Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1434/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części, w pozostałym zakresie skargę oddalono
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 72
journal: Dz.U. 2021 poz 1973
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. i E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 541/20 w sprawie ze skargi R. G. i E. G. na uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia 11 lutego 2020 r., nr XIII/131/2020 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza nieważność § 20 pkt 2 i § 21 pkt 3 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] oraz oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Gminy W. na rzecz R. G. i E. G., solidarnie, kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 11 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 541/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. G. i E. G. (dalej: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na uchwałę Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 lutego 2020 r., nr XIII/131/2020 (dalej: "Uchwała", "Plan Miejscowy") w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach K., M. i G., oddalił skargę.

2. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

2.1. R. G. i E .G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 lutego 2020 r. nr XIII/131/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach K., M. i G., zaskarżając ją w części, w zakresie następujących postanowień: § 6 pkt 1, § 6 pkt 3 oraz § 20 pkt 2, § 21 pkt 2 i 3, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w naruszeniu przepisów regulujących zasady kształtowania ładu przestrzennego w gminie oraz zakres dopuszczalnej ingerencji w sferę przysługujących skarżącym konstytucyjnych wolności i praw rzeczowych, skutkujące przekroczeniem władztwa planistycznego Gminy. Obecnie na części działki nr [...] z obrębu [...], należącej do skarżących znajduje się ferma norek, natomiast pozostała część działki jest wykorzystywana pod uprawy. Działka ta położona jest na terenach oznaczonych w Planie Miejscowym symbolami 5R oraz 6R Skarżący wskazali, że planują prowadzoną działalność rozszerzać, tj. rozbudować istniejącą fermę lub rozpocząć prowadzenie innego rodzaju hodowli, bądź przetwórstwa związanego z rolnictwem. W konsekwencji, skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części odnoszącej się do działki stanowiącej ich własność (nr [...]).

2.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę R. G. i E. G. wskazał, że uchwała była już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1176/20. W dniu 3 marca 2021 r. zapadł wyrok oddający skargę złożoną przez [...] spółka jawna. Zarówno ww. spółka, jak i skarżący są właścicielami działek objętych zakresem terytorialnym przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka jest właścicielem działek położonych w miejscowości: K., o nr ewid. [...] i [...], G., o nr ewid. [...] i [...], M., o nr ewid. [...] i [...], a skarżący w niniejszej sprawie są właścicielami działki nr [...] w K. W związku z analogicznymi zarzutami skargi, jak w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1176/20, Sąd po analizie akt sprawy oraz stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy stwierdził, że w zasadniczej mierze podziela stanowisko WSA zajęte w przywołanym wyroku i czyni je własnym. Sąd wojewódzki podkreślił, że skoro skarżący są właścicielami działek objętych zakresem terytorialnym przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, uniemożliwiając skarżącym ewentualne przyszłe inwestycje, ich interes prawny został naruszony, a zatem skarga była dopuszczalna. Sąd podkreślił, że warunkiem wkroczenia w uprawnienia właścicielskie przy sporządzaniu planu, a także warunkiem realizacji zgłaszanych przez podmioty zewnętrzne wobec administracji żądań w formie wniosków, uwag i dyskusji publicznej oraz ich oceny dokonywanej przez organy gminy, jest zachowanie zasady proporcjonalności. Zachowanie proporcjonalności w treści planów miejscowych oznacza, że w trakcie procedury sporządzania tych aktów prawnych nastąpiło wyważenie interesów, w tym zwłaszcza interesów zgłoszonych przez podmioty zewnętrzne wobec administracji. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co zostało wyrażone w uzasadnieniu do uchwały. Sąd wojewódzki uznał, że nie sposób przy tym zaprzeczyć, że przyjęte w zaskarżonej uchwale ograniczenie ma charakter racjonalnie uzasadniony, skoro uciążliwości odorowe nie tylko wpływają negatywnie na codzienny komfort życia mieszkańców, ale i w sposób zdecydowany ograniczają potencjał inwestycyjny oraz rozwojowy gminy. Ponadto, wprowadzone uchwałą ograniczenie uniemożliwiające prowadzenie rolniczej działalności hodowlanej nie było arbitralne, lecz wynikało z licznych głosów i protestów mieszkańców Gminy. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego § 21 pkt 2 Uchwały, dotyczącego nakazu realizacji zieleni izolacyjnej w pasie o szerokości minimum 10.0 m od linii rozgraniczających w ternie 5R, Sąd wskazał, że to postanowienie Uchwały nie jest nakazem w sensie nałożenia obowiązku niezwłocznego podjęcia przez właściciela działki konkretnego działania ukierunkowanego na nasadzenie zieleni izolacyjnej. Innymi słowy, postanowienie to nie obliguje do podjęcia żadnych działań, a co za tym idzie m.in. obciążenia kosztami naniesienia tej roślinności. Nie podlega też egzekucji. Wspominane postanowienie Planu Miejscowego ma takie znaczenie, że przewiduje na przedmiotowym terenie tylko zieleń izolacyjną. Zatem właściciel terenu, gdyby chciał ten teren zagospodarować, to plan wskazuje, w jaki sposób może to uczynić – sadząc zieleń izolacyjną. Docelowo na wskazanym obszarze ma zaistnieć zieleń izolacyjna, a nie coś innego. Ma to znaczenie w kontekście przepisów wymagających w wielu sytuacjach zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Każde planowane zagospodarowanie przedmiotowego terenu będzie konfrontowane z planem i będzie musiało spełniać wymóg z § 21 pkt 3 Uchwały.

