Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1324/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 70b ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1943
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 7, 77,80,9
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego T. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz M. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku T. K., prowadzącego działalność pod nazwą A. w S. , orzekł o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika S. P. poniesionych w okresie od 6 listopada 2014 r. do 7 grudnia 2016 r.

Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że w dniu [...] r. T. K. złożył wniosek o zwrot kosztów kształcenia młodocianego S. P.. Pracodawca dołączył do wniosku: umowę o pracę z młodocianym pracownikiem w celu nauki zawodu, zaświadczenie o zdanym egzaminie czeladniczym wydane przez Izbę Rzemieślniczą Małej i Średniej Przedsiębiorczości w S. na nazwisko S. P., formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenie, iż nie otrzymał pomoc de minimis w ciągu bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat kalendarzowych, dyplom uzyskania tytułu mistrza Nr [...], świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu Nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli D. - J. J. w S..

W celu ustalenia wymagań z art. 70b ust. 1 cytowanej ustawy, z uwagi na fakt, że świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu nie zawierało danych, o których mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu

(Dz. U. Nr 244, poz. 1626 ze zm.), wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dostarczenie kompletnego świadectwa ukończenia kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu. Przedłożona została kopia świadectwa kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu, która nie zawierała danych, o których mowa w rozporządzeniu. W odpowiedzi na kolejne wezwanie organu wnioskodawca przedłożył Suplement do świadectwa nr [...]. Organ I instancji uzyskał opinię z Kuratorium Oświaty w S., iż T. K. legitymując się świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu nie spełnia wymagań co do wykształcenia - instruktorów praktycznej nauki zawodu, o których mowa w § 10 ust 4 ww. rozporządzenia. Natomiast według Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli D. J. J. w S., świadectwo to spełnia wymagania, o których mowa w § 10 ust 4 ww. rozporządzenia.

Organ I instancji powołując się na treść zapis § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu wskazał, że w danym przypadku nie zostały spełnione wymogi prawne z ww. rozporządzenia, gdyż nawet w Suplemencie do świadectwa wpisane zostały następujące działy:

1. Podstawy wiedzy o nauczaniu i wychowaniu w wymiarze 60 godzin,

2. Metodyka nauczania praktycznej nauki zawodu (90 godz.) w skład której wliczono:

a) podstawowe pojęcia - 4 godz., b) proces praktycznego kształcenia zawodowego - 6 godz., c) baza techniczno - dydaktyczna praktycznej nauki zawodu i podstawy prawne - 2 godz., d) asortyment prac dydaktyczno produkcyjnych i usługowych w nauczaniu zawodu - 6 godz., e) zasady i metody nauczania praktycznej nauki zawodu - 16 godz., f) typy i struktura zajęć praktycznej nauki zawodu - 6 godz., g) środki dydaktyczne i warsztaty pracy nauczyciela - 8 godz., h) kontrolowanie i ocenianie uczniów - 6 godz., i) przygotowanie się nauczyciela do zajęć - 12 godz., j) samokształcenie i doskonalenie nauczyciel - 2 godz., k) sylwetka nauczyciela praktycznej nauki zawodu - 2 godz.,l) hospitacja zajęć - 20 godz.

Zdaniem organu I instancji, ww. Suplement zawiera inną terminologię niż w rozporządzeniu i dlatego nie można bezsprzecznie stwierdzić, że T. K. posiada kwalifikacje do nauczania praktycznego zawodu. Stąd też wniosek nie spełnia wymogów formalno - prawnych przywołanej ustawy.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie T. K., w którym zakwestionował interpretację § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Zdaniem odwołującego się, uprawnienia instruktora praktycznej nauki zawodu posiada osoba, która ma przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, a takie jest potwierdzone świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu wraz z suplementem. W przypadku praktycznej nauki zawodu niezbędny wymiar zajęć z zakresu przygotowania pedagogicznego wynosi nie mniej niż 150 godzin, a o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli lub świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 70 b ustawy o systemie oświaty i § 10 art. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty powstanie uprawnienia do dofinansowania zależy od łącznego spełnienia trzech przesłanek, tj. zawarcia z młodocianym pracownikiem umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych oraz ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdania wymaganego przepisami prawa egzaminu.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt, że T. K. zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a po ukończeniu nauki zawodu młodociany pracownik S. P. w dniu [...] r. zdał egzamin czeladniczy w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych.

