Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1464/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 77 par 1 art. 80
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2153/09 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., VII SA/Wa 2153/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA) - po rozpatrzeniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: GINB) z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę - uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 7 marca 2001 r. T. B. wystąpił do Wojewody Świętokrzyskiego (dalej jako: wojewoda) o stwierdzenie nieważności 1) decyzji Naczelnika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w S. (dalej jako: naczelnik) z dnia [...] sierpnia 1981 r., udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na działce przy ul. [...] w S. oraz 2) decyzji tego samego organu z dnia [...] kwietnia 1989 r., udzielającej M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego, usytuowanego na ww. działce.

W uzasadnieniu wniosku T. B. wskazał, iż wskazane decyzje są sprzeczne

z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił im również nieoryginalność. Dodatkowo wskazał, iż przedmiotowy budynek został zrealizowany niezgodnie z pozwoleniem na budowę i pełni funkcję budynku warsztatowo-mieszkalnego, a nie inwentarskiego.

Wojewoda decyzjami z dnia [...] maja 2001 r., nr [...]

i nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1981 r. oraz z dnia [...] kwietnia 1989 r. W ich uzasadnieniu powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., obowiązującego w dacie wydania kwestionowanych decyzji oraz ustalenia aktualnego planu uznając, że decyzje te nie są dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2000 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zmianami - dalej jako: kpa).

Po rozpoznaniu odwołań T. B. od tych decyzji GINB, decyzją

z dnia [...] lipca 2001 r., uchylił decyzję wojewody z dnia [...] maja 2001 r. oraz stwierdził nieważność decyzji naczelnika z dnia [...] sierpnia 1981 r. udzielającej M. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego. W uzasadnieniu tej decyzji GINB podniósł, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego

na terenie przeznaczonym według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na cel urządzenia turystyki stanowiło rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością.

Następnie GINB kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. uchylił decyzję wojewody z dnia [...] maja 2001 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Wyrokami z dnia 5 czerwca 2003 r., IV SA 2778/01 i z dnia 5 czerwca 2003 r.,

IV SA 2811/01, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) uchylił decyzje GINB

z dnia 9 lipca 2001 r. oraz z dnia 18 lipca 2001 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. GINB, po ponownym, łącznym rozpatrzeniu obu odwołań T. B. od decyzji wojewody z dnia [...] maja 2001 r., utrzymał w mocy obie zaskarżone decyzje wojewody o odmowie stwierdzenia nieważności.

Na powyższą decyzję GINB T. B. złożył skargę do WSA.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. GINB, uwzględniając w całości skargę

na własną decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r., uchylił tę decyzję oraz utrzymane nią

w mocy dwie decyzje wojewody z dnia [...] maja 2001 r. i jednocześnie orzekł

o przekazaniu sprawy wojewodzie do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r., VII SA/Wa 812/04 WSA uchylił decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2004 r., uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] grudnia

2003 r. oraz uchylającą dwie decyzje wojewody z dnia [...] maja 2001 r.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., VII SA/Wa 2306/06 WSA uchylił decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2003 r., utrzymującą w mocy ww. decyzje wojewody

z dnia [...] maja 2001 r.

Po wydaniu wspomnianych orzeczeń powstała sytuacja, w której konieczne stało się ponowne rozpoznanie odwołań T. B. od dwóch decyzji wojewody

z dnia [...] maja 2001 r.

Po ponownym rozpoznaniu odwołań (objętych jednym rozstrzygnięciem) GINB

- decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. - utrzymał w mocy decyzję wojewody z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...], nadto uchylił decyzję wojewody z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...] i stwierdził nieważność decyzji naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1981 r. w sposób rażący narusza obowiązujące w dniu jej wydania przepisy prawa, w tym przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zmianami - dalej jako: dpb). Organ w odmienny sposób ocenił jednak prawidłowość decyzji naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. o pozwoleniu na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną. Uznał, iż z wyjaśnień inwestora w sposób jednoznaczny wynika, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1981 r., udzielająca M. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce

przy ul. [...] w S., dotyczyła innego obiektu budowlanego, niż decyzja z dnia [...] kwietnia 1989 r. GINB zauważył, iż prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę nie potwierdzają wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1981 r. Dodatkowo plan sytuacyjny do projektu przyłącza instalacji gazowej w budynku przy ulicy [...] w S. wskazuje, że już w marcu 1981 r. istniał budynek (określony w ww. planie jako warsztat), na budowę którego miano wydać pozwolenie dopiero w dniu [...] sierpnia 1981 r. Zgodnie z powyższym organ uznał, iż decyzja naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. nie była poprzedzona żadną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego, a w konsekwencji wydana była w trybie niezgodnym z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami art. 37 i 40 dpb, co powoduje konieczność stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Powyższa decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2008 r. została zaskarżona

przez M. K. do WSA. Skarżący zarzucił jej naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 105 oraz art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł,

że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i bez należytej staranności przy zebraniu dowodów, nadto bez sprawdzenia zgodności stanu faktycznego z przepisami prawa materialnego

i procesowego a także, iż organ nie zastosował się do ww. wyroków NSA jak również do wyroku WSA z dnia 6 marca 2007 r., w którym Sąd zwrócił uwagę, że organ administracji jest związany wydanymi wcześniej wyrokami. Skarżący zarzucił również decyzji naruszenie art. 28 kpa uznając, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek T. B., który nie posiadał legitymacji do jego wszczęcia.

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r. WSA oddalił skargę M. K.

na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że GINB w sposób prawidłowy, zebrał i rozpoznał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane

przez wojewodę, wskazane w decyzji z dnia [...] marca 2005 r., umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji naczelnika

oraz stwierdzającej nieważność decyzji naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. Sąd zauważył, iż wprawdzie decyzja ta została uchylona decyzją GINB z dnia [...] listopada 2007 r., jednakże uchylenie to nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnych ze względu na wydanie wyroku z dnia 3 czerwca 2005 r., VII SA/Wa 812/04. Sąd uznał za trafne ustalenia organu co do tego, że decyzja naczelnika z dnia [...] sierpnia 1981 r., udzielająca M. K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, dotyczyła innego obiektu budowlanego niż decyzja naczelnika z dnia [...] kwietnia

1989 r., udzielająca M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego o część socjalną i część mieszkalną, co wynikało z wyjaśnień samego inwestora, złożonych m. in. w piśmie z dnia 27 listopada 2007 r., jak też z ustaleń dokonanych w oparciu o prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy w S. rejestry wydanych pozwoleń na budowę. WSA podkreślił, że inwestor nie dysponuje ani oryginałem ani kopią wspomnianej decyzji, choć powinien przechowywać dokumentację związaną z dokonaną inwestycją, a w szczególności legitymować się oryginałem pozwolenia na budowę. W tym stanie faktycznym decyzja naczelnika z dnia [...] kwietnia 1989 r. nie była poprzedzona żadną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego, a w konsekwencji decyzja z dnia [...] kwietnia 1989 r., zezwalając na rozbudowę samowolnie powstałego budynku, naruszała w sposób rażący obowiązujące wówczas przepisy art. 37 i 40 dpb, co skutkowało koniecznością jej eliminacji w drodze stwierdzenia nieważności. Poza tym

za niezasadny Sąd uznał argument skarżącego dotyczący legitymacji procesowej T. B., którego interes prawny do wszczęcia postępowania wynikał ze wzajemnego położenia działek, a także nie został podważony w żadnym z dotychczas wydanych wiążących wyroków sądów administracyjnych.

Skarga kasacyjna od ww. wyroku WSA została wniesiona przez M. K., który wyrok ten zaskarżył w części oddalającej skargę na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2008 r., uchylającą decyzję wojewody z dnia [...] maja 2001 r.,

[...] i stwierdzającą nieważność decyzji naczelnika z dnia [...] kwietnia

1989 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej NSA, wyrokiem z dnia 13 października 2009 r., II OSK 1568/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego oferował dowody, które w jego ocenie świadczyły o wydaniu w dniu [...] sierpnia 1981 r. przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego, który następnie na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. został rozbudowany. Jednak poza oceną zarówno organu jak i WSA pozostały dowody

w postaci aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1988 r. (stanowiącego dokument urzędowy, który w myśl art. 76 kpa stanowi dowód tego, co zostało nim stwierdzone), postanowienia Prokuratury Rejonowej w S.-K. z dnia [...] stycznia

1999 r. czy też zeznań świadka J. S. NSA wskazał, iż ustalenia dokonane przez organ i przyjęte przez WSA do podstawy rozstrzygnięcia są o tyle nieprawidłowe, że nie zostały dokonane w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Podkreślił, że wątpliwości co do stanu faktycznego związane z brakiem kompletnych akt administracyjnych nie można interpretować na niekorzyść inwestora, w szczególności gdy z innych dowodów wynika, że budynek warsztatowy zrealizowany został w 1981 r. na podstawie ważnego pozwolenia na budowę. Poza tym NSA uznał, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa), przez co naruszony został ten przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie sprawy NSA wskazał, iż rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi na decyzję GINB w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji naczelnika z dnia [...] sierpnia 1981 r. o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego było prawidłowe.

Rozpoznając sprawę na nowo WSA wskazał, że zgodnie z art. 190 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, a ponadto - zgodnie z tą normą

- nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną

przez NSA. WSA podkreślił, że w toku postępowania skarżący powoływał się

na dowody, które przeczyły tezie, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1981 r. nigdy nie została wydana, a zarzuty skargi dotyczące pominięcia oceny tych dowodów są w pełni zasadne. Strona oferowała dowody, które w jej ocenie świadczyły o wydaniu w dniu [...] sierpnia 1981 r. przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na budowę budynku warsztatowego, który następnie na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. został rozbudowany, a poza oceną organu pozostały dowody w postaci aktu notarialnego

z dnia [...] grudnia 1988 r., postanowienia Prokuratury Rejonowej w S.-

-K. z dnia [...] stycznia 1999 r., czy też zeznań świadka J. S.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ ustosunkował się do treści wskazanych przez stronę dowodów. Wręcz przeciwnie - organ uznał, że decyzja taka nie została wydana, mimo iż oferowane przez stronę dokumenty temu przeczyły. Oczywiście organ może odmówić dowodowi mocy dowodowej lub wiarygodności, jednakże ocena, dlaczego tak uczynił, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W przedmiotowej sprawie tak się nie stało. Zatem ustalenia dokonane

przez GINB nie zostały dokonane w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. WSA wskazał, że wątpliwości co do stanu faktycznego w związku z brakiem kompletnych akt administracyjnych nie można interpretować na niekorzyść inwestora

w szczególności, gdy z innych dowodów wynika, że budynek warsztatowy zrealizowany został w 1981 r. na podstawie ważnego pozwolenia na budowę. W konsekwencji więc

w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem WSA organ II instancji przy ustalaniu stanu faktycznego nie dokonał kompleksowej oceny dowodów istniejących w sprawie,

chociaż zgromadzony przez wiele lat materiał dowodowy jest bogaty i mógł być w razie potrzeby dodatkowo uzupełniony. Mając więc na uwadze wskazane w decyzji wojewody z dnia [...] marca 2005 r. dowody oraz dowody przedkładane przez skarżącego, aktualnie zadaniem organu odwoławczego będzie ich ocena w całokształcie okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu charakteru prowadzonego postępowania. Odnosząc się do zarzutu, iż T. B. (na którego wniosek z dnia 7 marca 2001 r. zostało wszczęte postępowanie nieważnościowe) nie posiada przymiotu strony WSA podkreślił, że NSA uznał za zasadną poprzednią argumentację Sądu I instancji, iż skoro przedmiotowa sprawa była już kilkakrotnie oceniana przez sądy administracyjne, to kwestia ta została prawomocnie rozstrzygnięta i nie może być teraz skutecznie podnoszona.

Wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył powołany wyrok WSA w całości zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowaniem tj. art. 145 § 1 pkt c ppsa mające istotny wpływ na wynik

sprawy przez błędne ustalenie, że decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2008 r.,

znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, zaskarżona przez M. K., wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podano, że ww. wyrok WSA nie jest słuszny, bowiem chociaż można zgodzić się z poglądem, że materiał dowodowy w sprawie jest obszerny,

ale z tej przyczyny nie wymaga już uzupełnienia, tym bardziej, że nie jest to już wykonalne, gdyż wyczerpano wszelkie w tym zakresie możliwości i nie ma dodatkowych wiarygodnych dowodów, których ewentualne ujawnienie potwierdziłoby bez wątpliwości, że w dniu [...] sierpnia 1981 r. wydano M. K. decyzję o pozwoleniu

na budowę budynku warsztatowego, następnie rozbudowanego na podstawie decyzji

z dnia [...] kwietnia 1989 r. o część socjalną i mieszkalną. Zdaniem autora skargi kasacyjnej zaskarżoną przez M. K. decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2008 r. podjęto w następstwie prawidłowego ustalenia, że nie dysponował on pozwoleniem na budowę budynku warsztatowego datowanym na dzień [...] sierpnia 1981 r., gdyż nie przedstawił oryginału tej decyzji, a tylko jej nieczytelną kopię, sporządzoną a właściwie spreparowaną w niewyjaśnionych okolicznościach. Brak też zapisu o wydaniu takiej decyzji w nieczytelnym rejestrze Urzędu Miasta i Gminy w S. Zdaniem autora skargi kasacyjnej GINB słusznie uznał więc, że M. K. wybudował budynek warsztatowo-mieszkalny bez pozwolenia na budowę przed rokiem 1981. W skardze kasacyjnej zauważono ponadto, że własność działki z budynkiem M. K. nabył dopiero aktem notarialnym darowizny z dnia [...] grudnia 1988 r., a przecież w pierwszej kolejności zezwolenie na budowę wydaje się właścicielowi działki, którym w dniu [...] sierpnia 1981 r. M. K. jeszcze nie był, a ponadto nie przedstawił też dowodu potwierdzającego uprawnienie do dysponowania wówczas ww. działką jak właściciel, co dowodzi, że pozwolenie na budowę okazane notariuszowi w dniu [...] grudnia 1988 r., którego legalności i autentyczności notariusz nie oceniał, było prawdopodobnie sporządzone z kilkuletnim opóźnieniem celem zalegalizowania samowoli budowlanej w formie uniemożliwiającej dokładną identyfikację, a stało się to nie bez wydatnej, jak się zasadnie wydaje, pomocy świadka w sprawie niniejszej J. S., który takie pozwolenie wydawał i dlatego nie mógł nie potwierdzić powyższego, zeznając w postępowaniu administracyjnym. Autor skargi kasacyjnej wskazał także, iż dowody, na które powołuje się M. K., nie mają praktycznej wartości w sprawie i nie mogły mieć wpływu

na decyzję GINB, a słuszność decyzji potwierdzają też wyjaśnienia M. K., który często sprzecznie oświadczał się w przedmiotowej sprawie, powołując się np.

na istnienie różnych wersji decyzji Urzędu Miasta i Gminy w S. o pozwoleniu na budowę z 1981 r. czy na projekt instalacji gazowej sporządzony w marcu 1981 r. dla budynku, który oczywiście w tej dacie już zestawił bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem pełnomocnika T. B. pominięcie przez GINB dowodów z dokumentów urzędowych nie miało miejsca, gdyż były one w postępowaniu administracyjnym oczywiście zauważone i słusznie ocenione jako bez znaczenia faktycznego i prawnego w sprawie. Ocena materiału dowodowego sprawy, który jest kompletny, i powzięta w jej następstwie zaskarżona przez inwestora decyzja nie narusza wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa procesowego i jako prawidłowa nie powinna być uchylona, a WSA - orzekając odmiennie - naruszył wskazany w petitum skargi przepis prawa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ppsa NSA rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa).

Rozpatrując skargę kasacyjną w tym zakresie należy stwierdzić, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że rozpatrujący sprawę ponownie Sąd

I instancji w sposób właściwy ocenił zaskarżoną decyzję GINB i słusznie podkreślił,

że w zakresie swojej właściwości WSA ocenia zaskarżoną decyzję tylko z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Nadto jak to zasadnie wskazał WSA w zaskarżonym wyroku, zgodnie z art. 190 ppsa WSA był związany wykładnią dokonaną przez NSA w sprawie II OSK 1568/08. Trafnie wywiedziono, iż fakt wydania inwestorowi pozwolenia na rozbudowę budynku warsztatowego wskazuje na wcześniejsze wydane pozwolenia na budowę takiego budynku, zwłaszcza gdy potwierdzają ten fakt inne dowody. Zatem aby wykazać, że kwestionowane pozwolenie na budowę nigdy nie zostało wydane to należy to uczynić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Tymczasem powołane przez inwestora dowody w postaci aktu notarialnego, postanowienia prokuratury, czy zeznania świadka zostały pominięte.

WSA trafnie wskazał więc, że uwzględnienie skargi następuje wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa) i właśnie taka sytuacja miała miejsce

w rozpatrywanej sprawie. Tak więc Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 c ppsa przez błędne ustalenie, że decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę

i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, zaskarżona przez M. K., wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Należy podkreślić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269

ze zmianami) Sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, a uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ppsa). Odnosząc powyższe do ww. zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, że WSA był zobligowany zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, ponieważ stwierdził naruszenia przepisów prawa w postępowaniu organów administracji, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji mógłby wyłącznie naruszyć ten przepis, gdyby oddalił skargę, pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji, co jednak - jak już wskazano - nie miało miejsca w niniejszej sprawie, albo gdyby uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji pomimo nienaruszenia prawa przez taki organ.

Niewątpliwie prawidłowo zastosowano więc ww. przepis prawa procesowego

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Zgodnie z tą normą Sąd uwzględniając skargę

na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości

albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była decyzja GINB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia

na budowę, a więc w sytuacji gdy, jak w niniejszej sprawie, decyzja GINB naruszała przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, WSA mógł tylko rozstrzygnąć sprawę w jeden sposób - a więc uchylić zaskarżoną decyzję

właśnie na podstawie art. 145 § ust. 1 pkt c ppsa.

Podsumowując, NSA podkreśla, że WSA nie mógł nie zastosować przepisu

art. 145 § ust. 1 pkt c ppsa, w sytuacji gdy stwierdził naruszenia przepisów prawa. Skoro więc Sąd I instancji uznał, że ustalenia dokonane przez organ administracji są

o tyle nieprawidłowe, że nie zostały dokonane w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy (organ II instancji przy ustalaniu stanu faktycznego nie dokonał kompleksowej oceny dowodów istniejących w sprawie, chociaż zgromadzony

przez wiele lat materiał dowodowy jest bogaty i mógł być w razie potrzeby dodatkowo uzupełniony), a wątpliwości co do stanu faktycznego w związku z brakiem kompletnych akt administracyjnych nie można interpretować na niekorzyść inwestora,

w szczególności, gdy z innych dowodów wynika, że budynek warsztatowy zrealizowany został w 1981 r. na podstawie ważnego pozwolenia na budowę - to takie naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy implikuje konieczność wyrugowania przez WSA z obrotu prawnego takiego wadliwego orzeczenia przy zastosowaniu właśnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Na marginesie NSA wskazuje, że konsekwencją wyroku WSA jest uchylenie decyzji GINB i to GINB ma obowiązek jeszcze raz przeprowadzić - tym razem zgodnie

z przepisami prawa - postępowanie. Ani NSA ani WSA nie przesądziły więc ostatecznie

o legalności czy też jej braku w przypadku rozbudowy budynku warsztatowego M. K. Rozstrzygnięcie tej kwestii należy bowiem do GINB.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ppsa należało orzec

jak w sentencji.