Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 712/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 1 par. 2 i  par. 5 art. 29 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie: art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18, art. 26 § 1, § 2 i § 4, art. 27 § 1 pkt 3, art. 29, art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 i 4 i § 11 ust. 1 uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Z Nr 113, poz. 1932), zmienionej uchwałą Nr XXIX/576/04 Rady Miasta z dnia 22 listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Z Nr 99, poz. 2168), a także § 4 ust. 1, § 6 ust. 1 i 6 oraz § 11 i § 13 ust. 2 uchwały

Nr XV/411/07 Rady Miasta z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Z z 2008 r. Nr 4, poz. 120), zmienionej uchwałą Nr XVI/438/07 Rady Miasta z dnia 21 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Z z 2008 r. Nr 4, poz. 121),

- po rozpatrzeniu sprawy na skutek zażalenia S. S.

na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zajęcia stanowiska w kwestii podniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] przez nieuwzględnienie racji zobowiązanego - uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta , występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, wystawił wobec S. S. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 8 lipca 2010 r., obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki VW nr rej. [...] w kwocie [...] zł w okresie od dnia 28 sierpnia 2006 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. oraz koszty upomnienia w kwocie [....] zł.

Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i cztery uchwały Rady Miasta : nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r., nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r.,

nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. i nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r.

Odpis tytułu wykonawczego został odebrany przez zobowiązanego w dniu

28 lipca 2010 r.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. S. S. zgłosił do organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego ) zarzuty: nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: uegz). Uzasadniając zarzuty podniósł, że:

1) nie korzystał z usług Strefy Płatnego Parkowania na terenie miasta ,

2) brak jest decyzji, postanowień lub innych tytułów stanowiących podstawę egzekucji,

3) błędnie wskazano podstawę prawną należności w tytule wykonawczym.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr[...] , wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 uegz, Prezydent Miasta (wierzyciel) zajął stanowisko w kwestii podniesionych zarzutów: nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 uegz, nie uwzględniając racji Zobowiązanego.

Po rozpoznaniu zażalenia S. S, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [....] r. uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżone postanowienie zostało uchylone z innych przyczyn, niż wskazane przez Zobowiązanego. W ocenie Kolegium zarzut nieistnienia obowiązku został bowiem należycie rozpatrzony przez Prezydenta Miasta . Kolegium stwierdziło jednak, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się do zgromadzonych w aktach sprawy 22 zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, tymczasem wśród zgromadzonych zawiadomień znajduje się pięć, których wartość dowodowa może budzić wątpliwości. Są one bowiem sporządzane w formie wydruków (inaczej, niż pozostałe zawiadomienia załączone

do akt sprawy, w których znaczna część tekstu, w tym marka i nr rej. pojazdu, ulica postoju, data wystawienia zawiadomienia, numer służbowy i podpis inspektora, wpisana jest ręcznie). Kolegium zaleciło więc organowi I instancji dokonanie oceny wartości dowodowej wskazanych pięciu zawiadomień.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...]

nr [...] Prezydent Miasta nie uwzględnił zarzutów Zobowiązanego. Odnosząc się do kwestionowanych przez Kolegium pięciu zawiadomień, organ I instancji wyjaśnił, że od 1 lutego 2008 r. zmieniły się zasady dokumentowania nieopłaconego postoju w SPP.

Na skutek wniesionego przez S. S. zażalenia na postanowienie organu I instancji, wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r. Kolegium ponownie uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że obszar SPP określony został w uchwałach Rady Miasta (wymienionych w tytule wykonawczym), natomiast miejsca postoju samochodu Zobowiązanego bez uiszczenia stosownej opłaty wymienione zostały w upomnieniu Nr [...] z dnia 16 kwietnia 2010 r., z którego treścią Zobowiązany miał możliwość się zapoznać.

Kolegium przytoczyło też brzmienie przepisów ustawy o drogach publicznych regulujących zasady pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania i wyjaśniło, że na podstawie ustawowego upoważnienia Rada Miasta powołanymi w tytule wykonawczym

i postanowieniach organów obu instancji ustaliła strefę płatnego parkowania, opłaty

za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta a oraz sposób ich pobierania. Do uchwały dołączony został także załącznik, w którym granice strefy zostały szczegółowo opisane.

