Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 612/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K., T. B., B. C., W. S. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz: - skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; - T. B. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; - M. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; - B. C. i W. S. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K.Z. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] obr. [....] oraz budowa zjazdu z działki nr [....] poprzez działkę nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskano wszystkie wymagane opinie. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co stwierdzono na podstawie wypisu z rejestru gruntów – stanowi grunt wyłączony z klasyfikacji "B, Bp, dr – wył", a ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do zgłoszonych uwag i zastrzeżeń organ wyjaśnił, że warunki zabudowy zostały wyznaczone na podstawie sporządzonej w trakcie prowadzonego postępowania analizy architektoniczno – urbanistycznej. Powyższa inwestycja uzyskała pozytywną opinię zarządcy drogi. W opinii tej wskazano warunki na jakich powyższa inwestycja może być włączona do dróg lądowych. Żadne przepisy prawa nie określają w sposób szczegółowy ilości miejsc postojowych, które winny być realizowane w ramach projektowanej inwestycji kubaturowej. Odnosząc się do podnoszonej kwestii ustalenia kręgu stron organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przedmiotowym postępowaniu stronami są właściciele, współwłaściciele bądź użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Wyjątek stanowi działka nr [....] obr. [....] dla której przymiot strony przedmiotowego postępowania przysługuje Spółdzielni Mieszkaniowej [....] . Właściciele lokali mogą uzyskiwać informacje o toczącym się postępowaniu w sprawie warunków zabudowy oraz o działaniach Spółdzielni bezpośrednio od niej, na podstawie ustawy Prawo spółdzielcze i ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd nieruchomością wspólną, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Jest on sprawowany jako tzw. zarząd powierzony w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali.

