Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 5366/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA - Dorota Brzozowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. E. B. Sp. z o.o. z siedzibą w K.-K. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia ... października 2021 r. nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółką", "Strona" lub "Skarżąca") jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW", "Organ odwoławczy" lub "II instancji") z ..... października 2021 r. znak ...... utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w (dalej: "Dyrektor Regionalny" lub "Organ I instancji" ) z ..... czerwca 2021 r. znak ..... odmawiająca zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy K. na okres 3 lat. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 30 marca 2021 r. (wpływ do organu 2 kwietnia 2021 r.) Strona w nawiązaniu do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia .... marca 2021 r. złożyła poprawiony projekt taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres 3 lat na terenie gminy K.. Jednocześnie załączyła: projekt taryfy, uzasadnienie, tabele A do I. i wskazała, iż sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2017, 2018, 2019 zostały załączone do wniosku taryfowego nr sprawy .......

Wezwaniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. Organ I Instancji wezwał Skarżącego na podstawie art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, do usunięcia braków formalnych poprzez: "wskazanie, czy organ ma wziąć pod uwagę załączone dokumenty ze sprawy nr .....:

a) Wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych potwierdzony za zgodność z oryginałem wraz z uchwałą rady gminy, z zastrzeżeniem art.21 ust 7 uzzwoś.;

b) Informacja o ilości zakupionej przez przedsiębiorstwo wodociągowo kanalizacyjne wody i jej cenie lub informacja ilości ścieków wprowadzonych do urządzeń niebędących w posiadaniu tego przedsiębiorstwa i cenie za ich wprowadzenie - za ostatnie 3 lata obrotowe;

c) Sprawozdania finansowych za lata 2017-2019 w oryginale lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną do reprezentacji podmioty".

W odpowiedzi na wezwanie Spółka pismem z dnia 27 kwietnia 2021 r. przesłała określone wyjaśnienia. Jednocześnie dała wyraz niezrozumieniu przedmiotowemu wezwaniu, albowiem jej zdaniem żądane dokumenty są załącznikiem uzasadnienia, do dostarczenia którego nie była zobowiązana.

Zawiadomieniem z dnia 10 maja 2021 r. Organ poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie jego wniosku z dnia 27 kwietnia 2021 roku.

Dnia 10 maja 2021 r. Organ I instancji wezwał Spółkę do nadesłania merytorycznych informacji i dokumentów w celu dokonania oceny, analizy weryfikacji wniosku.

Pismem z dnia 24 maja 2021 r. Spółka udzieliła stosownych informacji i nadesłała wnioskowane dokumenty, między innymi zrezygnowała z ustalenia stawki abonamentowej w ramach wyodrębnionej grupy taryfowej, poprawiła tabele, przedstawiła kalkulacje kosztów dotyczących usług obcych. Wskazała, iż w wyniku obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] marca 2021 r. przedłożyła wniosek taryfowy z dnia 22 grudnia 2020 roku.

Zawiadomieniem z dnia 10 czerwca 2021 r. Dyrektor Regionalny poinformował spółkę o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia 18 czerwca 2021 r. (data prezentaty 21 czerwca 2021 r.) Spółka wyraziła stanowisko w sprawie. Jej zdaniem doszło do przekroczenia terminu z art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a tym samym taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie. Wskazała, iż zaproponowane ceny i stawki opłat zostały prawidłowo opracowane.

Decyzją z [...] czerwca 2021 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia ustalonej przez stronę taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy K. na okres 3 lat oraz nałożył obowiązek w przedłożenia w terminie 30 dni, poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy w zakresie opracowania projektu taryfy zgodnie z art. 24b ust. 4-6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, mając na uwadze konieczność ochrony odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat poprzez weryfikację wartości niezbędnych przychodów.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ regulacyjny wskazał, że zaproponowane przez wnioskodawcę ceny ustalono z naruszeniem § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zdaniem organu brak jest wystarczającego uzasadnienia wzrostu cen 1m3 wody o 36% oraz 1 m3 ścieków o 41% na przełomie 3 lat obowiązywania nowej taryfy w stosunku do obecnie obowiązującej ceny. Wnioskodawca nie wykazał zmiany warunków ekonomicznych z art. 24b ust. 5 pkt 4 uzzwoś. Z danych z tabeli organ nie był stanie ustalić uzasadnienia dla zastosowania cen w planowanej taryfie. Proponowana zmiana cen podyktowana jest również kondycją finansową spółki, albowiem z uwagi na podwyższenie wynagrodzeń doszło do uzyskania straty z działalności taryfowej związanej ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzeniem ścieków za okres 12 miesięcy w wysokości 820 tys. zł przy przychodach 4,1 mil. zł. Zdaniem organu I instancji powołanie się na wzrastającą płacę minimalną, podwyższanie wynagrodzeń przez Spółkę nie są dostatecznym argumentem do zastosowania proponowanych cen.

