Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 169/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 stycznia 2021r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2020r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Prudnika, z dnia 2 listopada 2020r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 2 898 zł (słownie złotych: dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt osiem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez G. B. (dalej jako: Skarżący, Strona, Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej również w skrócie: SKO) w Opolu z dnia 26 stycznia 2021 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa] – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Prudnika z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2020 r. w kwocie 16.030,00 zł

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pan G. B. w dniu 27 października 2020 r. złożył organowi I instancji informacje IN-1 wraz z załącznikami ZIN-1 z dnia 26 października 2020 r., z których wynika, że jest on właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działce o nr a stanowiącej: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 925 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 1674 m2, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 5.000,00 zł oraz nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działce nr b stanowiącej grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 939 m2. Na podstawie powyższych informacji, Burmistrz Prudnika wskazaną w sentencji decyzją z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...], ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2020 r. (IV rata podatku) w kwocie 16.030,00 zł. Jako podstawę opodatkowania organ I instancji przyjął:

- budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 1674 m2,

- grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni i 864 m2, budowle o wartości 55.175,00 zł.

Wysokość podatku została ustalona wg stawek wynikających z § 1 Uchwały Rady Miejskiej w Prudniku nr XVI z dnia 28 października 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, oraz zwolnień w tym podatku ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego (poz. 3362).

Z treścią decyzji Podatnik nie zgodził się składając - za pośrednictwem ustanowionego w sprawie pełnomocnika - odwołanie, w którym wniósł o umorzenie postępowania w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w części "budynki pod działalność gospodarczą" jako bezprzedmiotowego oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w pozostałym zakresie lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w całości, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie możliwości korzystania z budynku w aktualnym stanie zgodnie z jego przeznaczeniem, ustalenia, jaki podatek naliczyć od gruntów i budowli (od działalności gospodarczej, czy związanych z budynkiem mieszkalnym), a także ze wskazaniem konieczności sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, precyzyjnego rozstrzygnięcia w nowej decyzji, co do wysokości tego podatku za cały rok i wskazania części roku, za który organ I instancji zamierza obciążyć Stronę podatkiem od nieruchomości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że stanowiący własność Podatnika budynek przy ul. [...] w [...] stanowi podlegający budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy ze względu na swój stan techniczny i obiektywną niemożliwość korzystania z niego zgodnie z przeznaczeniem nie powinien podlegać opodatkowaniu jako budynek;

- art. 210 § 1 pkt 5 oraz 6 Ordynacji podatkowej, poprzez brak w istocie uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wydanie rozstrzygnięcia, z którego nie wynika w żaden sposób jednoznacznie, za jaki okres i jaką kwotę zapłacić ma Strona,

- ewentualnie art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że przedmiot opodatkowania podlega opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy budynek ten historycznie miał funkcję wyłącznie mieszkalną ([...]) i po przeprowadzeniu remontu zmierzającego do przywrócenia możliwości jego użytkowania, będzie w całości budynkiem mieszkalnym.

W uzasadnieniu powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pełnomocnik Strony podniósł, że z regulacji tej jednoznacznie wynika, że budynkiem można nazwać przede wszystkim to, co stanowi obiekt budowlany, który musi być wyposażony m.in. w instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik wskazał, iż zgodnie z załączoną do odwołania inwentaryzacją z października 2020 r. budynek położony w [...] przy ul. [...] nie posiada opracowań projektowych, historycznie był budynkiem [...] mającym funkcję mieszkalną. Nie był użytkowany od 1995 r. do chwili obecnej, zaś wszystkie przyłącza mediów zostały usunięte, a budynek został zabezpieczony przed dostępem osób trzecich poprzez zamontowanie krat w oknach na poziomie piwniczym oraz zabicie wszelkich otworów okiennych na poziomie "0". Nadto podał, że poszycie dachowe jest w fatalnym stanie technicznym (do wykonania od nowa poprzez zamianę na blachodachówkę i ocieplenie). Mając to na uwadze, powołując się w szczególności na okoliczność, iż budynek ten pełnił kiedyś funkcję mieszkalną, pełnomocnik podniósł, że nie można na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych traktować tego budynku jako związanego z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą, a jedynie i co najwyżej jako obiekt przeznaczony na cele mieszkaniowe. Stąd należy zastosować inną stawkę podatku od nieruchomości, tj. właściwą dla budynków mieszkalnych i gruntów związanych z tymi budynkami oraz budowli.