Od tej decyzji odwołania wnieśli B.C. i W.S. , Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [....] , M.M. , E.S. , i inni ......oraz M.L. . Zarzuty odwołujących się w większości były tożsame. Kwestionowali oni legalność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [....] , z następujących powodów: decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalone warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie zapewniają kontynuacji funkcji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji, ustalono je na podstawie wartości skrajnych dla budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym, z dużym rozrzutem pomiędzy wartościami granicznymi. Działki uznane przez organ l instancji za sąsiednie (w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt 1) zostały wybrane tendencyjnie, niezgodnie z przepisami prawa; decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren inwestycji nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego. Podnosili również, że teren inwestycji nie ma zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej ul. [....], w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dostęp do drogi publicznej został zapewniony tylko dzięki temu, że działka nr [....] , która ma stanowić drogę dojazdową do drogi publicznej ul. [....] , została objęta terenem inwestycji. W ten sposób jednak tylko część terenu inwestycji, stanowiącej w/w działkę ma dostęp do drogi publicznej. Działka nr [....] nie jest przy tym oznaczona w ewidencji gruntów jako droga wewnętrzna, tylko użytek klasy B, nie ma na niej także urządzonej drogi. Parametry w/w działki (3m szerokości) nie spełniają wymogów przepisu §14 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określającego parametry drogi dojazdowej. Obsługa komunikacyjna planowanych budynków poprzez działkę nr [....] , spowoduje obniżenie komfortu życia dotychczasowych mieszkańców tych okolic, konflikty sąsiedzkie oraz będzie się odbywała z zagrożeniem bezpieczeństwa dla ruchu pojazdów i pieszych, parametry działki uniemożliwią także dojazd służb ratunkowych do planowanych obiektów. Ponadto doprowadzenie wszystkich mediów do planowanych budynków przez działkę nr [....] będzie niezgodne z obowiązującymi przepisami i nie zapewni właściwej eksploatacji tych urządzeń. Planowany zjazd z ul. [....] będzie kolidował z istniejącym zjazdem na działkę nr [....] obr. [....] , nie będzie także spełniał wymogów przepisanych rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, odnośnie parametrów zjazdu na drogę publiczną § 79, oraz zapewnienia widoczności ruchu pojazdów §113 i §170 rozporządzenia. Urządzenie zjazdu spowoduje także likwidację ogólnodostępnych miejsc postojowych dla samochodów a tym samym zwiększenie ilości pojazdów parkujących w pasie drogowym ul. [....]. Decyzja wbrew jej zapisom nie zapewnia ochrony interesów osób trzecich. Realizacja inwestycji spowoduje uciążliwości na wielu płaszczyznach - wzmożenie ruchu kołowego, hałasu, zmniejszenie cyrkulacji powietrza pomiędzy ulicami [....] a tym samym wzrost zanieczyszczenia tego terenu, obniżenie dostępu światła dziennego do mieszkań sąsiadujących, naruszenie gospodarki wód gruntowych. W rezultacie nastąpi pogorszenie komfortu życia dotychczasowych mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z jej terenem a także doprowadzi do drastycznego obniżenia wartości tych nieruchomości. Realizacja inwestycji doprowadzi także do konfliktów sąsiedzkich związanych z korzystaniem z planowanej drogi dojazdowej dz. nr [....] oraz ze zwiększeniem ilości samochodów wobec deficytu miejsc parkingowych. W decyzji nie podano wskaźnika miejsc parkingowych dla mieszkańców planowanych budynków, a powinien się znaleźć zapis o minimum jednym miejscu postojowym na jedno mieszkanie. W decyzji nie nakazano zabezpieczenia przed zniszczeniem bądź naruszeniem północnej ściany oraz fundamentów budynku znajdującego się na terenie działki nr [....] , przy ul. [....] przy wykonywaniu drogi dojazdowej oraz instalacji mediów ani też nie nałożono obowiązku pokrycia wszelkich roszczeń z tego tytułu. W decyzji powinien znaleźć się zapis nakazujący inwestorowi wykonanie własnym kosztem i staraniem tymczasowego ogrodzenia oddzielającego działkę numer [....] od działek numer [....] i [....] które to ogrodzenie przed oddaniem inwestycji do użytkowania zostanie zastąpione ogrodzeniem trwałym o charakterze takim, jak ogrodzenie działki numer [....] od strony ul. [....] . Wykonanie takiego ogrodzenia jest warunkiem koniecznym przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac budowlanych ze względu na lokalizację wejścia do budynku przy ul. [....] (działka nr [....] a co za tym idzie, zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z budynku. Realizacja inwestycji stanowi zagrożenie dla środowiska i przyrody poprzez zmniejszenie powierzchni terenów zielonych, dewastację i wycinkę drzew rosnących na terenie inwestycji. W decyzji nie uwzględniono występowania na analizowanym obszarze trzech gatunków zwierząt podlegających ochronie (jastrząb gołębiarz, sokół pustułka, jeżowate) oraz trzech stuletnich unikalnych gatunków drzew - jesionów kaukaskich. W decyzji nie odniesiono się do zastrzeżeń i uwag stron postępowania, oraz negatywnej opinii Rady Dzielnicy V, a ponadto nie dopuszczono do udziału w postępowaniu, jako jego stron współwłaścicieli działek nr nr [....] , będących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej im. [....] , pomimo wykazania przez nich interesu prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania - na terenie objętym zamiarem inwestora - planu miejscowego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust. 1 ustawy - Prezydenta Miasta K. Treść analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza o istnieniu podstaw dla ustalenia warunków zabudowy inwestycji wnioskowanej przez K.Z. i J.K. Parametry nowej zabudowy zostały określone prawidłowo - zgodnie z przepisami §1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja zawiera wszystkie elementy składowe o jakich mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podkreśliło, że jakkolwiek tytuł inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. wskazuje na budowę jednego budynku mieszkalnego, to w zakresie przestrzennym inwestycja ta przewiduje dwie bryły (części naziemne), które z racji posadowienia na wspólnym fundamencie, stanowią w istocie jeden budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Analiza urbanistyczno – architektoniczna przedstawia szczegółowe dane na temat gabarytów zabudowy istniejącej zarówno w najbliższym jak i dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji. Dane te dowodzą, że wnioskowana zabudowa, przy zachowaniu parametrów ustalonych w zaskarżonej decyzji, wpasuje się harmonijnie w ład przestrzenny obszaru ograniczonego ulicami [....] i [....] etc.... Zabudowa z działek nr nr [....] wskazanych przez autorkę analizy jako stanowiąca kontekst dla wnioskowanej zabudowy, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu, istotnie taki kontekst stanowi. Jest to zabudowa dostępna również z ulicy [....] , o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, o gabarytach korespondujących z ustalonymi dla wnioskowanej zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu, dla legalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, konieczne jest stwierdzenie, że teren ma dostęp do drogi publicznej. W świetle brzmienia całej regulacji art. 61 ust 1 pkt 1 - 5 ustawy, oczywistym jest, że ustawodawcy chodziło tu o zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla całego terenu objętego wnioskiem inwestora, czyli dla terenu inwestycji. Absurdalnym byłoby wymaganie, aby połączenie z drogą publiczną miała każda z działek wchodzących w zakres terenu inwestycji, gdyż niweczyłoby to większość inwestycji budowlanych. Wydzielanie z gruntu działek ma wszak znaczenie geodezyjne a nie funkcjonalne, zatem nawet jeśli planowany w ramach inwestycji budynek (lub budynki realizowane w ramach jednej inwestycji) posadowiony ma być na obszarze kilku działek, to całkowicie wystarczające w kontekście wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 2 jest skomunikowanie z drogą publiczną tylko jednej z nich. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z objęciem granicami terenu inwestycji nie tylko działek przeznaczonych pod obiekty kubaturowe, ale też działki (nr....), która ma stanowić drogę dojazdową do tych obiektów. Zgodnie z wyżej poczynioną uwagą, bez znaczenia dla oceny legalności wydania decyzji jest w tej sytuacji to, iż tylko ta działka graniczy z drogą publiczną ul. [....] . Niewątpliwie, teren inwestycji, na który składają się działki nr nr [....] ma dostęp do drogi publicznej ul. [....] . Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem wydawanym na pierwszym etapie przygotowywania procesu inwestycyjnego i nie przesądza, czy inwestycja będzie zrealizowana. Samo wydanie przedmiotowej decyzji pozwala jedynie inwestorowi ubiegać się o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta zaś może być wydana miedzy innymi jedynie wtedy, gdy przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa budowlanego, w tym z wyżej wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi. Przedmiotem regulacji wskazanych przepisów prawa budowlanego jest nie tylko dojazd do obiektów budowlanych, ale także miedzy innymi zachowanie prawidłowej odległości miedzy budynkami już istniejącymi, a objętymi zamierzeniem inwestycyjnym, zapewnienie odpowiedniego nasłonecznienia i oświetlenia budynkom, przyłączenia uzbrojenia oraz zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów. Jeżeli zatem okazałoby się, że sporna inwestycja nie spełnia przedmiotowych wymagań określonych wspomnianymi przepisami prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostanie wydana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez decyzję interesu osób trzecich organ odwoławczy stwierdził, że gwarancję nienaruszalności tych interesów stanowić mają właśnie zapisy decyzji, zawarte w punkcie 5, iż: "Realizacja przedmiotowego zamierzenia nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do świata dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby." a następnie: "Projekt budowlany należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zapewniając równocześnie ochronę interesów osób trzecich*. Tego rodzaju zapisy formułowane są jest miedzy innymi z tego powodu, że na etapie ustalania warunków zabudowy, z racji zawężonego przedmiotu tego postępowania do kwestii architektoniczno -urbanistycznych, nie sposób przewidzieć wszystkich ewentualnych negatywnych konsekwencji realizacji inwestycji, które ujawniają się dopiero na etapie budowlanym. Stąd, decyzja zastrzega, że nawet gdyby inwestycja miała być realizowana zgodnie z ustalonymi w niej warunkami zabudowy, a prowadziła do naruszenia opisanych interesów osób trzecich, czyli ograniczała dostęp tych osób do drogi, światła dziennego, do mediów czy też powodowała innego rodzaju uciążliwości, to nie może ona dojść do skutku. Ponadto w decyzji nie pominięto kwestii ochrony zieleni istniejącej na terenie inwestycji, formułując stosowane nakazy i zalecenia. Natomiast bezzasadność zarzutu pominięcia w postępowaniu niektórych jego stron, będących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej im [....] w K. , wynika przede wszystkim z faktu uczestniczenia w tym postępowaniu rzeczonej Spółdzielni. Kolegium wskazało, że do spółdzielni mieszkaniowej należy, bowiem zarząd nieruchomościami wspólnymi, stanowiącymi współwłasność spółdzielni i jej członków, co też znajduje uregulowanie w przepisach ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. W tymże zarządzie zawiera się także funkcja występowania przez spółdzielnię w imieniu jej członków w sprawach związanych z nieruchomościami pozostającymi w ich zasobach (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1518/12). Nie jest zatem uchybieniem ze strony organu I instancji uznanie, iż ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [....] reprezentuje interesy swoich członków, a zarazem wraz z nią współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej dz. nr [....] , graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, a co za tym idzie, niekierowanie do nich odrębnych zawiadomień o poszczególnych etapach tego postępowania. Rzecz jasna, do obowiązków Spółdzielni należy informowanie swoich członków o stanie postępowania i ewentualnie przedsięwziętych przez nią czynnościach w tym postępowaniu, mających na celu ochronę ten interesu prawnego. Przyznanie Spółdzielni omawianej funkcji reprezentacyjnej, nie pozbawia jej członków a zarazem współwłaścicieli gruntu graniczącego z terenem inwestycji, przymiotu stron tego postępowania. Dysponując tytułem prawnym do udziału w gruncie dysponują oni bowiem w dalszym ciągu stosownym interesem prawnym. Kierowanie zatem przez organ korespondencji odnośnie inwestycji tylko do Spółdzielni Mieszkaniowej im. [....] , nie oznacza, że nie mogli oni w postępowaniu jej dotyczącym brać czynnego udziału, gdyby oczywiście wykazali w tym kierunku inicjatywę.

Od tej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] w K. , T.B. i inni Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [....] w K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy spełnia wszystkie niezbędne warunki w nim wskazane, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej oraz uzbrojenie terenu nie jest wystarczające do realizacji zamierzenia inwestycyjnego;

2/ art. 64 w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowią zagadnienia techniczno – budowlane, w tym również przepisy dotyczące odległości usytuowania budynków od granicy sąsiednich nieruchomości, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy jest dla organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę wiążąca, a zatem kwestie niedostatecznie rozstrzygnięte na przedmiotowym etapie postępowania nie będą mogły być w sposób prawidłowy i wystarczający rozstrzygnięte na dalszych etapach postępowania;

3/ art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich;

4/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

5/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego;

6/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że pominięcie współwłaścicieli działek sąsiednich względem terenu inwestycji będących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej [....] nie narusza przepisów procedury administracyjnej, regulujących zapewnienie stronom czynnego udziału w sprawie, z uwagi na fakt występowania w sprawie rzeczonej spółdzielni, podczas gdy występowanie spółdzielni nie pozbawia współwłaścicieli nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji przymiotu strony i tym samym prawa do czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał między innymi, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazana w decyzji lokalizacja obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji jaką jest ul. [....] poprzez projektowany zjazd na działkę [....] obr. [....] zgodnie z obowiązującą organizacją trasy, mediów oraz zapewnienie miejsc postojowych dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji są niemożliwe. Załączniki graficzne do decyzji organu I instancji wskazują, że działka nr [....] ma szerokość 3 m i nie spełnia podstawowych wymogów drogi dojazdowej do planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

