Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1151/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 1983 nr 11 poz 55
law: Obwieszczenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 17 lutego 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.
article: art. 148 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędziowie NSA Jolanta Rajewska (spr.), Jerzy Solarski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 694/06 w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przydziału pomieszczenia zastępczego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 marca 2007r. sygn. akt III SA/Gd 694/06 oddalił skargę B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Wojewódzkiego w G. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...] o przydziale B. F. jako pomieszczenia zastępczego lokalu nr [...] przy ul. [...] w G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. po rozpatrzeniu wniosku B. F. z dnia 19 października 1993 r. decyzją z dnia [...] sygn. [...] odmówiło wznowienia postępowania w powyższej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i 4 kpa, Kolegium poprzednią decyzję utrzymało w mocy. Stwierdziło przy tym, że B. F. domagała się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa, powołując się na okoliczności, które były jej znane od kilku lat. Sama bowiem przyznała, że o stanie technicznym lokalu, w tym o jego zagrzybieniu, wiedziała już w styczniu 1986 r. Oznacza to, że jej wniosek w tym zakresie został złożony po upływie terminu przewidzianego w art. 148 kpa.

Kolejną decyzją z dnia [...] sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...]. W uzasadnieniu stwierdziło, że B. F. domagała się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, zarzucając, że przydzielone jej pomieszczenie zastępcze nie odpowiada wymogom określonym w § 119 pkt 4-5 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), co wynika między innymi z orzeczenia laboratoryjnego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z [...], potwierdzającego występowanie w jej mieszkaniu grzyba domowego (pleśni). Zdaniem Kolegium powyższe żądanie jest nieuprawnione. W czasie przydziału wnioskodawczyni przedmiotowego lokalu pojęcie "pomieszczenia zastępczego" było zdefiniowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe. Pomieszczenie takie powinno odpowiadać jedynie minimalnym standardom, a zatem nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny, mieć dostęp do źródła zaopatrzenia w wodę i do ustępu, chociażby urządzenia znajdowały się poza budynkiem, zapewniać co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę oraz znajdować się w tej samej lub pobliskiej miejscowości, jeżeli zamieszkanie w tej miejscowości nie pogorszy nadmiernie warunków osób przekwaterowanych. Przydzielone B. F. pomieszczenie bezspornie spełniało normy co do powierzchni oraz miało dostęp do wc i wody. Natomiast z uwagi na upływ czasu oraz brak akt (zostały one zniszczone), obecnie, nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie czy w 1984 r. lokal odpowiadał kryteriom technicznym. Podstaw do takich ustaleń nie dają powoływane przez stronę dokumenty. Dowodzą one jedynie tego, że lokal obecnie nie odpowiada warunkom przewidzianym dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi, nie zaś tego, że nie nadawał się on do zamieszkania już w dacie jego przydziału. Nie można wykluczyć że decyzja o przydziale przedmiotowego pomieszczenia została wydana z naruszeniem prawa, ale w sposób niebudzący wątpliwości nie jest możliwe stwierdzenie, jaki konkretnie przepis został wówczas naruszony, a także wykazanie, że ewentualne uchybienia, jeżeli nawet miały wówczas miejsce, należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

B. F. oraz jej pełnomocnik wystąpiły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Postanowieniami z dnia [...]., dnia [...] i dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w G. z [...].

W tej sytuacji B. F. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia [...] odmówiło wznowienia postępowania w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] poprzednią decyzję utrzymało w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 121/04 uchylił powyższe decyzje Kolegium z dnia [...] i [...], wskazując na konieczność zbadania zakresu wniosku B. F. i ustalenia, w jakiej dokładnie sprawie domaga się ona wznowienia postępowania.

