Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 714/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r. odmawiającą Przedsiębiorstwu A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową" przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...] obr. [...].

Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, iż w dniu [...] r. Przedsiębiorstwo A. złożyło wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zakładu magazynowo-składowego z częścią socjalno-biurową wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kotłowni gazowej, instalacji elektrycznej oraz oświetlenia zewnętrznego, przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...].

Po dokonaniu analizy przedłożonej dokumentacji, organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia wymienionych w nim nieprawidłowości w terminie do dnia [...] r.

W dniu [...] r. inwestor złożył nowy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę "zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową" przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...].

Prezydent Miasta uznał, że złożone do wniosku oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być uznane za spełniające warunki określone w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, albowiem w § [...] pkt [...] aktu notarialnego, dotyczącego oddania działki inwestycyjnej w użytkowanie wieczyste inwestorowi, dokonano zapisu, iż warunki zabudowy zostały określone w decyzji nr [...] z dnia [...] r. nr [...], a w pkt [...] widnieje zapis, iż inwestycja polega na budowie zakładu produkcyjnego, magazynowo-składowego, z częścią socjalno-biurową.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanego we wniosku "zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową" przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W dniu [...] r. do organu pierwszej instancji wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...], uchylający w/w decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r.

W wyroku tym sąd zawarł stanowisko, iż Gmina [...], ustanawiając na rzecz skarżącego użytkowanie wieczyste, określiła cel tego użytkowania poprzez wydaną decyzję o warunkach zabudowy, ustalającą wymagania dla inwestycji, realizacją której Gmina zainteresowana była na tej nieruchomości. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno być zgodne z treścią aktu notarialnego z dnia [...] r., którym to aktem skarżący nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] z obrębu [...] w [...]. Z § [...] pkt [...] i [...] rzeczonego aktu notarialnego wynika, że użytkowanie wieczyste działki nr [...] z obrębu [...] w [...] ustanowiono na rzecz skarżącego w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcyjnego, magazynowo-składowego, z częścią socjalno-biurową. Cel ten określony został w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...]. Tymczasem skarżący wniósł o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dla zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową. Sąd uznał za zasadne stanowisko organów obu instancji, że zakład transportu samochodowego nie jest inwestycją tożsamą z zakładem produkcyjnym. W rezultacie organy słusznie uznały, że skarżący nie okazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę.

Wbrew zarzutom skargi organy nie miały podstawy przyjęcia, że treść aktu notarialnego uległa zmianie. Podstawy takiej nie stanowi fakt wydania przez Prezydenta Miasta w dniu [...] r., na podstawie przepisu art. 155 K.p.a., decyzji o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. w zakresie określenia rodzaju inwestycji na działce nr [...]. Decyzja o warunkach zabudowy jest wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych tylko dla oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami tej decyzji. Natomiast dla oceny wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane decydujące znaczenie ma treść aktu notarialnego ustanawiającego na rzecz skarżącego prawo użytkowania wieczystego. Zmiana decyzji o warunkach zabudowy po zawarciu aktu notarialnego, nie wpłynęła na treść tego aktu.

Sąd uchylił jednak zaskarżoną decyzję albowiem – zdaniem Sądu - postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, prowadzone było przez organy z naruszeniem ogólnych zasad wyrażonych w treści przepisów art. 7 i art. 9 Kpa oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 Kpa. Uzasadniając w tym zakresie swe stanowisko Sąd stwierdził, iż w myśl art. 7 kpa, organy administracji załatwiając sprawy powinny mieć na względzie słuszny interes obywateli. Dlatego zobowiązane są z mocy art. 9 Kpa do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz winny czuwać nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kpa zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do jego zawieszenia gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z kolei przepis

art. 100 § 1 Kpa daje organowi prawo zobowiązania strony do wystąpienia,

w oznaczonym terminie, do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego.

Posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako wynikające z czynności cywilno-prawnej, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu ww. przepisu Kpa, a zatem wątpliwości co do jego treści nie powinny być przez organ rozstrzygane samodzielnie. Należało wziąć pod uwagę, że Gmina [...], ustanawiając na rzecz skarżącego użytkowanie wieczyste, cel tego użytkowania określiła poprzez wydaną przez jej organ decyzję o warunkach zabudowy ustalającą wymagania dla inwestycji, realizacją której zainteresowana była na tej nieruchomości. Następnie ten sam organ dokonał zmiany decyzji o warunkach zabudowy właśnie w zakresie określenia rodzaju inwestycji, co mogło wywołać przekonanie, że jest to jednoznaczne ze zmianą celu na jaki ustanowione zostało użytkowanie wieczyste. Zdaniem Sądu powstała sytuacja wzbudzała wątpliwość co do treści prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takiej sytuacji organ winien był zawiesić postępowanie i jednocześnie zobowiązać stronę do wystąpienia do Prezydenta Miasta o rozstrzygnięcie tej kwestii, w szczególności czy umowa o ustanowienie użytkowania wieczystego może być zmieniona, czy też organ gminy zamierza wystąpić o jej rozwiązanie – zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Rozpatrując ponownie Prezydent Miasta, zgodnie ze wskazaniem sądu, postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego, jakim jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone we wniosku w sprawie pozwolenia na budowę. Wyznaczony termin upłynął z dniem [...] r.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału [...] UM w [...] poinformował organ , iż do dnia [...] r. nie wpłynął wniosek inwestora dotyczący zmiany umowy notarialnej w części dotyczącej zmiany przeznaczenia nieruchomości na cele określone we wniosku o pozwolenie na budowę. W związku z powyższym organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W dniu [...] r. wpłynęło do Urzędu Miasta pismo pełnomocnika strony wnoszące "o zmianę umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste."

W związku z powyższym Prezydent postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa ponownie zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone we wniosku.

Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta poinformował pełnomocnika strony, iż jego wniosek o zmianę umowy rozpatrzony został negatywnie, w związku z czym organ z urzędu podjął zawieszone postępowanie w sprawie.

Dokonując ponownej analizy materiału dowodowego w kontekście otrzymanych informacji oraz treści aktu notarialnego, dotyczącego zawarcia umowy oddania gruntu w wieczyste użytkowanie, Prezydent Miasta stwierdził, iż inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele określone we wniosku i decyzją z dnia [...] r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Przedsiębiorstwu A. pozwolenia na budowę "zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową przy ul. [...] w [...] działka nr ew. [...] obr. [...]".

Od powyższej decyzji odwołał się pełnomocnik inwestora.

Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie przeprowadził ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, przy uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt [...] i stwierdził, że decyzja ta jest prawidłowa. Prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji zagwarantował stronom postępowania czynny w nim udział oraz zbadał wszechstronnie sprawę - w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył z urzędu cały materiał dowodowy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Ustosunkowując się do argumentacji odwołania organ II Instancji stwierdził, że treść tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednoznaczna i określona w § [...] aktu notarialnego repertorium [...] numer [...]

z dnia [...] r., zaś zmiana decyzji o warunkach zabudowy, która nastąpiła w trybie postępowania administracyjnego, nie może stanowić i nie stanowi zmiany treści umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w formie aktu notarialnego. Z przepisu art. 63 ust. 2 i ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zaś jednoznacznie, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu.

W zakresie posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ustalono, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową, ujęte w zmienionym wniosku, nie wynika z aktu notarialnego repertorium [...] numer [...] z dnia [...]r. dotyczącego zawarcia umowy oddania gruntu oznaczonego działką nr ew. [...] obr. [...] w użytkowanie wieczyste. W treści aktu notarialnego w § [...] pkt [...] dokonano zapisu, iż warunki zabudowy zostały określone w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] r. nr [...], a w pkt [...] widnieje zapis, iż inwestycja polega na budowie zakładu produkcyjnego, magazynowo-składowego z częścią socjalno-biurową, tak więc nie przewiduje on możliwości wykorzystania terenu na przedmiotową inwestycję.

Błędne jest stanowisko inwestora, iż zamierzenie budowlane o funkcji "zakład transportu samochodowego" spełnia kryteria inwestycji o funkcji "zakład produkcyjny, magazynowo-składowy". Wynika to z definicji ww. zamierzeń budowlanych oraz wymagań określonych w przepisach prawa, które winny spełniać np. wymóg uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] r. uznał za zasadne powyższe stanowisko obu organów w tej sprawie. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ.

Na wyżej opisaną decyzję Wojewody pełnomocnik Przedsiębiorstwa A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 7, 75 § 1, 77 i 84 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku strony

o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w sytuacji, gdy właściwe rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych,

- art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 1 i 3 kpa poprzez błędne uzasadnienie decyzji w sposób nieuwzględniający wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz elementów uzasadnienia określonych w przepisach prawa, przez co naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego, zaś strona nie miała możliwości poznać motywów podjęcia decyzji o wskazanej treści,

- art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego i art. 233 kc oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że wnioskodawcy nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości na cele budowlane, którego treścią jest prawo do zabudowy nieruchomości zakładem transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową,

Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez stwierdzenie, że zakład transportu samochodowego nie jest inwestycją pod względem technicznym tożsamą z zakładem magazynowo-składowym, do którego odwołuje się umowa o ustanowieniu użytkowania wieczystego. Jednocześnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ odwoławczy wskazał,

że postępowanie, w którym zapadła zaskarżona decyzja, było prowadzone zgodnie

z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Nieuzasadniony jest zarzut ogólnikowego uzasadnienia decyzji, bowiem treść tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane został w sposób jednoznaczny określony w akcie notarialnym rep. [...] z [...] r. nr [...], zaś zmiana decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zmiany treści umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w formie aktu notarialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, jak nakazuje dyspozycja art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd uznał, że poddana jego kontroli decyzja Wojewody nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, a zarzuty zawarte w skardze nie mogły doprowadzić do podważenia jej legalności.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Przedsiębiorstwu A. pozwolenia na budowę "zakładu transportu samochodowego z częścią socjalno-biurową wraz z infrastrukturą techniczną i drogową" przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...] obr. [...] była już przedmiotem rozważań w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

W wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...], Sąd wskazał, że Gmina [...] ustanawiając na rzecz skarżącego użytkowanie wieczyste określiła cel tego użytkowania poprzez wydaną decyzję o warunkach zabudowy, ustalającą wymagania dla inwestycji, realizacją której zainteresowana była na tej nieruchomości. Tak określony cel w umowie użytkowania wieczystego określa też granicy prawa inwestora do dysponowania powyższą nieruchomością na cele inwestycyjne.

W wyroku tym Sąd jednoznacznie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno być zgodne z treścią aktu notarialnego z dnia [...] r., którym to aktem skarżący nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] z obrębu [...] w [...]. Z § [...] pkt [...] i [...] aktu notarialnego wynika, że użytkowanie wieczyste działki nr [...] z obrębu [...] w [...] ustanowiono w celu wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...] tj. dla realizacji inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcyjnego, magazynowo-składowego z częścią socjalno-biurową. Sąd stwierdził też, iż stanowisko organów obu instancji, że zakład transportu samochodowego nie jest inwestycją tożsamą z zakładem produkcyjnym jest zasadne i organy słusznie uznały, że skarżący nie okazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro we wniosku o pozwolenie na budowę podał inną inwestycję, niż ta którą zobowiązał się zrealizować nabywając użytkowanie wieczyste działki nr [...]. Brak jest podstaw do przyjęcia, że treść aktu notarialnego uległa zmianie, w wyniku wydania przez Prezydenta Miasta w dniu [...] r., na podstawie art. 155 Kpa, decyzji o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. w zakresie określenia rodzaju inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy jest bowiem wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych tylko dla oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami tej decyzji. Natomiast dla oceny wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane decydujące znaczenie ma treść aktu notarialnego ustanawiającego na rzecz skarżącego prawo użytkowania wieczystego. Zmiana decyzji o warunkach zabudowy, już po zawarciu aktu notarialnego, nie wpłynęła na treść tego aktu.

Stosownie do treści przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) powyższa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, oraz ten Sąd.

Mając zatem na uwadze stanowisko Sądu, wyrażone w wyroku z dnia [...] r., należy stwierdzić, że organy orzekające w rozpatrywanej sprawie wykonały zawarte w nim zalecenia.

Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że postanowieniami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie administracyjne w celu umożliwienia inwestorowi podjęcia negocjacji z Gminą Miasto [...], jako właścicielem nieruchomości, w zakresie określenia celu inwestycyjnego, z czym wiąże się wymagane przez art. 32 us.t4 pkt 2 Prawa budowlanego posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, określone we wniosku w sprawie pozwolenia na budowę.

Wprawdzie wskazany wyżej przepis Prawa budowlanego mówi jedynie

o złożeniu przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej,

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, dysponując wiedzą o zakresie czy treści prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cel inwestycyjny, może to oświadczenie zweryfikować, a w konsekwencji zakwestionować i wymagać od inwestora wykazania się prawem, na które powołuje się w oświadczeniu.

Użytkowanie wieczyste nie daje bowiem użytkownikowi prawa do swobodnego i nieograniczonego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakres tego prawa określa umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste,

Z okoliczności sprawy wynika, że oświadczenie skarżącego złożone zgodnie

z wymogiem art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nie odpowiada rzeczywistości w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta poinformował pełnomocnika strony, iż jego wniosek o zmianę umowy notarialnej, w części dotyczącej zmiany przeznaczenia nieruchomości na cele określone we wniosku o pozwolenie na budowę, rozpatrzony został negatywnie. Poinformowany o tym został również organ wydający pozwolenie na budowę. W tej sytuacji organ zasadnie uznał, iż treść tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określona w § [...] aktu notarialnego z dnia [...] r. nie daje podstaw do uznania prawa inwestora do przeznaczenia jej na cel inwestycyjny, wskazany w jego wniosku. Zmiana decyzji o warunkach zabudowy, która nastąpiła w trybie postępowania administracyjnego, nie może stanowić i nie stanowi zmiany treści umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w formie aktu notarialnego.

W rezultacie organy, po usunięciu wskazanych w wyroku Sądu z dnia

[...]r. uchybień w postępowaniu dokonały trafnych ustaleń i słusznie uznały, że skarżący nie okazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro we wniosku o pozwolenie na budowę podał inną inwestycję, niż ta którą zobowiązał się zrealizować nabywając użytkowanie wieczyste działki nr [...], zaś oddająca tę nieruchomość w użytkowanie wieczyste Gmina nie zgodziła się na zmianę określonego w umowie przeznaczenia inwestycyjnego tej nieruchomości..

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.