3.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli R. G. i E. G., zaskarżając go w całości.

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ww. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) nieprawidłowe i lakoniczne uzasadnienie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego wyroku, w którym nie zawarto pełnego rozważenia zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności dot. ograniczenia konstytucyjnie chronionych praw – prawa własności i wolności działalności gospodarczej w kontekście obowiązującej zasady proporcjonalności, a jednocześnie które w większości odnosi się do kwestii odorów, która nie jest obecnie uregulowana w powszechnie obowiązujących przepisach, a zatem nie może stanowić głównej podstawy wydanego rozstrzygnięcia,

b) sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób sprowadzający się do powielenia argumentacji przedstawionej w odpowiedzi organu na skargę oraz w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1176/20, ograniczający się w zasadzie jedynie do stwierdzenia, że w ocenie Sądu pierwszej instancji wprowadzenie ograniczeń wynikało z interesu społecznego, podczas gdy z uzasadnienia wynika, że nie zostało przez Sąd pierwszej instancji zbadane, czy organ faktycznie rozważał alternatywne możliwości zapewnienia tego interesu bez tak dużej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawa skarżących kasacyjnie,

c) nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, przejawiające się w pominięciu przez Sąd pierwszej instancji przy rozstrzyganiu oraz w uzasadnieniu wyroku, okoliczności wskazywanej przez skarżących kasacyjnie dotyczącej uzyskania przez podmiot powiązany z nimi osobowo decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na obszarze objętym uchwałą, której wydanie poprzedzało dokonanie przez specjalistyczne organy szczegółowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a która potwierdziła możliwość realizacji inwestycji przy jednoczesnym wskazaniu warunków zapewniających wystarczający stopień ochrony środowiska, co bez wątpienia powinno mieć istotne znaczenie dla oceny zasadności rozwiązań przyjętych w zaskarżonej uchwale, a w konsekwencji przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji niedostatecznej kontroli legalności zaskarżonej uchwały i bezzasadne przyjęcie, że zaskarżone postanowienia uchwały są zgodne z prawem, a gmina nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistycznego, co z kolei skutkowało niesłusznym oddaleniem skargi w całości.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 3, 6 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 ustawy Kodeks cywilny w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni ww. przepisów, skutkującej uznaniem, że uchwalając zaskarżone postanowienia organ zachował zasadę proporcjonalności i w sposób odpowiedni wyważył sprzeczne interesy podmiotów, podczas gdy w rzeczywistości postanowienia te skutkują naruszeniem istoty prawa własności skarżących kasacyjnie, a tym samym organ nie uwzględnił przy planowaniu przestrzennym gwarancji ochrony własności przy określaniu zasad kształtowania ładu przestrzennego oraz naruszył konstytucyjną zasadę proporcjonalności, co w konsekwencji skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3, 6 i 9 u.p.z.p. w zw. z art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni ww. przepisów, skutkującej uznaniem, że uchwalając zaskarżone postanowienia organ zachował zasadę proporcjonalności i w sposób odpowiedni wyważył sprzeczne interesy podmiotów, podczas gdy w rzeczywistości postanowienia te skutkują naruszeniem istoty wolności działalności gospodarczej skarżących kasacyjnie, przy jednoczesnym niewykazaniu przez organ w sposób wystarczający przesłanek uzasadniających ograniczenie tego prawa w tak szerokim zakresie, w sytuacji gdy ograniczenie wolności działalności gospodarczej dopuszczalne jest wyłącznie w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, a co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 22 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji skutkujące błędnym przyjęciem, że dopuszczalnym było wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaskarżonych postanowień w wyniku prawidłowego wyważenia przez organ interesu publicznego i prywatnego, podczas gdy w rzeczywistości organ zupełnie pominął interes skarżących kasacyjnie, czym doprowadził do naruszenia istoty jej prawa własności i wolności działalności gospodarczej, przy jednoczesnym braku wykazania ważnego interesu publicznego, który uzasadniałby tak istotne ograniczenia, a co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni ww. przepisów, skutkującej uznaniem, że dopuszczalne jest wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaskarżonych postanowień, ograniczających w znaczącym stopniu prawo własności oraz wolność działalności gospodarczej, podczas gdy okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na to, że wprowadzenie przez organ tak restrykcyjnych ograniczeń doprowadziło w istocie do przekroczenia granic władztwa planistycznego gminy, bez ustawowego upoważnienia, a w konsekwencji do złamania konstytucyjnej zasady praworządności, co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji skutkujące błędnym przyjęciem, że zaskarżone postanowienia wynikają wprost z obowiązującego dla przedmiotowego obszaru studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Września, podczas gdy wskazywane przez Sąd postanowienia studium wyznaczają jedynie możliwe kierunki kształtowania środowiska przyrodniczego, a jednocześnie zaskarżone postanowienia naruszają inne postanowienia studium dotyczące właśnie terenów rolniczych, co powinno prowadzić do konkluzji, że organ był uprawniony do wprowadzenia mniej rygorystycznych rozwiązań planistycznych bez jednoczesnego naruszenia postanowień studium, a co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji skutkujące błędnym przyjęciem, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały zostało sporządzone przez organ w sposób prawidłowy, podczas gdy w rzeczywistości uzasadnienie planu jest lakoniczne i w niewystarczający sposób argumentuje przyznanie prymatu interesowi publicznemu nad prawem własności i swobody gospodarczej skarżących kasacyjnie, a tego typu restrykcyjne ograniczenia powinny przez organ zostać w należyty sposób uargumentowane i uzasadnione, a co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości;

7. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji skutkujące błędnym przyjęciem, że zaskarżone postanowienia dotyczące zakazu zabudowy i nakazu realizacji zieleni izolacyjnej są zgodne z prawem, albowiem wskazania te mieszczą się w pojęciu "określania szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazie zabudowy", z jednoczesnym pominięciem, że wprowadzenie tego typu ograniczeń i tak powinno być przez organ ostrożnie rozważone, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, w sytuacji gdy organ nie uwzględnił przy planowaniu przestrzennym gwarancji ochrony własności oraz konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w konsekwencji czego zaskarżone postanowienia doprowadziły do nieuzasadnionego naruszenia istoty prawa własności skarżących kasacyjnie, co skutkowało niesłusznym oddaleniem przez Sąd pierwszej instancji skargi w całości.

Powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowały bezzasadnym oddaleniem złożonej skargi w całości.

3.2. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi wniesionej przez skarżących, a w konsekwencji o jej uwzględnienie w całości, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3.3. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

3.4. W odpowiedzi na skargę

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna okazała się w częściowo zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wprowadzonego w Planie Miejscowym zakazu lokalizacji nowej zabudowy, co skutkowało stwierdzeniem nieważności § 20 pkt 2 i § 21 pkt 3 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...]. Bezzasadne okazały się natomiast zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 6 pkt 1 Planu Miejscowego), zakaz lokalizowania nowych przedsięwzięć związanych z działalnością rolniczą w zakresie wskazanym w § 6 pkt 3 Planu Miejscowego, a także zarzuty skargi kasacyjne dotyczące nakazu realizacji na terenie 5R zieleni izolacyjnej w pasie o szerokości minimum 10,0 m od linii rozgraniczających (§ 21 pkt 2 Planu Miejscowego). Natomiast jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące zagadnień procesowych związanych z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, to w niewielkiej części okazały się one zasadne, ale stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy.

