Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1684/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152 oraz art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 77, 80 i 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz A. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. K., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] wzywające A. K. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zaskarżonego postanowienia, obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie L., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] z zagrożeniem zastosowania w razie niewykonania obowiązku środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania przedmiotowej nieruchomości.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]) orzekł o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości położonej w L. nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ wojewódzki pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. skierował do zobowiązanego upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku wydania działki nr [...] z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wezwał A. K. do wykonania w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad przedmiotowej nieruchomości z zagrożeniem zastosowania, w razie niewykonania obowiązku, środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania przedmiotowej nieruchomości.

A. K. wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] września 2008 r. żądając jego uchylenia wraz ze wstrzymaniem czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia przez organ drugiej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. stanowiąca podstawę egzekucji została zatajona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który w dniu 5 grudnia 2007 r. rozpatrzył skargę jedynie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r.

Minister Infrastruktury rozpatrując zażalenie stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym wynikające z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń, gdy przepis szczególny tak stanowi (art. 4 w zw. z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W niniejszej sprawie egzekucji podlega obowiązek wynikający z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (sprostowanej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r.) zezwalającej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości położonej w L Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.). W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] skierował do A. K. oraz do B. O. i U. O. upomnienie z dnia [...] sierpnia 2008 r. wzywające do wydania nieruchomości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. pełnomocnik B. O. i U. O. poinformowała Wojewodę [...] o wyrażeniu zgody przez mocodawczynie na wydanie nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Natomiast A. K., który również otrzymał upomnienie Wojewody [...], nie wydał w wyznaczonym terminie przedmiotowej nieruchomości. Wobec bezskutecznego upływu terminu do wydania nieruchomości określonego w upomnieniu Wojewoda [...] wystawił w dniu [...] września 2008 r. tytuł wykonawczy nr [...].

Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ administracyjny postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w postaci przymusowego odebrania nieruchomości. W celu wykonania egzekucji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny ma prawo zastosowania środków o jakich mowa w art. 1a pkt 12 lit. b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 § 2 ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wskazany przez Wojewodę [...] środek egzekucyjny jest środkiem prowadzącym bezpośrednio do wyegzekwowania obowiązku, tak więc środek ten został, według organu II instancji, określony prawidłowo.

Odnosząc się do zarzutów postawionych we wniesionym zażaleniu, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że zadaniem organu egzekucyjnego jest jedynie doprowadzenie do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten bada wniosek o wszczęcie egzekucji tylko pod względem formalnym i rozpatruje kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), co oznacza, że nie może on dokonywać merytorycznej oceny obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na postanowienie Ministra Infrastruktury obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. K. W uzasadnieniu podtrzymał w całości zarzuty zawarte w złożonym zażaleniu. Skarżący wniósł: o unieważnienie w całości postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2008 r., zwrot nieruchomości zgodnie ze stanem na dzień [...] października 2008 r. oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojej skargi zarzucił zaskarżonym orzeczeniom naruszenie art. 21 Konstytucji oraz art. 7-10, 77, 156 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem skarżącego Minister Infrastruktury nie wskazał podstawy do zajęcia przedmiotowej nieruchomości, nie określił na jakie cele Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad rości sobie prawo do odebrania przedmiotowej nieruchomości oraz nie respektuje prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 sierpnia 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 708/08) wydanego w sprawie ze skargi na decyzję [...] Inspektora [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie pozwolenia na [...], którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, z dnia [...] grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 896/05) wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody z dnia [...] października 2004 r., a także z dnia [...] sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Wa 755/06) wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem skarżącego Minister Infrastruktury w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do podniesionych przez skarżącego zarzutów oraz trzech korzystnych dla strony skarżącej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które mają istotne znaczenie dla sprawy, a jedynie odnosi się do kwestii postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostało "podrzucone stronie skarżącej do skrzynki bez potwierdzenia odbioru, co należy traktować jako zwykłą przesyłkę". Następnie w ten sam sposób skarżący otrzymał w dniu [...] sierpnia 2008 r. decyzję nr [...], której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a także postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz dołączony do niego tytuł egzekucyjny z dnia [...] września 2008 r., czym naruszone zostały przepisy art. 39 kpa.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że Wojewoda [...] naruszył przepisy art. 61 § 4 kpa, ponieważ postanowienia z dnia [...] września 2008 r. nie doręczył pozostałym współwłaścicielkom przedmiotowej nieruchomości. Skarżący podniósł również liczne zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, kierując je pod adresem konkretnych osób oraz firm biorących w nim udział.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny ocenia wydany akt zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i zgodności z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, ponieważ w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał za zasadny zarzut niewyjaśnienia w postępowaniu zażaleniowym wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem skargi są postanowienia wydane w rozpatrywanej sprawie przez organy obu instancji wzywające skarżącego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania nieruchomości. Dlatego też w niniejszej sprawie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się jedynie do oceny legalności tych postanowień. Poza zakresem kontroli Sądu pozostają zatem takie kwestie jak np. zachowanie trybu przedegzekucyjnego, prawidłowość wystawienia administracyjnego tytułu wykonawczego, prawidłowość prowadzonej egzekucji, istnienie podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy postępowania egzekucyjnego, jego zawieszenia bądź umorzenia. Wymienione wyżej zagadnienia strona mogła była bowiem kwestionować w odpowiednim czasie poprzez wniesienie odrębnych środków zaskarżenia, tj. zażaleń, zarzutów, czy skarg na czynności egzekucyjne.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Decyzji tej organ nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasady i tryb egzekucji obowiązku, o którym mowa w takiej decyzji, regulują przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954, ze zm.). Zgodnie z art. 15 § 1, 17 § 1 i § 2, 18 i 26 § 1 i § 4-6 tej ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. O ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie służy zażalenie, jeżeli ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. W postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Jeżeli wierzyciel jest

jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Odnosząc powyższą regulacje prawną do niniejszej sprawy Sąd uznał, że w jej aktach brak jest dostatecznych dowodów na potwierdzenie prawidłowości doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz odpisu tytułu wykonawczego, a co za tym idzie występują wątpliwości, czy kwestionowane postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte. Zdaniem Sądu, specyfika postępowania egzekucyjnego, wyraźne powiązanie w ustawie egzekucyjnej momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, możliwość skorzystania ze środka odwoławczego w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, to okoliczności świadczące o konieczności podejmowania działań, które inicjują postępowanie egzekucyjne (a także zażaleniowe), z rygorystycznym dochowaniem wszelkich wymogów formalnoprawnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt III SA 3318/02).

Ustawodawca w żaden sposób nie określił w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sposobu dokonywania doręczeń pism w tym postępowaniu. Oznacza to, zgodnie z art. 18 tej ustawy, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1611/01). Zgodnie z treścią art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby, lub organy. Ponadto zgodnie z treścią art. 42-44 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Mogą one być także doręczone w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w taki sposób, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W razie niemożności doręczenia pisma wskazanymi wyżej sposobami:

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Każdy z tych sposobów doręczenia może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym, także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przepis art. 47 § 1 kpa stanowi, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Skutki ewentualnej odmowy przyjęcia pisma należy oceniać w oparciu o art. 47 § 2 kpa ("uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata."). Ustanowiona w tym przepisie fikcja prawna doręczenia pisma w dacie odmowy jego przyjęcia przez adresata będzie miała zastosowanie w każdym przypadku, gdy adresat odmówi przyjęcia pisma, bez względu na sposób jego doręczenia. Warunkiem jednak będzie prawidłowe udokumentowanie faktu odmowy. Przytoczone zasady doręczania pism umożliwiają dokonanie skutecznego prawnie doręczenia, nawet jeśli adresat uchyla się od odbioru pisma lub odmawia jego przyjęcia. Ocena skuteczności doręczenia zależy jednak od dochowania zawartych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego zasad i procedur, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. W niniejszej sprawie brak jest jednak takich przekonujących dowodów. Żaden ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie potwierdza bowiem dostatecznie skutecznego doręczenia skarżącemu postanowienia organu I instancji wraz z załączonym do niego odpisem tytułu wykonawczego. W aktach sprawy nie ma pisma Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. wraz z adnotacją o odmowie jego przyjęcia, które winno być włączone do akt sprawy, jeśli skarżący odmówił jego przyjęcia. W aktach nie ma również żadnej "notatki służbowej" wyjaśniającej sposób i termin ewentualnego doręczenia tego konkretnie pisma, jak to miało miejsce we wcześniejszych przypadkach doręczenia pism skarżącemu. Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd stanął na stanowisku, iż znajdująca się w aktach sprawy, potwierdzona za zgodność, kserokopia jednej strony pocztowego "Potwierdzenia odbioru" nie może być uznana za dowód doręczenia w tej sprawie, ponieważ nie posiada ona odpowiedniej pieczęci pocztowej w miejscu przeznaczonym na datownik placówki nadawczej, brak jest również ewentualnych adnotacji i podpisu doręczyciela, a autentyczność znajdującego się tam podpisu odbiorcy skarżący konsekwentnie kwestionował w trakcie postępowania przed organem II instancji. Wątpliwości co do sposobu dokonania przez organ I instancji prawidłowego doręczenia postanowienia z dnia [...] września 2008 r. wraz z załączonym do niego odpisem tytułu wykonawczego pogłębia dodatkowo fakt, że jak wynika z akt sprawy [...] Urząd Wojewódzki pismem z dnia [...] września 2008 r. adresowanym do skarżącego, powiadomił go, że "w związku z niemożliwością doręczenia pisma Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. zostało ono złożone w Urzędzie Miasta L. przy ul. [...]