Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 719/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.34 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz odpisania podatku dochodowego opłaconego w formie karty podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 719/08

UZASADNIENIE

W roku 2008 J. P. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług taksówkarskich w zakresie przewozu osób.

J. P. pismem z dnia 1 marca 2008 r. (wysłanym w dniu 5 marca 2008 r.) zgłosił Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego przerwę z prowadzeniu działalności gospodarczej od dnia 1 marca 2008 r. skutkującą nie pobieraniem podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres trwania przerwy.

Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych

w wyniku którego stwierdzono, że zawiadomienie informujące o przerwie

w wykonywaniu działalności gospodarczej od dnia 1 marca 2008 r. zostało złożone przez J. P. z uchybieniem terminu określonego w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm. - dalej "ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym").

Zdaniem organu pierwszej instancji J. P. powinien był zawiadomić o przerwie w prowadzeniu działalności gospodarczej najpóźniej w dniu 3 marca 2008 roku, gdyż dzień 1 marca 2008 r. był wolny od pracy. Tymczasem zgłoszenie wysłane zostało przez J. P. w dniu 5 marca 2008 r. zatem z dwudniowym przekroczeniem terminu.

W konsekwencji decyzją z dnia 14 maja 2008 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił J. P. uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej od dnia 1 marca 2008 r. oraz odpisania podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej w kwocie 196 złotych miesięcznie począwszy od marca 2008 r.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu, J. P. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, gdyż przepis ten nie nakłada na podatnika obowiązku poinformowania organu podatkowego o kontynuacji przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej i nie zobowiązuję podatnika do wskazania daty końcowej przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Dalej J. P. podał, że po raz pierwszy zgłosił przerwę w prowadzeniu działalności gospodarczej organowi podatkowemu w dniu 1 grudnia 2006 r. i miała od trwać do dnia 31 maja 2007 r. Następnie od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 15 października 2007 r., dalej od dnia 16 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. oraz od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 stycznia 2008 r. Ostatnie zawiadomienie datowane jest na dzień 1 marca 2008 r.

Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ustalenie końcowej daty przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej powinno nastąpić po złożeniu przez podatnika odrębnego zawiadomienia o jej zakończeniu, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono.

Skarżący podkreślił, że skoro nie złożył on odrębnego zawiadomienia o zakończeniu przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, przerwa ta trwa nieprzerwanie od dnia 1 grudnia 2006 r. Podanie przez skarżącego daty końcowej trwania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej tj. dnia 31 maja 2007 r. wraz z pierwszym zgłoszeniem nie wywiera żadnych skutków prawnych i należy traktować ją jedynie orientacyjnie. Również kolejne zgłoszenia miały charakter informacyjny i potwierdzały że przerwa trwa wskazując jednocześnie jedynie przewidywany termin jaj zakończenia. W konsekwencji brak jest podstaw do odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz odmowy odpisania podatku dochodowego opłaconego w formie karty podatkowej w kwocie 196 złotych miesięcznie począwszy od marca 2008 r.

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji odnośnie niedopełniania przez J. P. obowiązku określonego w art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym tj. uchybienia ustawowego terminu do zgłoszenia rozpoczęcia przerwy w prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ze złożonego przez skarżącego pisma, które wpłynęło do organu podatkowego w dniu 10 marca 2008 r. wynika, że jego zamiarem było zgłoszenie przerwy rozpoczynającej się w dniu 1 marca 2008 r. Data stempla pocztowego na korespondencji wskazuje jednak że zgłoszenie złożone zostało z dwudniowym przekroczeniem terminu tj. w dniu 3 marca 2008 r. Konsekwencją uchybienia w/w terminu jest utrata ulgi polegającej na niepłaceniu podatku w formie karty podatkowej za okres przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że stanowisko skarżącego zgodnie z którym przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej trwa nieprzerwanie od momentu pierwszego zgłoszenia tj. od dnia 1 grudnia 2006 r. do chwili obecnej nie może zostać uwzględnione. Zdaniem organu odwoławczego skarżący skutecznie tj. z zachowaniem terminu wynikającego z art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym zgłosił przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej:

1) od 1 grudnia 2006 r. do 31 maja 2007 r. – w dniu 1 grudnia 2006 r.,

2) od 1 sierpnia 2007 r. do 15 października 2007 r. – w dniu 25 lipca 2007 r.,

3) od 16 października 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. – w dniu 16 października 2007 r.

4) od 1 stycznia 2008 r. do 31 stycznia 2008 r. – w dniu 28 grudnia 2007 r.

5) od 1 marca 2008 r. na czas nieokreślony – w dniu 5 marca 2008 r.