Organ zakwestionował kalkulacje kosztów dotyczących usług obcych- koszty remontów na łączną kwotę 1320124 i materiałów 484671 zł., a w szczególności z zestawieniem podnoszonych przez Spółkę dużej straty na działalności wodociągowo-kanalizacyjnej. W ocenie organu brak jest argumentacji i dokumentacji, która pozwoliłaby precyzyjnie i rzetelnie ocenić zmiany warunków ekonomicznych Spółki.

Pismem z dnia 9 lipca 2021 r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

W wyniku rozpoznania odwołania Spółki Prezes PGW decyzją z [...] października 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie i w całości podzielił argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nieprecyzyjnie przedstawiła zmiany warunków ekonomicznych prowadzonej działalności oraz brak udowodnienia zasadności wzrostu poszczególnych kosztów na wnioskowanym poziomie. Wskazał, iż uzasadnienie wniosku taryfowego w części dotyczącej zmiany warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy jest kluczowym elementem wniosku taryfowego. Organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a wyjaśnienia wnioskodawcy okazały się niewystarczające do wydania decyzji zgodnej z jego żądaniem. Wskazał, iż Dyrektor Regionalny zachował termin do załatwienia sprawy wynikający z art. 24c ust. 1 uzzwoś, z uwzględnieniem okresów podlegających wyłączeniu zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. , decyzja została wydana 31 dnia postępowania. Wskazał, iż organ regulacyjny proceduje na kompletnych dokumentach, a zauważywszy braki organ prawidłowo zastosował tryb przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. Wskazał, iż decyzja z dnia 15 marca 2021 r. nie jest przedmiotem procedowania, Strona nie złożyła od niej odwołania i trzeba przyjąć, iż ocena projektu taryfy oraz nałożone zobowiązanie do poprawy wniosku zostało przez wnioskodawcę przyjęte. Przedkładając nowy projekt taryfy, z uwagi chociażby na zaktualizowanie dokumentów, wnioskodawca zobowiązany jest do sporządzenia uzasadnienia oraz koniecznych załączników wykazujących, iż zaproponowany projekt jest oparty na obiektywnych i rzetelnych racjach.

Pismem z 22 listopada 2021 r. Spółka złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 61 § 3 w zw. z art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, oraz art. 31 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez błędne uznanie, że pismo skarżącego z dnia 30 marca 2021 r. (zawierające projekt taryfy) i doręczone Organowi I Instancji w dniu 2 kwietnia 2021 r. nie wywołało skutków procesowych w aspekcie wszczęcia postępowania administracyjnego z dniem 2 kwietnia 2021 r., a tym samym nie spowodowało rozpoczęcia biegu 45-dniowego terminu na wydanie przez Organ I Instancji decyzji,

2. art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 24c ust. 3 w zw. z art. 24b ust. 4 i 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że pomimo iż skarżący w prawomocnej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia .... marca 2021 r. zobowiązany został wyłącznie do przedłożenia poprawionego projektu taryfy, a przecież art. 24c ust. 3 ww. ustawy wyraźnie odróżnia zobowiązanie w decyzji - do przedłożenia poprawionego projektu taryfy od zobowiązania do przedłożenia poprawionego uzasadnienia,

3. art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz art. 122a §2 w zw. z art. 110 §2 kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez ich niezastosowanie i wydanie przez Organ I Instancji decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy po upływie 45-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Organ I Instancji decyzji bez podstawy prawnej i z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych w sprawach załatwianych w sposób milczący,

4. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w następstwie przyjęcia, iż bieg 45-dniowego terminu na wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia taryfy lub też w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy rozpoczął się po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych w dniu 27 kwietnia 2021 r, kiedy to do Organu wpłynęła odpowiedź skarżącego na wezwanie Organu z dnia 19 kwietnia 2021 r. podczas gdy faktycznie bieg 45-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków rozpoczął się już z dniem 2 kwietnia 2021 r., a to z chwilą wpływu poprawionego projektu taryfy złożonego przez skarżącego - co nastąpiło w wykonaniu przez skarżącego decyzji Organu 1 Instancji z dnia ..... marca 2021 r. i co w konsekwencji spowodowało, iż Organ I Instancji miał możliwości wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia taryfy skarżącego w terminie nie dłuższym niż do dnia 8 czerwca 2021 r. i to nawet przy odliczeniu czasu na prowadzenie korespondencji pomiędzy skarżącym, a Organem I instancji,

5. art. 110 §1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 §1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przez Organ II Instancji i uznanie, że skarżący był zobowiązany do przedłożenia jeszcze innych dokumentów, niż te z decyzji z dnia 15 marca 2021 r.,

6. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 24b ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez nieprawidłowe uznanie przez Organ II Instancji (potwierdzenie okoliczności wskazanych przez Organ I Instancji), iż skarżący "w sposób pobieżny" odniósł się do uzasadnienia zmiany warunków ekonomicznych w ramach niniejszego postępowania

administracyjnego, a w świetle decyzji z dnia ..... marca 2021 r. nie był zobowiązany do jakiegokolwiek ponownego odnoszenia się do zmian warunków ekonomicznych w czasie trwania taryfy z uwagi na fakt, iż stanowi to element uzasadnienia, do którego przedstawienia nie był zobowiązany,

7. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art 80 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 3 pkt. 1 lit. b) Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków poprzez nieprawidłowe uznanie przez Organ II Instancji, iż Organ I Instancji nie naruszył ww. przepisów, a to przez potwierdzenie błędnego stanowiska, że w przedłożonym projekcie taryfy występuje obciążenie odbiorców usług nieuzasadnionym ekonomicznie podwyższeniem opłat, podczas gdy znajduje to odzwierciedlenie w realnie ponoszonych kosztach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków,

8. art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i podtrzymanie decyzji Organu I Instancji w zakresie zobowiązania skarżącego do przedstawienia "poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy" - podczas gdy ustawodawca w trybie

art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ściekow przewidział możliwość nałożenia na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązku przedłożenia wyłącznie poprawionego projektu taryfy, o którym mowa wart. 24b ust. 4 pkt 1 lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2 - a nie zaś całego wniosku taryfowego,

9. art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sformułowanie lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji sprowadzającego się w głównej mierze do wskazania, że Organ II Instancji podziela stanowisko prezentowane przez Organ I Instancji wyrażone w decyzji z dnia ..... czerwca 2021 r. - bez odniesienia się w ogóle co do istoty zarzutów formułowanych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 9 lipca 2021 r. co w konsekwencji powoduje, że skarżący nie był w stanie zapoznać się z stanowiskiem Organu II Instancji w zakresie podnoszonych przez skarżącego zarzutów w ramach odwołania z dnia 9 lipca 2021 roku.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2022 r. Skarżący uzupełnił swoje stanowisko wskazał, iż termin do wydania decyzji upłynął już 31 maja 2021 r., wezwanie z dnia 19 kwietnia 2021 r. nie stanowiło wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a prowadzone postępowanie taryfowe było fasadowe i wynikało z wytycznych organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję według przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Skarga okazała się niezasadna.

Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły w szczególności przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r., poz. 2028- dalej: "uzzwoś") oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2022 r., poz. 1074- dalej: "rozporządzenie taryfowe") i przepisy kpa. Zgodnie bowiem z art. 27c ust. 1 uzzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Organem regulacyjnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27a ust. 1 uzzwoś), a organem wyższego stopnia jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (art. 27c ust. 2 uzzwoś).

W myśl art. 24b ust. 1 uzzwoś, taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2. Wniosek o zatwierdzenie taryfy zawiera określenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gminy, na terenie której działa to przedsiębiorstwo, gminy, na terenie której ma obowiązywać taryfa, oraz okresu obowiązywania taryfy (art. 24b ust 3). Zgodnie z art. 24b ust. 4 uzzwoś do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) projekt taryfy; 2) uzasadnienie.

Natomiast ust. 5 art. 24b uzzwoś wskazuje, że w uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące:

1) zakresu świadczonych usług i lokalnych uwarunkowań ich świadczenia;

2) standardów jakościowych usług, w tym informację dotyczącą wpływu określonej taryfy na poprawę jakości usług;

3) spodziewanej poprawy jakości usług przy wprowadzeniu nowych metod alokacji kosztów;

4) zmian warunków ekonomicznych w czasie obowiązywania taryfy;

5) bilansowania ilościowego i jakościowego wód powierzchniowych i wód podziemnych.

Zgodnie z art. 24b ust. 6 uzzwoś do uzasadnienia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, dołącza się:

1) sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe;

2) plan, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 7;

3) informację o ilości zakupionej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wody i jej cenie lub informację o ilości ścieków wprowadzonych do urządzeń niebędących w posiadaniu tego przedsiębiorstwa i cenie za ich wprowadzenie - za ostatnie 3 lata obrotowe;

4) tabele będące szczegółową kalkulacją cen i stawek opłat, określające:

a) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej zaopatrzenia w wodę,

b) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej odprowadzania ścieków,

c) ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego,

d) alokację niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf,

e) współczynniki alokacji w okresie obowiązywania nowych taryf rozumiane jako współczynniki określające procentowy udział w łącznych kosztach danego rodzaju kosztów związanych z określoną taryfową grupą odbiorców usług,

f) kalkulację cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków metodą alokacji prostej,

g) zestawienie przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług, z uwzględnieniem wielkości zużycia wody oraz cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w okresie obowiązywania nowych taryf,

h) skutki finansowe zmiany cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków,

i) analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód, z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania z zasobów wodnych na obszarze zlewni lub jej części.

Wzór wniosku taryfowego został określony w załączniku do rozporządzenia taryfowego, wydanego na podstawie art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzwoś.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, wskazującego na wydanie decyzji bez podstawy prawnej, tj. po terminie do tego wymaganym, czego konsekwencją jest wejście w życie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy K. na okres 3 lat z mocy prawa, tj art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 uzzwoś.

Zdaniem Spółki termin liczony metodą "brutto" tj. liczony bez uwzględnienia okresów przeznaczonych na korespondencję prowadzoną pomiędzy Stroną a Organem - wyniósł 84 dni. Tym samym zgodnie z treścią art. 24f ust. 2 uzzwoś według skarżącego organ wydał decyzję taryfową po 84 dniach.

Skarżący powyższą nieprawidłowość upatruje w pierwotnym postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Regionalnego w G. z ..... marca 2021 roku, która nie jest przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej. Mianowicie strona podaje, że jej wniosek wpłynął do Organu 2 kwietnia 2021 r., w wyniku wykonania zobowiązania nałożonego ww. decyzją, a mimo tego wezwaniem z 19 kwietnia 2021 r. Organ wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Tym samym skoro skarżący nie był zobowiązany do przedłożenia uzasadnienia taryfy, a tym bardziej załączników do takiego uzasadnienia - to nie budzi wątpliwości, iż jego podanie nie zawierające przedmiotowych załączników - nie było obarczone jakimkolwiek wadami formalnymi, a tym samym nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż pismo z dnia 30 marca 2021 r. (data wpływu do Organu - 2 kwietnia 2021 r.) - takimi brakami dotknięte nie było, a tym samym rozpoczęło bieg terminu dla Organu instancji do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia taryfy lub też w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy.

W ocenie Spółki wezwanie z dnia 19 kwietnia 2021 r. - było bezpodstawne, gdyż wykraczało poza zakres zobowiązania nałożonego na skarżącego przez Organ I Instancji w prawomocnej decyzji z dnia .... marca 2021 r., a po drugie - dotyczyło przedstawienia Organowi dokumentów, które ten Organ już posiadał - co tym samym naruszało przepis art. 31 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - stanowiący, iż "Organ nie może żądać dokumentów lub ujawnienia danych, których konieczność przedstawienia, złożenia lub ujawnienia nie wynika z przepisu prawa lub danych, które są w posiadaniu organu lub do których ma dostęp na podstawie odrębnych przepisów." Nie można zatem uznać, iż merytoryczne rozpatrywanie sprawy przez Organ I Instancji było w jakikolwiek sposób uzależnione od wykonania przez Stronę tego wezwania. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącego, wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia taryfy skarżącego miało nastąpić w terminie nie dłuższym niż do dnia 8 czerwca 2021 roku lub 31 maja 2021 r.

