Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 201/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 3c
journal: Dz.U. 2020 poz 1406
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna w K. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2020 r. A. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (dalej jako "Skarżąca" lub Spółka"), skierowała do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Organ" lub "Dyrektor KIS") wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia czy momentem powstania przychodu z tytułu otrzymanych tantiem jest dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta) oraz czy wystawiając w walutach obcych faktury z tytułu udzielania Licencji na Produkty, Spółka powinna dokonać przeliczenia według kursu średniego danej waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez spółkę faktury VAT.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego tez? pismem z 22 października 2020 r., (znak: [...]) Organ wezwał Skarżącą do jego uzupełniania.

Skarżąca uzupełniła wniosek w dniu 3 listopada 2020 r.

We wniosku skierowanym do Organu Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Skarżąca powstała w wyniku połączenia w trybie art. 492 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j w Dz.U. z 2019 r. poz. 505, ze zm.), tj. w drodze przejęcia A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "Spółka przejmowana") przez przeniesienie całego majątku Spółki przejmowanej na S. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako "Spółka przejmująca") z podwyższeniem kapitału zakładowego Spółki przejmującej i przydzielenia akcji serii G w kapitale zakładowym Spółki przejmującej wspólnikom Spółki przejmowanej proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów w kapitale zakładowym Spółki przejmowanej. W wyniku połączenia Spółka przejmująca zmieniła nazwę na nazwę Skarżącej.

Skarżąca prowadzi działalność w branży gier komputerowych jako wydawnictwo różnorodnych gier (oprogramowania gier) przeznaczonych na konsole oraz komputery osobiste (dalej jako "Produkty"). Produkty Spółki dedykowane są zarówno na rynek polski jak i zagraniczny.

W ramach prowadzonej działalności Spółka zawarła i zamierza w przyszłości zawierać umowy (licencyjne/dystrybucyjne), na podstawie których podmioty zajmujące się dystrybucją gier (dalej jako "Kontrahenci" lub łącznie ze Skarżącą jako "Strony") są/będą uprawnione do korzystania z Produktów na określonych polach eksploatacji (dalej jako "Umowy"). Obecnie obowiązujące Umowy zostały zawarte z Kontrahentami mającymi siedziby zarówno w Polsce jak i za granicą (m.in. w [...], [...], [...] oraz [...]). Umowy są/będą zawierane na czas nieokreślony jak również na czas określony (np. 24 miesiące), z możliwością przedłużenia po upływie okresu obowiązywania.

Przedmiotem Umów jest/będzie (z uwzględnieniem pozostałych postanowień Umów) udzielenie przez Skarżącą na rzecz Kontrahentów niewyłącznego, odpłatnego, co do zasady nieprzenoszalnego prawa i licencji do udzielania sublicencji, rozpowszechniania (dystrybucji), promowania i wprowadzania do obrotu Produktów wydawanych przez Spółkę (dalej jako "Licencje"). Na podstawie zawieranych Umów Kontrahenci będą uprawnieni m.in. do zwielokrotnienia oraz rozpowszechniania (dystrybucji) Produktów Spółki w formie cyfrowej za pośrednictwem swoich kanałów sprzedaży, w szczególności poprzez udostępnianie Produktów na platformach oraz w sklepach internetowych, a także fizycznych punktach sprzedaży. W niektórych przypadkach Kontrahenci będą również uprawnieni do udzielania dalszej licencji (sublicencji) swoim partnerom biznesowym, którzy będą oferować Produkty Skarżącej za pośrednictwem swoich kanałów sprzedażowych. Prawa autorskie i wszystkie związane z Produktami prawa własności intelektualnej pozostają przy Spółce.

Ponadto, w ramach zawartych/zawieranych Umów Spółka udziela/będzie udzielać na rzecz Kontrahentów niewyłącznego, nieodpłatnego, nieprzenoszalnego prawa i licencji do sublicencjonowania, używania, reprodukowania i rozpowszechniania materiałów marketingowych Skarżącej w celu promowania i wprowadzania na rynek Produktów dla nabywców końcowych i partnerów dystrybucyjnych Kontrahentów, w celu zwiększenia obrotów ze sprzedaży Produktów.

