Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 657/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 25, art. 27 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 pkt 1, art. 29
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności alimentacyjnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2011r., nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez B. P. kwoty 2 409,46 zł z tytułem otrzymanych w okresie od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. przez osoby uprawnione – M. P. i N. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wynoszą 339,65 zł.

W podstawie prawnej organ powołał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 3 i pkt 8 ustawy z dnia 7.09.2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów /Dz.U. z 2009r. Nr 1, poz. 7 ze zm./ - zwana dalej ustawą.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że wyrokiem z dnia [...] grudnia 2006r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. Wydział I Cywilny rozwiązał przez rozwód małżeństwo B. P. i B. P. i jednocześnie zasądził od B. P. na rzecz małoletnich M. P. i N. P. miesięcznie raty alimentacyjne w kwocie po 300 zł dla każdego z osobna, płatne do rąk matki małoletnich B. P.

W dniu [...] sierpnia 2008r. matka uprawnionych – B. P. złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Po jego rozpoznaniu Wójt Gminy decyzją z dnia [...] października 2008r., nr [...] przyznał B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione tj. M. P. w kwocie 300 zł/m-c na okres od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. oraz N. P. w kwocie 300zł/m-c na okres od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. Powyższe świadczenia zostały zrealizowane w wyznaczonych terminach.

W dalszej kolejności, z uwagi na zakończenie okresu świadczeniowego Wójt Gminy czterokrotnie decyzjami orzekał o obowiązku zwrotu przez B. P., jako dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osoby uprawnione świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z uwagi na niepełne zebranie materiału dowodowego i nieustalenie stanu faktycznego, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz nieprawidłowe ustalenie wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego decyzje te były przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylane, a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] Wójt Gminy orzekł o obowiązku zwrotu przez B. P. kwoty 2 409,46 zł z tytułu otrzymanych w okresie od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. przez osoby uprawnione tj. M. P. i N. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wynoszą 339,65 zł. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 27 ust. 1, 1a i 9 ustawy wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008r., nr [...] przyznano B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione tj. M. P. i N. P., łącznie w kwocie 600 zł. Na mocy tej decyzji osobom uprawnionym wypłacono łącznie kwotę 7 200 zł. Organ wskazał, że ustalił stan faktyczny sprawy, który zobrazowała zamieszczona w decyzji tabela. Podniesiono, że ustawowy przedstawiciel osób uprawnionych tj. B. P. pobierała przyznane świadczenie, co potwierdzają jej podpisy na liście wypłat świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Komornik przekazywał kwoty, które zaliczone zostały na poczet wypłacanych świadczeń w wysokości 4709,54 zł. Różnica pomiędzy wypłatami z funduszu alimentacyjnego i wpłatami komornika w wysokości 2409,46 zł stanowi kwotę podlegającą zwrotowi. Do kwoty tej należy doliczyć ustawowe odsetki, które na dzień wydania decyzji wynoszą 339,65 zł. Końcowo organ podał, że zwrotu należy dokonać w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. P. – reprezentowany przez radcę prawnego M. W. i wniósł o jej uchylenie w całości. Decyzji tej zarzucił naruszenie:

- art. 27 ustawy bowiem w okresie od października 2008r. do września 2009r. odwołujący wpłacał regularnie alimenty w terminie wskazanym wyrokiem Sądu, bezpośrednio do rąk B. P. – matki uprawnionych,

- art. 24 ust. 1 ustawy poprzez niewydanie decyzji uchylającej ostateczną decyzję, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego,

- art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne wyznaczenie terminu 30 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, na uregulowanie należności, mimo, że przepisy terminu do dokonania zwrotu nie określają,

- art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasad wyrażonych tymi przepisami,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego,

- art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistej kwoty należności z tytułu zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego,

- art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.

