Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 4816/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie W składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek asesor WSA - Joanna Kube (spr.) asesor WSA - Janusz Walawski Protokolant - Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2002 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie: wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Warszawie


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta m. L. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] o wymeldowaniu U. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy lokal przysługuje obecnie na zasadach współwłasności L. S. Członkowi Spółdzielni i K. S.– jego córce. Uprawnionym do zamieszkania w tym lokalu, poza wymienionymi, są A.S. - córka członka Spółdzielni oraz U. K.- jego była żona.

U.K., aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2003 r., darowała udział wynoszący ½ własnościowego spółdzielczego prawa do przedmiotowego lokalu córce K.S.. W akcie tym L.S. i K. S. zobowiązali się do umożliwienia U. K. dożywotniego zamieszkania w tym lokalu.

W dniu 3 marca 2003 r. L. S. wniósł o wymeldowanie byłej żony, U. K., z przedmiotowego lokalu, informując że opuściła ona miejsce pobytu stałego, nie posiada kluczy do mieszkania, ani nie ma w nim żadnych rzeczy osobistych.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] wskazał, że warunek opuszczenia lokalu, jako przesłanka wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie budzi wątpliwości, ponieważ okoliczność tę potwierdzają zeznania świadków: J.W. sąsiada, A. i K. S. L S. oraz ustalenia Komendy Powiatowej Policji. Również U. K. przyznała, że w lokalu tym nie zamieszkuje od 1996 r. Ustalono, że obecnie centrum życiowe wymienionej znajduje się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.

Organ przyjął, że opuszczenie lokalu nastąpiło dobrowolnie, gdyż U.K. przez wiele lat od opuszczenia lokalu nie podejmowała kroków prawnych zmierzających do usunięcia ewentualnych przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu. Dopiero na skutek toczącego się postępowania administracyjnego, w dniu [...] marca 2003 r. złożyła w Sądzie Rejonowym pozew przeciwko L. S. o wydanie kluczy do spornego lokalu i nieutrudnianie jej korzystania z lokalu. Wojewoda [...] podniósł, że uzyskanie korzystnego wyroku w tym przedmiocie w dniu [...] maja 2003 r. nie spowodowało przedsięwzięcia przez U. K. środków zmierzających do ponownego zamieszkania w lokalu, na co sama wskazywała. W związku z tym przyjęto, że opuszczeniu lokalu w 1996 r. towarzyszyła wola zerwania wszystkich łączących ją z nim związków i zamiar ześrodkowania swoich interesów życiowych w innym miejscu, a tym samym spełniony został warunek wymeldowania, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Odnosząc się do stanu prawnego podniesiono, że w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (o czym ogłoszono w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 78, poz. 716) do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj. warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wskazała na akt notarialny z dnia [...] stycznia 2003 r., w którym L. S. zobowiązał się umożliwić jej dalsze zamieszkiwanie w lokalu. Podała, że została z lokalu wyrzucona i od 1996 r. wynajmuje kolejne mieszkania, jednak zamieszkiwanie poza lokalem nr [...] przy ul. [...] nie było założeniem nowego centrum życiowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...]– art. 13 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarżąca U. K. na rozprawie w dniu 22 grudnia 2004 r. cofnęła skargę na decyzję Wojewody[...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...].

Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy).

W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.