Dodatkowo, niektóre Umowy zobowiązują Spółkę do udzielenia wsparcia (m.in. technicznego) końcowym użytkownikom Produktów (klientom Kontrahentów), które polega m.in. na przyjmowaniu zgłoszeń dotyczących błędów w działaniu oprogramowania/Produktów, a następnie udostępnianiu aktualizacji Produktów, po usunięciu zgłaszanych błędów. Aktualizacje te mogą obejmować również poprawki błędów, o których Spółka dowiedziała się niezależnie od otrzymywanych zgłoszeń od klientów Kontrahentów jak również na dostarczaniu nowych wersji oprogramowania.

W związku z realizacją Umów Spółka uzyskuje/zamierza uzyskiwać wynagrodzenie z tytułu udzielonych Licencji w postaci tantiem (wielkość wynagrodzenia jest uzależniona od wielkości sprzedaży licencjonowanych Produktów zrealizowanej przez danego Kontrahenta). Wynagrodzenie Spółki stanowi określony w Umowie procentowy udział w przychodach ze sprzedaży Produktów, po uwzględnieniu poniesionych przez Kontrahenta kosztów dystrybucji Produktów (uzgodnionych przez Strony Umowy).

Informacje o wynikach sprzedaży Skarżąca uzyskuje/będzie uzyskiwać na podstawie raportów sprzedaży sporządzonych przez Kontrahentów za dany okres rozliczeniowy (dalej: Raport).

W oparciu o przedstawione/udostępnione Spółce Raporty kalkulowane są tantiemy (wynagrodzenie należne Spółce). Przy czym, w Umowach zawieranych z poszczególnymi Kontrahentami zostały przewidziane różne terminy, w których Raporty będą przesyłane/udostępniane, np. 15, 30 czy 45 dni od zakończenia danego okresu rozliczeniowego. Umowy różnią się/będą się różnić również długością okresów rozliczeniowych. Co do zasady, są to okresy miesięczne, jednakże część Umów przewiduje/będzie przewidywać rozliczenia kwartalne. Co do zasady Raporty przesyłane/udostępniane są/będą niezwłocznie po ich sporządzeniu przez Kontrahenta, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Spółka nie ma możliwości wcześniejszego uzyskania Raportu z uwagi na ograniczenia techniczne, osobowe, lokalne regulacje prawno-podatkowe, konieczność zebrania szczegółowych danych o wynikach sprzedaży (często w odniesieniu do sprzedaży realizowanej jednocześnie w wielu krajach), jak również inne, nieznane Spółce okoliczności występujące po stronie Kontrahentów. Jednocześnie, do momentu otrzymania Raportów, Spółka nie zna i nie ma innej możliwości ustalenia wielkości sprzedaży Produktów zrealizowanej przez Kontrahentów. W konsekwencji, nie jest w stanie samodzielnie określić wielkości tantiem (wynagrodzenia należnego Spółce od danego Kontrahenta).

Większość Kontrahentów Skarżącej stanowią dystrybutorzy gier komputerowych z krajów UE oraz spoza UE, w tym światowi liderzy na rynku dystrybucji gier komputerowych. Współpraca z takimi podmiotami opiera się o jednolite, ogólnie znane i przyjęte warunki oraz niepodlegające negocjacjom postanowienia umowne. Podmioty te zawierają umowy z setkami, a nawet tysiącami wydawców i producentów gier komputerowych z całego świata. W związku z czym, nie jest możliwa każdorazowa zmiana postanowień umów w zależności od indywidualnych potrzeb drugiej strony. W konsekwencji, zawarte/zawierane Umowy nie przewidują możliwości zmiany przyjętego modelu rozliczeniowego, w tym sposobu raportowania wyników sprzedaży.

