Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 702/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.60 ust.7, art.64, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par.1, art.80, art. 107 par.1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca),, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017r. sprawy ze skargi gminy A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 702/16

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. po rozpatrzeniu odwołania Gminy Z. (zwanej dalej "stroną", "skarżącą") utrzymał w mocy decyzję Starosty I. z dnia "[...]" w sprawie odmowy umorzenia opłaty rocznej za 2016 r. za zajęcie pasa drogowego w kwocie 16.395 zł.

Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na podstawie zezwolenia nr "[...]" z dnia 13 kwietnia 2015 r. na stronę nałożony został obowiązek wniesienia do dnia 15 stycznia 2016 r. opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego w wysokości 16.395 zł.

Burmistrz Z. na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych złożył, w dniu 18 stycznia 2016 r., do Powiatowego Zarządu Dróg w I. wniosek o umorzenie ww. opłaty za zajęcie pasa drogowego wraz z należnymi odsetkami. Wniosek uzasadnił ważnym interesem publicznym wynikającym z trudnej sytuacji finansowej, spowodowanej zmniejszeniem wpływów do budżetu w związku z pożarem w dniu 20 listopada 2015 r. Zakładu A. w Z..

Powiatowy Zarząd Dróg, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., wniosek przekazał według właściwości do załatwienia Staroście I., który upoważnił Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w I. do załatwiania w jego imieniu całości spraw związanych z udzielaniem ulg określonych w art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 7 ustawy.

Organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku w zakresie dokładnego i szczegółowego jego uzasadnienia, wskazania i udowodnienia faktu zaistnienia ważnego interesu publicznego w przedmiocie zastosowania ulgi, przedłożenia określonych dokumentów księgowych.

Strona wskazała, że fakt zaistnienia ważnego interesu publicznego wynika z definicji wykonanej inwestycji celu publicznego - kanalizacji sanitarnej odbierającej ścieki bytowe od mieszkańców miejscowości J., leżącej nad jeziorem o wodach I klasy czystości. Wskazując na przepisy o tajemnicy skarbowej wskazała, że niemożliwe jest podanie informacji dotyczących zastosowania ulg podatkowych wobec zindywidualizowanego, konkretnie określonego podatnika, jak też przesłanie kserokopii decyzji.

Organ I instancji przeanalizował sytuację finansową strony na podstawie przedstawionych przez nią dokumentów: planu dochodów z tytułu podatku od nieruchomości w stosunku do dochodów, bieżących uchwał budżetowych Gminy Z., sprawozdań Rb-27s z tytułu wykonalności planu dochodów budżetowych 2013-2016, sprawozdań Rb-28s z wykonania planu wydatków budżetowych 2013- 2016 oraz rachunku zysków i strat za lata 2012-2014.

Na podstawie ww. dokumentów organ ustalił bieżącą sytuację finansową Gminy i stwierdził, że zobowiązanie z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie 16.395 zł nie zachwieje gospodarką finansową Gminy.

Organ przeprowadził badanie przy zastosowaniu metod wskaźnikowych i uznał, że przyjęte wskaźniki nie uzasadniają tezy, że Gmina nie jest w stanie uregulować zobowiązania we wskazanej kwocie. W analizowanych latach zaobserwowano stabilny system dochodów Gminy, w umiarkowanym stopniu reagujący na zmiany koniunktury gospodarczej. Pomimo wskazania przez Gminę, że planowane wpływy z podatku od nieruchomości od osób prawnych na 2016 r. w kwocie 1.892.918 zł ulegną uszczupleniu o około 11 % w wyniku pożaru zakładu A., to po wyliczeniu wskaźnika płynności finansowej jego wartość jest większa od 1 (2,09), zatem płynność finansowa nie jest zachwiana.

Uwzględniając powyższe, Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg działając z upoważnienia Starosty I., decyzją z dnia "[...]" odmówił umorzenia kwoty 16.395 zł z tytułu opłaty rocznej za 2016 r. za zajęcie pasa drogowego ustalonej decyzją Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w I. z dnia "[...]" w związku z umieszczeniem infrastruktury technicznej niezwiązanej z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W odwołaniu od decyzji, skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

- art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), dalej "O.p.", poprzez niewłaściwą jego wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przy istniejącym, przedłożonym materiale dowodowym, brak jest podstaw do umorzenia należności publicznoprawnych,

- art. 107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), dalej "k.p.a.", poprzez przywołanie w podstawie prawnej decyzji błędnej daty oraz miejsca publikacji Ordynacji podatkowej oraz brak prawidłowego podpisu oraz pieczęci osoby upoważnionej do działania za organ, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji po myśli art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ powołał treść art. 60 ust.7 i art. 64 ustawy o finansach publicznych. Następnie wskazał, że przepisy ustawy o finansach publicznych nie zawierają przesłanek, które warunkują dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, lecz zawierają odesłanie (zawarte w art. 67) do odpowiedniego stosowania m.in. przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.).

Organ przytoczył treść art. 67a § 1 O.p. i wskazał, że decyzja organu wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Wyjaśnił, że poprzez pojęcie "ważny interes podatnika" użyte w art. 67a § 1 O.p. należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować należności; zaś "interes publiczny" - jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo. Jest to dbałość o interes budżetu państwa albo interes budżetu jednostki samorządu - rozumiany jako konieczność zapewnienia (określonemu budżetowi) dochodów, a więc i możliwości realizacji zadań finansowych z tego budżetu (ogólnospołecznych bądź lokalnej społeczności).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ przeprowadził zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej postępowanie dowodowe, którego ustalenia dotyczyły sytuacji Gminy.

Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że przedstawione we wniosku argumenty nie stanowią przesłanki do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania - niepodatkowanych należności budżetowych, poprzez umorzenie należności z tytułu opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium uznało, że decyzja została wydana przez organ właściwy - Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg, upoważnionego przez Starostę I. do załatwiania spraw związanych z

udzielaniem ulg określonych w art. 55 ustawy o finansach publicznych (zakres upoważnienia zawarty w sentencji decyzji).

Kolegium zgodziło się ze stroną, że data podjęcia ustawy Ordynacja podatkowa, publikacja jej tekstu jednolitego wraz ze zmianami do daty wydania decyzji nie były prawidłowe lecz wskazane uchybienia nie mogą być podstawą do uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 67a § 1 O.p., przez błędną wykładnię polegającą na tym, że organ (odnosi się to również do organu I instancji) w sposób nieuprawniony przyjął, że w sprawie dokonano analizy całości materiału dowodowego, który został oceniony, jako prawdziwy, jednakże nie stanowiący przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie przedmiotowego zobowiązania - niepodatkowych należności budżetowych poprzez wnioskowane ich umorzenie, przez co w konsekwencji dokonał niewłaściwej wykładni ww. normy prawnej przyjmując błędnie, iż organ I instancji w sposób właściwy zastosował konstrukcję uznania administracyjnego, chociaż materiał dowodowy winien był prowadzić do wniosku, że za udzieleniem ulgi przemawia "ważny interes wnioskodawcy" lub "interes publiczny",

- naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji w tej sprawie był właściwie upoważniony, zaś przywołanie w podstawie prawnej decyzji błędnej daty oraz miejsca publikacji nieistniejącej Ordynacji podatkowej (w dacie podanej w decyzji) oraz brak prawidłowego podpisu oraz pieczęci osoby upoważnionej do działania za organ nie skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji

organu I instancji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Uwzględniając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu dotyczącą zastosowania art. 67a § 1 O.p.. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji omówił obszerny materiał dowodowy, uznał go za kompletny i obrazujący sytuację w jakiej znajduje się Gmina, ale zdaniem skarżącej wysunął nielogiczne, oderwane od ww. oceny wnioski, które świadczą o tym, że Kolegium przyjęło nie tylko rolę organu odwoławczego, ale i organu, który wkracza w materię uznaniowości, która jest domeną wyłącznie organu I instancji.

Zdaniem skarżącej, decyzja Kolegium narusza rażąco usprawiedliwiony, wymagający ochrony interes prawny i finansowy jednostki samorządu terytorialnego. Umorzenie należności miało wyeliminować sytuację, w której zapłata należności będzie oznaczała poświecenie innego dobra (wartości) równie bądź nawet ważniejszego z punktu widzenia interesu publicznego, którego gwarantem ma być Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego.

