Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1470/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) po rozpatrzeniu odwołania S. S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z dnia [...] maja 2017r. znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) decyzją z dnia [...] maja 2017r. znak [...], wydaną na podstawie art.194 ust.1 pkt 4 i ust.3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198, art. 199, art. 201 ust.1 i art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, – dalej: ustawa o odpadach) wymierzył S. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów.

Organ w oparciu o przeprowadzone czynności kontrolne w dniu 8-9 lutego 2017r. oraz w dniach 10-17 marca 2017r. ustalił, że S. S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] posiada decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014r. nr [...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami i urządzeniami poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego, tj. wyrobiska po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...] i [...] zlokalizowanego na części działki o nr ew. [...] i [...] położonych w obrębie miejscowości [...], gmina [...]. W warunkach tego zezwolenia określono m. in. że proces odzysku ma polegać na wypełnieniu w sposób uporządkowany zapewniający równomierny wzrost poziomu odtworzonego terenu niecki wyrobiska odpadami wyszczególnionymi w tabeli określonej w pkt 1 decyzji. Każda partia odpadów miała być na bieżąco rozprowadzana i zagęszczana przy użyciu spycharki, samochodów wwożących odpady.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych organ ustalił, że odpady do wypełnienia wyrobiska (gruz budowlany) pochodzą z firmy [...] w [...]. Odpady gruzu budowlanego wykorzystywane do rekultywacji wyrobiska były zanieczyszczone resztkami folii, tworzyw sztucznych, drewna i metali (złomu). Ustalono, również że rekultywacja nie jest prowadzona od najniższej położone części wyrobiska, z uwagi – jak wskazała skarżąca - na trudny dostęp. Odpady są częściowo spychane tworząc skarpę. Nadto wyniki analizy pobranych prób odpadów wskazują na obecność w odpadach fluorków, siarczanów, rozpuszczalnego węgla organicznego oraz wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolowaną w dniu 17 marca 2017r.

S. S., odwołała się od powyższej decyzji.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej organ odwoławczy, GIOŚ) decyzją z dnia [...] marca 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazując na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podnosząc, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny. Zaskarżona decyzja posiada wszystkie wymagane, wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. elementy. Przeprowadzona przez organ ocena posiadanych dowodów, zdaniem organu odwoławczego, jest logiczna i nie nosi cech dowolności a sposób sformułowania uzasadnienia wskazuje na to, że prawidłowo zastosował on przepisy prawa, stanowiące podstawę decyzji. GIOŚ wskazał również, że podziela argumentację organu I instancji, która w świetle poczynionej oceny materiału dowodowego jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organ ponownie wyjaśnił, że w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] organ ochrony środowiska wskazał w pkt 1 decyzji rodzaje odpadów, które można wykorzystać do rekultywacji terenu. Tymczasem w trakcie kontroli u przedsiębiorcy stwierdzono, że w wyrobisku po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego znajdują się odpady gruzu budowlanego zanieczyszczone resztkami folii, tworzyw sztucznych, drewna, metali, które nie zostały ujęte w zezwoleniu. W zezwoleniu określono również w pkt 2, że proces odzysku ma polegać na wypełnieniu w sposób uporządkowany zapewniający równomierny wzrost poziomu odtwarzanego terenu niecki wyrobiska odpadami układanymi sukcesywnie począwszy od najniżej położonych części wyrobiska. Tymczasem skarżąca zeznała do protokołu z przesłuchania stanowiącego załącznik do protokołu z kontroli, że rekultywacja nie była prowadzona od najniżej położonej części wyrobiska.

Organ wskazał również, że z informacji uzyskanych przez organ I instancji w trakcie przesłuchania J. S. – operatora spycharki w dniu 10 lutego 2017r. (załącznik nr 4 do protokołu kontroli nr [...]) wynika, iż odpady przywożone były sortowane przez skarżącą w wyniku czego powstawały frakcje odpadów z tworzyw sztucznych, drewna i złomu. Powyższe oznacza, że skarżąca prowadziła sortowanie, w wyniku którego powstawały wysortowane frakcje odpadów, nie uwzględnione w żaden sposób w prowadzonej ewidencji odpadów, ani też w zezwoleniu Marszałka Województwa z dnia [...] listopada 2014r. Nadto strona wypełniając wyrobisko, wykorzystywała odpady zawierające tworzywa sztuczne, metale i drewno a także jak wskazują wyniki badań odpadów pobranych w dniu 10 lutego 2017r. odpady zanieczyszczone były fluorkami, siarczanami, stałymi związkami węgla organicznego oraz wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi. Tym samym zdaniem organu takie postępowanie skarżącej trudno uznać za formowanie warstwy glebotwórczej, o którym mowa w pkt 4 zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ podniósł również, że w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2017r. nałożono na skarżącą obowiązek kontroli przywożonych na teren wyrobiska odpadów pod kontem zgodności z posiadanym zezwoleniem, z czego strona również się nie wywiązywała.

Organ wskazał, że kara pieniężna została wymierzona za naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. W ocenie organu odwoławczego kara została wymierzona w wysokości adekwatnej do rodzaju naruszenia, bowiem rozmiar działalności podmiotu jest duży. Przyjmowanie do rekultywacji odpadów zawierających związki wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, hamujących rozwój organizmów żywych, niezbędnych w przekształceniach substratu glebowego, przeczy założeniom procesu rekultywacji. Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji wymierzając karę, mieszczącą się w dolnym przedziale ustawowo przewidzianego limitu, uwzględnił wymienione w art. 199 ustawy o odpadach, okoliczności.

W treści uzasadnienia organ odniósł się również do zarzutów stawianych w odwołaniu.

Z powyższym rozstrzygnięciem GIOŚ nie zgodziła się S. S. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargą zaskarżono decyzję GIOŚ z dnia [...] marca 2018r.w całości i zarzucono naruszenie:

1/ przepisów postepowania, tj.: art. 7, 8 § 1, art. 12 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.;

2/ prawa materialnego, tj. art. 194 ust.1 pkt 4 i ust.3 ustawy o odpadach.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu.

W uzasadnieniu skargi podkreślono w szczególności, że:

- organ odwoławczy nie odniósł się całościowo do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych na etapie odwołania, co zdaniem skarżącej oznacza, że nie rozpoznał istoty sprawy;

- organ mimo, że przyznał skarżącej rację, że nie ma ona obowiązku przeprowadzania badań laboratoryjnych dostarczanych jej odpadów to mimo to negatywny wynik badań laboratoryjnych ma wpływ na wymiar kary wymierzonej skarżącej.

- niedopuszczalny jest z jednej strony brak zindywidualizowania w wyrobisku odpadów zawierających związki niebezpieczne, przez co nie ma 100% pewności co do źródła występowania owych związków w wyrobisku, a z drugiej strony karanie skarżącej za to tylko że nie ma i nie musi mieć świadomości tego, że w rekultywowanym przez nią wyrobisku znajduje się źródło związków niebezpiecznych;

- organ orzekał w oparciu o nierzetelny i niekompletny materiał dowodowy;

- zarówno organ I jak i II instancji nie wskazują jakie to odpady skarżąca zbiera, przetwarza lub gospodaruje odpadami w brew treści zezwolenia. Samo zaś powoływanie się na fakt, iż chodzi o zanieczyszczone odpady zdaniem skarżącej nie jest wystarczające

- brak wyjaśnienia w decyzji czym organ kierował się przy wymierzaniu stronie kary pieniężnej. Organ II instancji ograniczył się jedynie do wskazania ogólnikowych, uniwersalnych okoliczności, które mogą odnosić się do każdej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 196 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016r. poz. 1987 z późn. zm – dalej ustawa o odpadach) administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub gospodarowania odpadami w wysokości nie mniejszej niż 1 000 zł i nie wyższej niż 1 000 000 zł. (art. 194 ust.3 ustawy) W myśl przepisu art. 194 ust.1 pkt 4, administracyjną karę pieniężną wymierza się̨ za: zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ww. ustawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenie w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami oraz transportu odpadów, zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli Nr [...] wraz z załącznikami do tego protokołu. WIOŚ podczas kontroli stwierdził, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami i urządzeniami poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego – wyrobiska po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" i "[...]" zlokalizowanego na części działek o nr ew. [...] i [...] położonych w obrębie miejscowości [...], gmina [...] w ramach decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. Wskazanym zezwoleniem skarżący zobowiązany jest do rekultywacji wyrobiska kruszywa naturalnego odpadami wyszczególnionymi w pkt 1 tej decyzji (w decyzji m. in wskazano odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów – kod 17 01 01, gruz ceglany – kod 17 01 02, oraz zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych inne niż wymienione w 17 01 06 – kod ex 17 01 07). Tymczasem jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odpady, które były przyjmowane przez skarżącą nie były odpadami o których mowa w pkt 1 ww. decyzji. Były to bowiem odpady gruzu budowlanego ale zanieczyszczone folią, plastikiem, drewnem i metalem. A zatem były to odpady, które nie były ujęte w posiadanej przez skarżącą decyzji na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami. Nadto stwierdzone odpady inne niż dopuszczone w zezwoleniu Marszałka Województwa [...] nie zostały uwzględnione w prowadzonej przez skarżącą ewidencji odpadów. Konkludując stwierdzić należy, że skarżąca prowadziła działalność w zakresie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, które nie były ujęte w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 24 listopada 2014r. Tym samym niezgodnie z tą decyzją. Powyższe zostało udokumentowane protokołem z kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w dniach 10 luty – 17 marca 2017r. (protokół podpisany przez skarżącą w dniu 17 marca 2017r. bez uwag) a także załączonym doń protokołem z przesłuchania skarżącej z dnia 10 lutego 2017r. i 21 lutego 2017r. oraz z przesłuchania J. S. – operatora spycharki i współprowadzącego działalność (protokół z dnia 10 lutego 2017r). Powyższe ustalenia potwierdzaj również sprawozdania z badań nr [...] i [...] (załączone do protokołu kontroli).

Ze zgromadzonej dokumentacji bezsprzecznie wynika, iż skarżąca prowadziła działalność w sposób niezgodny z warunkami posiadanej decyzji, tj. wypełniała wyrobisko kruszywa naturalnego w miejscowości [...] gmina [...], odpadami które nie zostały ujęte w posiadanym zezwoleniu na przetwarzanie odpadów niebezpiecznych poza instalacjami i urządzeniami (fragmenty tworzyw sztucznych, folii, drewno i metal zmieszane z gruzem budowlanym), co stanowi naruszenie przepisów ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796).

Nadto co słusznie zostało zauważone również przez organ i znajduje stosowne udokumentowanie w aktach sprawy skarżąca niezgodnie z zapisami zezwolenia dokonywała odzysku. W decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014r. w pkt 2 (3 akapit) w sposób jednoznaczny zostało określone, że proces odzysku ma polegać na wypełnianiu w sposób uporządkowany, zapewniający równomierny wzrost poziomu odtwarzanego terenu niecki wyrobiska odpadami wyszczególnionymi w pkt 1 tej decyzji. Odpady miały być układane sukcesywnie w wyrobisku począwszy od najniżej położonych części wyrobiska wypełniając go systematycznie ku górze. Każda partia odpadów miała być na bieżąco rozprowadzana i zagęszczana przy użyciu ciężkiego sprzętu (spycharki, samochodów wwożących odpady). Tymczasem z oświadczeń samej skarżącej oraz operatora spycharki wynika, że wypełnianie wyrobiska odpadami nie było dokonywane w sposób uporządkowany, zapewniający równomierny wzrost poziomu odtwarzanego terenu niecki wyrobiska. Rekultywacja nie jest prowadzona od najniżej położonej części wyrobiska, a odpady, z uwagi na trudny dostęp, są częściowo spychane tworząc skarpę.

Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie, co słusznie zostało zauważone przez organ, jest również nieprzestrzeganie przez skarżącą nałożonego na nią w zezwoleniu Marszałka Województwa [...] (pkt 4 – Ponadto ppkt 3 zezwolenia) obowiązku kontroli przyjmowanych odpadów pod kontem zgodności z posiadanym zezwoleniem. Fakt iż były przyjmowane odpady zanieczyszczone wskazuje, że skarżąca nie wywiązywała się również i z tego obowiązku określonego w zezwoleniu.