Po raz kolejny rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia [...] sygn. [...] odmówiło wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśniło, że B. F. sprecyzowała swoje poprzednie wnioski, żądając wznowienia postępowania zakończonego wskazaną decyzją z dnia [...] sygn. [...]. Decyzja nie dotyczyła przydziału B. F. pomieszczenia zastępczego, lecz odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. o przydziale omawianego pomieszczenia. Kolegium podkreśliło ponadto, że B. F., występując o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...], powołała się na podstawę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, oraz stwierdziła, że organ wydając tę decyzję uznał, że przydzielone jej pomieszczenie zastępcze nadawało się na pobyt ludzi, mimo że nie spełniało takich wymogów. Takie zarzuty mogłyby w istocie odnosić się jedynie do decyzji o przydziale skarżącej pomieszczenia zastępczego. Decyzja ta była zaś weryfikowana w postępowaniu odwoławczym, postępowaniu wznowieniowym i trybie stwierdzenia nieważności. Dlatego, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...], gdyż w istocie wniosek strony odnosi się nie do tego rozstrzygnięcia, lecz decyzji o przydziale w 1984r pomieszczenia zastępczego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. F. stwierdziła, że jej wniosek dotyczył decyzji z dnia [...] nr [...] oraz zmierzał do wzruszenia tej decyzji, aby móc później podważać inne rozstrzygnięcia podjęte w jej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...]. W uzasadnieniu stwierdziło, że odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] jest zasadna, chociaż podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie powinno być uzasadnione innymi przyczynami niż podane w jej motywach. Kolegium zauważyło, że strona domagała się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, powołując się na to, że przydzielone jej w 1984 r. pomieszczenie nie nadaje się na pobyt ludzi. W jej ocenie wznowienie postępowania uzasadnia: protokół przekazania mieszkania z dnia 21 stycznia 1986 r. potwierdzający występowanie grzybów pleśniowych, a także umieszczenie jej na liście wykwaterowań z lokali niemieszkalnych oraz nieprawidłowo przeprowadzony w 1999 r. remont przedmiotowego lokalu. Powołany we wniosku B. F. art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl art. 148 kpa strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Okoliczności, na które powołała się skarżąca w swym piśmie z dnia 20 października 2003 r., a które jej zdaniem stanowią podstawę do wznowienia postępowania, wskazują, że wniosek z dnia 6 marca 2002 r. został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 kpa. Okoliczności te znane były stronie kilka czy kilkanaście lat temu. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Dlatego też poprzednie rozstrzygnięcie należało utrzymać w mocy z przyczyn wskazanych w niniejszej decyzji.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. B. F. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Znaczną części skargi poświęciła zarzutom związanym z postanowieniem Kolegium z dnia [...] i bezzasadną jej zdaniem odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]. Stwierdziła też, że pierwszy wniosek o wznowienie postępowania złożyła w 1993 r. Podtrzymała ponadto zarzuty, że przydzielony jej lokal nie spełniał warunków przewidzianych dla pomieszczenia zastępczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołanym wyrokiem skargę B. F. oddalił. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., wykonując wskazania zawarte w wyroku z dnia 18 maja 2005r, wezwało skarżącą do sprecyzowania jej podania. Kilkakrotnie też wyjaśniało stronie, że powoływane przez nią okoliczności nie mają znaczenia dla wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], gdyż decyzja ta nie dotyczyła bezpośrednio przydziału pomieszczenia zastępczego lecz odmowy stwierdzenia nieważności takiego przydziału. Odpowiadając na to wezwanie, B. F. oświadczyła, że jej wniosek z dnia 6 marca 2002 r. dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...]. Tym samym strona sprecyzowała zakres swego żądania. Jej odpowiedź była jednoznaczna i nie mogła budzić żadnych wątpliwości co do jej treści. Taki przedmiot sprawy wymieniona potwierdziła też w kolejnym piśmie z dnia 25 stycznia 2006r, ponownie stwierdzając, że domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].

Sąd zauważył ponadto, że art. 148 § 1 kpa określa termin wznowienia postępowania w każdym przypadku. Strona musi zatem wykazać, iż termin ten zachowała. Skoro B. F. żądała wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności o przydziale jej omawianego lokalu, to winna określić przyczyny, które jej zdaniem, przemawiają za wznowieniem tego konkretnie postępowania i wykazać, że swój wniosek złożyła w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., mając na uwadze powołane przez B. F. okoliczności, zasadnie stwierdziło, że wniosek z dnia 6 marca 2002r o wznowienie postępowania skarżąca złożyła z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. Protokół zdawczo- odbiorczy z 1986 r. znany był bowiem stronie w tym samym roku, o fakcie umieszczenia na liście wykwaterowań wiedziała ona już w 1996 r. a o niechlujnie wykonanym remoncie w 1999 r. Okoliczności stanowiące - zdaniem strony - podstawę do wznowienia postępowania znane jej były zatem od kilku czy kilkunastu lat przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Wobec niezachowania terminu określonego w art.148 § 1 kpa, zachodziła podstawa do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 w zw. z art.148 § 1 kpa., a następnie do utrzymania takiego rozstrzygnięcia w mocy. W tej sytuacji skarga B. F. jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła B. F., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżając to orzeczenie w części dotyczącej punktu I. Domagała się uchylenia wyroku w tej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu - na podstawie art.174 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a.- orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominiecie przez WSA w Gdańsku przy wydaniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. następujących przepisów.

