Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 628/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 1 i 2  art. 36 ust. 1 i 2  art. 25  ust. 1  art. 38
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c  art. 132  art. 200  art. 205  par. 2  art. 209
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi A. I. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji [...] października 2013 r. nr [...], 2. zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej A. I. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w S. wnioskiem personalnym z dnia [...] września 2013 r. wystąpił o mianowanie skarżącej [...] A. I. – funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w S. pełniącej służbę na stanowisku referenta Zespołu [...], na "równorzędne stanowisko służbowe" referenta Zespołu [...] w kierowanej przez niego Komendzie Miejskiej w S. i uzasadnił to dużą liczbą wakatów w wydziale oraz tym, że wymieniona na stałe zamieszkuje w S., co gwarantuje dostępność policjanta przy planowaniu służby i organizowaniu działań.

Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. [...] A. I. została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. oraz o przysługujących jej prawach strony, po czym w piśmie z dnia [...] października 2013 r. nie wyraziła zgody na przeniesienie i podała to, że obecnie jest tymczasowo zameldowana w S., tam również mieszka i w najbliższym czasie planuje założyć rodzinę. Stwierdziła ponadto, że nieznane są jej rzeczywiste powody przeniesienia, gdyż pismo o wszczęciu postępowania administracyjnego i prawach strony zostało przesłane na faktyczny jej adres zamieszkania w S., więc organowi znane jest jej obecne miejsce zamieszkania.

[...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), z dniem [...] listopada 2013 r. zwolnił [...] A. I. z zajmowanego stanowiska referenta Zespołu [...] i z dniem [...] grudnia 2013 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – wskazał na brzmienie przepisów zawartych w podstawie rozstrzygnięcia i stwierdził, że skarżąca zgodnie z wnioskiem Komendanta Miejskiego Policji w S. została przewidziana do mianowania na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu [...] w KMP w S. Zgodnie z informacjami posiadanymi przez Komendę Wojewódzką Policji w B., na dzień [...] października 2013 r. w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji w S. wakowało 7 stanowisk i przy stanie 66 etatów w wymienionej komórce organizacyjnej stanowi to duże osłabienie, a także stwarza problemy przy planowaniu służby i organizowaniu działań. W takiej sytuacji niezwykle istotne jest uzupełnienie stanu etatowego jednostki w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań. Przeniesienie skarżącej jest tym bardziej słuszne, że Komendant Powiatowy Policji w S. nie wniósł uwag do wniosku personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S., a zatem wyraził zgodę na jej przeniesienie. Nie ma więc konfliktu interesów kierowników jednostek organizacyjnych Policji w niniejszej kwestii. Odnosząc się natomiast do miejsca zamieszkania skarżącej stwierdzono, iż wymieniona od dnia przyjęcia do służby w Policji ([...] maj 2008 r.) wskazywała adres zamieszkania w S. i co więcej, do tej jednostki organizacyjnej Policji chciała być przyjęta, jednak z uwagi na zaistniałą sytuację kadrową w tamtym czasie wyraziła zgodę na pełnienie służby w Komendzie Powiatowej Policji w S. Podkreślono, że wymieniona funkcjonariusz dokonała zgłoszenia pobytu czasowego pod adresem w S. dopiero w momencie podjęcia inicjatywy przez Komendanta Miejskiego Policji w S. w kierunku jej przeniesienia do pełnienia służby w podległej mu jednostce. Wniosek personalny sporządzony został bowiem w dniu [...] września 2013 r. a zgłoszenie w Urzędzie Miasta S. nastąpiło [...] września 2013 r. i adres pobytu stałego A. I. pozostaje zaś nadal na terenie S. Ponadto z S. do S. jest niecałe [...] km, więc nie powinno to mieć dużego wpływu na dyspozycyjność funkcjonariusza. Odnosząc się do zarzutu, że organom znana jest informacja o faktycznym miejscu zamieszkania policjantki ponieważ pismo dotyczące wszczęcia postępowania oraz informujące o prawach, strony wysłane zostało na adres w S. stwierdzono, iż w aktach osobowych wymienionej znajduje się raport informujący o tym, iż zmieniła miejsce pobytu, który wpłynął do Komendy Powiatowej Policji w S. w dniu [...] września 2013 r., lecz – co już było podkreślane – wymieniona dokonała zameldowania na pobyt czasowy już po wszczęciu postępowania administracyjnego. Takie postępowanie tj. zgłoszenie pobytu czasowego w S. w tej dacie może sugerować, że jest to argument strony przeciw przeniesieniu. W dalszej części wskazano, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. To właściwy przełożony funkcjonariusza jest kreatorem aktu mianowania, uprawnionym do kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych, z czego każdy musi sobie zdawać sprawę przystępując dobrowolnie do jej pełnienia. Innymi słowy mówiąc, służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i w związku z powyższym to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej. Podkreślić należy, że właściwy komendant Policji ma prawo kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację .ustawowych zadań. Stąd też posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych. To przełożony ocenia potrzeby organizacyjne danych jednostek, w tym także ich potrzeby personalne. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb rodzinnych policjanta. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 ustawy służbę w Policji może pełnić obywatel polski posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2013 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i wydanie rozkazu co do istoty sprawy poprzez uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...] października 2013 r., a ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. zarzucając mu naruszenie:

– art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy przeniesienia do Komendy Miejskiej Policji w S.,

– art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w decyzji w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił argumentacji przez nią wskazanych, a mających znaczenie dla jej pozostania i dalszej służby w KPP w S.;

– art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przekonującego uzasadnienia decyzji podjętej w stosunku do niej, co czyni tę decyzję dowolną i arbitralną, poddając w wątpliwość twierdzenie organu, jakoby decyzja pozostawała w zgodzie z interesem służby;

– art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania i charakteryzujących się znacznymi odrębnościami związanymi z kwalifikacją funkcjonariuszy, ale o tej samej wartości uposażenia, są stanowiskami równorzędnymi, a nadto poprzez wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta w innym celu niż generowany potrzebą służby i niezgodny ze słusznym interesem strony.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia oraz przeniesienia i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] stycznia 2014 r. oraz datę przeniesienia na dzień [...] stycznia 2014 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny i przytaczając argumentację organu pierwszej instancji – podał, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od dotychczasowego zakresu zadań funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych, czy też od jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ponadto żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego przed podjęciem decyzji o przeniesieniu służbowym do zapoznawania policjanta z prowadzoną polityką kadrową, w tym z zasadami typowania policjantów do przeniesienia służbowego. Zaznaczono, że decyzja o przeniesieniu skarżącej stanowi realizację wniosku Komendanta Miejskiego Policji w S. oraz uzasadniona jest przede wszystkim potrzebami służby. Wskazano, że przeniesienie wymienionej do Komendy Miejskiej Policji w S. będzie stanowiło niewątpliwe wzmocnienie tej jednostki, zwłaszcza z uwagi na występującą w planowanym nowym miejscu pełnienia służby wymienionego policjanta sytuację kadrową oraz stwierdzono, że wymieniona wcześniej zajmowała stanowiska w pionie prewencji, w tym w Zespole [...], a zatem zna specyfikę tej pracy oraz posiada doświadczenie w jej wykonywaniu. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w B. wydając zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i interes strony. Zauważono, że [...] A. I. zapewniono w nowym miejscu pełnienia służby stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, tj. stanowisko identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że warunki pełnienia służby policjanta nie ulegną pogorszeniu. W dalszej części wskazano, że nawet jeśli przeniesienie łączyłoby się z pewnymi komplikacjami dla skarżącej, w tym związanymi z innym niż dotychczas zakresem zadań i obowiązków służbowych bądź koniecznością dojazdów, to nie może być to równoważone z potrzebami służby. Decyzja o przeniesieniu stanowi zatem wypadkową indywidualnego interesu strony oraz dobra służby. Komendant Wojewódzki Policji w B. uznając konieczność wzmocnienia struktur organizacyjnych zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w Komendzie Miejskiej Policji w S. Wskazano, że brak płynności w realizacji zadań danej komórki lub jednostki, dostrzeżony przez przełożonego, nie tylko uprawnia, lecz wręcz obliguje do dokonania takiego rodzaju zmian – w tym w zakresie gospodarowania zasobami ludzkimi – które umożliwią sprawne funkcjonowanie tejże jednostki. Odnośnie kwestii miejsca zamieszkania [...] A. I. i konieczności dojazdów do nowego miejsca pełnienia służby wskazano, że od 2009 r. otrzymywała ona należność z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do służby z S. (gdzie była zameldowana) do S. (tj. miejsca służby), wyjąwszy okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Trudno w tej sytuacji konieczność dojazdów uznać za nadzwyczaj uciążliwą i pogarszającą sytuację wymienionej. Każdy policjant winien też pamiętać, że ze swej istoty służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania poleceniom przełożonego, a także wymaga umiejętności szybkiej adaptacji do nowych warunków, w których przyjdzie policjantowi realizować ustawowe zadania Policji. Dlatego też służba w Policji może dawać poczucie stabilizacji, rozumianej jako większa niż przeciętna gwarancja zatrudnienia, ale z całą pewnością stabilizacja ta nie może być kojarzona z pełnieniem służby w jednej, określonej jednostce lub komórce organizacyjnej, czy na danym stanowisku. Z kolei w odniesieniu do wyrażonego w odwołaniu przekonania, iż zaskarżona decyzja stanowi konsekwencję faktu uprzedniego prowadzenia przeciwko stronie bezpodstawnego postępowania karnego i dyscyplinarnego zauważono, że okoliczność ta nie znalazła swojego odzwierciedlenia w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia, a po drugie analiza dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta, a związanych z prowadzonym postępowaniem karnym, nie prowadzi w żaden sposób do wniosku o wadliwości zaskarżonego rozkazu personalnego. Niecelowe jest też przeprowadzenie dowodu polegającego na zwróceniu się do Komendy Miejskiej Policji w S. o udzielenie informacji czy w okresie minionego roku policjanci z innych jednostek organizacyjnych Policji składali wnioski o przeniesienie do tejże komendy i jak zostały one rozpatrzone, bowiem pomijając nawet kwestię indywidualizacji decyzji administracyjnych wskazano, że każda procedura przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce Policji stanowi odrębny przypadek, który musi być rozważany w kontekście potrzeb konkretnej jednostki oraz sytuacji danego policjanta.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca A. I. wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

