Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1485/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 1, art. 24 par. 1 pkt 58
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r.T. D. wystąpił do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] o wznowienie postępowania orzeczniczego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z uwagi na fakt, iż przy wydawaniu tego orzeczenia dla celów orzeczniczych badanie przedmiotowe przeprowadzili lekarze Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] —tj.; [...] B. K., [...] M. P. oraz [...] A. W., którzy to nie posiadali ustawowych kompetencji do przeprowadzenia takich badań, a tym samym w wyniku tego uchybienia doszło do wydania opinii lekarskich przez osoby do tego nieupoważnione - vide: zapis z badania z dnia [...] grudnia 2013 r. ujęty w punkcie 13 i 14 ww. orzeczenia.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2016 r. jego pełnomocnik dokonał wglądu do akt postępowania orzeczniczego zgromadzonego w teczce akt znajdujących się w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] na ulicy [...] . Po dokonaniu wglądu do akt złożył wniosek o sporządzenie kopii wybranych przez siebie dokumentów z akt sprawy orzeczniczej, w tym m.in. kopi orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r.

Podkreślił jednocześnie, że w chwili wydawania ww. orzeczenia przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. Nr 79, poz. 349) w § 25 ust.1 przewidywały, że o wydanym orzeczeniu przez komisję lekarską orzekanego zawiadamia przewodniczący tejże komisji lekarskiej, który czyni to poprzez doręczenie osobiście lub przesyłając treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. Takie też zawiadomienie zostało przesłane wnioskodawcy, które zostało podpisane przez przewodniczącego komisji lekarskiej [...] B. K.

Podczas analizy treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...].12.2013 r. wnioskodawca doszedł do wniosku, że lekarze orzekający i badający go dla celów wydania tego orzeczenia nie posiadali ustawowych kompetencji do przeprowadzenia takich badań, gdyż byli to lekarze specjalności medycznych ogólnych, a nie specjaliści.

Mając na uwadze powyższe wnioskodawca stwierdził, że zachodzą podstawy do wznowienia postępowania orzeczniczego.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] postanowieniem nr [...] z dnia 9 maja 2016 r. działając na podstawie art. 61a K.p.a. oraz art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz.1822) odmówiła wznowienia postępowania orzeczniczego w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Postanowienie to zostało podpisane przez Przewodniczącego Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] [...] B. K.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zaliczyła T. D. do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji na 3 lata. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] zatwierdziła powyższe orzeczenie. Wskazano też, że skarżący był badany przez lekarzy orzeczników, a nie przypadkowych lekarzy bez kompetencji.

T. D. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, jednakże Centralna Komisja Lekarska MSW, postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2016 r., wskazując w postanowieniu, że aby postępowanie administracyjne mogło zostać wznowione muszą być spełnione przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania nie zawiera natomiast żadnej podstawy wznowieniowej zawartej w obowiązujących przepisach. Jednocześnie, zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z orzecznictwem, strona musi udowodnić, kiedy, tj. w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, iż jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem wskazanego przepisami prawa terminu.

Poza tym, orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. Żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zawierał natomiast regulacji dotyczącej określenia specjalizacji lekarzy w konkretnych sprawach. W postępowaniu toczącym się przed Wojewódzką Komisją Lekarską, w sprawieT. D. orzekali m. in. lekarz specjalista chirurg oraz specjalista chorób wewnętrznych. Centralna Komisja Lekarska nie ma podstaw do kwestionowania kompetencji lekarzy orzeczników orzekających w sprawieT. D..

Wobec powyższego, w ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej, brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 4 i 5 K.p.a., gdyż w niniejszej sprawie zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania orzeczniczego, natomiast nie została wydana merytoryczna decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawy (orzeczenie).

Postanowienie to stało się przedmiotem skargi T. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 1404/16 skargę uwzględnił i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia [...] Rejonowej [...] Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] maja 2016 r.

