Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1888/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1 art. 158 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 6 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1583/18 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2019 r. VII SA/Wa 1583/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. J. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nałożył na B. K. i T. K. (zwanych dalej "Inwestorami") obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych (w zakresie zgodnym z obowiązującymi przepisami), związanych z budową budynku mieszkalnego z garażem realizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] i ul. [...], na działce o nr ewid. [...], w terminie do [...] kwietnia 2014 r.

Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. wniósł Skarżący. W ocenie Skarżącego decyzja ta dotyczy działki o nr [...], która w czasie jej wydania już nie istniała (zgodnie z decyzją podziałową z dnia [...] grudnia 2013 r.), a ponadto organ, nakładając obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie określił wystarczająco ich zakresu, wobec czego ich wykonanie nie doprowadziłoby spornego budynku do stanu zgodnego z prawem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K.. Jego zdaniem wskazana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Na skutek wniesionego przez Skarżącego odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do argumentów Skarżącego organ wyjaśnił, że posłużenie się przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieaktualnym w dniu wydania rozstrzygnięcia numerem działki nie ma znaczenia dla ważności decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Nadto, nakładając na Inwestorów jedynie obowiązek wykonania projektu zamiennego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył w sposób rażący art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Skarżący zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w aspekcie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu pierwszej instancji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej oddalenie nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Zdaniem Sądu organy orzekające w tej sprawie dokonały właściwych ustaleń; prawidłowo także przyjęły, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym z przyczyn podniesionych w postępowaniu przez Skarżącego. Dalej Sąd wyjaśnił, że GINB prawidłowo – badając kwestionowaną decyzję – kierował się stanem faktycznym i prawnym z daty tego orzeczenia. Z ustaleń, jakie poczynił – na podstawie akt sprawy – wynika, że decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. zapadła w ramach wszczętego postępowania naprawczego dotyczącego inwestycji realizowanej w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] . Przeprowadzone czynności kontrolne tej inwestycji wykazały, że Inwestorzy w sposób istotny odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego. Dokonane zmiany (inwestycji będącej w trakcie realizacji) dotyczyły usytuowania obiektu na gruncie, powierzchni zabudowy, kubatury obiektu oraz kąta nachylenia połaci dachowych garażu. Okoliczności te w pełni uzasadniały zaś zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nałożenia na jego podstawie na Inwestorów obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Nadto decyzję tę, wbrew wywodom skargi, wydano w terminie w nim określonym. Prawidłowości decyzji z dnia [...] stycznia 2014r. nie podważa także wskazanie przez Skarżącego, że w decyzji tej nie rozważono potrzeby nałożenia dodatkowo obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w sytuacji, gdy: z akt sprawy zakończonych weryfikowaną decyzją nie wynika potrzeba (rozumiana jako konieczność) sformułowania takiego obowiązku; Skarżący formułując ten zarzut nie wskazał jakiego to obowiązku w tej decyzji zabrakło i nie wskazał również na ewentualne skutki takiego zaniechania. Nadto Sąd dodał, że zmiana oznaczenia działki nie świadczy o wydaniu badanej decyzji z kwalifikowaną wadą w sytuacji, gdy z decyzji tej bezspornie wynika, jakiej inwestycji dotyczy, z uwagi na podane w niej takie dane jak: ulica, miejscowość, usytuowanie względem działek sąsiedni, a także przywołana w niej decyzja o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą inwestycja ta była realizowana.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania – zasądzenia na jego rzecz kwoty 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika oraz kosztów za pierwszą instancji, w przypadku rozpoznania sprawy. Jednocześnie Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach:

1/ art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nie przed, a po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia wstrzymującego roboty budowlane;

2/ art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające w istocie na nieodniesieniu się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji nie przed, a po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia wstrzymującego roboty budowlane, które to uchybienie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało;

3/ art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (tj. na nieuwzględnieniu skargi) pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu;

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

Pismem z dnia [...] marca 2022 r. Skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Dodał nadto, że dopiero doręczenie decyzji wywołuje skutki prawne.

Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia z dnia 5 kwietnia 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).

Natomiast w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. Skarżący podniósł, że rozpoznanie sprawy pod sygn. II OSK 2012/20 (ze skargi kasacyjnej organu od wyroku WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2272/19 w sprawie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] listopada 2010 r.) ma pierwszeństwo przed rozpoznaniem sprawy niniejszej, gdyż w pierwszej kolejności winna być rozstrzygnięta kwestia ważności pozwolenia na budowę, a dopiero potem decyzji naprawczej, albowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie tylko istotnych odstępstw. W takiej sytuacji postępowanie winno mieć zakres szerszy – obejmować kwestię zgodności wykonanych robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy oraz kwestię zgodności z warunkami technicznymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim na wstępie należy zaznaczyć, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem pierwszej instancji była ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] stycznia 2014 r. znak: [...], wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu nadzoru budowlanego powołana wyżej decyzja nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych ujętych w art. 156 § 1 k.p.a. stąd też odmówiono stwierdzenia jej nieważności. Stanowisko to zaaprobował Sąd pierwszej instancji podzielając pogląd organów administracji o braku wad kwalifikowanych w odniesieniu do powołanego wyżej rozstrzygnięcia z [...] stycznia 2014 r. Stąd też zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi z art. 151 p.p.s.a.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji kwestionowane jest zarzutami wniesionego środka odwoławczego naruszenia przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Jak już wyżej zauważono, zaskarżona decyzja wydana została w ramach postępowania nieważnościowego. Natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej prowadzone jest na podstawie art. 156-158 k.p.a. i podlega takim regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający.

W tym postępowaniu zasadnicze znaczenie, jak formułuje to skarga kasacyjna w jej petitum, ma wada rozstrzygnięcia określona jako wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie to takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej – patrz: wyrok NSA z 8 lutego 2022 r. II OSK 513/21. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu powołanego przepisu decyduje łączne spełnienie trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Przepis ten samodzielnie nie wywołuje skutku nieważności. Aby skutek ten mógł zastać stwierdzony konieczne jest wskazanie jaki przepis prawa został naruszony w sposób rażący (kwalifikowany).

Przepisem, który może być rażąco naruszony, jest co do zasady przepis prawa materialnego. Wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Wady postępowania stanowią bowiem, co do zasady, podstawę do wznowienia postępowania.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wówczas, gdy przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną decyzji, został zastosowany w ten sposób, że w jego wyniku powstał stosunek prawny, który nie mógł powstać na gruncie tego przepisu. W rezultacie, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

W tej sprawie Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] stycznia 2014 r. znak: [...], podjętej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakładającej na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Decyzję tę, jak wynika z akt sprawy, poprzedziło postanowienie ww. organu nadzoru budowlanego z [...] listopada 2013 r. znak [...] zobowiązujące inwestorów do: wstrzymania prowadzenia robót w przedmiotowym budynku jak też przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony zarzut kasacji naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegający na wydaniu decyzji nie przed, a po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia wstrzymującego roboty budowlane.

Przepis art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Nie ulega zatem wątpliwości, że termin 2 miesięcy jest okresem, w którym organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ewentualnie wdrożyć postępowanie naprawcze. Wydanie naprawczej decyzji w tym terminie oznacza, że pozostaje w obrocie prawnym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Konsekwencją wydania decyzji jest więc możliwość rozpatrzenia przez organ II instancji zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, niezależnie od tego, w jakiej dacie organ odwoławczy orzeka – patrz wyroki NSA: z 27 września 2002 r. IV SA 2174/00, z 11 lutego 2009 r. II OSK 154/08, z 7 maja 2013 r. II OSK 2669/13.

Bezskuteczny upływ dwumiesięcznego terminu z art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i niepodjęcie jednej z decyzji przewidzianych przepisem art. 51 tej ustawy oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych. W takiej sytuacji nie jest już możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 (zob. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, 2009r.). Użyte w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane sformułowanie "postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność" oznacza, że postanowienie wygasa, a więc nie pozostaje już w obrocie prawnym.

W realiach niniejszego postępowania, jak już wyżej wskazano, postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budynku inwestorów na działce nr [...] w S., zaś decyzją z dnia z [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Zdaniem Skarżącego dwumiesięczny termin od wydania ww. postanowienia nie został zachowany, bowiem postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. wysłane zostało w dniu [...] stycznia 2014 r. Natomiast termin uważa się za zachowany (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.), jeżeli przed jego upływem pismo nadano w polskiej placówce pocztowej. Skoro ww. pismo wysłano po upływie dwumiesięcznego terminu to, zdaniem Skarżącego, świadczy to o rażącym naruszeniu prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Stanowiska powyższego nie można jednak podzielić. Zgodnie z art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowalne, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Niewątpliwie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego termin o jakim mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, został w postępowaniu naprawczym zachowany. Należy bowiem podnieść, iż z punktu widzenia dochowania terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 omawianej ustawy, istotne jest wydanie, a nie doręczenie decyzji przez organ pierwszej instancji w ciągu dwóch miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, który to warunek w sprawie niewątpliwie został spełniony, jeżeli decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] stycznia 2014 r. poprzedzona została postanowieniem tego organu wydanym [...] listopada 2013 r.