W myśl art. 24c ust. 1 uzzwoś organ regulacyjny ma 45 dni na wydanie decyzji zatwierdzającej lub odmawiającej zatwierdzenia taryfy. W wypadku nie wydania decyzji w terminie 45 dni, taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie (art. 24f ust. 2 uzzwoś).

Ponadto i najważniejsze powyższa kwestia była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2020 r., I GSK 514/20; WSA w Warszawie z 6 listopada 2018 r., V SA/Wa 1659/18 i z 17 września 2019 r., V SA/Wa 1265/19 wszystkie orzeczenia dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl) i sądy administracyjne jednolicie stwierdziły, że rozpoczęcie biegu terminu 45 – dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 uzzwoś, następuje po uzupełnieniu przez stronę brakujących dokumentów.

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę powyższe w całości podziela pogląd NSA w powołanym przepisie prawidłowo wyjaśnił, że w myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 kpa), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 kpa). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1777/07).

Nadto, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę.

Z powyższych względów należy więc przyjąć, za organem, że rozpoczęcie biegu terminu 45 – dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 uzzwoś nastąpiło po uzupełnieniu przez stronę braków formalnych, co do oświadczenia spółki o zakresie wykorzystania dokumentów wymienionych w art. 24b ust. 6 pkt 1-3 uzzwoś .

Brak formalny został usunięty 27 kwietnia 2021 roku Z tego względu nie zaistniały okoliczności do uznania, że decyzja z [...] czerwca 2021 r. została wydana po upływie wskazanego terminu 45-dniowego. Innymi słowy Organ I instancji zmieścił się w wyznaczonym przez ustawodawcę czasie efektywnym do wydania decyzji. Tym samym zarzuty Skarżącego dotyczące przekroczenia terminu i jego skutków są niezasadne.

Sąd także dokonał sprawdzenia efektywnego czasu procedowania przez Organ I instancji w postępowaniu zakończonym decyzją z ..... czerwca 2021 r.:

- projekt taryfowy wpłynął do Organu 2 kwietnia 2021 roku,

- pismem z dnia 19 kwietnia 2021 roku organ wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych,

- dnia 27 kwietnia 2021 r. Spółka uzupełniła braki formalne i od tego dnia zaczyna biec 45- dniowy termin do wydania decyzji taryfowej 9 liczony od dnia następnego, czyli 28 kwietnia 2021 r.),

- dnia 10 maja 2021 r. organ wezwał Spółkę do przedłożenia informacji i dokumentów (13 dni procedowania),

- dnia 26 maja 2021 r. Spółka przedstawiła żądane dokumenty i wyjaśniania,

- dnia 10 czerwca 2021 r. organ poinformował o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się (13 dni + 15 dni),

- dnia 21 czerwca 2021 r. wpłynęło stanowisko Spółki,

- dnia 24 czerwca 2021 r. organ wydał decyzję (13 +15 + 3 = 31 dni).

W tym miejscu należy wskazać, jeżeli treść podania strony budzi uzasadnione wątpliwości organ administracji jest zobligowany do wyjaśnienia jej rzeczywistej woli. Dodać wypada, że o charakterze danej czynności procesowej decyduje nie nazwa czy forma podania, lecz wyłącznie treść oraz intencja wnioskodawcy, a zatem w sytuacji uzasadnionych wątpliwości organ jest zobligowany wezwać wnoszącego podanie do sprecyzowania żądania (art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a.). Niedopuszczalne jest bowiem samodzielne ustalanie woli strony przez organ, bowiem mogłoby to doprowadzić do zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie. (vide: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006r. w sprawie I OSK 999/05; wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 2938/15 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobna sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie, wnioskodawca przy piśmie z dnia 30 marca 2021 r. do poprawionego projektu taryfy dołączył uzasadnienie, tabele, wskazał gdzie znajduje się sprawozdanie finansowe, a organ aby mieć pewność, co do woli Strony, na jakim materiale ma procedować wystosował przedmiotowe wezwanie. Wezwanie to nie zmierzało do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Tym samym zarzut Spółki co do bezzasadności wezwania jest niezasadny.

Co do związania decyzją z dnia [...] marca 2021 r., od tej ostatecznej decyzji Spółka nie złożyła skargi, a więc decyzja te wywołuje skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2019 r. o sygn. akt I OSK 1736/17 przepis art. 110 k.p.a. wprowadza związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym. Przepis ten nie daje podstaw do przyjęcia, że stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie wiąże ten organ także w innych sprawach. Przepis ten mógłby w niniejszej sprawie mieć zastosowanie ale tylko wówczas, gdyby zostało wykazane, że obydwie sprawy powiązane są tym samym stanem prawnym i faktycznym, co nie miało miejsca, w niniejszym postępowaniu, albowiem Spółka dnia 30 marca 2021 r. przedkładając poprawiony projekt taryfy uaktualniła, zmieniła swoje dokumenty, przedłożyła też w tym zakresie uzasadnienie oraz tabele. Zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją, w aspekcie proceduralnym oznacza to, że nie może być ona zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania, a dotyczy to - co należy podkreślić - wyłącznie decyzji, która została doręczona (lub ogłoszona) stronie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SAB/Wa 29/19).

Przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym art. 27c ust. 1 uzzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy kpa. Tym samym organ regulacyjny zobowiązany jest stosować się do reguł postępowania określonych w tym kodeksie. W zakres tych reguł wchodzi m.in. zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), która jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Na kanwie niniejszej sprawy udzielane odpowiedzi i wyjaśnienia przez Spółkę nie zostały uznane przez organ za spójne i przekonywujące, co do zmiany warunków ekonomicznych (art. 24b ust. 5 pkt 4 uzzwoś), co doprowadziło do odmowy zatwierdzenia taryfy i w konsekwencji także do utrzymania w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia taryfy. W ocenie Sądu Organ wywiązał się prawidłowo i dokonał prawidłowych ustaleń.

Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia taryfowego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Zauważyć zatem należy, że celem zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków jest niewątpliwie ochrona usługobiorców usług świadczonych przez przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjne. Ma ona zapobiegać nadmiernemu i nieuzasadnionemu wzrostowi cen za usługi świadczone przez te przedsiębiorstwa (wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r. o sygn. I GSK 1428/18).

Przepis art. 7 k.p.a. w jego aktualnym brzmieniu, poprzez użycie sformułowania, że organy administracji publicznej "z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy", uwzględniając zasadę oficjalności wskazuje, iż strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013r. sygn. akt II OSK 1291/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W ocenie Sądu, nie jest także uzasadnieniem zarzutów skargi samo wskazanie, że doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, czy też przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym przypadku art. 7 i art. 77 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasady bezstronności). Przepisy te mają zróżnicowaną treść normatywną, a zatem chcąc wykazać, że doszło do ich naruszenia należało każdy z nich uzasadnić argumentacją adekwatną do treści przepisu oraz okolicznościami sprawy. Skarżący tego nie uczynił. O potencjalnym naruszeniu ww. zasad ogólnych postępowania administracyjnego nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Spółkę ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r. o sygn. akt II FSK 82/180.

Co do zarzutu naruszenia art. 24c ust. 3 uzzwoś rację ma organ twierdząc, iż organ regulacyjny może zobowiązać przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego do poprawy całego wniosku taryfowego. Należy wskazać, iż jeżeli Spółka dokona jakichkolwiek zmian w projekcie taryfy to nierzadko koniecznym będzie poprawienie również uzasadnienia. I to też miało miejsce w niniejszej sprawie, Spółka przedkładając poprawiony projekt taryfy z dnia 30 marca 2021 r. dołączyła również w tym zakresie uzasadnienie i tabele od A do I.

W ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty naruszenia procedury administracyjnej dotyczące sporządzenia uzasadnienia decyzji. Zaskarżoną decyzję Prezes PGW należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Ponadto zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4875/21, aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.

Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ oraz strona skarżąca.