Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2238/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 pkt 4,5,6, art. 138 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2004/12 w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 sierpnia 2012 r. nr [..]/Kadr w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby kandydackiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2004/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.M. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 sierpnia 2012 r., nr [..]/Kadr, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby kandydackiej.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012 r., nr 183/Kadr, Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 150 § 1 i 3 oraz art. 149 § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku P.M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [..]/Kadr z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie zwolnienia ze służby kandydackiej, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Ustalił, że st. szer. pchor. P.M. pełnił, w okresie od dnia 10 września 2008 r. do dnia 12 września 2009 r., czynną służbę wojskową jako kandydat na żołnierza zawodowego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu, w ramach Studium Oficerskiego. Rektor-Komendant Szkoły, decyzją z dnia 24 czerwca 2009 r., zwolnił podchorążego ze służby kandydackiej z powodu niespełnienia wymogów przewidzianych w regulaminie nauki. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra nr [..]/Kadr, z dnia 20 sierpnia 2009 r. Doręczono ją stronie w dniu 26 sierpnia 2009 r. Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 877/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 sierpnia 2009 r.

Minister wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania, złożonym w dniu 19 października 2011 r., pełnomocnik skarżącego powołał się na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 K.p.a., podnosząc, że w dniu 10 października 2011 r. uzyskał z Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we Wrocławiu dokumentację dotyczącą wypadku, któremu uległ w dniu 9 października 2008 r. P.M. oraz o jego pobiciu w dniu 16 listopada 2008 r. Podniósł, że w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [..]/Kadr z dnia 20 sierpnia 2009 r. wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji lekarskiej, w związku z tymi zdarzeniami, lecz wniosek ten nie został uwzględniony. Zarzucił również, że skarżącemu nie doręczono skierowań do wojskowej komisji lekarskiej, przez co, przed wszczęciem procedury zwolnienia go ze służby kandydackiej nie uzyskano stanowiska tej komisji w zakresie jego zdolności do zaliczenia rygorów z wychowania fizycznego oraz zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Analizę prawną Minister rozpoczął od wskazania, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skonstatował, że P.M. o ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowe nr [..]/Kadr z dnia 20 sierpnia 2009 r. dowiedział się w dniu 26 sierpnia 2009 r. (data doręczenia). Skarżący nie zachował terminu określonego w art. 148 K.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W tej sytuacji, przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie może być podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Niezależnie od tego, w ocenie Ministra, P.M. nie udowodnił, że nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [..]/Kadr z dnia 20 sierpnia 2009 r.

Odnosząc się do wskazanej we wniosku kolejnej przesłanki wznowienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. We wniosku skarżący powołał się na następujące dokumenty:

- kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 24 października 2008 r.,

- kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 17 lutego 2009 r.,

- kserokopię egzemplarza aktowego karty skierowania OD.581/08 do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu,

- kserokopię egzemplarza aktowego karty skierowania OD.115/09 do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu.

Organ ustalił, że kartę skierowania OD.581/08 do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu doręczono podchorążemu w dniu 7 stycznia 2009 r., zaś kartę skierowania OD.115/09 do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu doręczono podchorążemu w dniu 9 kwietnia 2009 r. Wbrew zatem twierdzeniu pełnomocnika, P.M. zostały doręczone wskazane we wniosku karty skierowania do wojskowej komisji lekarskiej i z datą ich doręczenia skarżący dowiedział się o tym. Natomiast treść zaświadczeń lekarskich była znana podchorążemu już w datach ich sporządzenia, gdyż samodzielnie zgłosił się on do lekarza w celu udzielenia pomocy. Wobec powyższego, wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., a zatem wznowienie postępowania w sprawie jest niedopuszczalne. Z tego samego powodu niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.

P.M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu do złożenia dowodu w postaci wyciągu z rozkazu dziennego Komendanta WSO WL we Wrocławiu dotyczącego zwolnienia st. szer. pchor. P.M. z zajęć służbowych, celem udania się przez w/w na komisję lekarską we Wrocławiu i odbycia badań specjalistycznych w związku z przesłanymi do uczelni przez Wojewódzki Sztab Wojskowy we Wrocławiu kartami skierowań; Nr OD.581/08 z dnia 2 stycznia 2009 r. i OD.115/09 z dnia 31 marca 2009 r. Zażądał włączenia do materiału sprawy dowodu w postaci teczki akt osobowych skarżącego oraz dopuszczenia dowodu z pisma Wojskowego Komendanta Uzupełnień Warszawa-Ochota na okoliczność potwierdzenia przetrzymywania przez WSO WL dokumentacji osobowej zwolnionego ze służby P.M. przez organ nieuprawniony. Wniósł o udzielenie odpowiedzi, czy organ jest gotów podjąć rozmowy w celu polubownego zakończenia sprawy, przez umożliwienie P.M. wstąpienie ponownie do służby kandydackiej, ewentualne dokończenie egzaminu oficerskiego i promowanie go na pierwszy stopień oficerski poza terminem wynikającym z przebiegu szkolenia w Studium Oficerskim w 2012 r. lub w tym terminie, a także naprawienie krzywdy.

Minister Obrony Narodowej, postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r., nr [..]/Kadr, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Stwierdził, że podjął wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zbadał, czy przy wydaniu postanowienia nie został naruszony przez Ministra Obrony Narodowej, postulat działania organu w oparciu o przepisy prawa, uwzględniając wyrażoną w art. 6 Kpa i art. 7 Konstytucji RP zasadę legalizmu. Powtórzył rozważania odnoszące się do okoliczności wskazanych przez skarżącego jako wyczerpujące przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 K.p.a. Podtrzymał stanowisko, według którego, w każdym przypadku doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 148 K.p.a. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego, Minister najpierw przytoczył art. 78 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, organ może nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeśli żądanie dotyczy okoliczności stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają znaczenie dla sprawy. Zdaniem Ministra, nie ma znaczenia żądanie przedstawienia wyciągu z rozkazu dziennego Rektora potwierdzający zwolnienie zainteresowanego z zajęć służbowych w celu udania się na komisję lekarską we Wrocławiu. W ocenie Ministra, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia toczącej się już sprawy także pozostałe zawnioskowane dokumenty (akta personalne skarżącego oraz pismo WKU Warszawa-Ochota z dnia 20 lutego 2012 r.). Jako najistotniejszy organ wskazał fakt niezdania przez podchorążego egzaminu z wychowania fizycznego, pomimo dawanej mu wielokrotnie przez Rektora szansy.

P.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił naruszeniem przepisów postępowania:

- art. 6 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 138 K.p.a., polegające na braku oparcia działań organu o obowiązujące normy prawne, nieprawidłowym ustaleniu znaczenia tych norm, wadliwym dokonaniu subsumcji oraz nieprawidłowym ustaleniu następstw prawnych okoliczności które zaistniały w sprawie,

- art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 138 K.p.a., poprzez niezbadanie w sposób wystarczający sprawy i niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego,

- art. 145 § 1 pkt 4, 5, 6 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji którego uznano, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia.

Stwierdził, że podtrzymuje w całości zarzuty podnoszone na wcześniejszym etapie sprawy. Dodał, że organ nie wyjaśnił, na czym oparł stanowisko, według którego Minister Obrony Narodowej , wydając decyzję nr [..]/Kadr posiadał wiedzę o wypadku jakiemu uległ skarżący w dniu 9 września 2008 r. i jego pobiciu z dnia 16 listopada 2008 r. oraz ich konsekwencjach i wpływie na sytuację zdrowotną skarżącego. Ponadto, skarżący w swoich pismach (m. in na str. 2-4 wniosku o wznowienie postępowania oraz na str. 4-7 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wskazał nowe istotne dla sprawy okoliczności, nieznane w chwili rozstrzygania o zwolnieniu skarżącego ze służby kandydackiej (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), czy też okoliczności wskazujące na pozbawienie go udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.).

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stwierdził, że w dniu 20 sierpnia 2009 r., tj. w dacie wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji Nr [..]/Kadr, okoliczności związane z zaświadczeniami lekarskimi, wskazującymi na urazy skarżącego, były znane organowi. Z powodu znajomości przez organ w dacie wydania decyzji tych okoliczności sprawy, które jawiły się w przekonaniu skarżącego jako nowe i istotne, jego wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie mógł zostać uwzględniony. Z tej samej przyczyny, niedopuszczalnym stało się, ze względu na współdziałanie organu przy wydaniu decyzji w Terenowa Wojskową Komisją Lekarską we Wrocławiu, wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., co spowodowało, że wznowienie postępowania w sprawie było niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, w której została już wydana decyzja ostateczna. Postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną zawsze musi być poprzedzone badaniem przez organ formalnych podstaw wznowienia. Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do zbadania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia, określone w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 K.p.a.

W art. 145 § 1 K.p.a. zostały określone przyczyny wznowienia postępowania. Uchylenie decyzji z przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania jest ograniczone czasowo. Wynika to wprost z art. 148 K.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Skarżący zażądał wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 sierpnia 2009 r. nr [..]/Kadr o zwolnieniu ze służby kandydackiej. Żądanie oparł na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W zaistniałej sytuacji organ (Minister Obrony Narodowej) zobowiązany był do zbadania, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 148 K.p.a. Sąd podkreślił, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania ciąży obowiązek wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że zachowała termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący obowiązku tego nie dopełnił. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Reasumując Sąd stwierdził, że organ zasadnie ocenił, że nie jest możliwe wznowienie postępowania, gdyż skarżący nie zachował terminów określonych w powyżej przytoczonych przepisach.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za niezasadne. Organy wydając przedmiotowe postanowienie nie naruszyły przepisów postępowania. Analiza skargi pełnomocnika skarżącego prowadzi do wniosku, że nie do końca rozumie on istotę instytucji procesowej, jaką jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wykorzystując tryb nadzwyczajny, jakim jest wznowienie postępowania dąży do wzruszenia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej, przy czym podnosi zarzuty naruszenia zasad postępowania w związku z art. 138 K.p.a. bez wskazania konkretne przepisu, który został naruszony. Prawdopodobnie chodzi o pkt 1 tego przepisu, ale na ten przepis pełnomocnik skarżącego nie wskazał.

Skargę kasacyjną złożył P.M., zastępowany przez adwokata.

Zaskarżył wyżej opisany wyrok (doręczony w dniu 25 czerwca 2013 r.) w całości.

Na zasadzie przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

– przepisów: art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 25.07.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z przepisami art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., a także:

- przepisów art. 145 par. pkt 5 lit. c) i art. 134 § 1 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe, na zasadzie przepisów art. 185 § 1 oraz art. 200 ustawy P.p.s.a., wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że jeden z zarzutów kasacji został sformułowany wadliwie. Wnoszący kasację powołał nieistniejący przepis prawny, tj. "art. 145 par. pkt 5 lit. c) P.p.s.a.". Wskazania tego nie można uznać za oczywistą omyłkę. Pamiętając o istotnych w niniejszej sprawie kwestiach spornych można byłoby odnieść wskazany przepis do Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak również w tym akcie normatywnym nie ma przepisu powołanego w kasacji. Jest to kompilacja przepisów zawartych w art. 145 K.p.a. oraz art. 145 P.p.s.a., która uniemożliwia odniesienie się do zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1735/04, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Opis naruszenia nie został zamieszczony w podstawie kasacji, ale z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie wnoszącego kasację, przepis ten może stanowić podstawę kasacyjną, gdyż sąd nie wyszedł poza granice danej sprawy, mimo ze w danej sprawie powinien był tak uczynić. Jest to teza sprzeczna z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice te określają wydane w sprawie akty i wyznaczają zakres sądowej kontroli administracji (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zatem, to ewentualne wyjście sądu poza granice sprawy stanowiłoby naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., a nie wydanie wyroku w granicach sprawy.

Wynikający zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. obowiązek rozstrzygnięcia niezależnie od zarzutów i wniosków skargi nie oznacza, że Sąd pierwszej instancji miał w niniejszej sprawie odnieść się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1780/12, którym oddalono skargę P.M. na decyzję odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go ze służby kandydackiej. Oba te tryby nadzwyczajne weryfikacji decyzji administracyjnej są przecież względem siebie niekonkurencyjne. Wcześniejsze rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie miało żadnego znaczenia dla legalności decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą samą decyzją dotychczasową. Argumentacja wnoszącego kasację w tym zakresie jest błędna. W razie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wniosku o wznowienie postępowania i prowadzenia obu postępowań przez ten sam organ, przedmiotem rozpoznania należy w pierwszej kolejności uczynić postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Następstwem prawnym ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji byłaby bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które podlegało by umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 540; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r., sygn. akt IV SA 543/90, ONSA 1991/1/1).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z przepisami art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnotowania wymaga niedokładność polegająca na przywołaniu przez wnoszącego kasację Prawa o ustroju sądów powszechnych, zamiast Prawa o ustroju sądów administracyjnych, ale wadliwość ta, z uwagi na wskazanie daty i publikacji ustawy, nie uniemożliwia merytorycznego odniesienia się.

Przepisy art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. są przepisami ustrojowymi, zaś art. 3 § 1 P.p.s.a. nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej. Wadliwość kontroli administracji do której sąd administracyjny jest zobowiązany na podstawie tych przepisów może być wykazana w sytuacji, gdy z przepisami tymi wnoszący kasację wiąże naruszenie innych, konkretnych norm prawa materialnego lub przepisów postępowania. W niniejszej sprawie wskazał naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. W podstawie kasacji nie opisał naruszenia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie to polegać miało na ustaleniu stanu faktycznego przez przyjęcie takiego stanu, jaki z naruszeniem przepisów uznał organ administracji. Tymczasem, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Takie stanowisko co do stanu faktycznego Sąd pierwszej instancji wyraził. W części faktycznej uzasadnienia przedstawił ustalenia faktyczne organów, a w części prawnej zaaprobował te ustalenia. Trafność stanowiska Sądu co do ustaleń faktycznych nie może być natomiast skutecznie podnoszona poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Niezależnie od tego zauważyć można, że nie doszło do naruszenia art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Przedmiotem postępowania administracyjnego kontrolowanego zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem, było zbadanie dopuszczalności wznowienia postępowania, w zakresie abstrakcyjnych podstaw wznowienia określonych we wniosku o wznowienie, tj. okoliczności stanowiących przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 K.p.a., przy czym zakres tego badania określają konkretne dowody i okoliczności wskazane w tym wniosku. W odniesieniu do okoliczności wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin do wniesienia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się od decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Z akt administracyjnych wynika, co organ szczegółowo wykazał, że skarżący brał udział w postępowaniu zakończonym decyzją o zwolnieniu ze służby kandydackiej, a o decyzji dowiedział się w dacie doręczenia mu decyzji nr [..]/Kadr, tj. w dniu 26 sierpnia 2009 r. Skoro wniosek o wznowienie został zgłoszony w drodze pisma z dnia 19 października 2011 r., to oczywiste jest, że w tej części należało odmówić wznowienia postępowania.

Skarżący nie dochował terminu do wniesienia wniosku o wznowienie również w zakresie podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skoro dowodami, o których mowa w tym przepisie miały być dwa zaświadczenia i dwie karty skierowania, to wystarczające jest ustalenie dat, w których skarżący dowiedział się o tych dokumentach. O zaświadczeniach lekarskich dowiedział się w datach ich wystawienia, a więc w dniu 24 października 2008 r. oraz w dniu 17 lutego 2009 r. Karty skierowania zostały mu doręczone w dniu 7 stycznia 2009 r. oraz w dniu 9 kwietnia 2009 r. Złożenie podania o wznowienie w dniu 19 października 2011 r. nastąpiło więc z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 K.p.a.

Jeśli zaś chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., to należy najpierw przypomnieć, że w myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Skarżący został zwolniony ze służby kandydackiej na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.). Wydanie tej decyzji nie wymagało uzyskania stanowiska innego organu, w rozumieniu art. 106 K.p.a. Jeśli zaś skarżący wskazał jako dowód, z którym wiąże zaistnienie tej przesłanki karty skierowania do komisji lekarskiej, to jak wynika z powyższych uwag, odnoszących się do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie zachował terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.