Na podstawie otrzymanych Raportów Spółka wystawia faktury na rzecz danego Kontrahenta. Przy czym, niektóre Umowy zawierają zastrzeżenia w zakresie minimalnej wartości wynagrodzenia (tantiem), poniżej której wynagrodzenie należne Spółce za dany okres rozliczeniowy nie jest wypłacane. W konsekwencji, jeżeli kwota należnego Spółce wynagrodzenia za dany okres rozliczeniowy nie przekroczy ustalonej w Umowie minimalnej wartości (np. 500 USD), będzie ona uwzględniona na fakturze w kolejnym okresie rozliczeniowym.

W zależności od uzgodnień z danym Kontrahentem, płatności z tytułu tantiem dokonywane są na rzecz Skarżącej w następujący sposób:

1. po otrzymaniu przez Kontrahenta faktury wystawionej przez Spółkę. Przy tym, w niektórych umowach zostały/będą określone maksymalne terminy zapłaty wynagrodzenia z tytułu wystawionych faktur, które wynoszą/będą wynosić, np. 15, 30 albo 40 dni od dnia otrzymania faktury przez Kontrahenta, albo

2. bezpośrednio na podstawie Raportu sporządzanego przez danego Kontrahenta. W tym przypadku, faktura dokumentująca sprzedaż w danym okresie rozliczeniowym jest wystawiana przez Spółkę niezwłocznie po pobraniu Raportu z platformy danego Kontrahenta.

Spółka otrzymuje płatności zarówno w złotych jak i w walutach obcych – najczęściej jest/będzie to euro albo dolar amerykański.

Skarżąca podlega i w momencie zaistnienia zdarzenia przyszłego, będzie podlegać w Polsce obowiązkowi podatkowemu od osób prawnych od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka jest także oraz będzie w momencie zaistnienia zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce.

W związku z powyższym opisem Skarżąca przedstawiła Organowi następujące pytania:

1. czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym momentem powstania przychodu z tytułu otrzymanych tantiem (powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych) jest dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta)?

2. czy wystawiając w walutach obcych faktury z tytułu udzielania Licencji na Produkty, Spółka powinna dokonać przeliczenia według kursu średniego danej waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT?

Ad. 1 Według Skarżącej, momentem powstania przychodu z tytułu otrzymanych tantiem (powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych) jest dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta).

Ad. 2 Według Skarżącej, wystawiając w walutach obcych faktury z tytułu udzielania Licencji na Produkty, Spółka powinna dokonać przeliczenia według kursu średniego danej waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2020 r. (znak: [...]) Dyrektor KIS stwierdził, iż w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Skarżącej w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Organ powołał następującą argumentację.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. w Dz.U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm., dalej jako "ustawa o CIT"), przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Zdaniem Organu, należało zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. W ocenie Dyrektora KIS, ma to miejsce również w sytuacji, gdy skutkiem wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar, powstaje roszczenie osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny. W ocenie Organu przychody są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT.

Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo;

2) uregulowania należności.

Organ stwierdził, iż z powołanej regulacji wynika, że jeżeli nawet nie nastąpiło jeszcze wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego lub przynajmniej częściowe wykonanie usługi, ale miało miejsce wystawienie faktury, względnie uregulowanie należności – to z tym dniem podatnik obowiązany jest wykazać przychód. Jednocześnie, w art. 12 ust. 3c-3f ustawy o CIT, ustawodawca przewidział wyjątki od powyższej zasady ogólnej.

Stosownie do art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego (art. 12 ust. 3d ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 12 ust. 3f ustawy o CIT, za datę powstania przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych uważa się moment realizacji tych praw. W myśl natomiast art. 12 ust. 3e ww. ustawy, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Organ stwierdził, iż w celu określenia momentu powstania przychodu u Skarżącej w stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku, należy rozstrzygnąć, który z wymienionych przepisów znajdzie zastosowanie odnośnie przedstawionej w nim sytuacji.

