Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 764/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: Art. 147 par. 1 w zw. z art. 135, art. 200 art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 czerwca 2007 r., nr IX/226/07 w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy L. w G., rejon ulic [...] i [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustalenia nieprzekraczalnych linii zabudowy dla nieruchomości skarżącego stanowiących działki nr [...] i [...] położonych przy ul. Morskiej w G.; 2. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącego T. P. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 27 czerwca 2007 r. Rada Miasta G. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy L. w G., rejon ulic D. i R..

T. P. pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę postanowień planu w poprzez ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią rozgraniczającą funkcje terenu UC2, MW5 i terenu 07 KG2/2 w treści rysunku planu.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że dla nieruchomości stanowiących jego własność znajdujących się na działce nr [...] ([..]) wprowadzono ograniczenie linii zabudowy, ustalając je w odległości dalszej niż dla linii zabudowy nieruchomości sąsiedniej (ul. [..]), a nawet większej niż linia rozgraniczająca funkcje terenu UC2, MW5 i terenu 07 KG 2/2, znacząco ograniczając możliwości inwestowania na tej nieruchomości. Powyższe ograniczenie własności powoduje naruszenie możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości w zakresie uprawnień właścicielskich wynikających z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, albowiem własność podlega jednakowej ochronie i za niedopuszczalne uznać należy uprzywilejowanie lub dyskryminację jakiegokolwiek podmiotu. Tymczasem dla budynku nr [...] zapisy planu dopuszczają możliwość zabudowy od krawędzi jezdni nawet w odległości 3 m, natomiast dla budynku nr [..] (działka nr [...]) plan przewiduje na całej długości odległość linii zabudowy 9 m od krawędzi jezdni.

Brak jest natomiast jakiegokolwiek przekonywującego powodu większego ograniczenia własności nieruchomości skarżącego, aniżeli dla nieruchomości sąsiedniej, w szczególności w sytuacji możliwości uzyskania dodatkowego terenu kosztem wyłącznie terenów gminnych, znajdujących się po drugiej stronie ul. [...], naprzeciwko budynków położonych przy ul. [...].

Na etapie sporządzania planu miejscowego skarżący wniósł zarzuty do projektu planu, które zostały odrzucone uchwałą Rady Miasta G. z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr [...]. Na skutek skargi na powyższą uchwałę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 426/04 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutów.

W związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały z dnia 28 kwietnia 2004 r. Rada Miasta G. uchwałą z dnia 24 stycznia 2007 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu planu miejscowego uwzględniła zarzut w części dotyczącej linii rozgraniczającej ul. [...] (pomiędzy terenami oznaczonymi symbolami 02 UC2, MW5 i 07 KG2/2), oraz odrzuciła zarzut w części dotyczącej linii zabudowy od strony ul. [...] oraz szerokości ciągu pieszo - jezdnego (oznaczonego symbolem 12 KX).

Z zestawienia uchwały dotyczącej rozpatrzenia zarzutów skarżącego oraz części graficznej planu wynika, że Rada Miasta G. zmieniła przebieg linii rozgraniczającej ul. [...] pomiędzy terenem 02 UC, MW 5 a terenem 07 KG2/2. Pierwotnie linia ta pokrywała się z linią nieprzekraczalnej zabudowy, natomiast w wyniku ponownego rozpatrzenia zarzutu zmieniono przebieg linii rozgraniczającej, z zachowaniem odległości od krawędzi jezdni takiej jak minimalna odległość sąsiedniej nieruchomości nr [...]. Natomiast linia zabudowy przy nieruchomości skarżącego została ustalona w odległości dalszej od krawędzi jezdni niż nieprzekraczalna linia zabudowy dla sąsiedniego budynku.

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 545/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wyjaśnił w uzasadnieniu, do procedury planistycznej poprzedzającej podjęcie zaskarżonej uchwały zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.) dalej jako U.p.z.p., z mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) dalej jako U.p.z.p., stanowiącego, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tego planu do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r..

Rada Miasta G. w dniu 27 lutego 2002 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy L. w G., rejon ulic [...] i [...]. Natomiast Prezydent Miasta G. o pierwszym wyłożeniu projektu planu zagospodarowania zawiadomił w dniu 1 lipca 2003 r.

Rozpoznając skargę Sąd wskazał, że w opisanej sytuacji przesuwanie istniejących, właściwie zrealizowanych jezdni wraz z towarzyszącym im uzbrojeniem nie znajduje uzasadnienia z punktu widzenia prawidłowego wydatkowania środków publicznych, skoro celem dla takiej przebudowy miałoby być ominięcie niewielkiego, tymczasowego pawilonu handlowego. W takim stanie rzeczy zarzut skarżącego, że jedynie aspekt finansowy decyduje o przyczynie dla której nie można zachować zasady równości, Sąd uznał w rozpoznawanej sprawie za bezzasadny w sytuacji, gdy dla realizacji wnioskowanej przebudowy gmina miałaby wydawać środki publiczne jedynie w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb inwestycyjnych skarżącego.

Sąd podkreślił, że naruszenie interesu prawnego nie oznacza zasadności skargi na uchwałę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, o czym stanowi art. 4 ust. 1 U.p.z.p., w ramach którego Rada Gminy ustala w miejscowym planie przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Wykazanie, że przewidziane w planie rozwiązania naruszają interes prawny skarżącego nie jest więc wystarczającą przesłanką do uwzględnienia skargi, gdyż uwzględnienie jej wymaga ponadto wykazania, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Nie można w świetle powołanych postanowień ustawy kwestionować prawa Rady Gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.

Zgodnie z zapisami planu istniejąca na nieruchomości skarżącego zabudowa ma charakter tymczasowy. Zabudowę tę stanowią pawilony handlowo-usługowe położone na działkach nr [...] i [...] i obecnie istniejąca linia zabudowy wyznaczona została przez usytuowanie powyższych pawilonów handlowo-usługowych. Skoro zatem istniejąca obecnie linia zabudowy wyznaczona została przez czasowo dopuszczone do użytkowania pawilony, to w ocenie Sądu stanowisko Rady Miasta G., że utrzymywanie tej linii dla nowej zabudowy docelowej zgodnie z postanowieniami planu nie jest dowolne i w konsekwencji nie narusza władztwa planistycznego. Postanowienia planu kształtują bowiem sposób zagospodarowania terenu na przyszłość i nie można uznać, aby ustalając zasady zagospodarowania terenu Rada nie była uprawniona, do wyznaczenia tych linii w sposób odmienny, przy uwzględnieniu docelowego sposobu zagospodarowania terenu wynikającego z planu, przy uwzględnieniu zapewnienia ciągu pieszego poprzez poszerzenie chodnika i w celu zachowania wskazywanej przez organ odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni dla nowych obiektów budowlanych sytuowanych przy ul. [..] (drodze wojewódzkiej). Wbrew zarzutom skargi, w przypadku realizacji zabudowy na działkach skarżącego będzie to zabudowa nowa, do której powinny mieć zastosowanie zasady dotyczące sytuowania nowych obiektów przy drodze wojewódzkiej. Budynki położone przy ul. [...] [...] i [..], zostały zaadoptowane w planie ze względu na ich trwały charakter z istniejącą nieprzekraczalną linią zabudowy. Odmienne ustalenia planistyczne co do przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy dla nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] oraz dla nieruchomości położonej przy ul. [...] zostały w ocenie Sądu w sposób przekonywujący uzasadnione w trakcie ponownego rozpoznawania zarzutów skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji związanych z szeroko rozumianą ochroną własności, Sąd I instancji uznał, że zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Akty prawa miejscowego, jakimi są plany zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z kolei prawo własności podlega szczególnej ochronie (art. 21, 64), jednak prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje ograniczeń w określonych sytuacjach. Dopuszcza je Konstytucja w przepisie art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie zostały natomiast w rozpoznawanej sprawie nadużyte.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. P. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 U.p.z.p. w zw. z art. 85 ust. 2 U.p.z.p., polegające na pominięciu przy wykładni i zastosowaniu tych przepisów regulacji art. 140 k.c. oraz nieuwzględnieniu zasady równości wyrażonej w dyspozycji art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji przez nierówne traktowanie w zapisach planu odległości możliwej zabudowy od krawędzi jezdni dla sąsiadujących ze sobą nieruchomości budynkowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że niezasadna wydaje się logika ograniczenia linii zabudowy na przedmiotowym terenie ([...]) w porównaniu z odcinkiem tej linii w części sąsiedniej działki ([...]), na której zlokalizowana jest sąsiednia nieruchomość budynkowa. Rozbieżność ta jest niczym nieuzasadniona w szczególności, gdy odcinek zabudowy sąsiedniego budynku w stosunku do ul. [...] jest znacząco mniejszy od odcinka zabudowy nieruchomości stanowiących własność skarżącego. Takie działania organu gminy są nieracjonalne i stanowią przejaw dyskryminacji stron w procesie planowania. Zdaniem skarżącego nie jest konieczne poniesienie wydatków przez Gminę Miasta G., celem zapewnienia tożsamych zasad przebiegu nieprzekraczającej linii zabudowy od krawędzi jezdni. Przepisy ustawy o drogach publicznych, dopuszczają zastosowanie innych odległości, aniżeli odległość jaka została wyznaczona w zaskarżonym planie dla nieruchomości skarżącego. Ponadto nie sposób aprobować tezy jakoby rozbudowa obiektu skarżącego stanowiłaby budowę nowego budynku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta G. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II OSK 1070/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA podało, że przewidziane w planie rozwiązania naruszają interes prawny skarżącego, a uchwała została podjęta z naruszeniem art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 U.p.z.p., mających w rozpatrywanej sprawie zastosowanie na podstawie art. 85 ust. 2 Ustawy o zmianie U.p.z.p.

