Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1382/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części , w pozostałym zakresie skargę oddalono
Powołane przepisy: article: Art. 37, art. 98, art. 104
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: Art. 151 i art. 145
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje w mocy pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...] oraz uchyla pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...], II. w pozostałej części skargę oddala, III. orzeka, że uchylone decyzje w części określonej w pkt 1 wyroku nie mogą być wykonane, IV. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego D. G. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 6 pkt 7, art. 7, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 19, art. 36 pkt 1 lit. a, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3,ust.6, art. 98, art. 101, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012r., poz. 823), po rozpatrzeniu wniosków M. S. (dalej: skarżącego) z dnia 20/01/2014, 29/01/2014, 18/02/2014, 10/03/2014, 14/03/2014 przyznał skarżącemu zasiłek stały:

od dnia 2014/01/01 do dnia 2014/01/31 w kwocie 299,78 zł miesięcznie

2.od dnia 2014/02/01 do dnia 2014/02/28 w kwocie 304,31 zł miesięcznie

3.od dnia 2014/03/01 do dnia 2014/09/30 w kwocie 309,09 zł miesięcznie

4.w związku z decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w okresie od 01/01/2014 r. do 30/09/2014 r. dokonał potrącenia na poczet nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 450 zł, realizowanego w 9 miesięcznych ratach po 50 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dniu 20.01.2014r., 29.01.2014 r., 18.02.2014r., 10.03.2014r., 14.03.2014r. skarżący zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskiem o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, pełnoletnia osoba samotnie gospodarująca ubiegająca się o przyznanie zasiłku stałego musi spełnić następujące przesłanki - musi być osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolną do pracy. Ponadto, dochód tej osoby nie może przekraczać kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. 542 zł, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W dniu 29.01.2014 przeprowadzono rodzinny wywiad środowiskowy.

Na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji rodzinnej i materialnej ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka sam, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do 30.09.2014 r., a dochód jego w miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosków tj. grudniu 2013r. wynosił 242,22 zł, w styczniu 2014r. wynosił 237,69 zł, w lutym 2014r. wynosił 232,91 zł (kwota czynszu płacona przez jest przez żonę skarżącego, za lokal w którym skarżący zamieszkuje).

Tak ustalony dochód jest niższy od kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, a zatem organ uznał, że skarżący spełnia przesłanki, ustawy o pomocy społecznej warunkujące przyznanie zasiłku stałego.

Kwotę zasiłku stałego ustalono, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz zgodnie z § 1 pkt 2 lit. c Rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Wysokość zasiłku stałego to różnica pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, przy czym kwota zasiłku stałego nie może być niższa od kwoty 30,00 zł i wyższa od kwoty 529,00 zł. Nadto w związku z decyzjami z dnia [...] 2012 r. Nr [...], Nr [...] oraz Nr [...] stwierdzającymi nienależnie pobrane świadczenia w formie: zasiłków stałych, zasiłków okresowych oraz w formie zasiłków celowych z przeznaczeniem za zakup żywności, odzieży i środków czystości, skarżący został zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Zatem dokonano potrącenia z przedmiotowego świadczenia, gdyż skarżący nie uregulował należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Zgodnie z art. 104 ust. 2 w zw. z art. 98 ustawy o pomocy społecznej, kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają potrąceniu z bieżących wypłat.

W odwołaniu M. S. podniósł że nie zgadza się z decyzją przyznającą mu zasiłek stały w orzeczonej przez organ I instancji wysokości. Skarżący uważa, że zasiłek powinien mieć wypłacany od października 2012 r., a w najgorszym przypadku od października 2013 r., gdyż od wielu lat spełnia przesłanki do otrzymania zasiłku stałego. Strona zakwestionowała również okoliczność pomniejszania należnych mu świadczeń z pomocy społecznej o nienależnie pobrane świadczenia.

Decyzją z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4 , art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 101, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182), § 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r. poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...] przyznającej skarżącemu zasiłek stały

utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił przebieg postepowania przed organem pierwszej instancji, powołał art. 37 ustawy o pomocy społecznej i wskazał, że przyznanie zasiłku stałego w każdym przypadku uzależnione jest od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. a, mającego zastosowanie w sprawie, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ocenił sytuację rodzinną skarżącego i słusznie uznał, że spełnia on wskazane w tych przepisach warunki do przyznania zasiłku stałego. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, bowiem, że skarżący jest osobą niepracującą zawodowo, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do 30 września 2014 r., prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a w miesiącach poprzedzających złożenie wniosków (tj. grudniu 2013 r. oraz styczniu 2014 r. i lutym 2014r.) dochód skarżącego wyniósł odpowiednio 242,22 zł, 237,69 zł i 232,91 zł.

W ocenie organu odwoławczego również wysokość zasiłku stałego została prawidłowo ustalona przez organ I instancji. Kwota zasiłku w przedmiotowej sprawie została zróżnicowana (w zależności od daty złożenia wniosku) i jest wynikiem następujących działań matematycznych: 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 242,22 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. grudniu 2013 r.), co stanowi kwotę 299,79 zł - zasiłek stały w miesiącu styczniu 2014 r.; 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 237,69 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. styczniu 2014r.), co stanowi kwotę 304,31 zł - zasiłek stały w miesiącu lutym 2014 r.; 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 232,91 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. marcu 2014r.), co stanowi kwotę 309,09 zł - miesięczna kwota zasiłku stałego począwszy od 1 marca 2014 r. do 30 września 2014 r.

Prawidłowo również, uwzględniając dyspozycję art. 104 ust. 2 w związku z art. 98 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którymi w przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat organ orzekł o potrącaniu z bieżących świadczeń rozłożonej na raty kwoty świadczeń nienależnie pobranych. Mając na uwadze trudną sytuację dochodową skarżącego, organ pomocy społecznej zastosował przewidzianą w powołanym wyżej art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej ulgę w spłacie nienależnie pobranego świadczenia w formie rozłożenia nienależnie pobranych świadczeń na 9 miesięcznych rat (po 50 zł każda).

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie M. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz pominięcie niektórych faktów w zakresie toczącego się postepowania administracyjnego. Nadto podtrzymał w całości zarzuty poniesione uprzednio w odwołaniu, w szczególności kwestionuje zasadność potrąceń kwot po 50 zł co miesiąc z przyznanego mu zasiłku stałego. Powołał się na wyroki WSA o sygn. akt III SA/Kr 1574/13, III SA/Kr 1575/13, III SA/Kr 1579/13. Stwierdził także, że organy powinny przyznać mu zasiłek stały od września 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest częściowo zasadna, albowiem zaskarżone decyzja utrzymująca w mocy punkt 4 decyzji organu pierwszej instancji nakazujący w okresie od 1 stycznia do 30 września 2014 r. z przyznanego skarżącemu zasiłku stałego, dokonać potrąceń na poczet nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 450 zł, realizowanego w 9 miesięcznych ratach po 50 zł, została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadnia wyeliminowanie jej w tej części z obrotu prawnego. W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., dalej w skrócie u.p.s.).

W myśl art. 98 u.p.s. świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 u.p.s. należności z tytułu wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, z tytułu opłat określonych przepisami ustawy oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 104 ust. 2 u.p.s. stanowi, że w przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat.

Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że do wyegzekwowania zwrotu środków poniesionych na udzielone świadczenia stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawą prawną przeprowadzenia egzekucji jest tytuł egzekucyjny. Tytułem tym są w szczególności decyzje i postanowienia, w tym decyzja ustalająca obowiązek zwrotu należności z tytułu przyznanych świadczeń z pomocy społecznej. Podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku jest wierzyciel, w tym wypadku Prezydent Miasta. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego powinno się odbywać zgodnie z ustawowo określonymi zasadami. W postępowaniu tym w szczególności mogą być wykorzystane tylko środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, a ich użycie powinno bezpośrednio prowadzić do wykonania obowiązku. Postępowanie egzekucyjne nie powinno mieć miejsca, jeśli istnieje możliwość ściągnięcia należności przez dokonanie potrąceń z bieżąco wypłacanych świadczeń. Istotne jest, że potrąceń można dokonywać tylko z pomocy pieniężnej. Korzystanie z tej możliwości zwrotu wydatków powinno być poprzedzone wydaniem decyzji ustalającej zasady zwrotu. Decyzja w sprawie zwrotu świadczenia nienależnie pobranego powinna być poprzedzona uchyleniem lub zmianą decyzji, na podstawie której przyznano to świadczenie.

Jak wcześniej wskazano, art. 104 ust. 2 u.p.s. przewiduje możliwość dokonywania potrąceniu z bieżących wypłat. Wykładnia tego przepisu, w związku z treścią art. 104 ust. 1 i ust. 3 u.p.s., a także art. 98 u.p.s. prowadza do wniosku, że w sytuacji wystąpienia okoliczności powodujących uznanie świadczenia za nienależnie pobrane, w okresie na który świadczenie to zostało przyznane, organ może dokonać potrącenia z bieżąco wypłacanego świadczenia, gdy ten okres świadczeniowy jeszcze nie upłynął. Natomiast w sytuacji, gdy okres na który świadczeni przyznano już upłynął, a następnie wydano decyzje o uznaniu tego świadczenia za nienależnie pobrane, organ ma obowiązek wydać decyzje o zwrocie należnie pobranego świadczenia. W decyzji tej ma obowiązek określić wysokość świadczenia podlegająca zwrotowi oraz termin jego zwrotu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy nakazując z przyznanego skarżącemu zasiłku stałego dokonać potrąceń na poczet nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 450 zł, realizowanego w 9 miesięcznych ratach po 50 zł, w okresie od 1 stycznia do 30 września 2014 r., jako podstawę prawna wskazały decyzje z dnia [...] 2012 r. Nr [...], Nr [...] oraz Nr [...] stwierdzające nienależnie pobrane przez skarżącego świadczenia w formie: zasiłków stałych, zasiłków okresowych oraz w formie zasiłków celowych z przeznaczeniem za zakup żywności, odzieży i środków czystości. Natomiast organy nie wskazały decyzji nakazujących skarżącemu dokonać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Decyzje stanowiące podstawę do nakazania dokonania potrąceń z bieżących wypłat nie zostały także dołączone do akt sprawy.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 104 ust. 4 u.p.s. w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Treść powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje na konieczność wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, co stwarza osobie zainteresowanej możliwość ubiegania się o umorzenie, odroczenie płatności lub rozłożenie jej na raty. Zatem organ nie wydając decyzji o zwrocie nienależnie pobranego przez skarżącego świadczenia, pozbawił skarżącego możliwości skorzystania z tej możliwości.

Z powyższych powodów Sąd w tej części uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Podstawę prawną przyznania zasiłku stałego osobie samotnie gospodarującej stanowi przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Przyznanie tej formy pomocy może nastąpić, jeśli wnioskodawca spełni wszystkie wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. przesłanki tj. kryterium niepełnosprawności i kryterium dochodowości. Decyzja w przedmiocie zasiłku stałego ma bowiem charakter związany tzn. nie może być pozytywna dla ubiegającego się o pomoc, jeśli ten nie spełnia choćby jednego z wymienionych wyżej kryteriów. Innymi słowy, w przypadku niespełnienia choćby jednej z powyższych przesłanek – zasiłek stały nie przysługuje.

Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej ustalono w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w związku z § 1 pkt 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U., poz. 823). Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji wynosiło ono 542 zł.

Na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka sam, legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do 30.09.2014 r., a dochód jego w miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosków tj. grudniu 2013 r. wynosił 242,22 zł, w styczniu 2014 r. wynosił 237,69 zł, w lutym 2014 r. wynosił 232,91 zł. Pomimo, że skarżący mieszka sam, to za mieszkanie czynsz opłaca jego żona. Tak ustalony dochód jest niższy od kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., a zatem organ prawidłowo uznał, że skarżący spełnia przesłanki, ustawy o pomocy społecznej warunkujące przyznanie zasiłku stałego. Kwota zasiłku w przedmiotowej sprawie została zróżnicowana (w zależności od daty złożenia wniosku) i jest wynikiem następujących działań matematycznych: 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 242,22 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. grudniu 2013 r.), co stanowi kwotę 299,79 zł - zasiłek stały w miesiącu styczniu 2014r.; 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 237,69 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. styczniu 2014r.), co stanowi kwotę 304,31 zł - zasiłek stały w miesiącu lutym 2014 r.; 542,00 zł (kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej) - 232,91 zł (dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. marcu 2014r.), co stanowi kwotę 309,09 zł - miesięczna kwota zasiłku stałego począwszy od 1 marca 2014 r. do 30 września 2014 r.

Podkreślić należy, że skarżącemu przyznano zasiłek stały w maksymalnej wysokości, potrącając jedynie kwoty opłacanego przez żonę skarżącego czynszu, prawidłowo traktując to jako dochód skarżącego. Skarżący bowiem prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a na jego żonie nie ciąży względem niego obowiązek alimentacyjny, ani inne zobowiązanie finansowe.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zasiłek stały powinien mieć wypłacany od października 2012 r. lub października 2013 r. wskazać należ, że wnioski o przyznanie zasiłku stałego zostały złożone przez skarżącego 1-wszy – 20 stycznia 2014 r. – zatem organ prawidłowo przyznał skarżącemu zasiłek stały od dnia 1 stycznia 2014 r. Żaden przepis u.p.s. nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku, nawet wówczas, jeżeli skarżący wcześniej spełniał kryteria jego przyznania. Przyznanie takiego świadczenia musiałoby opierać się na wyraźnej podstawie prawnej, której nie można domniemywać (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 864/11, publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego zarzuty skarżącego, sprowadzające się do nie wyjaśnienia przez organy orzekające sytuacji faktycznej jak i dokonania przez nie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, są całkowicie nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi częściowo uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymała w mocy pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...] oraz uchylił pkt 4 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...]. W pozostałej części skargę oddalił.

Zgodnie z art. 152 powołanej ustawy orzekł, że uchylone decyzje w części określonej w pkt 1 wyroku nie mogą być wykonane.

O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.