W obszernym uzasadnieniu odwołujący rozwinął powyższe zarzuty. Wskazał, że organ nigdy skutecznie nie zawiadomił go jako dłużnika alimentacyjnego o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego, dopiero na jego żądanie, rok po wydaniu decyzji wydał mu kopię decyzji z [...].10.2008r. W okresie od października 2008r. do września 2009r. płacił regularnie alimenty bezpośrednio na ręce matki uprawnionych – B. P. Brak było zatem podstaw do wypłacania jej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ mając świadomość, że B. P. otrzymuje alimenty, winien uchylić decyzję z dnia [...].10.2008r. Skoro przekazywała ona płacone przez niego alimenty, to egzekucja stała się skuteczna. Organ nie powinien obciążać go obowiązkiem zwrotu należności, lecz B. P., która otrzymywała podwójne świadczenie – z funduszu oraz od niego. Podkreślił, że wymienione w zaskarżonej decyzji kwoty jako rzekomo wyegzekwowane przez komornika, a w rzeczywistości kwoty, które B. P. przekazywała po ich otrzymaniu komornikowi, różnią się wysokością od kwot wskazanych w poprzednio uchylonej decyzji, mimo że dotyczą tego samego czasookresu. Zachodzi także różnica pomiędzy wysokością kwot wyegzekwowanych przez komornika, a wysokością kwot przekazanych przez komornika organowi. Zarzucił, że organ dąży do obciążenie jego osoby, skutkami własnych zaniedbań.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2011r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium przytaczając treść art. 27 ust. 1 i 2 ustawy wskazało, że dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Organ po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego wydaje decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Okres świadczeniowy trwa od 1 października do 30 września następnego roku kalendarzowego (art. 2 pkt 8 ustawy). Dłużnikiem alimentacyjnym jest natomiast osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja stała się bezskuteczna (art. 2 pkt 3 ustawy).

Organ wskazał, że osoba pobierająca świadczenie z funduszu alimentacyjnego nie może pobrać od dłużnika alimentów przysługujących za czas trwania okresu świadczeniowego. Pobrane świadczenia stałyby się wówczas nienależnie pobranym świadczeniem (art. 2 pkt 7 lit. d ustawy). Natomiast dłużnik nie może uiszczać zaległych alimentów bezpośrednio na rzecz osoby uprawnionej, bowiem od dnia podjęcia wypłaty przyznanych z funduszu alimentacyjnego świadczeń dług alimentacyjny staje się długiem wobec organu, który przyznał świadczenie z tego funduszu.

Wbrew zarzutom odwołania dobrowolne wpłaty B. P. na poczet alimentów, bezpośrednio na ręce B. P., zamiast komornikowi, nie uprawniają do przyjęcia, że egzekucja stała się skuteczna. Wpłaty te nie odpowiadały wysokości zasądzonych miesięcznie rat alimentacyjnych (zaświadczenie Komornika Sądowego z dnia [...].09.2008r.), a nadto dług ten stał się długiem wobec organu.

Za bezsporne w sprawie organ uznał, że B. P. jest dłużnikiem alimentacyjnym, jak również to, że decyzją z dnia [...].10.2008r. przyznano B. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione tj. M. P. i N. P. łącznie w kwocie 600 zł. Na mocy tej decyzji osobom uprawnionym wypłacono łącznie kwotę 7 200 zł. Z akt sprawy wynika, że tytułem należności Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w L. w okresie od [...].12.2008r. do [...].08.2010r. dokonał na rzecz organu właściwego wierzyciela 11 wpłat na pokrycie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 5106,18 zł, z których organ ten kwotę 4790,54 zł zaliczył na poczet należności głównej, a 315,64 na poczet odsetek, z tytułu wypłaconych w okresie od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zatem za niebudzące wątpliwości Kolegium uznał stanowisko organu I instancji, że suma 2409,46 zł stanowi kwotę podlegającą zwrotowi przez B. P. wraz z ustawowymi odsetkami. Dokonane przez organ I instancji wyliczenia Kolegium uznało za prawidłowe.

