Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1101/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 44, art 45 ust 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011r. sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem nr [...], z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 106 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 7 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak: [...], którym nie uzgodniono w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...] , położonej w obrębie N., gmina P. i odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy P. pismem z dnia 22 grudnia 2005 r. zwrócił się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do Wojewody [...] o uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że działka nr ew. [...] , położona w obrębie N. , gmina P. , znajduje się w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 [...] (kod obszaru: [...]). Organ I instancji uznał, że realizacja planowanej inwestycji będzie sprzeczna z celami ochrony zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] , w szczególności naruszy walory krajobrazowe tego terenu oraz spowoduje naruszenie równowagi biologicznej i wyznaczenie nowej linii zabudowy w strefie nadbrzeżnej jeziora [...]. Ponadto organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja stanowić będzie zagrożenie dla równowagi przyrodniczej i właściwego stanu ochrony siedliska przyrodniczego chronionego na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] (kod obszaru: [...]). Wojewoda [...] wskazał, że obszar ten został włączony do sieci Natura 2000 ze względu na ochronę m. in. zimorodka i orlika krzykliwego, a realizacja przedsięwzięcia, stanowiąc precedens do dalszej zabudowy brzegów jeziora [...] , skutkować może zmniejszeniem areału żerowiskowego tych gatunków ptaków oraz być czynnikiem płoszącym uniemożliwiającym im żerowanie.

Zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. złożyła E. C. .

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, rozpoznając zażalenie stwierdził, że w toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] wydał rozporządzenie nr [...] z dnia [...].08.2007r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] (Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...]). Ponieważ są to przepisy prawne obowiązujące w dacie orzekania przez organ II instancji, znajdują one zastosowanie przed tym organem. Ponadto w toku postępowania odwoławczego weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Postanowienie organu I instancji wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 października 2008 r., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (mowa o obszarach położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że działka inwestycyjna nr ew. [...] , położona w obrębie N., gmina P., położona jest w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] , dla którego zgodnie z art. 35 w zw. z art. 21 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 ze zm.), obowiązującym aktem prawnym jest rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...]. Analizowany teren leży ponadto w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 [...] (kod obszaru: [...]), wyznaczonego w ramach sieci Natura 2000.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie istotne było wyjaśnienie przez organ uzgadniający, czy planowana inwestycja, nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst. jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), wynikającymi z ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] , w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody, oraz wyznaczenia obszaru Natura 2000 [...] , w stosunku do którego obowiązuje zakaz określony w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

- pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, lub

- wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

- pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Odnosząc się do stanowiska organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że analiza przepisów ustawy o ochronie przyrody wskazuje, że podstawą ograniczeń mogą być wyłącznie zakazy wymienione w tej ustawie i właściwe dla danej formy ochrony przyrody. Przepisy ustawy o ochronie przyrody pozwalają na wprowadzenie w akcie prawa miejscowego o ustanowieniu zespołu przyrodniczo - krajobrazowego zakazów, przy czym art. 45 ust. 1 w zw. z art. 44 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wyznacza jednocześnie "górną granicę" zakazów, które mogą zostać wprowadzone w stosunku do danego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego w drodze uchwały (przed 1.08.2009 r. także rozporządzeniem właściwego wojewody) rady gminy.

Katalog przedmiotowych zakazów, zawarty w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jest zamknięty i po wprowadzeniu do odpowiednich aktów prawa miejscowego ma charakter prawa powszechnie obowiązującego.

Katalog zakazów obowiązujących na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] i odstępstw od nich został wyszczególniony w § 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] . Zgodnie z § 1 wymienionego przepisu w stosunku do zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] obowiązują następujące zakazy:

1. niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obszaru;

2. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym albo budową, odbudową utrzymywaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

3. uszkadzania i zanieczyszczania gleby;

4. dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody albo racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

5. likwidowania, zasypywania i przekształcania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno - błotnych;

6. wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia użytkowanych gruntów rolnych;

7. zmiany sposobu użytkowania ziemi;

8. wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

9. umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia nor, legowisk zwierzęcych oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

10. umieszczania tablic reklamowych.

Zakazy, o których mowa powyżej, w myśl § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, nie dotyczą:

1. prac wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody po uzgodnieniu z Wojewodą [...];

2. realizacji inwestycji celu publicznego po uzgodnieniu z Wojewodą [...];

3. zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa;

4. likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przedstawiona przez organ I instancji argumentacja nie stanowi wystarczającej przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ ten nie powołał się bowiem na przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które uzasadniałyby odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Konsekwencją niezastosowania przepisów prawa materialnego, odnoszących się do przedmiotu sprawy, był z kolei brak dokonania koniecznych ustaleń faktycznych, od których zależne jest zastosowanie tego prawa i błędne uzasadnienie postanowienia (art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.). Jednocześnie organ I instancji nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, iż realizacja planowej inwestycji naruszy art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w związku z zamiarem jej realizacji w granicach OSO Natura 2000 [...] .

Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazał jednocześnie, że w przypadku pokrywania się, tak jak w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, obszarowych form ochrony, o których mowa w art. 6 pkt 1-4 i 7-9 ustawy o ochronie przyrody, i obszaru (-ów) Natura 2000, przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających te obszary.

Organ odwoławczy po analizie akt sprawy pod kątem zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z § 3 ust. 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] , stwierdził, że planowana inwestycja będzie naruszała zakaz określony w punkcie 7 przedmiotowego przepisu, tj. zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi.

Obowiązujący w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi odnosi się do funkcji, celu, dla którego dany obszar jest używany. Pewien typ użytkowania ziemi może mieć miejsce na pojedynczym lub więcej niż jednym fragmencie danego obszaru, natomiast kilka typów użytkowania ziemi może występować na tym samym fragmencie danego obszaru. Przez zmianę sposobu użytkowania ziemi należy z kolei rozumieć wszelkiego rodzaju czynności, jednorazowe lub ciągłe, na skutek których ustaje dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru, a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany poprzez wprowadzenie zmian.

Organ powołując się na dane zawarte na kopii mapy ewidencyjnej, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wskazał, że wnioskowany teren inwestycji został sklasyfikowany jako grunty rolne klasy VI oraz pastwiska stałe (PS VI). Wobec powyższego, lokalizacja inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie działki nr ew. [...] , położonej w obrębie N. , gmina P. spowoduje zmianę użytkowania ziemi. Dopuszczenie na tym terenie projektowanej zabudowy stanowić będzie również zmianę przeznaczenia gruntu z rolniczego na zabudowę letniskową. Nie zachodzą jednocześnie okoliczności wymienione w § 3 ust. 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] .

Z uwagi na wyżej dokonane ustalenia, organ uznał, iż w tej sytuacji nie jest celowe prowadzenie postępowania mającego określić wpływ planowanej inwestycji na obszar Natura 2000.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. wniosła E. C. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie § 3 ust, 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] w związku z art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 140 kc, poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że budowa budynku rekreacji indywidualnej o pow. 36 m² na działce nr [...] o pow. o,41 ha spełnia przesłanki zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi. W ocenie skarżącej zakaz wynikający z § 3 ust, 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. ogranicza właściciela gruntu w prawie zabudowy nieruchomości znajdującej się na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego podczas gdy ta forma ochrony nie wprowadza ustawowego zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych.

Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 106 § 4 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i pominięciu słusznego interesu obywatela,

3. art. 124 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., gdyż organ nie wskazał w uzasadnieniu na podstawie jakich faktów i dowodów uznał, że budowa budynku rekreacji indywidualnej zmienia sposób użytkowania ziemi,

4. art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 12 k.p.a. z uwagi na rozstrzygnięcie zażalenia z ponad 4-letnim przekroczeniem ustawowego terminu rozpoznania zażalenia, co skutkuje utratą zaufania skarżącej do władzy publicznej.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r., którym uchylono postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. i odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...] , położonej w obrębie N. , gmina P. .

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody - zalicza się m. in. zespoły przyrodniczo-krajobrazowe.

W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] .

Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - według art. 43 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880, ze zm.) – są to fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne. Ustanowienie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje w drodze uchwały rady gminy (do dnia 1 sierpnia 2009 r. w drodze rozporządzenia wojewody albo uchwały rady gminy, jeżeli wojewoda nie ustanowił tej formy ochrony przyrody), która określa nazwę danego obiektu lub obszaru, jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1 (art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody).

Art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w zespole przyrodniczo-krajobrazowym. Art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że w zespole przyrodniczo-krajobrazowym może być wprowadzony m.in. zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi. Zakaz ten został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]).

Z ustaleń organu dokonanych w oparciu o kopię mapy ewidencyjnej, której oryginał przyjęty został do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika, że teren planowanej inwestycji, to grunty rolne klasy VI oraz pastwiska stałe (PS VI). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266, ze zm.) gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Zatem teren działki inwestycyjnej, to grunt rolny.

W orzecznictwie przyjmuje się, że zakres określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] zakazu dokonywania zmian sposobu użytkowania ziemi winien być ustalony w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., II OSK 169/09, Lex nr 597346, wyrok WSA w W-wie z dnia 29 września 2008 r., IVSA/Wa 952/08, Lex nr 517964). Zgodnie z treścią art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Przy czym użycie w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. sformułowania "zmiana sposobu użytkowania ziemi", a nie "zmiana sposobu użytkowania gruntu" nie ma istotnego znaczenia, gdyż pojęcia "ziemia" i "grunt" są w istocie pojęciami tożsamymi. Obecnie teren działki inwestycyjnej (grunt, ziemia znajdujące się na niej) użytkowany jest w sposób rolniczy, co wynika z charakteru tych gruntów, jako użytków rolnych.. Nawet jeżeli na nieruchomości obecnie nie jest prowadzona działalność rolnicza, pozostaje to bez wpływu na charakter tych gruntów, jako gruntów rolnych. Zmiana sposobu rolniczego użytkowania gruntów polega na podjęciu na nieruchomości działań sprowadzających się do rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Wybudowanie na przedmiotowej nieruchomości budynku rekreacji indywidualnej, spowoduje na części nieruchomości zmianę sposobu użytkowania ziemi z rolniczego na rekreacyjny. Rekreacyjne użytkowanie nieruchomości, pozbawi ją częściowo dotychczasowego rolniczego sposobu użytkowania ziemi, czym naruszy zakaz wynikający z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Jednocześnie należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania odstępstwa od zakazów wyszczególnionych w § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, o których mowa w § 3 ust. 2 tego rozporządzenia.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że w/w rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] nie zawiera bezwzględnego zakazu zabudowy w obszarze tego zespołu. Zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie dotyczyłby np. inwestycji o charakterze siedliska, gdyż grunt pod taką zabudową nie utraciłby charakteru rolnego stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W skład obszaru zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...] mogą wchodzić również działki o charakterze budowlanym, wybudowanie na nich budynku mieszkalnego nie wpłynie na zmianę sposobu użytkowania ziemi na tych nieruchomościach.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenie prawa własności skarżącej wynika z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, która w art. 45 ust. 1 pkt 7 przewiduje, że w stosunku do zespołu przyrodniczo-krajobrazowego może być wprowadzony zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi. Z upoważnienia ustawowego zakaz ten został wprowadzony w zespole przyrodniczo-krajobrazowym [...] na podstawie rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.