Kwestą sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy w świetle obowiązujących przepisów strona postępowania spełniła trzecią z wymaganych przesłanek przyznania dofinansowania w postaci posiadania wymaganych kwalifikacji do prowadzenia takiego przygotowania zawodowego.

Dla spełnienia przesłanki z art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy konieczne jest wykazanie przez pracodawcę prowadzącego przygotowanie zawodowe, że posiada on wymagane kwalifikacje, które określone zostały w rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu, a które powinny być potwierdzone stosownym dokumentem. Prawodawca uzależnił w § 10 ust. 4 rozporządzenia prowadzenie przygotowania zawodowego młodocianych - a przez to też wydatkowanie środków publicznych na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych - od posiadania przez osobę prowadzącą przygotowanie zawodowe, co najmniej tytułu mistrza i jednocześnie posiadania odpowiedniego przygotowania pedagogicznego lub ukończenia określonego kursu.

Wnioskodawca potwierdził stosownym dyplomem, że posiada tytuł mistrza. Niemniej jednak sam ten tytuł, w świetle wskazanej regulacji, nie jest wystarczający do stwierdzenia kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego. Drugim koniecznym wymogiem jest bowiem posiadanie przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Kolegium podkreśliło, że T. K. nie wykazał, że posiada nauczycielskie przygotowanie pedagogiczne, ani też, że ukończył przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Przedłożone świadectwo, w powiązaniu z dostarczonym przez stronę Suplementem nie potwierdzają, w ocenie Kolegium, ukończenia kursu, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia. Suplement nie poświadcza, że w ramach tego kursu przeprowadzono również zajęcia z psychologii i pedagogiki. Zdaniem organu, brzmienie § 10 ust. 4 rozporządzenia, stanowisko Kuratorium wraz z treścią Suplementu, przekonuje, że kurs, który ukończył T. K., pomimo iż zatwierdzony został przez Z. Kuratora Oświaty, nie obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki. Z tego względu nie wzięto pod uwagę opinii wydanej przez Dyrektora Ośrodka Zawodowego Nauczycieli D. J. J. . Wobec braku potwierdzenia, że skarżący w ramach kursu pedagogicznego odbył wymagane przepisami prawa zajęcia z psychologii i pedagogiki nie można uznać, że ukończył kurs uprawniający go do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, a tym samym, że posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianego.

T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając naruszenie:

1. § 10 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, poprzez ich błędną interpretację, polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że skarżący, który zgodnie z przedstawionymi świadectwami ma kwalifikacje "nauczyciela praktycznej nauki zawodu" musi spełniać także kryteria, jakie przepisy przewidują dla "instruktora praktycznej nauki zawodu";

2. art. 7 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niewyjaśnienia, czy skarżący przed dniem 6 stycznia 1993 r. ukończył kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu;

3. art. 9 K.p.a. poprzez brak poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na treść praw skarżącego, w szczególności niepoinformowanie skarżącego o koniczności przedłożenia dokumentów, potwierdzających jego kwalifikacje pedagogiczne przed 1993 r.

W uzasadnieniu skargi T. K. wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia zajęcia praktyczne mogą być prowadzone przez nauczyciela praktycznej nauki zawodu (ust. 1), a nadto - w przypadku zajęć praktycznych realizowanych m.in. u pracodawców - przez osoby spełniające wymogi wskazane w § 10 ust. 2, 3, 4 i 5 - zwane instruktorami praktycznej nauki zawodu. Organ wydający zaskarżoną decyzję tej różnicy nie dostrzegł. Z jej uzasadnienia wynika bowiem, że kwalifikacje skarżącego zostały przeanalizowane wyłącznie pod kątem wymogów określonych w przepisie § 10 ust. 4 rozporządzenia, które odnoszą się do osób wykonujących pracę instruktora praktycznej nauki zawodu, nie dotyczą zaś nauczycieli praktycznej nauki zawodu. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji w sposób błędny zatem dokonały oceny jego kwalifikacji, pomijając fakt, iż zgodnie ze złożonymi w toku postępowania dokumentami, w szczególności świadectwem nr [...] nabył kwalifikacje pedagogiczne do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznych przedmiotów zawodowych. Zbędnym było zatem analizowanie kwestii, czy w trakcie kursu w którym uczestniczył była określona liczba godzin z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz praktyki metodycznej, ponieważ nie jest instruktorem praktycznej nauki zawodu - co wyżej wskazano - a tym samym jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu ma prawo prowadzić zajęcia praktyczne - zgodnie z § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia. Podkreślenia ponadto wymaga, że celem ukończenia ww. kursu była możliwość zatrudnienia w jednej z lokalnych szkół zawodowych, właśnie jako nauczyciela praktycznej nauki zawodu.

