Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 255/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 10 grudnia 2018 r., którym organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r. (nr [...]) Prezydent Miasta - działając na podstawie art. 123 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 148 § 1 oraz art. 149 § 3 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej powoływanej jako: "k.p.a.") oraz art. 6 ust. 3, ust. 4-4a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 180 – dalej jako: "u.d.m.") - odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 24 marca 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania R. K. dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Prezydent Miasta decyzją z dnia 24 marca 2014 r. przyznał R. K. (dalej jako: "strona", "skarżąca") dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2014 r. do 30 września 2014 r.

W dniu 6 listopada 2018 r. strona zapoznała się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r., (sygn. akt IV SA/Gl 122/17), dotyczącym instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, a następnie wnioskiem z dnia 14 listopada 2018 r. wniosła o ponowne przeliczenie wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego za miesiące rozliczeniowe zawarte w okresie trwania decyzji, tj. od 1 kwietnia 2014 r. do 30 września 2014 r., z uwzględnieniem niedopłaty w wysokości 445,79 zł, powołując się przy tym na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdziła, że w dniu składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego (tj. dnia 13 marca 2014 r.) nie znała wysokości niedopłaty za indywidualne rozliczenie pomierników ciepła za okres od 1.07.2014 - 30.06.2015 r., które nastąpiło 10 września 2015 r. W tym bowiem dniu S. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] dokonała rozliczenia indywidualnego kosztów zużycia energii cieplnej dostarczanej do lokalu strony przy ul. [...] w S. Okres rozliczeniowy obejmował od 1.07.2014 r. do 30.06.2015 r. Powyższe rozliczenie, zgodnie z informacją uzyskaną od pracownika Spółdzielni strona otrzymała do skrzynki pocztowej. Oznacza to, że indywidualne rozliczenie przedmiotowych kosztów zostało dostarczone jej w miesiącu wrześniu 2015 r. i strona wystąpiła w dniu 14 października 2015 r. z pismem do Spółdzielni z prośbą o rozłożenie na raty płatności kosztów dopłaty do rzeczywistego zużycia za omawiany sezon grzewczy. W dniu 19 października 2015 r. otrzymała pozytywną odpowiedź i należność została rozłożona na raty.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że informację o powstaniu zadłużenia strona powzięła najpóźniej w październiku 2015 r. We wniosku o wznowienie postępowania strona powołała się natomiast na art. 148 § 1 k.p.a., twierdząc, że to data zapoznania się przez nią ze wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. stanowi początek biegu terminu uprawniającego stronę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odniesieniu do tego twierdzenia organ - powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Gd 162/09) - wskazał, że dla oceny zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia świadomość prawna strony co do możliwości i warunków uruchomienia tzw. trybu wznowieniowego, dlatego zapoznanie się przez stronę z ww. wyrokiem WSA w Gliwicach w żadnym wypadku nie może zostać uznane za początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Za początek biegu terminu do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie uznać należy datę złożenia przez stronę prośby o rozłożenie niedopłaty na raty, tj. dzień 14 października 2015 r., bowiem czynność ta stanowi dowód na powzięcie przez stronę wiedzy o istniejącej niedopłacie, a więc także o podstawie wznowieniowej w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ zauważył, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ograniczają w czasie uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co związane jest z zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Termin ten wynosi jeden miesiąc, a początek biegu terminu został uzależniony od wystąpienia okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Biorąc powyższe pod uwagę, w sprawie strona uchybiła terminowi do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Strona złożyła zażalenie na postanowienie organu I instancji wnosząc o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania oraz potraktowania wniosku z dnia 14 listopada 2018 r. jako zgłoszenia faktów niedopłat dających podstawę do wznowienia postępowań z urzędu w takim zakresie, aby umożliwić skuteczną korektę przyznanych dodatków mieszkaniowych, które pobierała nieprzerwanie przez okres 12 lat.

Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 stycznia 2019 r. ([...]) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów dających możliwość weryfikacji wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji ostatecznej w sytuacjach określanych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie rozstrzygnięcia w formie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a.

W dniu 24 marca 2014 r. organ I instancji wydał decyzję o przyznaniu stronie dodatku mieszkaniowego w wysokości 50,70 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2014 r. do 30 września 2014 r., natomiast w dniu 14 listopada 2018 r. wpłynął oparty na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi dotyczącymi dodatku mieszkaniowego z powodu niedopłat za energię cieplną oraz wodę rozliczanych w stosunku rocznym, przy czym strona wskazała, że powodem złożenia wniosku o wznowienie postępowania było zapoznanie się w dniu 6 listopada 2018 r. z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r.

Organ II instancji stwierdził, że w opisanej sytuacji zasadnie odmówiono wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, gdyż w aktach sprawy widnieje rozliczenie indywidualne kosztów za okres rozliczeniowy 1.07.2014 r. - 30.06.2015 r., które zostało wykonane dnia 10 września 2015 r., a także pismo z dnia 19 października 2015 r. informujące stronę o rozłożeniu w czasie spłaty ujemnej różnicy rozliczenia kosztów zmiennych centralnego ogrzewania za okres grzewczy 2014/2015.