Stosownie do powołanego art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, w przypadku świadczenia usług, zasadą generalną jest, że przychód podatkowy powstaje w dniu wykonania usługi jednak nie później niż w dniu wystawienia faktury lub w dniu otrzymania zapłaty za wykonaną usługę. Jeżeli jednak strony transakcji postanowią, że usługa zostanie rozliczana w okresach rozliczeniowych i będzie to postanowienie odzwierciedlone w umowie lub na fakturze, to za datę powstania przychodu – zgodnie z powołanym powyżej art. 12 ust. 3c ustawy o CIT – uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Analizując wspomniany przepis Organ wskazał, iż należy zauważyć, że dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie, ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług, strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie, wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły, okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT, okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok, w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności. Natomiast zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN) "okres" to m.in. "czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg", "rozliczeniowy" to m.in. "dotyczący rozliczenia – uregulowania wzajemnych należności", "rozliczenie" to "uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.". Tym samym pojęcie "okres rozliczeniowy" oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok. Zatem w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Organ wskazał, iż podstawą "przejścia" autorskich praw majątkowych jest art. 41 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. w Dz. U z 2019 r., poz. 1231), który przewiduje możliwość zawarcia umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowy o korzystanie z utworu jako licencji.

Organ wskazał także, że prawo do korzystania z wynalazku, używania znaku towarowego czy utworu objętego prawami autorskimi stanowi prawo majątkowe. Jeśli zatem umowa zobowiązująca przewiduje przeniesienie, w sposób definitywny, ogółu własności praw do korzystania z utworów czy praw własności przemysłowej, przychód powstanie w oparciu o art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT. Natomiast w sytuacji, w której umowa przewiduje najem takich praw, użytkowanie lub przeniesienie części z tych praw, zastosowanie mogą znaleźć inne przepisy z katalogu art. 12 ust. 3c-3e ustawy o CIT.

Organ przywołał definicję PWN zgodnie z którą, usługa to: "działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób". Również ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. w Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.) w art. 8 przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę w jakiej dokonano czynności prawnej.

Zdaniem Organu z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika m.in., że Skarżąca udziela na rzecz kontrahentów niewyłącznego, odpłatnego, co do zasady nieprzenoszalnego prawa i licencji do udzielania sublicencji, rozpowszechniania (dystrybucji), promowania i wprowadzania do obrotu produktów wydawanych przez Spółkę. Na podstawie tych umów kontrahenci są uprawnieni do zwielokrotniania oraz rozpowszechniania produktów Spółki za pośrednictwem swoich kanałów sprzedaży, jednak prawa autorskie i wszystkie związane z produktami prawa własności intelektualnej pozostają przy Skarżącej. Taki opis sprawy wskazuje zatem, że nie dochodzi do definitywnego rozporządzenia prawami autorskimi Skarżącej, prawa te nie są zbywane a jedynie na podstawie stosownych umów udostępniane do określonego umownie użytkowania tj. wykorzystania. W świetle powyższego takie przekazanie do użytkowania autorskich praw majątkowych powinno być utożsamiane

z usługową działalnością Skarżącej. Mając na uwadze to, że udzielanie licencji (świadczenie usługi) rozliczane jest w miesięcznych lub kwartalnych okresach rozliczeniowych, powinno to skutkować odpowiednim zastosowaniem przepisu art. 12 ust. 3c ustawy o CIT tj. wykazaniem przychodu w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Organ stwierdził, iż z literalnego brzmienia art. 12 ust. 3c ustawy o CIT wynika bowiem, że momentem powstania przychodu z tytułu usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych jest ostatni dzień okresu rozliczeniowego, a nie dzień rozliczenia usługi przez kontrahentów.