Nadto, skarżący podniósł, że jest również osobą, która przed dniem 6 stycznia 1993 r. ukończyła kurs pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Kurs taki odbył w okresie 24 stycznia 1985 r. do 27 kwietnia 1985 r. w Wojewódzkim Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w S. CKZ w S. . Niestety nie dysponuje zaświadczeniem o ukończeniu tegoż kursu z uwagi na znaczny upływ czasu. Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. zwrócił się do WZDZ w S. o wydanie kopii takiego zaświadczenia. Skarżący wyjaśnił, że dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowiedział się o potrzebie wykazania posiadania ww. uprawnień. Wcześniej żaden z organów rozpoznających sprawę nawet nie zasugerował, że okoliczności powyższe mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym podał, że dotarł do kopii dokumentów, w postaci umów o pracę w celu nauki zawodu, których był stroną zawieranych w roku 1986 świadczących o fakcie posiadania przez niego przygotowania pedagogicznego, według ówcześnie obowiązujących przepisów. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a zatem skarga niniejsza jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. skarżący przedłożył do akt kopie trzech umów o pracę w celu nauki zawodu zawartych w 1986 r., które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę aktów administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga okazała się zasadna.

Materialnoprawną podstawę działania organów stanowił przepis art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1943) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626 – określane jako "rozporządzenie").

Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, pracodawca, który zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Niesporną okolicznością w sprawie jest, że T. K. zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a po ukończeniu nauki zawodu młodociany pracownik zdał egzamin czeladniczy w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Tym samym spełnione zostały dwie przesłanki wynikające z powyższej regulacji.

Sporna natomiast w sprawie jest kwestia, czy skarżący spełnił trzeci wymóg przyznania dofinansowania w postaci posiadania właściwych kwalifikacji do prowadzenia takiego przygotowania zawodowego.

Według Kolegium, T. K. nie wykazał nauczycielskiego przygotowania pedagogicznego, ani też, że ukończył przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, a tym samym nie wykazał, że posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianego.

W ocenie Sądu, rację ma skarżący, że organy obu instancji nie zbadały dostatecznie i nie rozważyły w sposób należyty tak istotnej przesłanki przyznania dofinansowania kosztów kształcenia, o jakiej mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia, tj. posiadania przez skarżącego kompetencji pedagogicznych do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, co spowodowało naruszenie podstawowych zasad procedury administracyjnej.

Przypomnieć należy, że z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Realizację tej zasady zapewnić mają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. l tak stosownie do treści art. 77 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu tego materiału ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 K.p.a.

Kwalifikacje osób prowadzących przygotowanie zawodowe młodocianych, w tym pracodawców i osób zatrudnionych u pracodawcy określa § 10 rozporządzenia.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 - zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele.

Zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidulane gospodarstwa rolne dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy - zwani dalej "instruktorami praktycznej nauki zawodu" (§ 10 ust. 2 pkt 2).

W myśl § 10 ust. 4 rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2 powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Paragraf 10 ust. 5 dotyczy instruktorów praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemających tytułu mistrza w zawodzie.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji przede wszystkim zaniechały weryfikacji kwalifikacji skarżącego do prowadzenia kształcenia młodocianego pracownika pod kątem posiadania przez niego statusu nauczyciela, o którym mowa w cytowanym § 10 ust. 1 pkt 1, a także w odniesieniu do przesłanki posiadania oprócz tytułu mistrza w zawodzie - przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli, o którym mowa w § 10 ust. 4 zdanie 1 rozporządzenia.

Powyższe podnosi skarżący w zarzutach odwołania i skargi, słusznie akcentując, że legitymuje się świadectwem ukończenia kursu kwalifikacyjnego pedagogicznego dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu i odwołując się do przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2009 r. Nr 50, poz. 400). Według § 1 pkt 3 tego rozporządzenia, w przypadku nauczycieli praktycznej nauki zawodu niezbędny wymiar zajęć z zakresu przygotowania pedagogicznego wynosi nie mniej niż 150 (por. Suplement do świadectwa skarżącego), a o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego. Przy czym w § 5 pkt 4 tego rozporządzenia zapisano, że kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu w zasadniczych szkołach zawodowych, technikach, technikach uzupełniających i szkołach policealnych, w tym w szkołach w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, posiada osoba, która posiada tytuł mistrza w zawodzie, którego będzie nauczać, oraz przygotowanie pedagogiczne.

Z uzasadnienia decyzji nie wynika aby organy podjęły próbę ustalenia i oceny w kontekście przedstawionych okoliczności i przepisów, zważywszy też na cel dokształcania zawodowego młodocianych, czy skarżący jako mistrz zawodu i nauczyciel praktycznej nauki zawodu po kursie kwalifikacyjnym, ma jednak odpowiednie kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych pracowników.

Tym bardziej okoliczność ta będzie wymagała należytego zbadania, że skarżący aktualnie przedstawił kopie umów o pracę w celu nauki zawodu, których był stroną, z roku 1986, świadczących, jego zdaniem, o fakcie posiadania przez niego przygotowania pedagogicznego, według ówcześnie obowiązujących przepisów.

Ponadto, organy nie zbadały również należycie czy skarżący posiada co najmniej takie kwalifikacje jak instruktor praktycznej nauki zawodu do przygotowania zawodowego młodocianych pracowników. Nie zbadały bowiem w ogóle sprawy w zakresie ostatniego z wymogów co do kwalifikacji osób uczących praktyki zawodu, określonego w § 10 ust. 4 ostatnie zdanie - "albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu".

Jak wynika z akt organ I instancji nie dokonał w tej kwestii żadnych ustaleń, ani nawet nie pouczył skarżącego, że dla wykazania swoich kwalifikacji może również przedłożyć tego rodzaju dokument, o którym mowa w podanym przepisie i jest on wystarczający dla udokumentowania właściwych kwalifikacji.

Kolegium zaś przyjęło, że skarżący po prostu nie wykazał, iż ukończył taki kurs. Tymczasem przedłożone na etapie skargi dokumenty wskazują na to, że skarżący ukończył kurs pedagogiczny w 1985 r. i gdyby był odpowiednio pouczony, to przedstawiłby odpowiednie zaświadczenie.

Należy pamiętać, że w myśl art. 9 K.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Mając na względzie powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przedwcześnie, z pominięciem obowiązku poczynienia niezbędnych, a istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń, co stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 i 9 K.p.a., co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy.

Należy też zwrócić organom uwagę, że uzyskanie opinii Kuratorium nie zwalniało od obowiązku należytego, kompleksowego rozpoznania sprawy i dokonania własnych ocen materiału dowodowego, ponieważ żaden przepis ustawy o systemie oświaty, ani rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy nie przewiduje, aby wiążąca dla ustalenia istnienia przesłanek z § 10 ust. 4 rozporządzenia, była opinia Kuratorium Oświaty, na której właściwie oparł się organ II instancji rozstrzygając o wniosku skarżącego.

Organy powinny przeprowadzić ponownie postępowanie z uwzględnieniem przedstawionych wyżej uwag Sądu oraz przeprowadzić szczegółową analizę posiadanych przez skarżącego kwalifikacji merytorycznych i pedagogicznych pod kątem istnienia przesłanek z § 10 rozporządzenia z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego i kompleksowej, wnikliwej jego oceny. Wszystkie te ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia ponownego rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.

W sytuacji gdy zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanych przepisów prawa w stopniu niewątpliwie mogącym mieć wpływ na jej wynik, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o ich uchyleniu w pkt 1 wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a.