Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1, art.163 par 2, art.228 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1268/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r., sprawy ze skarg K.D. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 czerwca 2014 r. nr [...],[...],[...],[...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzje z dnia 6 marca 2014r. nr [...] i [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K.D. jako członka zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Usługowego S. sp. z o.o.

- z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę,

- jako płatnika z tytułu pobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od dokonanych wypłat wynagrodzeń w miesiącach od lipca do grudnia 2009r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z dnia 6 czerwca 2014r. o numerach [...] i [...] , działając na podstawie art. 163 § 2 w zw. z art. 162 § 1 i art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012r., poz. 749 ze zm.) odmówił K.D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji oraz wydanymi w tym samym dniu (6 czerwca 2014r.) postanowieniami o numerach [...] i [...], działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa stwierdził uchybienie przez K.D. terminowi do wniesienia odwołań od w/w decyzji orzekających odpowiedzialność w/w za zaległości podatkowe spółki S..

W uzasadnieniu wydanych postanowień wyjaśniono, że przesyłka zawierająca te decyzje została przesłana na adres zamieszkania K.D. tj. [...] Z., ul. S. i była dwukrotnie awizowana w dniu 11 marca 2014r. i 19 marca 2014r., a następnie w dniu 26 marca 2014r. została zwrócona do Urzędu Skarbowego z adnotacją: "Zwrot - nie podjęto w terminie". W związku z tym, na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, decyzje uznano za doręczone w dniu 25 marca 2014r. tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 17 kwietnia 2014r. złożonym osobiście w organie pierwszej instancji w dniu 23 kwietnia 2014r., K. D. sformułował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od przedmiotowych decyzji. Wnioskodawca wyjaśnił, że pod adresem awizowania wspomnianej przesyłki jest jedynie zameldowany, natomiast mieszka w zupełnie innym miejscu tj. [...] W., ul. K.. Ponadto wskazał, że powodzenie odbioru przesyłki poleconej adresowanej na adres zameldowania zależy w głównej mierze od tego, czy była szwagierka lub jej syn zajrzą do skrzynki pocztowej, która nie znajduje się na płocie przy domu, lecz dalej i czy akurat dana osoba ma przy sobie klucz do skrzynki oraz czy ta osoba poinformuje go telefonicznie o pojawieniu się awiza. Ponadto w przedmiotowym wniosku poinformował, że podając w piśmie z dnia 21 stycznia 2014r. skierowanym do Urzędu Skarbowego, numer telefonu, przeoczył podanie adresu do korespondencji.

Informację o tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzje o odpowiedzialności podatkowej wnioskodawca miał uzyskać w chwili odebrania w dniu 16 kwietnia 2014r. upomnień do zapłaty należności wynikających m.in. z ww. decyzji, jak również telefonicznie od pracownicy Urzędu Skarbowego. Po otrzymaniu powyższej informacji pismem z dnia 23 kwietnia 2014r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udostępnienie przedmiotowych decyzji w celu zrobienia z nich kopii. Decyzje te zostały w tym samym dniu udostępnione podatnikowi.

Do przedmiotowego wniosku zostały załączone rachunki za media i ścieki, mające potwierdzić miejsce zamieszkania K.D.. Jednakże do tego wniosku nie załączono wymaganych odwołań od przedmiotowych decyzji. Odwołanie z dnia 16 maja 2014r. (data wpływu: 20 maja 2014r.) od przedmiotowych decyzji zostało złożone przez podatnika po wezwaniach z dnia 8 maja 2014r. do usunięcia braków w ww. wniosku przez złożenie odwołań.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowe decyzje zostały wysłane na aktualny adres podatnika podany przezeń w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2012r. i od tamtego zdarzenia nieaktualizowany, zmieniany. Co istotne, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 stycznia 2014r. o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z o.o. S. zostało wysłane na ten sam adres i pod tym adresem zostało odebrane przez podatnika.

Organ odwoławczy zastrzegł, że zawiadomienie o nowym adresie ma wpływ na skuteczność doręczenia zastępczego jedynie wówczas, gdy organ otrzyma tę informację najpóźniej przed dniem podjęcia próby doręczenia pisma przez operatora pocztowego. W konsekwencji organ drugiej instancji stwierdził, że organ pierwszej instancji w swoich działaniach postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co potwierdzają akta sprawy w tym w szczególności zwrotne potwierdzenie odbioru i przedmiotowy wniosek, a K. D. jako podatnik poniósł konsekwencje, przewidziane tymi przepisami (tzw. fikcja doręczenia).

Wobec tego, według organu odwoławczego, podane we wniosku przyczyny do przywrócenia terminu złożenia odwołania nie uprawdopodabniają braku winy podatnika w uchybieniu terminowi do złożenia odwołań. Tym samym podatnik nie spełnił wszystkich przewidzianych przepisami prawa przesłanek, które obligowałyby organ do przywrócenia tego terminu. Konsekwencją nie złożenia w ustawowym terminie odwołań od decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej było wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postanowień stwierdzających uchybienie terminowi do złożenia odwołań od decyzji orzekających o odpowiedzialności K.D. za zaległości podatkowe spółki z o.o. S..

W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. D. zarzucił organowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do działalności organów Państwa. Dla skarżącego niezrozumiałe jest oczekiwanie przez organ jednoczesnego złożenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu również samego odwołania, skoro przecież podatnik nie miał czasu by zapoznać się z rozstrzygnięciem i sformułować zarzuty. Znacząca cześć wypowiedzi skarżącego odnosiła się głównie do merytorycznych kwestii zawartych w rozstrzygnięciach w przedmiocie orzeczenia wobec niego o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawach wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1268/14 do I SA/Kr 1271/14 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 1268/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi należało uznać za nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm. powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Dokonując oceny postanowień Dyrektora Izby Skarbowej we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie naruszają prawa.

Sądowej kontroli zostało poddane postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej odmawiające przywrócenia terminu oraz stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia odwołań od decyzji orzekających o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. S. z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu pobranych od wynagrodzeń i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez spółkę jako płatnika.

W pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutu zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 25 marca 2015r. co do wydania decyzji o odpowiedzialności oraz w konsekwencji zaskarżonych postanowień przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy.

Przedmiotem wątpliwości pełnomocnika skarżącego jak wydaje się było ustalenie właściwości organu orzekającego o odpowiedzialności osoby trzeciej w kontekście zmiany siedziby spółki przed wydaniem decyzji przenoszących odpowiedzialność podatkową. Zasadniczo kwestię właściwości miejscowej organów do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich reguluje art. 17a Ordynacji podatkowej, który wskazuje, że w takich sytuacjach właściwy jest organ właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

Przepis ten ma na celu usprawnienie postępowania poprzez przekazanie orzekania w sprawach odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatnika organowi orzekającemu w sprawie zobowiązania tego podatnika. Ten organ jako kontynuujący sprawę jest w niej bowiem najlepiej zorientowany. W ocenie składu orzekającego cel jaki związany jest z tym przepisem decydować będzie, o tym, że zawsze o właściwości w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania za dany rok podatkowy bądź inny okres rozliczeniowy decydować będzie właściwość organu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego podatnika. Przedsiębiorstwo Usługowe S. spółka z o.o. w czasie gdy wygenerowała zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (jako płatnik) posiadała adres siedziby w K. ul. Ś. i rozliczała się podatkowo w jako właściwym miejscowo, Urzędzie Skarbowym . Niewątpliwie w lutym 2010r. spółka S. zmieniła adres siedziby na W., AL. S. (dane z KRS). I właśnie powyższa zmiana adresu siedziby spółki w kontekście art. 18a Ordynacji podatkowej (jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b) zapewne nasunęła wątpliwości, czy właściwym miejscowo do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki S. był Naczelnik Urzędu Skarbowego i w konsekwencji do wydania zaskarżonych postanowień właściwym był Dyrektor Izby Skarbowej.

