Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 15/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 30 poz 127
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - tekst jedn.
article: art. 3, art. 4 ust., 1, 3, 4, art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 12 poz 59
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia del. SO Dorota Radaszkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu nieruchomością I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Państwowego Gospodarstwa kwotę 790 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 lipca 2013r. wydaną na podstawie art. 87 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2001r., nr 102, poz. 651 ze zm.) Starosta M. zaktualizował Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. opłatę z tytułu trwałego zarządu nieruchomością gruntową, niezabudowaną, oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka "[...]" i ustalił od dnia 1 stycznia 2014r. nową wysokość opłaty rocznej na 4 308,00 zł. tj. 1% ceny nieruchomości wynoszącej 430 800,00 zł.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Starosty M. Nadleśnictwo M. zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach oraz art. 87 ust.1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Wniosło o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznawania.

Wywiodło, iż decyzja aktualizująca opłatę roczną z tytułu trwałego zarządu nieruchomością wydana została w oparciu o błędne założenie, że rzeczywiście Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. sprawuje trwały zarząd nieruchomością gruntową w rozumieniu art. 87 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdy tymczasem przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Jednostki organizacyjne Lasów Państwowych gospodarują bowiem mieniem Skarbu Państwa na podstawie odrębnych przepisów tj. ustawy o lasach, gdzie formą władania tego typu nieruchomości jest zarząd, a nie trwały zarząd.

Wojewoda W. decyzją z dnia 18 listopada 2013r. "[...]" utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia 15 lipca 2013r. Organ II instancji zważył, iż kluczową do ustalenia w niniejszej sprawie była kwestia, czy działka nr "[...]" pozostaje w trwałym zarządzie Lasów Państwowych na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy też w zarządzie na podstawie ustawy o lasach. Wskazał, że nieruchomość została oddana jednostce organizacyjnej Lasów Państwowych w zarząd na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która została zastąpiona ustawą z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami z 1985r. zasady gospodarowania gruntami w niej określone nie obejmują gruntów zabudowanych, wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz związanych z państwowym gospodarstwem leśnym i położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na cele gospodarki rolnej i leśnej. Odmienne jednak regulacje wprowadził art. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy o lasach. Organ II Instancji przywołał treść art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, w świetle którego lasem jest grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2a tej ustawy, nadleśniczy zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie lasów państwowych. Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo leśne – Lasy Państwie, które prowadzi gospodarkę leśną, gospodarując gruntami i innymi nieruchomościami związanymi z gospodarką leśną. Zasady tego gospodarowania regulują przepisy rozdziału 6a ustawy o lasach. Powyższe oznacza, że w obowiązującym stanie prawnym, w zakresie gospodarki lasami i gruntami leśnymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa, ustawa o lasach ma pierwszeństwo w stosowaniu – wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 191/12. Jednocześnie jednak zostało podniesione, że jeżeli chodzi o kwestię sprawowania władztwa Lasów Państwowych – Nadleśnictwa M. na działce nr "[...]", stanowiła ona podstawę rozstrzygnięcia w decyzji Wojewody W. z dnia 24 marca 2009r., "[...]" o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z 23 maja 2005r. o ustaleniu nowej opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu, ustanowionego na rzecz Nadleśnictwa M. do działki "[...]" i decyzji tej Nadleśnictwo M. nie kwestionowało. Organ II Instancji podkreślił, że działka nr "[...]" położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta M., uchwalonym Uchwałą Nr XLIII/5/2006 Rady Miejskiej w M. z 24 sierpnia 2006r. zgodnie z treścią operatu szacunkowego z maja 2013r. opracowanego przez rzeczoznawcę majątkowego, obszar ten oznaczono symbolem U2-teren usług nieuciążliwych i uciążliwych z zakresu obsługi samochodów. Działka posiada kształt zbliżony do trójkąta, przylega do pasa kolejowego. W środku znajduje się skupisko drzew, jednak grunt pozostaje niezagospodarowany. Sąsiedztwo nieruchomości stanowią tereny o przeznaczeniu usługowo – przemysłowo – składowym. W ocenie tego Organu działki nr "[...]" nie można zatem określić mianem nieruchomości leśnej. Podkreślono również, że wpis w księdze wieczystej nie może być traktowany jako czynnik rozstrzygający sprawę władztwa nieruchomości, albowiem ustanowienie władztwa następuje w ściśle określonej chwili. Natomiast wpis do księgi wieczystej następuje później i ma charakter deklaratoryjny.

W ocenie Wojewody W. decyzja organu i Instancji jest zgodna z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe – Nadleśnictwo M. zarzuciło :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1991r. o lasach poprzez jej niezastosowanie oraz art. 87 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędne zastosowanie.

