Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 213/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia na wniosek Gminy wątpliwości co do treści decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2021 r. znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. ,,Budowa i montaż farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 67 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z etapowaniem, zlokalizowanego w przeważającej części w gminie [...] na działkach ew. [...] oraz w gminie [...] na działce nr ew. [...].

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na duże prawdopodobieństwo pojawienia się nieodwracalnych skutków wywołanych rozpoczęciem przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej zwanej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże na podstawie § 2 cyt. art. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl art. 61

§ 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Niewątpliwie instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowi odstępstwo od reguły, że akty te podlegają wykonaniu i ma charakter wyjątku mającego zastosowanie tylko przy spełnieniu w/w ustawowo określonych przesłanek. Jednak podkreślić należy przede wszystkim, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie NSA z 18 grudnia 2020 r. sygn. II OZ 1098/20; postanowienie NSA z 4 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 816/19; postanowienie NSA z 29 maja 2018 r. sygn. II OZ 527/18; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 1376/14).

W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowienie takie wydane jest w trybie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.). Przepis ten zobowiązuje organ administracji publicznej, który wydał decyzję, aby na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnił w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Przyjmuje się, że w oparciu o wskazaną regulację prawną organ, który wydał decyzję, może wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji, nie jest natomiast upoważniony do wprowadzenia do treści decyzji nowego rozstrzygnięcia, bądź zmiany już istniejącego. Celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 k.p.a. jest bowiem wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie. Rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie nakłada na stronę postępowania administracyjnego dodatkowych nowych obowiązków, jak również nie zwiększa zakresu uprawnień w stosunku do treści decyzji, co do której organ dokonuje wyjaśnienia wątpliwości z uwagi na istniejącą zawiłość utrudniającą ustalenie sensu zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia. Postanowienie wydawane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. stanowi zatem rozstrzygnięcie procesowe, nie jest zaś materialnoprawnym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach stron. W zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniu organy wyjaśniły kwestię całkowitej powierzchni planowanej farmy fotowoltaicznej podając, iż powierzchnia określona jako zajęta przez farmy fotowoltaiczne i równa 53,6 ha oznacza obszar pod modułami i stacjami transformatorowymi bez uwzględnienia odstępów pomiędzy rzędami paneli oraz powierzchni przeznaczonej na pozostałe elementy infrastruktury technicznej, co powoduje, że wskazany obszar 53,6 ha nie stanowi całkowitej powierzchni terenu planowanej farmy fotowoltaicznej, która nie może być większa i wynieść do 89 ha.

Biorąc pod uwagę to, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania, albowiem prowadzą do określenia sytuacji prawnej podmiotu administrowanego w zakresie nakładanego obowiązku lub przyznawanego uprawnienia, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji z [...] września 2021 r. nie mógł podlegać uwzględnieniu. Wydanie objętego skargą postanowienia nie wiąże się z nałożeniem na skarżącego obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, a zatem w konsekwencji nie wiąże się też z powstaniem jakiegokolwiek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.