W ocenie skarżącej, Kolegium nie odniosło się do zarzutu pominięcia ustawowej przesłanki interesu publicznego, jako przesłanki do udzielenia ulgi, czym naruszyło przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2017 r. skarżąca powołując się na art. 106 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), w skrócie: "p.p.s.a.", wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu znajdującego się w posiadaniu skarżącej, wytworzonego w dniu 30 sierpnia 2016r. przez Zakład B. Sp. z o.o. w Z. zawierającego analizę kosztów odprowadzania ścieków dla sieci kanalizacji sanitarnej wraz z kontenerową oczyszczalnią w miejscowości J., na okoliczność wpływu opłaty rocznej naliczonej przez Starostwo Powiatowe w I. oraz decyzji o odmowie umorzenia kwoty 16.395zł na koszty odprowadzania ścieków w miejscowości J. oraz na cenę ścieków w każdym roku eksploatacji oczyszczalni ścieków w J.. Załączony dokument przedstawia proporcje pomiędzy wartością inwestycji służącej społeczności lokalnej, a ciężarami wynikającymi z nałożonych opłat za zajęcie pasa drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r., poz. 1066) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Zastrzeżenie powyższe ma szczególne znaczenie w przypadku zaskarżenia do sądu decyzji wydanych w ramach przysługującego organowi uznania administracyjnego. Do tej kategorii spraw należą też decyzje wydawane w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu niepodatkowych należności budżetowych, jak w sprawie niniejszej.

Decyzje w tym przedmiocie, jako decyzje uznaniowe, podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia należności mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, a wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 60 ust. 7 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.

W myśl przepisu art. 64 wskazanej ustawy, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Zgodnie natomiast z art. 67 ustawy o finansach publicznych - do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

W niniejszej sprawie ma zatem zastosowanie art. 67a § 1 pkt 3 O.p.. Zgodnie z jego treścią, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami

za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Uznaniowy charakter decyzji w tym przedmiocie nie budzi wątpliwości. Oznacza on, iż nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Zaznaczyć należy, że zastosowanie tej instytucji prawa administracyjnego możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanek, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. Wtedy to korzystając z uznania administracyjnego organ wydający decyzję dokonuje wyboru rozstrzygnięcia i może - pomimo istnienia przesłanek - odmówić uwzględnienia wniosku strony.

Jak już wcześniej wskazano, Sąd badając zgodność z prawem decyzji wydanej w granicach uznania administracyjnego kontroluje jedynie, czy jej wydanie było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tj. czy organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności - czy zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz czy prawidłowo ocenił, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy poszczególne okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały udowodnione. Sąd nie wnika natomiast w celowość i słuszność (rozumianą jako zgodność z pozaprawnymi determinantami, w szczególności z zasadami współżycia społecznego) podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż organy obu instancji rozpatrując wniosek skarżącej Gminy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji poprzedzone było wnikliwą analizą sytuacji finansowej Gminy.

Przede wszystkim podkreślić należy, że organ umożliwił stronie złożenie dowodów i wyjaśnień obrazujących jej aktualną sytuację finansową na dzień wydania decyzji i na takich dowodach swoją ocenę oparł. W szczególności organy dokonały analizy:

- uchwał budżetowych Gminy,

- rachunków zysków i strat w latach 2012-2014,

- planu dochodów z tytułu podatku od nieruchomości w stosunku do dochodów bieżących,

- sprawozdań Rb-27s z tytułu wykonania planu dochodów budżetowych w latach 2013-2016,

- sprawozdań Rb-28s z wykonania wydatków budżetowych w latach 2013-2016

- planu dochodów i wydatków budżetu Gminy do uchwały budżetowej na 2016r..

Organy nie miały przy tym obowiązku dalszego poszukiwania dowodów przemawiających na korzyść skarżącej, skoro zapewniły jej możliwość przedstawienia takich dowodów. To skarżąca Gmina sama najlepiej zna swoja sytuację finansową i ma najlepsze możliwości do wykazania jej stosowanymi dowodami.

W ocenie Sądu, organ w wyczerpujący sposób wyjaśnił stan faktyczny sprawy i dokonał jego analizy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, która to ocena znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Ocenie tej przy tym nie można zarzucić braku logiki, czy spójności. Tym samym nie można uznać, aby decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Organ dokonał analizy wniosku Gminy pod kątem spełnienia przesłanek umorzenia kwoty 16.395 zł opłaty rocznej za 2016 r., takich jak ważny interes podatnika lub interes publiczny. W sposób wyczerpujący wyjaśnił, że sytuacja finansowa skarżącej jest stabilna, gdyż w analizowanych latach system dochodów Gminy w umiarkowanym stopniu reagował na zmiany koniunktury gospodarczej. Przy zastosowaniu metod wskaźnikowych organ uznał, że jakkolwiek planowane wpływy z podatku od nieruchomości od osób prawnych na 2016 r. w kwocie 1.892.918 zł ulegną uszczupleniu o około 11 % (w wyniku pożaru Zakładu A.), to po wyliczeniu wskaźnika płynności finansowej jego wartość jest większa od 1 (2,09), zatem płynność finansowa nie jest zachwiana. Jednocześnie zaznaczył, że podejmując suwerenną decyzję o umorzeniu zobowiązania w podatku od nieruchomości wobec podatnika (ww. Zakładu) Gmina winna liczyć się z jej konsekwencjami – decyzja ta nie powinna wpływać na zachwianie finansów Gminy, które z kolei ma stanowić podstawę do ubiegania się przez nią o umorzenie spornej należności.

