Postanowienie Sądu Najwyższego, sygn. akt III PO 3/94
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1994-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Oświata
Zatrudnienie
Powołane przepisy: article: ze zm.
journal: Dz.U. 1985 nr 20 poz. 85
law: Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.
article: art. 190
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Do rozpoznania roszczenia ze stosunku pracy dyrektora zespołu ekonomiczno-administracyjnego szkół, powołanego na to stanowisko przez kuratora oświaty i wychowania, właściwy jest sąd pracy.

TEZY

Do rozpoznania roszczenia ze stosunku pracy dyrektora zespołu ekonomiczno-administracyjnego szkół, powołanego na to stanowisko przez kuratora oświaty i wychowania, właściwy jest sąd pracy.


UZASADNIENIE

Sprawa niniejsza nie jest pierwszą sprawą dotyczącą konfliktów kompetencyjnych na tle stosunków pracy z powołania. W dniu 7 stycznia 1994 r. Kolegium Kompetencyjne rozpoznając sprawę o sygnaturze III PO 21/93 zajęło w powyższym przedmiocie wyraźne stanowisko, a obecny skład orzekający nie znajduje podstaw, by od tego stanowiska odstępować. Stanowisko powyższe oparte zostało na założeniu, iż pogląd o niedopuszczalności drogi sądowej w sprawach sporów na tle stosunków pracy z powołania jest nieprawidłowy. Roszczenia z niego wywodzone są roszczeniami ze stosunku pracy i rozpatrywane są przez sądy powszechne. Dla wyłączenia drogi sądowej w tych sprawach niezbędny byłby przepis szczególny /art. 2 par. 3 Kpc/.

Takiego przepisu brak odnośnie roszczeń wynikających ze stosunku pracy powstałego wskutek powołania. W szczególności za taki przepis nie może być uznany art. 69 Kp wyłączający przy takim stosunku pracy stosowanie przepisów regulujących rozpatrywanie sporów ze stosunków pracy w części dotyczącej orzekania o bezskuteczności wypowiedzeń, odszkodowaniu przewidzianym w razie wypowiedzenia umowy o prace i przywróceniu do pracy. Przepis ten oznacza bowiem jedynie wyłączenie materialnoprawnych roszczeń o uznanie odwołania równoznacznego z wypowiedzeniem za bezskuteczne, o odszkodowanie przy takim odwołaniu i o przywrócenie do pracy, a nie wyłączenie drogi sądowej dla ich dochodzenia. Kwestia ta, po nowelizacji kodeksu pracy i kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawami z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych /Dz.U. nr 20 poz. 85/ oraz o zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego /Dz.U. nr 20 poz. 86/, nie budziła w orzecznictwie żadnych wątpliwości.

Przykładowo można wskazać tutaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1990 r., I PRN 29/90 /Służba Pracownicza 1991 nr 2 str. 21, OSP 1991 z. 5 poz. 126, OSP 1992 z. 12 str. 50/, czy uchwałę składu siedmiu sędziów tego Sądu z dnia 24 listopada 1992 r., I PZP 55/92 /OSNCP 1993 z. 7-8poz. 116/. W sytuacji należało uznać, iż stanowisko Sądu Rejonowego zajęte w wyżej cytowanym postanowieniu z dnia 11 grudnia 1993 r. jest nieprawidłowe, a właściwym do rozpoznania orzeczenia wnioskodawcy jest Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w P. (...).