Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1770/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 59, art. 18
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 66
journal: Dz.U. 2018 poz 511
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec [...] (dalej: "Strona", "Skarżący") na podstawie tytułów wykonawczych z [...] listopada 2016 r. o numerach: [...], [...], wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku [...] na podstawie wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych tytułów wykonawczych z [...] listopada 2016 r. o ww. numerach, obejmujących refundację składek na ubezpieczenie społeczne za okres od października 2008 r. do lutego 2015 r. w łącznej kwocie należności głównej 31 185 zł plus odsetki.

W celu wyegzekwowania zaległości objętej wyżej wskazanymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniami z [...] grudnia 2016 r. o numerach: [...], [...] i [...], podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego prowadzonego dla Zobowiązanego przez kolejno Raiffeisen Bank Polski S.A., Alior Bank S.A. i Credit Agricole Bank Polski S.A.

W dniu 10 lipca 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wpłynął wniosek Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w [...] o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec majątku [...] na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lipca 2017 r. nr [...] obejmującego zaległość z tytułu refundacji składek na ubezpieczenie społeczne za okres od marca 2015 r. do lutego 2016 r. w łącznej kwocie należności głównej 4 725,40 zł plus odsetki.

W oparciu o w/w tytuł wykonawczy organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] sierpnia 2017 r. podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w ING Bank Śląski S.A.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomił organ egzekucyjny, iż nie może przystąpić do realizacji zajęcia, ponieważ nie prowadzi rachunku bankowego dla [...].

Poszukując majątku Zobowiązanego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiadomieniem z [...] października 2017 r. oraz zawiadomieniem z [...] października 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w PKO Banku Polskim S.A. i mBanku S.A.

W odpowiedzi na dokonane zajęcia, PKO BP S.A. pismem z [...] października 2017 r. zawiadomił o przeszkodzie w realizacji zajęcia spowodowanej brakiem środków, natomiast mBank S.A. pismem z [...] października 2017 r. poinformował, iż nie prowadzi rachunku bankowego dla [...].

W toku dalszych czynności, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiadomieniem z [...] stycznia 2018 r. dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego należnego Zobowiązanemu w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...].

Pismem z 1 lutego 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, iż wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową.

W dniu 13 kwietnia 2018 r. wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wniosek [...] o wycofanie z ZUS w [...] zawiadomienia o zajęciu egzekucyjnym, z uwagi na niezgodne z prawem wystawienie tytułów wykonawczych przez Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Pismem z 27 kwietnia 2018 r. organ egzekucyjny wezwał [...] do sprecyzowania treści wniosku, przedstawiając jednocześnie katalog środków zaskarżania, jakie przysługują Zobowiązanemu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, [...] pismem z 23 kwietnia 2018 r. wniósł o:

- przywrócenie terminu do zgłoszenia w trybie art. 33 § ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.), dalej: u.p.e.a., zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego,

- zwolnienie na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., spod egzekucji określonego składnika majątkowego, oraz

- umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 3 i § 2 u.p.e.a., prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu Strona wskazała, iż jest osobą niepełnosprawną z II grupą inwalidzką po przebytych operacjach kręgosłupa, udarze mózgu w 2011 r., astmą oskrzelową od 40 lat oraz cukrzycą II stopnia. Dodatkowo [...] oświadczył, że nie posiada żadnego majątku z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. Jego jedynym źródłem utrzymania jest otrzymywane świadczenie emerytalne. Zamieszkuje w lokalu swojej matki, która aktualnie przebywa w Domu Pomocy Społecznej w [...] z powodu choroby Alzheimera i demencji starczej. Emeryturę w wysokości 912 zł w całości przeznacza na opłaty socjalno-bytowe (czynsz, energia, telefon, TV), spłatę kredytu i lekarstwa. Korzysta z pomocy rzeczowej MOPR w zakresie żywności.

Postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zawiesił na wniosek Wierzyciela, tj. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] kwietnia 2018 r., postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku [...] na podstawie ww. tytułów wykonawczych z [...] listopada 2016 r.

Następnie organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] maja 2018 r. poinformował Zakład Ubezpieczeń Społecznych w [...] o wstrzymaniu realizacji zajęcia z [...] stycznia 2018 r.

Pismem z 9 maja 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wystąpił do Wierzyciela, tj. Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o ustosunkowanie się do wniesionego przez [...] wniosku o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na powyższe, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pismem z 22 maja 2018 r. poinformował, iż decyzje administracyjne stanowiące podstawę wystawienia kwestionowanych tytułów wykonawczych istnieją w obrocie prawnym, tj. są wymagalne i nie uległy przedawnieniu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Przedmiotowe rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...].

Następnie postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] organ egzekucyjny odmówił zwolnienia spod egzekucji składników majątkowych, tj. rachunku bankowego w PKO BP S.A. oraz świadczenia emerytalno - rentowego w ZUS.

Po rozpatrzeniu zażalenia DIAS, postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego prowadzonego w PKO BP S.A. oraz w związku z tym umorzył postępowanie w przedmiotowym zakresie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku [...] na podstawie tytułów wykonawczych z [...] listopada 2016 r. nr [...] i nr [...] oraz z [...] lipca 2017 r. nr [...]. Jak wyjaśnił organ, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z obligatoryjnych przesłanek wymienionych przez ustawodawcę w art. 59 § 1 u.p.e.a., jak również fakultatywna przesłanka zawarta w art. 59 § 2 u.p.e.a. Nadto Zobowiązany posiada stałe źródło dochodu, z którego możliwa jest egzekucja.

[...] pismem z 13 czerwca 2018 r. wniósł zażalenie na w/w postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w kwestii przedawnienia zaległości stosował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zamiast obwieszczenie Marszałka Sejmu RP z 7 czerwca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 3 ustawy, nie można żądać zwrotu kwot nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych za okres dłuższy niż ostatnie 12 miesięcy, jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła organ wypłacający świadczenia o zajściu okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymania ich wypłaty, a mimo to świadczenia nadal były wypłacane, a w pozostałych przypadkach za okres dłuższy niż 3 lata.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, należności wskazane w tytułach wykonawczych z [...] listopada 2016 r. oraz z [...] lipca 2017 r., obejmujące refundację składek na ubezpieczenie społeczne, nie uległy przedawnieniu.

Dalej organ podniósł, że [...] złożył do Wierzyciela wniosek o ponowne przeliczenie zadłużenia i wystawienie nowych tytułów wykonawczych. W piśmie z 22 maja 2018 r. podniósł m.in. zarzut przedawnienia dochodzonych należności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] maja 2018 r. zawiesił na wniosek Wierzyciela przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się również, jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Jednak w jego ocenie w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych wyżej przesłanek.

Obowiązek wskazany w ww. tytułach wykonawczych został określony kolejno decyzją z [...] września 2016 r. i z [...] maja 2017 r. Powyższe decyzje istnieją w obrocie prawnym, dlatego też prowadzenie egzekucji na ich podstawie jest możliwe. Nadto istnieje zgodność między treścią obowiązku wynikającego z ww. decyzji, a obowiązku wskazanego w w/w tytułach wykonawczych, jako podlegającego egzekucji administracyjnej, a wierzyciel wskazał okresy, których dotyczą należności w w/w tytułach wykonawczych.

Strona nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazała, że okres 3 lat ustanowiony przez ustawodawcę w art. 84 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, nie daje możliwości dowolnej jego interpretacji, co w ocenie Strony zrobił zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Nadto autor skargi wskazał, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...], w podobnej sprawie, ale dotyczącej braku opłaty w terminie składek na ubezpieczenia społeczne, podjął decyzję o umorzeniu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na potwierdzenie powyższego twierdzenia załączył do skargi trzy kopie rozstrzygnięć w w/w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 i 3 i § 2 u.p.e.a.

Na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 u.p.e.a.).

Zgodnie z treścią art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny, na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu, wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

Żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany może wnieść na każdym etapie egzekucji, a organ jest obowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wystąpienie wskazanych w tym przepisie przesłanek obliguje do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów czy w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu (zob. P. Pietrasz, Komentarz do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [w:] D. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz., wyd. LEX 2015, wersja elektroniczna).

W myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Natomiast na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa.

Jak wskazano wyżej, na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postepowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy obowiązek wskazany w przedmiotowych tytułach wykonawczych został określony zgodnie z treścią decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych:

- z [...] września 2016 r. nr decyzji [...] L.dz. [...], nr sprawy [...], nakazującej Skarżącemu zwrot środków PFRON przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za wskazane w decyzji okresy w łącznej wysokości 31 185,77 zł,

- z [...] maja 2017 r. nr decyzji [...] [...], nr sprawy [...], nakazującej Skarżącemu zwrot środków PFRON przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za wskazane w decyzji okresy, w łącznej wysokości 4 725,78 zł.

Powyższe decyzje nadal pozostają w obrocie prawnym, co zostało potwierdzone przez Wierzyciela w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Oznacza to, że wbrew zarzutom Skarżącego zawartym w skardze, prowadzenie egzekucji na ich podstawie jest uzasadnione.

Ponadto istnieje zgodność między treścią obowiązku wynikającego z ww. decyzji, a treścią obowiązku wskazanego w ww. tytułach wykonawczych, jako podlegającego egzekucji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko organu, iż obowiązek, którego dotyczy egzekucja w przedmiotowych tytułach wykonawczych został określony zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] września 2016 r. i [...] maja 2017 r.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia dochodzonych należności Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.) w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy.

Zważywszy, że powołana ustawa nie zawiera przepisów dotyczących przedawnienia uzasadnione jest odwołanie się do regulacji zawartej w art. 118 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Roszczenia Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o zwrot dotacji udzielonej na podstawie ustawy o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych przedawnia się z upływem lat dziesięciu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1806/16, z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1806/16, tak również orzecznictwo sądów powszechnych, por: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi, sygn. akt I ACa 737/97 z dnia 28 stycznia 1998 r., OSA 1998/6/24, OSP 1998/9/165).

Jak to wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1806/16: "...z unormowania cyt. art. 118 K.c. wynika, iż ustawodawca posłużył się dwoma kryteriami, od których zależy termin przedawnienia - kryterium podmiotu, któremu przysługuje roszczenie oraz kryterium świadczenia, którego roszczenie dotyczy. W przypadku pierwszego z nich, w rachubę wchodzą roszczenia osób fizycznych lub prawnych, które profesjonalnie lub zarobkowo trudnią się działalnością gospodarczą. Roszczenie powinno wiązać się z prowadzeniem tej działalności. Charakter osoby zobowiązanej do zaspokojenia wierzytelności nie posiada tego rodzaju doniosłości prawnej. W sytuacji, gdy roszczenia nie dotyczą działalności gospodarczej w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oraz nie obejmują świadczeń okresowych, termin przedawnienia wynosi dziesięć lat. W świetle powyższych kryteriów należało zatem ocenić, w jakim terminie przedawniają się roszczenia Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o zwrot dotacji udzielonej na podstawie ustawy (...) o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, w przypadku jej wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem. Dla tej oceny nie ma przesądzającego znaczenia rodzaj działalności, jaką zajmuje się osoba, której dotacji udzielono, bowiem decydujący jest charakter osoby uprawnionej do żądania zwrotu świadczenia. (...) Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz. U. Nr 72 z 1993 r., poz. 344 ze zmianami), nie jest więc osobą prawną, trudniącą się profesjonalnie lub zawodowo działalnością gospodarczą, ponadto udzielane przez Fundusz dotacje nie mają nadto charakteru świadczeń okresowych.". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przedstawione stanowisko orzecznicze.

Okres przedawnienia zaległości wskazanych w kwestionowanych tytułach wykonawczych dotyczących refundacji składek na ubezpieczenie społeczne wynosi 10 lat, co oznacza, że przedmiotowe należności nie uległy przedawnieniu.

Nie znajdują zatem uzasadnienia podnoszone w skardze zarzuty dotyczące przedawnienia dochodzonych należności.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę.