Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 117/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 4 lit. a, pkt 5 lit. c, art. 13 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1412
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarcak (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego M. G. z dnia [...] 2017 r., II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności postępowania w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] 2017 r., III. stwierdza, że bezczynność postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Powiatowego Inspektor Sanitarny na rzecz skarżącego M. G. kwotę [...]zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2017 r. M. G. wystąpił do Inspektor Sanitarny o udostępnienie informacji obejmujących następujące dane:

1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych w Państwowym Powiatowym Inspektoracie Sanitarnych w S. oraz w całej Polsce dotyczących szczepień przeciwko błonicy i tężcowi;

2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne (ilość i rodzaje)?

3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?

4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi dysponuje Inspektor Sanitarny?

5. Od którego roku dane te są gromadzone?

6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wzywa Inspektor Sanitarny mają charakter obowiązkowy?

7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej w roku 2004 i obowiązującą zasadą swobody przepływu osób Inspektor Sanitarny odnotował epidemie chorób, co do których w krajach Unii Europejskiej szczepienia są dobrowolne?

8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia Inspektor Sanitarny jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem zauważa prof. Andrzej Zieliński, prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka oraz dr Paweł Grzesiowski;

9. Czy jest Inspektor Sanitarny znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

10. Czy jest Inspektor Sanitarny wiadomo, czy w związku działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

W związku z nieudzielaniem przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. żądanej informacji M. G. pismem z dnia 15 czerwca 2017 r., które wpłynęło do organu 20 czerwca 2017 r., złożył skargę na bezczynność zarazem żądając:

– zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od doręczenia akt organowi;

– orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 1169 – uw. Sądu) w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – uw. Sądu, dalej "P.p.s.a.");

– wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.;

– zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi M. G. przedstawił szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących informacji publicznej, wskazujących, iż dla kontroli sądu ze skargi na niedziałanie organu nie bez znaczenia to, jaka jest jego postawa (wola załatwienia sprawy). Skarżący przywołał też orzeczenia sądowe wskazujące, że w ramach jednej sprawy sądowoadministracyjnej mogą być rozpatrywane zarzuty bezczynności i przewlekłości postępowania oraz, że w razie zadośćuczynienia przez organ obowiązkowi wydania aktu po wniesieniu skargi, sąd nie jest zwolniony z badania, czy doszło do bezczynności lub przewlekłości organu i oceny, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w ustawowym terminie, to jest w dniu 4 maja 2017 r., została sporządzona i podpisana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. odpowiedź na wniosek skarżącego, zawierająca wyjaśnienie na wszystkie zadane pytania. Jednakże w skutek omyłki pracownika organu pismo to zostało wysłane dopiero 26 czerwca 2017 r. Zdaniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w zaistniałych okolicznościach nie sposób uznać zarzutu jego bezczynności. Żądana informacja została bowiem udzielona, natomiast samo przesłanie pisma zostało opóźnione na skutek niezawinionego błędu, a nie celowych działań. Organ podkreślił, że gdy tylko spostrzeżono omyłkę, sporządzone pismo zostało nadane na adres skarżącego.

Organ zaznaczył też, że w sprawie nie ma podstaw do postawienia zarzutu rażącego naruszenia prawa. Gdy tylko wpłynął wniosek skarżącego, niezwłocznie została sporządzona odpowiedź na jego pytania.

Uzupełniająco Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wyjaśnił, że w ostatnim czasie wpływają do niego liczne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, których treść jest często wręcz identyczna. Zdaniem organu w ten sposób wnioskodawcy, celem przedłużenia postępowań w przedmiocie przymuszenia do szczepień ochronnych dzieci, zwracają się z licznymi pytaniami, które nie zawsze dotyczą faktycznej działalności organu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zaznaczył, że skarżący wystąpił o żądaną informacje w związku z pismem z dnia 2 marca 2017 r.. Podobne wystąpienie skierował również żona skarżącego.

Odnosząc się do żądania nałożenia na organ grzywny zaznaczono, że jej wymierzenie nie jest obowiązkiem sądu, a rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno uwzględniać sposób działania organu. W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w okolicznościach związanych ze skargą wniesioną przez M. G. nie wystąpiły podstawy do nałożenia grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym w części postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 P.p.s.a.

Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Kolejną kwestią było przesądzenie, czy wniosek został wniesiony skutecznie.

Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje: o polityce wewnętrznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p.), o danych publicznych, w tym w zakresie treści i postaci dokumentów urzędowych, takich w szczególności, jak dokumentacja przebiegu i efektów kontroli (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.), a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).

W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, T. 2002, s. 28–29).

Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 (obejmuje to "prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska"), należy między innymi "ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie".

Na tym tle normatywnym żądane przez M. G. informacje w postaci informacji dotyczących szczepień ochronnych – jako informacje odnoszące się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Inspekcji Sanitarnej – należało uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wypada zauważyć, że takiej kwalifikacji wnioskowanej informacji nie kwestionował również organ, o czym świadczy fakt ich udostępnienia, wskazany w odpowiedzi na skargę.

Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy stwierdzić, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny realizuje powierzone mu zadania jako "jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie". Jest zatem bez wątpienia podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu.

Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej.

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ten ostatni przepis można w dalszych uwagach pominąć, gdyż dotyczy, niewystępującej w rozpoznawanej sprawie, sytuacji udostępniania informacji za opłatą).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że, jak wynika z akt sprawy, skarżący nadała za pośrednictwem Poczty Polskiej wniosek datowany na 5 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, który dotarł do organu dnia 10 kwietnia 2017 r.

Organ dnia 4 maja 2017 r. przygotował pismo, w którym odpowiedział na wszystkie pytania postawione przez M. G. we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pismo to zostało jednak – na skutek omyłki pracownika (co wyjaśniono w odpowiedzi na skargę) – wysłane do skarżącego dopiero 26 czerwca 2017 r. i doręczono mu w dniu 29 czerwca 2017 r. (patrz . k. 22 akt sadowych).

Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że wnioskowana informacja nie została udzielona skarżącemu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Przygotowano ją dopiero po 24 dniach, a co więcej, została wysłana dopiero po ponad dwóch i pół miesiącach, i to na skutek skargi na bezczynność złożonej przez M. G..

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności (tu: udzielenia informacji publicznej), o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 – dostępna na stronie : http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie zwalnia to jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 P.p.s.a. – tj. orzeczenia w kwestii dopuszczenia się przez organ bezczynności oraz oceny jej charakteru (rażącego/nierażącego), a także (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. do dokonania wnioskowanej czynności – udzielenia informacji publicznej (pkt 1 sentencji wyroku). Jak wskazano wyżej, żądana informacja została bowiem ostatnie udzielona.

Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 a sentencji wyroku). Wynika to z faktu, że obiektywnie przekroczono termin załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Na taką ocenę miała wpływ przede wszystkim okoliczność, że od dnia otrzymania wniosku do dnia udzielenia odpowiedzi upłynęło dwa miesiące i 16 dni, co nieznacznie tylko przekracza termin, który organ udzielający informacji publicznej może ustalić w przypadku, gdy zadośćuczynienie wnioskowi napotyka trudności (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Sąd uwzględnił także to, że pismo przygotowane wcześniej wysłano natychmiast w reakcji na skargę M. G..

Sąd nie uznał również za zasadne wymierzać organowi grzywny (pkt IV sentencji wyroku) . Miał przy tym na względzie postawę organu po otrzymaniu skargi, to jest sprawne udzielenie odpowiedzi na wniosek.

W treści skargi podniesiono zarzut przewlekłości postępowania. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organ, co prawda nie pozostaje bezczynny w prowadzeniu sprawy administracyjnej - podejmuje czynności procesowe - lecz będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie organ pozostawał przede wszystkim w stanie bezczynności, bowiem pierwsza czynność podjęta w sprawie przez organ tj. przygotowanie odpowiedzi na wniosek nastąpiła i tak po upływie terminów do załatwienia sprawy. Zatem niedochowanie terminów do rozpoznania wniosku było skutkiem bezczynności, a nie przewlekłego prowadzenia postępowania. Niewątpliwie jednak działanie organu wymaga lepszej organizacji, która w przypadku rozpatrywania żądania skarżącego nie była należyta. Wyrażało się to w – przyznanym przez organ – fakcie pominięcia czynności wysyłki informacji publicznej sporządzonej w dniu 4 maja 2017 r.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Koszty te objęły zwrot uiszczonego wpisu w wysokości 100 zł.

Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym.