Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 258/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 72ust. 1 pkt 1, art. 86 ust. pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 145 par. 1 pkt 4 i pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. spraw ze skarg M. K., M. B., I. M.- B. oraz S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz M. B. i I. M.-B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz S. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...]. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań M.K. i Gminy L., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...] znak: [...].

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A Spółki z o.o. w W. pozwolenia na budowę, stacji bazowej telefonii komórkowej A nr "[...]" wraz z instalacją energii elektrycznej na działce nr ew. 120/5 położonej w miejscowości [...], obręb [...], gm. L..

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina L. oraz M.K. reprezentowany przez Z.G..

Gmina L. w swoim odwołaniu stwierdziła, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana przedwcześnie, ze względu na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie planowanego przedsięwzięcia. Ponadto, jej zdaniem, wysokość planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodna z wysokością zabudowy ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. z § 13 pkt 3 c) uchwały Rady Gminy L. z dnia 13 stycznia 2011 r., nr [...], który stanowi, że wysokość zabudowy na obszarze objętym inwestycją powinna być mniejsza lub równa 9 m.

M.K. reprezentowany przez Z.G. w swoim odwołaniu podniósł zarzuty naruszenia: art. 7, art. 87, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie decyzji niejasnej i niekonkretnej; art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy Prawo o ochronie środowiska przez niewłaściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu; art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten oraz potencjalnie dopuszczalnej zabudowy; niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; nieokreślenie danych producenta i typów anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnianiem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Z uwagi na powyższe w odwołaniach wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Pr. bud., a następnie stwierdził, że teren, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. z dnia 13 stycznia 2011 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 12 marca 2011 r. nr 61, poz. 541) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych [...] i B. w Gminie L. oraz ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy L. z dnia 26 listopada 2012 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2 stycznia 2013 r., poz. 14). Działka nr 120/5, objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, jest położona w obszarze oznaczonym symbolem 15MN z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przeznaczenie uzupełniające stanowią usługi. W planie miejscowym nie wyznaczono terenów przeznaczonych konkretnie pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W zakresie telekomunikacji obowiązują odpowiednie ustalenia zawarte w § 11 pkt 8 planu, w którym to przepisie wskazano, że budowę sieci telekomunikacyjnych należy realizować zgodnie z przepisami odrębnymi. Dlatego też, w analizowanej sprawie będzie miał zastosowanie art. 46 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2410 - zwanej dalej "megaustawą"). Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że bez wątpienia analizowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego w zakresie łączności publicznej, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65). Teren objęty opracowaniem przeznaczony jest również na cele zabudowy usługowej. W świetle przedmiotowych ustaleń projekt budowlany, z uwagi na treść przytoczonego przepisu, nie jest sprzeczny w zakresie przeznaczenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mimo, że wysokość konstrukcji wsporczej planowanej stacji bazowej przekracza 5 m, albowiem w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2019 r. zapadłego w sprawie II OSK 663/17 prawidłowa wykładnia powyższego przepisu (tj. art. 46 ust. 2 megaustawy) nie pozwala na uznanie, że w sytuacji gdy dany teren, oprócz możliwej zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza również inną zabudowę m.in. usługową, to dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej determinuje limitująco rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej (o wysokości stacji bazowej do 5 m), która może być na tym terenie realizowana. O ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 nie może wprowadzać. Również ograniczenie wysokości zabudowy do 9 m na danym terenie, nie stanowi o sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem. Po pierwsze § 2 pkt 20 w/w uchwały Rady Gminy L. z dnia 13 stycznia 2011 r., nr [...], definiuje wysokość zabudowy jako wymiar pionowy zabudowy mierzony od poziomu terenu rodzimego do najwyżej położonej górnej powierzchni przykrycia budynku, co jednoznacznie wskazuje, że uchwałodawca ograniczył wysokość jedynie budynków. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 Pr. bud. budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wolno stojące maszty antenowe zaliczane są do budowli, a więc obiektów budowlanych niebędących budynkami lub obiektami małej architektury. Po drugie z uwagi na art. 46 ust. 1a megaustawy ograniczenie takie nie mogłoby mieć zastosowania, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem organu odwoławczego ważną kwestią w rozpatrywanej sprawie jest ewentualne zakwalifikowanie planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). W rozpatrywanej sprawie na obecnym etapie postępowania brak jest bowiem wymaganego orzeczenia właściwego organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie II SA/Łd 659/19 została uchylona, dołączona do projektu budowlanego, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji analizowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości [...] działka nr 120/5. Jednocześnie Sąd uchylił również w/w decyzję organu I instancji. Wskazane orzeczenie sądu aktualnie nie jest prawomocne, a więc nie jest także wiążące dla tutejszego organu. Zdaniem Wojewody przedmiotowo uchylone orzeczenia nie mają charakteru merytorycznego, a więc ich występowanie w obrocie prawnym nie jest niezbędne i nie warunkuje wydania pozwolenia na budowę, a jedynie potwierdza konieczność zbadania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu z przepisami wyżej wskazanych aktów prawnych z zakresu ochrony środowiska, w tym z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 z późn.zm. - dalej w skrócie "ustawa"). W niniejszej sprawie decyzja środowiskowa nie została wydana, z uwagi na brak podstaw prawnych do takiego orzekania. W tym stanie rzeczy zasadnicze znaczenie w analizowanej sprawie ma § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Projekt budowlany obejmuje inwestycję polegającą na budowie wieży kratowej, [...], wysokości 61,95 m oraz m.in. montaż na wieży anten radiolinii i anten sektorowych o azymutach 0°, 120° i 240° i częstotliwości 900 MHz. Jak wyżej wykazano anteny radiolinii zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przedmiotowa inwestycja nie stanowi w tym zakresie przedsięwzięcia, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast co do anten sektorowych, kwalifikacji tych przedsięwzięć dokonuje się w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia. W analizowanym projekcie budowlanym równoważna moc promieniowana izotropowo anten sektorowych wynosi odpowiednio 303,95 W przy azymucie 0° oraz 709,09 W przy azymutach 120° i 240°. Wysokość zawieszenia anten wynosi 59 m n.p.t. Projektowane pochylenie elektryczne anten mieści się w przedziale 0 °-10 °. Przy rozpatrywanej odległości, zgodnej z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i c w/w rozporządzenia i w żadnym projektowanym pochyleniu anten, osie główne wiązek promieniowania anten nie przebiegają przez miejsca dostępne dla ludności tj. wszelkie miejsca z wyjątkiem tych, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego w obecnym stanie zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w aktualnym brzmieniu), co potwierdza porównanie planu zagospodarowania terenu przedstawionego na mapie do celów projektowych (strona 42 projektu budowlanego) z rzutem poziomym osi głównych promieniowania oraz rzutami pionowymi (strony 122-125 projektu budowlanego). W tym stanie rzeczy, zaprojektowane anteny sektorowe zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem pozwolenia na budowę art. 72 ustawy.

