Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 464/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit.a, art. 86a ust. 1 pkt 1 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 lita, ust. 4 pkt 1 ust. 5 pkt 1 lita, ust. 6 i ust. 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 86a ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 lit. a), ust. 4 pkt 1, ust. 5 pkt 1 lit. a), ust. 6, ust. 7 i ust. 12 oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.- dalej: u.p.t.u.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...], którą określono Spółce za miesiąc kwiecień 2016 r. nadwyżkę podatku określonego art. 87 ust. 1 u.p.t.u. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Spółka jest dealerem samochodowym. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2016 r. złożonej w [...] Urzędzie Skarbowym w C. w dniu [...] r. strona wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł dysponując całą kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni. W dniu [...] r. dokonano zwrotu zadeklarowanej kwoty różnicy podatku od towarów i usług na rachunek bankowy Spółki.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka dokonała odliczenia - w 100% - kwoty podatku naliczonego, w łącznej wysokości [...] zł, wynikającej z 8 faktur dotyczących nabycia pojazdów samochodowych (dwóch - marki B oraz sześciu - marki C), służących do celów demonstracyjnych, przy czym nie zaprowadziła dla tych pojazdów ewidencji ich przebiegu oraz nie przedłożyła naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o pojazdach samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej VAT-26. Organ uznał, że w tych okolicznościach Spółce przysługuje prawo do odliczenia - w 50% - kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych pojazdów samochodowych, w łącznej wysokości [...] zł. W konsekwencji stwierdził, że strona zawyżyła podatek naliczony do odliczenia o kwotę [...] zł.

Mając na uwadze powyższe, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. - działając na podstawie m.in. art. 86a ust. 1-7 i ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług - określił Spółce za kwiecień 2016 r. kwotę różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 tej ustawy, stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.

Spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu odwołania zarzucono naruszenie:

- art. 86a ust. 5 u.p.t.u., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na uznaniu, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku VAT w 100%, gdyż pojazdy demonstracyjne nie były pojazdami wyłączenie przeznaczonymi do odsprzedaży w rozumieniu tego przepisu, które to naruszenie skutkowało uznaniem, że Spółka miała prawo do odliczenia jedynie połowy kwoty podatku z tytułu zakupu pojazdów demonstracyjnych, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do takiego ;

- art. 121 w związku z art. 122 oraz art. 123 O.p., czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasady prawdy obiektywnej, poprzez nieodniesienie się do argumentów prezentowanych przez Stronę, niezebranie całego materiału dowodowego oraz działanie ze z góry podjętą tezą.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z [...] r., utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C..

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu swojego stanowiska podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że będące w dyspozycji Spółki samochody demonstracyjne, pomimo że nie utraciły charakteru towarów handlowych, nie są przeznaczone wyłącznie do odprzedaży, skoro służą w okresie ich użytkowania do prezentowania towaru. Uznał, że prawo do odliczenia pełnej wysokości kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów demonstracyjnych mogłoby przysługiwać Spółce przy łącznym spełnieniu dwóch warunków: prowadzenia dla tych samochodów ewidencji przebiegu pojazdu oraz złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego stosownej informacji o tych pojazdach na formularzu VAT-26, co w wypadku strony nie miało miejsca.

W skardze, złożonej w imieniu skarżącej, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a) u.p.t.u, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wyrażona w tym przepisie przesłanka przeznaczenia pojazdu wyłącznie do odprzedaży nie znajduje zastosowania w przypadku przeznaczonych do odprzedaży pojazdów demonstracyjnych, co doprowadziło organ do przekonania, iż podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku VAT w 100% z tytułu nabycia pojazdów demonstracyjnych, podczas gdy na gruncie analizy rzeczonego przepisu brak podstaw do takiego twierdzenia;

b) art. 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zw. z art. 86a ust. 3-5 i ust. 12-13 up.t.u.w zw. z § 1 decyzji wykonawczej Rady upoważniającej Rzeczpospolitą Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez dokonanie wykładni przepisów ustawy krajowej w ten sposób, iż prawa do odliczenia 100% VAT z tytułu nabycia pojazdu pozbawiony zostaje podatnik wyłącznie ze względu na niewypełnienie określonych ustawą wymogów formalnych, podczas gdy nie podlega żadnej wątpliwości, iż pojazdy podatnika wykorzystywane są wyłącznie w ramach działalności gospodarczej, co stoi w sprzeczności z regulacją dyrektywy VAT oraz treścią decyzji wykonawczej;

2. przepisów prawa proceduralnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

c) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za prawidłowe działania organu pierwszej instancji w zakresie pominięcia przy wydawaniu rozstrzygnięcia przywoływanych przez podatnika tez prezentowanych w orzecznictwie, stanowiących integralną część jego argumentacji oraz dokonywanie przez organ oceny zebranego materiału dowodowego w sposób mający potwierdzić przyjętą przez organ pierwszej instancji tezę o wadliwości rozliczeń podatkowych strony;

d) art. 207 § 1 i § 2 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej kwotę różnicy podatku od towarów i usług, stanowiącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, oraz błędne wskazanie w tejże decyzji, że strona w okresie objętym postępowaniem zawyżyła wartość VAT naliczonego do odliczenia, podczas gdy w rzeczywistości podatnik nie zawyżył wartości ww. podatku, w związku z czym określenie wartości ww. różnicy należało uznać za bezzasadne.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w realiach niniejszej sprawy twierdzenie, jakoby pojazdy demonstracyjne Spółki służyły przede wszystkim zwiększeniu sprzedaży danego modelu samochodu, jest z gruntu nieuprawnione. Rozwijając ten wątek dodano, że organ nie może z góry założyć, że klient odbywający jazdę próbną samochodem demonstracyjnym nie zdecyduje się na zakup właśnie tego samochodu, zwłaszcza że jak wynika z materiału dowodowego Spółka zapewnia klientowi taką możliwość. Jednocześnie podniesiono, że w przypadku pojazdów sprzedawanych w ramach komisów nie sposób wykluczyć, że w sytuacji, gdy komisant będzie w posiadaniu kilku samochodów tej samej marki, klient odbędzie jazdę testową jednym z samochodów i zdecyduje się na zakup innego spośród pojazdów tego samego rodzaju. Z powyższego zaś wywiedziono, że organ nie jest uprawniony do formułowania reguł abstrakcyjnych, bez odniesienia ich do konkretnej sprawy.

Strona skarżąca podniosła także, że twierdzenia w zakresie możliwości zastosowania pełnego odliczenia podatku VAT od pojazdów demonstracyjnych znajdują potwierdzenie wśród przedstawicieli orzecznictwa i doktryny. W tych ramach przytoczono wybrane tezy z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 934/15 oraz z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 811/16. Zwrócono jednocześnie uwagę, że w ww. wyrokach uznano za słuszny pogląd przedstawiony w piśmiennictwie, tj. w artykule autorstwa Jarosława Włocha ([...]) pt. "Samochody demonstracyjne ze 100% odliczeniem podatku od towarów i usług" (opublikowanym w Doradztwie Podatkowym 2014/10/21-23), który znalazł również aprobatę wśród przedstawicieli doktryny. Powołano się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 317/12, podnosząc, iż co prawda dotyczył on nieobowiązującego już stanu prawnego, lecz wnioski w nim zawarte, dotyczące zasad traktowania pojazdów demonstracyjnych, które są powszechnie wykorzystywane przez dealerów samochodowych, należy uznać za ciągle aktualne.

Jako argument za możliwością zastosowania pełnego odliczenia podatku VAT od pojazdów demonstracyjnych wskazano także podnoszoną już w odwołaniu okoliczność, że część samochodów, co do których zakwestionowano zasadność odliczenia podatku VAT, została nabyta w kwietniu 2016 r. (w przypadku C), a nowy salon samochodowy został otwarty dopiero w [...] r., co uniemożliwiało ich zbycie bądź dokonanie rezerwacji już w [...] r. Jednocześnie wskazano, że dwa inne samochody znalazły już nabywców, a pozostałe samochody nadal pozostają w sprzedaży

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w całej rozciągłości podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa i jako taka jest prawidłowa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2014 r., w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika. Ograniczenie to nie ma zastosowania w sytuacji, gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, o czym stanowi art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u. Wówczas podatnik ma prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktury dokumentującej wydatki związane z tymi pojazdami. Z kolei, w myśl art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u., pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Stosownie natomiast do art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a u.p.t.u., warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do odprzedaży, jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wykładni i zastosowania wcześniej powołanych przypisów w przypadku samochodów demonstracyjnych, które są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej Spółki, będącej dealerem samochodowym. Ściślej - chodzi o to, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że wspomniane samochody są "przeznaczone wyłącznie do odprzedaży" w rozumieniu tych regulacji. Ustalenie takie byłoby bowiem równoznaczne z brakiem obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów oraz składania naczelnikowi urzędu skarbowego stosownej informacji o tych pojazdach w celu skorzystania z pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków na ich nabycie oraz związanych z ich używaniem kosztów eksploatacyjnych.

W powyższej kwestii ukształtowane jest już jednolite stanowisko sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim, że wykorzystywanie w jakimś odcinku czasowym samochodu do prezentacji towaru powoduje niemożność uznania, że służył on wyłącznie do odprzedaży. Sam fakt podwójnego wykorzystania samochodu, tj. do demonstracji, czy do jazd próbnych i dopiero po zakończeniu tej funkcji - do sprzedaży wyklucza uznanie, że pojazd ten był użyty wyłącznie do odprzedaży (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 sierpnia 2014 r., I FSK 1442/13; z 8 marca 2017 r., I FSK 1563/17; z 6 kwietnia 2017 r., I FSK 1259/16 i I FSK 1469/15; z 10 maja 2017 r., I FSK 1287/15; z 20 czerwca 2017 r., I FKS 1285/15, z 26 października 2017 r., I FSK 1864/15 i z 12 lipca 2018 r. sygn.. akt I FSK 1332/16, dostępne w CBOiSA).

Pogląd ten, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Prawidłowo zatem organy podatkowe wskazały, że użycie w art. 86a ust. 5 u.p.t.u. wyrazu "wyłącznie" oznacza, że samochód nie może być wykorzystywany nawet przejściowo do żadnych innych celów, w tym również jako pojazd demonstracyjny. Trafnie też uznały, że strona skarżąca w celu uzyskania prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z pojazdami samochodowymi, nabywanymi i przeznaczonymi do odprzedaży - jeżeli pełnią one przed tą odprzedażą funkcję pojazdów demonstracyjnych - ma obowiązek prowadzenia dla tych pojazdów ewidencji ich przebiegu. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się z argumentacją podniesioną w motywach zarzutu naruszenia art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. a) u.p.t.u.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 86a ust. 3-5 i ust. 12-13 u.p.t.u. w zw. z art. 1 decyzji wykonawczej Rady, poprzez dokonanie wykładni przepisów ustawy krajowej w ten sposób, że prawa do odliczenia 100% podatku VAT z tytułu nabycia pojazdów samochodowych pozbawiony zostaje podatnik wyłącznie ze względu na niewypełnienie określonych tą ustawą wymogów formalnych. Należy zwrócić uwagę, że podstawą wprowadzenia z dniem 1 kwietnia 2014 r. zmian w ustawie o podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego od wydatków dotyczących pojazdów samochodowych jest decyzja wykonawcza Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Przedmiotowa decyzja zdecyzjstała wydana z uwzględnieniem przepisu art. 395 ust. 1 dyrektywy, upoważniającego Radę do wprowadzenia szczególnych środków w celu między innymi zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania. Tym samym obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu, mający podstawę w art. 86a ust. 5 pkt 1 lit a) up.t.u. nie narusza przepisów dyrektywy 2006/112/WE

Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez uznanie za prawidłowe działania organu pierwszej instancji w zakresie pominięcia przy wydawaniu rozstrzygnięcia przywoływanych przez podatnika tez prezentowanych w orzecznictwie, stanowiących integralną część jego argumentacji oraz dokonywanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób mający potwierdzić przyjętą przez organ pierwszej instancji tezę o wadliwości rozliczeń podatkowych strony. Zarówno bowiem organ pierwszej jak i drugiej instancji odniosły się do argumentacji skarżącego i wykazały, dlaczego powołane przezeń orzecznictwo sądów administracyjnych nie znajduje zastosowania w jego sprawie. To stanowisko Sąd rozpoznający sprawę podziela. Należy zwrócić uwagę, że powołane wyroki z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 934/15 oraz z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 811/16 są nieprawomocne. Co więcej, wyroki te prezentują analogiczne stanowisko jak wskazane w odwołaniu wyroki z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 1141/14 oraz z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3610/14, co do których tutejszy organ wyjaśnił, że zostały uchylone odpowiednio wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1287/15 oraz z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt I FSK 1864/15. Podkreślił także, że na gruncie znowelizowanych od 1 kwietnia 2014 r. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - w zakresie odliczania podatku naliczonego od nabycia pojazdów samochodowych - stracił swą aktualność powołany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 317/12. Był on bowiem wyrazem jednolicie akceptowanej wykładni dotyczących tej kwestii przepisów obowiązujących przed 1 kwietnia 2014 r., których brzmienie było jednak odmienne od obecnie obowiązujących. Obecnie bowiem zgodnie z aktualną treścią art. 86a ust. 5 u.p.t.u. planowana sprzedaż samochodu musi być wyłącznym, a więc jedynym celem jego nabycia, aby podatnik był zwolniony z obowiązku określonego w art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u. Taka jest przyjęta przez różne sądy administracyjne wykładnia tego przepisu, a Sąd orzekający w tej sprawie wykładnię tę podziela.

Bezzasadny jest wreszcie zarzut naruszenia 207 § 1 i § 2 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej kwotę różnicy podatku od towarów i usług, stanowiącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, oraz błędne wskazanie w tejże decyzji, że strona w okresie objętym postępowaniem zawyżyła wartość VAT naliczonego do odliczenia, podczas gdy w rzeczywistości podatnik nie zawyżył wartości ww. podatku, w związku z czym określenie wartości ww. różnicy należało uznać za bezzasadne. Należy zwrócić uwagę, że treść ww. zarzutu stanowi w swojej istocie powtórzenie wcześniejszych zarzutów o charakterze materialnoprawnym.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.