– art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 178 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 78 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji godzącej w uprawnienia rodzicielskie,

– art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, polegająca na przyjęciu, że stanowiska w różnych jednostkach Policji, w różnych zespołach wypełniających odmienne zadania i charakteryzujących się znacznymi odrębnościami związanymi z kwalifikacją funkcjonariuszy, ale o tej samej wartości uposażenia są stanowiskami równorzędnymi; a nadto poprzez wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta w innym celu, niż generowany potrzebą służby, niezgodnie ze słusznym interesem strony.

II. przepisów prawa procesowego, tj.:

– art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy przeniesienia do Komendy Miejskiej Policji w S.,

– art. 10 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie i nieuwzględnienia wnioskowanego przez nią dowodu zgłoszonego w odwołaniu z dnia [...] listopada 2013 r., którego przedmiotem była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy,

– art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przekonującego uzasadnienia decyzji, co czyni ją dowolną i arbitralną, poddając w wątpliwość twierdzenie organu, jakoby decyzja ta pozostawała w zgodzie z interesem służby i słusznym interesem strony,

– art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w decyzji w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił okoliczności przez nią wskazanych, a mających znaczenie dla jej pozostania i dalszej służby w KPP w S.,

– art. 155 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Komendanta wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...], gdy okoliczności sprawy przemawiały za uchyleniem go w całości, albowiem przemawiał za tym zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony.