Opisana sytuacja Gminy nie mogła być uznana w żadnym razie za wyjątkowo trudną. To zaś oznacza, że Gmina jest w stanie spłacić swoje zobowiązanie w kwocie 16.395 zł..

Zdaniem organu odwoławczego, sytuacja skarżącej nie mogła zadecydować o udzieleniu ulgi w żądanym zakresie, gdyż nie wystąpiły ustawowe przesłanki umorzenia. W uzasadnieniu decyzji, organ wyjaśnił co należy rozumieć pod pojęciem: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Treść decyzji uzasadnia przy tym stwierdzenie, że organy przyjęły, że istotne znaczenie przy ocenie przesłanki "interesu publicznego" ma społeczne oczekiwanie wypełnienia obowiązku ponoszenia obciążeń finansowych o charakterze publicznoprawnym albowiem ważna dla organów była dbałość o interes budżetu jednostki samorządu terytorialnego - rozumiany jako konieczność zapewnienia (określonemu budżetowi) dochodów, a więc i możliwości realizacji zadań finansowych z tego budżetu (ogólnospołecznych bądź lokalnej społeczności).

Wobec powyższego - wbrew zarzutom skargi - organ dokonał również pełnej wykładni przesłanki interesu publicznego, mając na uwadze względy społeczne, które przemawiają za tym, żeby zobowiązania publicznoprawne były realizowane, a zobowiązany bez należytej rozwagi nie był z nich zwalniany. Za umorzeniem należności ze względu na interes publiczny nie może również przemawiać sam fakt wykonanej inwestycji celu publicznego, tj. kanalizacji sanitarnej odbierającej ścieki, gdyż jest to bardzo ogólna i jednocześnie mało przekonywująca argumentacja, którą można by się posłużyć w każdej sprawie dotyczącej tego rodzaju inwestycji. To prowadziłoby do wniosku, że w takich sprawach umorzenie należności jest co do zasady obligatoryjne.

Zdaniem Sądu, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji był w tej sprawie właściwie upoważniony. Przede wszystkim wskazać należy, że w aktach sprawy (karta nr 6) znajduje się upoważnienie wydane przez Starostę Powiatu I., wydane dla Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w I. do załatwiania spraw związanych z udzielaniem ulg określonych w art. 55 ustawy o finansach publicznych w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 7 ww. ustawy. W decyzji organu I instancji, jakkolwiek brak jest pieczęci Starosty I., to jednakże wskazano, że Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg działa z upoważnienia Starosty I.. Decyzja została zatem wydana przez organ właściwy w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu przywołania w podstawie prawnej decyzji organu I instancji błędnej daty i miejsca publikacji Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane nieprawidłowości nie wpływają natomiast w istotny sposób na wynik sprawy, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Należy również podkreślić, że organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności był nie tylko uprawniony lecz także zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to również, że miał prawo ocenić, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia wnioskowanej należności. Kolegium, wbrew zarzutom skargi, nie wkroczyło w materię uznaniowości, która jest domeną wyłącznie organu I instancji, gdyż z uznaniowością mam do czynienia dopiero w przypadku stwierdzenia zaistnienia wskazanych w ustawie przesłanek umorzenia. W niniejszej natomiast sprawie, co już wskazano, organy nie stwierdziły ich zaistnienia.

Sąd na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. sporządzonej w dniu 30 sierpnia 2016 r. analizy kosztów odprowadzania ścieków dla sieci kanalizacji sanitarnej wraz z kontenerową oczyszczalnią w miejscowości J., gdyż dokument ten, został sporządzony po wydaniu decyzji organu odwoławczego. Sąd administracyjny orzeka natomiast na podstawie akt sprawy, a więc Sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego.

Uznając zatem, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7, art. 77 i art.80 k.p.a., i uzasadnił swoją decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., wykazując prawidłowo brak podstaw do zastosowania art. 67a § 1 O.p., Sąd skargę jako niezasadną oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.