Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1510/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 8, art. 40 ust. 2 pkt 2,3,4
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 5 lutego 2020 r. nr XVIII/323/2020 w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajmowanie pasa drogowego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 5 lutego 2020 r. nr XVIII/323/2020 w całości.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Dąbrowie Górniczej, zaskarżoną uchwałą, Nr XVIII/323/2020, z 5 lutego 2020 r. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068., dalej: u.d.p., ustawa) zmieniła uchwałę, nr XXXV/680/04 z 30 grudnia 2004 r. Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej w sprawie ustalenia dla dróg, których zarządcą jest Prezydent Miasta, wysokości stawek opłaty za zajmowanie pasa drogowego w celu umieszczania urządzeń i obiektów nie związanych z funkcjonowaniem dróg oraz reklam.

Na powyższą uchwałę, Wojewoda Śląski (dalej: organ nadzoru), na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości jako sprzecznej z art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja),

W skardze, organ nadzoru wskazał, że postanowienia zawarte w zaskarżonej uchwale w sposób istotny naruszają ww. przepisy ustawy o drogach publicznych.

Przypomniał, ze stosownie do treści art. 40 ust. 8 u.d.p. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Z kolei, z art. 40 ust. 1 i ust. 2 wynika, że stawki opłat za zajecie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymagają zezwolenia w drodze decyzji administracyjnej i mają dotyczyć: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Z kolei, przepis art. 40 ust. 8 u.d.p. zawiera szczegółowe upoważnienie ustawowe, określające materię, jaką pozostawiono do uregulowania w niniejszej uchwale.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, realizując przysługujące mu kompetencje powinien ściśle uwzględniać wytyczne, zawarte w upoważnieniu kompetencyjnym oraz wypełnić w całości delegację ustawową. Przekroczenie kompetencji lub jej niewypełnienie przez Radę przy podejmowaniu ww. uchwały stanowi istotne naruszenie prawa.

Wojewoda stwierdził, że Rada Miasta Dąbrowa Górnicza - realizując delegację ustawową określoną w art. 40 ust. 8 u.d.p., powinna uregulować stawki opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-4 ustawy w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej; tj. stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy w stosunku do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej oraz stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy w stosunku do obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Ustawodawca przewidział w art. 40 ust. 8 ustawy za zajęcie pasa drogowego przez te obiekty i urządzenia, w każdym wskazanym celu, preferencyjne stawki maksymalne.

Z przepisu art. 40 ust. 8 zd. 2 u.d.p. wynika, że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. Ustawodawca obliguje przy tym organ stanowiący do kompleksowego określenia stawek opłat, jakie będą pobierane, zgodnie z wymogiem ustawy o drogach publicznych.

Tymczasem Rada nie wypełniła delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 zd. 2 ustawy, nie określiła bowiem stawki opłaty w odniesieniu do:

- obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy (umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam);

- obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy (zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy).

Organ nadzoru zauważył, że regulacja zawarta w uchwale zmienianej nie zawiera ww postanowień.

Ponadto, Rada nie wypełniła prawidłowo delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 zd. 2 u.s.g. w zakresie uregulowania stawki opłaty w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy (umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego). W § 1 pkt 3 kwestionowanej uchwały Rada postanowiła nadać § 1 pkt 8 uchwały zmienianej następujące brzmienie:

"8. Stawka opłaty rocznej za 1 m2 zajęcia wynikającego z umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej - 20,00 zł"

Tym samym Rada określiła stawkę opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 u.s.g. w odniesieniu do urządzeń i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej. Zdaniem organu nadzoru Rada była uprawniona do określenia stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy wyłącznie za urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej.

Organ zauważył, że w art. 40 ust. 8 u.s.g. mowa zarówno o obiekcie i urządzeniu infrastruktury telekomunikacyjnej, przy czym pojęć tych nie należy utożsamiać - czym innym jest bowiem obiekt telekomunikacyjny, a czym innym urządzenie telekomunikacyjne. Przepis art. 40 ust. pkt 2 ustawy wyraźnie odsyła do umieszczania w pasie drogowym wyłącznie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, zatem uchwalenie przez Radę stawki opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy w odniesieniu do urządzeń i obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej uznać należy za nieprawidłowe i stanowiące naruszenie art. 40 ust. 8 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Organ nadzoru podkreślił, że ustalone przez Radę stawki opłat za zajęcie pasa drogowego są podstawą do ustalania opłaty za zajęcie pasa drogowego, czego dokonuje zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnych (art. 40 ust. 11 w zw. z ust. 3 ustawy). Z tego też względu szczególnie istotne jest, by nie pojawiały się wątpliwości przy stosowaniu przepisów przedmiotowej uchwały w zakresie podstawy do zastosowania niższych stawek opłat.

Nieuregulowanie przez Radę Miasta Dąbrowa Górnicza stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej ani stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w art. 40 ust 2 pkt 1-3 ustawy dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, a także nieprawidłowe uregulowanie stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej jest równoznaczne z tym, że Rada nie wypełniła upoważnienia wynikającego z art. 40 ust. 8 ustawy w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy w związku z art. 7 Konstytucji RP, co stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w całości.

Organ nadzoru wskazał również na inne wady, którymi dotknięta jest sporna uchwała. W szczególności, zauważył, że § 1 pkt 3 lit. b i c oraz § 1 pkt 4 uchwały wykracza poza delegację ustawową i stanowi niedopuszczalną modyfikację art. 40 ust. 5 u.d.p.

Rada w § 1 pkt 3 i 4 kwestionowanej uchwały wskazała sposób obliczenia opłaty, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 40 ust. 8 ustawy, na podstawie którego, Rada jest uprawniona jedynie do określenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, a ponadto jest powtórzeniem przepisu art. 40 ust. 5 ustawy. Organ nadzoru zauważył ponadto, iż przyjmując, że za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy (wliczając każdy rozpoczęty miesiąc) umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, Rada dokonała nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 40 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym łub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim.

W ocenie organu nadzoru, powyżej opisane uchybienia w przedmiotowej uchwale należy zaliczyć do kategorii istotnych naruszeń prawa. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Istotne naruszenie prawa w uchwale to takie naruszenie, które powoduje, że akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, sprzeczność ta jest oczywista i bezpośrednia, i wynika wprost z porównania treści przepisu z ocenianą regulacją, co nastąpiło w niniejszej sprawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2197/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 859/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 693/18; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Dąbrowie Górniczej, uznała zarzuty Wojewody za niezasadne i wniosła o oddalenie skargi. Z ostrożności wskazała, że zarzuty niewypełnienia delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 zd. 2 u.d.p. dotyczą ustawy zmienianej, a nie zmieniającej, natomiast nieważnością mogą być dotknięte jedynie postanowienia zawarte w § 1 pkt 3 i 4 uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Według art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), w tym także na akty uchwalane przez organy stanowiące gmin.

Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Jednak nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 u.s.g.). Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 u.s.g., stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762).

Przedmiotem skargi i kontrolą Sądu objęta została uchwała Nr XVIII/323/20 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z 5 lutego 2020 r. zmieniająca uchwałę nr XXXV/680/04 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajmowanie pasa drogowego w celu umieszczania urządzeń i obiektów nie związanych z funkcjonowaniem dróg oraz reklam. Zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (§ 3 uchwały).

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia uchwały lub zarządzenia. W przedmiotowej sprawie, w ustawowym terminie organ nadzoru nie podjął czynności nadzorczych zmierzających do stwierdzenia nieważności przepisów uchwały, które weszły w życie i były stosowane. Organ nadzoru zaskarżył sporną uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g..

Uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Ani przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie wprowadzają innych kryteriów oceny sądu niż zgodność zaskarżonego aktu organu gminy z przepisami prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.

W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Zatem sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia (por: m.in. wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007, sygn. IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813).

Jak już wskazano, zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, są ustanawiane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Powyższe oznacza, że materia prawa miejscowego nie może wykraczać poza zakres upoważnienia ustawowego i musi być zgodna z treścią przepisów ustawy upoważniającej oraz pozostawać w zgodzie z treścią innych ustaw i przepisów wykonawczych. Materia prawa miejscowego może jedynie uzupełniać regulacje ustawowe wyłącznie w kwestiach wyraźnie wskazanych w upoważnieniu. Przekroczenie granic zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, zawsze stanowi istotne naruszenie prawa, nawet wówczas, gdy jest wynikiem błędnej wykładni przepisu upoważniającego lub dążeniem organu stanowiącego do osiągnięcia rezultatów moralnie (społecznie) uzasadnionych.

Odnosząc się do zarzutów skargi, iż Rada Miejska w Dąbrowie Górniczej w sposób nieprawidłowy uregulowała stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest Prezydent Miasta, w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, należy zgodzić się z argumentacją organu nadzoru.

W myśl art. 40 ust 1 u.d.p, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Zgodnie z art. 40 ust. 2 u.d.p., zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

W myśl natomiast art. 40 ust 8 u.d.p. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Wojewoda trafnie zauważył, że realizacja dyspozycji z art. 40 ust. 8 u.d.p. wymaga określenia stawek opłat w odniesieniu do wszystkich przewidzianych przez przepis ustawy możliwości zajęcia pasa drogowego w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, przy czy pojęć tych nie należy utożsamiać, bowiem czym innym jest obiekt telekomunikacyjny, a czym innym jest urządzenie telekomunikacyjne. Tymczasem kwestionowane postanowienia zaskarżonej uchwały nie dokonują ich rozróżnienia. Roczna stawka opłaty odnosi się wyłącznie do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zatem niedopuszczalne jest objęcie jej zakresem również obiektów. Z kolei, dzienne stawki odnoszą się do obiektów, zatem te regulacje nie mogą się odnosić także do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ nadzoru słusznie zarzucił, że wprowadzone zaskarżoną uchwałą zmiany pozostają w sprzeczności z wyraźną i jednoznaczną regulacją ustawową.

Nieuregulowanie przez Radę Miasta Dąbrowa Górnicza stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej ani stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w art. 40 ust 2 pkt 1-3 ustawy dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, a także nieprawidłowe uregulowanie stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej jest równoznaczne z tym, że Rada nie wypełniła upoważnienia wynikającego z art. 40 ust. 8 ustawy w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy w związku z art. 7 Konstytucji RP, co stanowi istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru słusznie zauważył przy tym, że sposób obliczenia wysokości rocznych składek określony w uchwale, nie odpowiada regulacji zawartej w art. 40 ust. 5 u.d.p.

Jednocześnie przepis art. 40 ust. 8 u.d.p. obliguje do kompleksowego określenia stawek opłat, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-4 ustawy. Z tej przyczyny niezbędne jest stwierdzenie nieważności niniejszego aktu w całości.

Podsumowując Sąd podziela w pełni stanowisko organu nadzoru przedstawione w skardze oraz jego obszerną argumentację.

Wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, zakwestionowane regulacje należy zaliczyć do istotnych naruszeń prawa stanowiących podstawą dla stwierdzenia nieważności spornej uchwały w całości. Uchwała Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej, Nr XVIII/323/2020, z 5 lutego 2020 r. narusza prawo w istotny sposób, bowiem jej postanowienia są sprzeczne z ustawą i jako takie nie mogą się ostać.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

46