Zdaniem Organu, w tym miejscu nie ma znaczenia fakt, że jak wskazuje Skarżąca, do momentu otrzymania Raportów, Spółka nie zna i nie ma innej możliwości ustalenia wielkości sprzedaży Produktów zrealizowanej przez Kontrahentów. W konsekwencji, nie jest w stanie samodzielnie określić wielkości tantiem. Skoro bowiem Spółka zawiera z Kontrahentami umowy licencyjne, na podstawie których udziela swoim kontrahentom praw i licencji do udzielania sublicencji, rozpowszechniania (dystrybucji), promowania i wprowadzania do obrotu Produktów wydawanych przez Spółkę i określa w tych umowach konkretne okresy rozliczeniowe, to okresy te będą wyznaczały moment powstania przychodu uzyskanego z tantiem. Jednocześnie zauważyć należy, że Skarżąca zawierając umowy z kontrahentami winien tak ukształtować ich treść, aby możliwym było wywiązanie się z ciążących na Skarżącej obowiązków podatkowych. "Techniczne" aspekty rozliczenia, związane z przesłaniem stosownych raportów sprzedażowych przez kontrahentów, w tym również data zapłaty oraz dzień wystawienia faktury, pozostaną bez znaczenia dla momentu wykazania przychodu z tytułu udzielonych licencji. Podsumowując, stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, prawidłowym momentem rozpoznania przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy o CIT, jest moment wystawienia faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta), należało uznać za nieprawidłowe.

Dyrektor KIS przechodząc do kwestii związanej ze sposobem przeliczenia kursu w przypadku wystawiania faktur w walucie obcej, wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o CIT, przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Zdaniem Organu, skoro w opisywanej sprawie Skarżąca zobowiązana jest do rozpoznania przychodu z tytułu otrzymanych tantiem w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, powinien zastosować kurs waluty ogłoszony przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego, poprzedzającego dzień powstania przychodu, tj. jak wskazano powyżej, ostatni dzień okresu rozliczeniowego.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Organu, stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym przeliczenia przychodu na złote Spółka powinna dokonać według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta), jest nieprawidłowe.

W dniu 22 stycznia 2021 roku, Skarżąca wniosła za pośrednictwem Organu skargę na przedmiotową interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając jej :

1.naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 12 ust. 3c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako "ustawa o CIT") poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania tego przepisu polegającą na przyjęciu, że Spółka świadczy usługi rozliczane w miesięcznych/kwartalnych okresach rozliczeniowych oraz winna wykazać przychód w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinna prowadzić do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy będzie miała zastosowanie zasada ogólna wyrażona w art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy o CIT - tj. momentem powstania przychodu z tytułu otrzymywanych przez Spółkę tantiem jest/będzie dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT (na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez Kontrahenta);

- art. 12 ust. 2 ustawy o CIT poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że w związku z otrzymywaniem tantiem z tytułu udzielenia Licencji na Produkty, właściwym dla przeliczenia przychodu w walutach obcych jest/będzie kurs waluty ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień danego okresu rozliczeniowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wnioski, że w przedmiotowych okolicznościach Spółka powinna dokonać przeliczenia przychodu z tytułu otrzymywanych tantiem według kursu średniego danej waluty obcej ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez Spółkę faktury VAT.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14b § 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako "Ordynacja podatkowa") poprzez dokonanie nieuprawnionej ingerencji w przedstawiony we Wniosku o wydanie Interpretacji stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), polegającej na nieuwzględnieniu w kontekście art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy CIT istotnych okoliczności dla dokonania prawidłowej oceny, w szczególności specyfiki prowadzonej działalności przez Spółkę, jej pozycji negocjacyjnej w procesie zawierania umów licencyjnych/dystrybucyjnych z Kontrahentami oraz w jaki sposób, w szczególności w jakim momencie czasowym Spółka uzyskuje po raz pierwszy informacje o wysokości jej przychodu w postaci tantiem od poszczególnych Kontrahentów, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny co do zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i w konsekwencji błędnym ustaleniem momentu powstania przychodu u Spółki;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne pominięcie poglądów wyrażanych w przywołanych przez Skarżącą orzeczeniach sądów administracyjnych i tym samym wydanie interpretacji z naruszeniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymała swoją dotychczasową argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Również jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18.