4.2. Przed przejściem do szczegółowego odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę na jedną kwestię, która nie mogła być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, a mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia. Chodzi tu o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 17 sierpnia 2022 r. wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1144/21. Wyrok ten dotyczył, powołanego, tak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i w skardze kasacyjnej, wyroku WSA w Poznaniu z 3 marca 2021 r, sygn. akt IV SA/Po 1176/20. Wyrokiem tym WSA w Poznaniu oddalił skargę spółki [...] sp.j. z siedzibą w C. na Uchwałę, przy czym z uzasadnienia tego wyroku wynika, że przedmiot zaskarżenia stanowiły § 6 pkt 1, § 6 pkt 3 oraz § 20 pkt 2 Planu Miejscowego. Równocześnie należy dodać, że wspominana spółka w skardze w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1176/20 powołała się na prawo własności przysługujące jej do innych działek zlokalizowanych na terenie Planu Miejscowego na terenach o symbolach R, niż powołana w niniejszej sprawie działka nr [...]. Z przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2022 r. wynika, że na jego mocy uchylono wyrok WSA w Poznaniu z 3 marca 2021 r, sygn. akt IV SA/Po 1176/20 oraz stwierdzono nieważność § 20 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadne uznał natomiast pozostałe zarzuty skargi, a zatem również zarzuty dotyczące § 6 pkt 1 oraz § 6 pkt 3 Planu Miejscowego. W takim układzie procesowym zachodzi konieczność rozważania, jaki wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy ma wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1144/21. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że zakres kwestionowanych postanowień Uchwały co do zasady pokrywa się w obu sprawach (w niniejszej sprawie kwestionowane są dodatkowo regulacje zawarte § 21 pkt 2 i 3 Uchwały). Ponadto, sformułowane w obu skargach kasacyjnych zarzuty są zasadniczej części tożsame (warto dodać, że wspólnicy skarżącej kasacyjnie spółki jawnej w sprawie o sygn. akt II OSK 1144/21 są równocześnie skarżącymi kasacyjnie w niniejszej sprawie). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na ograniczenie rozstrzygnięć zawartych wyroku NSA z 17 sierpnia 2022 r. do określonych nieruchomości, innych niż działka nr [...] z obrębu [...], w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559; dalej: "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem, art. 101 ust. 1 u.s.g., przewidującego możliwość zaskarżenia uchwały rady gminy nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W orzecznictwie wyjaśniono, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy (por. np. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 826/15; wyrok NSA z 25 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 3040/20 oraz wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3843/18 - CBOSA). Równocześnie jednak należy wskazać, że powinność wydania w niniejszej sprawie orzeczenia co do meritum (z uwagi na brak podstaw do przyjęcia stanu powagi rzeczy osądzonej – art. 101 ust. 2 u.s.g. w zw. z art. 171 p.ps.a.), nie oznacza, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego dotyczący tych samych jednostek redakcyjnych danego planu miejscowego, wydany wobec innego podmiotu oraz innych działek objętych tych planem, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kolejnej sprawy sądowoadministracyjnej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, taka jak zaistniała w niniejszej sprawie, gdzie istota przywoływanego w skargach naruszenia interesu prawnego jest w obu sprawach tożsama. Otóż w obu sprawach skarżący upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że prowadzą lub zamierzają prowadzić na obszarze objętym planem działalność w zakresie przemysłowej hodowli zwierząt. Owa zbieżność istoty przywoływanego naruszenia interesu prawnego w obu sprawach jest tym bardziej oczywista, jeżeli zważy się, że w realiach niniejszej sprawy skarżący są podmiotami powiązanymi personalnie. W tym kontekście należy wskazać na instytucję prawomocności materialnej orzeczeń sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Określona w art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w odniesieniu tak do organu administracji publicznej, jak i do sądu administracyjnego oznacza, iż muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, co powinno skutkować uwzględnieniem treści prawomocnego wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie weryfikowana, a tym bardziej odmiennie rozważona. Przedmiotowe związanie prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego rozciąga się na motywy wyroku w takich granicach, w jakich zdeterminowały one treść jego sentencji. Jak się przyjmuje jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie dających się pogodzić w systemie sprawowania władzy publicznej (por. np. wyrok NSA z 2 sierpnia 2022 r., II OSK 2469/19, CBOSA i cytowane tam orzecznictwo). Reasumując ten fragment uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę niniejszą zobowiązany był uwzględnić oceny prawne wyrażone w przywołanym wyroku NSA z 17 sierpnia 2022 r.

