Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1161/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [....] stycznia 2018 r., znak: [....] w przedmiocie niepodjęcia sprawy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić A.G. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych).


UZASADNIENIE

Skarżący – A.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [....] stycznia 2018 r., znak: [.....], w przedmiocie niepodjęcia sprawy.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, pismem z dnia [.....] stycznia 2017 r., wniósł o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia, czy doszło do naruszenia praw zmarłej pacjentki Z.G..

Rzecznik Praw Pacjenta pismem z dnia [.....] stycznia 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 51 pkt 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r., poz. 1318 ze zm.), powiadomił skarżącego o niepodjęciu niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że w sprawie zgłoszonej przez skarżącego nie zostało przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do § 2a ww. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej zgodnie z powołanymi wyżej przepisami art. 3 § 2 i 2a oraz 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [....] stycznia 2018 r., znak: [.....] wydane na podstawie art. 51 pkt 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, informujące skarżącego o niepodjęciu niniejszej sprawy z wniosku skarżącego z dnia [....] stycznia 2017 r.

Pismo z dnia [....] stycznia 2018 r., znak: [.....], jest pismem informacyjnym. Pismo to nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Powyższe pismo nie kształtuje żadnych praw skarżącego, a jedynie informuje o przysługujących mu uprawnieniach oraz o przyczynach niepodjęcia sprawy przez zaskarżony organ. Nie każdy akt lub czynność podejmowana przez organ administracji publicznej podlega kognicji sądu administracyjnego. Akt podlegający zaskarżeniu do Sądu musi bowiem zawierać rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach danego podmiotu lub dotyczyć praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo z dnia 25 stycznia 2018 r. tych praw nie przyznaje, nie konkretyzuje, ani ich nie pozbawia.

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 51 pkt 1-4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, Rzecznik Praw Pacjenta po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem może:

1) podjąć sprawę,

2) poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu lub pacjentowi środków prawnych,

3) przekazać sprawę według właściwości,

4) nie podjąć sprawy,

zawiadamiając o tym wnioskodawcę i pacjenta, którego sprawa dotyczy.

Stosownie do art. 53 ust. 1 ww. ustawy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może:

1) wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta;

2) skierować wystąpienie do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej;

3) zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa.

W myśl ust. 2 ww. przepisu, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik informuje o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta także podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, którego zarzut naruszenia tych praw dotyczył.

Na podstawie ust. 3, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Zgodnie natomiast z ust. 3a ww. przepisu, w przypadku utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Rzecznika wydanego po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Sąd podziela pogląd przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 2670/15, że rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta, wydane na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta, jest aktem indywidualnym, który należy traktować jako decyzję administracyjną w płaszczyźnie gwarancji procesowych. Na ostateczne rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a sądowa kontrola rozstrzygnięć Rzecznika Praw Pacjenta, wydanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta, w szczególności ma na celu ustalenie, czy Rzecznik, niestwierdzając naruszenia praw pacjenta, przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które stosuje się odpowiednio do postępowania wyjaśniającego.

W konsekwencji, Sąd stwierdza, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta, wydane na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta (art. 53 ust. 3a ww. ustawy). Zaskarżone pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [....] stycznia 2018 r., znak: [....], zostało wydane na podstawie art. 51 pkt 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta i informuje skarżącego o niepodjęciu niniejszej sprawy z wniosku z dnia [....] stycznia 2017 r. Pismo to nie może być uznane za rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Pismo to nie jest decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), czy też postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) oraz postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest ono również żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 9 p.p.s.a. Zaskarżone pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [....] stycznia 2018 r. nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.