Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 230/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1, art. 247 par. 1 pkt 2 i 3, art. 208, art. 217 par. 1 i 2, art. 219, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Asesor WSA Barbara Rennert Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...].; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący T.K. reprezentowany przez pełnomocnika

złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej ( zw. dalej Dyrektor IC) z [...] stycznia 2007 roku nr [...] wydane w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Skarżący działając przez doradcę podatkowego J.C.

w jednym piśmie z 18 września 2006 roku wniósł jednocześnie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora IC nr [...] z dnia [...] lipca 2006, jak również o wznowienie postępowania celnego i podatkowego w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną.

W związku z tak sformułowanym żądaniem Dyrektor IC pismem bez nazwy-

datowanym na 6 października 2006 roku poinformował Stronę, iż możliwe jest prowadzenie postępowania jedynie w jednym z w/w. trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, w konsekwencji czego należy doprecyzować wniesione żądanie, poprzez wskazanie trybu, na podstawie którego organ winien rozpoznać wniosek. W tresci organ powołał się na art.169 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa - wyznaczył siedmiodniowy termin do którego strona winna wyjaśnić powyższą kwestię, oraz zawarł pouczenie o skutkach niewypełnienia tego warunku.

W odpowiedzi pełnomocnik wyjaśnił, iż postępowania w żądanych trybach nadzwyczajnych mogą być wszczęte i prowadzone niezależnie od siebie, przy czym to od organu celnego zależy kolejność ich wszczęcia. Pokreślił, też iż w sprawie zachodzą przesłanki zarówno do wznowienia, jak i stwierdzenia nieważności w/w. decyzji.

Wobec nie usunięcia wskazanych przez organ celny braków, Dyrektor IC postanowieniem z [...] listopada 2006 roku pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia. W podstawie prawnej organ powołał się na art.169 § 1, §2, §4 Ordynacji podatkowej, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (tekst jednolity

w Dz. U. Nr 8 poz.60 z 2005 roku) w związku z art.26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623 z 2004 roku)

Na ww. rozstrzygnięcie pełnomocnik złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, iż sposób działania organu narusza prawo. Podkreślił, że wniosek z 18 września 2006 roku spełniał wymogi formalne określone w art.165

i art.168 Ordynacji podatkowej w zakresie wszczęcia postępowania, a to z kolei winno spowodować wydanie przez organ postanowienia o jego wszczęciu. Wskazał, że zasady wszczynania postępowań w żadnym razie nie stanowią

o możliwości zawężania wniosku strony przez jakikolwiek organ administracji państwowej. Dodał też, że żadna norma prawna zawarta w Rozdziale 8 Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa nie zezwala organowi na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, tak jak to organ celny uczynił, ponieważ spełnione zostały wymogi formalne podania poprzez wskazanie podstaw prawnych (art.240 §1 pkt1 oraz art.247§1 pkt2 i pkt3 Ordynacji podatkowej), właściwe uzasadnienie

i wniesioną opłatę skarbową.

Dyrektor IC nie znajdując podstaw do uwzględnienia argumentacji strony postanowieniem z [...] stycznia 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach uzasadnienia wskazał, iż nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Podkreślił, iż o tym jaki charakter ma pismo, decyduje sama strona, zaś jeżeli charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości, organ ma obowiązek czuwania na tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa

i w tym celu powinien udzielać jej w razie potrzeby niezbędnych wyjaśnień. Wskazał, iż podjęte rozstrzygnięcie zostało podyktowane przesłanką skuteczności prawnej danej czynności procesowej. Ponadto zaznaczył, iż 3-letni okres wynikający z treści art.2652 Kodeksu celnego, w którym Strona mogła złożyć wniosek o wznowienie postępowania lub wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji upłynął dnia 19 maja 2006 roku ( dług celny powstał w dniu dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wg zgłoszenia celnego nr [...] w dniu [...] maja 2003 roku).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik wniósł

o uchylenie obu wydanych w przedmiotowej sprawie postanowień. Zarzucił uchybienie normom prawnym zawartym w Rozdziale 8 Ordynacji podatkowej poprzez nie wydanie postanowienia dotyczącego wszczęcia wnioskowanych przez stronę postępowań, bowiem tylko brak spełnienia wymogów formalnych wniosku mógłby spowodować odmowę wszczęcia postępowania; nie wskazanie skarżącemu jakie uchybienia znajdujące się we wniosku dają podstawę do pozostawienia go bez rozpatrzenia; naruszenie art.165 §1 Ordynacji podatkowej poprzez "zawężenie podania strony przez wezwanie jej do sprecyzowania tego wniosku o zastosowanie tylko jednego z trybów wnioskowanych przez stronę".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty jak

w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art.1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 - art. 150 ustawy).

Skarga jest zasadna, naruszone zostały bowiem przepisy postępowania

w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż kontrola prawidłowości

decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym odbywa się w ramach

trybów postępowania nadzwyczajnego, wśród których rozróżniamy wznowienie postępowania, i stwierdzenie nieważności. Celem ich jest wyeliminowanie

decyzji dotkniętej istotnymi wadami kwalifikowanymi. Stwierdzenie przesłanek wznowienia postępowania określonych w art.240, ustawy Ordynacja podatkowa nie

może jednocześnie stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności art.247 w/w ustawy. Wynika to z przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady bezkonkurencyjności, oznaczającej niezależność poszczególnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej, które stosowane są do usunięcia określonych wad decyzji

i nie mogą być stosowane zamiennie. Zasada ta stanowi również konsekwencję przyjęcia teorii gradacji wad decyzji administracyjnej, która zakłada konieczność odróżnienia wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność od wad, które powodują jej nieważność. (wyrok NSA z dnia 24 października 2006 roku r., II OSK 71/06,). Uruchomienie każdego z tych trybów opiera się na innych przesłankach. Nie jest więc wykluczone stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie, w której toczy się postępowanie wznowieniowe, albo wznowione. Różne skutki zakończenia postępowania w poszczególnych trybach nadzwyczajnych przemawiają jednak za zachowaniem odpowiedniej kolejności ich uruchamiania.