4.3. Bezzasadne okazały się, co do zasady, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przede wszytkom trzeba podkreślić, że powołując się na naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. lub art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zwalczać ocen prawnych sformułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zwłaszcza dotyczących zagadnień materialnoprawnych (por. np. wyrok NSA z 1 października 2021 r., II OSK 3083/19, CBOSA oraz uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Tymczasem, powołany w punkcie 1a petitum skargi kasacyjnej zarzut ma w istocie charakter materialnoprawny, dotyczy bowiem tego, jakie okoliczności mogą uzasadniać ograniczenie prawa własności w planie miejscowych, a zwłaszcza, czy ograniczenia takie może uzasadniać konieczność przeciwdziałania uciążliwościom odorowym. Do zagadnień tych Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się w części uzasadnienia poświęconej zarzutom naruszenia prawa materialnego. Bezzasadny okazał się również zarzut sformułowany w punkcie 1b petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji, w której przedmiotem zaskarżanie są tożsame postanowienia danego planu miejscowego, przy czym istota zarzutów skarg jest również zbieżna, nie stanowi naruszenia prawa powielenie w kolejnym wyroku ocen prawnych wyrażonych we wcześniej zakończonej sprawie. Wręcz przeciwnie, tego rodzaju postępowanie sądu znajduje uzasadnienie w zasadzie zaufania do działań organów władzy sądowniczej (art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), realizuje bowiem postulat spójności i przewidywalności orzeczeń sądowych wydawanych w podobnych sprawach. Zgodzić należy się natomiast ze skargą kasacyjną, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera odwołanie się do ograniczenia dotyczącego 110 DJP. Tymczasem, w kwestionowanym planie miejscowym, tego rodzaju postanowienie nie występuje. Jest to jednak tylko usterka warsztatowa, wynikająca prawdopodobnie z powielenia niewielkiego fragmentu uzasadnienia z innej sprawy, nie mogąca mieć jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zasadnie zarzucono w punkcie 1c petitum skargi kasacyjnej, że w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku nie odniesiono się do, podnoszonego w skardze, argumentu dotyczącego wydania, dla podmiotu powiązanego osobowo ze skarżącymi, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia na obszarze objętym Uchwałą. Sąd pierwszej instancji wanien odnieść się do tego argumentu, w świetle przywołanych w skardze kasacyjnej art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, podobnie jak wydane w jej toku uzgodnienia lub opinie, w żaden sposób nie wiązały organu planistycznego i nie mogły przesądzać o treści planu miejscowego. W kontekście tego zarzutu jedynie obiter dictum należy wskazać, że kwestia badania emisji odorów w postępowaniu ocenowym budzi poważne kontrowersje. W szczególności, dopiero w ostatnich kilku latach można zaobserwować tendencję w orzecznictwie sądów administracyjnych, zmierzającą w kierunku obowiązku wnikliwego badania tego zagadnienia, a nie ograniczania ocen do kwestii wpływu emisji amoniaku i siarkowodoru na zdrowie somatyczne ludzi (por. np. P. Korzeniowski, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 września 2020 r. IV SA/Wa 2720/19, OSP 2021/12/106). Podsumowując kwestię zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku, poza dwoma wskazanymi wyżej, nieistotnymi uchybieniami, spełnia wymogi określone w przywołanym przepisie. W szczególności, z uzasadnienia tego jednoznacznie wynika, jakie motywy stały za wydaniem rozstrzygnięcia oddalającego skargę. Zaskarżony wyrok poddaje się zatem w pełni kontroli instancyjnej. Okoliczność, że skarżący z tymi motywami się nie zgadzają, nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania.

4.4. Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadne uznał, w przeważającej części, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

4.5. Przede wszystkim, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, konieczność przeciwdziałania zanieczyszczeniom, w tym przede wszystkim uciążliwościom odorowym, powodowanym przez przedsięwzięcia takie jak przemysłowa hodowla zwierząt, może uzasadniać przyjęcie w planie miejscowym określonych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, nie wyłączając zakazu zabudowy. Możliwość ograniczenia prawa własności nieruchomości w takim przypadku znajduje podstawę prawną m. in. w art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 oraz pkt 6 i 7 u.p.z.p., a także art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973). Stanowisko to należy uznać za ugruntowane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13; wyrok NSA z 6 września 2017 r., sygn. akt II OSK 950/17; wyrok NSA z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1281/16; wyrok NSA z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3354/20; wyrok NSA z 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3083/19; wyrok NSA z 17 marca 2022 r., II OSK 754/19; wyrok NSA z 15 września 2022 r, sygn. akt II OSK 3332/19 – CBOSA). Na takim też stanowisku stanął NSA z przywoływanym wielokrotnie wyroku z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1144/21. Należy dodać, że ten kierunek orzecznictwa jest zbieżny z poglądami wyrażanymi w piśmiennictwie dotyczącym rzeczonej problematyki (zob. np. P. Daniel, Immisje zapachowe jako podstawa ograniczeń dotyczących prawa zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Glosa aprobująca do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2018 r. (II OSK 1281/16), OwSS 2020, nr 2, s. 133 i n.; J. Chmielewski, Problematyka prawna uciążliwości zapachowych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na obszarze gminy, "Samorząd Terytorialny" 2019, z. 3, s. 52 i n.; G. Rząsa, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako prawny środek ochrony przed uciążliwościami odorowymi - wybrane zagadnienia, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2019 r., nr 1, s. 45 i n.). Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w punkcie II.4 petitum tego pisma, w tym dotyczące naruszenia art. 7 i 94 Konstytucji RP.

