Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1457/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9/9/2016 r po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku rpr A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] /4/2015 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego p o s t a n a w i a postanawia przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej rpr A. K. – kwotę 180,- zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 41,40,- zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) łącznie kwotę 221,40- zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy)


UZASADNIENIE

Wyznaczony w sprawie przez OIRP, pismem z 10/5/2016 r., na podstawie postanowienia z 13 kwietnia 2016 r. III SA/Wa 1457/15 pełnomocnik z urzędu - rpr A. K. , pismem z 3/9/2016 r. oraz – osobiście – na rozprawie zwróciła się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczyła, że opłaty te nie zostały uiszczone.

Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako u.p.p.s.a.). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., natomiast skarga w sprawie została złożona w kwietniu 2015 r. Stad należy w sprawie stosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 poz. 490, dalej jako rozporządzenie).

Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w obecności pełnomocnika na rozprawie, w szczególności w złożonym wniosku o przyznanie wynagrodzenia..

Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. z wartością przedmiotu zaskarżenia ok 800 zł), zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj. reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia w zw. z § 6 powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 180,- zł. Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1.500 zł wynoszą 180 zł. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 812 zł. Brak jest podstaw, w szczególności pełnomocnik z urzędu ich nie wykazał, do podniesienie wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty 150 % stawek minimalnych.

Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.