1. art. 7 k.p.a. - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

2. art. 8 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji administracyjnej w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

3. art. 9 k.p.a. - poprzez niepoinformowanie skarżącej o jej prawach i obowiązkach w postępowaniu, a nadto nieudzielenie jej wskazówek i informacji mogących pomóc w należytym dochodzeniu swoich praw przed organami administracyjnymi;

4. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wyczerpującego wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w celu m.in. wskazania organom nowych okoliczności istotnych dla ustalenia, wznowienia jakiego postępowania domagała się skarżąca;

5. art. 77, art. 80 i art. 136 k.p.a. - poprzez niespójną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niewyczerpujący w sprawie materiał dowodowy oraz niepodjęcie działań mających na celu jego uzupełnienia,

6. art. 148 § 1 k.p.a. - poprzez niesłuszne przyjęcie, iż złożenie przez skarżącą podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, w którym skarżąca dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że Sąd I instancji błędnie uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. jest zgodna z prawem, nie uwzględniając przy tym słusznej argumentacji zawartej w skardze B. F. Tymczasem skarżąca w toku całego postępowania powoływała się na nowe dowody i okoliczności wskazujące na brak możliwości zamieszkania w przydzielonym jej pomieszczeniu zastępczym, o których nie wiedziała " w momencie wydawania " decyzji o przydziale tego lokalu. W tej sytuacji organ z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego , zawartych w powołanych przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, błędnie ocenił treść składanych przez B. F. wniosków. Z pism tych, zdaniem kasatora jednoznacznie wynikało, ze skarżącej chodzi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] o przydziale pomieszczenia zastępczego.

Dla skarżącej - wobec ponad dwudziestoletniego dochodzenia swoich praw oraz nieznajomości przepisów i procedur - obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (a więc z kwietnia 1984 r. oraz z września 1996 r.) stanowiły w istocie to samo, nieprzychylne dla skarżącej stanowisko organu, zaś organ zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w odpowiedzi na skargę nie był w stanie dowieść, iż należycie i wyczerpująco poinformował skarżącą o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków stanowiących przedmiot postępowania administracyjnego, a w szczególności o udzieleniu skarżącej niezbędnych informacji i wskazówek, tak, aby mimo nieznajomości przez nią prawa nie poniosła ona szkody w toczącym się postępowaniu.

Zdaniem strony skarżącej Sąd I instancji błędnie także podzielił stanowisko SKO w G. w kwestii przekroczenia przez skarżącą terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Wniosek taki B. F. złożyła w dniu 10 września 1999 r. a nie dopiero w dniu 6 marca 2002 r. W ocenie skarżącej z pisma wynika, iż dowiedziała się o istnieniu dokumentów, mogących potwierdzić, iż przydzielenie jej mieszkania zastępczego nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa w dniu 11 sierpnia 1999 r., a zatem podanie zostało złożone w ustawowym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Po pierwsze musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie ( art. 176 i art.174 pkt.1 i pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływanej jako ustawa P.p.s.a.). Po drugie, zgodnie z art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie zostały wymienione w § 2 tego artykułu. Oznacza to, iż zakres postępowania kasacyjnego wyznacza sam kasator. Dokładne określenie i uzasadnienie przez niego postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów ma zatem decydujące znaczenie dla możliwości badania danej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do powtórnej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie, tak jak może i powinien to czynić wojewódzki sąd administracyjny. Z własnej inicjatywy NSA nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad niż wskazane w skardze kasacyjnej. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez samego kasatora.

W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na podstawie "art.174 pkt.2 w zw. z art.134 § 1 P.p.s.a." Dowodzi to, że zamiarem kasatora było wytknięcie Sądowi I instancji mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art.134 § 1 P.p.s.a. Sformułowanie powyższego zarzut pod względem redakcyjnym dalekie jest jednak od poprawności, a ponadto zarzut ten jest całkowicie niezasadny.

Stosownie do art.134 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skarżącego, ale wiążące są dla niego granice sprawy, które wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu. Do WSA w Gdańsku została zaskarżona ostateczna decyzja SKO w G. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...]. Sąd mógł zatem badać i badał legalność tylko tego rozstrzygnięcia, a zatem przewidzianych w art.134 § 1 P.p.s.a. granic rozpoznania sprawy nie naruszył.

