Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 246/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1,2,4,5.14,15
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Krajowej Komisji Rewizyjnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Krajową Komisję Rewizyjną do rozpatrzenia wniosku skarżącego D. P. z dnia [...] stycznia 2013 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Krajowej Komisji Rewizyjnej na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

D. P., wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r., przesłanym drogą elektroniczną, zwrócił się do Krajowej Komisji Rewizyjnej, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wszystkich uchwał, decyzji, postanowień, komunikatów, stanowiska i innych dokumentów przyjętych podczas posiedzeń Krajowej Komisji Rewizyjnej odbytych pomiędzy [...] lipca 2012 r. a [...] stycznia 2013 r., oraz protokołów z tych posiedzeń oraz protokołów z kontroli przeprowadzonych w 2012 r. Jednocześnie wniósł o przesłanie powyższych dokumentów w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej: [...].

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. organ poinformował skarżącego, że opłata za udostępnienie powyższej informacji wyniesie 38,00 zł (2 zł za stronę pomnożone przez 19 stron).

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. wraz z załącznikami organ przesłał D. P. żądane przez niego dokumenty (po anonimizacji) w wersji elektronicznej na płycie CD oraz przesłał kserokopię zarządzenia Prezesa Krajowej Komisji Rewizyjnej, wzywając jednocześnie do wniesienia opłaty w wysokości 32 zł (za 16 stron).

Pismem z dnia [...] marca 2013 r., skarżący poinformował, że zmienił tryb w jakim chciałby otrzymać informację publiczną tj. na możliwość zapoznania się z ww. materiałami w Biurze Krajowej Izby Biegłych Rewidentów. W odpowiedzi na powyższe pismo organ ponownie (pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r.) wezwał wnioskodawcę do uregulowania opłaty związanej z przygotowaniem materiałów stanowiących informację publiczną. Dodatkowo organ poinformował D. P., że modyfikacja w zakresie żądanej informacji publicznej (tj. możliwość zapoznania się z wnioskowanymi materiałami w formie papierowej w Biurze Krajowej Izbie Biegłych Rewidentów) miała miejsce dopiero w dniu [...] marca 2013 r., przy czym ustawowy termin (biorąc pod uwagę brzmienie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej) na wykonanie przez wnioskodawcę tego rodzaju czynności upłynął w dniu [...] marca 2013 r. Z powyższych względów zaproponowana przez stronę zmiana formy udostępnienia informacji nie może być uwzględniona.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wnioskodawca podniósł, iż organ nie udostępnił mu informacji w sposób zgodny z wnioskiem.

W skardze z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożonej do tutejszego Sądu, D. P. wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku i zasądzenie kosztów postępowania twierdząc, iż do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił mu żądanej informacji publicznej we wskazanej przez niego formie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowej Komisji Rewizyjnej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania podnosząc, iż:

1) Krajowa Komisja Rewizyjna przekazała materiały, o które występował D. P we właściwej formie. Kilkaset stron dokumentów po ich skompletowaniu i dokonaniu anonimizacji zostało poddane procesowi skanowania, po czym tak przygotowana wersja elektroniczna (konkretny plik) została przegrana na płytę CD. W ocenie organu, forma udostępnienia powyższych materiałów, po pierwsze czyni zadość żądaniu wnioskodawcy, po drugie wersja w jakiej zostały przygotowane wnioskowane dokumenty niewątpliwie ma postać elektroniczną.

2) Organ nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności, bowiem termin na załatwienie sprawy został przedłużony do dnia [...] marca 2013 r., o czym skarżący został poinformowany, a w dniu [...] marca 2013 r. wnioskowane przez niego materiały przekazano (na płycie CD) listem poleconym za pośrednictwem Poczty.

3) W prowadzonej sprawie bezspornym jest, że modyfikacja w zakresie żądanej informacji publicznej (tj. możliwość zapoznania się z wnioskowanymi materiałami w formie papierowej w Biurze KIBR) miała miejsce dopiero w dniu [...] marca 2013 r., a ustawowy termin (biorąc pod uwagę brzmienie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej) na wykonanie przez wnioskodawcę tego rodzaju czynności upłynął w dniu [...] marca 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, korespondencja organu, dotycząca wysokości opłaty związanej z przygotowaniem materiałów dla wnioskodawcy, odebrana została przez D. P. w dniu [...] marca 2013 r. Tym samym ustawowy 14-dniowy termin na ewentualną modyfikację żądania wniosku upłynął w dniu [...] marca 2013 r. W ocenie organu oznacza to, że zaproponowana przez stronę zmiana w zakresie ww. żądania nie mogła być uwzględniona.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący podkreślił, że wystąpił o udostępnienie informacji publicznej, wskazując że wnosi o jej udostępnienie w postaci elektronicznej, poprzez przesłanie na adres jego poczty elektronicznej, czyli w postaci plików elektronicznych (w dowolnym formacie np. pdf, doc lub innym) przesłanych listem elektronicznym i powołał się na treść art. 14 ustawy. Tymczasem organ przesłał mu żądaną informację drogą pocztową w postaci płyty CD. Ponadto treść przesłanej płyty CD nie jest mu znana, jednakże wskazuje, że na stronie 3 odpowiedzi na skargę organ podaje, że dokonał anonimizacji danych, lecz w tym zakresie nie wydał żadnej decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, to oznacza, że co najmniej w zakresie zanonimizowanych danych, organ pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) Decyzje administracyjne;

2) Postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) Postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) Inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

a. Pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) Akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) Akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) Akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8) Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielenia informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzację tego prawa stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępnienia. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

Wobec treści art. 4 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Krajowa Komisja Rewizyjna jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Wskazać również należy, ze informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Zatem żądanie skarżącego jest niewątpliwie informacją publiczną.

Jednocześnie należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Natomiast skarżący w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wskazał w swoim wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., że oczekuje przesłania żądanych dokumentów w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej: [...].

Zatem udzielenie informacji przez organ, poprzez przesłanie jej wnioskodawcy na płycie CD za pośrednictwem poczty listem poleconym nie spełnia warunku, o którym mowa w powyższym przepisie. Dodać w tym miejscu należy, że – zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 2 ustawy – jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

Tymczasem organ w rozpoznawanej sprawie nie zadośćuczynił temu obowiązkowi i nie powiadomił skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz nie wskazał, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Tym samym nie sposób uznać, że informacja publiczna – jak próbuje tłumaczyć organ w odpowiedzi na skargę – została przesłana zgodnie z wnioskiem skarżącego, choć ma niewątpliwie postać elektroniczną.

Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom, zaś w myśl ust. 2 tegoż przepisu, podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ dopiero pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformował skarżącego, że opłata za udostępnienie powyższej informacji wyniesie około 38,00 zł, a więc po upływie półtora miesiąca od daty złożenia wniosku ([...] stycznia 2013 r.).

Na koniec stwierdzić należy, że modyfikacja żądania dokonana przez skarżącego, dotycząca formy udostępnienia, nie ma w rozpoznawanej sprawie i przy takim rozstrzygnięciu żadnego znaczenia.

Reasumując, skoro w niniejszej sprawie organ nie udzielił skarżącemu informacji w żądanej przez niego formie ani też nie poinformował skarżącego o niemożności udostępnienia mu informacji w żądanej formie, natomiast sam wezwał wnioskodawcę do uiszczenia opłaty, zmieniając jednocześnie formę udostępnienia dokumentów, to uznać należało, iż takie działanie nie stanowi prawidłowego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r.

Tym samym trzeba stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności.

Jednocześnie w ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikła ona z nieznajomości powyższej problematyki. Dlatego nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Z powyższych powodów Sąd nie orzekł grzywny wobec organu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.