Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1890/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. i K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 1598/06 w sprawie ze skargi Z. i K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 1598/06) oddalił skargę Z. i K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 października 2006 r. nr [...]. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.

Od wyroku tego skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego, wnieśli skargę kasacyjną żądając uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. w części dotyczącej zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 27.600 zł oraz uchylenia w całości odsetek naliczonych od określonego przez Drugi Urząd Skarbowy zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego wg. norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:

1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3) przytoczenie podstaw kasacyjnych,

4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,

5) oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wymagania co do skargi kasacyjnej wskazane w art. 176 p.p.s.a. po słowie "oraz" stanowią tzw. elementy konstrukcyjne omawianego środka zaskarżenia. Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych nie podlegają sanacji. Nie można ich w szczególności uzupełniać przy zastosowaniu trybu określonego w art. 49 p.p.s.a. Ten tryb dotyczy bowiem wyłącznie wymagań podanych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. (braków formalnych), do których nawiązuje art. 176 tylko w części poprzedzającej słowo "oraz". W konsekwencji obarczona nieusuwalnymi brakami w zakresie elementów konstrukcyjnych skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 302/04, Przegląd Podatkowy 2005/2/60, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 1/04, Lex nr 158083).

Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowe sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej wymaga wskazania jaki konkretnie przepis prawa został naruszony, na czym to naruszenie polegało oraz, gdy chodzi o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wykazania możliwości istotnego wpływu podanego naruszenia na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04 i z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 495/06). Waga poprawnego sformułowania skargi kasacyjnej wynika ze związania Naczelnego Sądu Administracyjnego (co do zasady) granicami tego środka zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może wywoływać zatem wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, czy też stawiania hipotez w tym zakresie.

Za spełnienie wymogów co do sprecyzowania zarzutu skargi kasacyjnej nie może być uznane samo zrelacjonowanie zachowania się Sądu pierwszej instancji w sprawie. Krytykując zaś zaskarżone orzeczenie, składający skargę kasacyjną musi wskazywać na nieprawidłowości w zaistniałym działaniu Sądu pierwszej instancji a także czy żąda uchylenia skarżonego wyroku w całości czy w części.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia opisanych wyżej wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego bądź procesowego jak również autor skargi kasacyjnej nie wskazał czy wyrok zaskarża w całości czy też w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż skarga kasacyjna stanowi środek odwoławczy od orzeczenia Sądu pierwszej instancji (art. 173 § 1 ustawy), a dokonując kontroli instancyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy, lecz ogranicza swe badanie tylko do tych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które mogły być przez Sąd stosowane. Brak powołania w skardze kasacyjnej prawidłowej podstawy kasacyjnej uniemożliwia Sądowi odwoławczemu ocenę, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji kontrola decyzji administracyjnych została przeprowadzona prawidłowo.

W konsekwencji skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odrzucił jej w trybie art. 178 p.p.s.a., obowiązek ten spoczywa na Naczelnym Sądzie Administracyjnym na mocy art. 180 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu nie orzeczono z uwagi na treść art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przepis ten nakazuje zwrócić uiszczony wpis od pisma odrzuconego jedynie wtedy, gdy odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu środka odwoławczego innym stronom. W przedmiotowej sprawie odpis skargi kasacyjnej przesłano organowi podatkowemu w dniu 26 listopada 2007 r., co wynika ze stempla nadawczego na potwierdzeniu odbioru (k.112 akt sądowych). Warunek ten nie został więc spełniony.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.