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.),, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) określanej jako ustawa p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Istota sporu ogniskuje się do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w sytuacji opisanej we wniosku o udzielenie zaskarżonej interpretacji, to jest gdy Skarżąca z przyczyn wynikających z umowy oraz leżących po stronie jej kontrahenta nie ma informacji stanowiących podstawę wyliczenia należnego wynagrodzenia. Skarżąca wskazywała, że do momentu otrzymania lub udostepnienia raportu sprzedaży Spółka nie zna wielkości sprzedaży z tytułu usług udzielania licencji, którą może dysponować, ani należnego jej z tego tytułu wynagrodzenia. Wobec powyższego, w ocenie Spółki obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych powstanie dopiero w momencie wystawienia faktury VAT ( na podstawie raportu sprzedaży przygotowanego przez kontrahenta).

Stosownie do powołanego art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, w przypadku świadczenia usług, zasadą generalną jest, że przychód podatkowy powstaje w dniu wykonania usługi jednak nie później niż w dniu wystawienia faktury lub w dniu otrzymania zapłaty za wykonaną usługę.

W sposób szczególny określa się jednak datę powstania przychodu dla usług ciągłych rozliczanych w okresach rozliczeniowych. Ponieważ taka usługa w zasadzie się nie kończy, nie istniałby definitywny moment jej wykonania. Zatem ustawodawca wprowadził tu szczególną regulację zawartą w art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przepisem jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Aby jednak art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. można było zastosować, musi wystąpić samo świadczenie okresowe.

Cechą charakterystyczną usługi świadczonej w sposób ciągły jest to, że świadczenia w ramach tej usługi trwają dłuższy czas i tworzą funkcjonalną całość. W odniesieniu do usług ciągłych nie można powiedzieć, że upływ pewnego okresu pozwala uznać usługę za wykonaną pomimo jej dalszego świadczenia co oznacza, że wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.. Strony transakcji, której przedmiotem jest świadczenie usług ciągłych, rozliczają się w oparciu o ustalone wcześniej okresy rozliczeniowe.

W wyroku z z dnia 26 września 2019 r. sygn.. akt II FSK 3395/17 NSA uznał , że W przypadku, gdy zaistniały w sprawie stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p., a więc, gdy z umowy lub faktury wynika rozliczanie usługi w okresach rozliczeniowych, prowadzi to do rozpoznawania przychodu w okresach rozliczeniowych, a ściślej - w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, nie rzadziej jednak, niż raz w roku;

Należy przypomnieć, iż w przedmiotowej sprawie licencja została udzielona na czas nieokreślony jak również na czas określony ( 24 miesiące) . Za udzielenie licencji będzie należna Wnioskodawcy: opłata w postaci udziału procentowego w przychodach ze sprzedaży produktu. Strony umowy ustaliły okresy rozliczeniowe jako miesięczne bądź kwartalne.

Usługa świadczona przez Wnioskodawcę, polegająca na udzieleniu licencji ma zatem charakter ciągły, obejmuje pewne stałe zachowania w czasie trwania umowy, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem czasowym i funkcjonalnym – charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności Wnioskodawcy.

A zatem, w przypadku usługi udzielenia licencji, za datę powstania przychodu należy uznać tak jak przyjął to organ ostatni dzień każdego ustalonego przez strony okresu rozliczeniowego tj. np. ostatni dzień miesiąca bądź kwartału.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy oraz wskazane opłaty zasadnie stwierdził organ, że w odniesieniu do opłat, dla których zostały ustalone w określonych okresach rozliczeniowych , obowiązek podatkowy powstanie z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła przede wszystkim kwestię pominięcia przez Dyrektora KIS w swoim rozstrzygnięciu braku zaistnienia skonkretyzowanych przesłanek do powstania obowiązku podatkowego w sytuacji gdy Spółka nie dysponuje możliwością obliczenia jego wysokości, jak również pominięcia orzecznictwa NSA, który wykazywał niekonstytucyjność wykładni nakładającej na podatnika niemożliwy do zrealizowania obowiązek podatkowy, w przypadku gdy podejmowane przez niego na płaszczyźnie cywilnoprawnej działania nie były ukierunkowane na uchylenie się od opodatkowania. Podważając rozstrzygnięcie dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego Skarżąca zakwestionowała jednocześnie tezę, iż właściwym dla przeliczenia kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania wyrażonych w walucie obcej na złote będzie średni kurs danej waluty obcej ogłoszony przez Narodowy Bank Polski (lub ostatni kurs wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny) na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień danego okresu rozliczeniowego.