Sąd stwierdzając nieważność postanowienia I i II instancji wskazał, że postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] maja 2016 r. zostało wydane przez Przewodniczącego tej Komisji jednoosobowo. A zatem postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego zostało wydane nie przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...], a przez Przewodniczącego tej Komisji, a to oznacza, że postanowienie to zostało wydane przez organ niewłaściwy w sprawie i jako takie obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Niezależnie od powyższego Sąd podzielił także zarzut skarżącego, że w postępowaniu przed [...] Rejonową Komisją Lekarską w [...], rozpoznającą wniosek skarżącego o wznowienie postępowania orzeczniczego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. doszło do naruszenia przepisu art, 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Naruszenie to polegało na wydaniu postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez osobę, która brała wcześniej udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. objętego wnioskiem o wznowienie postępowania. Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdził, że członek komisji lekarskiej, który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. podlegał wyłączeniu od rozpoznania wnioskuT. D. o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem.

Wydanie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez [...] B. K., który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zaskarżonego wnioskiem o wznowienie postępowania stanowi zatem istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie z wniosku T. D. o wznowienie postępowania orzeczniczego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. winno być zatem powtórzone, z uwzględnieniem zaprezentowanych powyżej uwag.

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...], postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wydanym podstawie art. 149 § 3 kpa wzw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt: II SA/WA 1404/16, po rozpatrzeniu wniosku T. D. z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie wznowienia postępowania orzeczniczego zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], odmówiła wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...].

W uzasadnieniu tego postanowienia komisja przypomniała stan sprawy i podała, że jako podstawę wznowienia postępowania orzeczniczego wskazano, że w trakcie orzekania przez Wojewódzką Komisją Lekarską, T. D. został zbadany przez lekarzy niemających do tego ustawowych kompetencji, zarzucając, że byli to "lekarze specjalności medycznych ogólnych - nie specjaliści. Wobec powyższego, w ocenie wnioskodawcy, wskazane naruszenie prawa stanowi podstawę do wznowienia postępowania orzeczniczego.

Następnie organ podał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, aby postępowanie administracyjne mogło zostać wznowione muszą być spełnione przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b kpa, które stanowią katalog zamknięty podstawy wznowienia postępowania. W ocenie komisji rozstrzygającej niniejszą kwestię, wniosek o wznowienie postępowania nie zawiera żadnej podstawy wznowieniowej zawartej w obowiązujących przepisach. Ponadto, stan faktyczny opisany we wniosku o wznowienie postępowania również nie daje podstaw do zakwalifikowania go do jednej z podstaw wznowieniowych określonych w obowiązujących przepisach.

Organ wskazał, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. i że żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zawierał regulacji, dotyczącej określenia specjalizacji lekarzy, orzekających w konkretnych sprawach. W postępowaniu toczącym się przed Wojewódzką Komisją Lekarską orzekali m. in. lekarz specjalista chirurg oraz specjalista chorób wewnętrznych, wobec których brak podstaw do zakwestionowania kompetencji jako lekarzy orzekających w sprawie T. D..

Poza tym, organ powołując się na art. 148 § 1 kpa, wskazał, że T. D. nie podał we wniosku o wznowienie postępowania, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Dlatego też Komisja uznała, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, wobec czego należało orzec jak na wstępie.

Ponadto organ podał, że z dniem [...] lipca 2015 r. została zlikwidowana Wojewódzka Komisja Lekarska w [...]. Sprawy prowadzone przez wojewódzkie komisje lekarskie prowadzą w dalszym ciągu rejonowe komisje lekarskie (art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych).

T. D. złożył od tego postanowienia zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 3) w zw. z art. 24 § 1 pkt. 4 i 5) i nast. - kpa w zw. z art. 4 i nast. i nast. ustawy z dnia 28.11.2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - (Dz.U.2014, poz. 1822) - poprzez wydanie postanowienia od odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2013r" gdy tymczasem z ustalonych okoliczności w sprawie wynika wprost, że przy wydaniu w/w orzeczenia udział brali lekarze orzeczniczy, którzy powinni zostać wyłączeni od orzekania, ponieważ występowali w tej sprawie w roli biegłych oraz brali udział przy wydaniu powyższego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2013r.

T. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenia, a po przeprowadzeniu stosownego postępowania uchylenie w całości orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2013r.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z nowelizacją przepisów dotyczących właściwości, trybu i sposobu w jaki powinny przeprowadzać postępowanie orzecznicze komisje podległe ministrowi właściwemu spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy kpa. Stanowi o tym wprost przepis art. 4 ustawy z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Powyższe ma o tyle znaczenie, że swój wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2013r. - wnioskodawca upatrywał w dyspozycji art. 145 § 1 pkt. 3..

T. D. wskazał też, że lekarze orzeczniczy, wydający w oparciu o własne badanie opinie o stanie jego zdrowia oraz niezdolności do służby w dniu [...].12.2013r.

1. [...] B. K. - specjalista chirurg

1. [...] M. P. - specjalista internista - diabetolog,

1. [...] A. W. - specjalista chirurg, winni zostać wyłączeni z mocy ustawy.

T. D., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał też, że wyniki tychże badań stanowią dowód w sprawie w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Zarzucił też organowi, że ten nie dość dokładnie zapoznał się z aktami sprawy, skoro czyni zarzut, iż wnioskodawca nie wykazał dokładnej daty, w której miał możliwość zapoznać się z okolicznościami, które to stanowiły w swoim czasie powód złożonego wniosku. Podał, że już w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wskazywał, że dopiero w dniu [...].04.2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy dokonując wglądu w akta postępowania orzeczniczego zgromadzonych w teczce akt znajdujących się w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] na ulicy [...] - w obecności m.in. Wiceprzewodniczącej Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] - po zapoznaniu się z nimi, złożył wniosek o sporządzenie kopii wybranych przez siebie dokumentów z akt sprawy orzeczniczej T. D., w tym m.in. uzyskano kopie orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWw [...] Nr [...] z dnia [...].12.2013r.

T. D. podał też, że w chwili wydawania w/w orzeczenia przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. (Dz.U. Nr 79, poz. 349)- w § 25.1 przewidywały, że o wydanym orzeczeniu przez komisję lekarską niezwłocznie po jego wydaniu orzekanego zawiadamia przewodniczący tejże komisji lekarskiej, który czynił to poprzez doręczenie osobiście lub przesyłając treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. Takie też zawiadomienie zostało przesłane wnioskodawcy. Zawiadomienie to zostało podpisane wyłącznie przez przewodniczącego komisji lekarskiej [...] B. K. Dopiero zatem po uzyskaniu niezawiadomienia, lecz orzeczenia, które to wcześniej nie było nigdy doręczone T. D. oraz jego analizy w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] - wnioskodawca doszedł do wniosku, że przy wydawaniu tego orzeczenia dla celów orzeczniczych - badanie przedmiotowe orzekanego przeprowadzili lekarze Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...], podlegający wyłączeniu z mocy prawa.

W ocenie wnioskodawcy, lekarze orzekający i jednocześnie badający T. D. dla celów wydania orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWr w [...] Nr [...] z dnia [...].12,2013r. - nie mogli jednocześnie dokonywać dwóch czynności, ponieważ podlegali wyłączeniu od orzekania w sprawie, skoro jednocześnie badali T. D. dla celów ustalenia jego zdolności do służby, a tym samym w wyniku tego uchybienia doszło do wydania opinii lekarskich przez osoby wyłączone z racji treści art. 24 § 1 pkt. 4 i 5) kpa — vide zapis z badania z dnia [...].12.2013r. ujęty w punkcie 13 i 14 w/w orzeczenia.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Centralna Komisja Lekarska Podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych, utrzymała w mocy postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika (pkt 11 Orzeczenia WKL), że T. D. oprócz zgłoszonego nadużywania alkoholu, nie podawał żadnych skarg (dolegliwości) związanych ze stanem zdrowia. Wobec powyższego, jedyne schorzenie stwierdzone u T. D. (uzależnienie od alkoholu) zostało rozpoznane na podstawie zaświadczenia specjalisty [...] Z. S. (zaświadczenie z dnia [...] listopada 2013 r., SPZOZ w [...], Poradnia Leczenia Uzależnionych). Zatem, powyższe schorzenie nie zostało rozpoznane jedynie na skutek badania przez lekarzy orzeczników.

