Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 573/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 260 art 257 art 252
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji i określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania


UZASADNIENIE

Skarżąca – B. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Przy piśmie z 21 kwietnia 2015 r., referendarz sądowy, przekazał Skarżącej formularz PPF, wezwał do wypełnienia formularza i przekazania go Sądowi w terminie 7 dni (akta sądowe, karta 40).

Referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z 8 czerwca 2015 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na niezłożenie go na wymaganym formularzu oraz z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie.

Skarżąca, w sprzeciwie z 29 czerwca 2015 r. wskazała, że przy piśmie z 21 maja 2015 r. dosłała formularz i dokumenty.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej III Wydziału WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2015 r., pismem z 24 listopada 2015 r. wezwano Skarżącą do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów. W załączeniu przesłano urzędowy formularz PPF. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej 14 grudnia 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (akta sądowe karta 59).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 29 stycznia 2016 r., pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie formularza PPF.

Pismem z 29 lutego 2016 r. (zatytułowanym "zażalenie") strona po raz kolejny zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując zarazem, że nie otrzymała od Sądu formularza PPF, zatem nie mogła go wypełnić.

Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z 2 marca 2016 r, zwrócił się o udzielenie dodatkowych informacji o sytuacji życiowej strony oraz o przekazanie – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania – wypełnionego formularza PPF. Przesyłka ta została doręczona w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), w dniu 21 marca 2016 r., co wynika z zarządzenia na karcie 71 akt sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.

W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Sąd, rozpoznając – po raz kolejny – wniosek strony o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że pomimo doręczenia jej (po raz kolejny) wezwania o przedłożenie wypełnionego formularza PPF w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania (karta 71 akt sądowych), strona – po raz kolejny – nie wykonała wezwania. Z uwagi na uznanie przez Przewodniczącego Wydziału przesyłki za doręczoną 21 marca 2016 r. (karta 71 akt sądowych), termin na dokonanie czynności upłynął, zgodnie z pouczeniem, 29 marca 2016 r. Do tego czasu do Sądu nie wpłynął wypełniony przez stronę formularz PPF. Strona, co zostało już wzmiankowane, została pouczona, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie, przy piśmie tym doręczono skarżącej formularz PPF, choć również w trybie 73 P.p.s.a. Skarżąca w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza, czym uniemożliwiła zbadanie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Sad wskazuje zarazem, że w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 P.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie nie uniemożliwia podniesienia zarzutu, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z tym doręczeniem, ani także obalenia domniemania doręczenia pisma stronie.

Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.