Wojewoda [...] analizując zgodność planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska stwierdził, że znaczenie ma § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Na podstawie załączonego do projektu budowlanego zagospodarowania terenu oraz graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (str. 42 oraz 126-133 projektu budowlanego). Ponadto parametry i zasięg pól elektromagnetycznych przedstawionych w projekcie są zgodne zarówno z obowiązującym do 30 grudnia 2019 r. rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów z dnia 30 października 2003 r. (Dz.U. nr 192, poz. 1883) jak i obowiązującym aktualnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Z uwagi na powyższe wskazany na rysunku na stronie 130 projektu budowlanego przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (opracowany na podstawie w/w Rozporządzenia Ministra Środowiska) aktualnie będzie mniejszy, ponieważ w rozporządzeniu Ministra Zdrowia gęstość pola została określona jako 4,5 W/m2 dla danej częstotliwości i dlatego pole elektromagnetyczne o tej gęstości mocy znajduje się bliżej anten, niż pole o gęstości 0,1 W/m2, które wystąpi dalej od anteny i jest przedstawione w projekcie na stronie 130.

Ponadto, jak wynika z rysunku zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego, w otoczeniu projektowanego obiektu nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. Obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych wyznaczony w płaszczyźnie poziomej mieści się w granicach działki inwestycyjnej nr ew. 120/5, a także obejmuj pas dróg publicznych.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] w związku z wejściem w życie z dniem 25 października 2019 r. ustawy z 30 sierpnia 2019 r. (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1815) o zmianie ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, w tym art. 25 cytowanej ustawy, wezwał do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę w związku z art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), o oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Akta sprawy zostały uzupełnione. Działalność organów administracji publicznej w zakresie udzielania pozwoleń na budowę określają przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy, a także ustawa kodeks postępowania administracyjnego i zgodnie z tymi przepisami rozstrzygnięto niniejszą sprawę. Podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące sposobu obliczania i określenia zasięgu pola elektromagnetycznego nie mogą być uwzględnione, bowiem z przedstawionych przez inwestora obliczeń i rysunków wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, a przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone przepisami. Dodatkowo w projekcie budowlanym do obliczeń przyjęto deklarowane przez operatora parametry pracy anten stacji bazowej w tym maksymalne pochylenie dla każdej anteny oraz maksymalne moce wyjściowe na sektor deklarowane przez inwestora. Zaś po uruchomieniu stacji bazowej inwestor ma obowiązek przeprowadzenia pomiarów elektromagnetycznych w celu weryfikacji obliczeń. Jednocześnie właściciele sąsiednich nieruchomości zgodnie z obowiązującym prawem mają prawo każdorazowo, w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, żądać przeprowadzenia pomiarów pól elektromagnetycznych i w konsekwencji egzekwować dostosowanie mocy pól elektromagnetycznych do obowiązujących standardów, co chroni interesy mieszkańców, co wynika z art. 122a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Końcowo, jak stwierdził Wojewoda [...] przedstawiony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Pr. bud. oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Ponadto do zarzutów Gminy L. zawartych w odwołaniu organ odniósł się w treści rozstrzygnięcia. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów M.K. reprezentowanego przez Z.G. podniósł, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 7, 87, 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie decyzji niejasnej i niekonkretnej, ponieważ zarówno decyzja I i II instancji została bardzo dokładnie uzasadniona, przedstawiona w nich analiza projektu budowlanego jest konkretna i zrozumiała oraz dokładnie wyjaśnia stan faktyczny sprawy, materiał dowodowy zgromadzony w aktach jest zaś zupełny i kompletny. Organ I instancji nie naruszył art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy prawo o ochronie środowiska przez niewłaściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, ponieważ właściwie i dokładnie ustalono obszar oddziaływania obiektu, a tym samym nie doszło do naruszenia prawa własności odwołującego, w analizowanym stanie faktycznym nie ma też potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Według Wojewody organ pierwszej instancji nie naruszył art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten oraz potencjalnie dopuszczalnej zabudowy, albowiem w projekcie dokładnie określono maksymalną moc anten, tilty anten, opisano sposób i zakres oddziaływania pól elektromagnetycznych, których zakres jeśli ewentualnie będzie miał negatywny wpływ na potencjalną zabudowę, zostanie ograniczony, bowiem ustawodawca przyznał stronom w tym przedmiocie w/w stosowne uprawnienia. Zdaniem Wojewody w projekcie znajdują się informacje pozwalające ustalić moc wyjściową pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, informacje te są dostępne w intrenecie w kartach katalogowych np. [...]; w projekcie znajdują się informacje pozwalające określić dane producenta i typy anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, informacje te są również dostępne w intrenecie w kartach katalogowych. W projekcie budowlanym na stronie 116 znajdują się informacje dotyczące wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnianiem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Biorąc pod uwagę mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli M.K. reprezentowany przez adwokata T. C. (sygn. akt II SA/Łd 258/20) oraz M.B., I.M.-B. i S.S. reprezentowani przez radcę prawnego W. J. (sygn. akt II SA/Łd 259/20).

W skardze M.K. jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez, niedokonanie oceny technicznej pod kątem maksymalnych mocy anten oraz pochyleń, co wynika wprost z decyzji oraz co najważniejsze zignorowanie wyroku WSA w Łodzi II SA/Łd 659/19 z dnia 11 grudnia 2019 r. wydanego dla inwestycji objętej wnioskiem na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czym organ przekroczył swoje uprawienia. Ponadto organ oceniał identyczną dokumentację, której prawidłowość została zanegowana przez sąd;

2) art 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 4 oraz art. 5 ust 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości będą występować poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto nie ustalono obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem zjawiska odbić w sytuacji, w której jego zaistnienie nie zostało wykluczone;

3) art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy w zw. z przepisami § 2 ust 1 pkt 7 lit w związku z § 3 ust 8 pkt 1 lit rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

4) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

5) nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej,

6) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Natomiast M. B., I.M.-B. i S.S. reprezentowani przez radcę prawnego W. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, dopuszczenie dowodów z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu decyzji oraz zasądzenie od organów na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: rozporządzenie) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że prawidłowe jest wydanie decyzji Starosty [...] z [...] r., pomimo że inwestycja objęta tą decyzją jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia, a w sprawie tej przed wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] r., nie uzyskano decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaganej w niniejszej sprawie, w szczególności gdy Wójt Gminy L., na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 659/19, prowadzi w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postępowanie, na tę chwilę niezakończone;

2) art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji skarżącego M.B. oraz I. M.-B., którzy są stroną w niniejszym postępowaniu zgodnie z art. 28 k.p.a., właścicielem nieruchomości - dz. ew. 120/10 - wprost przylegającej do nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja - dz. ew. 120/5, a także innych osób, których przymiot strony w niniejszej sprawie przysługuje,

3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wszystkie w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię oraz uznanie, że zamierzenie budowlane, już realizowane, objęte decyzją Starosty [...] z [...] r., nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Jednocześnie autor skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. W piśmie uzupełniającym odpowiedzi na skargi z 3 sierpnia 2020 r. organ podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że wyrok WSA w Łodzi z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 659/19 uprawomocnił się 14 marca 2020 r. Zatem w dniu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], dowodem w sprawie była pozostająca w obiegu prawnym ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. Jednocześnie z uwagi na treść wyroku WSA w Łodzi organ administracji architektoniczno-budowlanej działający w imieniu Wojewody przed wydaniem decyzji z [...] r. dokonał własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko i konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. W sprawie wystąpiły, bowiem dwie istotne okoliczności, które miały wpływ na przebieg postępowania, tj.:

- wyrok WSA w Łodzi z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 659/19 w dniu wydawania decyzji przez Wojewodę ([...] r.) nie był prawomocny, a oczekiwanie na jego prawomocność wiązałoby się z nieuzasadnioną koniecznością przedłużania postępowania odwoławczego;

- decyzje Wójta Gminy i SKO w Ł., nie były orzeczeniami merytorycznymi i dotyczyły umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji.

Przed wydaniem orzeczenia, organ samodzielnie badał, na postawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, czy w sprawie zachodzą przesłanki obligujące inwestora do przedstawienia decyzji środowiskowej i uznał, że takie przesłanki w analizowanej sprawie nie zachodzą. Organ zwrócił uwagę na brzmienie art. 86 ustawy. W przedmiotowej sprawie w obrocie prawnym nie było i nie ma decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż postępowanie prowadzone przez organy środowiskowe zostało umorzone, z uwagi na brak podstaw prawnych do orzekania. Objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycja, w ocenie organów środowiskowych, nie została wymieniona w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do wydanego orzeczenia przez WSA w Łodzi, nie podważając wydanego rozstrzygnięcia w sprawie odrębnego postępowania administracyjno-sądowego w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, należy zauważyć, że wydany obecnie prawomocny wyrok, odnosi się do braku dokonania wszechstronnych ustaleń organu środowiskowego i przedwczesnego orzeczenia o braku podstaw do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla objętej wnioskiem inwestycji. Orzeczenie nie wskazuje, że w sprawie powinna zostać wydana merytoryczna decyzja środowiskowa.

Postanowieniem z 16 lipca 2020 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 15 stycznia 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 259/20 Sąd połączył sprawę niniejszą ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 258/20 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia; zakreślił numer sprawy w repertorium SA; wskazał także, że dalej sprawa będzie prowadzona za sygn. akt II SA/Łd 258/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.

Następnie stwierdzić trzeba, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją energii elektrycznej na działce nr ew. 120/5 położonej w miejscowości [...], obręb [...], gmina L. stwierdził, że zostały one podjęte z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa uzasadniającym ich usunięcie z obrotu prawnego.

