Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 719/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1, 2, 7 pkt 2, lp. 10.2 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: par 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit d. art. 92a ust. 1, 3, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej u.t.d., lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 110), dalej p.r.d., § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia na M. G. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 28 maja 2020 r. w miejscowości D. na autostradzie A1 zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] i pięcioosiowej naczepy marki D-Tec o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował P. K., który wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem rzeczy (paneli podłogowych) w dwóch kontenerach 20-stopowych w imieniu M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...] M. G.". Przebieg kontroli udokumentowano w protokole kontroli nr [...] z dnia 28 maja 2020 r.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. G. karę pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wskazała, że w wyniku jednej kontroli drogowej dotyczącej tego samego pojazdu członowego sporządzono dwa protokoły kontroli, a okoliczność przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej stanowiła podstawę do wydania dwóch decyzji administracyjnych o nałożeniu dwóch kar pieniężnych. Podstawą do wydania dwóch decyzji były te same czynności kontrole, na podstawie których zostały sporządzone dwa protokoły kontroli. Przedmiotem kontroli był ten sam podmiot, a ten sam wynik pomiaru, parametr, został poddany dwukrotnej ocenie na podstawie dwóch różnych przepisów, tj. art. 92a u.t.d oraz art. 140aa i art. 140ab p.r.d. Nałożenie dwóch kar pieniężnych za ten sam czyn, stanowi zaprzeczenie jednej z podstawowych zasad prawnych, jaką jest zasada ne bis in dem, która była wielokrotnie podkreślana w orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 92a u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Tymczasem w niniejszej sprawie na ten sam podmiot nałożono karę pieniężną w wysokości 25 000 zł, tj. jedną decyzją nałożono karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, a drugą 15 000 zł. Naruszenie zakazu karania dwa lub więcej razy za ten sam czyn jest niezgodne z art. 2 Konstytucji RP, a także pośrednio narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W oparciu o przedstawioną argumentację skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując na wstępie, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., który określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na podstawie art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d.).

W myśl art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Stosownie do treści art. 4 pkt 15 u.t.d., przewoźnik drogowy to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 lit. 1 u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a p.r.d, zgodnie z którą pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami;

4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, z wyjątkiem pojazdu członowego mającego 5 lub 6 osi składającego się z:

a) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 42 tony,

b) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 44 tony,

c) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 42 tony,

d) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 44 tony.

Ponadto stosownie do treści § 57 ust. 3 cyt. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony.

W rozpatrywanej sprawie ciągnik samochodowy marki Volvo o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 17 maja 2002 r., natomiast naczepa marki D-TEC o nr rej. [...] w dniu 23 grudnia 1997 r., co oznacza, że ww. wyjątek znajduje zastosowanie. W związku z powyższym dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego mogła wynosić do 42 ton. Strona wykonywała transport drogowy na podstawie licencji nr 0088005 na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 17 grudnia 2019 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym WWS i nr fabrycznym [...]. Waga legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej z dnia 20 sierpnia 2019 r. wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do dnia 20 września 2021 r.

W dniu kontroli ww. pojazdem członowym strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy (paneli podłogowych) w dwóch kontenerach 20-stopowych, który zdaniem organu odwoławczego stanowi ładunek podzielny. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 60t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 20t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 50 %),

-przewoźnik drogowy nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Ciągnik samochodowy marki Volvo o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 17 maja 2002 r., a naczepa marki D-TEC o nr rej. [...] w dniu 23 grudnia 1997 r., co oznacza, że znajduje zastosowanie § 57 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe okoliczności pozostają jednak bez wpływu na kwalifikację prawną naruszenia i wysokość nałożonej kary pieniężnej. Zgodnie z lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 20%, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10 000 złotych.

Odnosząc się od argumentacji skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że podstawą do wszczęcia postępowania, a następnie nałożenia kary pieniężnej były przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ustawa o transporcie drogowym, tj. art. 92a ust. 7 pkt 2 stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie natomiast z art. 140aa i 140ab p.r.d., za przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, organy: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi, nakładają m.in. na podmiot wykonujący przejazd karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie natomiast z przepisami w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r., następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Wprowadzenie tej regulacji wynika z konieczności dostosowania przepisów krajowych do wymogów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8) i ma związek z koniecznością kwalifikowania i ewidencjonowania naruszeń określonych w załączniku I do ww. rozporządzenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.

W przypadku zatem stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W związku z powyższym obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 p.r.d. Natomiast przepisy ustawy o transporcie drogowym sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Są to więc sankcje wynikające z odrębnych przepisów i w związku z tym nie można mówić o podwójnym karaniu.

Wymierzona skarżącemu prawomocnie kara została nałożona za naruszenie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Natomiast niniejsza sprawa, dotyczy naruszenia przez skarżącego, jako przewoźnika drogowego obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym, a więc podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. W obu analizowanych przypadkach nie zachodzi tożsamość chronionego interesu prawnego. Kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Natomiast kary wymierzane na podstawie u.t.d. za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Cel tej regulacji jest inny i inny interes prawny podlega na podstawie tych przepisów ochronie.

Odnosząc się natomiast do kwestii godzin rozpoczęcia kontroli, organ podkreślił, że w niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, a system aplikacji wprowadzania danych do protokołów generuje godzinę rozpoczęcia kontroli. Dane do protokołów są wpisywane po zakończeniu kontroli, a kontrolujący jak wynika z treści protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia 28 maja 2020 r. wpisywał dane z dwóch kontroli jednocześnie, tj. z ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o transporcie drogowym.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się także przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 u.t.d.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia zasad ogólnych uregulowanych w k.p.a., a w szczególności w art. 7 i art. 8 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP oraz pośrednio art. 31 ust 3 Konstytucji RP i nie uwzględnienie treści art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że cała kontrola drogowa, a właściwie dwie kontrole drogowe odbyły się jedocześnie. W obu kontrolach przeprowadzono jednorazowo czynności wagowe i uzyskano wyniki, które posłużyły do stwierdzenia naruszeń i wygenerowania zarzutów skutkujących dwukrotnym ukaraniem za ten sam czyn karami pieniężnymi w wysokości 15 000 zł i 10 000 zł. W sumie łączna suma kar wyniosła 25 000 zł. Podmiotem obu kontroli jest jeden i ten sam podmiot. Miejsce, czas, przebieg kontroli, kierowca i pojazd są tożsame i dotyczą tego samego zdarzenia. Ocenie poddano w obu przypadkach masę pojazdu i naciski osi na drogę, które są z oczywistych względów takie same w obu przypadkach. Ten sam wynik - czyli ten sam parametr poddany został dwukrotnej ocenie dla potrzeb dwóch różnych przepisów pochodzących z dwóch różnych aktów prawnych, lecz ocenianych przez pryzmat odpowiedzialności administracyjnej. Nałożono dwie kary administracyjne za ten sam czyn, co stanowi zaprzeczenie jednej z podstawowych zasad prawnych, tj. zasady ne bis in idem.

W niniejszej sprawie zastosowano równocześnie przepisy ustawy o transporcie drogowym (tj. art. 92a) i ustawy - Prawo o ruchu drogowym (tj. art. 140aa i 140ab), które mają charakter represyjny. Nałożono na ten sam podmiot dwie kary w łącznej wysokości 25 000 zł przekraczającej kwotę 12 000 zł, co oznacza, że organ naruszył art. 92a ust. 3 u.t.d. wymierzając skarżącemu w rezultacie przeprowadzonej kontroli - dwie kary w łącznej wysokości przekraczającej kwotę 12 000 zł. Wskazany przepis u.t.d. należy odczytywać w ten sposób, że sformułowanie "podczas jednej kontroli" odnosi się do maksymalnej wysokości kary, na którą składają się kary jednostkowe za poszczególne naruszenia stwierdzone protokołem (protokołami) kontroli. W rezultacie w trakcie jednej kontroli nakładana jest jedna (łączna) kara administracyjna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów, kara ta powinna być wymierzona w postępowaniu w jednej sprawie administracyjnej, załatwianej jedną decyzją administracyjną.

Ponadto, zdaniem skarżącego organ nie rozważył możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., który znajduje zastosowanie w sprawie. W ocenie skarżącego organ powinien wstrzymać się od nałożenia kary, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w drugiej równolegle toczącej się sprawie dotyczącej tego samego zachowania i tego samego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] w przedmiocie nałożenia na M. G. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140), a w szczególności art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 2, art. 92c, załącznik nr 3 do u.t.d. (lp.10.2 pkt 4), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 110) oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d.

Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d.).

Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d.

Podstawą nałożenia kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji była treść lp. 10.2 pkt 4 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 10 000 zł sankcjonuje dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%.

Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie wykonującego przewóz drogowy przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Dopuszczalne wymiary, masy i naciski osi pojazdu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, z wyjątkiem pojazdu członowego mającego 5 lub 6 osi składającego się z ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 42 tony.

W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas (§ 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie ustalone w toku kontroli okoliczności faktyczne nie były przez skarżącego kwestionowane. Okoliczność stanowiąca podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów transportu drogowego, tj. przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została udokumentowana w protokole kontroli drogowej z dnia 28 maja 2020 r. Należy podkreślić, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17). Stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy i korzysta, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych. Istotne przy tym jest to, że procedura pomiaru odbyła się z udziałem kierowcy, który nie zgłaszał żadnych uwag co do sposobu przeprowadzenia dokonanych pomiarów oraz sprawności urządzeń. Urządzenia i miejsce pomiaru posiadały aktualne certyfikaty i legalizacje.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 28 maja 2020 r. w miejscowości D. na autostradzie A1 zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] i pięcioosiowej naczepy marki D-TEC o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował P. K., który wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem rzeczy (paneli podłogowych) w dwóch kontenerach 20-stopowych w imieniu M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...] M. G.". W toku kontroli ustalono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 60 ton, a więc przekroczyła o 18 ton dopuszczalną masę całkowitą, co stanowi przekroczenie o 42,85% dopuszczalnej wartości. Jednocześnie nie miał miejsca wyjątek, o którym mowa w § 57 ust. 3 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r., ponieważ ciągnik samochodowy marki Volvo o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu 17 maja 2002 r., natomiast naczepa marki D-TEC o nr rej. [...] w dniu 23 grudnia 1997 r. Zasadnie zatem organy wymierzyły skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytułu naruszenia określonego w lp. 10.2 pkt 4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było natomiast ustalenie, czy istniała możliwość wszczęcia dwóch postępowań administracyjnych i wymierzenia dwóch kar administracyjnych w sytuacji, gdy w obu przypadkach u podstaw stwierdzonego naruszenia była ta sama okoliczność faktyczna, a mianowicie przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, które z jednej strony stanowi naruszenie normy dotyczącej dopuszczalnej masy całkowitej w świetle unormowań u.t.d., z drugiej zaś strony dopuszczenie do ruchu pojazdu, którego masa z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś spowodowała, że pojazd ten stał się pojazdem nienormatywnym i przejazd nim wymagał uzyskania zezwolenia, a jego brak podlegał sankcji, przewidzianej w ustawie – Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący podnosił, że w trakcie tej samej kontroli drogowej, na podstawie tych samym wyników ważenia (parametrów), zostały sporządzone dwa protokoły kontroli, wskazujące na odmienne podstawy sankcji administracyjnych, na podstawie których doszło do wszczęcia dwóch postępowań administracyjnych, sankcjonujących to samo naruszenie, co w ocenie skarżącego narusza zasadę ne bis in idem (tj. zakaz podwójnego karania).

Przedstawionego stanowiska skarżącego nie można podzielić.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 56 ust. 1 u.t.d. inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów karnych, m.in.: 1) zgodnie z przepisami ustawy, 2) za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Tym samym w razie stwierdzenia określonych nieprawidłowości i naruszenia przepisów wymienionych w obu powyższych ustawach, wydawane są dwie odrębne decyzje, jedna - na podstawie u.t.d., druga - na podstawie p.r.d. Ponadto, jak wskazuje się w judykaturze w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli - przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd takim pojazdem i naruszenia norm m.in. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego wszczynane są dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - p.r.d. oraz przepisów u.t.d. Są to bowiem dwie sprawy administracyjne, załatwiane dwiema decyzjami (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2019 r., sygn. III SA/Lu 343/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. III SA/Lu 468/19, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ostatnim z przywołanych wyroków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podniósł, że w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia (czyli naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d.) i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje. W takim przypadku dochodzi bowiem do zbiegu odpowiedzialności. Do jednego zdarzenia, polegającego na przejeździe pojazdu nienormatywnego wbrew zakazowi z art. 64 ust. 2 p.r.d., zastosowanie mają bowiem różne normy prawne, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje.

W niniejszej sprawie należało rozważyć zasadność podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, czy nałożona kara nie narusza zakazu wynikającego z normy zawartej w art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. Przepis ten bowiem stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Jest oczywiste, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wszczęciem postępowań i nałożeniem kary na ten sam podmiot w związku z przeprowadzeniem kontroli w tym samym czasie. Zatem prawidłowe rozpoznanie sprawy wymagało rozważenia, czy kary dotyczą tego samego naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej.

Naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a u.t.d., a naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, podlega karze na podstawie art. 140ab ust. 2 w zw. z art. 140aa p.r.d. Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a p.r.d. Pojazdem nienormatywnym według ustawowej definicji jest - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Natomiast warunki dozwolonego poruszania się pojazdu nienormatywnego zostały określone w art. 64 p.r.d.

W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia (czy naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 p.r.d.) i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne i wydać dwie decyzje nakładające karę. Do jednego zdarzenia, polegającego na przejeździe pojazdu nienormatywnego wbrew zakazowi określonemu w art. 64 p.r.d., zastosowanie mają różne normy prawne, które przewidują niezależne od siebie ujemne konsekwencje.

W doktrynie i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie zajmował się dopuszczalnością zastosowania dwóch sankcji za ten sam czyn zwraca się uwagę, że fakt pociągnięcia jednostki do odpowiedzialności za ten sam czyn, ale w różnych postępowaniach o charakterze represyjnym, nie przesądza automatycznie o naruszeniu zakazu podwójnego karania. Także Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, uznając prawo danego państwa do wyboru stosowanych środków represyjnych, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: 1. tożsamość zdarzeń, 2. tożsamość podmiotu popełniającego czyn, 3. tożsamość chronionego interesu prawnego.

Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 468/19, Lex nr 2782218).

Wymierzona skarżącemu kara została nałożona za naruszenie przepisów - Prawa o ruchu drogowym. Natomiast niniejsza sprawa, dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym przez skarżącego jako przewoźnika drogowego, a więc podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. W obu analizowanych przypadkach nie zachodzi tożsamość chronionego interesu prawnego. Nie mamy do czynienia z ochroną tego samego dobra. Inny jest bowiem cel omawianych regulacji.

Jak podniósł WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 814/19, kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140ae ust. 1 p.r.d., kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Celem tych kar jest zapobieżenie niszczeniu sieci drogowej i niebezpieczeństwu w ruchu drogowym.

Natomiast kary wymierzane na podstawie u.t.d. za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Cel tej regulacji jest inny, inny interes prawny podlega ochronie na podstawie tych przepisów. Kara wymierzana jest co do zasady profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu. Jej celem jest wymierzenie sankcji przewoźnikowi, który przy wykonywaniu działalności nie stosuje się do wymogów wynikających z przepisów prawa co może, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmianę do ustawy o transporcie drogowym prowadzić zgodnie z unormowaniami unijnymi, do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest, w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. W analizowanym przypadku, tj. zawyżenia masy ładunku, ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji, niewątpliwym bowiem jest, że zawyżanie wagi transportowanego towaru ponad dopuszczalne normy prowadzić może do realizacji transportu po niższych cenach. Przedstawiony powyżej pogląd, który sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, został wyrażony m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 160/20.

Podkreślić zatem należy, że skoro nie mamy do czynienia z ochroną tego samego dobra, nie można zatem mówić o tożsamych naruszeniach. Zatem zaskarżona decyzja nie narusza normy art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d., jak też innych przepisów tej ustawy oraz przepisów p.r.d. Trudno też w zaistniałej sytuacji mówić o naruszeniu art. 2 oraz pośrednio art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie może więc odnieść zamierzonego skutku w tym zakresie argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi.

Konkludując należy wskazać, że wymierzenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw nie narusza zakazu podwójnego karania. W rozpoznawanej sprawie kara wymierzona została za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i kara ta dotyczy naruszenia przez skarżącego, będącego przewoźnikiem drogowym, a więc podmiotem wykonującym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym. Wymierzana zaś na podstawie przepisów p.r.d. kara za przejazd pojazdu nienormatywnego wiąże się ściśle z zapobieganiem przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym.

Prawidłowe jest również stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej art. 92c ust. 1 u.t.d. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego organ I instancji poinformował skarżącego o treści art. 92c ust. 1 u.t.d. i wezwał do przedstawienia dowodów poświadczających, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W toku postępowania skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Słusznie zwrócił uwagę organ, że z okazanych do kontroli przez kierowcę dokumentów wynika, że łączna waga dwóch kontenerów z ładunkiem wynosiła 44600 kg (22300 kg + 22300 kg), a zatem więcej niż dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego. Masa pojazdu członowego wynosiła natomiast 16720 kg (8200 kg + 8520 kg), a z kontenerami i ładunkiem - 61320 kg. Wskazane wyliczenia matematyczne świadczą, że skarżący powinien być świadomy, że pojazd członowy jest pojazdem nienormatywnym, ponieważ przekracza dopuszczalną masę całkowitą i przedsięwziąć odpowiednie kroki, np. dokonać zmniejszenia ilości przewożonego ładunku mając na uwadze jego podzielność.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 189f k.p.a., który reguluje przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i udzielenie pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 u.t.d., a reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. przyznaje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, tj. u.t.d., a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Zdaniem sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

a.l.