Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 743/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 1 i 3, ust. 4 pkt 6 i 9, ust. 5, art. 55, art. 56
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt  6
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 roku sprawy ze skargi Spółdzielni A we W. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni A we W. w likwidacji, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] nr [...], znak: [...].

Jak wynika z akt sprawy Gmina W. w dniu 10 lutego 2015 r. wystąpiła do Wójta Gminy W. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie, przebudowie wraz ze zmianą funkcji budynku usługowo-biurowego na publiczny budynek ochrony zdrowia na działkach nr 62 i 63/2 położonych w miejscowości W..

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. ustalił dla powyższej inwestycji celu publicznego warunki lokalizacji.

W odwołaniu od decyzji Spółdzielnia A we W. w likwidacji zarzuciła wydanie decyzji pomimo tego, że nie można ocenić, czy własność nieruchomości nr 63/2 oraz prawo użytkowania wieczystego działki nr 62 ostatecznie przypadną Gminie, ponieważ nastąpi to tylko pod warunkiem, że ta skorzysta z ustanowionego na jej rzecz prawa pierwokupu tych nieruchomości.

Wójt Gminy W. nie zapewnił ponadto stronom czynnego udziału w postępowaniu. Wątpliwym jest także, czy na przedmiotowych działkach ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Gmina powinna wykazać, że w istocie zmierza do zaadaptowania istniejących budynków, aby prowadzić zakład opieki zdrowotnej. Uprawdopodobnienie powyższego jest istotne z uwagi na rygorystyczne brzmienie art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto aktualne użytkowanie terenu w świetle obowiązujących przepisów prawa uniemożliwia funkcjonowanie obiektu opieki zdrowotnej, ponieważ

w sąsiedztwie znajduje się skład nawozów, magazyn węgla, czy zakład produkujący karmę dla zwierząt.

Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.p.z.p." – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przywołało brzmienie art. 50 ust. 1 i 4, art. 2 pkt 5, art. 56, art. 53 ust. 1 u.p.z.p., art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) – dalej w skrócie "u.g.n." i stwierdziło, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

Kolegium podkreśliło następnie, że Wójt Gminy W. prawidłowo obwieszczeniem

z dnia 6 marca 2015 r. poinformował strony postępowania o jego wszczęciu. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń sołectwa W., Urzędu Gminy W. oraz w BIP Urzędu Gminy W.. Jednocześnie pisemne zawiadomienie z dnia 6 marca 2015 r. organ skierował do inwestora oraz Spółdzielni A we W. w likwidacji, będącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości nr ewid. 62 i właścicielem działki nr 63/2.

Zawiadomieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. organ umożliwił stronom postępowania wzięcie czynnego udziału w postępowaniu poprzez zapoznanie się przed wydaniem decyzji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zawiadomienie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń sołectwa W. oraz w BIP Urzędu Gminy W.. Spółdzielnia otrzymała zawiadomienie w dniu 27 kwietnia 2015 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. Wobec tego zarzut likwidatora Spółdzielni o niezapewnieniu przez organ I instancji stronom postępowania czynnego w nim udziału nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto obwieszczeniem

z dnia 21 maja 2015 r. Wójt Gminy W. poinformował strony o wydaniu decyzji. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń sołectwa W., Urzędu Gminy W. oraz w BIP Urzędu Gminy W..

Według organu II instancji podnoszona przez likwidatora Spółdzielni okoliczność sprzeczności aktualnego użytkowania terenu z planowaną inwestycją z uwagi na fakt, iż na nieruchomości obecnie znajduje się skład nawozów, magazyn węgla, czy zakład produkujący karmę dla zwierząt, pozostaje bez wpływu na możliwość wydania dla planowanego przedsięwzięcia decyzji lokalizacyjnej. Przedmiotowa decyzja ma bowiem na celu ustalenie warunków lokalizacji dla inwestycji celu publicznego wymienionej

w art. 6 u.g.n., która ma zostać zrealizowana na wskazanej przez inwestora nieruchomości z pominięciem dotychczas realizowanych na niej inwestycji. Sam opis przedsięwzięcia wskazuje jednoznacznie, że jego przedmiotem jest zmiana obecnego sposobu użytkowania nieruchomości. Organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W przekonaniu organu odwoławczego fakt, iż Gmina W. nie jest właścicielem działki nr 63/2, a nieruchomość nr 62 znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni, nie skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich do nieruchomości. Ponadto żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji od zgody właściciela nieruchomości, na której taka inwestycja będzie realizowana. Wójt Gminy W. na podstawie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z przeprowadzonej analizy wynika, że teren inwestycji obejmuje działki nr 62 i 63/2 położone w obrębie [...], w miejscowości W.. Nieruchomości w rejestrze gruntów posiadają oznaczenie użytku jako Bi (inne tereny zabudowane), odpowiednio o powierzchni 0,5929 ha i 1,4594 ha.

Prawo własności nieruchomości nr 62, na której znajduje się budynek usługowo-biurowy będący przedmiotem wniosku, przysługuje Gminie W., działka znajduje się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni A we W. w likwidacji. Spółdzielnia jest właścicielem działki nr 63/2. Teren inwestycji obejmuje tereny zabudowane, niezabudowane, rolne i drogi powszechnego korzystania. Nieruchomość jest wyposażona w rurociągi podziemnego uzbrojenia technicznego wodociągowego, kanalizacyjnego oraz napowietrzne linie elektroenergetyczne. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.), dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie i na zasadach wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Teren inwestycji jest zlokalizowany poza granicami bezwzględnej strefy ochrony archeologiczno-konserwatorskiej. Użytki znajdujące się na nieruchomości oznaczone jako Bi nie wchodzą w skład gruntów chronionych ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) i nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Przedsięwzięcie jest położone w granicach terenów zmeliorowanych, nie graniczy z rowem wpisanym do ewidencji. Przez nieruchomość przebiega linia elektroenergetyczna. Wobec tego organ I instancji ustalił parametry dla planowanego przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. linia zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu - do 40%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - do 9 m, szerokość elewacji frontowej - do 45 m, geometria dachu - dach paski, jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci do 30°. Nieruchomość jest skomunikowana z drogą krajową nr 12 poprzez istniejący zjazd.

Ponadto decyzja została uzgodniona z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych

i Autostrad z siedzibą w Warszawie jako zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (postanowienie z dnia [...], znak: [...]), Starostą [...] w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (postanowienie z dnia [...], znak: [...]) oraz Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowym Inspektoratem w S. w zakresie melioracji wodnych (uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 5 ustawy, tzw. milcząca zgoda). Projekt decyzji sporządziła osoba, o której mowa

w art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło również, że decyzja organu I instancji zawiera elementy wymagane ustawą, a wskazane w art. 54 u.p.z.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółdzielnia A we W. w likwidacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1) art. 11, art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, choć Gmina W. nie wykazała, że na działkach nr ewid. 62 i 63/2 położonych w miejscowości W. ma być realizowany cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n.;

2) art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zapewniania zainteresowanym czynnego udziału w sprawie i umożliwiania wypowiadania się stron co do zgromadzonego materiału w sprawie;

II. przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1) art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że przy charakterystyce inwestycji nie uwzględniono sposobu unieszkodliwienia odpadów, innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej;

2) art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż nie uwzględniono warunków i zasad zagospodarowania terenu, oraz jego zabudowy;

3) art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ uznał, że ocena przez organ stanu faktycznego sprawy spowodowałaby niedopuszczalny i sprzeczny z prawem luz decyzyjny stosownie do art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 pkt 2 oraz art. 56 u.p.z.p.

4) art. 2 pkt 5 u.p.z.p w zw. z art. 6 u.g.n. poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji, która może nie być inwestycją celu publicznego.

Niezależnie od powyższych zarzutów strona skarżąca podniosła, że aktualne użytkowanie terenu uniemożliwia funkcjonowanie obiektu opieki zdrowotnej w tym miejscu. W sąsiedztwie znajdują się bowiem: magazyn nawozów, skład węgla, zakład produkujący karmę dla zwierząt, co wyklucza jednoczesne funkcjonowanie zakładu opieki zdrowotnej w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Ponadto Gmina W. nie posiada tytułu prawnego do terenu, na którym miałby powstać projektowane obiekty, użytkownik i właściciel nie wyrazili zgody na taką inwestycję, co powinno skutkować uchyleniem decyzji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w zakreślonych powyżej granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. o ustaleniu na wniosek Gminy W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie, przebudowie wraz ze zmianą funkcji budynku usługowo-biurowego na publiczny budynek ochrony zdrowia na działkach nr 62 i 63/2 położonych w miejscowości W. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek przesłanek do ich wyeliminowania

z obrotu prawnego.

Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja posiada walor inwestycji celu publicznego,

a nadto czy w realiach tej sprawy organ miał podstawy do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Po myśli art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym)

i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.).

Celami publicznymi w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n. są: budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych.

W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, iż dla rozstrzygnięcia, czy zamierzenie budowlane wymaga decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. Nie ma także znaczenia okoliczność, że inwestor jest zainteresowany w realizacji inwestycji z powodów czysto merkantylnych (dla osiągnięcia własnego zysku). O tym, czy mamy do czynienia

z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona - stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym - w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por: np. wyroki z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07 – Lex nr 519007 i z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 648/09 – Lex nr 597750).

Analiza wniosku Gminy W. z dnia 10 lutego 2015 r., który zainicjował niniejsze postępowanie, prowadzi do jednoznacznej konkluzji o prawidłowym zakwalifikowaniu przez organy obu instancji projektowanej inwestycji obejmującej przebudowę wraz ze zmianą funkcji budynku usługowo-biurowego na publiczny budynek ochrony zdrowia jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n.

W tym stanie rzeczy wszelkie argumenty skargi nakierowane na wykazanie, że zamierzenie inwestycyjne Gminy nie dotyczy inwestycji celu publicznego, czy też, że Gmina powinna dodatkowo wykazać, iż na działkach nr ewid. 62 i 63/2 w miejscowości W. ma zamiar realizować inwestycję tego typu, nie zasługiwały na uwzględnienie, co świadczy o wadliwości zarzutów dotyczących naruszenia art. 11, art. 7, art. 8 w zw.

z art. 77 k.p.a., art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 u.g.n.

Przechodząc w następnej kolejności do oceny poddanej kontroli sądu decyzji na podkreślenie zasługuje fakt, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Sporządzenie projektu decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa

w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.).

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać: pkt 1 - określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również

w skali 1:2000; pkt 2 - charakterystykę inwestycji obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (lit. a), określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej

i graficznej (lit. b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (lit. c).

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 1-3 u.p.z.p.).

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 53 ust. 2 u.p.z.p.).

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: pkt 1 - warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; pkt 2 - stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.).

Decyzje o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z: organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -

w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 54 ust. 4 pkt 6 i 9 u.p.z.p.). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego,

z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 54 ust. 6 u.p.z.p.).

Rozważana decyzja określa: pkt 1 - rodzaj inwestycji; pkt 2 - warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego (lit. a), ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (lit. b), obsługi

w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (lit. c), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (lit. d), ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (lit. e); pkt 3 - linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie

w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (art. 54 u.p.z.p.).

Co istotne, w świetle art. 55 u.p.z.p. decyzja ta wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie, w myśl art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie sądu z przywołanych wyżej unormowań wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że

w przypadku zgodności inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy organ wykaże niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa. Przy czym w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w odrębnych aktach prawnych aniżeli u.p.z.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle problematyki dotyczącej rozważanej decyzji podkreśla się, że decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie.

Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10 – Lex nr 1138107 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Go 704/09 – Lex nr 589118, Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. IV SA/Wa 1790/11 – Lex nr 1139649, Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 747/14 – Lex nr 1644018, Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1634/12 – Lex nr 1342996).

Załączona do sprawy dokumentacja dowodzi, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, dochodząc do trafnego wniosku o dopuszczalności określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Jak zostało to już wcześniej wskazane niniejsze postępowanie zainicjował wniosek Gminy W. spełniający - w ocenie tutejszego sądu - zasadnicze przesłanki z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w tym przede wszystkim warunek z art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. dotyczący charakterystyki inwestycji w zakresie sposobu unieszkodliwiania odpadów. Wprawdzie mapy załączone do wniosku nie określają skali, ani zasobu, z którego pochodzą, nie mniej jednak są to uchybienia nie mające większego wypływu na wynik sprawy.

Bezspornym jest również, że w realiach rozpoznawanej sprawy spełnione zostały warunki z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Mianowicie obwieszczeniem z dnia 6 marca 2015 r., umieszczonym na tablicy ogłoszeń sołectwa W., Urzędu Gminy W. oraz

w BIP Urzędu Gminy W., Wójt Gminy W. prawidłowo poinformował strony postępowania o jego wszczęciu. Nadto pisemne zawiadomienie z tej samej daty organ skierował do inwestora oraz do strony skarżącej. Z kolei obwieszczeniem z dnia 21 maja 2015 r., zamieszczonym na tablicy ogłoszeń sołectwa W., Urzędu Gminy W. oraz w BIP Urzędu Gminy W., organ powiadomił strony o wydaniu decyzji.

W toku postępowania sporządzono pisemną analizę stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, której poprawność nie budzi uzasadnionych wątpliwości.

W rzeczonym dokumencie przeanalizowano stan zagospodarowania terenu inwestycji, istniejące uzbrojenie, mapę ewidencyjną oraz informacje z rejestru gruntów, stan własności terenu projektowanej inwestycji. Oceniając zaś kwestię zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi organ badał oddziaływanie inwestycji na środowisko dochodząc do trafnej konkluzji, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.) nie jest ona zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W kwestii ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków organ trafnie ocenił, że teren inwestycji zlokalizowany jest poza granicami bezwzględnej strefy ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, zaś w kwestii ochrony gruntów rolnych i leśnych prawidłowo stwierdził, że teren planowanej inwestycji, określony w ewidencji gruntów jako użytki klasy Bi (inne tereny zabudowane) nie obejmuje gruntów chronionych, wobec czego nie wymaga on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1205).

Z poczynionych przezeń niekwestionowanych ustaleń wynika nadto, że teren inwestycji leży w granicach terenów zmeliorowanych, choć nie graniczy z rowem wpisanym do ewidencji oraz, że przez działkę przebiega linia elektroenergetyczna.

Opracowany następnie przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego został pozytywnie uzgodniony przez Starostę [...] mocą postanowienia z dnia [...], Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na mocy postanowienia z dnia [...] oraz

w trybie tak zwanej zgody milczącej - przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowy Inspektorat w S..

Wprawdzie projekt decyzji, jak i sporządzona dla potrzeb tego postępowania analiza stanu faktycznego i prawnego terenu nie zostały opatrzone podpisem

i pieczęcią osoby uprawnionej do ich sporządzenia, nie mniej jednak uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując, skoro przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało sprzeczności wnioskowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi, to bezspornie Wójt Gminy W. zobligowany był wydać decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, która niewątpliwie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 54 u.p.z.p.

W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo podjęło zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium właściwie przedstawiło ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśniło charakter i istotę niniejszego postępowania, rzeczowo odnosząc się do zarzutów odwołania.

W przekonaniu sądu zarzut skargi, iż Gmina W. nie posiada tytułu prawnego do terenu inwestycji, a użytkownik i właściciel nie wyrazili zgody na taką inwestycję, nie mógł skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, ponieważ jak trafie argumentowało Kolegium, żaden przepis prawa nie uzależnia wydania rzeczonej decyzji od zgody właściciela nieruchomości, na której inwestycja będzie realizowana. Wspomniane rozstrzygnięcie nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ strona skarżąca poza lakonicznym stwierdzeniem, że w świetle obowiązujących przepisów prawa zakład opieki zdrowotnej nie może funkcjonować z uwagi na funkcjonujący

w sąsiedztwie magazyn nawozów, skład węgla, zakład produkujący karmę dla zwierząt nie przytoczyła żadnych konkretnych przepisów prawa, które faktycznie mogłyby wykluczyć prawną możliwość lokalizacji inwestycji na tym terenie.

Sąd nie podzielił również argumentów skargi o konieczności przeprowadzenia w toku niniejszego postępowania specjalistycznej analizy infrastruktury technicznej koniecznej dla tego typu inwestycji: parkingów, miejsc dla inwalidów, podjazdów i innych tego typu elementów, a to z tego powodu, że przepisy u.p.z.p. kompleksowo regulują zagadnienia związane z wydaniem spornej decyzji i nie przewidują sporządzenia dla jego potrzeb jakichkolwiek analiz wymagających wiedzy specjalistycznej.

Wprawdzie w toku postępowania odwoławczego Kolegium naruszyło zasadę czynnego udziału stron unormowaną w art. 10 k.p.a., jednakże wadliwość ta nie mogła rzutować na wynik sprawy. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej tenże zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide np.: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1098/13 - Lex nr 1658530).

W tej sprawie wspomniany związek nie został wykazany.

Z tych wszystkich powodów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

a.tp.