Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 323/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 48 ust. 1 i ust. 3, art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Władysław Kulon, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W. P. prowadzącego działalność pod nazwą Z. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2022 r. Nr 204/2022 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, związanych z samowolą budowlaną obiektu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z 29.09.2021 r. Zakład Gospodarki Komunalnej "Wodociągi [...]" z siedzibą w M. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze (dalej: PINB, organ nadzoru I instancji) o przeprowadzeniu kontroli prawidłowości i legalności wykonywania robót budowlanych polegających na budowie przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz zakładowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanych na działce nr [...], obręb [...], M., których inwestorem był W. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Z. w M. (dalej: inwestor, skarżący).

Dnia 20.10.2021 r. PINB dokonał oględzin na terenie działki nr [...]. W ich trakcie ustalił, że na terenie obejmującym zakład produkcyjny ustawiono kontenerowy obiekt stalowej konstrukcji. Został on ustawiony na betonowej płycie i częściowo na betonowych bloczkach bez trwałego połączenia z gruntem. W samym obiekcie jak i w jego otoczeniu znajdują się urządzenia do automatycznego systemu podczyszczania ścieków przemysłowych pochodzących z instalacji produkcyjnych zakładu. W protokole kontrolnym zamieszczono oświadczenia obecnego przy tej czynności pełnomocnika właściciela przedsiębiorstwa, który przyznał, że prace związane z budową przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz zakładowej oczyszczalni ścieków wykonano 10.09.2021 r. Wskazał, że zgodnie z informacjami przekazanymi przez firmę E. sp. z o.o., która dostarczyła instalację, obiekt został zakwalifikowany jako niewymagający pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Ponadto wszystkie prace wynikały z uzgodnień poczynionych ze spółką wodociągową (w piśmie z 06.11.2019r.). Samo przyłącze do sieci kanalizacyjnej nie został do tej pory wykonywane. Na istniejącym przyłączu wykonano studnię poboru próbek, co zostało uzgodnione z gestorem sieci. Zrzut ścieków podczyszczonych do gminnej kanalizacji sanitarnej został odcięty przez wodociągi 01.10.2021 r., a wywóz ścieków jest aktualnie realizowany przez wyspecjalizowaną firmę.

Zawiadomieniem z 02.11.2021 r. PINB poinformował strony o wszczęciu z urzędu w dniu 20.10.2021 r. postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy zakładowej oczyszczalni ścieków na terenie działki [...].

Pismem z 10.11.2021 r. W. P. złożył wyjaśnienia. Wskazał, że [...] – kontenerowa instalacja do oczyszczania ścieków przemysłowych jest produktem firmy E. sp. z o.o. z siedzibą w D. Zgodnie z zaleceniem spółki wodociągowej zostało zamontowane jako tymczasowe urządzenie do podczyszczania ścieków. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 29 pkt 4 ust. 3 lit. a ustawy z 07.07.1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) dalej: u.p.b., kontener o wymiarach 40 stóp HC, standard ISO 12192/2438/2896, nie podlega zgłoszeniu ani też uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Z akt administracyjnych wynika, że po rozpatrzeniu zgłoszenia W. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. w M. z 13.12.2021 r., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], które zostały określone w zgłoszeniu jako instalowanie na istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia – kontenerowego (1 kontener 6M + 2 kontenery 12M), układu flotacji ciśnieniowej E. [...] i ultrafiltracji membranowej E. [...], a także związanego z tym osprzętu, decyzją z 17.12.2021 r. (nr AŚ.6743.1.323.2021) Starosta Kamiennogórski, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie kontenerowej instalacji do podczyszczania ścieków przemysłowych na działce nr [...].

Postanowieniem z 10.01.2022 r. (nr PINB.401/9/21/1-22) PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.b., wstrzymał inwestorowi prowadzenie wszelkich robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, związanych z samowolną budową obiektu budowlanego – zakładowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...]. Jednocześnie poinformowano inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia PINB przywołując się na brzmienie art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 6 oraz art. 3 pkt 1 u.p.b. wskazał, że o charakterze obiektu budowlanego decyduje zarówno funkcja jaką on pełni oraz jego cechy i parametry techniczno – użytkowe. Cechy obiektu budowlanego spełnia sporny obiekt kontenerowy, gdyż posiada przegrody budowlane – ściany, dach i fundamenty oraz jest wyposażony w instalacje: hydrauliczne, elektryczne oraz wentylację i oświetlenie. Obiekt został także ustawiony na betonowej płycie i częściowo na bloczkach betonowych bez trwałego połączenia z gruntem. Budowa takiego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. PINB wykluczył przy tym możliwość zakwalifikowania spornych robót jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b. Brak legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę oznacza, że do wykonania robót budowlanych doszło w warunkach samowoli budowlanej. Organ nadzoru I instancji powołał się dodatkowo na argument, że przyjęte przez niego stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem organu administracji architektoniczno – budowlanej zawartym w uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie z 17.12.2021 r.