Niezasadne są też wywody dotyczące nieuwzględnienia przez Sąd I instancji dokonanych przez organ administracji naruszeń powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie rzeczywistej treści żądania B. F., która w istocie domagała się wznowienia postępowania w sprawie przydziału jej pomieszczenia zastępczego a nie postępowania zakończonego decyzją SKO w G. z dnia [...].

Formułując taki wytyk, kasator zdaje się nie zauważać, że B. F. o wznowienie postępowania w sprawie przydziału jej pomieszczenia zastępczego ubiegała się na początku lat dziewięćdziesiątych i takie jej żądanie zostało już rozstrzygnięte decyzją SKO w G. z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją tego organu z [...] w przedmiocie odmowy wznowienia tego postępowania z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa.

W nowym wniosku B. F. żądała wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO w G. z dnia [...]. Mimo, że skarżąca jednoznacznie wskazywała powyższe rozstrzygnięcie, to jednak rzeczywiście treść jej pism, mogła nasuwać pewne wątpliwości co do intencji wnioskodawczyni. Dlatego WSA w Gdańsku w poprzednim wyroku, uchylając wcześniejsze decyzje, wskazał na konieczność poczynienia w omawianym zakresie dodatkowych ustaleń. SKO w G., ponownie rozpoznając sprawę, dostosowało się do tych wskazań Sądu i zwróciło się do strony o udzielenie informacji, w jakiej dokładnie sprawie żąda ona wznowienia postępowania. W odpowiedzi na to wezwanie B. F. kategorycznie oświadczyła, że domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...]. Podobne stwierdzenia zawarła także we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, że zmierza do wzruszenia tego właśnie rozstrzygnięcia, aby w przyszłości móc doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego pozostałych, wydanych w jej sprawie decyzji.

Wobec takich wyjaśnień skarżącej brak było jakichkolwiek podstaw do uznania omawianych wniosków za żądanie wznowienia postępowania zakończonego nie decyzją z [...] lecz - jak to sugeruje kasator- ostateczną decyzją w przedmiocie przydziału pomieszczenia zastępczego.

Dodatkowo zauważyć należy, że o charakterze pisma decyduje podmiot wnoszący określony środek prawny. W razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej - stosownie przede wszystkim do treści art. 9 kpa - jest przekazanie stronie niezbędnych informacji, tak aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Jednakże obowiązek ten dotyczy jedynie pism, które zostały zredagowane w sposób niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli ich autora. Powinność ta nie może być rozciągana na wszystkie podania strony, a więc także i na te, które w swej treści są jasne. Jeżeli z danego pisma wprost wynika zamiar strony, organ nie obciąża już obowiązek kolejnego żądania sprecyzowania przez nią, ani tym bardziej zmiany, treści żądania. W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że B. F. od wielu lat kwestionuje stan techniczny przydzielonego jej pomieszczenia zastępczego. Na obecnym jednak etapie postępowania swoje działania w sposób oczywisty skoncentrowała na żądaniu wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO w G. z dnia [...]. sygn. [...], a nie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...] nr [...]. Organ zasadnie przeprowadził w tym zakresie postępowanie, a Sąd, nie dopatrując się w tej kwestii żadnych uchybień, nie naruszył- wbrew zarzutom kasatora- przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej zasadnie natomiast zwrócono uwagę na to, że B. F. pierwszy wniosek o wznowienie postępowania zakończonego omawianą decyzją z dnia [...] złożyła dnia 10 września 1999 r., a nie jak to przyjął Sąd I instancji, a poprzednio SKO w G., dopiero w dniu 20 października 2003r. Uchybienie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. We wskazanym piśmie z dnia 10 września 1999r skarżąca żądała wprawdzie wznowienia postępowania w omawianej sprawie lecz powołała się wyłącznie na fakt uzyskania w dniu 11 sierpnia 1999r informacji, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż " organ kwaterunkowy ma wykazać, że lokal spełnia w dacie decyzji wszelkie warunki, w tym również warunki techniczne". Uzyskanie informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa nie stanowi żadnej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższy wniosek skarżąca sprecyzowała pismem z dnia 20 października 2003r i dopiero wówczas wskazała na nowe - jej zdaniem - okoliczności i dowody dotyczące stanu technicznego przedmiotowego pomieszczenia. Uczyniła to zatem po upływie terminu przewidzianego w art.148 §1 kpa, co zasadnie wykazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalając skargę B. F. na decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO w G. z dnia [...] nie naruszył zatem w sposób mogący mieć wpływy na wynik sprawy art. 134 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 148 §1 kpa.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej. Przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) może być przyznawane przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia