Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 29/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić K. K. przyznania prawa pomocy przez ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 lipca 2011 r. K. K. zwróciła się o ustanowienie adwokata. Wnioskodawczyni wskazała, że pomoc adwokata jest konieczna do złożenia przez nią skargi na bezczynność m.in. Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Kolegium NIK, Krajowej Rady Sądownictwa i Prokuratury.

Z treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 73,5 m² i garaż o powierzchni 24 m². K. K. wraz z mężem utrzymuje się z dochodów w wysokości 6569 zł miesięcznie, na które składa się wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez skarżącą oraz emerytura jej męża. Skarżąca wskazała, iż posiada oszczędności w kwocie 29.000 zł.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r. odmówiono K. K. przyznania prawa pomocy przez ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia 12 listopada 2011 r. K. K. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Skarżąca stwierdziła, że obowiązkiem sądu jest ustanowienie adwokata, którego koszty pokryje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w części.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Przesłankę zwolnienia strony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych może zatem stanowić sytuacja finansowa, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków. Strona uzyskująca stały dochód miesięczny co do zasady nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Przyznanie prawa pomocy nie może być bowiem nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody.

W przedmiotowej sprawie, oceniając sytuację finansową wnioskodawczyni należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do przyznania jej prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Skarżąca nie należy do osób nie posiadających środków na zapewnienie sobie i rodzinie warunków socjalnych, gdyż uzyskuje wraz z mężem stały dochód miesięczny w wysokości 6569 zł, a ponadto posiada oszczędności w kwocie 29.000 zł. Nie można zatem uznać, że poniesienie kosztów wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika spowodowałoby pozbawienie skarżącej możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a tylko taka sytuacja mogłaby stanowić przesłankę uwzględnienia wniosku strony. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu koszty jego wynagrodzenia ponosi Skarb Państwa.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.