Odnosząc się do zawartej informacji o możliwości legalizacji samowoli budowlanej PINB wskazał, że nie jest ona obowiązkiem inwestora, lecz jego uprawnieniem. Tym samym, jeżeli nie stosuje się on do ustawowo określonych wymagań umożliwiających tę legalizację, to oznacza to, że nie chce skorzystać z przysługującego mu prawa.

Pismem z 18.01.2022 r. W. P. wniósł zażalenie na postanowienie PINB z 10.01.2022 r. W wystosowanym środku odwoławczym inwestor poinformował, że w chwili obecnej (styczeń 2022 r.) nie były prowadzone żadne prace budowlane związane z przedmiotem postępowania. Nie zgodził się również z zarzutem, że na terenie działki nr [...] były prowadzone prace polegające na budowie zakładowej oczyszczalni ścieków. W jego ocenie kontrola nieruchomości została wywołana błędną identyfikacją przez osoby trzecie działań inwestycyjnych realizowanych na tej nieruchomości, a polegających na modernizacji szamba – remontu osadnika sedymentacyjnego oraz remoncie zabudowań (prace wykonane w latach 2022 – 2013 na podstawie zgłoszenia z 15.05.2012 r.).

W dalszej części zażalenia wskazał, że w 2021 r. dokupił kontenerowe instalacje do podczyszczania ścieków. Opisał także pokrótce jak działają urządzenia [...] oraz [...]. Wskazał, że instalacje kontenerowe są najlepszym rozwiązaniem tymczasowym dla odległych lokalizacji lub projektów, które wymagają natychmiastowej dostawy. Zwrócił także uwagę na fakt, że zgodnie z zaleceniem spółki wodociągowej sporne urządzenia zostały zamontowane jako tymczasowe urządzenia, które służą do podczyszczania ścieków, gdyż oczyszczone ścieki będąc posegregowanymi w komorach mogą być odbierane przez gminną oczyszczalnię ścieków lub przez jakąkolwiek inną oczyszczalnię ścieków zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Skarżąc usprawiedliwił swoje działanie także tym, że dostawca urządzeń poinformował go, że tego typu obiekty nie podlegają zgłoszeniu ani uzyskaniu pozwolenia na budowę zgodnie z przepisami prawa budowlanego (art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b.).

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, DWINB postanowieniem z 21.02.2022r. (nr 204/2022), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji przytoczył brzmienie art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 6 oraz art. 28 u.p.b. akcentując, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 u.p.b. DWINB wskazał na różnice występujące między oczyszczalnią ścieków, a podczyszczalnią ścieków. Pierwsza z nich to zespół podstawowych obiektów technologicznych służących bezpośrednio do oczyszczania ścieków oraz znajdujących się na wspólnym terenie obiektów pomocniczych niezbędnych dla dostawy energii elektrycznej, wody, stworzenia odpowiednich warunków do pracy i obsługi oczyszczalni. Natomiast druga z nich definiowana jest jako urządzenie powodujące obniżenie stężeń zanieczyszczeń w ściekach w stopniu umożliwiającym ich odprowadzenie do kanalizacji (miejskiej, zakładowej lub gminnej) lub do zakładowej oczyszczalni (np. usuwanie metali ciężkich, tłuszczów, neutralizacja ścieków itp.). Analizując obydwie definicje jak również zgromadzony materiał dowodowy organ II instancji stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym o funkcji podczyszczalni ścieków. DWINB stwierdził, że budowa tego rodzaju obiektu budowlanego nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie uzyskał takiego pozwolenia, a zatem roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. DWINB poczynił także rozważania dotyczące legalizacji samowoli budowlanej. Wskazał, że wydanie postanowienia na podstawie art. 48 u.p.b., otwiera drogę do legalizacji samowoli budowlanej, a dalszy ciąg prowadzonego postępowania administracyjnego zależy od postępowania inwestora. W dalszej części rozważań dotyczących postepowania legalizacyjnego organ przytoczył szereg przepisów prawa materialnego opisujących całą procedurę sanacyjną (przedstawiającą sekwencję zdarzeń wywołanych złożonym wnioskiem o legalizację).