Przede wszystkim godzi się zauważyć, że skargę na decyzję Wojewody [...] wywiodły podmioty, które co potwierdza lektura zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie brały udziału w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, prowadzonego zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji. Chodzi tu mianowicie o M. B. i I.M.-B., którzy są właścicielami nieruchomości nr ew. 120 bezpośrednio przylegającej do działki nr ew. 120/5, na której ma być realizowana inwestycja. Skarżący podnieśli, że organy obu instancji pominęły ich jako strony spornego postępowania, uniemożliwiając im w tym samym czynny udział w postępowaniu, w tym zgłaszanie twierdzeń, wniosków i zarzutów, co oznacza - ich zdaniem – że naruszono podstawową zasadę rządzącą postępowaniem administracyjnym zdefiniowaną w art. 10 k.p.a.

Wyjaśnić w związku z tym trzeba, że podniesienie zarzutu tej treści wypełnia przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie brały udziału w postępowaniu (vide: wyroki NSA z 16 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 362/11 i 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 502/10). Zasadą jest, że prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10). A contrario, jeśli skargę do Sądu, tak jak ma to miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy, wywiedzie strona, która bez własnej winy została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym, stwierdzić trzeba, że zachodzi przesłanka uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Dla oceny przymiotu strony w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę decydujące znaczenia ma przepis art. 28 ust. 2 Pr. bud., który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przywołane unormowanie posługuje się zwrotem zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 Pr. bud., w świetle którego ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten, na co trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1494/20 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mogą też być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest - jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 - aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293) - aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

A zatem, na potrzeby konkretnej inwestycji organ architektoniczno-budowlany powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 Pr. bud., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie norm, lecz czy dana inwestycja w ogóle może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" z art. 3 pkt 20 Pr. bud. abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. W innym wypadku, tylko w sytuacji przekroczenia norm, a więc wykazania de facto wadliwości decyzji, miałby istnieć interes prawny uzasadniający przyznanie przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tego rodzaju stanowisko jest nieuprawnione, ponieważ to wskazywany interes prawny powinien stanowić podstawę gwarancji prawnych, umożliwiających konkretnym podmiotom poddanie kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę pod względem jej zgodności z prawem (vide: wyroki NSA z: 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 3158/19, 10 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1283/18).

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Pr. bud. oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Nadto zgodnie z art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Określenie obszaru oddziaływania obiektu przez organ architektoniczno-budowlany jest więc niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeśli bowiem nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. To zaś oznacza, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego, pole elektromagnetyczne, zjawisko odbić. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud., wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie i korzystaniu z sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (vide: wyroki NSA: z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 - ONSAiWSA 2012/4/69; 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12, 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2508/11, 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10; 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11; 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13; 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 449/13 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie ten aspekt sprawy, co potwierdza lektura zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji został zupełnie pominięty. Organ nie wyjaśnił, jakimi kryteriami kierował się ustalając krąg stron kontrolowanego postępowania, jaki jest zasięg oddziaływania spornej inwestycji, rzutujący na przyznanie bądź odmowę przyznania konkretnym podmiotom przymiotu stron postępowania w świetle art. 28 ust. 2 Pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. Nabiera to szczególnego znaczenia w przypadku skarżących M. B. i I.M. – B., właścicieli działki nr 120/10, bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, znajdującej się w zasadzie na wprost tej inwestycji, którzy byli stronami postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a w toku kontrolowanego postępowania zostali w nim pominięci, bez wyjaśnienia jakichkolwiek tego przyczyn. Mówiąc inaczej organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły, które konkretnie nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji, ani też, kto jest ich właścicielem, w aktach sprawy brak wypisów z rejestru gruntów, dla poszczególnych nieruchomości. Co prawda, w projekcie na str. 40 i 41 stwierdzono, że obszar oddziaływania inwestycji zawiera się w całości na działce nr 120/5 i nie obejmuje terenu działek przyległych nr 120/9, 120/10, 49 i 52, to prawidłowość tych ustaleń, nie została zweryfikowana w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 grudnia 2020 r. II OSK 1977/18 negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej ograniczać może jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz dotyczące ochrony środowiska.

Lektura zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy zasadniczo całą swoją uwagę poświęcił ocenie, czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami za zakresu ochrony środowiska w tym z art. 72 ust. 1 ustawy, który stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, 1276, 1496 i 1669).

W sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak stanowi art. 86 pkt 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, a zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygające w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji należy przyjąć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego jednak rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Bezpodstawne przyjęcie, że nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem skutkować naruszeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zasad określonych w art. 6 P.o.ś., ponieważ wskutek nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie dojdzie do rozpoznania możliwego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

W rozpatrywanej sprawie istotnym jest, że przed wydaniem w dniu [...] r. zaskarżonej decyzji, na co zresztą zwrócił uwagę Wojewoda [...], brak było wymaganego orzeczenia właściwego organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 659/19, po rozpoznaniu skarg M.B. i M.K., została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy L. z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem Wojewody [...] orzeczenie Sądu, nie jest prawomocne, a tym samym nie jest wiążące dla tegoż organu. Wyrok tutejszego Sądu uprawomocnił się co prawda 14 marca 2020 r., nie mniej jednak posiadana przez organ w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę wiedza o wydaniu tegoż wyroku, uzasadniała zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem, musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery elementy: po pierwsze - zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, po drugie - jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, po trzecie - rozstrzygnięcie to musi mieć charakter uprzedni w stosunku do rozpoznania sprawy i wydania decyzji, po czwarte - istnieje zależność między zagadnieniem wstępnym, a wydaniem decyzji. Trzeba mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Uchylenie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia późniejszym orzeczeniem sądu stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę właśnie w oparciu o wskazaną podstawę prawną.

Jak zostało to już wyżej podkreślone organ odwoławczy skupił się na ocenie projektowanej inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z przepisami z zakresu ochrony środowiska, w tym z art. 72 ust. 1 u.o.ś., § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) jak i aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), dochodząc ostatecznie do konkluzji, że sporna inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, do czego nie był uprawniony w ramach posiadanych kompetencji. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że we wspomnianym wyroku z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 659/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanął na stanowisku, że organy orzekające w sprawie organy orzekające w sprawie nieprawidłowo uznały, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, przedwcześnie przyjmując przy tym, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, przedwcześnie uznało, iż w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość podmiotowa w stosunku do A. C. i S.D., co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego wobec tych osób (pkt 2 sentencji decyzji). Jak wskazał Sąd jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Obowiązkiem organu jest wobec tego dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. WSA zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1162/14, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazał, że § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 2010 r. nie uzależnia ustalenia miejsc niedostępnych dla ludzi od wskazania, gdzie znajduje się promieniowanie o mocy większej niż 0,1 W/m2, lecz wymaga dla określonej mocy anteny wskazania stosownej odległości od środka elektrycznego. WSA wyjaśnił także, że środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego i wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić zatem należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga więc uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Najważniejsze jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności (por. wyrok NSA z dnia 131 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w kwestii rozumienia normatywnego pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 u.p.o.ś. Sąd odwołał się do wniosków wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych obu instancji. Zwraca się w nich uwagę, że "miejsce dostępne dla ludności" nie musi być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Jednakże koniecznym - wprost wynikającym z art. 124 ust. 2 p.o.ś. - warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze: możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie, możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). W konsekwencji, jeżeli za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności (np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 766/16, dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana pod kątem realizacji przez organy tych obowiązków, czerpiących swe źródło z regulacji zawartych przede wszystkim w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., analiza akt sprawy dowodzi, że przyjętą przez organy ocenę w kwestii bezprzedmiotowości postępowania w rozważanym aspekcie braku wymogu uzyskania decyzji środowiskowej uznać należy za przedwczesną, a co za tym idzie nieuprawnioną. Organ nie może bowiem zapominać, że jego zadaniem jest rzetelna ocena przedstawionych przez inwestora dokumentów, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia i kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej. Nie może się on zatem ograniczać w uzasadnieniu decyzji jedynie do powtórzenia stwierdzeń i wniosków zawartych w tych dokumentach. Oczywiście może się oprzeć na złożonej przez inwestora kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja jest sporządzona przez właściwe osoby oraz czy zawiera fachowe, przekonywujące uzasadnienie i czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów powołanego na wstępie rozporządzenia. W tym kontekście Sąd przyznał rację skarżącym, że organy takiej weryfikacji w sprawie nie dokonały, co uzasadnia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia - § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 rozporządzenia z 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przede wszystkim w zakresie wskazania, który przepis rozporządzenia organy stosowały oraz w jaki sposób ustaliły maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten z jednoczesnym wskazaniem jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. WSA podzielił także stanowisko skarżących, że organ nie podał mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, a ponadto, jak trafnie wskazano w skardze, w sprawie zachodzi brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Nie dokonano także wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W rozważanym aspekcie Sąd podkreślił, że w tego rodzaju sprawach, jak sprawa kontrolowana, organy powinny kierować się koniecznością zapewnienia należytej ochrony tak ważkich wartości jak: bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzebą realizacji danej inwestycji, dlatego tak konieczne jest wykluczenie możliwości ponadnormatywnego, negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na siedliska ludzkie znajdujące się w sąsiedztwie.

