Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 876/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 3, art. 137, art. 140, art. 141
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości i rozliczeń z tym związanych oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935), uchylił decyzję Starosty [...] [...] z dnia [....] r. nr [...] w części dotyczącej punktu 2 oraz 3 i w tym zakresie orzekł o:

2. zobowiązaniu M.M. oraz B. K. do zwrotu na rzecz Gminy Miasto Ł. odszkodowania za wymienioną w pkt. 1 nieruchomość w wysokości 337 827 zł,

3. rozłożeniu kwoty 337 827 zł na 10 równych rat rocznych, to jest każda w łącznej wysokości 33 782,70 zł: dla M. M. 16 891,35 zł oraz dla B. K. 16 891,35 zł. Pierwsza rata płatna jest w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja podlegać będzie wykonaniu. Kolejne 9 rat należy uiszczać wraz z każdorazowo naliczonymi odsetkami w terminie odpowiadającym dacie pierwszej raty co do dnia i miesiąca, w kolejnych następujących po sobie 9 latach. W razie zwłoki lub opóźnienia w uiszczeniu należności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Roszczenia Gminy Ł. z tytułu zwrotu kwoty zwaloryzowanego odszkodowania podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu. W pozostałym zakresie -dotyczącym zwrotu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76, oznaczonej obecnie w ewidencji gruntów jako działka nr 58/8 o pow. 1,3540 ha na rzecz M. M. w 1/2 części i B. K. w 1/2 części - Wojewoda [...] utrzymał ww. decyzję organu I instancji w mocy.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 22 sierpnia 2006 r. do Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek Z. M. i B. K. o zwrot nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76. Wniosek o zwrot podtrzymał następnie spadkobierca Z. M. – M. M.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, orzekł o zwrocie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76, oznaczonej jako działka nr 58/8 na rzecz Z. M. i B. K. za zwrotem zwaloryzowanego odszkodowania. Jednocześnie odmówiono zwrotu działki nr 53/22, części działki nr 53/24, części działki nr 53/25, części działki nr 59/14, części działki nr 59/15, działki 65/15 i działki 58/7.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] [...] wyłączył do odrębnego postępowania wniosek B. K. i Z. M. o zwrot nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76, w części dotyczącej działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 58/8.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...] orzekł o zwrocie na rzecz B. K. i Z. M. działki nr 58/8 o pow. 1,3540 ha za zwrotem na rzecz Gminy Ł. kwoty zwaloryzowanego odszkodowania w wysokości 290.352,00 zł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...] odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 58/8. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] [...]. Wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1206/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...] orzekł o zwrocie nieruchomości oznaczonej numerem 58/8 za zwrotem zwaloryzowanego odszkodowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...] orzekł o zwrocie nieruchomości oznaczonej numerem 58/8 za zwrotem zwaloryzowanego odszkodowania. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] [...], na podstawie art. 136 i nast., art. 216 ust. 2 pkt. 3, art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako: "u.g.n.", oraz art. 104 k.p.a. orzekł o

1. o zwrocie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76, oznaczonej obecnie w ewidencji gruntów jako działka nr 58/8 o pow. 1,3540 ha na rzecz M. M. w 1/2 części i B. K. w 1/2 części. Zwrot nieruchomości polega na przywróceniu prawa własności powyższym osobom i następuje z dniem, w którym decyzja o zwrocie stanie się ostateczna. Nieruchomość podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu,

2. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 332 301 zł zobowiązał:

- M. M. w 1/2 części, tj. do zwrotu kwoty w wysokości 166 150,50 zł,

- B.K. w 1/2 części, tj. do zwrotu kwoty w wysokości 166 150,50 zł,

3. rozłożeniu należności określonej w punkcie 2 na 10 równych rat,

4. wpłaty powyższych kwot należy dokonywać na konto Urzędu Miasta Ł. Wydział Finansowy Oddział Dochodów ze Sprzedaży Lokali i Opłat,

5. decyzja stanowi podstawę do dokonania zmiany wpisu prawa własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż działka nr 58/8 odpowiada dawnej działce nr 58/1 "dowłaszczonej" na wniosek właściciela nieruchomości. Jak zostało wyjaśnione, na spornym gruncie znajduje się miejska podziemna infrastruktura techniczna w postaci sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz sieci gazowej oraz część ulicy drogi wewnętrznej. W trakcie przeprowadzonych oględzin organ ustalił, iż działka jest niezabudowana, niezagospodarowana, zachwaszczona, porośnięta licznymi samosiejkami.

Od ww. decyzji organu I instancji odwołanie złożył Prezydent Miasta Ł., podtrzymując zarzuty z odwołań od wcześniejszych decyzji Starosty [...] [...]. Jego zdaniem, nie powinna podlegać zwrotowi droga zlokalizowana na działce nr 58/8, która przewidziana została w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Treść całokształtu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza publiczny, a nie wewnętrzny, charakter drogi. Odwołujący się nie zgodził się również z rozłożeniem kwoty należnego odszkodowania na raty.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, uchylił ww. decyzję w części dotyczącej punktów 2 oraz 3 i w tym zakresie orzekł jak wskazano na wstępie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że aktem notarialnym - umową sprzedaży Rep. [...] z dnia [...] r. Skarb Państwa nabył na podstawie art. 8 i 53 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.) I. M. nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 76. W akcie notarialnym wskazano na powierzchnię 24 500 m2, w rzeczywistości powierzchnia przejętej nieruchomości wynosiła 24 326 m2, co potwierdzają załączone do materiału dowodowego archiwalne akta wywłaszczeniowe. Na mapie sytuacyjnej dla celów prawnych nr 4/1478a ww. grunt oznaczony został jako działki: nr 58/1 o pow. 13540 m2, nr 58/2 o pow. 10401 m2 i nr 58/3 o pow. 385 m2. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] r. sygn. akt [...] spadek po I. M. nabyli B. K. oraz Z. M. po ½ części każde z nich. Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] r. Rep. A nr [...] spadek po Z. M. nabył w całości M. M.

Następnie organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż tylko część nieruchomości nabytej aktem notarialnym z dnia [...] r., oznaczona numerem działki 58/2, niezbędna była dla realizacji inwestycji celu publicznego, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego. Działka nr 58/3 została przeznaczona pod budowę ulicy, zaś działka nr 58/1 została nabyta przez Skarb Państwa na wniosek byłej właścicielki nieruchomości, która wniosła "o wykupienie całego gospodarstwa rolnego z uwagi na brak dojazdu do pozostałej części nieruchomości". Niniejsze postępowanie dotyczy zwrotu działki oznaczonej numerem 58/8, która stanowi dawną działkę nr 58/1. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji potwierdza tożsamość obu działek.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/12, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1206/13, przesądzono o możliwości zwrotu działki wykupionej na wniosek właściciela, pomimo odmowy zwrotu pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości. W odniesieniu do powyższego organ II instancji dodał, że w chwili orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny weszło już w życie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, nie może więc ono stanowić podstawy do uchylenia się organu od zasady związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądowym.

Organ II instancji stwierdził, że na dowłaszczonej części nieruchomości wybudowana została infrastruktura techniczna w postaci sieci wodociągowej, sieci gazowej, kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej, jak również na części nieruchomości znajduje się wewnętrzna droga o nawierzchni asfaltowej. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wbrew twierdzeniu odwołującego się droga ta nie ma statusu drogi publicznej. Uznanie nieruchomości za drogę publiczną wymaga podjęcia stosownej uchwały, a wynika to z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) Niewystarczający jest zatem w tym względzie zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidujący przebieg na danej nieruchomości drogi gminnej. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma inny przedmiot regulacji niż uchwała w sprawie zaliczenia określonej drogi do kategorii dróg gminnych, której podstawę stanowi przepis art. 7 ust. 2 ww. ustawy. Zdaniem organu II instancji, bez podjęcia stosownej uchwały rady gminy nie można istniejącej na działce nr 58/8 drodze przypisać gminnego charakteru. Powyższe potwierdza również pismo Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z dnia [...] r. nr [...], w którym jednoznacznie wskazano, iż znajdująca się na działce nr 58/8 droga nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Organ II instancji wskazał również, że opisany wyżej sposób zagospodarowania nieruchomości objętej postępowaniem zwrotowym (podziemna infrastruktura techniczna oraz wybudowana droga wewnętrzna) istnieje od 2010 r. Pomimo istnienia ww. infrastruktury WSA w Łodzi wskazał, iż działka nr 58/8 nie została w żaden sposób zagospodarowana i taki stan trwa do chwili obecnej, budowa infrastruktury technicznej na przedmiotowej działce nie koliduje ze zwrotem na rzecz następców prawnych dawnego właściciela, może mieć jednak wpływ przy ustaleniu wysokości odszkodowania, które będą musieli oni zwrócić. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu odwoławczego nie można uznać, aby opisane wyżej zagospodarowanie spornej działki stało na przeszkodzie do jej zwrotu na rzecz spadkobierców byłej właścicielki.

Następnie organ II instancji wskazał, że za wywłaszczoną nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 76 o łącznej pow. 24 326 m2 zostało przyznane odszkodowanie w wysokości 13 812 973 zł. Zwracana nieruchomość ma powierzchnię 13 540 m2, a zatem kwota odszkodowania podlegająca waloryzacji, wyliczona proporcjonalnie do zwracanej części wywłaszczonego gruntu, wynosi 7 688 385,04 zł. Kwotę tę należało przemnożyć przez roczne/miesięczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych za lata 1989-2019, co na dzień wydania decyzji organu odwoławczego dało wynik 279 827 zł.

Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 22 listopada 2018r. został sporządzony na zlecenie organu I instancji operat szacunkowy przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego E. N. Przedmiotem wyceny jest część nieruchomości gruntowej położonej w Ł. przy ul. A 76, oznaczonej jako działka nr 58/8 o pow. 13 540 m2. W opinii wyliczona została wartość rynkowa ww. działki według stanu i przeznaczenia z dnia wywłaszczenia, wartość odtworzeniowa działki według stanu z dnia zwrotu bez uwzględnienia zmian w otoczeniu i przeznaczeniu nieruchomości oraz aktualna wartość odtworzeniowa.

Biegła ustaliła, iż na dzień wywłaszczenia na analizowanym terenie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego województwa miejskiego [...] na lata 1976-1990, stanowiący zarazem plan ogólny [...] zespołu miejskiego, przyjęty uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] r. zmieniony uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia zmian wprowadzonych do planu zagospodarowania przestrzennego województwa miejskiego[...]. Zgodnie z rysunkiem ilustrującym zmiany wprowadzone uchwałą z 1986 r. przedmiot wyceny leżał na terenach oznaczonych symbolem MW, tj. terenach mieszkaniowych wysokiej intensywności oraz w niedużej części na terenie przeznaczonym pod drogę. Badaniem objęto zatem rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych położonych w Ł., których uwarunkowania planistyczne wskazują na możliwość realizacji inwestycji w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Do określenia wartości gruntu zastosowano podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Rzeczoznawca majątkowy wyliczyła aktualną wartość odtworzeniową przedmiotu wyceny - 3 018 000 zł (wartość według stanu nieruchomości, w tym otoczenia i przeznaczenia, na dzień zwrotu), wartość rynkową według stanu z dnia wywłaszczenia – 2 840 000 zł oraz wartość odtworzeniową według stanu z dnia zwrotu - 2 898 000 zł (wartość według stanu nieruchomości na dzień zwrotu, z wyłączeniem zmian w otoczeniu i przeznaczeniu nieruchomości). Z operatu jednoznacznie wynika, iż nastąpiło zwiększenie wartości nieruchomości wskutek działań podjętych na niej po wywłaszczeniu. Kwota zwiększenia wartości nieruchomości wynosi 58 000 zł i wynika z wybudowania drogi na gruncie objętym żądaniem zwrotu oraz wybudowaniem sieci podziemnej infrastruktury technicznej. Zdaniem organu odwoławczego, o kwotę 58 000 zł należy zatem zwiększyć uzyskaną kwotę zwaloryzowanego odszkodowania podlegająca zwrotowi, co daje ostateczny wynik 337 827 zł (279 827 zł + 58 000 zł). Wojewoda uznał przy tym operat szacunkowy z dnia 22 listopada 2018 r. za rzetelny i kompletny, sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, mogący stanowić wiarygodny dowód w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że z uwagi na znaczną wysokość odszkodowania, które należy zwrócić na rzecz Gminy Ł., zasadnym jest uwzględnienie wniosku stron o rozłożenie powyższej należności na raty, stosownie do art. 141 ust. 1 u.g.n. (wnioski z dnia 3 lutego 2010 r. oraz wniosek zgłoszony na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r.). W ocenie organu odwoławczego, należało zatem zobowiązać M. M. oraz B. K. do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w dziesięciu równych ratach rocznych.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Gmina Miasto Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając:

- naruszenie art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że dopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie działki nr 58/8, położonej w Ł. przy ul. A 76, nabytej przez Skarb Państwa na wniosek byłej właścicielki na podstawie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która to działka nie nadawała się do dalszego racjonalnego zagospodarowania, w sytuacji w której odmówiono zwrotu pozostałych działek nabytych równocześnie przez Skarb Państwa na cele uzasadniające wywłaszczenia, a także na przyjęciu, że dopuszczalny jest zwrot działki nr 58/8, pomimo że na jej części znajduje się obecnie ogólnodostępna, asfaltowa droga oraz infrastruktura techniczna, tj. kanalizacja sanitarna, kanalizacja deszczowa, wodociąg i gazociąg,

- art. 137 k.p.a. poprzez jego błędne przyjęcie, na skutek nieuwzględnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, że przedmiotowa nieruchomość podlega zwrotowi, podczas gdy nieruchomość wywłaszczona na określony cel i nieruchomość wywłaszczona na żądanie właściciela należy traktować jako całość ściśle ze sobą powiązaną,

- art. 2a ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa nieruchomość w części zajęta i przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną, może podlegać zwrotowi,

- art. 141 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uwzględnienie wniosku o rozłożenie odszkodowania na 10 rat,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zwłaszcza niewystarczające rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11;

- art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady obiektywnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, i oparcie się wyłącznie na pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych własnej ocenie stanu sprawy bez uwzględnienia, że na części przedmiotowej nieruchomości znajduje się obecnie ogólnodostępna, asfaltowa droga oraz infrastruktura techniczna, tj. kanalizacja sanitarna, kanalizacja deszczowa, wodociąg i gazociąg,

- art. 80 k.p.a. przez dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu wyłącznie o własne rozumienie przesłanek niezbędności oraz pominięcie innych okoliczności faktycznych i prawnych wynikających z przepisów prawa i dokumentów zgromadzonych w postępowaniu dowodowym, a świadczących jednoznacznie o zrealizowaniu celu wywłaszczenia, jakim była budowa osiedla, a tym samym brak było podstaw do zwrotu przedmiotowej "dowłaszczonej" nieruchomości,

- art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające odniesienie się do dowodów przytoczonych w odwołaniu, w tym całkowite pominięcie okoliczności, że celem wywłaszczenia była budowa osiedla i niewskazanie logicznej przyczyny, dla której pominięto tę okoliczność przy ocenie istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1206/13, zapadł przy braku uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., P 38/11, który odniósł się do dotychczasowej wykładni przepisu art. 137 u.g.n. i orzekł, że przepis ten w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość- wywłaszczoną przez 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r. zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP.

Pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że inwestycja budowy osiedla mieszkaniowego, na działkach znajdujących się w dniu wywłaszczenia w granicach lokalizacji, realizowana była w latach 1999-2005, a wniosek spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości o jej zwrot został złożony w 2006 r., tj. po zrealizowaniu inwestycji.

Pełnomocnik strony skarżącej podkreśliła przy tym, że przedmiotowa działka stanowiąca grunt "dowłaszczony" na wniosek właściciela nieruchomości wywłaszczonej może stanowić przedmiot postępowania zwrotowego tylko w sytuacji, kiedy na gruncie wywłaszczonym nie zrealizowano wywłaszczenia. Postępowanie dotyczące działki nr 58/8 jest konsekwencją błędnego przyjęcia w decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] r., że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany z uwagi na przekroczenie terminów wskazanych w art. 137 ust. 1 u.g.n., natomiast zrealizowane cel tożsamy z celem wywłaszczenia. W kontekście ww. orzeczenia TK rozumowanie to należy, zdaniem pełnomocnik strony skarżącej, uznać za całkowicie błędne i nie może ono wywierać negatywnych skutków dla przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy w istocie na pozostałych gruntach doszło do realizacji celu wywłaszczenia, a na części przedmiotowej nieruchomości zlokalizowana jest ogólnodostępna, asfaltowa droga oraz infrastruktura techniczna, tj. kanalizacja sanitarna, kanalizacja deszczowa, wodociąg i gazociąg. W ocenie pełnomocnik strony skarżącej, nie powinna podlegać zwrotowi droga zlokalizowana na przedmiotowej działce. Ponadto pełnomocnik podniosła, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Natomiast przepis art. 8 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. W odniesieniu do drogi zlokalizowanej na działce nr 58/8 przewidziano w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta Ł. w rejonie alei B oraz ulic: C i A - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. - jej klasyfikacje jako drogi lokalnej z oznaczeniem 3KDL oraz w § 27 ust. 3 pkt 6 wskazano dokładnie jej parametry techniczne. W odniesieniu do powyższego pełnomocnik strony skarżącej, powołując się na stanowisko WSA w Białymstoku zawarte w wyroku z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 262/07, wskazała, że przewidziane w ustawie o drogach publicznych zaliczenie dróg do jednej z kategorii dróg publicznych, dotyczy zarówno dróg już wybudowanych, tj. już stanowiących budowle w rozumieniu prawa budowlanego, jak i dróg dopiero przewidzianych do urządzenia w planach zagospodarowania przestrzennego (bądź objętych decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego), o ile przewidziano dla nich parametry techniczne odpowiadające klasom właściwym dla danych kategorii dróg publicznych. W ocenie pełnomocnik, treść ww. planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie potwierdza publiczny, a nie wewnętrzny charakter drogi.

W dalszej części skargi pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego uwzględnił wniosek strony i dlaczego wypłata ustalonego odszkodowania rozłożona została na 10 lat. Poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że za rozłożeniem należności na raty przemawia znaczna wysokość odszkodowania. Organ nie uwzględnił w ogóle okoliczności, że przedmiotowa decyzja powoduje utratę prawa własności przez skarżącą i oczekiwanie przez 10 lat na zwrot odszkodowania przy jednoczesnej utracie całej nieruchomości narusza interes Miasta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylająca decyzję Starosty [...] [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej punktu 2 oraz 3 i w tym zakresie orzekająca o zobowiązaniu M.M. oraz B. K. do zwrotu na rzecz Gminy Miasto [...] odszkodowania za wymienioną w pkt. 1 tej decyzji nieruchomość w wysokości 337 827 zł (pkt 2 decyzji) i o rozłożeniu tej kwoty na 10 równych rat rocznych w sposób szczegółowo wskazany na stronie 2 decyzji (pkt 3 decyzji) oraz o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie dotyczącym zwrotu opisanej na wstępie nieruchomości.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/12, od którego NSA oddalił skargę kasacyjną w drodze wyroku z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1206/13.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem regulacja zawarta w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wyjaśnić przy tym należy, że ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Z tych względów przyjąć zatem należy, że "związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego oceną prawną" w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku" (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 985/16, LEX nr 2493461). W analizowanym kontekście na gruncie niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje powoływana przez skarżącą okoliczność wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. Wskazany wyrok NSA zapadł bowiem po wejściu w życie wyroku Trubunału. Powołana przez stronę skarżącą okoliczność nie może być zatem rozpartywana w kategoriach podstawy do odstąpienia organów, a także Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, od zasady związania oceną prawną zawartą w prawomocnym orzeczeniu sądowym.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej przez Gminę Miasto Ł. decyzji z perspektywy realizacji powyższego obowiązku Sądu rozpoznającego sprawę, w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a., należy przede wszystkim wskazać, iż w powołanym wyroku z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że faktem jest, iż w orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, zgodnie z którym wyłączone jest stosowanie art. 136 ust. 3 u.g.n. do zwrotu części nieruchomości wywłaszczonej na wniosek byłego właściciela, jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki zwrotu także innej części nieruchomości wywłaszczonej na cel wskazany w decyzji wywłaszczeniowej. Nieruchomość wywłaszczoną w części na określony cel, a w części na żądanie właściciela należy traktować jako całość ściśle ze sobą powiązaną. Dlatego też żądnie zwrotu jedynie części tej nieruchomości, która została nabyta przez Skarb Państwa na wniosek byłego właściciela, nie może być uwzględnione, jeżeli w stosunku do nieruchomości wywłaszczonej na określony cel zachodzą negatywne przesłanki zwrotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 430/10 – Lex nr 952036). Jakkolwiek powyższe stanowisko, jak podkreślił WSA w Łodzi - zostało wypracowane na gruncie unormowania art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, niemniej jednak ma ono zastosowanie do analogicznej sytuacji unormowanej w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Jednocześnie WSA podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organom obu instancji umknął bez wątpienia fakt, że Z. M. i B. K. wnioskiem o zwrot objęli całą nieruchomość przy ul. A 76. Żądanie zwrotu nie ograniczało się zatem wyłącznie do tej części nieruchomości, która została nabyta na wniosek byłej właścicielki w trybie art. 50 ust. 4 ustawy z 1958 r., co mogło błędnie sugerować wydzielenie przez Starostę do odrębnego postępowania kwestii zwrotu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 76 w części dotyczącej działki nr ewid. 58/8 (dawnej działki nr 58/1). Zdaniem Sądu, organ nie dostrzegł również, że w przypadku dawnych działek nr 58/2 i 58/3, o czym była już wyżej mowa, cel wywłaszczenia, co nie budzi żadnych wątpliwości, nie został zrealizowany w terminach określonych w art. 137 ust. 1, a zasadniczą przyczyną odmowy ich zwrotu było niedające się usunąć trwałe zagospodarowanie. Zaistniała zatem podstawa prawna do zwrotu nieruchomości i tylko z uwagi na inną, niezwiązaną z celem wywłaszczenia okoliczność, zwrot ten nie nastąpił. Biorąc pod uwagę ten stan rzeczy WSA stwierdził, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż przepis art. 136 ust. 3 nie ma w tej sprawie zastosowania, skoro działka nr 58/8 nie została w żaden sposób zagospodarowana (i taki stan trwa do chwili obecnej), bowiem już w momencie jej nabycia przez Skarb Państwa wiadome było, że jest ona "zbędna". Na marginesie Sąd podniósł, że budowa infrastruktury technicznej na przedmiotowej działce (w szczególności sieci wodociągowej i gazowej ) z natury rzeczy nie koliduje ze zwrotem nieruchomości na rzecz następców prawnych dawnego właściciela, może mieć jednak wpływ przy ustaleniu wysokości odszkodowania, które będą musieli oni zwrócić. Biorąc pod uwagę powyższe w konkluzji WSA uznał, że odmowa zwrotu działki nr 58/8 (poprzednio działki nr 58/1) narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy dyspozycję art. 136 ust. 3 u.g.n., ale także podważa konstytucyjnie chronione prawo własności i zasady demokratycznego państwa prawnego. Nie do przyjęcia w "państwie prawa" jest wszak sytuacja, w której w przypadku zaistnienia ustawowej przesłanki do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości z uwagi na niezrealizowanie w ustawowym terminie celu wywłaszczenia, odmawia się zwrotu jej części tylko z tego powodu, że była ona "zbędna" dla realizacji celu wywłaszczenia już w dacie jej nabycia przez Skarb Państwa.

Wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1206/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Miasta Ł. od powyższego wyroku WSA w Łodzi, w uzasadnieniu w pełni akceptując powyższy pogląd WSA, iż budowa infrastruktury technicznej z natury rzeczy nie koliduje ze zwrotem nieruchomości na rzecz następców prawnych dawnego właściciela. NSA podkreślił przy tym, że w orzecznictwie i w doktrynie prezentowane jest stanowisko, iż art. 136 ust. 3 u.g.n. nie stosuje się do zwrotu części nieruchomości wywłaszczonej w trybie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na wniosek właściciela, jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki zwrotu także pozostałej części nieruchomości wywłaszczonej na cel wskazany w decyzji wywłaszczeniowej, bowiem nieruchomość wywłaszczoną na określony cel i nieruchomość wywłaszczoną na żądanie właściciela należy traktować jako całość ściśle ze sobą powiązaną. Zasada zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli nieruchomość ta nie została użyta na cel publiczny, który był przesłanką jej wywłaszczenia, ma rangę konstytucyjną jako konsekwencja art. 21 ust.2 Konstytucji, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 24 października 2001 r., sygn. akt SK 22/01, oraz w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05. NSA stwierdził też, że realizacja tej zasady wyraża się w tym, iż w razie zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji wywłaszczeniowej, właściwy organ jest zobowiązany zawiadomić o tym poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców, którym przysługuje roszczenie o zwrot nieruchomości. Naruszenie tego obowiązku przez organ, a to właśnie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie może prowadzić do podważenia konstytucyjnego prawa żądania zwrotu nieruchomości i uzasadniać przerzucenia skutków tego naruszenia na poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych.

W tym kontekście – zdaniem NSA - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo wskazał na podstawie materiału dowodowego, że skoro na dawnych działkach nr 58/2 i 58/3 nie zrealizowano celu wywłaszczenia, a Gmina Ł. od 1999r. zaczęła planować inną inwestycję, niż wskazana w decyzji wywłaszczeniowej, to w tej sytuacji uznać należy, że zaistniały przesłanki zwrotu. Organ z naruszeniem prawa nie powiadomił zainteresowanych o możliwości zwrotu nieruchomości i rozpoczął realizację innej inwestycji, która ze względu na trwałość naniesień pozbawiła byłych właścicieli szansy na zwrot wywłaszczonych działek 58/2 i 58/3. Niemożność zwrotu wywłaszczonych działek nie może pozbawić następców prawnych byłych właścicieli żądania zwrotu nieruchomości wykupionej w trybie art.50 ust.4 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, bo jak wyżej wskazano, nieruchomość wywłaszczona w części na określony cel, a w części na żądanie właściciela, należy traktować jako całość ściśle z sobą powiązaną. Skoro zaistniały przesłanki do zwrotu działek wywłaszczonych, to tym samym powstała możliwość zwrotu działki wykupionej na wniosek właściciela.

Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że -wbrew wywodom skargi wniesionej przez Gminę Miasto Ł. - organy trafnie przyjęły, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do zwrotu przedmiotowej nieruchomości, jako nieruchomości "dowłaszczonej". Niewatpliwie kwestie te zostały stwierdzone przez Sąd w sposób jedoznacznie wiążący, co wynika wprost z przywołanej oceny prawnej WSA w Łodzi, zawartej w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1052/12, znadującej potwierdzenie ww. wyroku NSA, która wiąże także skład orzekający w niniejszej sprawie.

W szczególności uwagi dotyczące wiążącej roli oceny zawartej w powołanym wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 lutego 2013 r. należy odnieść do kwestii braku przeszkód do zwrotu przedmiotowej działaki "dowłaszczonej" w postaci sposobu zagospodarowania tej nieruchomości. Z prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika jednoznacznie, iż na działce oznaczonej obecnie numerem 58/8 wybudowana została infrastruktura techniczna w postaci sieci wodociągowej, sieci gazowej, kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej, jak również na części nieruchomości znajduje się wewnętrzna droga o nawierzchni asfaltowej. Trafnie przy tym wskazał Wojewoda, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, droga ta nie ma statusu drogi publicznej. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że uznanie nieruchomości za drogę publiczną wymaga podjęcia stosownej uchwały. Z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) wynika bowiem, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Niewystarczający jest zatem w tym względzie zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidujący przebieg na danej nieruchomości drogi gminnej. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma inny przedmiot regulacji niż uchwała w sprawie zaliczenia określonej drogi do kategorii dróg gminnych, której podstawę stanowi przepis art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Bez podjęcia stosownej uchwały rady gminy nie można istniejącej na działce nr 58/8 drodze przypisać gminnego charakteru. Stanowisko to, jak trafnie podkreślił Wojewoda, znajduje potwierdzenie w piśmie Zarządu Dróg i Transportu w Ł. z dnia 15 marca 2019 r., w którym jednoznacznie wskazano, iż znajdująca się na działce nr 58/8 droga nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowa kwestia, w ocenie Sądu, nie budzi aktualnie najmniejszych wątpliwości, zasadnie zatem Wojewoda przyjął, że zachodzi możliwość zwrotu tej działki. Ponadto w rozważanym aspekcie nie mogła odnieść oczekiwanego przez pełnomocnik skarżącej skutku podniesiona w skardze okoliczność będąca przedmiotem rozważań w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 kwietnia 2008 r. II SA/Bk 262/07, do której odwołał się pełnomocnik skarżącej na poparcie swoich twierdzeń, iż nieruchomość przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną nie może być przedmiotem zwrotu. Powyższy wyrok dotyczył odmiennego od przedmiotowego stanu faktycznego sprawy, a mianowicie dotyczył uchwały w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych. Zaprezentowane w tym orzeczeniu stanowisko dotyczyło zatem legalności uchwały w sprawie zaliczenie drogi do odpowiedniej kategorii.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, Wojewoda dokonał prawidłowej oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, przyjmując, że jest on rzetelny i kompletny, sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a co za tym idzie może on stanowić wiarygodny dowód w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Zgodzić się bowiem należy z organem, że biegła w zgodzie z wymogami § 55 i § 56 rozporządzenia RM z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.) umieściła w operacie wszystkie informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości. Operat szacunkowy zawiera dane niezbędne do tego, ażeby ocenić jego rzetelność i adekwatność do okoliczności sprawy.

Ponadto w ocenie Sądu, Wojewoda prawidłowo przyjął, iż konieczne jest zwaloryzowanie kwoty odszkodowania, wyliczonej w sposób określony sentencji decyzji. Prawidłowo również ze względu na znaczną wysokość uzyskanej kwoty, przychylając się do wniosku stron, rozłożył spłatę należności na raty roczne, określone w sentencji decyzji, płatne przez dziesięć lat. Jako bezzasadny ocenić należy zatem zarzut skargi, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego uwzględnił wniosek strony i dlaczego wypłata ustalonego odszkodowania rozłożona została na 10 lat, a poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że za rozłożeniem należności na raty przemawia znaczna wysokość odszkodowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że "przepis art. 141 u.g.n. przewiduje, że należności, o których mowa w art. 140 (zwrot odszkodowania), mogą być, na wniosek poprzedniego właściciela albo jego spadkobiercy, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Przepis ten nie wprowadza zaś obowiązku wyrażenia zgody przez podmiot, na rzecz którego zwracane są należności. Wymagane jest jedynie złożenie wniosku przez zobowiązanego do zwrotu - poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy" (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 71/18 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd ten pogląd w pełni podziela.

Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie ustalenia organu odwoławczego znajdują potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym sprawy, a zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. i niewątpliwie wydana została stosownie do wymogów określonych w art. 153 p.p.s.a.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

A.B.