Postępowanie wznawia się na wniosek strony lub z urzędu. Wniosek

o wznowienie postępowania należy oceniać według jego treści, a nie cech formalnych. Organ powinien zbadać przedmiot wniosku. (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2000 r., ISA/Gd 2121/99, Temida (CD), Sopot 2002). Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, tzn. czy należy dokonać wznowienia postępowania" (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 1992 r., IV SA 594/92,).

Datą wszczęcia trybów nadzwyczajnych jest dzień wpływu wniosku strony do właściwego organu.

Zarówno w doktrynie prawa podatkowego, jak też w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Zastosowanie przez organ tego drugiego trybu powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia. Dlatego też w sytuacji uruchomienia obu trybów, należy dać priorytet pierwszemu z nich, a postępowanie w sprawie wznowienia

winno zostać zawieszone. (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 1998 roku, IISA 4/98).

W konsekwencji, w sytuacji, gdy dojdzie do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania winno być na podstawie art.208 §1 Ordynacji podatkowej umorzone jako bezprzedmiotowe.

Omówione powyżej zasady, winny były znaleźć zastosowanie na

etapie postępowania prowadzonego przez organy w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, iż wszczęcie trybów nadzwyczajnych nastąpiło na wniosek strony - pismem z 18 września 2006 roku. We wniosku pełnomocnik precyzyjnie wskazał przesłanki w oparciu o które zdecydował się na wniesienie przedmiotowego żądania. W zakresie stwierdzenia nieważności powołał się na art.247§1 pkt2 i pkt3 Ordynacji podatkowej (to jest - brak podstawy prawnej, oraz rażące naruszenie prawa), zaś w kwestii wznowienia postępowania - wskazał na art.240§1 pkt1 Ordynacji podatkowej ( to jest - fałszywe dowody).

W ocenie składu orzekającego, wystosowanie przez organ do strony wezwania w trybie art.169 §1 byłoby uzasadnione, gdyby wnioskodawca nie wskazał konkretnych przesłanek, które w jego ocenie czyniły zasadnym złożenie przedmiotowego wniosku. Tymczasem, jak dowiedziono powyżej, pismo skarżącego w tej materii zostało właściwie umotywowane. Dlatego też, w takiej sytuacji, za nietrafne należy uznać działanie organu mające na celu zobowiązywanie Strony, by w zakreślonym terminie i pod określonym rygorem dokonała wyboru któregokolwiek z postępowań nadzwyczajnych. W konsekwencji - za nieuzasadnione okolicznościami sprawy jak i przepisami prawa - należy więc uznać wydanie postanowienia o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.

W tym miejscu należy również podkreślić, iż Dyrektor IC podstawę prawną rozstrzygnięcia z dnia 3 listopada 2006 roku oparł między innymi na art.169 §2 Ordynacji podatkowej. Zważywszy na treść motywów zawartych w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia jak też wcześniejszego pisma z 6 października 2006 roku zupełnie niezrozumiałym wydaje się powołanie tego paragrafu, albowiem dotyczy on problematyki uiszczania stosownych opłat zgodnie

z odrębnymi przepisami w związku ze składaniem przez podatników określonych pism procesowych. Akta sprawy nie potwierdzają, ani by organ celny stwierdził

u strony w tej kwestii jakikolwiek brak, ani też tym bardziej, by ewentualnie wezwał stronę do jego usunięcia. Powyższe dowodzi, iż organ naruszył art.217 §1 i§2 w związku z art.219 Ordynacji podatkowej. Stosownie do wskazań w nim zawartych gdy na postanowienie służy zażalenie musi ono zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Tym samym podstawa prawna powołana w niniejszym rozstrzygnięciu winna znaleźć stosowne odzwierciedlenie w motywach uzasadnienia.

Reasumując, zważywszy na powyższe uchybienia za słuszne należy uznać stanowisko Skarżącego, iż złożenie wniosku dotyczącego wszczęcia dwóch różnych procedur postępowań nadzwyczajnych nie może spowodować administracyjnego przymusu, tak jak to próbował uczynić organ celny, do zawężenia podania strony przez wezwanie jej do sprecyzowania wniosku

o zastosowanie tylko jednego z trybów wnioskowanych przez stronę, bowiem stanowi to o naruszeniu prawa strony do żądania wszczęcia postępowań zawartego w art.165 ordynacji podatkowej, w szczególności, do prowadzenia postępowań w oparciu o art.240 i art.247 w/w ustawy.

Z wszystkich wskazanych powyżej powodów należało, na podstawie art.145 §1 pkt1 lit.c w związku z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylić zaskarżone rozstrzygnięcia. Wytyczne dla organu wynikają wprost z uzasadnienia wyroku. Sąd na podstawie art.152 określił, że nie może być wykonane. O zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.

(-) Alina Rzepecka (-) Dariusz Skupień (-)Barbara Rennert