T.B. w swojej skardze zarzuciła naruszenie:

1/ art. 61 § 4 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. i art. 10 K.p.a. przez brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu spadkobiercom M.F. poprzez brak ustalenia, że zmarł on, a jego spadkobiercami są córki R.E. i O.B. ;

2/ art. 10 § 1 K.p.a. przez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie na etapie postępowania odwoławczego;

3/ art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy;

4/ art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej decyzji;

5/ art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniach;

6/ art. 81 K.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy administracyjne orzekające w sprawie nie dokonały prawidłowego ustalenia stron postępowania, a przez bezzasadne przyjęcie, że M.F. jest osobą nieznaną z miejsca pobytu pozbawiły czynnego udziału w postępowaniu jego spadkobierców. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Od decyzji SKO w K. z dnia 23 stycznia 2014 r. skargę do WSA w Krakowie wnieśli również B.C. i W.S. domagając się jej uchylenia.

Podnieśli, że przy rozpoznawaniu sprawy zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żadnym stopniu nie odnosi się do uwag zgłaszanych przez uczestników procesu inwestycyjnego, zwłaszcza w zakresie zachowania prawidłowej odległości od istniejących budynków, szerokości i wysokości projektowanego budynku dla zabezpieczenia odpowiedniego nasłonecznienia i oświetlenia sąsiednich budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, a także zapewnienia ochrony przed hałasem i zanieczyszczeniem powietrza. Projektowany budynek o ogromnych rozmiarach miałby znajdować się w samym środku terenu zielonego porośniętego wysokimi kilkudziesięcioletnimi drzewami, które w przypadku rozpoczęcia budowy zostaną zlikwidowane. Poprzez wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło uchybienie art. 2 pkt 1, art. 2 ust. 4 i art. 2 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę do WSA w Krakowie wniosła również M.L. , domagając się uchylenia decyzji SKO w K. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca stwierdziła, że decyzja SKO w K. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w postępowaniu nie brały udziału osoby, którym przysługiwał status strony. Ponadto zakres działania Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej nie obejmuje takich spraw, jak reprezentowanie strony skarżącej w sprawach dotyczących zabudowy sąsiednich działek, przez co nastąpi oczywiste pogorszenie warunków życiowych jak i zdrowotnych. Co więcej ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie wskazują prawidłowo w jaki sposób przedmiotowe zamierzenie ma zapewnić kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, przy uwzględnieniu działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Pominięto tu całkowicie sprawę dostępu światła do istniejących budynków mieszkalnych jak również ustalenie sposobu zabezpieczenia mieszkańców przed nadmiernym hałasem oraz zanieczyszczeniem spalinami samochodowymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Kr 612/16, II SA/Kr 613/14, II SA/Kr 614/14, II SA/Kr 615/14 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 612/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Zgodnie z dyspozycją art.145 § 1 pkt 1b P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W odróżnieniu od innych przesłanek warunkujących konieczność sądowej eliminacji z obrotu prawnego decyzji wadliwych, poprzez ich uchylenie tj. art. 145 § 1 pkt 1a oraz c, przepis ten (art.145 § 1 pkt 1b) nie nakazuje badania przez sąd czy wadliwość ta miała wpływ na rozstrzygnięcie lub czy mogła taki wpływ mieć. Samo stwierdzenie, że do naruszenia takiego doszło tj. do naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania, obliguje sąd do uchylenia decyzji, niezależnie od oceny w jakim stopniu uchybienia mogły wpłynąć na decyzję będącą przedmiotem kontroli sądu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2011 r. II OSK 1281/10, iż stwierdzenie wad będących przyczynami wznowienia postępowania decyzji skutkować powinno uwzględnieniem skargi, niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Jedynie w tych wypadkach możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji w oderwaniu od faktu, czy stwierdzone naruszenie mogło albo nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Uregulowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. ma bowiem na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego ( LEX nr 1151835).

Przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego określone są w art. 145 art. 145a oraz 145b K.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przesądza, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przesłanki tej sąd nie może uwzględnić z urzędu tj. w sytuacji kiedy nie powołuje się na nią strona pominięta przez organ w toczącym się postępowaniu zakończonym decyzją ostateczna. Dla przykładu przytoczyć można tu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r. II OSK 9/12 gdzie wskazano, iż podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (LEX nr 1328546) oraz z dnia 18 listopada 2009 r. II OSK 1781/08 w którym to wyroku orzeczono, iż kwestia braku udziału podmiotu mogącego być stroną w danym postępowaniu, winna być przezeń w jakikolwiek sposób ujawniona, aby odnieść skutek w postaci uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. (LEX nr 589041). Poglądy w wyżej przytoczonych orzeczeniach sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. W sytuacji złożenia skargi lub przyłączenie się do sprawy już wszczętej (jako uczestnika) przez osobę mającą interes prawny w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a która to osobę organ pominął w prowadzonym przez siebie postępowaniu, obliguje sąd do uchylenia decyzji dotkniętej tą wadliwością, niezależnie od oceny wpływu stwierdzonej uchybienia na wynik postępowania.

Zgodnie z dyspozycją art. 28 k.p.a - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ administracji prowadzący postępowanie obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Należy stwierdzić, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest na normach administracyjnego prawa materialnego. Musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 28 k.p.a. i analizował zagadnienie "przymiotu strony" w postępowaniu administracyjnym. Linia tego orzecznictwa jest jednolita, utrwalona i prowadzi do wniosku, że stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Dla przykładu przytoczyć tu można wyrok z dnia 27 września 1999 r. w sprawie sygn. akt IVSA 1285/98 (LEX nr 47898) w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 K.p.a.). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Musi zatem rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (wyroki NSA w Warszawie: z 20 kwietnia 1998 r., IV SA 1106/97, LEX nr 43360; z dnia 13 marca 2002 r., IV SA 2085/98, LEX nr 55752 ).

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r. II OSK 2278/10 status strony w postępowaniu o warunki zabudowy determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji (LEX nr 1134728). O interesie prawnym właścicieli nieruchomości leżącej w sąsiedztwie działki, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy decyduje zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. To natomiast powoduje, że w każdej sprawie należy określić działki sąsiednie i ustalić strony postępowania. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie.

W postępowaniu będącym przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie nie brały udziału M.L. , B.C. i W.S. Osoby te są właścicielami mieszkań w budynku zlokalizowanym na działce nr. [....] . Obydwa te mieszkania znajdują się po wewnętrznej stronie placu na której inwestycja ma być realizowana. W sposób oczywisty znajdują się zatem w zasięgu oddziaływania tejże inwestycji. Nie do pogodzenia z porządkiem prawnym byłby pogląd, iż status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają jedynie właściciele nieruchomości gruntowych znajdujących się w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji. Zdaniem sądu interes prawny z uwagi na przysługujący status właścicielski, mają także właściciele mieszkań znajdujących się w tym obszarze (są oni jednocześnie współwłaścicielami nieruchomości gruntowej na której budynek jest posadowiony). Stanu tego nie zmienia fakt, iż zarząd nieruchomością sprawuje Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [....] , która to spółdzielnia brała udział w przedmiotowym postępowaniu. Wskazać tu należy, iż na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. W orzecznictwie przeważający jest pogląd, iż zarząd ten nie daje spółdzielni prawa do dokonywania czynności przekraczających zwykły zakres zarządu (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1514/11,z dnia 18 listopada 2011 r. II OSK 1683/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 maja 2012 r. II SA/Bd 261/12. W orzeczeniach tych podkreśla się, iż brak podstaw do ograniczenia właścicieli lokali w ich upraniach właścicielskich w stosunku części wspólnych nieruchomości z nieuzasadnioną korzyścią dla zarządcy nieruchomości (spółdzielni mieszkaniowej). Pogląd o ograniczonym zakresie zarządu z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w podjętej w składzie 7 sędziów uchwale z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OPS 2/12 (LEX nr 1225411). W uchwale tej NSA stwierdził, że przyjęcie stanowiska o pełnym zakresie zarządu z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych spowodowałoby nieuzasadnione uprzywilejowanie spółdzielni mieszkaniowej względem pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, co byłaby niezgodne z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i wyrażonym w nim zakazem nieuzasadnionego różnicowania sytuacji prawnej właścicieli. Dlatego też spośród dwóch wchodzących w grę wariantów wykładni art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, należy stosując prokonstytucyjne metody wykładni prawa przyjąć taką, zgodnie z którą spółdzielnia mieszkaniowa nie jest upoważniona do dokonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu bez uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, jako że taka wykładania stanowi pełniejszą realizację norm konstytucyjnych (art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). Z powyższego wynika, że zarząd nieruchomością sprawowany w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie uprawnia spółdzielni podejmującej czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu do występowania w roli właściciela nieruchomości wspólnej z wyłączeniem osób posiadających prawo odrębnej własności lokalu.

