Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 896/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), WSA del. Lidia Ciechomska - Florek, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 477/06 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wyceny sporządzenia opinii biegłego p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2006 r. w przedmiocie obciążenia kosztami wyceny sporządzenia opinii biegłego.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl przepisu art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.), jeżeli nabywca rzeczy i praw majątkowych nie wyraził zgody na podwyższenie ich wartości, która w ocenie organu podatkowego nie odpowiada ich wartości rynkowej, wartość tę Naczelnik Urzędu Skarbowego ustala z uwzględnieniem opinii biegłych. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie niesporne było, że skarżący nie wyraził zgody na podwyższenie wartości przedmiotowych nieruchomości podanej w umowie darowizny, w wysokości 5.000 zł, do kwoty wskazanej przez urząd skarbowy, tj. kwoty 32.900 zł. Wystąpiła więc podstawa do ustalenia tej wartości z uwzględnieniem wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę. Biegły w operacie szacunkowym z dnia 5 lipca 2005 r., uzupełnionym w dniu 10 października 2005 r., określił, iż wartość rynkowa darowanych skarżącemu lasów i nieużytków wynosi 51.300 zł. Tę wartość Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przyjął jako podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, ustalając stronom umowy darowizny zobowiązanie podatkowe umowy w tym tytule podatkowym na kwotę 4.364,40 zł, (decyzja z dnia 21 grudnia 2005 r.). Określona przez biegłego wartość rynkowa darowanych skarżącemu lasów i nieużytków przekracza o 33% wartość podaną przez nabywcę, a zatem koszty tej wyceny zgodnie z przywołanym na wstępie przepisem art. 8 ust. 4 - ponosi skarżący, jako nabywca tych nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze, a w istocie dotyczących decyzji wymierzających podatek od spadków i darowizn od nabytych przez skarżącego nieruchomości, Sąd pierwszej instancji odwołał się do sprawy sygn. akt I SA/Gd 476/06, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r., oddalił skargę skarżącego na wspomniane decyzje wymiarowe. W sprawie tej Sąd nie podzielił trafności zarzutów podniesionych przez skarżącego w stosunku do biegłego i sporządzonego przez niego operatu szacunkowego z 5 lipca 2005 r. W ocenie Sądu kwestionowany przez stronę operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w zakresie wyceny nieruchomości regulacjami prawnymi, tj. ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444), rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenie operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207 poz. 2109) nie naruszając wskazanego przez stronę art. 8 ust. 3 cyt. ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tak więc ostatecznie uznał, iż badane decyzje ustalające wymiar podatku od spadków i darowizn od przedmiotowych lasów i nieużytków, w których za podstawę opodatkowania przyjęto ich wartość rynkową wskazaną w operacie szacunkowym, odpowiadają prawu i nie ma podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W piśmie zatytułowanym "skarga kasacyjna" pełnomocnik M. S. - doradca podatkowy opisał przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, a następnie nie powołując podstaw prawnych skargi kasacyjnej podjął polemikę z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Ponadto skupił się na krytyce wyceny nieruchomości dokonanej przez biegłego rzeczoznawcę. W końcowej części powyższego pisma zwrócił się o kasację zaskarżonego wyroku oraz zwrot kwoty wynikającej z tytułu wykonawczego i kosztów przejazdu do Gdańska.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W przepisie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustawodawca wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym pismu w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 i 47 cyt. ustawy i po drugie, skarga powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5) oznaczanie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Są to elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji.

Zarówno w ukształtowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak też w doktrynie podkreślono, że braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, że kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usunięcia braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o którym mowa w przepisie art. 183 § 1 cyt. ustawy powoduje, że sąd ten władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej (powyższa podstawa musi być wyraźnie sformułowana, sąd nie może się jej domyślać) oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego.

Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że brak przytoczenia podstawy skargi kasacyjnej i brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia (art. 176 in fine cyt. ustawy) przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 cyt. ustawy) uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, czego strona skarżąca oczekuje żądając kasacji wyroku.

Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści (art. 175 cyt. ustawy) i wobec tego powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzać wątpliwości interpretacyjnych.

Skoro pismo zatytułowane "skarga kasacyjna" pozbawione jest podstawowych elementów konstrukcyjnych, należało uznać, że jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.