. Przesyłka jest do odebrania w terminie 7 dni licząc od dnia [...] września 2008 r. w Urzędzie Miasta L. w Biurze Obsługi Mieszkańców." W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu urzędowego, z którego wynikałoby, że skarżący zapoznał się z treścią pisma z dnia [...] września 2008 r., ani potwierdzenia, że skarżący odebrał pismo z [...] września 2008 r. w Urzędzie Miasta L. i w jakim konkretnie dniu, ewentualnie że w zakreślonym terminie skarżący nie odebrał pozostawionej dla niego przesyłki. Skarżący zarówno w treści złożonego zażalenia, jak i na rozprawie w dniu [...] lutego 2009 r. konsekwentnie twierdzi, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. zostało "mu podrzucone do skrzynki pocztowej" i nigdy nie odbierał tego postanowienia w Urzędzie Miasta L. W takiej sytuacji istnieją zasadnicze wątpliwości, czy skarżący został prawidłowo poinformowany o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i czy zostało ono wszczęte zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwrócić zaś należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla prawidłowości i skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymagane jest doręczenie skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego, zaś zgodnie z treścią art. 29 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny ma obowiązek badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Jeśli zaś w ramach tych czynności badana jest prawidłowość tytułu wykonawczego, to tym bardziej organ odwoławczy winien był sprawdzić, czy tytuł wykonawczy został skarżącemu prawidłowo doręczony. Czynność ta powinna być przez organ dokonana, a jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, właśnie tę kwestię organ II instancji pominął całkowitym milczeniem i brak jest jego stanowiska w tej sprawie w uzasadnieniu wydanego postanowienia.

Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że brak możliwości ustalenia faktu oraz daty doręczenia orzeczenia I instancji wraz z odpisem tytułu wykonawczego powoduje także, że nie sposób ustalić, czy skarżący złożył zażalenie w ustawowym terminie.

Wszystkie podniesione w uzasadnieniu wątpliwości w zakresie doręczeń skarżącemu zarówno postanowienia z dnia [...] września, jak i odpisu tytułu wykonawczego, umknęły uwadze organu II instancji. Niedopełnienie przez organ odwoławczy wyżej wskazanych obowiązków nastąpiło zatem z naruszeniem przepisów art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ tylko prawidłowo wystawiony i doręczony tytuł wykonawczy może stać się podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, a także organ II instancji może rozpatrzeć zażalenie jedynie wówczas, gdy stwierdzi, że zostało ono wniesione w ustawowym terminie.

W tej sytuacji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy przede wszystkim wyjaśni kwestię doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz odpisu tytułu wykonawczego, poprzez ustalenie i urzędowe potwierdzenie faktu ich doręczenia wraz z określeniem daty i sposobu, w jaki zostało to dokonane. W zależności od wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ II instancji wypowie się w kwestii zasadności złożonego przez skarżącego zażalenia, a swoje stanowisko przedstawi w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, w którym wyjaśni, na jakich dowodach oparł swoje ustalenia, którym dowodom dał wiarę, a którym nie i dlaczego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.