Stanowisko to prowadzi do konkluzji, iż skoro stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy są właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji to poza spółdzielnią mieszkaniową sprawującą zarząd w trybie art. 36 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, stronami są również właściciele mieszkań w stosunku do których ustanowiona jest odrębna własność lokali, jeżeli postępowanie dotyczy ich interesu prawnego – innymi łowy jeżeli ich mieszkania znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Analogiczne stanowisko w sprawie o pozwolenie na budowę zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. II OSK 694/10 w którym wskazał, iż zasada, iż właściciela lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności reprezentuje zarządca nieruchomości, nie wyklucza możliwości, iż właściciel takiego lokalu może być stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Może to mieć miejsce jednak tylko wówczas, gdy wykaże on własny indywidualny interes prawny (LEX nr 1081850). Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. II SA/Rz 885/12 (LEX nr 1274632 ) orzekł, iż w świetle art. 27 ust. 2 ustawy z 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych i art. 28 ust. 2 p.b., spółdzielnia mieszkaniowa jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, występując niejako w podwójnej roli: jako inwestor i jako reprezentant współwłaścicieli (właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych i jednocześnie współwłaścicieli gruntu) oraz swoich członków. Taka pozycja spółdzielni, traktowana jako zasada, nie wyklucza jednak możliwości udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę właściciela konkretnego lokalu mieszkalnego. Może to nastąpić tylko w sytuacji, gdy właściciel lokalu mieszkalnego wykaże własny indywidualny interes prawny (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 19 lutego 2013 r. II SA/Bd 1177/12).

Konkludując stwierdzić należy, iż skoro w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy bez własnej winy nie brały udziału osoby które wykazały swój interes prawny w tym postępowaniu, organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu dającym podstawę do wznowienia postepowania a co za tym idzie, naruszenia przepisów obligujących sąd do uchylenia decyzji bez badania stopnia tego uchybienia na wynik sprawy. Wskazać na koniec należy, iż co do faktu, iż skarżącym M.L. , B.C. i W.S. przysługiwał status strony w toczącym się postępowaniu, nie miał wątpliwości organ II Instancji, gdyż po złożeniu przez nich odwołania od decyzji organu I instancji postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 SKO stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania w uzasadnieniu stwierdzając, iż jako współwłaściciele nieruchomości stanowiącej działkę [....] graniczącej bezpośrednio w terenem inwestycji, której dotyczy decyzji organu I instancji, przysługiwał im status stron (k. 257 akt administracyjnych).

Ponownie prowadząc postępowanie organ zweryfikuje podmiotowo jego zakres, przyznając status stron nie tylko w stosunku do zarządców nieruchomości, ale także właścicielom mieszkań znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekła jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200p.p.s.a.