Ponadto uzasadniając zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 oraz 6 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik podniósł, iż z treści kwestionowanej decyzji nie sposób wywnioskować, czy kwota ustalonego zobowiązania (16.030,00 zł) to podatek od nieruchomości za cały rok, czy też jedynie IV rata podatku od nieruchomości za cały rok, czy część podatku od nieruchomości za 2020 r. w zakresie 5 miesięcy, tj. od sierpnia do grudnia 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 26 stycznia 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Prudnika w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, po przytoczeniu podstaw prawnych, wskazało, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych, przeważa stanowisko - które skład orzekający Kolegium w pełni podziela - iż dokonując wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie opodatkowania stawką najwyższą związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, przyjąć należy, iż z treści tych przepisów nie wynika warunek rzeczywistego wykorzystania przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Kolegium podkreśliło, iż co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco w całości, bądź tylko w części z nich korzysta (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt 11 FSK 1414/19, z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2549/19, z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 77/18). Zdaniem Kolegium, oznacza to - przeciwnie do stanowiska odwołania - że faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej nie stanowi ujemnej przesłanki do kwalifikacji danej nieruchomości jako "związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej". Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w swojej treści nie zawiera warunku wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, zaś literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej jest sam fakt posiadania jej (w ujęciu cywilistycznym) przez przedsiębiorcę. Nie jest przy tym wymagane, by nieruchomość była faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie Kolegium wskazało, że niniejszej sprawy przyjąć należy, że okoliczność, iż przedmiotowy budynek położony w [...], przy ul. [...], jest w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest sporna. Podatnik jest bowiem przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą od dnia 1 stycznia 2003 r., a przedmiotową nieruchomość nabył na podstawie aktu notarialnego Rep, A nr [...] z dnia 23 lipca 2020 r. Co przy tym równie istotne, z treści tego aktu (str. 4), wprost wynika, iż przedmiotową nieruchomość Strona nabyła w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą: A z siedzibą w [...]. Powyższe zostało potwierdzone przez Podatnika w złożonej do organu 1 instancji informacji IN-1 wraz z załącznikiem Z1N-I z dnia 26 października 2020 r., gdzie wskazał, iż przedmiotowe budynki o powierzchni 1.674 m2 znajdujące się w [...], przy ul. [...], na działce o nr a przeznaczone są na działalność gospodarczą. Nadto potwierdzenie dla powyższego (poprawnej kwalifikacji przedmiotowych budynków) stanowi zawarte w aktach sprawy zawiadomienie z ewidencji gruntów i budynków Starosty [...] z dnia 28 sierpnia 2020 r., pozycja kartoteki budynków: [...], z której wynika, że na ww. działce o nr a znajdują się trzy pozostałe budynki niemieszkalne (dwu i trzykondygnacyjne). A zatem - w ocenie składu orzekającego Kolegium - powyższe okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia za prawidłowe stanowisko organu I instancji, który zaskarżoną decyzją dokonał opodatkowania przedmiotowej nieruchomości z zastosowaniem stawki dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nadto Kolegium wyjaśniło, że na prawidłowość powyższego stanowiska nie mają wpływu podniesione w odwołaniu okoliczności odnoszące się do złego stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości. Kolegium wskazało przy tym, że stan techniczny nie ma wpływu na obniżenie stawki związanej z opodatkowaniem budynku, a jego wyłączenie z opodatkowania jest możliwe wyłącznie w sytuacji wydania decyzji ostatecznej nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Co istotne, decyzji takiej Strona nie przedłożyła, tym samym należało uznać, iż przedmiotowa nieruchomość nie została trwale wyłączona z użytkowania.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o:

obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;

budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Mając powyższe na uwadze, Kolegium wywiodło, iż wbrew zarzutom odwołania, z załączonej do odwołania inwentaryzacji budynku położonego w [...], przy ul. [...], jednoznacznie wynika, że obiekt ten spełnia definicję budynku w rozumieniu prawa budowlanego, bowiem jest trwale związany z gruntem za pomocą fundamentów w postaci ław ceglanych oraz betonowo kamiennych w układzie mieszanym (str. 9 inwentaryzacji), wydzielony jest z przestrzeni za pomocą ścian zewnętrznych (str. 10 i nast. inwentaryzacji) oraz posiada dach (str. 29 i nast. inwentaryzacji). Kolegium wskazało przy tym, że - przeciwnie do stanowiska odwołania - z załączonego do niego dokumentu inwentaryzacji z miesiąca października 2020 r., nie wynika, aby stan techniczny budynku znajdował się w stanie trwale uniemożliwiającym jego wykorzystanie do celów prowadzonej działalności gospodarczej. W dokumencie tym (pkt 7.11, str. 45 inwentaryzacji), wprost bowiem wskazano, iż po analizie wszystkich elementów zarówno konstrukcyjnych, jak i architektonicznych, stan techniczny budynku oceniono jako dobry. Kolegium podkreśliło, że decydujące znaczenie ma tu jednak okoliczność, iż przeszkoda w wykorzystaniu tej nieruchomości do potrzeb działalności gospodarczej z uwagi na wskazane w odwołaniu okoliczności związane ze stanem technicznym budynku (m.in. stan techniczny poszycia dachowego, usunięcie przyłączy mediów, brak użytkowania budynku od 1995 r.) nie ma charakteru trwałego, a jej usunięcie jest możliwe, w przypadku gdy odwołujący zdecyduje się wykonać określone prace remontowe, czy modernizacyjne. Tymczasem jak wynika z orzecznictwa pod pojęciem "względów technicznych" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Innymi słowy są to fizyczne wady przedmiotu opodatkowania, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynku nie dyskwalifikuje go z prowadzenia działalności gospodarczej, co do zasady. Ogranicza jedynie wysokość uzyskiwanych z niego dochodów w danym roku podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 36/14).

Z uwagi na powyższe, Kolegium uznało za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisu art. 1a ust. 2a pkt 1) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując jednoczenie, że prawidłowo opodatkowano przedmiotową nieruchomość (budynek o pow. 1.674 m2) według stawki najwyższej przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Za nieuzasadnione Kolegium uznało także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 oraz 6 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, a także zarzut odnoszący się do wydania rozstrzygnięcia, z którego nie wynika w żaden sposób jednoznacznie za jaki okres i jaką kwotę zapłacić ma Podatnik. Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja Burmistrza Prudnika, którą ustalono wysokość podatku od nieruchomości, wydana została z uwzględnieniem przedmiotów opodatkowania zgodnie z przedstawionymi przez Stronę w ww. informacjach IN-1 z dnia 26 października 2020 r. Jednocześnie z treści decyzji, wprost wynika, iż okresem za który ustalono podatek od nieruchomości za 2020 r. objęto miesiące od sierpnia do grudnia, który odpowiada okresowi wskazanemu przez Podatnika w poz. 5 ww. informacji IN-1. Jednocześnie podatek naliczono, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Z treści zaskarżonej decyzji wprost również wynika, iż kwota ustalonego zobowiązania, tj. 16.030,00 zł stanowi IV ratę podatku od nieruchomości za 2020 r.

Końcowo organ przestawił wyliczenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. – 16.030,00 zł (zob. str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

W skardze Podatnik zakwestionował decyzję Kolegium z 26 stycznia 2021 r., zarzucając, iż narusza ona:

1. art. 1a ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zw. z art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 poz. 1333 z późn. zm.) poprzez uznanie, że stanowiący własność Skarżącego budynek przy ul. [...] stanowi podlegający opodatkowaniu budynek, w sytuacji gdy znajdujący się na tej nieruchomości obiekt nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane ze względu na swój stan techniczny i obiektywną niemożliwość korzystania z niego w jakikolwiek sposób, ewentualnie:

2. art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że przedmiot opodatkowania podlega w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy:

a) budynek ten historycznie miał funkcję wyłącznie mieszkalną ([...]) i po przeprowadzeniu remontu zmierzającego do przywrócenia możliwości jego użytkowania, będzie w całości budynkiem mieszkalnym,

b) przez ostatnie 20 lat nie był poprzedniemu właścicielowi (spółce z o.o.) naliczany podatek od działalności gospodarczej, choć tak jak obecnie skarżący, w żaden sposób spółka nie mogła z niego korzystać bez uprzednich ogromnych nakładów przywracających możliwość jego użytkowania,

c) Skarżący nie rozliczył i nie rozlicza tego zakupu w ewidencji księgowej, gdyż m.in. nie da się tego budynku w jego działalności gospodarczej wykorzystać w jakikolwiek sposób.

Nadto pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w którym o związaniu z działalnością gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania w całości, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rzeczywistego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej Skarżącego, możliwości korzystania z budynków w aktualnym stanie w jakikolwiek sposób; ustalenia jaki podatek naliczyć od gruntów i budowli (od działalności gospodarczej, czy związanych z budynkiem mieszkalnym).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Kolegium podkreśliło, że nabyciu przedmiotowej nieruchomości towarzyszył zamiar jej wykorzystania w związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą - o czym stanowi treść aktu notarialnego dotyczącego zakupu przedmiotowej nieruchomości. Z tych względów, w ocenie Kolegium, za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, wynika, że jest on niezgodny z Konstytucją w zakresie, w którym o związaniu z działalnością gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli. Z uwagi na powyższe, zdaniem Kolegium, wyrok ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Wyjaśnić tu również trzeba, że przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału stron postępowania, w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), w zw. z § 1 pkt 1 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 października 2020 r. nr 17/20 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Opolu zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Opole, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dniem 30 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy przeznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Z uwagi na powyższe, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 26 kwietnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 stycznia 2021 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2020 r. r. w wysokości 16.030,00 zł.

Na wstępie wyjaśnić należy, że na obecnym etapie sprawy przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia opodatkowania budynku położonego w [...], przy ulicy [...], stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze Podatnik zarzuca, że przedmiotowy budynek nie może stanowić jakiegokolwiek przedmiotu opodatkowania, bowiem nie spełnia wymogów obiektu budowalnego, a grunt związany jest co najwyżej z budynkiem mieszkalnym. Nadto z oświadczeń Podatnika wynika, że co prawda nabył on przedmiotową nieruchomość i posadowione na niej zabudowania, wskazując w akcie notarialnym, że nabycie ma związek z działalnością gospodarczą, jednak mając wiedzę, że poprzedni właściciel będący przedsiębiorcą (spółka z o.o.) "nie płacił podatków od nieruchomości według stawek ustalonych dla działalności gospodarczej, zatem nie przywiązywał do tego wagi", jednak dokonanego zakupu w żaden sposób nie rozliczał i nie rozlicza w ewidencji księgowej prowadzonej działalności gospodarczej (środki trwałe), gdyż obiekty te w żaden sposób nie nadają się do użytku, w jakichkolwiek celach, nawet mieszkalnych, a w szczególności w celach prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Nadto wskazywał, że docelowo w obiektach zachowana będzie wyłącznie funkcja mieszkalna. W odniesieniu do braku związku przedmiotowej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 i wynikającą z tego wyroku wykładnię art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019, poz. 1170 ze zm.) zwanej dalej ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.

Odmienne stanowisko w tym zakresie prezentuje organ, który w toku postępowania odwoławczego podkreślał, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w swojej treści nie zawiera warunku wykorzystywania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, zaś literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej jest sam fakt posiadania jej (w ujęciu cywilistycznym) przez przedsiębiorcę. Nie jest przy tym wymagane, by nieruchomość była faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze zakreśloną powyżej istotę sporu, wskazać należy, że za uzasadnione Sąd uznał jedynie te zarzuty, które odnosiły się do opodatkowania posiadanej przez Skarżącego nieruchomości według najwyższych stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w oparciu o przyjęcie przez organy podatkowe, że jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej jest sam fakt posiadania jej (w ujęciu cywilistycznym) przez przedsiębiorcę. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż już, co prawda, po wydaniu zaskarżonej decyzji zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (OTK-A 2021, nr 14), jednakże ze względu na charakter i wagę tego wyroku, okoliczność ta nie może być pomijana przez Sąd przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. Jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w określonym jego rozumieniu. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021r., SK 39/19, sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nieruchomości będące w posiadaniu podatników, które nie mają związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w tej definicji. Związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu danej nieruchomości w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością. W ustaleniu związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budynku, budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, nie może jednak ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie przeprowadziły pełnej analizy związku przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego, wychodząc z założenia, że sam fakt posiadania nieruchomości (budynków i gruntów) przez przedsiębiorcę (podmiot prowadzący działalność gospodarczą) stanowi o zakwalifikowaniu ich do opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości (str. 3 uzasadnienia decyzji Kolegium). Co prawda Kolegium wskazało, że Strona w akcie notarialnym podała, że nabycie nieruchomości dokonywane jest w związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, co świadczy o zamiarze wykorzystania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej, jednak w dalszej części rozważań odnosiło się już wyłącznie do faktu posiadania nieruchomości przez Podatnika, jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tymczasem w ocenie Sądu, w świetle całokształtu podnoszonych przez Skarżącego zarzutów oraz uwzględniając stanowisko wyrażone w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w szczególności mając na uwadze, iż z twierdzeń Skarżącego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość nie pozostaje w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych, jej zakup nie był rozliczany w księgach prowadzonej działalności, wskazywana przez Kolegium okoliczność dotycząca treści aktu notarialnego, aczkolwiek istotna, nie przesądza jeszcze automatycznie o opodatkowaniu stawką przewidzianą dla działalności gospodarczej. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 4 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II FSK 1571/18 i II FSK 1464/18, do stwierdzenia, czy osoba fizyczna w odniesieniu do posiadanej przez nią nieruchomości występuje jako przedsiębiorca, niezbędne jest ustalenie, jakim celom służy dana nieruchomość, czy realizuje określone zadania gospodarcze prowadzącego przedsiębiorstwo (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 3046/19), czy istnieje potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze. O tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, a także źródła finansowania zakupu nieruchomości, itp. (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku NSA z 18 lipca 2012 r. o sygn. akt II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72). Okoliczności te winny zostać rozważone w swym całokształcie, stosownie do okoliczności danej sprawy i nie mogą być traktowane w sposób wybiórczy, w szczególności w sytuacji gdy Strona podnosi w tym zakresie konkretne zarzuty.

Trzeba mieć na uwadze, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w obrocie w dwojakim charakterze raz jako osoba "prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości. Jak wynika z dominującego obecnie orzecznictwa, z pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. A zatem kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa podatnika (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 2549/18). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa. Zatem posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę (jak to ma miejsce w badanej sprawie) nie jest samo w sobie wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku. Konieczny jest jeszcze wykazanie jej bezpośredniego (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredniego (potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika (por. L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, Prawo i Podatki nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier i inni, op. cit., s. 235-237).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie, w jakim organy podatkowe przyjęły, że o związaniu z działalnością gospodarczą decyduje posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli. Dlatego też, ponownie rozpatrując sprawę, rzeczą organów podatkowych będzie ustalenie związku podlegającej opodatkowaniu nieruchomości w okresie od sierpnia do grudnia 2020 r. z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego z uwzględnieniem reguł interpretacyjnych wynikających z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Organy podatkowe winny przy tym mieć na uwadze, że związek ten musi zostać wykazany nie tylko przez fakt posiadania nieruchomości przez Skarżącego, ale poprzez bezpośrednie lub choćby pośrednie, faktyczne lub co najmniej potencjalne wykorzystywanie ich w działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt III FSK 3422/21). W tym celu organy podatkowe uzupełnią stosownie postępowanie dowodowe, w tym np. dokonają sprawdzenia zapisów ewidencji środków trwałych, ocenią zasadniczy charakter danej nieruchomości, ewentualnie przesłuchają świadków lub Skarżącego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 2 września 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 682/14). Należy również podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustalenia oparte na niekompletnym, czy nie w pełni rozważonym materiale dowodowym należy uznać za dowolne, a w konsekwencji za sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. Rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej opierać się musi na właściwie ustalonym stanie faktycznym. Prawidłową decyzję podatkową można wydać jedynie wówczas, gdy organ podatkowy rozporządza całokształtem niezbędnych informacji, które pozostają w zgodzie ze stanem faktycznym, a więc odpowiadają prawdzie.

W ocenie Sądu, zaniechanie czynności dowodowych pozwalających na niebudzące wątpliwości ustalenie w badanym okresie związku posiadanej przez Skarżącego nieruchomości, położonej w [...] przy ulicy [...], z tą sferą działania Skarżącego, którą jest prowadzenie działalności gospodarczej, uwzględniając interpretację przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynikającą z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., stanowi naruszenie przepisów postępowania, obligujących organy podatkowe do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz służącego temu celowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie z uwagi na dwuinstancyjność postępowania podatkowego oraz konieczność poczynienia ustaleń kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy, konieczne było w ocenie Sądu uchylenie decyzji organów obu instancji. Za niedopuszczalną należy bowiem uznać sytuację, w której ciężar ustaleń faktycznych, wyznaczony poprzez znaczenie koniecznych do przeprowadzenia dowodów i tym samym rozstrzygnięcia sprawy, spocząłby wyłącznie na organie odwoławczym. Takie podejście kłóci się z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwach z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 899/19).

Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że obiekt stanowiący własność Skarżącego, położony przy ulicy [...] w [...], stanowi podlegający opodatkowaniu budynek, w sytuacji gdy, zdaniem Skarżącego, znajdujący się na tej nieruchomości obiekt nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane ze względu na swój stan techniczny i obiektywną niemożliwość korzystania z niego w jakikolwiek sposób.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W orzecznictwie przyjmuje się, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r., II FSK 1009/19). Ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Wbrew więc stanowisku strony skarżącej stan techniczny budynku, czy też nawet jego "zdewastowanie", nie mają wpływu na to czy jest on budynkiem, czy też nie, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. W orzecznictwie wskazuje się przykładowo, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry przestaje być budynkiem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 kwietnia 2014 r., II FSK 812/12; z 6 października 2015 r., II FSK 321/14; z 27 sierpnia 2017 r. II FSK 2933/17).

W niniejszej sprawie Skarżący wskazuje, że przedmiotowy budynek jest pozbawiony okien i drzwi, instalacji i jakiegokolwiek wyposażenia, ściany budynku są spękane, stan stropów nie pozwala na użytkowanie budynku. Jednakże dopóki dany obiekt spełnia ustawowe kryteria z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli istnieje fundament, ściany i dach, budynek jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Fakt przeznaczenia budynku do rozbiórki, jego zły stan techniczny, czy też brak przydatności do użytkowania nie są wystarczające do uznania, że dany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy i nie podlega opodatkowaniu. Obowiązek podatkowy nie istnieje dopiero wtedy, gdy obiekt utraci cechy konstytutywne budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1729/18). Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że przywołane w tym zakresie przez Skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych, zapadły w odmiennych stanach faktycznych, a zaprezentowane w nich poglądy nie odnoszą się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stąd też argumentacja w nich zawarta nie była, w ocenie Sądu, przydatna do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo - w tym zakresie - przyjęło, iż z przedłożonego przez Stronę dokumentu inwentaryzacji z miesiąca października 2020 r., nie wynika, aby stan techniczny budynku świadczył o trwałej niemożności jego wykorzystania. W dokumencie tym (pkt 7.11) wskazano, iż po analizie wszystkich elementów konstrukcyjnych, jak i architektonicznych stan budynku oceniono jako dobry. Sam fakt braku podłączenia mediów technicznych – wbrew stanowisku Skarżącego – nie przesądza jeszcze o tym, że dany obiekt nie może być uznany za budynek, w szczególności w sytuacji, gdy brak podłączenia mediów technicznych ma charakter odwracalny. Słusznie również Kolegium przyjęło, że wyłącznie z opodatkowania możliwe jest wyłącznie w sytuacji wydania decyzji ostatecznej nadzoru budowalnego, na podstawie której trwale wyłączono, budynek, budowlę lub ich część z użytkowania. W rozpatrywanej sprawie, Strona takiej decyzji nie przedłożyła, a tym samym brak było podstaw do uznania, że przedmiotowa nieruchomość została trwale wyłączona z użytkowania.

Reasumując, mając na uwadze całokształt argumentacji zaprezentowanej w treści niniejszego uzasadnienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.2019, poz. 68). Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Końcowo Sąd wskazuje, że orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w treści niniejszego uzasadnienia, dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.p.