Co prawda zasadne są twierdzenia przedstawicieli Spółki odnośnie braku, teoretycznej możliwości określenia wysokości należności publicznoprawnej przed otrzymaniem od jej kontrahentów raportów dotyczących dokonanej przez nich sprzedaży, a co za tym idzie ustalenia wysokości tantiem należnych z tytułu udzielenia licencji, jednakże, co istotne, art 12 ust 3c ustawy CIT jednoznacznie wskazuje, że jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.. Nie rozróżnia on zatem odmiennych kryteriów dla ustalenia momentu przyjęcia powstania obowiązku podatkowego dla działalności polegającej na udzielaniu licencji, a także nie uwzględnia specyfiki tejże działalności, w przypadku której (zwłaszcza biorąc pod uwagę zawieranie umów z podmiotami zagranicznymi) brak jest możliwości ustalenia wysokości należności podatkowej zależnej od wyników sprzedaży jej kontrahentów.

Regulacje zawarte w art 12 ust 3c ustawy CIT klarownie wskazują na moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku prowadzenia działalności usługowej o charakterze ciągłym, którym to momentem jest ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze. Nie istnieje zatem podstawa prawna do przyjęcia, iż powstanie obowiązku podatkowego jest zależne od otrzymania jakiejkolwiek dokumentacji ze strony kontrahentów podatnika, choćby skutkowało to niemożliwością określenia wysokości należności publicznoprawnej.

Dyrektor KIS nie mógł zatem uznać, że momentem powstania obowiązku podatkowego Spółki jest dzień wystawienia faktury , gdyż działanie takie nie miałoby bowiem oparcia w przepisach ustawy CIT oraz Ordynacji Podatkowej.

Należy jednakże zauważyć, że Spółka podnosi, iż takie zastosowanie wyżej przytoczonych przepisów skutkuje de facto obciążeniem jej niemożliwym do zrealizowania obowiązkiem względem Państwa, co znajduje oparcie w wzmiankowanych w skardze spółki orzeczeniach NSA i WSA. Kwestia oceny ewentualnej niekonstytucyjności rozwiązań zawartych w art 12 ust 3 c ustawy CIT w zakresie działalności gospodarczej polegającej na udzielaniu licencji, które nie uwzględniają specyfiki osiągania przychodów przez licencjodawców oraz kwestia dokonania ewentualnych zmian prawnych w tym zakresie wykracza poza zakres kompetencji Dyrektora KIS. Nie mógł on więc dokonać takiej interpretacji względem skarżącej Spółki, która stałaby w sprzeczności z brzmieniem obowiązujących przepisów ustawy CIT, korzystających z domniemania konstytucyjności.