W uzasadnieniu podała, że aktualnie jest w 11 tygodniu ciąży i jest chroniona w szczególny sposób zarówno przez przepisy ustawy o Policji, jak i stosowne regulacje Kodeksu Pracy. W dalszej części podniosła, że decyzja o mianowaniu, jak również przeniesieniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe ma charakter decyzji uznaniowych, jednakże jego ramy wyznacza art. 7 k.p.a. Oznacza to, że decyzje uznaniowe nie umożliwiają właściwym organom na kierowanie się w trakcie ich podejmowania jedynie kryteriami potrzeb służby Policji, jej interesem i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania zadań Policji. Również istotny jest interes strony, na którą decyzja taka wywiera skutek bezpośredni. Podstawowym celem jest ochrona jej zdrowia, jako kobiety w ciąży, a jednocześnie wykonywanie obowiązków, do których została przeszkolona, w ramach struktur Policji. Z uwagi na powyższe również w interesie przełożonych powinno być zapewnienie jej stosownej ochrony, co możliwe będzie jedynie w sytuacji, w której zezwoli się na zajmowanie dotychczasowego stanowiska służbowego. Podnoszony przez organy Policji argument, zgodnie z którym powodem przeniesienia jest jej poprzednie miejsce zamieszkania oraz konieczność organizacji działań i planowania służby w KMP w S., którą gwarantuje dostępność funkcjonariusza, nie znajduje w chwili obecnej uzasadnienia, bowiem aktualnie jest zameldowana na pobyt stały w S., na co załączono stosowne zaświadczenie i to w tym mieście znajduje się jej ośrodek życiowy. Nie ma znaczenia również stwierdzenie, iż w 2008 r. wyrażała wolę przyjęcia do służby do KMP w S., bo od tamtej pory minęło już ponad 5 lat, w czasie których zmieniła się jej sytuacja życiowa, bowiem tutaj zamieszkuje jej partner życiowy. Niewyobrażalne jest zatem podjęcie takiej decyzji, zgodnie z którą wbrew obowiązującym przepisom oczekująca dziecka, miałaby dojeżdżać do S. oddalonych od S. około [...] km i to tym bardziej, że trwają tam roboty drogowe. Stanowiłoby to zagrożenie dla jej zdrowia oraz narażałyby na rozluźnienie więzi osobistych z partnerem życiowym, do czego zwykle przyczynia się fakt przebywania w różnych miejscowościach. Ponadto, jako matka karmiąca dziecko, w niedalekiej przyszłości nabędzie również prawo do dwóch półgodzinnych przerw w pracy wliczanych do czasu pracy zgodnie z art. 187 § 1 Kodeksu pracy i uprawnienie to pozostałoby jedynie czystą deklaracją kodeksową, w sytuacji gdy zmuszona byłaby do codziennych dojazdów do miejsca zamieszkania. Niezrozumiała wydaje się również odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez dowodu, który miał na celu weryfikację składanych przez funkcjonariuszy Policji wniosków o przeniesienie do Komendy Miejskiej Policji w S. Z pozyskanych informacji wiadomo jest bowiem, że jedna z osób dojeżdżających w okresie ostatnich trzech lat z S. do S. aż trzykrotnie składała raport o przeniesienie do KMP S., lecz co wydawać powinno się co najmniej zaskakujące dla omawianej sprawy, jak dotąd nie wyrażono na to przeniesienie zgody. W tych okolicznościach nieuwzględnienie dowodu stanowi działanie wbrew art. 78. § 1 k.p.a. Błędne jest również twierdzenie Komendanta Głównego Policji, że ustawodawca nie uzależnił przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej od dotychczasowego zakresu zadań funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych, bowiem zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Niezależnie od powyższego lakoniczna forma uzasadnienia rozkazu nie uwzględnia faktu, iż służba w Wydziale [...] wymaga specjalistycznej wiedzy i w tym zakresie szkoliła się wielokrotnie. Wątpliwy jest zatem sens przenoszenia wyszkolonego pracownika do wydziału, w którym nie będzie on mógł wykorzystać nabytej wiedzy i umiejętności. Dla prowadzenia postępowań przygotowawczych niezbędne są bowiem odpowiednie kwalifikacje, których z kolei nie wymaga się od funkcjonariuszy Policji odbywających służbę w zespołach [...]. Ponadto z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu powinno jednoznacznie wynikać, że faktycznie dokonano przeniesienia na równorzędne stanowisko i celowość takiego przeniesienia. Tymczasem z uzasadnienia rozkazów personalnych organów Policji wynika, że podstawą owej równorzędności było tożsame uposażenie gwarantowane funkcjonariuszowi na obydwu stanowiskach, co jednak nie świadczy o równorzędności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że nie posiadał on wiedzy o ciąży skarżącej.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2014 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty ze skargi podkreślając kwestie ochrony praw przysługującym kobietom w ciąży i uprawnieniom związanym z rodzicielstwem dodając, że w piśmie z dnia [...] października 2013 r. oraz w odwołaniu sygnalizowała chęć założenia rodziny

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) stanowiącego materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

Skoro powyższy przepis posługuje się sformułowaniem "może być przeniesiony...", to po pierwsze wskazuje on na charakter uznaniowy decyzji podejmowanej w tym trybie, przy czym pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony wydając stosowny rozkaz personalny, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też musi on m. in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również jest on zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami (art. 107 § 3 k.p.a.).

Po drugie zaś zauważyć należy, że skoro przepis art. 38 ustawy o Policji przewiduje przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wskazując na określone w nim przesłanki, to przeniesienie w trybie art. 36 oznacza przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe. Ponieważ ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", to obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności obydwu stanowisk spoczywał na organie. W orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, że fakt, iż w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe nie uległo zmianie dotychczasowe uposażenie, nie oznacza, że jest to stanowisko równorzędne, gdyż uposażenie jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2000 r. sygn. akt II SA 220/00 i z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 891/09). Innymi słowy mówiąc, przeniesienie policjanta na stanowisko równorzędne, w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oznacza jego przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym stanowisku służbowym oraz stopniu etatowym. Jedynie w przypadku likwidacji określonego stanowiska i braku jego odpowiednika, dopuszczalne jest przeniesienie na stanowisko równorzędne bez spełnienia tego kryterium, o ile pozostałe kryteria tj. identyczne parametry uposażenia oraz stopień etatowy pozostają bez zmiany.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie negując celowości zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji na równorzędnym stanowisku, jak również nie kwestionując stanowiska co do tego, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji nie jest stosunkiem pracy, którego istotą jest równorzędność stron, a warunkami prawidłowego wykonywania zadań nałożonych na formację jaką jest Policja, jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy stwierdzić jednakże należy, że organ nie wykazał w stopniu przekonywującym równorzędności stanowisk. Mianowicie w żadnym sposób nie przeanalizowano i nie podano w zaskarżonych rozkazach personalnych, aby stanowisko referenta Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji w S., było stanowiskiem równorzędnym do stanowiska referenta Zespołu [...] Komendy Miejskiej Policji w S. Ponadto na obecnym etapie nie jest to również weryfikowalne przez Sąd, bowiem brak jest w aktach administracyjnych kart opisu stanowisk. Reasumując, uposażenie na czym organ jedynie skupił uwagę uzasadniając równorzędność stanowisk, jest – zdaniem Sądu – tylko jednym z elementów pozwalających ocenić ową równorzędność i w konsekwencji niewystarczającym, bowiem zabrakło w niej oceny równorzędności stanowisk pod względem warunków służby. Zatem pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny równorzędności w tym zakresie, uzasadnia już stanowisko o naruszeniu przez organ przepisów postępowania w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że organ naruszył w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wskazane już wyżej przepisy procedury. Z tego mianowicie powodu, że w sposób niedostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy i w konsekwencji nie uwzględnił słusznego interesu skarżącej. Niezrozumiałe i nie do zaakceptowania jest stanowisko zawarte w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji, a co ma niebagatelny wpływ na uwzględnienie interesu skarżącej, że dokonała ona zgłoszenia czasowego pobytu pod adresem w S. dopiero w momencie podjęcia inicjatywy przez Komendanta Miejskiego Policji w S. co do jej przeniesienia, a zatem po wszczęciu postępowania w sprawie i co zdaniem organu może świadczyć o argumencie skarżącej w przedmiocie przeniesienia służbowego, w domyśle o jej koniukturalnej postawie. Jest to – zdaniem Sądu – konstatacja całkowicie nieuprawniona i mijająca się z prawdą, bowiem faktycznie wniosek personalny został sporządzony w dniu [...] września 2013 r., lecz dopiero pismem z dnia [...] października 2013 r. zawiadomiono skarżącą o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie w dniu [...] października 2013 r., zaś kopię wniosku skarżąca otrzymała dopiero w dniu [...] października 2013 r., co wynika z odręcznej adnotacji na jego odwrocie. Zatem o powyższym postępowaniu skarżąca najwcześniej mogła się dowiedzieć dopiero w dniu [...] października 2013 r., zaś – jak wynika z potwierdzenia zgłoszenia – pobyt czasowy na ponad trzy miesiące w S. nastąpił w dniu [...] września 2013 r. Reasumując, organ całkowicie mija się z prawdą, że zgłoszenie pobytu czasowego mogło mieć miejsce w związku z przeniesieniem skarżącej, bowiem nastąpiło ono jeszcze przed dniem, kiedy wymieniona mogła się o tym fakcie dowiedzieć. Ponadto przy podjęciu tej decyzji organ nie dość, że nie uwzględnił argumentacji skarżącej, to absolutnie się do niej nie odniósł w zaskarżonym rozkazie personalnym. Mianowice skarżąca, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia [...] października 2013 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i czynnego w nim udziału, w piśmie z dnia [...] października 2013 r. wskazała, że obecnie mieszka w S. i w najbliższym czasie planuje tam założyć rodzinę. Zresztą przyznać należy rację skarżącej, że organ doskonale wiedział o fakcie zamieszkania skarżącej w S., bowiem pismo z dnia [...] października 2013 r. skierował właśnie na ten adres i w uzasadnieniu rozkazu personalnego stwierdził, że raport o tym fakcie wpłynął do niego w dniu [...] września 2013 r. Zatem jeszcze przed wydaniem rozkazu personalnego. Tymczasem w swoich rozważaniach ten argument skarżącej został przez organ pominięty milczeniem.

Reasumując, organ kierował się jedynie interesem społecznym, absolutnie nie zajmując się i całkowicie pomijając w uzasadnieniu racje skarżącej, a więc jej słuszny interes we wzajemnym powiązaniu z interesem służby.

Natomiast wskazać należy skarżącej, że organowi, ani też jej nie był znany w dacie wydania zaskarżonej decyzji fakt, że jest ona w ciąży.

Stąd też rozpoznając na nowo sprawę, organ w sposób wskazany już wyżej oceni równorzędność stanowisk oraz oceni interes skarżącej, zaś dopiero po tym wskaże, któremu z tych interesów należy dać prymat przy podjęciu rozkazu o przeniesieniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.