Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 191/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r. II SA/Bk 159/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, wydania pozwolenia na budowę i na rozbiórkę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 159/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, wydania pozwolenia na budowę i na rozbiórkę.

W uzasadnieniu Sąd powołał się na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił kiedy zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej.

W ocenie Sądu Stowarzyszenie w żaden sposób nie uzasadniło żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Obszerna skarga zawiera liczne zarzuty dotyczące niezgodności z prawem kwestionowanego rozstrzygnięcia, które jednak nie mogą zostać potraktowane jako uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu zarzuty dotyczące: niezgodności z prawem dokumentacji budowlanej, niezgodności decyzji z wymaganiami określonymi w środowiskowych uwarunkowaniach, nieprawidłowości w zakresie monitoringu wód podziemnych, braku zakwalifikowania inwestycji do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii, braku właściwej oceny w sprawie oddziaływania transgranicznego inwestycji, braku obowiązku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, zmiany metod gospodarowania odpadów w stosunku do pierwotnej decyzji środowiskowej, nieuwzględnienie zastrzeżeń dotyczących opinii Inspektora Sanitarnego, niewłaściwej oceny w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, stwierdzony brak obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego, naruszenie zasad wynikających z tzw. instrukcji kancelaryjnej (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej), przedwczesna realizacja przedsięwzięcia, tj. zanim zostanie rozstrzygnięty przetarg dotyczący budowy instalacji regionalnej (skutkująca marnotrawieniem środków publicznych), a także zarzuty powierzchowności i wadliwości szeregu innych ustaleń – nie mogły skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie odwołują się wprost do przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Inaczej rzecz ujmując, zarzuty skargi dotyczące legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia nie mogą zastąpić uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, bowiem w postępowaniu wpadkowym sąd nie rozpatruje kwestii zgodności z prawem tegoż rozstrzygnięcia, ale ocenia skutki, jakie może ono wywołać w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a. i twierdzeń wnioskodawcy.

W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżące Stowarzyszenie nie wywiązało się należycie z ciążącego na nim obowiązku wykazania na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.), a więc jaka wysoce niekorzystna zmiana nastąpiłaby wskutek kontynuowania prac budowlanych.

Nadto Sąd wskazał, że dostrzega, iż charakter inwestycji i jej rozmiar, a także ewentualne skutki uruchomienia budzą obawy lokalnego społeczeństwa, w szczególności co do możliwości dalszego, niezakłóconego funkcjonowania i zachowania status quo co do takich elementów środowiska jak czyste powietrze, woda, zanieczyszczenie gruntu. Obawy te, pośrednio jedynie wynikające ze skargi, nie stanowią jednakże wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosło skarżące Stowarzyszenie. Zaskarżonemu [...] zarzucono:

naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. "poprzez błędne przyjęcie, że wniosek odwołującego nie był należycie uzasadniony, w szczególności, że w uzasadnieniu nie zawiera wyszczególnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem przez sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia podczas gdy obiektywna analiza wszystkich okoliczności sprawy bezsprzecznie wskazuje, iż przedmiotowy wniosek zawierał w swej treści szczegółowe okoliczności potwierdzające zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia".

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd niewłaściwie ocenił kwestię, że Stowarzyszenie nie wskazało na okoliczności uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bowiem, zdaniem strony skarżącej, ze wskazanych licznie uchybień którymi dotknięta jest kontrolowana decyzja wynikają konkretne zagrożenia dotyczące realizacji przedmiotowej inwestycji. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że Wojewoda wydając tę decyzję zadbał o ochronę środowiska, wyeliminował zagrożenia dla zdrowia i życia czy zminimalizował zagrożenie zanieczyszczenia wód gruntowych i podziemnych. Zdaniem Stowarzyszenia w szczególności na uwagę zasługuje argument o marnotrawieniu środków publicznych, gdyż jest to inwestycja finansowa ze środków publicznych, a ryzyko działalności i niewłaściwe ulokowanie środków może przełożyć się np. na wzrost opłat za wywóz śmieci. Wskazano także, że budowa spalarni odpadów jest całkowicie zbędna i prowadzić będzie do marnotrawienia środków pieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny pod kątem zaistnienia niebezpieczeństw o których mowa we ww. przepisie była decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę Zakładu [...] w B. na nieruchomości położonej w B., na działkach o nr ewid. wskazanych w tej decyzji, oraz pozwolenia na rozbiórkę obiektów istniejących na tych działkach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd pierwszej instancji, że skarżące Stowarzyszenie nie wskazało takich okoliczności, które uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika ze skargi na decyzję, w treści której zawarty był wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, podniesione przez Stowarzyszenie argumenty dotyczą wad decyzji. A te na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być brane pod uwagę, gdyż Sąd na tym etapie nie może oceniać, czy decyzja odpowiada prawu czy też nie. Zatem argumenty Stowarzyszenia, że z wyszczególnionych naruszeń prawa jakich dopuścił się organ wydając zaskarżoną decyzję wypływają konkretne zagrożenia, nie mogą być brane pod uwagę, albowiem w pierwszej kolejności Sąd musiałby ocenić, czy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa wskazywanym w skardze.

Podstawą wstrzymania zaskarżonej decyzji nie może być także okoliczność ewentualnego zmarnotrawienia środków publicznych, związanych z realizacją tej inwestycji, gdyż jak twierdzi Stowarzyszenie budowa spalani odpadów jest całkowicie zbędna. Nie do Sądu bowiem należy ocena celowości realizacji tej inwestycji.

Zatem argumenty oparte na wadliwości zaskarżonej decyzji w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego aktu nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie nie wykazało przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., wniesione zażalenie oddalił.