Kolegium wskazało, że pozostałe zarzuty odwołania, w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych nie mogły zaważyć na sposobie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wytknięto, że organ I instancji nie odniósł się do wniosku odwołującego się o powołanie biegłego z zakresu księgowości, jednakże wobec prawidłowego ustalenia przez organ kwoty należności podlegających zwrotowi, zarzut ten nie może odnieść skutku w postępowaniu odwoławczym. Za zasadny uznano zarzut odwołującego, że nie został skutecznie zawiadomiony o przyznaniu B. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, bowiem akta sprawy nie zawierają dowodu doręczenie. Uchybienie to, w ocenie organu odwoławczego, nie miało istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, podnoszony przez odwołującego się zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy wykracza poza ramy określonego zaskarżoną decyzją przedmiotu postępowania, natomiast ten dotyczący różnicy kwot wyegzekwowanych przez komornika a przekazanych organowi, nie podlega rozpatrzeniu w drodze postępowania administracyjnego. Odnośnie zakreślonego zaskarżoną decyzja 30-dniwego terminu do jej wykonania liczonego od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna, Kolegium pouczyło B. P. o możliwości skorzystania z zapisu art. 30 ust. 2 ustawy tj. z możliwości zwrócenia się z wnioskiem o odroczenie terminu płatności albo rozłożenia na raty.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył B. P. – zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. W. i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy, a to błędne wskazanie bezskuteczności egzekucji przez skarżącego,

- naruszenie art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy mówiący o przekazaniu przez organ właściwy wierzyciela informacji o przyznanym świadczeniu, poprzez niedostarczenie skarżącemu odpowiedniej decyzji, w taki sposób, aby mógł się z nią zapoznać,

- art. 27 ustawy, ponieważ w okresie od października 2008r. do września 2009r. wypłacał alimenty regularnie i w terminie bezpośrednio do rąk B. P.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady przekonywania, a także zasady prawdy obiektywnej. W treści uzasadnienia skargi powtórzone zostały zarzuty odwołania i ich argumentacja. Podkreślono, że skarżący nigdy nie uchylał się od obowiązku płacenia alimentów i zobowiązanie to płacił B. P. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja bezskuteczności egzekucji, a on sam nie mógł zostać uznany za dłużnika alimentacyjnego. Skarżący, że nie był świadomy, że B. P. przekazuje alimenty komornikowi sądowemu w celu pokrycia świadczeń wypłacanych z funduszu, nie został prawidłowo poinformowany o fakcie przyznania B. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zatem nie może ponosić winy za błąd popełniony przez organ administracji. Nadto B. P. ponosiła koszty postępowania egzekucyjnego, które

w okresie od 2007-2010 nie było ono faktycznie prowadzone. Z pisma komornika sądowego z dnia [...].01.2010r. wynika, że Urząd Gminy w [...] dopiero w dniu [...].01.2010r. przesłał decyzję przyznającą B. P. zaliczkę alimentacyjną (wynika z tego pisma również, że wobec wierzycielki wystąpiła nadpłata w kwocie 1 368, 68 zł).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i również powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 powyżej powołanej ustawy, stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy cyt. wyżej). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych zostały uregulowane w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Pomoc, o której mowa w ustawie, najogólniej ujmując, polega na wypłacie osobom uprawnionym do alimentów świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Okolicznością skutkującą prawem ubiegania się od państwa wypłaty świadczeń jest bezskuteczność egzekucji alimentów od dłużnika alimentacyjnego. Kształtowany ustawą system, ma w założeniu przez określony czas wspomóc rodziny, które na skutek bezczynności dłużników alimentacyjnych nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb.

Wbrew pozorom, wypłata świadczeń z funduszu nie jest kolejnym świadczeniem z pomocy społecznej. Przyjmuje ono postać świadczenia zwrotnego, przy czym zobowiązanym do zwrotu nie jest w tym przypadku osoba korzystająca ze świadczenia, lecz ten którego nieuprawnione zaniechanie spowodowało konieczność kredytowania alimentacji ze środków publicznych (zob. A. Korcz-Maciejko, Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz, W-wa 2010 r. str. 223 i nast.). Obowiązek zwrotu wypłaconych świadczeń kieruje do dłużnika alimentacyjnego art. 27 ust. 1 ustawy (prawo regresu). Stosownie do jego treści dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Konkretyzacja tego obowiązku następuje w treści decyzji administracyjnej. Jej wydanie może nastąpić po ziszczeniu się dwóch alternatywnych zdarzeń prawnych. Pierwszym jest zakończenie okresu świadczeniowego, drugim zaś uchylenie decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ust. 2 art. 27 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika zatem ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami (art. 27 ust. 1) oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2).

Trzeba podkreślić, że funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej przyznającej prawo do świadczenia alimentacyjnego jest w automatyczny sposób powiązane z nakazem wydania decyzji orzekającej zwrot należności w trybie regresu. Na etapie wydawania decyzji z art. 27 ust. 2 ustawy – która jest decyzją związaną i jest wydawana w niezwykle zredukowanym postępowaniu wyjaśniającym (pow. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8.10.2010 r. , IV SA/Wr 395/2010, Lex Polonica 2517865) – organ nie może badać samej zasadności przyznania prawa na oznaczony okres świadczeniowy, natomiast obowiązkiem jego jest wyłącznie ustalenie, czy został już zawiązany ostateczną decyzją przyznającą świadczenie alimentacyjne wierzycielowi (art. 25 ustawy w zw. z art. 110 Kpa). Taka decyzja, tj. ustalająca wierzycielowi prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w istocie przesądza o obowiązku zwrotu przez dłużnika należności wypłaconej uprzednio wierzycielowi.

W aktach administracyjnych, nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę, znajduje się decyzja ostateczna z dnia [..].10.2008 r. Wójta Gminy ([...]) o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz M. P. i N. P. w łącznej kwocie 600 zł. Powodem przyznania tych świadczeń była bezskuteczność egzekucji świadczeń alimentacyjnych od B. P., co potwierdza zaświadczenie komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. z dnia [...].09.2008 r. (w aktach sprawy). Wydanie decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego było równoznaczne z perspektywą wydania przez organ właściwy wierzyciela decyzji zobowiązującej do zwrotu tych kwot z odsetkami.

Według decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu na rzecz wyżej wymienionych, okres świadczeniowy rozpoczął się 1.10.2008 r., a zakończył 30.09.2009 r., zaś łączna kwota wypłaconych świadczeń przez ten okres wynosi 7 200 zł. Decyzja z dnia [...].03.2011 r. ([...]) została zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy wydana po zakończeniu okresu świadczeniowego. W świetle tych niespornych okoliczności, organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, że zachodzą przesłanki do zwrotu kwoty 2 409, 46 zł (stanowiącej różnicę pomiędzy wypłatami z funduszu alimentacyjnego i wpłatami komornika) łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wynoszą 339,65 zł.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny i przekonujący wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy, zobowiązującą dłużnika alimentacyjnego w osobie B. P. do zwrotu powyżej wymienionej kwoty łącznie z ustawowymi odsetkami. Kwota ta została prawidłowo ustalona przy uwzględnieniu normy prawnej art. 27 ust. 9 i art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy i wykazana w uzasadnieniu decyzji wydanej w pierwszej instancji (tabela).

Błędnie zarzucono w skardze naruszenie art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu tego przepisu oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Trafnie więc wyjaśniono już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie można przyjąć, iż egzekucja stała się skuteczna, gdy dobrowolne wpłaty przez skarżącego na poczet alimentów bezpośrednio B. P. nie odpowiadały wysokości zasądzonych miesięcznie rat alimentacyjnych (co wynika z zaświadczenia komornika sądowego i kserokopii dowodów wpłat).

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy, a zwłaszcza wyłożonych przy tym przez skarżącego argumentów. Z powyższego przepisu wynika tylko, że organ właściwy wierzyciela przekazuje dłużnikowi alimentacyjnemu informację o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz decyzję w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pismem z dnia [...].10.2008 r. Urzędu Gminy [...], jak wynika z akt sprawy skierowano do skarżącego zawiadomienie o przyznaniu uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jednakże odbiór tego pisma potwierdził skarżący dopiero w dniu [...].10.2009 r. Nie miało to jednak, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy. Poinformowanie skarżącego o przyznaniu uprawnionym świadczeń z funduszu nie jest elementem, od którego ustawodawca uzależniłby wydanie decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy.

Błędnie także zarzucono w skardze naruszenie art. 7, 8 i 11 Kpa. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Jak wcześniej wyjaśniono, Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2004 r., str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sformułowany w petitum skargi zarzut naruszenia art. 7, 8 i 11 Kpa też nie został bliżej rozwinięty w uzasadnieniu skargi, a materiał zebrany w sprawie nie daje podstaw, aby zarzut ten można było sklasyfikować jako uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.