4.6. Przyjęta wyżej dopuszczalność wprowadzenia w planie miejscowym określonych ograniczeń w zabudowie z uwagi na przeciwdziałanie uciążliwościom odorowym nie oznacza, że każde postanowienie planu miejscowego zmierzające do ograniczenia tych uciążliwości jest zgodne z prawem. Znajdują tu zastosowanie ogólne zasady oceny legalności planów miejscowych w kontekście zarzutów nadużycia władztwa planistycznego przez gminę. Kluczowe znaczenie ma tu odpowiedź na pytanie, czy w realiach konkretnej sprawy została zachowana zasada proporcjonalności. Zasada ta jest wielokrotnie przywoływana w zarzutach skargi kasacyjnej poświęconym naruszeniom prawa materialnego (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Istota tej zasady polega na wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych tak, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, równocześnie jednak w jak najmniejszym stopniu naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Należy przy tym podkreślić, że w odniesieniu do regulacji planistycznych przeciwdziałających uciążliwościom odorowym chodzi w pierwszej kolejności konflikt interesów prywatnych inwestora z interesem publicznym w postaci ochrony środowiska, która to wartość jest szczególnie chroniona na gruncie Konstytucji RP (zob. np. art. 5, 31 ust. 3, art. 74 ust. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP). Z tym stwierdzeniem ściśle koresponduje teza, że przeciwdziałanie uciążliwościom odorowym ma na celu także ochronę zdrowia, w tym zdrowia psychicznego okolicznych mieszkańców, czyli również wartości chronionych konstytucyjnie (na negatywne oddziaływanie odorów na zdrowie ludzi zwrócił uwagę NSA m. in. w wyroku z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1281/16 oraz z 12 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1157/17, CBOSA). Warto w tym kontekście zauważyć, że w przygotowanym w 2016 r. na zlecenie Ministra Środowiska przez zespół pod kierunkiem prof. J. Zwoździaka specjalistycznym opracowaniu pt. "Lista substancji i związków chemicznych, które są przyczyną uciążliwości zapachowej" (https://www.gov.pl/web/srodowisko/uciazliwosc-zapachowa), stwierdza się m. in., że istnieją niebudzące wątpliwości dowody pośrednie na to, że odory obniżają komfort życia, wywołują nasilenie takich niekorzystnych objawów psychosomatycznych, jak: rozdrażnienie, bóle głowy, nudności, trudności z koncentracją, utrata łaknienia, trudności z zasypianiem i szereg innych niekorzystnych objawów, a ich niekorzystne działanie jest zbliżone do działania hałasu. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 20 i 22 Konstytucji RP (punkt II.2 i II.3 petitum skargi kasacyjnej), w tym zakresie, w jakim skarżący dowodzą, że postanowienia planistyczne dotyczące ograniczenia uciążliwości odorowych nie mają uzasadnienia w ważnym interesie publicznym. Dalej należy wskazać, że uchodzi uwadze skarżących kasacyjne, że tego rodzaju regulacje planistyczne mają również na celu ochronę prawa własności okolicznych mieszkańców. Wymaga podkreślenia, że również prawo własności tych osób, a nie tylko prawo własności inwestora, podlega ochronie konstytucyjnej (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Zlokalizowanie w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej dużych ferm lub chlewni nie tylko powoduje znaczne uciążliwości w codziennym życiu okolicznych mieszkańców, ale i skutkuje spadkiem wartości ich nieruchomości, a nadto w praktyce uniemożliwia wykorzystanie tych nieruchomości np. na cele mieszkaniowe, letniskowe, agroturystyki lub hotelarstwa. Ponadto, emisja odorów może w pewnych sytuacjach prowadzić do naruszenia prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz mieszkania, czyli wartości chronionych m.in. na gruncie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W szczególności w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przyjmuje się, że wspominany przepis Konwencji obejmuje poszanowanie jakości życia prywatnego oraz możliwość korzystania w spokoju z walorów własnego domu. Prawa te mogą być naruszone również w sposób niematerialny, np. na skutek hałasu, emisji szkodliwych substancji, nieprzyjemnych zapachów oraz innych ingerencji (zob. np. wyroki ETPCz : z 8 lipca 2003 r. w sprawie Hatton i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, skarga nr 36022/97, § 96 oraz z 3 maja 2011 r. w sprawie Apanasiewicz przeciwko Polsce, skarga nr 6854/07, § 93; zob. np. H. Machińska, Europejska Konwencja Praw Człowieka jako instrument ochrony praw jednostki w związku z zanieczyszczeniem środowiska, "Europejski Przegląd Sądowy" 2014, nr 1, s. 63). Na gruncie orzecznictwa ETPCz przyjąć należy, że w świetle Konwencji władze publiczne w zakresie ochrony środowiska nie tylko muszą powstrzymywać się od arbitralnej ingerencji w prawa jednostek, lecz także powinny podjąć aktywne kroki w celu zapewnienia tych praw. Obowiązek ten spoczywa na władzach publicznych, a więc nie tylko na organach administracji publicznej (władza wykonawcza), lecz także na organach władzy sądowniczej, w tym na sądach administracyjnych (zob. R. Hauser, Konflikt środowiskowy przed organami i sądami administracyjnymi w kontekście art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, "Europejski Przegląd Sądowy" 2014, nr 1, s. 28).

