Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2519/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku M. D. (dalej jako "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2016 r.nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wydając zaskarżoną decyzję organ działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., cyt. jako k.p.a.) i art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 24n ust. 7 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej u.d.p.)

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu 30 listopada 2012 r. wydał skarżącemu certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego ważny do 30 listopada 2015 r.

W dniu 21 grudnia 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wpłynął wniosek skarżącego o przedłużenie na podstawie art. 24n ust. 7 u.d.p. certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie o posiadaniu zdolności do czynności prawnych i korzystaniu z pełni praw publicznych, informację z Krajowego Rejestru Karnego, świadectwo ukończenia szkolenia okresowego dla audytorów BRD oraz potwierdzenie wykonania przelewu na kwotę 17 zł.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, powołując się na art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 24n ust. 7 u.d.p., umorzył w całości postępowanie w sprawie przedłużenia skarżącemu certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Organ stwierdził, że skarżący złożył wniosek o przedłużenie certyfikatu już po utracie ważności certyfikatu, co oznacza, że w chwili składania wniosku strona nie posiadała uprawnień audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wobec powyższego organ uznał postępowanie za bezprzedmiotowe.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący stwierdził, iż wnioskiem z 30 listopada 2015 r. zwrócił się o przedłużenie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego i złożył wymagane na postawie art. 24n ust. 7 u.d.p. dokumenty. Skarżący wskazał, że art. 24n ust. 3 ustawy o drogach publicznych stawia przed audytorem jedynie obowiązek ukończenia szkolenia okresowego w określonym czasie. W stosunku do pozostałych dokumentów wymienionych w art. 24n ust. 7 ustawy o drogach publicznych ustawodawca nie wskazał w powołanej ustawie żadnych dodatkowych wymogów dotyczących daty ich przygotowania, pozyskania czy też dostarczenia a więc taki wymóg formalnie nie został postawiony. Nie ma więc podstawy prawnej do wnioskowania, że dokumenty dostarczone po okresie ważności certyfikatu nie są dokumentami spełniającymi warunki z art. 24n ust. 7 z ustawy o drogach publicznych." Ponadto skarżący przytoczył definicję słowa "przedłużać" twierdząc, że definicja ta w żaden sposób nie odnosi się do kwestii dokonywania przedłużenia w czasie, gdy uprawnienie utraciło już swoją moc obowiązującą oraz przytoczył przykłady sytuacji, w których zdaniem skarżącego możliwe jest dokonanie przedłużenia uprawnień, które utraciły już ważność.Skarżący zarzucił organowi, iż ten nie podał żadnego umocowania prawnego do przyjętego wnioskowania o możliwości przedłużenia certyfikatu jedynie w czasie, gdy uprawnienie to nie utraciło jeszcze swojej mocy obowiązującej. Zdaniem skarżącego możliwe jest dokonanie przedłużenia uprawnień, które utraciły już ważność.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż nie jest możliwe przedłużenie uprawnień, które w danej chwili nie przysługują już stronie i w tym zakresie nie jest możliwa odmienna interpretacja art. 24n ust. 7 u.d.p. Organ odniósł się również do przytoczonych przez skarżącego przykładów przedłużania uprawnień po upływie terminu ważności, wskazując, iż nie mogą one służyć jako analogia do oceny stanu prawnego przedmiotowej sprawy, gdyż dotyczą one zastosowania przepisów szczególnych wprost regulujących wydanie określonych w nich uprawnień i dodatkowo odnoszą się do wydawania kolejnego, nowego uprawnienia, a nie przedłużenia dotychczasowego. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny i zasadnie zastosowano art. 105 § 1 k.p.a.

Pismem z dnia 31 października 2016 r. M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. Skarżący wnosząc o uchylenie ww. decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych, postawił zarzuty:

- naruszenia art. 24n ust. 2, 3 i 7 u.d.p. poprzez błędną interpretację przepisów i uznanie, że strona postępowania nie wywiązała się w określonym czasie z obowiązków wynikających z ustawy niezbędnych do przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas gdy strona przed upływem 3 letniego okresu ukończyła wymagane szkolenie niezbędne do przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego i spełniła wszystkie pozostałe wymogi wynikające z ustawy,

- naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. gdyż organ nie wziął pod uwagę i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego zebranego w sprawie,

- naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania i uznanie go za bezprzedmiotowe w sytuacji, kiedy organ powinien rozpoznać sprawę co do istoty na gruncie dostarczonych dokumentów,

- naruszenia art. 12 w zw. z art. 35 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa,

- naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez zastosowanie przez organ niekorzystnej własnej interpretacji dla obywatela obowiązujących jasnych przepisów, co stoi w sprzeczności z zasadą zawartą w art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. poz. 270 ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Istotę problemu w niniejszej sprawie stanowi termin w jakim należy wnieść wniosek o przedłużenie certyfikatu bezpieczeństwa ruchu drogowego. W myśl art. 24n ust. 1 u.d.p. audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego jest osoba, która posiada certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie zaś z ust. 2 wspomnianego artykułu certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego może uzyskać osoba, która:

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2) korzysta z pełni praw publicznych;

3) nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4) posiada wyższe wykształcenie techniczne w zakresie budownictwa drogowego, inżynierii ruchu drogowego lub transportu;

5) posiada co najmniej 5-letnią praktykę w zakresie projektowania dróg, inżynierii ruchu drogowego, zarządzania drogami, zarządzania ruchem drogowym lub opiniowania projektów drogowych pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego;

6) posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ustawa o drogach publicznych w art. 24n ust. 3 nakłada na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego obowiązek stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych na szkoleniach okresowych co najmniej raz na trzy lata. Okres na jaki jest wydawany certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wynika wprost z art. 24n ust. 6 u.d.p. i wynosi on 3 lata. Możliwość przedłużania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego reguluje ust. 7, zgodnie z którym certyfikat bezpieczeństwa ruchu drogowego jest przedłużany na kolejne trzy lata na wniosek audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego po dostarczeniu potwierdzenia ukończenia szkolenia okresowego, o którym mowa w ust. 3, oświadczenia o spełnieniu wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentu potwierdzającego spełnienie wymogu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

Wobec powyższego podnieść należy, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu 30 listopada 2012 r. wydał skarżącemu certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, ważny do 30 listopada 2015 r. Skarżący wnioskiem z 30 listopada 2015 r., zwrócił się o przedłużenie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. W niniejszej sprawie nie ma znaczenia to, że skarżący sporządził wniosek o przedłużenie certyfikatu w dniu 30 listopada 2015 r., ale to, kiedy ten wniosek został wniesiony do organu. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy koperty wynika, że wniosek skarżącego o przedłużenie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego przesłano przesyłką pocztową pod adres organu w dniu 16 grudnia 2015 r. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego z dnia 30 listopada 2012 r. utracił swą ważność w dniu 30 listopada 2016 r., co w ocenie Sądu oznacza, że w dniu 16 rudnia 2015 r. skarżący nie był już audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem Sądu przepis art. 24n ust. 7 u.d.p. jednoznacznie wskazuje, iż z wnioskiem o przedłużenie może wystąpić audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego, co w połączeniu ust. 1 omawianego przepisu oznacza osobę, która posiada certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skoro w dniu 16 grudnia 2015 r. skarżący nie był audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego, to nie mógł wystąpić o przedłużenie certyfikatu. Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo przyjął, iż nie można przedłużać certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego już po utracie ważności tego certyfikatu i zasadnie umorzył postępowanie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24n ust. 2,3 i 7 u.d.p. wskazać należy, iż organ w zaskarżonej decyzji nie odnosił się do załączonych do wniosku o przedłużenie certyfikatu dokumentów, albowiem postępowanie zostało przez organ umorzone z uwagi na upływ terminu ważności certyfikatu i złożenie wniosku o jego przedłużenie po tym terminie, a nie, jak wskazuje skarżący, ze względu na niewywiązanie się z przedłożenia w określonym czasie z obowiązków wynikających z ustawy. Fakt ukończenia przez skarżącego w wymaganym terminie szkolenia nie miał znaczenia wobec złożenia wniosku o przedłużenie certyfikatu po upływie terminu jego ważności. Ustawodawca przewidział możliwość zachowania uprawnień audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez przedłużenie ważności certyfikatu zgodnie z art. 24n ust. 7 u.d.p., z którego w ocenie Sądu jednoznacznie wynika, kto i kiedy ma z takim wnioskiem wystąpić. Wniosek o przedłużenie certyfikatu składa audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego, tzn. osoba, która posiada ważny certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Utrata ważności certyfikatu oznacza, że osoba, której został wydany, przestaje być audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 105 § 1, art. 8, art. 12 w zw. z 35 k.p.a. stwierdzić należy, iż organ wydając decyzje w sprawie wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i rozpoznał na jego podstawie wniosek o przedłużenie certyfikatu a później wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Data wniesienia wniosku o przedłużenie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego do organu była wiążąca i organ był zobowiązany do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Przekroczenie terminu załatwienia spraw przez organ administracji publicznej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazać bowiem należy, iż skarżący miał możliwość skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 37 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przez nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2017 r. poz. 935), tzn.. mógł wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, a w konsekwencji powyższego przysługiwała skarżącemu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przedłużenia certyfikatu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarżący ze wskazanych uprawnień nie skorzystał.

W takim stanie rzeczy wydaną w sprawie decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.