II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7

i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie w ocenie skarżącego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zajarzonej decyzji Wojewody W. oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

Podniesiono, że organy obu instancji nie wyjaśniły właściwie i dostatecznie rzeczywistego charakteru i gospodarczego przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości Organ I Instancji nie dokonał jakichkolwiek ustaleń i rozważań w tym zakresie, zaś Organ II Instancji wskazał jedynie w uzasadnieniu decyzji na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na treść operatu szacunkowego i w oparciu o nie przyjął, iż działki nr "[...]" nie można określić mianem nieruchomości leśnej. Skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – sygn. akt II SA/Ol 191/12 wskazał, że nie można się jednak zgodzić z zakwalifikowaniem przedmiotowej działki przez organy obu instancji, jako działki nie będącej nieruchomości leśną, albowiem w obowiązującym stanie prawnym w zakresie gospodarki lasami i gruntami leśnymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa ustawa o lasach ma pierwszeństwo w stosowaniu. Skarżący podniósł, iż w świetle zapisu art. 3 ust. 2 ustawy o lasach lasem jest grunt związany z gospodarka leśną, w tym m.in. miejsca składowania drewna. Należy stanowczo wykluczyć sytuację, że przedmiotowa nieruchomość ( poprzednio "[...]") stanowiąca własność Skarbu Państwa została przekazana w zarząd państwowej jednostce organizacyjnej Lasów Państwowych na zasadach ogólnych tj. w trybie nie związanym z wypełnianiem ustawowych funkcji i zadań związanych z gospodarką leśną oraz, że nie miała nigdy charakteru leśnego w rozumieniu art. 3 i 4 ustawy o lasach. Przedmiotowa działka figuruje bowiem jako składnica drewna w Planie Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa M., zatwierdzonym przez Ministra Środowiska na lata 2007-2016 (Opis taksacyjny lasu). Nadleśnictwo M. podniosło również w uzasadnieniu skargi, iż skalnica ta jest wykorzystywana jako miejsce do składowania i spedycji drewna, głównie w sytuacjach klęskowych lasu, szczególnie w okresie gradacji szkodników wtórnych, takich jak kornik drukarz, drukarczyk i innych. W okresie masowego wylęgu szkodników owadzich Nadleśnictwo zmuszone jest do stosowania różnych form zabezpieczenia trwałości lasu, w tym w szczególności do pilnego wywozu zasiedlonego drewna z lasu, co jest najskuteczniejszą metodą zabezpieczenia lasu przed dalszym rozmnażaniem szkodliwych owadów. Składnica drewna jest tym samym niezbędna dla prawidłowej gospodarki leśnej w Nadleśnictwie M. Końcowo w skardze podniesiono, że decyzja Starosty M. powołująca się na art. 87 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotycząca opłaty rocznej za trwały zarząd jest błędna i stoi w sprzeczności z gospodarczym przeznaczeniem przedmiotowej działki oraz wpisem w księdze wieczystej, z którego wynika, że nieruchomość jest w zarządzie Lasów Państwowych – Nadleśnictwo M. w rozumieniu art. 4 ustawy o lasach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje :

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanym dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Organu I Instancji aktualizującą opłatę roczną z tytułu trwałego zarządu nieruchomością gruntową.

Dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie ma kwestia czy Nadleśnictwo włada nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa na zasadzie "trwałego zarządu" w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy też na zasadzie "zarządu" w rozumieniu ustawy o lasach.

Organy obu instancji uznały, iż działka nr "[...]" znajduje się w trwałym zarządzie Nadleśnictwa M. i nie jest nieruchomością leśną.

Zważyć należy, że uprzednio obwiązująca ustawa z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. : Dz.U. z 1991r., nr 30, poz. 127 ze zm.) określała zasady gospodarowania gruntami zabudowanymi i gruntami przeznaczonymi w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy, przy czym zabudowę w rozumieniu tej ustawy stanowiły budowle i urządzenia służące do funkcjonowania miast i wsi oraz inne budowle i urządzenia o znaczeniu krajowym lub regionalnym (art. 1 pkt 1 ustawy). W art. 1 ust. 2 ustawa ta stanowiła zaś, iż zasady gospodarowania gruntami określone w ustawie nie obejmują gruntów zabudowanych, wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz związanych z państwowym gospodarstwem leśnym i położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na cele gospodarki rolnej i leśnej. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2001r., nr 102, poz. 651 ze zm.) stanowi się zaś, że ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy o lasach. Z kolei art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j.: Dz.U. z 2011r., nr 12, poz. 59 ze zm.) stanowi, że lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, które w ramach sprawowanego zarządu prowadzi gospodarkę leśną, gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami oraz nieruchomościami związanymi z gospodarka leśną, a także prowadzi ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustala ich wartość. Zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, będącym w zarządzie Lasów Państwowych uregulowane zostały w rozdziale 6a omawianej ustawy o lasach. Z powyższego wynika, że ustawa o lasach w zakresie dotyczącym gospodarki lasami i gruntami leśnymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa ma pierwszeństwo w jej stosowaniu, a ustawę z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami należy stosować jedynie w sprawach nieuregulowanych w ustawie o lasach.

W myśl art. 3 ustawy o lasach - lasem w jej rozumieniu jest grunt :

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 omawianej ustawy gospodarką leśną jest działalność leśna w

zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania

zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem

skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa

leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji

lasu.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Olszynie podziela przywołany zarówno przez

organ II Instancji jak i przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 maja 2012r. – sygn. akt II SA/Ol 191/12, w

którym zostało słusznie podkreślone, iż dla wykazania, że określona nieruchomość

jest wykorzystywana na cele związane z gospodarką leśną wystarczającym jest

ustalenie, iż grunt ma związek pośredni z gospodarką leśną i wykorzystywany jest

dla potrzeb gospodarki leśnej.

Decydujące znaczenie - w ocenie sądu w sprawie niniejszej - dla oceny, czy dana

nieruchomość jest nieruchomością leśną w rozumieniu art. 3 ust. 2 lub jest

nieruchomością związaną z gospodarką leśną w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy jest

rzeczywisty sposób jej wykorzystywania lub też ustalenie, że służy jako miejsce

stanowiące zabezpieczenie wykorzystywania nieruchomości do celów związanych z

gospodarką leśną. Ustalenie to ma z kolei również znaczenie dla oceny, czy

pozostaje ona w zarządzie Lasów Państwowych w rozumieniu ustawy o lasach, czy

też w trwałym zarządzie w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący podniósł, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi składnicę drewna, na

dowód czego dołączył do skargi zatwierdzany przez Ministra Środowiska plan

urządzenia lasu dla Nadleśnictwa M. na lata 2007-2016 .

W ocenie sądu rację ma skarżący, iż organy nie zbadały lub nie rozważyły w dostatecznym stopniu rzeczywistego przeznaczenia i wykorzystania działki nr "[...]", posiłkując się przy ocenie jej charakteru jedynie informacjami wynikającymi z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też danymi wynikającymi z operatu szacunkowego, gdy tymczasem winny zgodnie ze stosownymi zapisami ustawy o gospodarce nieruchomościami w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, którą włada Nadleśnictwo, stosować ją, ale jedynie w kwestiach nią nieuregulowanych. Tego stanu rzeczy nie zmienia również to, że Nadleśnictwo M. nie zaskarżyło decyzji z dnia 24 marca 2009r. Nie była ona bowiem poddana ocenie sądu administracyjnego w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem.

W zasadzie wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącą jak i wynikające z innych dowodów (wypisu z rejestru gruntów, treści księgi wieczystej, planu urządzenia lasu) świadczą o co najmniej przedwczesnym stanowisku przyjętym przez organy, które wywarło wpływ na treść decyzji wydanych w obu instancjach.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4 ustawy o lasach w ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzą ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość, a nadzór nad Lasami Państwowymi sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

Minister Środowiska decyzją z dnia 9 kwietnia 2008r. zatwierdzali plan urządzenia lasu, sporządzony dla Nadleśnictwa M. w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. na lata 2007-2016, w którym działka "[...]" przewidziana została jako składnica drewna.

W sytuacji zatem, gdyby nawet w dacie wydania zaskarżonej decyzji sposób użytkowania działki nie wskazywał na jej przeznaczenie na cele związane z gospodarka leśną, to nie wyklucza to jej wykorzystywania jako składnicy drewna w zależności od rzeczywistej potrzeby. Racjonalnym jest bowiem stanowisko zawarte w skardze o przeznaczeniu jej do składowania drewna zaatakowanego przez szkodniki. W takiej bowiem sytuacji miejscem składowania tego typu drewna nie może być las, zważywszy na zasady racjonalnej gospodarki leśnej i zasady ochrony lasu. Ustalenie tych okoliczności nie należy jednakże do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - zgodnie z wyjaśnieniem zawartym we wstępnej części rozważań, a winno być przedmiotem ustaleń właściwego organu administracji. Niezbędne jest zatem uzupełnienie postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego charakteru wykorzystania spornej nieruchomości, a co za tym idzie ustalenia właściwego reżimu władania sporną nieruchomością (zarząd czy trwały zarząd).

Organy obu instancji nie brały również pod uwagę decyzji Ministra Środowiska z dnia 9 kwietnia 2008r, zatwierdzającej plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa M. na lata 2007-2016. Wskazać należy, że w świetle art. 20 ustawy o lasach : 1. W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych.

2. W ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

W tym miejscu warto jest przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2012r. – sygn. akt I OSK 355/11, w świetle którego dopóki dany teren ujęty jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny niż las. LEX nr 1136693,(dostępny również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jak już wyżej wskazano organy obu instancji nie brały pod uwagę tego, czy przedmiotowa nieruchomość objęta jest planem urządzenia lasu i nie dokonywały oceny jaki to ma wpływ na rozstrzygnięcie spornej kwestii przez te organy. Brak wskazanych wyżej ustaleń powoduje, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego okazały się trafne ( art. 7 i 77 § 1 k.p.a. ) jak również należy stwierdzić, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na obecnym etapie postępowania nie jest natomiast możliwa ocena zasadności zarzutów dotyczących zastosowania przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ zobowiązany jest do uwzględnienia przedstawionych wyżej wskazań.

Mając na uwadze powyższe, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono z mocy art. 152 powołanej ustawy.

O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.