W opinii Sądu powyższe wątpliwości są nieuzasadnione. Przepis art. 18a Ordynacji podatkowej nie może automatycznie przesądzać, że sama zmiana siedziby spółki po roku podatkowym, czy innym okresie rozliczeniowym powodować będzie automatycznie zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego w zakresie orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej. Powodowałoby to w konsekwencji sytuację, że w sprawie orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej orzekałby organ, który wcześniej nie orzekał w sprawie zobowiązań podatkowych, w którym spółka się nie rozliczała, co pozostawałoby z kolei w sprzeczności z celem jaki ustawodawca wiąże z wcześniej wspomnianym art. 17a Ordynacji podatkowej. Ponadto analizowany art. 18a Ordynacji podatkowej mówi o wystąpieniu zdarzenia powodującego zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, zatem przepis ten znajdzie zastosowanie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek, o których w nim mowa, tj. w przypadku powstania zdarzenia, jakim może być właśnie zmiana siedziby spółki, powodującego równocześnie zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego. Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że spółka, po zmianie siedziby, nie dokonywała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czynności płatnika, które podlegałyby kontroli i rozliczeniu z organem podatkowym, zatem pomimo tego, że zmieniła siedzibę, to de facto nie doszło do zmiany właściwości miejscowej organu. Dodać przy tym należy, że z akt sprawy wynika, że spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym W. formularz NIP-2 ze wskazanym adresem W. Al. S. , który jednak był niekompletny i został niepoprawnie wypełniony, nie dokonała jednak aktualizacji WAT-R, nie składała żadnych deklaracji podatkowych, zaś jak wykazały czynności sprawdzające przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, pod warszawskim adresem siedziby, spółka nie istniała w dacie wszczęcia postępowania o orzeczeniu odpowiedzialności podatkowej skarżącego za jej zaległości podatkowe.

Brzmienie art. 18a Ordynacji podatkowej wskazuje jednoznacznie, że norma ta ma zastosowanie do podatników będących w dalszym ciągu aktywnymi w zakresie danego podatku (rozliczających dany podatek), regulując w ich przypadku zagadnienie właściwości miejscowej organu podatkowego, gdy po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego (w przypadku podatku od towarów i usług - miesiąca lub kwartału) nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego. Art. 18a Ordynacji podatkowej nie może mieć zastosowania w przypadku podmiotów nieprowadzących już działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, skoro w końcowej swojej części wskazuje on jako na właściwy do prowadzenia takiego postępowania "organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń" (powodujących zmianę właściwości, czyli np. zmianę siedziby), gdyż kryteria właściwości określone są w art. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług i determinowane są miejscem "wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług", a skoro te czynności nie były już wykonywane, brak podstaw do określenia właściwego miejscowo organu w oparciu o ten przepis (por. wyrok WSA z dnia 9 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Rz 55/10, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013r., sygn. akt I FSK 824/12).

W sytuacji jaka miała miejsce w rozpoznawanych sprawach art. 18a Ordynacji podatkowej nie będzie miał zatem zastosowania. W sprawach odpowiedzialności podatkowej osób trzecich zawsze decydować będzie właściwość organu w sprawie zobowiązania podatkowego podatnika - art. 17a Ordynacji podatkowej. Zmiana siedziby spółki po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego, będzie miała o tyle wpływ na zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego orzekającego o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej o ile wpłynęła ona wcześniej na właściwość organu w zakresie zobowiązania podatkowego dla samego podatnika. Biorąc zatem pod uwagę, że spółka deklaracje VAT-7 na podatek od towarów i usług za lipiec 2009r. składała w Urzędzie Skarbowym (podobnie deklaracje PIT-4 za miesiące od lipca do grudnia 2009r.) i to były ostatnie deklaracje podatkowe złożone przez spółkę, o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości tejże spółki z tych tytułów, pomimo zmiany siedziby spółki, z którą nie wiązało się zmiana organu podatkowego z uwagi na brak faktycznych rozliczeń podatkowych, orzekać powinien zgodnie z art. 17a Ordynacji podatkowej, również Naczelnik Urzędu Skarbowego. W konsekwencji właściwym do rozpatrzenia wniosków o przywrócenie terminu do złożenia odwołań od decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej skarżącego był Dyrektor Izby Skarbowej .

Przechodząc do oceny zaskarżonych postanowień, wskazać należy, że spór jaki zawisł pomiędzy stronami dotyczył zagadnienia przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia 6 marca 2014r. o numerach [...] i [...] w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Usługowego S. spółki z o.o. w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobrania i niewpłacenia przez spółkę jako płatnika zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń.

Skarżący nie zaprzeczał, że doszło do jego uchybienia. Odmiennie oceniane jest jednak zachowanie skarżącego z punktu widzenia zawinienia na gruncie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Istotne dla dalszych rozważań jest to, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo w dniu 17 listopada 2011 r. dokonał ekspedycji wskazanych wyżej decyzji na adres skarżącego, które skutecznie zostały doręczone w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, będąc wysłane pod właściwy adres, i podatnik został w sposób prawidłowy zawiadomiony o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (dwukrotnie awizowana w dniu 11 marca 2014r. oraz w dniu 19 marca 2014r.). Oznaczało to, że decyzje doręczone zostały skutecznie w dniu 25 marca 2014r. wyznaczając początek biegu terminu do złożenia od nich odwołań.

W świetle ustaleń organu czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki, upłynął zatem w dniu 8 kwietnia 2014r., i przed upływem tego terminu skarżący odwołań nie złożył. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołań został złożony w organie osobiście przez skarżącego w dniu 23 kwietnia 2014r., który na wezwanie organu odwoławczego, został uzupełniony poprzez dołączenie odwołań w dniu 20 maja 2014r.

Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Z treści tych przepisów wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić ten termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy oraz gdy podanie o przywrócenie terminu zostanie wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi a także wraz z wniesieniem podania dopełni on czynności, dla której był określony termin. Wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki dla wywołania pozytywnego skutku muszą być spełnione kumulatywnie.

O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000r., sygn. akt III SA 1716/99), a przy ocenie okoliczności sprawy o przywrócenie terminu należy przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu.

Przechodząc do oceny stanowiska skarżącego i przywołanej argumentacji na jego obronę, w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący nie przedstawił w skargach żadnych istotnych argumentów, które uzasadniałyby uznanie zaskarżonych postanowień jako wydanych z naruszeniem prawa. Skargi w zasadniczej części zawierają zarzuty przeciwko wydanym decyzjom orzekającym o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, do których Sąd nie może się ustosunkować, albowiem kontroli sądowej zostały poddane postanowienia w sprawie odmowy przywrócenia terminu oraz stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia odwołań, a nie decyzje orzekające o odpowiedzialności podatkowej skarżącego.

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy zgromadził w sposób kompletny i wyczerpujący niezbędny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, który poddany ocenie z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do przyjętych rozstrzygnięć w zakresie braku wykazania przyczyn, które usprawiedliwiałyby uchybienie terminowi do wniesienia odwołań, czyniąc bezzasadnym wniosek skarżącego o jego przywrócenie.

Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że do uchybienie terminowi doszło bez jej winy. Organ podatkowy podjął próbę doręczenia przesyłki z decyzjami na aktualny adres skarżącego (Bibice ul. Szkolna 19, 32-087 Zielonki) podany przez niego w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2012r. Skarżący powyższej informacji adresowej w żaden sposób nie zaktualizował, i jak sam wskazał we wniosku o przywrócenie terminu, zaniedbał podania nowego adresu do korespondencji w piśmie z dnia 21 stycznia 2014r. skierowanym do organu pierwszej instancji. Należy przy tym podkreślić, że postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. S. zostały wysłane na znany organowi adres i po tym adresem zostały odebrane przez skarżącego osobiście w dniu 20 stycznia 2014r

Przeszkody w dochowaniu terminu, na które skarżący się powoływał we wniosku o przywrócenie terminu świadczą o nie dołożeniu należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Skarżący odbierając postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie jego odpowiedzialności podatkowej powinien mieć świadomość, że w sprawie zostaną wydanie stosowne rozstrzygnięcia, a zatem jego powinnością było poinformowanie organu podatkowego o nowym adresie do korespondencji.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 10 września 2014r., sygn. akt I SA/Sz 341/14, w którym WSA w Szczecinie, stwierdził, że "artykuł 162 § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu, wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa. Ponadto, przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu".

Mając powyższe na uwadze nie sposób zarzucić organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżone postanowienia dopuścił się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Poczynione ustalenia faktyczne oraz ich ocena z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie budzą żadnych wątpliwości. Skarżący nie uprawdopodobnił braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania czynności złożenia odwołań w przewidzianym czasie. Oznacza to, że wydane postanowienia odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.