Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1375/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2pkt 4 i 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Kółek Rolniczych w [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt II SAB/Wr 21/09 w sprawie ze skargi Spółdzielni Kółek Rolniczych w [...] na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie w trybie bezprzetargowym prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009r., sygn. akt II SAB/Wr 21/09 odrzucił skargę Spółdzielni Kółek Rolniczych w Z. Ś. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie w trybie bezprzetargowym prawa własności nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji, powołując się na przepis art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazał, iż przedmiotem skargi może być jedynie bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 tej ustawy, a więc w sprawach, w których mają zostać podjęte decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pomimo istnienia postanowienia z dnia 4 marca 2003r. sygn. akt II SAB/Kr 151/01 Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono pogląd, że zarządzenie wojewody w przedmiocie udzielenia zgody na zbycie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu Skarbu Państwa, wydane w trybie art. 11 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), nie ma charakteru aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to Spółdzielnia Kółek Rolniczych w Z. Ś. podnosi, że w tym konkretnym przypadku wydanie zarządzenia przez Wojewodę Dolnośląskiego zalicza się do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem czynność wojewody ma na celu doprowadzenie do wykonania ważnych i istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji administracyjnych.

Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił jednak stanowisko i argumentację organu, zawarte w odpowiedzi na skargę wyrażające pogląd, iż udzielenie zgody przez wojewodę na dokonanie przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej czynności prawnej polegającej na sprzedaży w trybie bezprzetargowym prawa własności nieruchomości, nie jest objęte przepisem art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem o ile w sprawie będącej przedmiotem skargi, ze względu na treść decyzji Naczelnika Gminy Z. Ś. podmiot, na rzecz którego miałoby nastąpić zbycie nieruchomości jest wskazany, o tyle w przypadku innych czynności prawnych, do dokonania których wymagana jest zgoda wojewody, podmiot taki w chwili wydania zarządzenia nie musi być konkretnie wskazany. Ponieważ ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie wprowadza rozróżnienia zarządzeń wojewody na te dotyczące uprawnień bądź obowiązków konkretnych podmiotów oraz na te, które nie odnoszą się do konkretnego podmiotu, zatem nie jest możliwe wprowadzenie takiego podziału na potrzeby postępowania przed sądem administracyjnym. Z tego względu nie ma podstaw do zakwalifikowania zarządzenia wojewody wyrażającego zgodę na sprzedaż prawa własności nieruchomości do aktów prawnych bądź czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, iż wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny a zgoda wojewody wyrażana jest w stosunku do propozycji dokonania czynności cywilnoprawnych, dokonywanych przez Skarb Państwa jako podmiot praw majątkowych i uczestnika obrotu rynkowego.

Ponadto podniesiono, iż analizowana czynność - zgoda wojewody - nie ma charakteru publicznoprawnego i nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej także wówczas, gdy ma na celu doprowadzenie do wykonania istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji administracyjnych, a wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tym samym Sąd uznał, iż przedmiot skargi Spółdzielni Kółek Rolniczych w Z. Ś. nie mieści się w kompetencji sądów administracyjnych i dlatego też na podstawie art. 58 §1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie Spółdzielnia Kółek Rolniczych w Z. Ś. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu w przedmiocie nie zajęcia stanowiska w terminie przez organ, mimo jego upływu, w sprawie wykonania prawomocnych decyzji nabycia nieruchomości rolnych Skarbu Państwa przez SKR w Z. Ś.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 2 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż czynności organu są czynnościami z zakresu administracji publicznej, niebędącymi decyzjami, dotyczącymi uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesienie skargi było uzasadnione, zdaniem skarżącej, nie tylko z uwagi na niedotrzymanie przez organ terminu, ale również w przypadku odmowy czynności, mimo istnienia w tym względzie obowiązku. Dla skarżącej, literalne brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami nie przesądza, iż czynność z zakresu administracji publicznej obejmuje jedynie uprawnienia i obowiązki wynikające bezpośrednio z przepisów prawa, bowiem zgodnie z poglądem przedstawicieli doktryny uprawnienia i obowiązki wynikają z przepisów prawa zarówno wtedy, gdy wynikają bezpośrednio z aktu prawnego, jak i wtedy, gdy wynikają z decyzji wydanych na podstawie obowiązującego aktu prawnego. Zatem czynność organu ma wszystkie cechy określone w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż należy do zakresu administracji publicznej, dotyczy stwierdzenia albo uznania uprawienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, czyli decyzji prawomocnych wydanych na podstawie obowiązującego wówczas prawa. Powstrzymywanie się organu do zajęcia jednoznacznego stanowiska w przedmiocie wykonania wydanych decyzji, co do gruntów rolnych Skarbu Państwa będących we władaniu SKR w Z. Ś. jest sprawą administracyjną i podlega ona kontroli Sądu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując swoją argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, iż nie zasługuje na uwzględnienie.

Kasacja wniesiona w rozpoznawanej sprawie zawiera zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 8 w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. odrzucenie skargi na bezczynność organu (...). Taka konstrukcja wniesionej skargi kasacyjnej nie pozwala jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na jej uwzględnienie.

Niewątpliwie podstawę odrzucenia wniesionej do Sądu pierwszej instancji skargi Spółdzielni Kółek Rolniczych w Z. Ś. stanowił przepis art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego albowiem jak przyjęto skarga dotyczyła aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych tj. nie dotyczyła bezczynności o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca Spółdzielnia jednakże we wniesionej skardze kasacyjnej nie zakwestionowała przepisu art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a więc tej normy, który stanowił podstawę odrzucenie wniesionej skargi. Natomiast powołano w kasacji zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który wyłącznie stanowi katalog spraw, do rozpatrzenia których właściwe są sądy administracyjne. Zaś jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co trafnie wskazano również w odpowiedzi na skargę kasacyjną, przepis art. 3 powołanej ustawy procesowej w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez powiązania z innymi przepisami procesowymi ( porównaj wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008r. sygn. akt I FSK 277/07 niepublikowany ) a tak prawidłowego skonstruowanego zarzutu nie uczyniono we wniesionej kasacji Spółdzielni Kółek Rolniczych w Z. Ś.

Jednakże niezależnie od tak wadliwie wskazanej podstawy kasacyjnej wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarki nieruchomościami jest starosta, który dokonuje zarówno czynności cywilnoprawnych w odniesieniu do nieruchomości skarbowych (np. umowa sprzedaży, darowizny, zamiany itp.), jak i takich, w których musi uzyskać zgodę wojewody, o czym stanowi art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz występuje jako organ właściwy z zakresu administracji rządowej, wówczas gdy wydaje decyzje administracyjne w odniesieniu do tych nieruchomości (np. oddanie nieruchomości w trwały zarząd, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności) i wtedy zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Również z treści tego artykułu wynika ograniczenie do dokonywania niektórych czynności w stosunku do nieruchomości albo z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami albo z przepisów odrębnych. Przykładem takich ograniczeń mogą być sytuacje kiedy starosta jest zobowiązany do uzyskania zgody innego organu np. wojewody na dokonanie określonych czynności. Do takich czynności należy między innymi przypadek, kiedy wojewoda wyraża zgodę na zbycie nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa w drodze bezprzetargowej. To uprawnienie wojewody jak i inne w zakresie gospodarowania nieruchomościami wynikające z przepisów o gospodarce nieruchomościami wiąże się z treścią art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31 poz. 206 ), zgodnie z którym wojewoda jest reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

Według art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody. Taka forma wynika z przepisów ustrojowych dotyczących administracji rządowej lub samorządowej, a którą przewiduje również art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdzie wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową.

Skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia, bezczynność Wojewody Dolnośląskiego upatruje w tym, iż organ ten na wniosek właściwego Starosty nie wyraził, w trybie art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgody na zbycie nieruchomości na jej rzecz w odpowiednim miesięcznym terminie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd administracyjny rozpatruje skargi na bezczynności organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, według którego kognicja Sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygając sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, oraz 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Dopuszczalność zatem skargi na bezczynność wojewody, w wydaniu zarządzenia w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie w trybie bezprzetargowym nieruchomości z zasobu Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 11 ust. 2 i art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymaga uprzedniego rozważenia, czy zarządzenie to przy uwzględnieniu okoliczności tej sprawy mieści się w kategorii innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, objętych hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż oczywiste jest, że zarządzenie wojewody, nie ma charakteru aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 wskazywanej wyżej ustawy .

Przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do następujących konstatacji.

Po pierwsze, w przepisie tym mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Tak jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do określonych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, są kierowane przez organ administracji publicznej również do określonych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego.

Po drugie, z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata. Inaczej mówiąc musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli ich powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r., OPK 1/97 (ONSA z 1997 r., z. 4, poz. 149) trafnie zwrócono uwagę, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od ukształtowania stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie (odmowa przyznania), stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie (odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Podmiot, którego uprawnienia lub obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ma zapewnioną ochronę na drodze sądowej, ponieważ może zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Właśnie to, że istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku wynika z przepisów prawa, wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o uprawnienie lub obowiązek określonej osoby (podmiotu administrowanego), których źródłem jest obowiązujący powszechnie przepis prawny.

Prowadzi to do wniosku, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

W rozpoznawanej sprawie to Starosta Z. zwrócił się do Wojewody Dolnośląskiego o wyrażenie zgody na przeniesienie w trybie bezprzetargowym na rzecz Spółdzielni Kółek Rolniczych w Z. Ś. prawa własności nieruchomości, natomiast brak takiej zgody spowodował, iż to Spółdzielnia wniosła skargę na bezczynność Wojewody. Skarżąca Spółdzielnia zaś obowiązek wydania przez Wojewodę przedmiotowego zarządzenia wyrażającego Staroście Z. zgodę na sprzedaż na rzecz skarżącej określonych nieruchomości wywodzi z decyzji administracyjnych wyznaczających w/w do odpłatnego nabycia nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie w opisanych okolicznościach nie można uznać, że zarządzenie wojewody o którym mowa w art. 11 ust. 2 i art. 37 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrażenie zgody przez wojewodę na zbycie nieruchomości sporządzone w formie zarządzenia nie dotyczy uprawnień lub obowiązków Spółdzielni Kółek Rolniczych. Zarządzenie takie jest wydawane na wniosek starosty i to starosta jest podmiotem, do którego treść zarządzenia jest adresowana. Poza tym skarżący wywodzi swoje uprawnienie w tej sprawie nie z przepisu prawa tylko z jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej organu administracji publicznej.

Tym samym skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wydanie przedmiotowego zarządzenia przez wojewodę o zwolnieniu z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości nie jest czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to tym samym nie można było uznać za dopuszczalną skargę na bezczynność w opisanym zakresie w trybie art. 3 § 2 pkt. 8 cytowanej ustawy procesowej.

Dlatego też niezależnie od stanowiska przestawionego we wstępnej części tego uzasadnienia, również za nieusprawiedliwiony uznano zarzut kasacji niewłaściwego zastosowania art. 3 § 2 pkt. 8 w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zauważyć na koniec jedynie informacyjnie należy, iż przedmiotowe zarządzenie wojewody o zwolnieniu z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości nie jest aktem prawa miejscowego co również w świetle art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie ( Dz. U. Nr 31 poz. 206 ) nie pozwala na złożenie w trybie tej ustawy skargi na bezczynność wojewody.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) oddalił wniesioną skargę kasacyjną.