W ocenie Kolegium, dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa, zawiadomienia o nieopłaconym postoju

w strefie płatnego parkowania, znajdujące się w aktach sprawy, są wystarczającym środkiem dowodowym.

Kolegium przypomniało również, że uchylając postanowienie Prezydenta Miasta z [...] r. wskazało, iż uchyla je z innych przyczyn, aniżeli wskazane przez Zobowiązanego. Kolegium zwróciło przy tym uwagę na fakt, że w jego ocenie zarówno zarzut błędu co do osoby Zobowiązanego, jak i zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 uegz, zostały prawidłowo rozpatrzone przez organ I instancji i stanowisko takie w pełni podziela ponownie rozpatrując sprawę. Również w zakresie oceny wartości dowodowej pięciu kwestionowanych uprzednio zawiadomień, po zapoznaniu się z argumentacją wierzyciela Kolegium doszło do przekonania, iż jest ona spójna, logiczna, konsekwentna i należycie umotywowana powołanymi przepisami aktów prawa miejscowego. Analiza załączonych do akt sprawy zawiadomień nie daje też żadnych podstaw do przyjęcia, aby którekolwiek z nich było nieczytelne.

Odnosząc się do argumentacji Zobowiązanego, wykazującej różnice pomiędzy zatrzymaniem i postojem pojazdu, Kolegium wskazało, że definicje pojęć "zatrzymanie pojazdu" i "postój pojazdu" zawarte są w przepisach art. 2 pkt 29 i 30 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w myśl których, przez "postój pojazdu" rozumieć należy unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę.

W ocenie Kolegium brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie nie miał miejsce postój pojazdu, a więc sytuacja jego unieruchomienia na czas przekraczający jedną minutę. Jest to bowiem ten czas, którego potrzebuje pracownik SPP do wystawienia zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie. Trudno bowiem założyć, że w czasie krótszym niż 1 minuta kontrolujący zdążyłby stwierdzić fakt postoju w strefie, sprawdzić numery rejestracyjne pojazdu, skontrolować czy kierujący pojazdem umieścił za przednią szybą pojazdu bilet opłaty za postój w strefie oraz sprawdzić, czy bilet ten został prawidłowo zakreślony. Z drugiej strony nie sposób także przyjąć, aby w tak krótkim czasie Zobowiązany był w stanie wykonać wszystkie czynności niezbędne do pobrania gotówki z bankomatu.

Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia dla osoby, która podpisała zaskarżone postanowienie organu I instancji, Kolegium uznało, że analiza nadesłanego przez organ upoważnienia dla tej osoby doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez osobę nieposiadającą upoważnienia Prezydenta Miasta a do wydawania postanowień w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Kolegium.

Z tego powodu zarzut braku upoważnienia do podpisania zaskarżonego postanowienia Kolegium uznało za całkowicie uzasadniony, uznając zarazem ten brak za jedną z dwóch przyczyn uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Za drugą przyczynę uchylenia zaskarżonego postanowienia Kolegium uznało niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 uegz.

W tym zakresie Kolegium przytoczyło brzmienie art. 26 § 1 i art. 26 § 4 uegz oraz wskazało, że w wydanym na podstawie art. 26 § 2 uegz rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) określono wzory druków stosowanych w egzekucji lub zabezpieczeniu należności pieniężnych (§ 1 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia wzór tytułu wykonawczego:

1) wystawianego na jedną dochodzona należność pieniężną, zwany dalej "jednopozycyjnym", stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia,

2) wystawianego na nie więcej niż cztery dochodzone należności pieniężne, zwany dalej "czteropozycyjnym", stanowi załącznik nr 5 do rozporządzenia.

Ponadto, w myśl art. 27 § 1 pkt 3 uegz tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, a w przypadku egzekucji należności pieniężnych - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Kolegium wyjaśniło, że "treść podlegającego egzekucji obowiązku" to nic innego jak (w przedmiotowej sprawie) określenie za jakie zdarzenie, w którym dniu powstał obowiązek zapłacenia kary bądź opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie parkowania. Treść obowiązku musi być powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub za przepisem prawa, z którego ten obowiązek wynika. Dopuszczalne jest wskazanie w jednym tytule obowiązków wynikających w dwóch, ale nie więcej niż czterech decyzji lub zdarzeń rodzących z mocy prawa obowiązek uiszczenia kary lub opłaty. Taki pogląd wyraził też Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 142/08, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 24/11, stwierdził, że wobec wielości dochodzonej należności wierzyciel zobowiązany jest wypełnić tytuły jedno lub czteropozycyjne, wskazując dokładnie dni (daty), za które naliczono opłatę oraz jej wysokość. W sytuacji bowiem, gdy obowiązek wykonywany w trybie egzekucji wynika z ustawy, a za taki należało uznać ponoszenie opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, istnieje potrzeba konkretyzacji tego obowiązku poprzez wskazanie dokładnych dat nieopłaconego postoju.

Kolegium stwierdziło, że przedmiotowy tytuł wykonawczy z 8 lipca 2010 r.,

nie spełnia wyżej opisanych wymogów, bowiem w polu 32 - Rok/okres tytułu wykonawczego wskazano: "28.08.2006 - 30.06.2009", zaś w polu 33 - Kwota należności głównej: "[...] ". Sporządzenie tytułu w opisany sposób nie spełnia więc wymogu konkretyzacji egzekwowanego obowiązku poprzez wskazanie konkretnych dat nieopłaconego postoju oraz wysokości opłaty.

Zgodnie z art. 29 § 1 uegz organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, i to na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi.

W sytuacji jednak prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy, który nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 uegz, organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne w oparciu o art. 59 § 1 pkt 7 uegz. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne. Kolegium stwierdziło, że obowiązek ten jest adresowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego

, który jest organem egzekucyjnym w rozpoznawanej sprawie.

Tym samym brak też było podstaw do przekazania przez organ egzekucyjny zarzutów zgłoszonych przez Zobowiązanego celem zajęcia stanowiska przez wierzyciela w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych

w art. 27 § 1 pkt 3 uegz, a zatem egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie prawa, polegające na tym, że wbrew ustaleniom faktycznym

i prawnym organ II instancji stwierdziwszy, iż "...egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna", zamiast - w zgodzie z postanowieniami art. 105 § 1 kpa - umorzyć postępowanie egzekucyjne, w tym postępowanie w przedmiocie zajęcia stanowiska w kwestii podniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [....] poprzez nieuwzględnienie racji zobowiązanego, przekazał tą sprawę w całości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, mimo – jak sam stwierdza - jej bezprzedmiotowości;

2) naruszenie interesu prawnego strony postępowania administracyjnego wyrażające się:

a) Brakiem stanowiska organu odwoławczego, precyzującego dlaczego organ samorządowy Miasta pobiera opłaty "za postój w strefie płatnego parkowania", podczas gdy z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, że prawo do poboru stosownej opłaty dotyczy wyłącznie parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych,

b) zignorowaniem żądania przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania w sprawie ustalenia istnienia obowiązku zapłaty spornej należności za postój samochodu, na drodze publicznej, w miejscach nie będących parkingiem, a więc w miejscu będącym częścią drogi publicznej z niej nie wydzielonym i stosownie do przepisów o ruchu drogowym nie oznaczonym jako miejsce do parkowania samochodów, usytuowanym w strefie płatnego parkowania.

Podnosząc takie zarzuty, Skarżący wniósł o:

I - umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] oraz wszelkich innych postępowań i czynności egzekucyjnych związanych z tym tytułem, w tym postępowania, w którym wydane postanowienie jest przedmiotem skargi;

II - wykładnię stosowania art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, precyzującą, czy każdy (bez wyjątku) postój nie korzystający ze zwolnienia (podmiotowego lub przedmiotowego) w strefie płatnego parkowania podlega opłacie za parkowanie przewidzianej tym przepisem, czy też do skutecznego poboru tej opłaty muszą być spełnione co najmniej cztery warunki:

1) postój samochodu ma miejsce na drodze publicznej,

2) postój ma miejsce na drodze publicznej w miejscu do tego przeznaczonym (czyli parkingu będącego częścią tej drogi),

3) miejsce to (parking) winno być stosownie do przepisów o ruchu

drogowym właściwie oznaczone, łącznie z informacją, że parking jest

płatny (konkretyzacja zasady zaufania obywatela do władzy publicznej

odpowiadającej za prawidłowe usytuowanie znaków drogowych),

4) miejsce przeznaczone do parkowania i poboru opłaty jest usytuowane

w strefie płatnego parkowania.

III - potwierdzenie prawa "zobowiązanego" lub innej osoby (przekonanej o braku obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania) do wniesienia do właściwego organu samorządowego żądania ustalenia istnienia obowiązku zapłaty spornej należności za postój samochodu, na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania z różnych ważkich dla strony powodów, co skutkuje wstrzymaniem - do czasu wyjaśnienia sprawy - wszelkich czynności związanych z przedmiotem tego żądania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że z art. 105 § 1 kpa nie wynikają ograniczenia wyłączające samorządowe kolegia odwoławcze ze stosowania tego przepisu, również przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem umorzenia postępowania także nie znajduje uzasadnienia. Obowiązek umorzenia postępowania, które z jakichkolwiek powodów stało się bezprzedmiotowe, spoczywa bowiem na organie rozpatrującym daną sprawę. Nie ma żadnych podstaw

do scedowania lub przekazania tego obowiązku na inny - nawet podległy - organ.

Skarżący kwestionuje stanowisko organów samorządowych, że każdy postój w strefie płatnego parkowania podlega opłacie przewidzianej w art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i stosownych uchwałach organów samorządowych. W świetle obowiązującego prawa, pojęcia postoju i parkowania nie są tożsame. W wielu strefach płatnego parkowania znajdują się np.: trawniki, torowiska, pasy wydzielone dla komunikacji miejskiej, postoje taxi i inne miejsca objęte ustawowym zakazem zatrzymywania i postoju - niemogące być miejscem parkowania samochodów. Zatem nie każdy postój w strefie płatnego parkowania jest parkowaniem, o którym mowa w ww. przepisie, powodującym obowiązek uiszczenia stosownej opłaty. Poza tym, aby można mówić o parkowaniu, to niezbędny jest parking na którym postój - w miejscu do tego przeznaczonym - jest możliwy. Działania organów samorządowych, w istocie poszerzają zakres pojęciowy parkowania na każdy postój na drodze publicznej. Ustawa o drogach publicznych pozwala jedynie na pobór opłat za parkowanie i to wyłącznie

w strefie płatnego parkowania. Nie ma żadnych powodów, aby stosować ten tytuł

do poboru opłat w sposób dowolny i pobierać opłaty jedynie za fakt postoju, bez znaczenia gdzie - byle w SPP. Prawo o ruchu drogowym dopuszcza postój na warunkach i na zasadach określonych np. w art. 47 ust. 2 tej ustawy. Dopuszczalny postój samochodu na zasadach tego przepisu, w ocenie Skarżącego, nie jest parkowaniem, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zwłaszcza gdy ze znaków drogowych nie wynika że miejsce to jest parkingiem (płatnym) i to położonym w strefie płatnego parkowania.

Skarżący uważa ponadto, że prawo do zwrócenia się do właściwego organu

o ustalenia obowiązku zapłaty za parkowanie potwierdził Sąd Administracyjny

w sprawie II SA/Sz 1032/08, dlatego niezmiennie kwestionując zasadność poboru tych opłat wnosi każdorazowo (po powzięciu wiedzy, iż jest "zobowiązanym") o ustalenie tego obowiązku. Niezrozumiałym jest dla Skarżącego, dlaczego tego prawa organy samorządowe obu instancji zawsze go pozbawiają.

Skarżący wskazał też, że organizacja ruchu i jego oznakowanie w SPP nie budzą wątpliwości, jakie miejsce postoju jest parkowaniem podlegającym opłacie, a jaki postój - np. na trawniku lub zakazie zatrzymywania i postoju - jest wykroczeniem drogowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2012 r. Skarżący dodatkowo podniósł m.in., że nadal nie rozumie dlaczego SKO nie przekazało - na podstawie art. 6 kpa w związku z art. 66 kpa - do właściwego organu wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, skoro uznało, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia podania w tym zakresie. Ponadto Skarżący uważa, że w SPP mogą występować miejsca, w których z mocy prawa obowiązuje zakaz zatrzymywania

i postoju, a więc i parkowania. Stwierdzenie zatem "postój np. na torach tramwajowych nie możne stanowić podstawy do żądania uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania tylko dlatego, że tory te są usytuowane w strefie". Tym samym pojęcia "strefy" i "miejsca" nie są pojęciami tożsamymi, zatem pobór opłat za parkowanie jest możliwy jedynie wówczas, gdy czynność parkowania (a nie postoju) ma miejsce. Kolegium nie odniosło się do samej istoty sporu, tym samym Skarżący nadal nie wie, dlaczego w ie pobierana może być opłata za postój samochodu, podczas gdy ustawa daje tytuł do poboru tej opłaty jedynie za parkowanie. Skoro oba organy administracyjne nie chcą wyjaśnić tej ważkiej dla Skarżącego kwestii, to prosi on o to Sąd. Skarżący nie rozumie też, dlaczego szczecińskie organy samorządowe pozbawiają go prawa do wniesienia żądania przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie ustalenia istnienia obowiązku zapłaty za usługę parkowania. Jeżeli bowiem bezsporność tytułu nie jest oczywista, to postępowanie wyjaśniające - przed wszczęciem procedur egzekucyjnych - w zgodzie z postanowieniami art. 78 kpa, należało przeprowadzić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności

z prawem zaskarżonych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej - w tym postanowień kończących postępowanie. W wyniku takiej kontroli zaskarżony akt może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skargę należy oddalić, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia,

że postanowienie to nie odpowiada przepisom prawa.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu wywołanym zgłoszonymi przez Skarżącego - jako zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym - zarzutami w sprawie prowadzenia przeciwko niemu tego postępowania, opartymi na przepisach art. 33 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: "uegz" - tj. zarzutami nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

Wskazać więc należy, że stosownie do przytoczonych w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18).

W myśl art. 26 § 1, § 2 i § 5 pkt 1 uegz: "§ 1. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

§ 2. Wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym.

§ 5. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego".

Niezbędne wymogi formalne tytułu wykonawczego określa art. 27 uegz, w tym m.in. (§ 1 pkt 3) tytuł wykonawczy musi zawierać "treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek".

Stosownie do art. 29 § 1 uegz, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W myśl § 2 tego artykułu: "Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie".

Zgodnie z art. 33 uegz, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. "wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku" (pkt 1) oraz "niespełnienie wymogów określonych w art. 27" (pkt 10).

W myśl art. 34 § 1 uegz: "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, [...], organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca".

Zgodnie z § 2 tego artykułu, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

Stosownie do § 4: "Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego".

W myśl § 5 art. 34 uegz: "Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu.".

Będące przedmiotem skargi postanowienie SKO zostało więc wydane po rozpoznaniu zażalenia Zobowiązanego, wniesionego na podstawie art. 34

§ 2 uegz, na postanowienie wierzyciela. W związku z uchyleniem przez organ

II instancji postanowienia wierzyciela, jest on (wierzyciel) zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, przy czym, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ II instancji nie uwzględnił zarzutu Zobowiązanego dotyczącego nieistnienia obowiązku.

Sąd nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania takiego stanowiska.

Zauważyć należy, że z akt sprawy i z tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest przeciwko Skarżącemu postępowanie egzekucyjne, a także

z poprzedzającego wszczęcie tego postępowania upomnienia, jakie Skarżącemu zostało wcześniej doręczone, wynika, że przedmiotem egzekucji jest należność pieniężna w kwocie [...] zł z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone [...] postoje

w okresie od 28 sierpnia 2006 r. do 30 czerwca 2009 r. w strefie płatnego parkowania na terenie a pojazdu marki VW nr rej. [...] w kwocie [...]. zł w okresie od dnia 28 sierpnia 2006 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. oraz koszty upomnienia

w kwocie [..] zł.

Podstawę prawną egzekwowanej należności stanowią przepisy ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.) – dalej: "u.d.p." i wymienione na wstępie cztery uchwały Rady Miasta :

nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r., nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r.,

nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. i nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają

to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej".

Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2).

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty

za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy

o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.

Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja

w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Sporządzane przez inspektora SPP zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu - stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z pojazdu dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwał Rady Miasta , nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej powstał bowiem z mocy prawa w momencie pozostawienia pojazdu (zaparkowania) w SPP bez uiszczenia opłaty parkingowej.

Z istoty omawianych opłat wynika, iż związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z zaparkowaniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej. Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego, widocznym dla inspektorów SPP.

Należy więc podkreślić, iż przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie – a taki stan przekreśla cele wprowadzenia stref płatnego parkowania, określone w przytoczonym powyżej art. 13b ust. 2 u.d.p. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie. Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (sankcją), lecz swoistym ekwiwalentem za "bezumowne" (tj. bez uiszczenia opłaty za parkowanie) parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty.

Zauważyć przy tym należy – odnosząc się także do zarzutu skargi - że w ww. uchwałach Rady Miasta ustanowiono (zgodnie z ustawą) opłaty za "parkowanie" pojazdu i opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, zatem używanie zarówno w zawiadomieniach, jak i w pismach organów, określeń opłaty

"za postój" nie jest poprawne. Zdaniem Sądu, uchybienie to nie może być uznane

za naruszenie prawa, skutkujące zwolnieniem osoby zobowiązanej z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. W zaskarżonym postanowieniu w sposób przekonujący, zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, uznano też, że w odniesieniu do pojazdu Skarżącego miało miejsce parkowanie a nie postój.

W ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, że Skarżący jest osobą zobowiązaną do wykonania egzekwowanego obowiązku, zasadnie bowiem uznano, że sporządzone przez wielu inspektorów SPP [...] zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu stanowiącego własność Skarżącego, są wiarygodnym dowodem potwierdzającym fakty nieuiszczenia opłat za parkowanie tego pojazdu w SPP, brak bowiem logicznych przesłanek do przyjęcia, iż zawierają one nieprawdziwe dane, mające na celu niezasadne obciążenie Skarżącego opłatami dodatkowymi.

Ogólnikowe podważanie przez Skarżącego wiarygodności tych dowodów przez wskazywanie na parkowanie na terenie SPP w miejscach nieprzeznaczonych do parkowania, nie mogło być uznane za skuteczne wykazanie nieistnienia obowiązku uiszczenia egzekwowanych opłat. W ocenie Sądu – z wyżej podanych powodów – zawiadomieniom tym nie można odmówić wiarygodności. Zauważyć przy tym należy,

że ewentualne nieprawidłowości w wystawieniu zawiadomienia o nieopłaconym postoju powinny być zgłaszane (reklamowane) w biurze SPP niezwłocznie po ich stwierdzeniu. Taki "akt staranności" powinien być podejmowany przez zainteresowanego we własnym interesie, właśnie dla wykluczenia ewentualnych przypadków niezasadnego żądania uiszczenia opłaty dodatkowej. Równocześnie takie niezwłoczne zgłoszenie zastrzeżeń umożliwia lepsze wyjaśnienie okoliczności parkowania, m.in. przez uzyskanie wyjaśnień od inspektora SPP. Zgłaszanie więc zastrzeżeń co do okoliczności parkowania (postoju) dopiero po otrzymaniu upomnienia – co, jak zauważa Skarżący, następuje nawet po kilku latach od zdarzenia – możliwości wyjaśnienia tych okoliczności znacznie ogranicza. Podnoszony przez Skarżącego argument, że nie interesują go pisma (ulotki) pozostawiane za wycieraczką samochodu, a tym samym nie był on skutecznie zawiadomiony o nieuiszczeniu opłaty za parkowanie, nie może być uznany za okoliczność usprawiedliwiającą niezgłoszenie reklamacji i stanowić podstawy

do podważania wiarygodności zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu w SPP.

Zauważyć przy tym należy, że takie ogólnikowe zastrzeżenia Skarżącego, zawarte w aktach sprawy i żądanie wyjaśnienia przez organy obu instancji, a następnie przez Sąd, czy parkowanie (postój) w miejscach niedozwolonych, np. na torowisku, przystankach komunikacji miejskiej, garażach policji czy straży pożarnej, rodzi obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie, i ewentualnie opłaty dodatkowej, nie mogło być uwzględnione. Prowadzone postępowanie egzekucyjne czy postępowanie

w związku ze zgłoszonymi zarzutami, a także postępowanie sądowoadministracyjne, nie służy bowiem wyjaśnianiu skutków teoretycznych okoliczności (miejsc) parkowania pojazdów, lecz przedmiotem tych postępowań są konkretne zdarzenia – parkowania pojazdu Skarżącego w SPP bez uiszczenia opłaty za parkowanie, odnotowane przez uprawnionych inspektorów SPP. Tę kwestię – zdaniem Sądu – organy obu instancji wyjaśniły w sposób przekonujący. Okoliczności takie są wyjaśniane i rozstrzygane

w sprawie, w której zostanie ustalone, że pojazd został zaparkowany w takich niedozwolonych miejscach.

Mając na uwadze, że organ II instancji prawidłowo stwierdził istotne uchybienia

w postępowaniu wierzyciela (podpisanie postanowienia przez osobę nieposiadającą właściwego umocowania, a także niespełnienie wymogu formalnego w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym), zasadnie więc orzekł o uchyleniu postanowienia wierzyciela i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Nie oznacza to jednak, że postępowanie wywołane zgłoszonymi zarzutami stało się bezprzedmiotowe. Organ II instancji był bowiem zobowiązany do rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia, a stwierdziwszy ww. uchybienia wierzyciela nie mógł umorzyć postępowania na podstawie art. 105 kpa. Jak zasadnie wskazał organ

II instancji, w sytuacji gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów formalnych – stosownie do art. 29 § 2 uegz - organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Skoro jednak organ ten nie zwrócił tytułu wykonawczego wierzycielowi, oznacza to, że prowadzona egzekucja jest niedopuszczalna, a zatem postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone przez organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 uegz.

Zgodnie bowiem z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Stosownie do art. 59 § 3 uegz, w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

Postanowienie takie, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 3 uegz).

W myśl § 5 tego artykułu, na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Brzmienie tego ostatniego przepisu nie pozostawia też wątpliwości,

że w rozpoznawanej sprawie organ II instancji nie mógł umorzyć postępowania egzekucyjnego, skoro na takie postanowienie (organu egzekucyjnego) wierzycielowi przysługuje zażalenie. Oczywistym jest bowiem, że na postanowienie SKO umarzające takie postępowanie (jak domaga się Skarżący), wierzycielowi nie przysługiwałoby zażalenie – co naruszałoby prawa wierzyciela.

Jak przytoczono wyżej, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wydaje na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 3 uegz).

Nawet gdyby zatem uznać, że SKO powinno przekazać zawarty w zażaleniu wniosek o "umorzenie sprawy" – przy uznaniu go za wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego – do organu egzekucyjnego, to i tak uchybienia takiego nie można byłoby uznać za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie należy więc wskazać, że w myśl art. 34 § 1 uegz, organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Z przepisu tego wynika m.in., że wypowiedź wierzyciela co do wymogów formalnych tytułu wykonawczego (art. 33 pkt 10) nie jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jest to więc dodatkowy argument w rozpoznawanej sprawie (w której SKO uznało, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27), że to właśnie organ egzekucyjny rozstrzygnie o takim zarzucie Zobowiązanego.

Wniosek taki znajduje bezpośrednie potwierdzenie w cytowanym wyżej art. 34

§ 4 uegz. Stosownie do tego przepisu, organ egzekucyjny (po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela), wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie organu egzekucyjnego (w myśl § 5 art. 34 uegz) służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie.

Wskazana wyżej możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 1 uegz jest więc dodatkową możliwością takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, niezależnie od możliwości przewidzianej w art. 34 § 4 uegz – o czym wprost stanowi cytowany przepis art. 59 § 3 uegz.

Z podanych powodów, brak też podstaw do uwzględnienia żądania skargi dotyczącego umorzenia przez Sąd "postępowania egzekucyjnego prowadzonego

w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] oraz wszelkich innych postępowań i czynności egzekucyjnych związanych z tym tytułem, w tym postępowania, w którym wydane postanowienie jest przedmiotem skargi".

Mając powyższe ustalenia na względzie, stwierdzić należy, że w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie i dlatego skargę należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).