Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych interpretacji indywidualnej w kwestii podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy postanowienie z [...] r. nr [...], o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku K. G. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług wstępu na konferencję. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. nr 112, poz. 770 ze zm.)

Z akt administracyjnych wynika, że [...] r. wpłynął do organu wniosek K. G. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług udziału w konferencji (usługi wstępu na konferencję) na rzecz uniwersytetu. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji konferencji, targów, wystaw i kongresów na terenie całego kraju. W ramach prowadzonej działalności dokonał sprzedaży usługi wstępu na organizowaną w całości z prywatnych środków należących do jego przedsiębiorstwa konferencję naukową, na rzecz uczelni publicznej będącej uniwersytetem w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Konferencji miała charakter ogólnodostępny (pracownicy uniwersytetu stanowili mniejszość jej uczestników) i nie była organizowana na zlecenie uniwersytetu. Przedmiotową usługę wnioskodawca udokumentował fakturą VAT ze stawką 23%. Faktura została zapłacona w całości, a podatek naliczony został przez wnioskodawcę rozliczony w urzędzie skarbowym. Kilka miesięcy po konferencji wnioskodawca otrzymał od uniwersytetu prośbę o skorygowanie faktury, z uzasadnieniem, że usługa podlega zwolnieniu z mocy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT. Faktura nie została przez wnioskodawcę skorygowana.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał pytanie: "Czy w świetle obowiązujących przepisów działanie jego jest prawidłowe, tzn. czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%?"

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wyjaśnił, że usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%, gdyż nie wyświadczył na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a także, że usługi te nie są finansowane ze środków publicznych. W ustawie o podatku od towarów i usług wspomniane usługi nie zostały precyzyjnie zdefiniowane, jednakże zgodnie z definicją usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, zawartą w art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 288/1), które w Polsce obowiązuje bezpośrednio, usługi te obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu. Organizowana przez stronę konferencja miała charakter naukowy, jednakże nie można utożsamiać jej z jakąkolwiek formą "nauczania". Na konferencji naukowej poszczególni prelegenci w ramach wygłaszanych przez siebie referatów przekazują co prawda wiedzę uczestnikom konferencji, jednakże fakt, że nie biorą w niej udział osoby przypadkowe, lecz specjaliści w określonej dziedzinie, jak też swobodna dyskusja naukowa pomiędzy uczestnikami konferencji odbiera takowej przedmiot "nauczania". "Nauczanie" zarówno w świetle rozporządzenia Rady (WE), jak też po prostu w świetle czystej logiki zakłada, że osoba posiadająca w danej dziedzinie wiedzę specjalną, przekazuje ją innym osobom, które w danej dziedzinie wiedzy specjalnej nie posiadają. Usługa kształcenia zawodowego (przekwalifikowania) polega na uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania określonego zawodu przez osoby nieposiadające stosownych kwalifikacji, a nie na możliwości udziału w konferencji naukowej wśród specjalistów (posiadających stosowne tytułu naukowe) w celu "aktualizacji wiedzy" i wymiany poglądów.

Strona wskazała ponadto, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług, zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. W niniejszej sprawie odróżnić należy usługę organizacji konferencji od usługi wstępu na konferencję, którą strona świadczyła m. in. na rzecz uniwersytetu. Usługa organizacji konferencji finansowana zaś była w całości ze środków własnych strony, które bynajmniej nie stanowią środków publicznych. Zdaniem wnioskodawcy przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług dotyczy środków, które na usługi przeznacza usługodawca a nie środków, którymi płaci usługobiorca. Absurdalnym jest żądanie każdorazowo od usługodawcy, aby identyfikował źródło pochodzenia środków usługobiorcy.

Organ uznał, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p. zatem wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia w zakresie opisu zaistniałego stanu faktycznego poprzez podanie odpowiedzi na pytania:

1. Na zlecenie jakiego podmiotu organizowano konferencję? Od kogo wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie za jej zorganizowanie? Czy też była to własna inicjatywa wnioskodawcy i jedynym wynagrodzeniem za jej zorganizowanie były wpłaty uczestników za udział w konferencji?

2. Kto (osoby jakiej branży, pracownicy jakich firm) był uczestnikiem konferencji?

3. Jaka była tematyka konferencji?

4. Co obejmowała usługa wstępu na konferencję naukową?

5. Czy usługa wstępu na konferencję naukową dotyczyła jedynie fizycznego wstępu do miejsca gdzie odbywała się konferencja (tj. do biernego słuchania) czy również do czynnego w niej udziału (w jakim zakresie)?

6. Czy wnioskodawca określał program merytoryczny konferencji i przygotowywał materiały dydaktyczne tj. dokonywał merytorycznej obsługi konferencji, czy też kwestie te były wyłącznie w gestii zleceniodawcy?

7. Czy konferencja ta miała charakter edukacyjny, tj. kształcenia zawodowego?

8. Czy było to nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych uczestników konferencji?

9. Czy, a jeśli tak to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu?

10. Czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi?

11. Czy wnioskodawca jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, jeśli tak to należy wskazać na podstawie jakich przepisów ustawy o systemie oświaty i czy usługę konferencji świadczył jako ta jednostka?

W odpowiedzi wnioskodawca wyjaśnił odnośnie pkt:

1. Konferencja była zorganizowana z inicjatywy własnej wnioskodawcy (w celu osiągnięcia zysku) w porozumieniu z "A" , który to wskazał partnerów merytorycznych konferencji. Za zorganizowanie konferencji wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie od uczestników-sponsorów (przy czym sponsorem nie był żaden z podmiotów wskazanych w pkt. 6.

2. Uczestnikami konferencji byli dietetycy, lekarze gastroenterolodzy oraz studenci kierunków żywieniowych.

3. Tematyką konferencji były problemy związane z szeroko pojętym żywieniem.

4. Usługa wstępu obejmowała program konferencji (wykłady, dyskusje etc.), przerwy kawowe, obiad.

5. Usługa dotyczyła fizycznego wstępu do miejsca odbywania się konferencji dla większości osób. Studenci mieli możliwość zgłaszania prac. Autorzy pięciu najlepszych prac mieli możliwość prezentacji na forum w ostatniej sesji naukowej.

6. Program merytoryczny konferencji przygotowywany był przez: "A" , "B" w N. , "C" we W. .

7. Konferencja miała charakter naukowy. Uczestnikom (lekarzom) przyznane zostały punkty edukacyjne na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów.

8. Zasadniczym celem konferencji było podniesienie wiedzy z zakresu dietetyki i żywienia, co może prowadzić do uzyskania lub uaktualnienia wiedzy do celów zawodowych uczestników konferencji.

9. Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić w jaki sposób i czy w ogóle, pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę.

: 10. Wnioskodawca nie wie i nie ma możliwości zweryfikowania czy uniwersytet zapłacił za usługę wyłącznie środkami publicznymi.

11. Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty.

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił wniosek z 9 stycznia 2014 r. bez rozpatrzenia. W podstawie prawnej powołał art. 14g § 1 i § 3 O.p.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie uzupełnił przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie najistotniejszych w sprawie kwestii ujętych w pytaniach nr 9 i 10 wezwania. Wyjaśnił też, iż aby organ mógł stwierdzić, czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona przez wnioskodawcę na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana podstawową stawką VAT 23% czy też jest objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 25 lit. c ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm., zwaną dalej ustawą VAT), istotne jest - w pierwszej kolejności - uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie dodatkowego warunku wynikającego z niniejszego przepisu tj. finansowanie danego szkolenia w całości ze środków publicznych. W związku z powyższym brak w uzupełnieniu wniosku wyczerpującej odpowiedzi wnioskodawcy czy, a jeśli tak, to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, wykorzystają nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu oraz czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi, uniemożliwia organowi zajecie jednoznacznego i pełnego stanowiska dotyczącego opodatkowania lub ewentualnego zwolnienia od opodatkowania przedmiotowej usługi udziału w konferencji (usługi wstępu na konferencję) wyświadczonej na rzecz uniwersytetu.

Organ zaznaczył, iż przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, które wnioskodawca wskazał jako przepisy mające być przedmiotem interpretacji, nie wskazują aby źródłem finansowania danej usługi były środki publiczne, lecz aby dana usługa była finansowana ze środków publicznych, a co za tym idzie ustawodawca położył nacisk na konkretną usługę, czynność wykonywaną pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą.

W związku z powyższym zwolnienie wynikające z ww. przepisu należy rozpatrywać w odniesieniu do każdego z uczestników konferencji odrębnie a nie według proporcji, która wynika z ilości uczestników, dla których konferencja jest finansowana ze środków publicznych do ogółu uczestników.

Zatem wbrew temu, co twierdzi wnioskodawca we własnym stanowisku, może wystąpić taka sytuacja, że gdy w danym szkoleniu, konferencji będą uczestniczyły osoby, których koszt uczestnictwa będzie pokrywany ze środków publicznych - w takiej sytuacji wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku VAT w stosunku do tych uczestników o ile będzie to dla nich kształcenie zawodowe, zaś w sytuacji gdy uczestnikami będą także osoby, których uczestnictwo będzie finansowane z sektora prywatnego - zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT 23%, nawet gdyby były to usługi kształcenia zawodowego. Skoro zatem kontrahent wnioskodawcy uważa, że usługi świadczone na jego rzecz powinny korzystać ze zwolnienia od opodatkowania to nie powinien robić trudności w podaniu wnioskodawcy niezbędnych informacji i ich udokumentowania niezbędnych do zastosowania ewentualnego zwolnienia bądź uzasadniających prawidłowość zastosowanej przez wnioskodawcę stawki.

Organ zauważył, że to wnioskodawca jako podatnik zobowiązany jest do stosowania prawidłowych stawek i posiadania wszelkiej niezbędnej dokumentacji uzasadniającej prawidłowość opodatkowania.

W świetle powyższego organ stwierdził, że brak wyjaśnienia w kwestiach zawartych w pytaniach nr 9 i 10 uniemożliwia zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku oraz wydanie interpretacji podatkowej zawierającej ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Powyższe informacje są bowiem niezbędne dla prawidłowego i jednoznacznego rozpatrzenia sprawy. Tym samym organ uznał, iż w wyznaczonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku i w oparciu o przepis art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jako niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawił bez rozpatrzenia.

W zażaleniu na to postanowienie strona działając przez pełnomocnika wniosła o jego uchylenie, zarzucając rażące naruszenie art. 14g § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie. W uzasadnieniu strona podniosła, że nie była, nie jest i nie będzie w stanie odpowiedzieć na pytania nr 9 i 10 w sposób oczekiwany przez organ, a ponadto kwestie wskazane przez organ w pytaniach nie były istotne dla merytorycznego rozpatrzenia wniosku i nie stanowiły braków formalnych wniosku w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Strona nie może zweryfikować w jaki sposób i czy w ogóle pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy lub zawodu. Nie ma też możliwości zweryfikowania czy uniwersytet zapłacił za usługę wyłącznie środkami publicznymi. Nadto strona wskazała w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że nie wyświadczyła na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, lecz usługę udziału w konferencji naukowej (usługę wstępu na konferencję - imprezę o charakterze naukowym). Organizowana przez stronę konferencja miała oczywiście charakter naukowy, jednakże nie można utożsamiać jej z jakąkolwiek formą "nauczania". Usługa kształcenia zawodowego (przekwalifikowania) polega na uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania określonego zawodu przez osoby nieposiadające stosownych kwalifikacji, a nie na możliwości udziału w konferencji naukowej wśród specjalistów (posiadających stosowne tytułu naukowe) w celu "aktualizacji wiedzy" i wymiany poglądów.

Strona wskazała ponadto, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit c ustawy VAT zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. W niniejszej sprawie odróżnić należy usługę organizacji konferencji od usługi wstępu na konferencję, którą strona świadczyła m. in. na rzecz uniwersytetu. Usługa organizacji konferencji finansowana zaś była w całości ze środków własnych strony, które bynajmniej nie stanowią środków publicznych.

Nadto strona zarzuciła, że organ na str. 3 uzasadnienia dokonał negatywnej oceny prawnej przedstawionej we wniosku wykładni art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, zatem skoro organ nie zgadzał się z oceną prawną przedstawioną w ramach określonego stanu faktycznego, to winien wydać interpretację uznającą stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z [... ] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu wskazał, że organ nie posiadał wystarczających informacji, aby w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, dokonać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania, czy w opisanej sprawie prawidłowe jest postępowanie wnioskodawcy, polegające na opodatkowaniu stawką 23% VAT usługi udziału w konferencji (usługi wstępu na konferencję) świadczonej na rzecz uniwersytetu. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca w treści własnego stanowiska przedstawił szereg argumentów, mających na celu dowiedzenie, że świadczone usługi - opisane we wniosku - nie stanowią usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a także, że usługi te nie są finansowane ze środków publicznych. Z drugiej zaś strony w treści opisu stanu faktycznego, wskazał, że kontrahent zwrócił się z prośbą o skorygowanie faktury, albowiem jego zdaniem wyświadczona usługa, jako usługa kształcenia zawodowego/przekwalifikowania zawodowego jest zwolniona z podatku VAT. Ponadto przepisem prawa podatkowego wskazanym przez wnioskodawcę w poz. 61 wniosku ORD-IN był przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się również od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 finansowane w całości ze środków publicznych. Zatem treść wniosku jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca ma wątpliwości, czy świadczone usługi mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, czy też nie. W konsekwencji oczekiwał od organu rozstrzygnięcia tej kwestii. Tak więc organ obowiązany był do oceny tego zagadnienia.

Następnie organ wyjaśnił, że zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek tj. usługa oferowana spełnia definicję usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz usługa jest finansowana ze środków publicznych. Przeanalizował też treść art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1) oraz kategorię środków publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240, ze zm.). Przywołał także interpretację ogólną Ministra Finansów z 15 czerwca 2012 r. nr [...] oraz z 30 maja 2014 r. nr [...] , wyjaśniając, że informacja, czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi, była nieodzowna dla dokonania prawidłowej oceny przedstawionego stanu faktycznego, a w konsekwencji, udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie prawidłowości zastosowania dla świadczonej usługi stawki podatku w wysokości 23%. Ponadto podkreślił, że zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, przysługuje wyłącznie jeżeli została spełniona przesłanka określająca zakres przedmiotowy szkoleń objętych zwolnieniem, co w konsekwencji wymuszało konieczność ustalenia, czy, a jeśli tak to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu. Stwierdził, że organ nie otrzymując takiej informacji wprost od wnioskodawcy nie jest w stanie samodzielnie tego ustalić, a tym samym nie ma możliwości udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytanie.

Organ zaznaczył, że podatnik ma obowiązek stosować prawidłowe stawki dla świadczonych przez siebie usług, co jest równoznaczne z koniecznością dołożenia wszelkich starań, aby obowiązek ten w pełni zrealizować. Skoro kontrahent wnioskodawcy uważa, że usługi będące przedmiotem pytania wnioskodawcy świadczone na jego rzecz powinny korzystać ze zwolnienia od opodatkowania to nie powinien robić trudności w podaniu niezbędnych informacji do zastosowania ewentualnego zwolnienia bądź uzasadniających prawidłowość zastosowanej przez wnioskodawcę stawki. Cały więc wywód pełnomocnika skarżącej, że podatnik nie jest w stanie ustalić ww. informacji, jest jedynie próbą uchylenia się od oczywistych obowiązków spoczywających na podatniku i nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ podkreślił, że bez informacji w zakresie objętym pytaniami nr 9 i 10 wezwania, organ musiałby wydać interpretację o charakterze warunkowym (stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe pod warunkiem, że ...), co jest niedopuszczalne bowiem nie zapewnia żadnej ochrony prawnej skarżącej. Interpretacja indywidualna w odniesieniu do zdarzeń przyszłych ma służyć uzyskaniu przez zainteresowanego informacji odnośnie prawidłowości dokonanej przez niego oceny skutków podatkowych skonkretyzowanych, rozważanych (planowanych) przez niego działań lub zaniechań albo oceny skutków podatkowych sytuacji, co do której - z uwagi na istniejące okoliczności faktyczne - można stwierdzić, że zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa i przepisów prawa podatkowego budzącego na tle owych stanów określone wątpliwości interpretacyjne. Instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje bowiem ochronę prawną w zakresie określonym przepisami O.p. w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanej interpretacji. Realizacja funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej nie może być natomiast realizowana w odniesieniu do abstrakcyjnych przyszłych stanów faktycznych ani wymyślonych przez wnioskodawcę sytuacji, które teoretycznie mogą się zdarzyć.

Organ powołując się m.in. na wyrok WSA z 23 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1463/09 podkreślił, że interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego nie może być wydana w oparciu o stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, który budzi wątpliwości lub który wymaga interpretacji. Interpretacja nie może polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i w związku z wątpliwościami opierać się na domysłach organu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: art. 120, art. 121 § 1 O.p. oraz rażące naruszenie art. 14g § 1 O.p.

W uzasadnieniu podniosła te same zarzuty co w zażaleniu na postanowienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 4a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem sporu jest kwestia związana z pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego, zdaniem organu podatkowego, wyczerpującego stanu faktycznego.

Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej -zajętego stanowiska (wyrok NSA z 20 czerwca 2011 r. I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy.

Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów O.p. organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok z 29 lutego 2012 r. II FSK 1523/10, LEX nr 1123044).

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, złożonym w dniu 9 stycznia 2014 r. oraz w jego uzupełnieniu, postawił pytanie: "Czy w świetle obowiązujących przepisów działanie jego jest prawidłowe, tzn. czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%?"

Jednocześnie przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca argumentował, że nie wyświadczył na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego ani przekwalifikowania, tyko usługę udziału w konferencji (wstępu na konferencję). Powołując się na definicję nauczania wyjaśnił, że w trakcie konferencji nie świadczył nauczania. Wskazał też, że jego usługa nie wypełnia dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, z uwagi na fakt, iż zgodnie z treścią tego przepisu zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. W niniejszej sprawie strona świadczyła na rzecz uniwersytetu usługę wstępu na konferencję. Usługa organizacji konferencji finansowana zaś była w całości ze środków własnych strony, które nie stanowią środków publicznych. Tymczasem przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT dotyczy środków, które na usługi przeznacza usługodawca a nie środków, którymi płaci usługobiorca. Usługodawca nie jest zobowiązany do identyfikowania źródła pochodzenia środków usługobiorcy.

Z kolei organ pozostawił wniosek z [... ] r. bez rozpoznania, argumentując, iż zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT należy rozpatrywać w odniesieniu do każdego z uczestników konferencji odrębnie. Może wystąpić taka sytuacja, że gdy w danym szkoleniu, konferencji będą uczestniczyły osoby, których koszt uczestnictwa będzie pokrywany ze środków publicznych - w takiej sytuacji wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku VAT w stosunku do tych uczestników o ile będzie to dla nich kształcenie zawodowe, zaś w sytuacji gdy uczestnikami będą także osoby, których uczestnictwo będzie finansowane z sektora prywatnego - zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT 23%, nawet gdyby były to usługi kształcenia zawodowego. Skoro kontrahent wnioskodawcy uważa, że usługi świadczone na jego rzecz powinny korzystać ze zwolnienia od opodatkowania to powinien podać wnioskodawcy niezbędne informacje i je udokumentować w zakresie niezbędnym do zastosowania ewentualnego zwolnienia bądź uzasadniających prawidłowość zastosowanej przez wnioskodawcę stawki.

W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu organ zawarł odpowiedź na zadane przez skarżącego pytanie. Odniósł się też do przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w zakresie interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT, wskazując na odmienną od wnioskodawcy interpretację tego przepisu. Wbrew temu co twierdzi organ, brak wyjaśnienia w sposób oczekiwany przez organ, w kwestiach zawartych w pytaniach nr 9 i 10, nie uniemożliwia zajęcia jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Organ zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko, z którego wynika, że wnioskodawca może opodatkować swoje świadczenie odrębnie w stosunku do każdego z uczestników konferencji i żądać od kontrahenta, który domaga się zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, przedstawienia dowodów na okoliczność zastosowania tej stawki.

Nadto należy zauważyć, że strona skarżąca w złożonym wniosku akcentowała, iż wyświadczyła uniwersytetowi usługę wstępu na konferencję. Zatem w pierwszym rzędzie organ winien rozstrzygnąć, czy taka usługa wypełnia dyspozycję art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy VAT. Tego organ nie zrobił, zatem również z tego powodu zaskarżone postanowienie należało uchylić.

Mając na uwadze powyższe, pozostawienie wniosku podatnika bez rozpatrzenia stanowi naruszenie art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę, organ interpretacyjny zobowiązany będzie do udzielenia indywidualnej interpretacji z uwzględnieniem treści pisma skarżącego z dnia [...] r., stanowiącego uzupełnienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Z omówionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a.