Należy w tym miejscu zwrócił uwagę na różnice w określeniu utraty ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (dwa miesiące od dnia doręczenia postanowienia – art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz terminu wydania decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 ustawy Prawa budowlane (dwa miesiące od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót – art. 51 ust. 1 cyt. ustawy). Zachodzi niewątpliwie różnica między określeniem terminu w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane a określeniem terminu w art. 51 ust. 1 tejże ustawy. W tej sprawie co wyżej wykazano, postanowienie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 wydano [...] listopada 2013 r. a zatem termin do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane upływał [...] stycznia 2014 r. a więc Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, iż zachowany został termin określony art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 50 ust. 4 mówi o terminie doręczenia postanowienia wstrzymującego, natomiast przepis art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane mówi o terminie wydania decyzji. Z tej przyczyny nie ma znaczenia kiedy decyzja ta została nadana w Urzędzie Pocztowym jak i data jej doręczenia adresatom - podobnie w wyroku NSA z 27 marca 2009 r. II OSK 436/08. Stanowisko to utrwalone jest również w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych- patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r. VII SA/Wa 1490/20. Nie można zatem w tych okolicznościach sprawy mówić o naruszeniu prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane a tym bardziej nie jest to naruszenie kwalifikowane jak podniesiono to w skardze kasacyjnej.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania a to art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący cytat: "w istocie na nieodniesieniu się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji nie przed, a po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia wstrzymującego roboty budowlane"- koniec cytat.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia, a zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem zarzut jego naruszenia uznaje się za zasadny, jeżeli pisemne motywy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r. II GSK 1854/18). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji. Poza tym nie można podzielić stanowiska Skarżącego, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim w motywach zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania normy art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu naprawczym mając na uwadze badanie zaistnienia w sprawie wad kwalifikowanych. Dokonał też, wbrew stanowisku Skarżącego oceny terminowości wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z analizy motywów zaskarżonego wyroku, na stronie 7 uzasadnienia, wskazano: cytat "Dodać przy tym trzeba, że decyzję w oparciu o ww. przepis art. 51 ust. 1 pkt 3, wbrew wywodom skargi, wydano w terminie w nim określonym; skoro bowiem postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zapadło w sprawie [...] listopada 2013 r., to decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 tej ustawy mogła być wydana do [...] stycznia 2014 r."- koniec cytatu. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej w powyższym zakresie jest całkowicie chybiony.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, stwierdzić należy, iż również niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (tj. na nieuwzględnieniu skargi) pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu. Wbrew tym zarzutom w realiach tej sprawy nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. albowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniających zastosowanie tej normy prawa procesowego. Stąd też właściwie uznano, że skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu to należy wniesioną skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela to stanowisko.

Na koniec należy odnieść się do pisma procesowego Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2022 r. w którym zasugerował celowość zawieszenia niniejszego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozpoznania w pierwszej kolejności innej sprawy zarejestrowanej w NSA pod sygn. akt II OSK 2021/21, ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku WSA w Warszawie VII SA/Wa 2272/19 dot. umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2010 r., którą udzielono inwestorom pozwolenia na budowę i jak zaznaczono w pierwszej kolejności winna być rozstrzygnięta sprawa ważności pozwolenia na budowę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa rozstrzygana pod sygn. akt VII SA/Wa 2272/19, dotyczy kwestii przymiotu strony Skarżącego w postępowaniu nieważnościowym odnoszącym się do decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2010 r., a zatem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II OSK 2021/21 nie będzie stanowił kwestii prejudycjalnej dla niniejszej sprawy, gdy ewentualna ocena wad kwalifikowanych decyzji Starosty K. z dnia [...] listopada 2010 r., w zależności od stanowiska NSA, może nastąpić dopiero na dalszym etapie postępowania administracyjnego.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.