Ustosunkowując się do treści zażalenia DWINB wyjaśnił, że art. 48 ust. 5 u.p.b., wyraźnie wskazuje, że postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. Zasadne było zatem wstrzymanie już zakończonej budowy, gdyż jest to obligatoryjny element rozstrzygnięcia wydawanego w ramach postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu zażalenia polegającego na swoistym wprowadzeniu w błąd przez kontrahenta co do braku konieczności uprzedniego uzyskiwania pozwolenia na budowę bądź też występowania ze zgłoszeniem, organ odwoławczy wskazał, że informacje firmy dostarczającej tego rodzaju obiekty dotyczące podstawy prawnej nie są wiążące dla organów nadzoru budowlanego, a na ich niewłaściwość prawidłowo wskazywał już Starosta Kamiennogórski w decyzji z 17.12.2021 r. jak również PINB w zaskarżonym postanowieniu.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, pismem z 24.03.2022 r. inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił DWINB:

1). naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 75, art. 77 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez: a) zaniechanie zgromadzenia i oceny całości materiału dowodowego w celu ustalenia czy zmontowanie z gotowych elementów producenta bez trwałego związania z gruntem instalacji podczyszczania ścieków wymagało pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia albo żadnej z ww. czynności; b) zaniechanie zawieszenia postępowania (art. 97 pkt 4 k.p.a.) do czasu rozpoznania odwołania od decyzji Starosty Kamiennogórskiego z 17.12.2021 r. w przedmiocie oceny czy zmontowana instalacja podczyszczania ścieków zawiera się w granicach ustawowego pojęcia ,,instalowanie" czy też ,,budowanie" w rozumieniu prawa materialnego;

2). naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 3 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 4 u.p.b., poprzez bezzasadne zakwalifikowanie zmontowanej z gotowych wyrobów producenta instalacji podczyszczania ścieków jako obiektu budowlanego na potrzeby wydania w oparciu o art. 48 § 1 u.p.b. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę; b) art. 29 ust. 4 u.p.b., poprzez zaniechanie zakwalifikowania zmontowanej instalacji podczyszczania ścieków jako urządzenia nie wymagającego pozwolenia na budowę; c) art. 48 ust. 1 u.p.b., poprzez aprobatę postanowienia wstrzymującego roboty budowlane w stosunku do inwestycji nie mającej charakteru obiektu budowlanego.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji wraz z decyzją organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania sprawy.

Argumentacja skargi została oparta na rozważaniach dotyczących wydanej przez Starostę Kamiennogórskiego decyzji z 17.12.2021 r. Skarżący wskazał, że powyższa decyzja została zaskarżona odwołaniem z 27.12.2021 r. i do chwili wywiedzenia skargi jest ona nieprawomocna. Jednocześnie w ocenie skarżącego, ma ona znaczenie prawne istotnie wpływające na ustalenia w sprawie, a dotyczące wydania przez PINB postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. Skarżący przybliżając zaistniały problem (koegzystencję rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji architektoniczno – budowlanej oraz organy nadzoru budowlanego) wskazał, że w zaskarżonej decyzji Starosty kwestionowano prawo do skutecznego złożenia sprzeciwu od zgłoszenia zainstalowania instalacji służącej do podczyszczania ścieków. W dalszej części uzasadnienia wywiedzionej skargi jej autor zaznaczył, że w przypadku uwzględnienia odwołania zaistnieje sytuacja wykluczająca możliwość zastosowania przesłanki do wstrzymania prowadzenia wszelkich prac na terenie zakładu produkcyjnego. W ocenie skarżącego, nie przesądzając wyniku postępowania, zachodzi sytuacja w której rozstrzygnięcie w sprawie zainicjowanej decyzją Starosty ma wpływ na wynik postepowania objętego wniesioną skargą. Pozytywne bowiem rozstrzygnięcie spowoduje upadek przesłanki określonej w art. 48 ust. 1 u.p.b., wskutek czego upadnie możliwość wstrzymania robót.