Wszystkie zgłoszenia precyzyjnie określały zarówno dzień rozpoczęcia przerwy, jak i datę jej zakończenia w związku z czym skarżący nie miał obowiązku ponownego informowania organu podatkowego o zakończeniu przerwy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że bezzasadne jest stanowisko skarżącego o nie wywoływaniu skutków prawnych przez wskazane wyżej zgłoszenia w zakresie daty końcowej przerwy w prowadzeniu działalnosci gospodarczej i o jedynie orientacyjnym charakterze tych dat.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że skarżący w czerwcu i lipcu 2007 r. oraz z lutym 2008 r. dokonał wpłat na poczet podatku dochodowego. Tym samym działanie skarżącego stoi w sprzeczności z jego twierdzeniem, że przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej trwa nieprzerwanie od momentu jej zgłoszenia tj. od dnia 1 grudnia 2006 r. do chwili obecnej.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Podtrzymał zarzut podniesiony w odwołaniu od decyzji, a dotyczący obrazy przepisów prawa materialnego, przez naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym. Wskazał, iż w świetle tego przepisu warunkiem nie pobierania podatku w formie karty podatkowej za cały okres przerwy, trwającej przynajmniej dziesięć dni, jest zawiadomienie właściwego organu podatkowego o dacie jej rozpoczęcia i zakończenia w terminach wskazanych przez ustawodawcę: o dacie początkowej – najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia, a o dacie zakończenia – w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia (a nie najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia).

W ocenie skarżącego, podanie daty zakończenia przerwy w zgłoszeniu nie spełnia drugiego warunku z art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Aby uznać, że rozpoczęto działalność po przerwie niezbędne jest złożenia zawiadomienia o zakończeniu przerwy w ustawowym terminie. Ponadto organ podatkowy niesłusznie przyjął, że sankcją wynikającą z art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, za niezachowanie choćby jednego z powołanych terminów wywołuje skutek w postaci nie uznania przez organ podatkowy całej przerwy w działalności gospodarczej i obowiązek zapłaty podatku za cały okres.

Zdaniem skarżącego sankcją jest pobranie podatku w formie karty podatkowej w części, w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, od dnia zgaszenia przerwy tj. od dnia 5 marca 2008 r. Zatem w rozpatrywanym przypadku, dla celów opodatkowania w formie karty podatkowej uznać należało że przerwę rozpoczęto w dniu 5 marca 2008 r. i pobrać podatek za okres od dnia 3 marca

2008 r. do dnia 5 kwietnia 2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym . W myśl tego przepisu w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni

w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia, z wyjątkiem ust. 2.

W rozpatrywanej sprawie skarżący J. P. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług taksówkarskich w zakresie przewozu osób, opodatkowaną w formie karty podatkowej. Ze znajdujących się w aktach sprawy pism wynika, iż skarżący kilkakrotnie dokonywał we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia przerwy w prowadzeniu działalności. Pierwsza zgłoszona przerwa dotyczyła okresu od 1 grudnia 2006 r. do 31 maja 2007 r., następna od 1 sierpnia 2007 r. do 15 października 2007 r., dalej od 16 października 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. oraz od 1 stycznia 2008 r. do 31 stycznia 2008 r. Ostatnie zawiadomienie datowane jest na dzień 1 marca 2008 r.

Zawiadomienia o przerwie w prowadzeniu działalności, z wyjątkiem ostatniego składane były w terminach zgodnych z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym tj. najpóźniej w dniu rozpoczęcia przerwy. Natomiast ostatnie zawiadomienie o przerwie trwającej od 1 marca 2008 r. zostało złożone z uchybieniem terminu tj. w dniu 5 marca 2008 r.

Skarżący nie kwestionuje faktu przekroczenia terminu do zgłoszenia ostatniej przerwy jednak twierdzi, iż przerwa od 1 marca 2008 r. jest kontynuacją trwającej przerwy zgłoszonej od 1 grudnia 2006 r. Z takim twierdzeniem skarżącego nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, iż za luty 2008 r. skarżący zapłacił podatek w formie karty podatkowej. Oznacza to zdaniem Sądu, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym okres, za który dokonano zgłoszenia ostatniej przerwy skarżący w rzeczywistości prowadził działalność gospodarczą. W tej sytuacji za nieuprawnione należy uznać twierdzenia skarżącego o trwaniu przerwy

w prowadzeniu działalności gospodarczej od 1 grudnia 2006 r. Nadto należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 28 grudnia 2007 r. skarżący zgłosił przedłużenie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej od 1 stycznia do 31 stycznia 2008 r., natomiast w piśmie z dnia 1 marca 2008 r. skarżący poinformował o przerwie w prowadzeniu działalności gospodarczej od 1 marca

2008 r.

Zdaniem Sądu, z treści cytowanego powyżej przepisu art. 34 ust. 1 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym wynika, iż warunkiem skorzystania przez podatnika z możliwości nie pobierania podatku w formie karty podatkowej

w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy

w prowadzeniu działalności gospodarczej jest terminowe zgłoszenie przerwy czyli najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia. Dokonanie zawiadomienia o przerwie po dniu, od którego przerwa według zawiadomienia miałaby trwać skutkuje w ocenie Sądu pozbawieniem podatnika możliwości obniżenia podatku za cały okres przerwy, a nie jak twierdzi skarżący jedynie za okres opóźnienia w zawiadomieniu

(w rozpoznawanej sprawie za dwa dni kalendarzowe).

Nie może też być uwzględniony argument skarżącego, iż podanie daty zakończenia przerwy w zgłoszeniu nie spełnia drugiego warunku z art. 34 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym i aby uznać, że rozpoczęto działalność po przerwie niezbędne jest złożenia zawiadomienia o zakończeniu przerwy

w ustawowym terminie. W ostatnim zgłoszeniu z dnia 1 marca 2008 r. skarżący podał jedynie dzień rozpoczęcia przerwy, nie określając terminu jej zakończenia.

Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skargi, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2008 r. narusza przepis art. 34 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym

i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.