Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 148/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 grudnia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r., na podstawie art. 64a § 1 pkt 1, 119 § 1 i 2 oraz art. 121 i 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), nałożył na Z. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Budownictwa Inżynieryjnego [...] w K. dalszą grzywnę w kwocie 3000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 29 stycznia 2008 r. oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł ( punkt 1). W punkcie 2 organ wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym w terminie do 30 września 2014 r.

W uzasadnieniu organ podał, że upomnieniem z dnia 7 stycznia 2008 r. Z. J. został wezwany do niezwłocznego wykonania obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2007r., znak: [...], nakazującą usunięcie odpadów: "pochodzenia budowlanego - rodzaju: urobek z pogłębiania inny niż -wymieniony w 17 05 05, kod: 17 05 06, składowanych na terenie działek o nr: [...], [...], [...] oraz obręb 2 jednostka ewidencyjna [...] - położonych w K. przy ul. M. oraz rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod: 17 05 04 składowanych na terenie działek o nr: [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] - położonych w K. przy ul. M. oraz przetransportowanie ich: a) do miejsca magazynowania znajdującego się w K. przy ul. K. lub b) do uprawnionych miejsc odzysku". Obowiązek nie został wykonany, co spowodowało wystawienie w dniu 29 stycznia 2008 r., tytułu wykonawczego. Postanowieniami z dnia 9 maja 2008 r. oraz z dnia 20 czerwca 2013 r. organ, po uprzednim sprawdzeniu niewykonywania obowiązku, nałożył grzywny w celu przymuszenia.

Podczas wizji lokalnych przeprowadzanych w dniach: 23 kwietnia 2014 r. i 29 maja 2014 r. organ stwierdził występowanie na działkach objętych decyzją [...] pomatia oraz żerujące trzmiele. Gatunki te zostały wyszczególnione m.in. w załączniku nr 2 (poz. 3, 4 i 7) do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. Nr 237, poz. 1419) i podlegają ochronie gatunkowej częściowej na mocy art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.).

W związku z powyższym zobowiązano Z. J. do wystąpienia do dnia 4 lipca 2014 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wydanie decyzji zezwalającej na odstępstwa od wybranych zakazów, wymienionych w art. 52 ustawy o ochronie przyrody, w związku z obowiązkiem wykonania decyzji wymienionej w tytule wykonawczym..

Dodatkowo w pismach z dnia 20 czerwca 2014 r. oraz z dnia 15 lipca 2014 r., poinformowano zobowiązanego, że nieuzasadniony brak przedłożenia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wniosku o uzyskanie powyższej decyzji, będzie potraktowany jako uchylanie się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją, co spowoduje podjęcie dalszych czynności egzekucyjnych.

Zaleceń tych skarżący nie wykonał, co uzasadniało nałożenie kolejnej grzywny celem przymuszenia. Wysokość grzywny została ustalona w oparciu o: analizę stanu faktycznego (niewykonanie w terminie obowiązku), wagę niewykonanych przez zobowiązanego obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym oraz cele i zasady wynikające z ustawy o odpadach. Z kolei obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia ustalono na podstawie art. 64a. § 1 w/w ustawy.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Z. J.. Żalący się zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 119, art. 120 i art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie środka przymusu, mimo że obowiązek określony tytułem wykonawczym z dnia 29 stycznia 2008 r. został już wykonany - w zakresie, w jakim było to możliwe;

- naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nie zawieszenie postępowania egzekucyjnego, pomimo nie rozpatrzenia zarzutów żalącego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu żalący się argumentował, że egzekwowany obowiązek został przez niego w całości wykonany, gdyż wszystkie nawiezione pryzmy i hałdy ziemi zostały usunięte. Teren został oczyszczony z urobku oraz gleby i ziemi, wymienionych w tytule wykonawczym i obecnie takie odpady - w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - już na wymienionych działkach nie występują. Ponadto wierzyciel podtrzymując wniosek o dalsze prowadzenie egzekucji nie sprecyzował w jakim zakresie obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 29 stycznia 2008 r. powinien być nadal wykonywany. W związku z powyższym - zdaniem żalącego - prowadzona egzekucja nie poddaje się żadnej weryfikacji, a tym samym pozostaje poza jakąkolwiek kontrolą, co jest niedopuszczalne, albowiem narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 7 § 2, art. 18, art. 26 § 5 pkt 1, art. 32, art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1, 2 i 3, art. 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie tj. art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 5 § 1 pkt 1, art. 20 § 1 pkt 2, art. 7 § 2, art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1, art. 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia organu I instancji. Dodał, że postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia 9 maja 2008 r. oraz z dnia 20 czerwca 2013 r. zostały utrzymane w mocy przez organ II instancji, a następnie poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargi. Obowiązek nadal nie został w całości wykonany, co potwierdzono podczas wizji lokalnych przeprowadzonych w dniach: 23 kwietnia

2014 r. i 29 maja 2014 r. W dniu 23 kwietnia 2014 r. stwierdzono że na przedmiotowych działkach nie było prowadzonych żadnych prac w zakresie wywozu mas ziemnych, o których mowa w decyzji, od dnia ostatniej wizji.

Kolegium wskazało, że zrealizowanie obowiązku częściowo, czy nawet w znacznej części, nie może stanowić przeszkody dla nałożenia grzywny. Odwołując się do orzecznictwa stwierdziło, że każdy środek egzekucyjny, w tym grzywna w celu przymuszenia, może być nakładany aż do momentu całkowitego wykonania obowiązku. Dopiero w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Ponadto zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta zawiera wszystkie wymagane elementy, wymienione w art. 122 § 2 u.p.e.a. Organ egzekucyjny należycie uzasadnił również wysokość nałożonej grzywny. Mieści się ona w zakresie wyznaczonym przez art. 121 § 2 i 3 u.p.e.a. Została zachowana proporcja pomiędzy istotą naruszonych poprzez niewykonanie obowiązku interesów publicznoprawnych a wysokością grzywny. Inny środek egzekucyjny mógłby spowodować większą uciążliwość dla zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego, mimo wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w piśmie z dnia 4 lipca 2013 r., Kolegium wskazało, że samo złożenie zarzutów w przedmiotowej sprawie nie wstrzymało prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W prowadzonym postępowaniu znajduje bowiem zastosowanie przepis art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. 2013 r. poz. 1289), który stanowi, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub niektórych czynności egzekucyjnych zależy od uznania organu egzekucyjnego lub organu nadzoru i ogranicza się do uzasadnionych wypadków. W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie wstrzymał postępowania egzekucyjnego.

Z. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] domagając się jego uchylenia, uchylenia poprzedzającego postanowienia organu I instancji oraz umorzenia postępowania, a także zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające w szczególności na:

* niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w rezultacie wydaniu wadliwego rozstrzygnięcia, albowiem sprzecznego z faktycznym stanem rzeczy, a w rezultacie naruszeniu zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.);

* niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o nałożeniu na skarżącego grzywny, a tym samym niespełnienie wymogu zawarcia w postanowieniu uzasadnienia zawierającego podstawy prawne postanowienia (art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a.) oraz naruszenie zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.);

* zlekceważeniu zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez niedostateczne wyjaśnienie postawy prawnej postanowienia (art. 8 k.p.a.);

2) naruszeniu przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, opartego na fałszywych przesłankach.

W uzasadnieniu skarżący podał, że organ II instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, albowiem nie odniósł się do istoty zarzutów skarżącego, a mianowicie tego, że wierzyciel podtrzymując wniosek o dalsze prowadzenie egzekucji mającej przymusić zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nie sprecyzował w sposób jasny i jednoznaczny, i mimo powtarzających się zarzutów skarżącego, w dalszym ciągu tego nie czyni, w jakim zakresie obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nr [...] powinien być nadal wykonywany przez skarżącego. Wierzyciel domaga się bowiem od skarżącego - i temu celowi mają służyć nakładane na skarżącego grzywny - aby ten obniżył teren na działkach wymienionych w tytule wykonawczym, bez jednoczesnego wskazania, do jakich rzędnych obniżenie to miałoby nastąpić. Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2007 r., na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], w ogóle nie porusza tej kwestii, ani w rozstrzygnięciu, ani w uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy postępowanie wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym prowadzi do sytuacji, w której prowadzona egzekucja nie podlega żadnej obiektywnej ocenie, pozostając tym samym poza jakąkolwiek kontrolą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia przepisów prawnych mających w sprawie zastosowanie.

Stosownie do art.123 ust.1 z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz.U.2013.1289), która z dniem 21.11.2013 r. wprowadziła nowelizację ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe (zastrzeżenia wskazane w ust. 2-6 nie odnoszą się do rozpatrywanej sprawy). Ponieważ przedmiotowe postepowanie egzekucyjne wszczęte zostało 4 lutego 2008 r. (k.192 akt administracyjnych), zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu sprzed dnia 21.11.2013 r.

W myśl przepisu art.7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

Stosownie do art.15 § 1u.o.p.e. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Jeżeli przepisy omawianej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art.18).

Zgodnie z art.26 § 5 pkt 1) ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Jak stanowi przepis art.27 § 1 ustawy tytuł wykonawczy zawiera:

1) oznaczenie wierzyciela;

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację;

3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela;

8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Według zaś art. 29 § 2 u.o.p.e. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Przepis ten zobowiązuje organ egzekucyjny do zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, co obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy zostało doręczone upomnienie. W kwestii dopuszczalności egzekucji badaniu podlega dopuszczalność wszczęcia egzekucji (okoliczności które musza być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł przystąpić do egzekucji) oraz dopuszczalność jej prowadzenia (okoliczności, których istnienie jest warunkiem prowadzenia egzekucji lub wystąpienie których uniemożliwia prowadzenie egzekucji). Do okoliczności, których wystąpienie uniemożliwia prowadzenie egzekucji należy niewątpliwie zaliczyć okoliczności, o których mowa w art. 59 § 1 powołanej ustawy. W ramach badania dopuszczalności egzekucji organ egzekucyjny powinien zatem sprawdzić, czy obowiązek jest wykonalny, a jeżeli tak to czy zobowiązany ma obiektywną możliwość jego wykonania (zob. W. Piątek, A. Skoczylas, (w:) Hauser, Skoczylas (red.) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 5. wyd., Warszawa 2011). Podkreślić jednakże należy, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, bowiem badanie zasadności istnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym zamieniłoby je w kolejną fazę postępowania orzekającego. Oczekiwanie zatem, że na etapie egzekwowania obowiązku wynikającego w ostatecznej decyzji administracyjnej organ ponownie będzie oceniał decyzję nakładającą obowiązek jest całkowicie nieuprawnione, gdyż naruszałoby nie tylko wskazany wyżej art. 29 § 1 u.p.e.a. ale także zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sformułowaną w art. 15 k.p.a., gdyż organ egzekucyjny występowałby wówczas jako "trzecia instancja".

Sąd administracyjny kontrolując postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, podobnie jak organ egzekucyjny, nie może kontrolować merytorycznych podstaw wydania decyzji nakładającej obowiązek na zobowiązanego, gdyż to nie należy do tego postępowania.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że analiza akt administracyjnych pozwala na dokonanie oceny, że prawidłowe jest ustalenie organu, że egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, zobowiązanemu zostało doręczone upomnienie, obowiązek jest wykonalny a zobowiązany miał obiektywną możliwość jego wykonania.

Wskazać w tym miejscu należy, że rzeczywiście, stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, w stosunku do zwierząt należących do gatunków dziko występujących, o których mowa w § 2-4 i 6 (np. [...] i [...]), wprowadzono zakazy m.in. umyślnego zabijania; umyślnego okaleczania i chwytania; transportu, niszczenia ich siedlisk i ostoi; niszczenia ich gniazd; umyślnego płoszenia i niepokojenia.

Jednakże, w myśl § 8 i 9 rozporządzenia możliwe jest uzyskanie od dyrektora ochrony środowiska zwolnienia z tych zakazów.

Dlatego też prawidłowe było zobowiązanie skarżącego do wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o wydanie takiej decyzji.

Ponieważ skarżący tego nie uczynił, zgodnie z prawem nałożona została na niego grzywna w celu przymuszenia.

Grzywna nakładana w trybie art.119 ustawy jest bowiem formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego (por. wyrok NSA z dnia 28.09.2011 r. sygn.II OSK 1387/10, LEX nr 1152062).

Nie ma przy tym znaczenia, że jak podał sam skarżący, obowiązek określony tytułem wykonawczym z dnia 29 stycznia 2008 r. został już wykonany - w zakresie, w jakim było to możliwe. Egzekucję prowadzi się do całkowitego wykonania obowiązku.

Jak wynika z akt administracyjnych podczas oględzin w dniu 28.04.2008 r. organ stwierdził, że z terenu działek zostały usunięte masy ziemi nagromadzone w formie pryzm, ale również, że teren tych działek przewyższa teren sąsiedniej działki nr [...] o około 1,5 m. Powyższe skutkowało nałożeniem w dniu 9.05.2008 r. grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie zostało utrzymane w mocy przez SKO, a skarga w tym przedmiocie została przez WSA w Krakowie prawomocnie oddalona (wyrok z dnia 18.06.2010 r. sygn.. akt II SA/Kr 1199/09). W czasie oględzin w dniu 11 sierpnia 2011 r. skarżący przyznał, że od czasu zwrotu akt przez SKO nie prowadził żadnych prac ziemnych na działkach. Podczas oględzin w dniu 1 czerwca 2012 r. organ stwierdził, że działki skarżącego są nadsypane w stosunku do sąsiednich o około 1,2 m. Skarżący podał wówczas, że nie prowadził żadnych prac ziemnych.

Kolejnym postanowieniem z dnia 20.06.2013 r., utrzymanym przez SKO w mocy w dniu 25.07.2013 r. została na skarżącego nałożona kolejna grzywna. Również skarga złożona na to postanowienie została przez WSA w Krakowie prawomocnie oddalona (II SA/Kr 1330/13).

W czasie kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 23 kwietnia 2014 r. skarżący podał, że nie prowadzono żadnych prac z decyzji z dnia 29 czerwca 2007 r. oraz że nie widzi zasadności wywozu mas ziemnych.

Powyższe dowodzi, że zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku.

Dlatego nałożenie kolejnej grzywny było zgodne z prawem.

Sąd administracyjny kontrolując postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, podobnie jak organ egzekucyjny, nie może kontrolować merytorycznych podstaw wydania decyzji nakładającej obowiązek na zobowiązanego, gdyż to nie należy do tego postępowania.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21.11.2013 r. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

W związku z powyższym w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art.35 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 21.11.2013 r., stanowiący, że "Zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego."

W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym skarżący składał zarzuty 4.07.2013 r. oraz 1.09.2014 r. Zarzuty te nie zostały uwzględnione. Ostatecznym postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. SKO w [...] uchyliło postanowienie organu I instancji w z dnia 14.10.2014 r. w sprawie nieuwzględnienia zarzutu z dnia 1.09.2014 r. i umorzyło postępowanie.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 56 § 1u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Przesłanki te nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

Pomimo zaś, że na podstawie art.18 omawianej ustawy, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie można w nim zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związanej z wystąpieniem zagadnienia wstępnego.

Powyższe wywody odnoszą się już do zarzutów skargi.

Dodatkowo stwierdzić należy, że nie może zostać uwzględniony zarzut, że wierzyciel domaga się od skarżącego, aby ten obniżył teren na działkach wymienionych w tytule wykonawczym, jednakże bez jednoczesnego wskazania, do jakich rzędnych obniżenie to miałoby nastąpić. Skarżący podnosił, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2007 r., na podstawie której wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], w ogóle nie porusza tej kwestii.

Wskazać w związku z tym należy, że trudno się dziwić, że sprawy tej decyzja nie porusza, skoro w chwili jej wydawania teren działek różnił się od ich stanu z dnia ostatniej wizji. Wówczas odpady były składowane w formie pryzm, których już dziś nie ma. Stan ten jednak nie może powodować niewykonalności decyzji. Możliwe jest wszakże ustalenie rzędnych działek sprzed nawiezienia na nie odpadów.

Nie mogły odnieść również skutku zarzuty skargi w przedmiocie niedostatecznego wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o nałożeniu na skarżącego grzywny, a tym samym niespełnienie wymogu zawarcia w postanowieniu uzasadnienia zawierającego podstawy prawne postanowienia (art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a.) oraz naruszenie zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest bowiem wystarczające.

Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę – jako nieuzasadnioną – należało oddalić.