Gmina w ramach władztwa planistycznego poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu może kształtować i ograniczać własność w granicach prawa w związku z koniecznością realizacji celów publicznych, w tym zapewnienia ładu przestrzennego. Należy mieć jednak na uwadze, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej ochronie podlega również interes indywidualny. Nie może ulegać wątpliwości, że przekroczenie granic władztwa planistycznego występuje w sytuacji, gdy wobec nieruchomości przyjęto rozwiązania planistyczne ingerujące w prywatną własność i jest to uzasadnione okolicznościami, które pozostają w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi wobec innych terenów, bez jednoczesnego wykazania istotnych odmienności tych terenów. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

NSA stanął na stanowisku, że ustalenie linii zabudowy na nieruchomości skarżącego w sposób odmienny niż na nieruchomości sąsiedniej nr [...] i [...] nie można uzasadniać różnicą w stanie zagospodarowania tych nieruchomości. Ustalanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy ma przede wszystkim na celu zapewnienie ładu przestrzennego. Aby ten cel osiągnąć przebieg linii zabudowy powinien być ustalony w sposób harmonijny. Nie można zatem prawidłowo ustalić linii zabudowy na jednej działce w całkowitym oderwaniu od linii zabudowy ustalonej na działkach sąsiednich, stanowiących jednolity obszar urbanistyczny. Skoro zatem przyjęto w planie, że budynki położone przy ul. [..] należy zaadoptować ze względu na ich trwały charakter, to brak było uzasadnienia do ustalenia na sąsiadującej z nimi narożnej działce linii zabudowy w sposób tworzący uskok, a zatem niezapewniający kontynuacji nowej zabudowy w nawiązaniu do cech zabudowy już istniejącej przy ul. [...].

Skoro ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linia zabudowy ma na celu zapewnić harmonijne usytuowanie projektowanej zabudowy, to bez znaczenia jest powoływanie się na fakt lokalizacji na działce nr [..] zabudowy tymczasowej. Ustalenia planu miejscowego odnoszą się bowiem do nowych inwestycji. Zasadny jest więc zarzut skarżącego, że takie działania organu gminy są nieracjonalne i stanowią przejaw dyskryminacji stron w procesie planowania przedmiotowego obszaru.

Zawarta w art. 32 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa w zakresie ochrony prawa własności i ochrony prawa majątkowych została skonkretyzowana w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. W myśl tej zasady własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Wszystkie zatem podmioty prawa posiadające wspólną cechę uzasadniającą równe ich traktowanie, powinny być traktowane bez jakichkolwiek zróżnicowań.

