Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 43/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

W dniu 5 października 2004r. J.K. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze zarzucono brak podjęcia czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku nałożonego na M.W. w zakresie rozbiórki wzniesionego na działce nr "1" w B. obiektu i urządzeń obejmujących kiosk gastronomiczny z zapleczem i konstrukcją pod platformę widokową, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Wykonanie tego obowiązku wynikało z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001r., znak [...]. W związku z brakiem zastosowania się do obowiązku wynikającego z tejże decyzji, skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, po czym wniósł skargę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. znak [...], wydanym na podstawie art. 6 § la ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, póz. 968 ze zm.), uznał skargę za uzasadnioną i wyznaczył dodatkowy termin do pojęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kolejnych czynności egzekucyjnych do dnia 6 sierpnia 2004r.

Zdaniem skarżącego, po upływie dwóch miesięcy od daty 6 sierpnia 2004r. żadne czynności egzekucyjne nie zostały podjęte, a przy tym skarżący podnosi, iż jest traktowany jako uciążliwy petent, któremu nie udziela się żadnej odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podnosi zarzut bezczynności jedynie wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie prowadził w te sprawie żadnego postępowania jurysdykcyjnego, a jedynie postępowanie skargowe, w rozumieniu działu VIII k.p.a. Skargi i wnioski, do których stosuje się art. 221-247 k.p.a. nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie są to akty i czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielał odpowiedzi w ramach postępowania skargowego, wydając postanowienie z dnia [...] września 2003r. znak [...] oraz postanowienie z dnia [...] lipca 2004r. znak [...], w którym uznano skargę skarżącego za zasadną i wyznaczono nowy termin do pojęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kolejnych czynności egzekucyjnych.

Do odpowiedzi na skargę dołączono upoważnienie dla pełnomocnika Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w zakresie postępowania egzekucyjnego.

Nie jest słuszny zarzut Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakoby organ ten nie podejmował żadnych czynności w zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lipca 2004r. znak [...], które zostało wydane na podstawie art. 6 § la ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) i uwzględniało skargę wierzyciela na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Nie oznacza to jednak, że skarga jest zasadna.

Skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niedopuszczalna w tej sprawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w następujących przypadkach:

1) bezczynności w zakresie wydania decyzji administracyjnych;

2) bezczynności w zakresie wydawania postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;

3) bezczynności w zakresie wydawania postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) bezczynności w zakresie wydawania innych niż ww. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarga na bezczynność może być wniesiona wówczas, gdy dany organ miał obowiązek podjąć określoną czynność prawną w zakresie prawa administracyjnego i mimo upływu terminów do jej podjęcia - takiej czynności nie wykonał.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał - na podstawie art. 6 § 1a w związku z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - postanowienie które nie podlegało zaskarżeniu, a tym samym nie było dopuszczalne wniesienie na nie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego.

Nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu administracji w przypadku, gdy nie dotyczy ona zakresu i objętego art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Zgodnie zaś z art. 58 § l pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § l pkt 1-5 P.p.s.a.

W związku z powyższym należało w drodze postanowienia, stosownie do treści art. 58 § 3 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.