R. K. zaskarżyła ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji i zobowiązanie organu I instancji do wydania postanowienia o wznowieniu przedmiotowego postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

- naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.d.m. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżącej nie przysługuje zwiększony dodatek mieszkaniowy z tytułu uwzględnienia niedopłat za centralne ogrzewanie 445,79 zł w związku z odmową wznowienia postępowań zaskarżonymi postanowieniami;

- naruszenie art. 9 k.p.a. mającego wpływ na wynik postępowania, polegającego na pominięciu w zaskarżonym postanowieniu zarzutu o jego naruszeniu, w sytuacji gdy skarżąca podnosiła fakt poniesienia strat z powodu braku informacji o możliwości wznowienia decyzji ostatecznych w przypadku niedopłat mimo korzystania systematycznie przez okres 12 lat z dodatku mieszkaniowego;

- naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 9, art. 77 § 2, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, w szczególności pominięciu wniosku skarżącej, że wobec braku informacji przez okres 12 lat, stanowiącego naruszenie art. 9 k.p.a., należało potraktować wniosek z dnia 14 listopada 2018 r. o zgłoszeniu faktów niedopłat jako podstawy do wznowienia postępowań z urzędu.

W ocenie skarżącej nie powinno być tak, że przypadkowo dowiaduje się o możliwości wznowienia postępowania z tytułu niedopłat z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Gl 122/17), a nie od urzędnika, którego petentką była przez 12 lat. Postępowanie organów jest zaprzeczeniem prawidłowej polityki mieszkaniowej, której celem jest pomoc materialna osób kwalifikujących się do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Wszelkie niedopłaty, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, które należy zgłaszać w ciągu 1 miesiąca są istotną informacją, którą urzędy mają obowiązek informować. Skarżąca już poniosła straty i dochodzi tylko tych należności, których nie objęło jeszcze przedawnienie. W jej ocenie istnieje możliwość sanowania naruszania art. 9 k.p.a. poprzez uznanie wniosku z 14 listopada 2018 r. jako zgłoszenia faktów dających podstawę do wznowienia postępowań z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2017 ze zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 10 grudnia 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 24 marca 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Na wstępie należy zatem podkreślić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w celu zainicjowania postępowania nadzwyczajnego, w ramach trybu wznowienia postępowania zakończonego decyzję ostateczną.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej uprzednio wydaną decyzją ostateczną. Możliwość skutecznego uruchomienia tego trybu postępowania umożliwiającego wzruszenie decyzji ostatecznej – stanowiącego odstępstwo od obowiązującej zasady trwałości decyzji administracyjnych mającej swe źródło w konstytucyjnej zasadzie ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącej element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego (art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP) – została przez ustawodawcę obwarowana koniecznością spełnienia określonych przesłanek. Funkcją ochrony trwałości decyzji ostatecznej jest bowiem nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 1996 r., sygn. akt III SA 335/95, LEX nr 26687).

Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W orzecznictwie przyjmuje się, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie, a zatem to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2449/15, LEX nr 2314783; z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2303/15, LEX nr 2177196; z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2343/14. LEX nr 2083486).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca żądając wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (z uwagi na wydanie kwestionowanej decyzji z dnia 24 marca 2014 r. bez uwzględnienia niedopłat za energię cieplną oraz wodę rozliczanych w stosunku rocznym) wskazała, że organ – naruszając art. 7 i art. 9 k.p.a. – nie raczył jej przez okres 12 lat pobierania dodatku mieszkaniowego poinformować o możliwości wznowienia postępowania w przypadku rocznych rozliczeń, jeśli zaistnieją niedopłaty, skutkiem czego nastąpiło to dopiero po zapoznaniu się przez skarżącą (wnioskującą) w dniu 6 listopada 2018 r. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Gl 122/17) i tym samym fakt zapoznania się z powyższym wyrokiem – w ocenie skarżącej – stanowi spełnienie przesłanki z art. 148 § 1 k.p.a.

Z takim stanowiskiem nie sposób jest się zgodzić.

Zwrócić uwagę należy, że – zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. – dla otwarcia biegu terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania istotne jest "dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". "Dowiedzieć się" oznacza "uzyskać informację o czymś" (zob. Słownik języka polskiego - https://sjp.pwn.pl/sjp/dowiedziec-sie;2453851.html), a zatem w tym wypadku oznaczać to musi uzyskanie przez stronę informacji o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, czyli w rozpoznawanej sprawie – w świetle wskazywanej przez skarżącą podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – powzięcie informacji przez nią o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania kwestionowanej decyzji a nieznanych organowi, który wydał tę decyzję. Podkreślenia wymaga, że istotną dla sprawy nową okolicznością (nowym dowodem) mogą być tylko takie okoliczności faktyczne (dowody), których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1270/17, LEX nr 2656007).