W rozpatrywanej sprawie działki położone przy ul. [...] w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy wspólnie kształtują ład przestrzenny na tym obszarze, co uzasadnia konieczność ustalenia dla tych działek jednakowych zasad przebiegu tej linii.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.

Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Jak wskazuje przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny, a w ślad za nim również organ, którego działalność jest przedmiotem zaskarżenia, związani są nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 roku, sygn. I SA/Sz 161/08, Baza Orzeczeń LEX nr 393265). Przy czym ocena prawna, o jakiej mowa powyżej, dotyczyć może nie tylko wykładni prawa materialnego, ale także braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1177/97, Baza Orzeczeń LEX 47301).

Tutejszy Sąd ponownie rozpatrując sprawę związany został stanowiskiem NSA, sformułowanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., iż poprzez podjecie zaskarżonej uchwały naruszony został zarówno interes prawny T. P. jak też szereg przepisów, w tym art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 U.p.z.p. mających w rozpatrywanej sprawie zastosowanie na podstawie art. 85 ust. 2 Ustawy o zmianie U.p.z.p.

Zadaniem organów ponownie przeprowadzających postępowanie planistyczne będzie wzięcie pod uwagę indywidualnego interesu T. P. jako właściciela nieruchomości oraz takie przeprowadzenie postępowania, aby wobec stanowiących jego własność nieruchomości przyjąć rozwiązania planistyczne nie ingerujące we tę własność dalej aniżeli dopuszcza to Konstytucja RP i ustawy. Rada gminy winna również realizować władztwo planistyczne w oparciu o podobne, bądź identyczne kryteria stosowane wobec wszystkich nieruchomości znajdujących się na analizowanym terenie, a w przypadku zastosowania odmiennych rozwiązań wobec niektórych tylko nieruchomości, powinna wyjaśnić szczegółowo motywy takiego zróżnicowania.

Zgodzić należy się z NSA, iż ustalenie linii zabudowy na nieruchomości skarżącego w sposób odmienny niż na nieruchomościach sąsiednich nie można uzasadniać różnicą w stanie zagospodarowania tych nieruchomości. Ustalanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy ma przede wszystkim na celu zapewnienie ładu przestrzennego. Nie można prawidłowo ustalić linii zabudowy na jednej działce w całkowitym oderwaniu od linii zabudowy ustalonej na działkach sąsiednich stanowiących jednolity obszar urbanistyczny. Konsekwencją przyjęcia w planie, że budynki położone przy ul. [...] należy zaadoptować ze względu na ich trwały charakter, był brak podstaw do ustalenia na sąsiadującej z nimi narożnej działce linii zabudowy w sposób tworzący uskok, a zatem niezapewniający kontynuacji nowej zabudowy w nawiązaniu do cech zabudowy już istniejącej.

Rację ma również NSA wskazując, że skoro ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linia zabudowy ma na celu zapewnić harmonijne usytuowanie projektowanej zabudowy, to bez znaczenia jest powoływanie się na fakt lokalizacji na działce nr 146 zabudowy tymczasowej. Ustalenia planu miejscowego odnoszą się bowiem do nowych inwestycji. Zasadny jest więc zarzut skarżącego, że takie działania organu gminy są nieracjonalne i stanowią przejaw dyskryminacji stron w procesie planowania zagospodarowania przedmiotowego obszaru.

Ponownie podejmując procedurę tworzenia planu dla obszaru stanowiącego własność skarżącego Rada weźmie pod uwagę zawartą w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości wobec prawa w zakresie ochrony prawa własności i ochrony praw majątkowych, która została skonkretyzowana w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. W myśl tej zasady własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Wszystkie zatem podmioty prawa posiadające wspólną cechę uzasadniającą równe ich traktowanie, powinny być traktowane bez jakichkolwiek zróżnicowań. W rozpatrywanej sprawie działki położone przy ul. [...], w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy wspólnie kształtują ład przestrzenny na tym obszarze, co uzasadnia konieczność ustalenia dla tych działek jednakowych zasad przebiegu tej linii.

Z uwagi na fakt, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Odnośnie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a.