na podstawie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 11 ust. 1 i 3 ustawy o wyższych szkołach zawodowych o udzieleniu pozwolenia na założenie uczelni. Oznacza to, że uprawnienia założycielskie nie mogą być przeniesione na inny podmiot w drodze cesji.

W związku z twierdzeniem A. spółka z o.o., iż zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne i w związku z tym z uwagi na treść art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można stwierdzić jej nieważności, organ wskazał że przekształcenie [...] Wyższej Szkoły [...] z uczelni zawodowej w uczelnię działającą na postawie ustawy o szkolnictwie wyższym oraz związane z tym wykreślenie z rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych i wpisanie do rejestru uczelni niepaństwowych nie stanowi okoliczności uzasadniającej twierdzenie o wywołaniu przez zaskarżoną decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu przekształcenie takie nie pociąga za sobą zmian w stosunkach pomiędzy uczelnią i osobami trzecimi, w tym i założycielem uczelni. Uczelnia przekształcona jest podmiotem wszystkich praw i obowiązków, które przysługiwały uczelni przed jej przekształceniem.

Nie ma zatem przeszkód aby usunąć konsekwencje wywołane przedmiotową decyzją, polegające na wpisaniu w rejestrze uczelni niepaństwowych Spółki jako podmiotu pełniącego funkcje założyciela.

Skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. spółka z o.o. z siedzibą w P.

Zaskarżonej decyzji zarzucła:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 17 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 roku o wyższych szkołach zawodowych oraz w zw. z § 3 i § 92 Statutu [...], w ich brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lutego 2002 roku (t.j. w dniu wydania decyzji o wpisaniu skarżącej do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych jako pełniącej funkcje założyciela [...] Wyższej Szkoły [...]) – poprzez przyjęcie, że w przypadku założyciela będącego osobą prawną. jego likwidacja oznacza zdarzenie równoznaczne ze śmiercią osoby fizycznej, a w konsekwencji, że przekazanie funkcji założyciela niepaństwowej uczelni zawodowej, będącego osobą prawną, jest możliwe jedynie w przypadku i jedynie z chwilą utraty bytu prawnego przez takiego założyciela, a nie w trakcie procesu likwidacji założyciela,

naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sprawie i uznanie, że decyzja Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] lutego 2002 roku nr [...] o wpisaniu skarżącej do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych jako pełniącej funkcje założyciela [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa tego rodzaju, że jest ono oczywiste i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności,

b) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 zd. pierwsze i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawie, a w szczególności poprzez całkowite pominięcie rozpatrzenia materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego w jej piśmie z dnia 9 września 2005 roku, jak również całkowite pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

c) naruszenie art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez brak zapewnienia stronom możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

d) naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a także dokonanie jej i uzasadnienie w sposób jednostronny, jedynie w oparciu o część materiału dowodowego.

Stosownie do powyższego, wnosiła o:

a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) oraz lit. c) p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także na podstawie art. 135 p.s.a. - o uchylenie w całości decyzji bezpośrednio ją poprzedzającej,

b) na podstawie art. 61 § 3 p.s.a. - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a także na podstawie art. 135 p.s.a. - o wstrzymanie wykonania decyzji bezpośrednio ją poprzedzającej, także w całości,

W uzasadnieniu skargi podniosła, że warunkiem wstępnym każdego uznania, że w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, jest prawidłowe ustalenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny.

W dniu [...] lutego 2002 r., obowiązywała ostateczna decyzja Ministra Edukacji Narodowej i Sportu na mocy, której [...] Wyższa Szkoła [...] była postawiona w stan likwidacji.

Wydanie przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu decyzji z dnia [...] listopada 2001r. o likwidacji [...] Wyższej Szkoły [...] nie zakończyło jej bytu prawnego jako osoby prawnej, ani też nie było w skutkach równoważne ze śmiercią osoby fizycznej, a jedynie otworzyło proces likwidacji [...] Wyższej Szkoły [...] prowadzący do osiągnięcia celu postępowania likwidacyjnego t.j. wykreślenia jej z prowadzonego przez stronę przeciwną rejestru.

Jest faktem w sprawie, że w dniu 5 lutego 2002r. [...] Wyższa Szkoła [...] jako założyciel [...] Wyższej Szkoły [...] była w stanie likwidacji, o jakiej mowa nie tylko w art. 17 ust. 2 ustawy o wyższych szkołach zawodowych i w § 92 ówczesnego Statutu [...] Wyższej Szkoły [...], ale także w innych postanowieniach Rozdziału 8 tego Statutu, mówiących o "postępowaniu likwidacyjnym", "okresie likwidacji", "likwidowaniu uczelni" i "zakończeniu likwidacji".

W ocenie skarżącej okoliczność, że niezależnie od postępowania dotyczącego wpisania skarżącej do rejestru [...] Wyższej Szkoły [...] jako podmiotu pełniącego funkcję założyciela tej (co miało miejsce w dniu [...] lutego 2002 roku), prowadzone było postępowanie w sprawie przedłużenia okresu obowiązywania zezwolenia na utworzenie [...] Wyższej Szkoły [...] jest dla niniejszej sprawy bez znaczenia. W dniu [...] lutego 2002 roku stan prawny był bowiem taki, że [...] Wyższej Szkole [...] nakazano zakończenie postępowania likwidacyjnego terminie do 30 września 2002 roku.