Skarżąca we wniosku o wznowienie wskazywała, że weryfikacja ostatecznej decyzji w sprawie przyznania jej dodatku mieszkaniowego winna nastąpić z uwagi na niedopłatę za energię cieplną i podgrzanie wody, załączając do swojego wniosku m.in. pismo z dnia 10 września 2015 r., stanowiące rozliczenie indywidualne dokonane za okres 1.07.2014–30.06.2015 r. przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową [...] dla nr nieruchomości [...] R. K., ul. [...],[...] S. (zał. 1). Z powyższego wynika zatem, że okolicznością faktyczną, nieznaną organowi przyznającemu świadczenie w formie dodatku mieszkaniowego a istotną z punktu widzenia wyliczenia tegoż świadczenia, był fakt rzeczywistych wydatków poniesionych na lokal, tj. rozliczenia przez Spółdzielnię Mieszkaniową realnych kosztów energii cieplnej i podgrzania wody za wskazany okres oraz stwierdzona z tego tytułu na koncie skarżącej niedopłata (445,79 zł). Nowe wyliczenie (rozliczenie indywidualne) tych kosztów mogło bowiem w sposób bezpośredni mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie wysokości przyznanego skarżącej weryfikowaną decyzją dodatku mieszkaniowego, a zatem to ta w istocie okoliczność faktyczna, a w konsekwencji wiedza o jej zaistnieniu, istotna była dla ustalenia daty początku biegu miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

W aktach sprawy brak jest informacji, co do dnia doręczenia skarżącej rozliczenia indywidualnego z dnia 10 września 2015 r., jednakże skarżąca do wniosku załączyła pismo [...] Spółdzielni [...] z dnia 19 października 2015 r. (znak: [...]) informujące ją - w odpowiedzi na pismo z dnia 14 października 2015 r. - o rozłożeniu w czasie spłaty ujemnej różnicy rozliczenia kosztów zmiennych centralnego ogrzewania za okres grzewczy 2014/2015, tj. kwoty 445,79 zł. Przyjąć zatem należy, że zdarzeniem skutkującym tym, iż skarżąca dowiedziała się o okoliczności wznowieniowej w sprawie wydanej przez Prezydenta Miasta ostatecznej decyzji z dnia 24 marca 2014 r., było doręczenie jej ww. rozliczenia, które nastąpiło nie później niż w dniu 19 października 2015 r., skoro skarżąca pismem datowanym na ten właśnie dzień wystąpiła do Spółdzielni z wnioskiem o rozłożenie jej niedopłaty na raty.

W tych okolicznościach organy słusznie uznały, że skarżąca dowiedziała się o podstawie do wznowienia postępowania w sprawie w momencie złożenia pisma z dnia 19 października 2015 r. o rozłożenie na raty niedopłaty. Strona w tym momencie wiedziała bowiem już o istniejącej niedopłacie. Wiedza o tej okoliczności stanowiła zatem podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 24 marca 2014 r., tak więc przyjąć należy, że miesięczny termin na zainicjowanie postępowania wznowieniowego ze wskazanej przyczyny upłynął 19 listopada 2015 r. Skarżąca z podaniem o wznowienie postępowania wystąpiła dopiero w dniu 14 listopada 2018 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., dlatego organy w sposób prawidłowy orzekły o odmowie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca upatrywała "okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" w fakcie zapoznania się w dniu 6 listopada 2018 r. z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Gl 122/17), jednak w ocenie Sądu – zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami - nie można podzielić słuszności tego stanowiska. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby w istocie do ewidentnej niepewności, a wręcz dowolności w zakresie wznowienia postępowania, skoro możnaby dowodzić istnienia przesłanek wznowieniowych w każdym czasie i w oparciu o różne orzeczenia sądów administracyjnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że nowa wykładnia przepisu prawnego, zarówno dokonana przez organ stosujący prawo, jak i ustalona w judykaturze, nie jest nowym faktem ani dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 275/96, LEX nr 30780 oraz wyrok NSA z dnia 16 maja 1997 r., sygn. akt III SA 1549/95, LEX nr 29921).

W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, że dla oceny zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie jest istotna świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01, LEX nr 78478 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 162/09, LEX nr 552993).

Z powyższych powodów zapoznanie się przez skarżącą z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lipca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Gl 122/17) i z wyrażoną w nim oceną prawną nie mogło zostać uznane za fakt dowiedzenia się przez skarżącą o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, gdyż wydanie tego wyroku nie mogło zostać potraktowane jako okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 24 marca 2014 r.

W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że wydając zaskarżone postanowienia organy obu instancji nie stosowały przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 u.d.m., co prowadzi do wniosku, że nie mogły naruszyć wskazanego przepisu. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 9 k.p.a. w świetle podnoszonej przez skarżącą argumentacji. Trudno jest bowiem uznać, że organ ma obowiązek wszcząć postępowanie w stosunku do każdego prawomocnie zakończonego postępowania celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia. Jest to raczej tylko jego prawo, a obowiązek istnieje tylko w razie znalezienia przyczyny. W żadnym wypadku zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu nie może być podstawą zarzutu w sprawie odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia przez stronę terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1482/11, LEX nr 1136642).

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.