Sąd nie dostrzegł w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym treści protokołu kontroli, uchybień procesowych, które miałyby wpływ na wiarygodność poczynionych ustaleń i prawidłowość wywiedzionych z nich wniosków i zastosowanych przepisów. W ocenie sądu organy inspekcji ochrony środowiska w sposób zgodny z przepisami art. 7. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadziły materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowania właściwych konsekwencji wynikających z norm prawnych. Zarówno bowiem przeprowadzona przez WIOŚ kontrola jak i zeznania skarżącej złożone w dniu 10 i 21 lutego 2017r. a także zeznania operatora spycharki, które wzajemnie się uzupełniają, wskazują i ujawniają, że: w wyrobisku kruszywa naturalnego zdeponowane były przez skarżącą odpady, które tam nie powinny się znaleźć a zatem niezgodnie z posiadaną decyzją (zezwoleniem), jak również, że sposób wypełniania wyrobiska był niezgodny z posiadanym zezwoleniem.

Należy również zauważyć, że z brzmienia cytowanego wyżej przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, jednoznacznie wynika, że przepis ten ma charakter obiektywny i nie przewiduje żadnych odstępstw. Z powołanego przepisu wynika również, że ustawodawca nie dał podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary, gdyż ze sformułowania "administracyjną karę pieniężną wymierza się za:(...)" wynika, że organ ma obowiązek jej nałożenia w przypadku stwierdzenia, że podmiot gospodarujący odpadami dopuścił się naruszenia w nim wskazanego. Natomiast trzeba podkreślić, że skarżąca profesjonalnie zajmujący się gospodarowaniem odpadami, posiadająca zezwolenie, które w sposób jednoznaczny określało przyznane jej uprawnienia, przekraczając zakres posiadanych uprawnień powinna była liczyć się z konsekwencjami takiego działania, w tym również z możliwością nałożenia na nią kary w wysokości określonej przepisami. Tym bardziej, iż z założenia kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającego naruszeniom w zakresie zagospodarowania odpadów w celu ochrony środowiska naturalnego. Obowiązujące przepisy prawa, jak wyżej wskazano, nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary, a jej wysokość zgodnie z art. 199 ustawy o odpadach "uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia". Z brzmienia tego przepisu wynika, iż należy rozpatrywać, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, czyli należy badać prawdopodobieństwo wystąpienia tego zagrożenia, które w analizowanej sprawie, biorąc pod uwagę fakty udokumentowane w aktach sprawy, faktycznie występuje.

Sąd, analizując materiał dowodowy oraz naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji doszedł do wniosku, iż kara pieniężna nałożona na stronę jest uzasadniona, a jej wysokość tj. 10.000 zł, adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Aczkolwiek zauważenia wymaga, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie dokonał pełnej analizy przyczyn dla których jego zdaniem zasadne było wymierzenie kary w wysokości 10.000zł. Należy bowiem zauważyć że w tym zakresie:

- wskazał on na kryteria zawarte w art. 199 ustawy o odpadach;

- ocenił, że karę wymierzono w wysokości adekwatnej do rodzaju naruszenia;

- wskazał, że rozmiar działalności podmiotu jest duży, co wywiódł z faktu, że: 1/ decyzja zwiększająca ilość odpadów dopuszczonych do przetwarzania wydana była po terminie kontroli, a co zdaniem organu oznacza że skarżąca wykorzystywała w całości przyznane decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014r. ilościowe limity odpadów przewidziane do przetwarzania, 2/ w dwóch pierwszych miesiącach działalności objętej kontrolą strona zagospodarowała 27% przyznanego ww. decyzją limitu ilościowego;

- wskazał że przyjmowanie do rekultywacji odpadów zawierających związki wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, hamujących rozwój organizmów żywych, niezbędnych w przekształceniach substratu glebowego, przeczy założeniom procesu rekultywacji.

Powyższe niewątpliwie należy uznać za uchybienie. Nie mniej jednak Sąd wziął również pod uwagę, że w rozstrzygnięciu organu I instancji które w pełni zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika że organ I instancji przy wymiarze kary wziął pod uwagę następujące fakty:

- przyjmowanie do wyrobiska odpady gruzu zanieczyszczone resztkami folii, tworzyw sztucznych, drewna i złomu nie stanowią zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska;

- naruszenie warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014 – dotyczące przyjmowania zanieczyszczonych odpadów budowlanych oraz sposobu prowadzenia rekultywacji;

- przyjmowanie odpadów które nie zostały dopuszczone do przetwarzania ww. wyrobisku – odpady nie spełniają bowiem kryterium zawartym w załączniku nr 2 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015r. w sprawie dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku.

A zatem choć uzasadnienie organu odwoławczego zawiera uchybienie w zakresie jasnego wskazania przyczyn które spowodowały że organ uznał że wymierzona kara jest adekwatna to jednak uwzględniając przesłanki przyjęte przez organ I instancji oraz te wskazane w orzeczeniu organu II instancji Sąd uznał że uchybienie, to nie miało wpływu na wynik sprawy a co za tym idzie nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem z uzasadnienia obydwu orzeczeń można odkodować jakie okoliczności zostały przez organ wzięte pod uwagę przy ustalaniu wysokości.

Trzeba również pamiętać, iż wysokość kary jest miarkowana i zgodnie z przepisem art. 194 ust. 3 ww. ustawy "administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł.". Wymierzona zatem kara 10.000zł, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, mieści się w dolnej granicy i nie można w żadnym względzie uznać jej za zdecydowanie zawyżoną. Skarżąca bowiem bezsprzecznie przetwarzała odpady w procesie odzysku poprzez wypełnienie terenów niekorzystnie przekształconych, niezgodnie z warunkami zawartymi w ww. decyzji Marszałka Województwa [...].

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Sąd uznając je za niezasadne i wskazuje, że:

- niewątpliwie organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do niektórych zarzutów w tym do zarzutu dotyczącego akredytacji laboratorium które wykonywało badania. Należy jednak zauważyć, że przepisy ustawy o odpadach nie wymagają akredytacji przy ustalaniu, czy spełnione są warunki posiadanego zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. A zatem bez znaczenia dla wyniku postepowania pozostawała kwestia wskazanej akredytacji i nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do tego zarzutu nie wpływa na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

-nie ma racji skarżąca podnosząc, że do postępowania kontrolnego prowadzonego przez WIOŚ mają zastosowanie przepisy k.p.a. w tym art. 10 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie kontrolne w zakresie przestrzegania np. przepisów o odpadach sprowadza się w istocie do kontroli zgodności działalności przedsiębiorcy z warunkami decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Celem kontroli jest zatem sprawdzenie i udokumentowanie ewentualnych naruszeń. A zatem kontrola jest w istocie postepowaniem odrębnym, wstępnym przy czym jej wyniki mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego np. w przedmiocie nałożenia kary. W takim wypadku dokumenty zgromadzone w toku kontroli stają się materiałem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. W tym kontekście zarzut skarżącej odnoszący się do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem skarżąca nie uczestniczyła w kontroli należy uznać za niezasadny. Należy przy tym zauważyć że być może skarżąca bezpośrednio w dniu 10 lutego 2017r. nie uczestniczyła w samych czynnościach kontrolnych tylko w czynnościach tych w tym dniu uczestniczyli jej pracownicy. Jednak należy zauważyć, że z podpisanego przez skarżącą protokołu z kontroli zakończonej 17 marca 2017r. wynika, że to ona udzielała informacji kontrolującym (ostatnia rubryka protokołu str. 1) i to ona podpisała protokół z kontroli.

- Organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 194 ust 1 pkt 4 ustawy o odpadach, gdyż skoro z ustaleń kontrolnych w sposób jednoznaczny wynikało, że na terenie wyrobiska z eksploatacji kruszywa naturalnego "[...]" i "[...]" były deponowane inne odpady niż te które zostały wskazane w posiadanym przez skarżącą zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacjami i urządzeniami to spełnione zostały przesłanki ze wskazanego przepisu.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż podniesione w skardze zarzuty jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zaskarżona bowiem decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] maja 2017r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procesowych które miałyby wpływ na orzeczenia wydane w sprawie.

Dlatego też działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, Sąd skargę oddalił.