Ponadto organ podał, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., zgodnie z którymi, komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniały, na podstawie badań lekarskich, zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów oraz funkcjonariuszy do pełnienia służby. Komisje lekarskie były właściwe także w zakresie badań i wydawania orzeczeń w sprawach dotyczących określenia zdolności do służby kandydatów i funkcjonariuszy. Wobec powyższego, w ocenie CKL, lekarze orzecznicy mieli prawo i obowiązek przeprowadzić przedmiotowe badanie T. D. (m. in. wzorst, waga, ciśnienie krwi, ocena stanu przedmiotowego, wywiad). Dlatego też organ uznał, że mając na uwadze stan faktyczny sprawy, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego w zażaleniu w zakresie naruszenia przez ówczesną Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] art. 24 § 1 pkt 4 i 5 kpa.

Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi T. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] października 2017 r., w której zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu, tj.;

1. art. 153 i nast. ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), poprzez niezastosowanie się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. II SA/Wa 1404/16, w zakresie rozumienia przepisu art. 24 § 1 pkt. 5 kpa, a które to przy ponownym orzekaniu w sprawie z wniosku T. D., w zakresie szczegółowo podanym w uzasadnieniu niniejszej skargi - były zobowiązujące dla organów orzekających w niniejszej sprawie,

1. art. 138 § 1 pkt. 1 i nast. kpa w zw. z art. 4 i nast. i nast. ustawy z dnia 28.11.2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych {Dz.U.2014, poz. 1822), poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...].05.2017r., pomimo istnienia przesłanek faktycznych i prawnych do jego uchylenia w całości,

1. art. 138 § 1 pkt. 2 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonego Postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...].05.2016 r., pomimo tego, że przy jego wydaniu brał udział i podpisał je przewodniczący [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] [...] B. K., który to brał udział przy wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. — również jako przewodniczący składu komisji lekarskiej, a także orzekał w tej sprawie - jako biegły w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, 4. art. 145 § 1 pkt. 3 i 5 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa, poprzez odmowę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., pomimo tego, że przy wydaniu w/w orzeczenia brał udział i podpisał je przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] [...] B. K., [...] M. P. oraz [...] A. W. — tj.; występowali jako biegli w rozumieniu art. 84 § 1 kpa.

Na tej podstawie wniósł o:

1. skierowanie sprawy na rozprawę,

1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienie organu pierwszej instancji - art. 135 p.p.s.a,

1. zawarcie w wydanym orzeczeniu sądowym wytycznych i oceny prawnej, które to będą wiązać organ przy ponownym jej załatwieniu - art. 153 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi T. D. wskazał, że w wyroku z dnia 7 lutego 2017 roku sygn. II SA/Wa 1404/16, Sąd podzielił zarzut skarżącego, że w postępowaniu przed [...] Rejonową Komisją Lekarską w [...], rozpoznającą wniosek skarżącego o wznowienie postępowania orzeczniczego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. - doszło do naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez [...]RK MSW w [...] oraz CKL MSW w [...] dyspozycji art. 153 p.p.s.a, skarżący wskazał, że upatruje go w tym, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy orzekające były związane oceną prawną wyłożoną na tle treści art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 kpa. Następnie skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że celem zapisów tych przepisów jest wyeliminowanie wszelkich zastrzeżeń co do bezstronności obiektywizmu przy rozpoznawaniu określonej sprany.

Skarżący podał też, że podobną regulacji jak w art. 24 § 1 pkt 5 Kp.a. zawiera przepis art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich, podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który stanowi, że członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli wydał zaskarżone orzeczenie, a to oznacza, że członek komisji lekarskiej, który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. podlegał wyłączeniu od rozpoznania wniosku T. D. o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem.

Skarżący wskazał również, że co do zasady został spełniony podstawowy wymóg do podważania prawidłowości zaskarżonego postanowienia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...], ponieważ wbrew temu, co sugeruje organ I instancji — w sprawie został zachowany termin miesiąca czasu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Skarżący uzyskał bowiem wiedzę o tym, że w składzie komisji lekarskiej wydającej orzeczenie brał udział jednocześnie jako przewodniczący i biegły w rozumieniu art. 84 § 1 kpa [...] B. K., dopiero w dniu [...].04.2016 r., kiedy to wraz ze swoim pełnomocnikiem dokonał wglądu w akta postępowania orzeczniczego, zgromadzonego w teczce akt znajdujących się w siedzibie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...]. Skarżący podał, że zgodnie z treścią § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 roku, w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. 1991.79.349 z późn. zm.). - orzekanemu przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] doręczył jedynie zawiadomienie o wydaniu orzeczenia w sprawie, które to treść nie pozwalała na ustalenie okoliczności, które obecnie stały się podstawą do wznowienia postępowania orzeczniczego. Skarżący podał, że jak wynika z treść dokumentu urzędowego, na który powołuje się skarżący z jego treści nie sposób było wywieść kto wchodził w skład komisji lekarskiej oraz jaką rolę w niej odegrał. Takie informacje znajdują się w pełnej wersji orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. - do którego to treści orzekany uzyskał dostęp dopiero w dniu 29.04.2016 r., uzyskując jednocześnie poświadczoną za zgodność z oryginałem jego kopię.

Ponadto wskazał, że sam fakt ujawnienia okoliczności, która uzasadnia wyłączenie od orzekania w sprawie T. D. [...] B. K.. [...] M. P. oraz [...] A. W. jest nową okolicznością faktyczną w sprawie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 kpa.

Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż mylnie organ drugiej instancji wnioskuje, że meritum sprawy stanowi brak kompetencji i wiadomości specjalnych lekarzy orzekających w jego sprawie. Kwestią zasadniczą jest brak ustawowych przesłanek do dokonywania przez nich dwóch czynności na raz, a zatem występowania w roli biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 K p a. oraz jako skład komisji lekarskiej wydający i podpisujący orzeczenie w oparciu o badanie własne przeprowadzone na potrzeby tego postępowania.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, iż przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w jego ocenie, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Organ podkreślił, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania orzeczniczego z dnia [...] maja 2016 r. nie zawierał żadnej podstawy wznowieniowej, zawartej w obowiązujących przepisach, wobec czego, [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] prawidłowo wydała postanowienie.

Organ nie zgodził się z zarzutem skargi, że organ administracji nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt: II SA/Wa 1404/16. Zaskarżone Postanowienie CKL oraz Postanowienie RKL nie naruszają przepisów art. 24 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ w niniejszej sprawie nie brali udziału lekarze orzecznicy, którzy orzekali w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

W ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej, nie można również uznać zarzutu skargi, że lekarz orzecznik, który brał udział w wydaniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., działał jednocześnie w charakterze biegłego w tej sprawie, co stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania. Wnioski zawarte w pkt 13 i 14 orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zawierają informacje na temat wagi, wzrostu i ciśnienia krwi (pkt 13) oraz opis stanu przedmiotowego (pkt 14), które zostają ustalone na podstawie badania własnego komisji, do którego komisja była uprawniona i zobowiązana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów.

Organ wskazał też, że z orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika (pkt 11 orzeczenia WKL), że T. D. oprócz zgłoszonego nadużywania alkoholu, nie podawał żadnych skarg (dolegliwości) związanych ze stanem zdrowia. Wobec powyższego, jedyne schorzenie stwierdzone u T. D. (uzależnienie od alkoholu) zostało rozpoznane na podstawie zaświadczenia specjalisty [...] Z. S. (zaświadczenie z dnia [...] listopada 2013 r., SPZOZ w [...], Poradnia Leczenia Uzależnionych), a to oznacza, że powyższe schorzenie nie zostało rozpoznane jedynie na skutek badania przez lekarzy orzeczników.

Ponadto organ wskazał, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. (dalej "rozporządzenie z 1991"), zgodnie z którym żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zawierał regulacji dotyczącej określenia specjalizacji lekarzy w konkretnych sprawach. W postępowaniu toczącym się przed Wojewódzką Komisją Lekarską, w sprawie T. D. orzekali m. in. lekarz specjalista chirurg oraz specjalista chorób wewnętrznych, którzy byli uprawnieni i zobowiązani do wydania orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017 r., ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi na skargę, podtrzymał w całości zarzuty skargi przedstawiając dodatkowe argumenty oraz wskazał, że za chybiony należy uznać zarzut pełnomocnika organu, że w związku z faktem wydania orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. i obowiązującym w tym okresie stanem prawnym — do postępowań tego typu, w zakresie nieuregulowanym treścią rozporządzenia nie mogły mieć zastosowania przepisy KPA.

Za chybiony uznał również skarżący zarzut o organu zmierzający do wykazania, że skarżący w sprawie kwestionuje dobór członków składu komisji lekarskiej ze względu na specjalności. Zarzut ten - prowadzi jedynie do odwrócenia uwagi Sądu od właściwego zarzutu postawionego przez skarżącego, a mającego swoje uzasadnienie wprost w treści art. 84 § 2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy na unormowanie przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2009). Ustanie mocy wiążącej oceny prawnej może spowodować zmiana, po wydaniu orzeczenia, istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt sygn. akt II SA/Wa 1514/15 uwzględnił skargę T. D. stwierdzając nieważność postanowienia I i II instancji i wskazał, że w niniejszej sprawie postanowienie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wydane zostało przez Przewodniczącego tej Komisji jednoosobowo.

A zatem postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego nie zostało wydane przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...], ale przez Przewodniczącego tej Komisji, a to oznacza, że postanowienie to zostało wydane przez organ niewłaściwy w sprawie i jako takie obarczone jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Niezależnie od powyższego Sąd podzielił także zarzut skarżącego, że w postępowaniu przed [...] Rejonową Komisją Lekarską w [...], rozpoznającą wniosek skarżącego o wznowienie postępowania orzeczniczego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. doszło również do naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Naruszenie to polegało na wydaniu postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez osobę, która brała wcześniej udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., objętego wnioskiem o wznowienie postępowania. Biorąc te okoliczności pod uwagę Sąd stwierdził, że członek komisji lekarskiej, który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. podlegał wyłączeniu od rozpoznania wniosku T. D. o wznowienie postępowania, zakończonego tym orzeczeniem. Wydanie zatem postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania orzeczniczego przez [...] B. K., który brał udział w wydaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., zaskarżonego wnioskiem o wznowienie postępowania stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

Kontrolując legalność zaskarżonego obecnie postanowienia, w warunkach związania zarówno organu jak i sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1404/16, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Wskazać należy, że Sąd kontrolujący rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności postanowienia wydanego w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania, o ile nie nastąpiła zmiana stanu prawnego.

Wskazać należy, że [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], ponownie rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. odmówiła skarżącemu wznowienia postępowania o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

Wskazać należy, że organ ponownie rozpoznając sprawę wniosku skarżącego zastosował się do zaleceń Sądu, zawartych w wyroku z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1404/16. Zarówno bowiem [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], orzekająca jako organ I instancji, jaki Centralna Komisja Lekarskia podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekały w składach trzyosobowych, a zatem zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1822). Ponadto komisje te orzekając ponownie w sprawie nie naruszyły również przepisów art. 24 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ w niniejszej sprawie nie brali udziału lekarze orzecznicy, którzy orzekali w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

W ocenie Sądu, nie można również uznać zarzutu skargi, że lekarz orzecznik, który brał udział w wydaniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., działał jednocześnie w charakterze biegłego w tej sprawie, co stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania. Wnioski zawarte w pkt 13 i 14 orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zawierają bowiem informacje na temat wagi. wzrostu i ciśnienia krwi (pkt 13) oraz opis stanu przedmiotowego (pkt 14), które zostają ustalone na podstawie badania własnego komisji, do którego komisja była uprawniona i zobowiązana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów.