Podkreślić należy, że interpretując przepisy podatkowe chodzi wszak nie o to, aby rozumieć tekst czy przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę. Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej można zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2012 r.,IOSK 398/12). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2014 r., II FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż "formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa" (zob. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., III SA 3055/09, "Monitor Podatkowy" 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego. Warszawa 1995, s. 101-102). Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS w 2/10, odstępstwa od zasady gramatycznej (językowej) wykładni interpretowanych przepisów dokonać można w sytuacji, gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, gdy godzi w cel instytucji prawnej, podważając ratio legis przepisu, gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi. Nie ulega więc wątpliwości fakt, że przepisy prawa podatkowego winny być interpretowane z zastosowaniem reguł wykładni językowej.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było podstaw do przełamania wykładni gramatycznej. Zwrócić bowiem należy uwagę, że stan faktyczny został zbudowany na podstawie umów między stronami, które mają swobodę w kształtowaniu ich treści i mają możliwość ich zmiany. To podatnik winien tak sformułować treść umowy aby była ona najbardziej optymalna pod względem biznesowym jak odpowiadać prawu podatkowemu. Nie do przyjęcia jest natomiast taka koncepcja aby pod treść umowy dokonywana była interpretacja prawa, zmieniająca jego językowe znaczenie. Zgodzić się zatem należy z organem, że Skarżąca zawierając umowy z kontrahentami winien tak ukształtować ich treść, aby możliwym było wywiązanie się z ciążących na Skarżącej obowiązków podatkowych.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji należy zauważyć, że z orzecznictwa sądowego wynika zasada, iż obowiązków podatkowych nie mogą modyfikować umowy cywilnoprawne (por. np. wyroki NSA z: 12 lipca 2006r. sygn. akt II FSK 995/05, 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 477/12 13 marca 2014r. sygn. akt I FSK 614/13, oraz wyroki: WSA w Warszawie z 19 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 897/11, WSA w Warszawie z dnia 7 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 4019/14, WSA w Poznaniu z 6 listopada 2009r. sygn. akt I SA/Po 479/09, WSA we Wrocławiu z 29 maja 2015r. sygn. akt I SA/Wr 329/15). Ma to uzasadnienie w treści art. 4 O.p., który stanowi, że obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Tym samym przez umowę cywilną, zawartą w granicach swobody umów (art. 353 k.c.), nie można kształtować istotnych elementów zobowiązania podatkowego. Obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych niejako automatycznie, tj. niezależnie od woli i zamiaru podmiotów temu obowiązkowi podlegających.

Zatem poprzez umowę cywilną, zawartą w granicach swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego) nie można kształtować istotnych elementów zobowiązania podatkowego. Żadne postanowienia umowne nie mogą modyfikować obowiązków podatkowych wynikających z mocy ustawy. Wzajemne relacje kontrahentów mogą być jedynie podstawą roszczeń cywilnoprawnych, a nie uwolnienia od obowiązku podatkowego bądź jego modyfikacji. Umowa cywilnoprawna nie wywiera żadnych skutków w zakresie obowiązków podatnika w stosunku do Skarbu Państwa, tak gdy chodzi o sam obowiązek nieekwiwalentnego świadczenia na rzecz władzy publicznej, jak i kształtowania stosunku prawnego zobowiązania podatkowego. W szczególności nie można w drodze umów cywilnoprawnych znosić, zmieniać, poszerzać czy przenosić na osoby trzecie obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego.

Podważając rozstrzygnięcie dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego Skarżąca zakwestionowała jednocześnie tezę, iż właściwym dla przeliczenia kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania wyrażonych w walucie obcej na złote będzie średni kurs danej waluty obcej ogłoszony przez Narodowy Bank Polski (lub ostatni kurs wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny) na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień danego okresu rozliczeniowego.

Sąd w pełni podzielił również stanowisko organu w zakresie ustalenia właściwego kursu do przeliczania waluty obcej na złote w celu określenia podstawy opodatkowania co było ściśle związane z ustaleniem prawidłowego momentu powstania obowiązku podatkowego.

Za naganną należy natomiast uznać sytuację, gdy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje w podobnym stanie faktycznym odmienne interpretacje indywidualne. Narusza to bowiem zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej. Jednakże powyższa okoliczność sama w sobie nie może skutkować uchyleniem interpretacji indywidualnych w sytuacji, gdy Sąd uznaje za zgodną z prawem ocenę prawną stanowiska skarżącego dokonaną przez organ w zaskarżonej interpretacjach.

Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżona interpretacja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w niej stanowisko organu zostało nadto właściwie uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm