Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2296/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2017r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia, projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty drewnianej zadaszonej dachem dwuspadowym o wymiarach 7m x 5m, konstrukcja fundamentów palowa, na terenie działki nr ew. [...], położonej w [...], obręb [...].

Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 – dalej: "k.p.a."), w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.).

Postanowienie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 11 maja 2017r. Burmistrz [...] (dalej "Burmistrz") przedstawił Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: Dyrektor Zarządu) do uzgodnienia projekt decyzji, ustalającej na wniosek skarżącego warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty drewnianej zadaszonej dachem dwuspadowym o wymiarach 7m x 5m, konstrukcja fundamentów – palowa, na terenie działki nr ew. [...], położonej w [...], obręb [...] (dalej odpowiednio: "projekt decyzji", "planowana inwestycja" oraz "teren inwestycji").

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. Dyrektor Zarządu odmówił uzgodnienia projektu decyzji, uzasadniając to tym, że z analizy materiałów wynika, iż teren inwestycji położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...] na terenie miasta [...], dla której to rzeki nie opracowano map zagrożenia powodziowego, określających obszar szczególnego zagrożenia powodzią. W związku z powyższym w dalszym ciągu na tym terenie obowiązuje opracowane przez Dyrektora Zarządu studium ochrony przeciwpowodziowej, a wyznaczone w nim obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Organ wskazał, że ze "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej- Etap II – Rzeka [...]" oraz przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika, iż inwestycja będzie realizowana w całości w strefie uznawanej za obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Organ uznał zatem, że teren inwestycji, leżący w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, objęty jest – zgodnie z art.88l ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017r. Nr 1121 – dalej Prawo wodne) - zakazem wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudniać ochronę przed powodzią, w tym w szczególności zakazem wznoszenia obiektów budowlanych.

Skarżący wniósł do Prezesa Zarządu zażalenie na postanowienie Dyrektora Zarządu z dnia [...] maja 2017r.

Organ odwoławczy rozpatrzywszy, zaskarżonym obecnie do Sądu postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. (nr wskazany na wstępie), zażalenie skarżącego na postanowienie organu I instancji, utrzymał postanowienie Dyrektora Zarządu w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Zarządu odnośnie istnienia przeszkód, uniemożliwiających pozytywne uzgodnienie projektu. Prezes Zarządu wskazał, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie drewnianej wiaty planowana jest na terenie działki o nr ew. [...] położonej w [...], obr. [...]. A zgodnie ze sporządzonym przez Dyrektora Zarządu, na podstawie art. 79 Prawa wodnego "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej – Etap II – Rzeka [...]" teren przeznaczony pod inwestycję w całości znajduje się w zasięgu zalewu Q1% (o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat) rzeki [...], tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z ustaleń organu wynika, że w miejscu położenia planowanej do zainwestowania nieruchomości rzędna wody powodziowej według w/w Studium ochrony przeciwpowodziowej wynosi 167,97m n.p.m. Rzędna terenu działki nr ew. [...] według załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy zasadniczej w skali 1:500 wynosi 167,2m n.p.m., co oznacza, że w przypadku wystąpienia wody Q1% należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalewu przedmiotowego terenu wodą o głębokości wynoszącej ok.0,77 m.

Organ wskazał również, że projekt decyzji nie uwzględnia ustaleń związanych z obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1589). Zdaniem organu projekt decyzji winien zawierać informacje, że działka przeznaczona pod inwestycje znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], na którym obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust.1 pkt 3 oraz art. 88l ust.1 ustawy Prawo wodne.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę na postanowienie Prezesa Zarządu wnieśli A. B. i B. B. zaskarżając je w całości i zarzucając:

1/ nieprawidłowe przyjęcie, że właściwą podstawą do oceny uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w aspekcie wodno-prawnym jest, z braku ogólnych map zagrożenia przeciwpowodziowego, tzw. studium ochrony przeciwpowodziowej opracowane przez Dyrektora Zarządu, podczas gdy z samej nazwy takiego aktu wynika, że studium nie powinno stanowić podstawy wskazanego uzgodnienia;

2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7,8 i 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu, słusznego interesu obywatela i wnikliwości dowodowej;

- art. 77 § 1 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

-art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez podmiotowe i przedmiotowe zawężenie zarówno postępowania w sprawie, jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które jest niewystarczające.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący w szczególności podnieśli, że organy obu instancji niesłusznie przyjęły, że miejsce projektowanej wiaty jest objęte obszarem szczególnego zagrożenia powodzią oraz, że wiata ta może utrudniać ewentualną ochronę przed ewentualną powodzią, przewidywaną raz na 100 lat, do poziomu zalewu wody 0,77m . Wskazali, że niedopuszczalne jest aby materiał dowodowy, był zastąpiony wątpliwym co do rzetelności opracowaniem w postaci tzw. studium ochrony przeciwpowodziowej opracowanym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, które zdaniem skarżących może służyć wyłącznie ogólnemu opracowaniu ochrony przeciwpowodziowej dla obszaru szczególnego zagrożenia powodziowego. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie stan faktyczny wymaga wydania rozstrzygnięcia opartego wyłącznie o prawidłową ocenę wyczerpująco zebranego materiału dowodowego a zatem samo przywołanie przez organy przepisów stanowiących ewentualną przeszkodę przeciwpowodziową dla określonej inwestycji nie powinno stanowić podstawy do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zarzucili również, że bezskutecznie upłynął 2 tygodniowy termin do zajęcia stanowiska przez Dyrektora Zarządu, co zgodnie z obowiązującymi przepisami winno skutkować uznaniem dokonania uzgodnienia. Podnieśli również, że w bezpośrednim sąsiedztwie istnieje od dawna zabudowa mieszkalna

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 13 października 2017r. sygn. IV SA/Wa 2296/17 odrzucił skargę B. B.. Do rozpoznania pozostała zatem skarga A. B. na wskazane wyżej postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2017r. (o nr wskazanym na wstępie) nieuzgadniające przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty drewnianej zadaszonej dachem dwuspadowym o wymiarach 7m x 5m, konstrukcja fundamentów-palowa, na terenie działki nr ew. [...], położonej w [...], obręb [...].

Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze skarga jest niezasadna. Zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie narusza bowiem prawa w stopniu mogącym powodować uchylenie wskazanego orzeczenia.

Podstawą procesową do wydania zaskarżonego postanowienia był art. 106 k.p.a., który w przypadku gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii, zgody stanowiska) nakłada na organ merytoryczny obowiązek zwrócenia się do określonego organu o zajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia żądania, chyba że przepis przewiduje inny termin. Zasadą, którą kieruje się organ uzgadniający jest więc zajęcie stanowiska w danej sprawie ale decyzja ta nie kończy postępowania głównego, ponieważ jest tylko jednym z elementów wpływających na treść ostatecznej decyzji organu głównego. Uzgodnienie dokonywane jest w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ główny. Jak stanowi § 4 art. 106 k.p.a. organ uzgadniający tylko w razie potrzeby wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia ma obowiązek przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego. Rolą bowiem takiego organu jest przede wszystkim wykorzystanie jego wiedzy specjalnej w danej dziedzinie. Tak ukształtowana kodeksowo pozycja organu opiniującego stawia go w roli swego rodzaju arbitra, który przy wykorzystaniu swych kompetencji i profesjonalnej wiedzy pomaga organowi głównemu w podjęciu prawidłowej decyzji administracyjnej.

Prowadzi to do wniosku, że zakres czynności poprzedzających wydanie postanowienia nie jest tak pełny jak w przypadku czynności jakie ma podejmować organ główny.

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia podstawą prawną do jego wydania były, obok art. 106 k.p.a. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017r. Nr 1121 – dalej Prawo wodne). Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust.1u.p.z,p). Punkt 11 wskazanego art. 53 ust.4 u.p.z.p., w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił, że decyzje wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, b) obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Należy również w tym miejscu wskazać, że organ był zobligowany do procedowania wobec następujących uwarunkowań formalnych, na które trafnie wskazał w zaskarżonym orzeczeniu, a które miały istotne znaczenie w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Należy bowiem zauważyć, że do czasu wejścia w życie noweli z 2011, w myśl art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, dyrektorzy regionalnych dyrekcji gospodarki wodnej sporządzali dokument o nazwie studium ochrony przeciwpowodziowej, zwany dalej "studium". Wskazywano w nim m.in. obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią (art. 79 ust. 2 pkt 2). Studia te zachowały ważność do czasu sporządzenia map zagrożenia powodziowego, przewidywanych nowymi regulacjami (art. 14 noweli) a obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią, określone przez regionalnego dyrektora gospodarki wodnej, muszą być uwzględniane m.in. przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy a uznaje się je za obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Katalog zakazów na takich terenach zakreśla art. 88 l ust. 1 ustawy – Prawo wodne po nowelizacji z 2011 roku. Odstępstwa od tych zakazów są możliwe tylko w przypadku uzyskania stosownego zezwolenia (art. 88 l ust. 2). Stąd, do czasu sporządzenia - dla terenów wskazanych w dokumencie o nazwie wstępna ocena ryzyka powodziowego (art. 88 d ust. 1) - map zagrożenia powodziowego, które mają wprost określać obszary szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88 d ust. 2 pkt 2 ustawy), kluczowe znacznie - z punktu widzenia oceny zakresu zakazu wynikającego z art. 88 l ust. 1 - ma studium sporządzone w myśl nieobowiązującego już art. 79 ust. 2 ustawy – Prawo wodne. Podkreślenia wymaga, że studium to nie jest aktem normatywnym w rozumieniu źródeł prawa w Polsce (zamknięty katalog zawiera art. 87 Konstytucji R.P.). Traktować je wypada wobec tego wyłącznie, jako dokument urzędowy, który określa granice terenów m.in. o określonym szacowanym ryzyku powodziowym - według kryteriów wskazanych w art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a i b ustawy – Prawo wodne w brzmieniu na dzień wydania skarżonego orzeczenia, tj. obszary średniego (raz na 100 lat) i wysokiego (raz na 10 lat) prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi. W takiej sytuacji byłoby dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciw treści tego rodzaju dokumentu (art. 76 § 3 K.p.a.), co do prawidłowości zawartych w nim informacji. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca.

Jeżeli zatem przedmiotowa inwestycja znajdowałaby się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu wskazanego art. 9 ust. 1 pkt 6 c ustawy - Prawo wodne, to trafne jest wskazanie organu, że uzgodnienie, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, byłoby możliwe wyłącznie w przypadku uzyskania zgody na odstępstwo od zakazu, o którym mowa w art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne. Takie rozumienie zakresu zakazu ustanowionego w art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne – stanowiącego, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych -potwierdzają także względy wykładni funkcjonalnej. Jak wskazano, według uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja ma obejmować budowę wiaty drewnianej zadaszonej dachem dwuspadowym o wymiarach 7m x 5m o konstrukcji fundamentów-palowej. Wybudowanie zatem tego rodzaju obiektu budowlanego może mieć potencjalnie wpływ zarówno na swobodę przepływu wód powodziowych jak i ich wysokość (powodować piętrzenie na przeszkodzie).

Wskazane wzglądy przemawiają za uznaniem, że generalny zakaz wynikający z art. 88 l ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne obejmuje planowaną budowę wiaty drewnianej zadaszonej dachem na działce nr ew. [...] obr. [...]. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że okoliczność, czy możliwe jest jednostkowe odstępstwo od zakazu tzn. czy w danym przypadku wobec określonych uwarunkowań lokalnych czy szczególnego charakteru inwestycji, było udzielenie zgody, w świetle kryteriów wskazanych w art. 88 l ust. 2 ustawy - Prawo wodne, było dokonywane w ramach postępowania kończonego wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie zgody na odstępstwo od zakazu. Jego wszczęcie warunkowane było odnośnym wnioskiem strony a brak decyzji o wyrażeniu zgody, bądź wydanie decyzji odmownej było obligatoryjną przesłanką odmowy dla uzgodnienia na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b) u.p.z.p.

Wobec wskazanych uwarunkowań kluczowe znaczenie w sprawie miało zatem ustalanie, czy planowana inwestycja znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w myśl obowiązujących w dacie orzekania przez organ regulacji. Skoro dla danego terenu nie sporządzono jeszcze mapy zagrożenia powodziowego, konieczne było wykazanie, że dany teren działki nr ew. [...] obr. [...]- w myśl studium - jest położony na terenach kwalifikowanych, jako obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Zadaniu temu organ sprostał. W zaskarżonym postanowieniu wskazuje się, że teren inwestycji prawidłowo został zakwalifikowany według treści opracowania pn.: "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej – Etap II – Rzeka [...]" porównanego z załączoną do projektu decyzji mapą, że działka na której planowana jest inwestycja znajduje się w całości w strefie uznawanej za obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Z prawidłowych ustaleń organu opartych o materiał dowodowy zgromadzony w tym zakresie w aktach tj. m. in. Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej- Etap II – Rzeka [...] z maja 2006r., wynika że działka na której planowana jest nowa inwestycja położona jest w rejonie 24+300 rzeki [...]. Rzędna wody powodziowej Q1% w tym kilometrze według w/w studium wynosi 167,97m n.p.m. Z kolei rzędna terenu działki nr [...] na której planowana jest inwestycja według załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy zasadniczej w skali 1: 500 wynosi 167,2m n.p.m. co jak słusznie wskazał organ, oznacza, że w przypadku wystąpienia powodzi należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalewu wskazanej działki wodą o głębokości wynoszącej ok. 0,77m.

Należy również mieć na względzie, iż nic nie wskazuje by inwestor uzyskał decyzję o odstąpienia od zakazu, o którym mowa w art. 88 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo wodne.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy wyjaśnić, nie podzielając w tym zakresie stanowiska skarżącego, że :

- przepis art. 53 ust.4 pkt 11 lit. b) u.p.z.p. jednoznacznie wskazywał, w danie wydania skarżonego orzeczenia, że decyzje wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym Wójt miał obligatoryjny obowiązek dokonania stosownych uzgodnień.

- postanowienie I instancji zostało wydane przez organ uprawniony tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] a nie jak twierdzi skarżący Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej. Należy bowiem zauważyć, że pod postanowieniem znajduje się podpis osoby działającej z upoważnienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] tj. L. B. Kierownika Zarządu Zlewni w [...]. Przy czym niewątpliwie, co wynika z upoważnienia udzielonego L. B., upoważnienie to zostało podpisane przez osobę pełniącą obowiązki Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. Sąd wyjaśnia przy tym, że powołanie danej osoby na stanowisko pełniącego obowiązki organu wiąże się z brakiem piastuna tego organu, np. na skutek jego odwołania z funkcji organu, jednak sytuacja taka nie może oznaczać, że organ administracji do czasu powołania nowego piastuna organu nie może wykonywać ustawowo powierzonych mu zadań i kompetencji. Rozwiązaniem zapobiegającym, swoistemu paraliżowi organu, w takich wypadkach jest właśnie powołanie osoby pełniącej obowiązki tego organu. Brak więc piastuna organu musi być, w zakresie umożliwiającym funkcjonowanie organu, wypełniony przez stosowne działanie, w tym wypadku powołanie osoby pełniącej obowiązki. Podstawową bowiem cechą administracji publicznej jest zasada ciągłości jej działania. Działalność organu musi być tak zorganizowana, aby zapewniać nieprzerwane i stałe jego funkcjonowanie, umożliwiające organowi wypełnianie swoich ustawowych czynności i obowiązków. Utożsamianie zatem organu administracji publicznej tylko z piastunem organu (osobą fizyczną) stanowiłoby zagrożenie dla funkcjonowania tej zasady. W literaturze prawniczej podkreśla się, że w oparciu o rozwiązania prawa ustrojowego należy przyjąć, że wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym. Oznacza to, że brak piastuna organu administracji publicznej nie przerywa bytu organu administracji publicznej, przyjęta zaś w prawie ustrojowym koncepcja organizacyjno-przedmiotowa zapewnia trwałość organu administracji publicznej (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2993/12, za: B. Adamiak, O podmiotowości organów administracji publicznej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym, Państwo i Prawo z 2006 r. nr 11). Powyższe oznacza, że udzielenie upoważnienia L .B. m. in. do podpisywania w imieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] postanowień uzgadniających warunki zabudowy przez pełniącego obowiązki Dyrektora Zarządu jest zgodne z obowiązującym prawem.

- został dotrzymany 2 tygodniowy termin do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie ze wskazanym przepisem niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uznaje się za dokonane. W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy wystąpienie Burmistrza [...] z dnia 11 maja 2017r. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, wpłynęło do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w dniu 16 maja 2017r. (zgodnie z prezentatą znajdującą się na tym wystąpieniu). Postanowienie Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wydane zostało w dniu [...] maja 2017r. a w dniu następnym dokonana została jego wysyłka (zgodnie z datownikiem poczty znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Tym samym organ dochował 2 tygodniowego terminu do zajęcia stanowiska w niniejszej sprawie.

- bez znaczenia dla prawidłowości rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje od dawna zabudowa mieszkalna. Organ ma bowiem obligatoryjny obowiązek zbadania możliwości pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji na dzień orzekania. A w tej dacie jak wynika z powyższego na przeszkodzie stały przepisy Prawa wodnego.

Mając zatem powyższe na uwadze oraz uwzględniając, iż Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu wskazywanych w skardze uchybień przepisom postępowania w szczególności art. 7,8, 9, 77 § 1 oraz art., 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. skargę w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a, należało oddalić.