W dalszej kolejności Sąd odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania odwoławczego wobec A.C. i S.D. uznał, że przyjęte także i w tym zakresie stanowisko przez Kolegium jest przedwczesne, a co za tym idzie wadliwe. WSA przypomniał, że zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy, stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Kolegium motywując przyjęte w tym względzie stanowisko i zarazem opierając swe ustalenia na ww. dokumentach przedłożonych przez inwestora, wskazało, że żadna z działek odwołujących się nie przylega bezpośrednio do działki nr 120/5 (stanowiącej teren inwestycji). Ponadto na działkach A.C. i S. D. w wyniku realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. Jednocześnie w rozważanej kwestii Kolegium stwierdziło, że działki nr 53/4 i 120/12 nie znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Obie działki leżą bowiem w odległości ponad 40 m od środka elektrycznego anten na osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Sad podkreślił przy tym, że analizując Kartę informacyjną przedsięwzięcia Kolegium stwierdziło również, że stacja bazowa telefonii komórkowej emitować będzie promieniowanie elektromagnetyczne. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Na tej podstawie Kolegium następnie przyjęło, że wskazuje to na brak ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości odwołujących się, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko nie zasługuje na aprobatę. Potwierdza ono bowiem jedynie, że organ przedwcześnie, bez wnikliwej refleksji i bez dostatecznych w sprawie ustaleń, opierając się w istocie jedynie na dokumentach przedstawionych przez inwestora, przesądził o braku posiadania przez wskazane powyżej osoby, będące aktualnie uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego, przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy L.. Takie ustalenie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestii WSA uznał za zdecydowanie niewystarczające i dokonane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 7 i 8 k.p.a. Z tego też względu Sąd stwierdził, że organ prowadzący ponownie postępowanie zobowiązany będzie się szczegółowo odnieść do argumentów A.C. i S. D., zgłaszanych w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu strony postępowania wszczętego wnioskiem inwestora. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 i 3 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.

Z powyższego orzeczenia wynikał dla Wójta Gminy L. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., a nie dla Wojewody [...], obowiązek ponownego zweryfikowania w toku postępowania administracyjnego potrzeby ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i ocena, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym, czy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocenę w tym zakresie przeprowadził Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji, uznając wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za zbyteczną, nie czekając na zakończenie postępowania środowiskowego decyzją ostateczną, wkraczając w tym zakresie w kompetencje organów właściwych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego i czyniąc je w zasadzie zbędnym. Orzekając o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę bez uprzedniego rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, organ odwoławczy naruszył przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który wprowadza bezwzględny obowiązek zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Nadto w sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych skarżącym od organu orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Kontynuując postępowanie organ architektoniczno-budowlany winien uwzględnić oceną prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, tak aby w rezultacie podjąć rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Przede wszystkim organ winien dać szansę organom właściwym w sprawach środowiskowych uwarunkowań do przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, tak jak wynika to z wymagań prawomocnego wyroku WSA w Łodzi zgodnie z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oraz wyjaśnić jakimi kryteriami kierował się ustalając katalog stron postępowania, bowiem ustalenia te w oparciu o zebrany materiał aktowy sprawy są nieweryfikowalne, a w razie potrzeby ponownie ustalić komu przysługuje strony w tym postępowaniu i przeprowadzić sporne postępowania z poszanowaniem nie tylko prawa inwestora ale także pozostałych stron. Organ winien mieć na względzie, że interes inwestora nie ma charakteru nadrzędnego, a strony w postępowaniu są równe. Mają one prawo oczekiwać, że ich zarzuty i wątpliwości co do spornej inwestycji zostaną z należytą starannością ocenione i wyważone przez organy orzekające w sprawie.

dc