4.7. Mając na uwadze powyższe okoliczności, istotne z puntu widzenia oceny nadużycia przez gminę władztwa planistycznego w realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej w części, w jakiej zakwestionowano postanowienia § 20 pkt 2 i § 21 pkt 3 Uchwały, przewidujące zakaz lokalizacji nowej zabudowy. Organ nie wykazał, aby tak daleko idące ograniczenie prawa własności jak całkowity zakaz nowej zabudowy było konieczne w realiach niniejszej sprawy. W szczególności, tego rodzaju ogólny zakaz nie jest konieczny do ograniczenia uciążliwości odorowych. Oczywiście, elementem kształtowania zagospodarowania nieruchomości rolnych może być wyłączenie części nieruchomości rolnych spod zabudowy w celu pozostawienia ich wyłącznie pod uprawy, jednak nie może być zasadą dopuszczenie na nieruchomościach rolnych jedynie upraw bez dopuszczenia chociaż na części terenu enklaw, gdzie taka zabudowa byłaby dopuszczalna. W szczególności, trudno prowadzić racjonalną gospodarkę rolną bez możliwości realizacji jakichkolwiek budynków. Tego rodzaju zakaz jest zatem nieproporcjonalny. W związku z powyższym, w tej części, zarzuty naruszenia. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP zasługiwał na uwzględnienie. Uznając więc, iż skarga kasacyjna we wskazanej wyżej części okazała się usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził nieważność § 20 pkt 2 i § 21 pkt 3 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...].

4.8. Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące § 6 pkt 1, § 6 pkt 3 oraz § 21 pkt 2 Uchwały, są bezzasadne.

