Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 312/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S.-T. Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S.-T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1705/10 w sprawie ze skargi S.-T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

S. – T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1705/10 zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., którą nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000,00 złotych.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że jej sytuacja finansowa aktualnie jest bardzo trudna. Spółka od kilku miesięcy wykazuje w bilansie stratę i wstrzymano regulowanie bieżących płatności, co wynika z załączonych dokumentów finansowych. Spółka zainwestowała w ponad 130 samochodów będących w leasingu, zatrudniła dodatkowo 200 osób, płaciła podatki i wywiązywała się ze swoich obowiązków pracowniczych. Jednorazowa egzekucja kar pieniężnych na kwotę prawie 400.000,00 złotych spowodowała drastyczne pogorszenie sytuacji finansowej Spółki, która utraciła płynność finansową i spowodowała konieczność podjęcia działań restrukturyzacyjnych w tym decyzji o wypowiedzeniu umów o pracę. Wstępny bilans za miesiąc lipiec 2010 r. wskazuje, że należności z tytułu podstawowej działalności firmy wynoszą ok. 2.552.779,86 złotych zaś zobowiązania z zakresu podstawowej działalności firmy wynoszą ok. 3. 516. 345,38 złotych. Skarżąca wyjaśniła, że rozpoczęła proces restrukturyzacji i likwidacji okazjonalnych przewozów funkcjonujących w liczbie 130 samochodów. Efektem likwidacji tej części działalności jest zaprzestanie generowania przychodów przez te samochody. Spółka zaznaczyła, że samochody nieprzejęte przez taksówkarzy zostaną odstawione do leasingu, co wygeneruje dodatkową stratę w wysokości ok. 30.000,00 złotych. Na dzień 10 sierpnia 2010 r. suma niezapłaconych do leasingu należności wynosiła 960.000,00 złotych a pozostałe wymagalności kształtowały się na poziomie 342. 000,00 złotych. W tych okolicznościach wyegzekwowanie kary pieniężnej spowoduje, w ocenie Skarżącej, konieczność ogłoszenia postępowania upadłościowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.

Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej spółki i brak możliwości regulowania jej bieżących zobowiązań. Jak wynika bowiem z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat skarżąca na koniec lipca 2010 r. uzyskała przychód w wysokości 16.754.897,19 zł. Natomiast dane uzupełniające do bilansu sporządzone na dzień 30 czerwca 2010 r. wskazują na posiadanie przez skarżącą aktywów trwałych o wartości 4.549.676,73 zł. Zatem sytuacja finansowa skarżącej nie wskazuje na możliwość utraty przez nią płynności finansowej. Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz ww. dokumentów wynika bowiem, że spółka wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową.

Za załączonych do wniosku dokumentów nie wynika aby egzekwowanie należności pieniężnych w postaci orzeczonych kar pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dokonanej oceny nie zmienia ujemny bilans, strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.

Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącą nałożonej kary miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.