Minister Edukacji i Nauki w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których mówi art. 156 § 1 k.p.a. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania.

Akta postępowania administracyjnego i treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji wskazują, że Minister Edukacji Narodowej w postępowaniu nadzorczym wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym jak i materialnym.

Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący podnosił, że w dniu [...] lutego 2002r. [...] Wyższa Szkoła [...] jako założyciel [...] Wyższej Szkoły [...] była w stanie likwidacji poprzez wydanie przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu decyzji z dnia [...] listopada 2001r. o jej likwidacji.

Zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Z akt sprawy nie wynika i nic nie wskazuje na to, aby w dniu [...] lutego 2002 roku miała miejsce likwidacja [...] Wyższej Szkoły [...] w K.

Decyzja z dnia [...] lutego 2002 roku wydana była na wniosek jednakże organ przedmiotową decyzję wydał w oparciu o § 92 statutu, który wskazał jako podstawę jej wydania. Wówczas przepis ten obowiązywał i miał umocowanie w art. 17 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 roku o wyższych szkołach zawodowych. Organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2002 wskazał, że podstawą jej wydania jest postawienie w stan likwidacji [...] Wyższej Szkoły [...], podczas gdy sytuacja taka nie zachodziła. W tym czasie w obrocie prawnym była decyzja Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] listopada 2001 r. dotycząca okresu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni o brzmieniu Termin ważności zezwolenia do dnia [...] września 2002 roku.

Decyzja ta w żadnym razie nie jest równoznaczna z likwidacją uczelni.

Z tego względu stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] lutego 2002 roku wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Należy wziąć pod uwagę, że § 86 ówcześnie obowiązującego statutu [...] Wyższej Szkoły [...] wskazywał, że likwidacja może nastąpić na podstawie decyzji Ministra Edukacji Narodowej lub decyzji założyciela. Ani Minister Edukacji Narodowej ani założyciel nie wydali decyzji w przedmiocie likwidacji uczelni.

Analizując decyzje dotyczące okresu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni należy stwierdzić, że były okresy kiedy uczelnia działała bez ważnego pozwolenia, ale nie można przyjąć, że jest to równoznaczne z jej likwidacją skoro do likwidacji uczelni konieczna jest odrębna decyzja stosownie do § 86 ówcześnie obowiązującego statutu [...] Wyższej Szkoły [...].

Ponadto skoro toczyło się postępowanie o przedłużenie okresu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni to nie można mówić, że uczelnia została zlikwidowana.

W żadnym razie nie można utożsamiać braku ciągłości w zezwoleniu na utworzenie uczelni z jej likwidacją.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji dnia [...] lutego 2002r., że uczelnia została postawiona w stan likwidacji co jego zdaniem uzasadniało orzeczenie o zmianie w rejestrze pełniącego funkcje założyciela.

Jednakże § 92 statutu [...] Wyższej Szkoły [...] nie mówi o postawieniu w stan likwidacji, lecz o likwidacji uczelni jako podstawy zmiany statutu.

W dniu [...] lutego 2002 roku [...] Wyższa Szkoła [...] działała na podstawie decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...].11.2001 roku, nr [...], która w części dotyczącej okresu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni otrzymała brzmienie: "Termin ważności zezwolenia: do dnia [...] września 2002 r."

Powołana decyzja do dnia dzisiejszego funkcjonuje w obrocie prawnym.

Zdaniem Sądu decyzja z [...]lutego 2002 roku wydana została z rażącym naruszeniem § 92 statutu. Wynika z niego, że funkcję założyciela będzie pełnić spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w G. ( obecnie w P.) w razie likwidacji osoby założyciela tj. [...] Wyższej Szkoły [...]. Jednakże w dacie wydania decyzji przesłanka ta nie była spełniona. Co więcej organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2002 roku nie nawet nie wskazuje, że [...] Wyższa Szkoła [...] została zlikwidowana, ale że postawiona została w stan likwidacji, co pozostaje w ewidentnej sprzeczności z powołanym § 92 statutu [...] Wyższej Szkoły [...].

Odnośnie zarzutu skarżącej dotyczącego nieodwracalnych skutków prawnych decyzji z dnia [...] lutego 2002 roku należy zważyć, że odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji można rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencje. Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny.

Decyzje Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] czerwca 2005 roku oraz [...] października 2005 roku są prawidłowe.

Organ słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne.

Przekształcenie szkoły wyższej z uczelni zawodowej w uczelnię działająca na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym oraz związane z tym wykreślenie z rejestru uczelni zawodowych i wpisanie do rejestru uczelni niepaństwowych nie stanowi nieodwracalnych skutków prawach, albowiem przekształcenie takie nie pociąga za sobą zmian pomiędzy uczelnią a osobami trzecimi, uczelnia jest podmiotem tych samych praw i obowiązków jak przez przekształceniem, zachowała nazwę i nie ma przeszkód, aby organ usunął konsekwencje takiego przekształcenia.

Organ administracji publicznej dokonał prawidłowych ustaleń, iż przy wydawaniu decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. w sprawie wpisania do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod lp. [...], w rubryce [...] A. sp. z o.o. z siedzibą w G. jako pełniącego funkcje założyciela [...] Wyższej Szkoły [...] z siedzibą w G. doszło do naruszenia prawa w stopniu skutkującym stwierdzenie nieważności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.