4.9. Jeżeli chodzi o zakazy przewidziane w § 6 pkt 1 oraz § 6 pkt 3 Uchwały, wprowadzające zakazy lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych oraz nowych przedsięwzięć związanych z działalnością rolniczą w zakresie: a) chowu i hodowli zwierząt, b) przetwórstwa produktów pochodzenia zwierzęcego, c) utylizacji odpadów pochodzenia zwierzęcego, to stanowią one przejaw racjonalnego wyważenia interesów inwestora oraz interesu publicznego oraz interesów okolicznych mieszkańców. Trzeba mieć na uwadze, że na terenie objętym Planem Miejscowym, na działce nr [...] jest już zlokalizowana duża farma zwierząt futerkowych. W bliskiej odległości od tej fermy znajduje się zabudowa mieszkaniowa. W aktach planistycznych (tom II), znajdują się liczne pisma okolicznych mieszkańców, popierających zakaz lokalizowania kolejnych tego rodzaju inwestycji, będących źródłem poważnych uciążliwości, w tym uciążliwości odporowych. Oceniając zarzuty nadużycia władztwa planistycznego, w kontekście zgłoszonych twierdzeń o naruszeniu istoty prawa własności, należy mieć na uwadze, że kwestionowane postanowienia Planu Miejscowego nie wyłączają możliwości rolniczego wykorzystania działki [...]. Tego rodzaju postanowienia stanowią również przejaw realizacji postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Września, uchwalonego Uchwałą Nr XIV/108/99 Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 27 września 1999 r. (ze zmianami dalej: "Studium"). W szczególności, w punkcie 1.3 Studium, dotyczącym kierunków ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego, przyjęto ochronę gleb wysokich klas bonitacyjnych i kompleksów rolnych o najwyższej przydatności rolnej oraz wyłączenie ich z zainwestowania kubaturowego. Mają rację skarżący podnosząc w punkcie II.5 petitum skargi kasacyjnej, że na etapie uszczegółowienia zapisów studium organ był uprawniony do wprowadzenia mniej rygorystycznych rozwiązań planistycznych bez jednoczesnego naruszenia postanowień studium. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawodawca lokalny był jednak również uprawniony do przyjęcia bardziej rygorystycznych rozwiązań, co w niniejszej sprawie było wynikiem wyważenia interesu właściciela terenu oraz interesu publicznego w odniesieniu do postanowień zawartych w § 6 pkt 1 i 3 Planu Miejscowego. Z punktu widzenia zarzutu nadużycia władztwa planistycznego istotnego jest również, że Uchwała nie przewiduje, dopuszczalnego w świetle art. 35 u.p.z.p., tymczasowego sposobu zagospodarowania działki nr [...], np. poprzez wprowadzenie natychmiastowego zakazu prowadzenia na tej działce działalności wskazanej w § 6 pkt 1 lub pkt 3 Uchwały. Innymi słowy, Uchwała nie zabrania skarżącym kontynuowania, w oparciu o istniejące zabudowania i urządzenia, dotychczasowej działalności na działce [...] (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 175/21 oraz wyrok NSA z 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2281/11, CBOSA). Dotyczy to w szczególności funkcjonującej na tej działce, na terenie 5R, fermy norek. Zgodnie bowiem z § 21 pkt 1 Uchwały, na terenie tym dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy i urządzeń technicznych wchodzących w skład fermy norek.

4.10. Zdaniem naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące postanowienie zawarte w § 21 pkt 2 Uchwały (punkt II.7 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z tym przepisem Uchwały, na terenie oznaczonym symbolem 5R wprowadzono nakaz realizacji zieleni izolacyjnej w pasie o szerokości minimum 10,0 m od linii rozgraniczających. Po pierwsze, tego rodzaju postanowienia mieszczą się, w przewidzianym w art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., uprawnieniu rady gminy do określenia szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu. Po drugie, postanowienie to, na co trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku, nie wprowadza podlegającego egzekucji administracyjnej obowiązku dokonania przedmiotowych nasadzeń. Postanowienie to należy natomiast odczytywać w kontekście przepisów odrębnych wymagających w wielu sytuacjach zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zawartego w § 21 pkt 1 Uchwały postanowienia dopuszczającego zachowanie istniejącej zabudowy i urządzeń technicznych wchodzących w skład fermy norek. Po trzecie, postanowienie to nie stanowi arbitralnej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżących. Dotyczy ono terenu, na którym funkcjonuje już ferma norek. Należy mieć na uwadze, że do najbardziej uciążliwych i jednocześnie najpowszechniej występujących źródeł emisji odorów zalicza się, obok chowu i hodowli trzody chlewnej oraz drobiu, właśnie hodowlę zwierząt futerkowych (zob. np. przygotowane w 2016 r. przez Departament Ochrony Powietrza i Klimatu Ministerstwa Środowiska opracowanie eksperckie "Kodeks przeciwdziałania uciążliwości zapachowej", s. 5 – https://www.gov.pl/web/klimat/uciazliwosc-zapachowa). W tym kontekście wprowadzenie zieleni izolacyjnej w sposób oczywisty może przyczynić się do ograniczenia uciążliwości, w tym uciążliwości odorowych, związanych z funkcjonowaniem fermy norek.

4.11. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona - rozpoznał skargę i stwierdził nieważność części ustaleń Planu Miejscowego oraz oddalił skargę w pozostałej części. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 206 w zw. z art. 207 p.p.s.a. Mając na uwadze, że skarga tylko w części okazała się uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że adekwatną kwotą kosztów postępowania sądowego, która winna być zasądzona od organu na rzecz skarżących, jest kwota 500 zł.