Wskazać ponadto należy, że jak wynika z akt sprawy i z orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. (pkt 11 Orzeczenia WKL), skarżący oprócz zgłoszonego nadużywania alkoholu, nie wskazywał na żadne inne dolegliwości, związanych ze stanem zdrowia. A zatem zasadnie organ uznał, że jedyne schorzenie stwierdzone u skarżącego to uzależnienie od alkoholu. Jak wynika również z akt sprawy schorzenie to zostało rozpoznane na podstawie zaświadczenia specjalisty [...] Z. S. (zaświadczenie z dnia [...] listopada 2013 r., SPZOZ w [...], Poradnia Leczenia Uzależnionych). A zatem zgodzić się należy z organem, że powyższe schorzenie nie zostało rozpoznane jedynie na skutek badania przez lekarzy orzeczników.

Ponadto wskazać należy, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., zgodnie z którym żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zawierał regulacji dotyczącej określenia specjalizacji lekarzy w konkretnych sprawach. W postępowaniu toczącym się przed Wojewódzką Komisją Lekarską, w sprawie T. D. orzekali m. in. lekarz specjalista chirurg oraz specjalista chorób wewnętrznych, którzy byli uprawnieni i zobowiązani do wydania orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Zgodnie z przepisami rozporządzenia z 1991 r., komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniały, na podstawie badań lekarskich, zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów oraz funkcjonariuszy do pełnienia służby.

Komisje lekarskie były właściwe także w zakresie badań i wydawania orzeczeń w sprawach dotyczących określenia zdolności do służby kandydatów i funkcjonariuszy. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, lekarze orzecznicy mieli prawo i obowiązek przeprowadzić przedmiotowe badanie T. D. (m. in. wzorst, waga, ciśnienie krwi, ocena stanu przedmiotowego, wywiad). Dlatego też mając na uwadze stan faktyczny sprawy, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu w zakresie naruszenia przez ówczesną Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...] art. 24 § 1 pkt 4 i 5 kpa.

Jeśli zaś chodzi o zbadanie zasadności rozstrzygnięcia komisji, to wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ono prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 k.p.a., obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia, enumeratywnie wyliczonej w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie wniesione zostało z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.

Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 w zw. art. 145 k.p.a. ma miejsce wtedy, kiedy z okoliczności prawnych i faktycznych jasno i bezsprzecznie wynika, bez konieczności prowadzenia ustaleń materialnoprawnych i zarazem merytorycznych, że wniosek o wszczęcie postępowania nie jest oparty o przesłankę o której stanowi art. 145 k.p.a., albo że wniosek jest złożony z przekroczeniem ustawowego terminu. W związku z tym - na samym początku postępowania administracyjnego właściwy organ I instancji powinien uczynić jednoznaczne ustalenia w przedmiocie przesłanki wznowienia, na którą powołuje się wnioskodawca, w sensie jej określenia, sprecyzowania, (a nie badania, czy występuje), gdyż jest istotne dla fazy wstępnej postępowania.

Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Odmowa taka jest w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/Gd 332/14, LEX nr 1503796). Jednakże podstawy te musza być wstępnie sprecyzowane. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu, że nie sposób w przedmiotowej sprawie przyjąć, iż skarżący wskazał na istnienie jakichkolwiek przesłanek do wznowienia postępowania.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 12 lipca 2011r. (sygn. akt II OSK 2598/10, dostępnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym przyjęto, że jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze decyzji (a od [...] kwietnia 2011 r. postanowienia) odmówić wznowienia postępowania przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym.

Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty, czy też zarzuty, mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie została wskazana (przeszkoda formalna). Wprawdzie Sądowi znany jest także odmienny pogląd w tej kwestii sformułowany w wyroku NSA z 23 lutego 2011 r. {sygn. akt I OSK 625/10, dostępnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże wyrok ten został wydany na tle zupełnie innego stanu faktycznego i nie może wpływać na ocenę prawną sformułowaną w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze - na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.