Tym samym w ocenie skarżącego, skoro organ II instancji niewłaściwie zgromadził i ocenił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, co następnie znalazło odzwierciedlenie w błędnej subsumpcji przepisów prawa materialnego, oraz wydał zaskarżone postanowienie bez uprzedniego zawieszenia postepowania celem oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie Wojewody Dolnośląskiego, wniesiona skarga była zasadna.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z 05.08.2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcie to zostało podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24.11.2022 r., sygn. akt II OZ 683/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Kwestionowane skargą postanowienie wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 1 i 3 u.p.b., który upoważnia organy nadzoru budowlanego do wydania postanowienia umożliwiającego sprawcy samowoli jej legalizację, o ile samowola ta zgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

W momencie podjęcia takiego postanowienia organy nadzoru budowlanego muszą już dysponować wystarczającymi dowodami pozwalającymi stwierdzić kwestię zasadniczą w sprawie, a więc stan obiektu budowlanego stanowiący rezultat samowolnych robót budowlanych. Tylko pod takim warunkiem możliwe jest dokonanie wiarygodnej identyfikacji zakresu samowolnych robót umożliwiającej ich prawidłową kwalifikację prawną. Nie bez znaczenia jest również ustalenie daty samowolnego wykonania robót budowlanych.

W kontrolowanej sprawie materiał dowodowy, jaki zgromadziły organy nadzoru budowlanego, był wystarczający do formułowania wiarygodnych ocen w zakresie opisanych wyżej okoliczności. Przede wszystkim trafna jest przyjęta w zaskarżonym postanowieniu kwalifikacja prawna przeprowadzonych przez skarżącego robót budowlanych. Wykonanie obiektu budowlanego – zakładowej podczyszczalni ścieków przemysłowych stanowiło budowę obiektu budowlanego. Za obiekt budowlany, zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b., należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei budową jest m.in. wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 u.p.b.).

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego, prawidłowo zakwalifikowały sporny obiekt budowlany o funkcji podczyszczania ścieków, jako budowę obiektu budowlanego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można się bowiem zgodzić z twierdzeniem skargi, że mamy do czynienie z robotami budowlanymi polegającymi na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m, które to roboty na podstawie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b. zostały zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. Zaakceptowanie takiego stanowiska byłoby nie tylko sprzeczne z zasadami prawa budowlanego, ale przede wszystkim sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy opisanym w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 20.10.2021 r. Z poczynionych wówczas ustaleń jednoznacznie wynika, że na działce nr [...] ustawione zostały obiekty kontenerowe wraz ze znajdującymi się w tych obiektach oraz na zewnątrz urządzeniami służącymi podczyszczaniu ścieków przemysłowych. Powyższe roboty budowlane, rozpatrywane jako całość, zostały wykonane intencjonalnie, co w sposób jednoznaczny manifestuje, że tworzą one całość techniczno-użytkową. Nie można więc ich rozpatrywać osobno: najpierw ustawienia obiektów kontenerowych i następnie -odrębnie - zainstalowania urządzeń służących podczyszczaniu ścieków. W ocenie Sądu, wobec tak określonego obiektu, prawidłowo organy nadzoru budowlanego przeprowadziły kompleksową ocenę w zakresie jego zgodności z przepisami, w tym dotyczącymi obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca w definicji obiektu budowlanego jednoznacznie odwołuje się m.in. do "przeznaczenia" obiektu. Przeznaczenie, jakie budynek, budowla lub obiekt małej architektury ma realizować jest zatem jednym z istotnych elementów identyfikujących rodzaj obiektu budowlanego. Przeznaczenie obiektu budowlanego określa się wyłącznie na podstawie analizy jego cech jako całości techniczno-użytkowej. Bez tego kryterium niemożliwe byłoby rozstrzygnięcie istotnych zagadnień związanych z dopuszczalnością realizacji obiektu (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 14.05.2020 r., sygn. akt II SA/Wr 152/20). Podkreślić również trzeba, że "instalowanie" nie obejmuje budowy nośnika. Zamierzenie budowlane polegające natomiast na wykonaniu nośnika i zainstalowania na nim urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i wiąże się już z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b. nie znajduje zatem zastosowania w przypadku budowy nowej kontenerowej instalacji podczyszczania ścieków przemysłowych, nawet w przypadku, gdy wykorzystywane są do tego gotowe elementy, przygotowane wcześniej przez jej producenta.

Wbrew sugestiom zawartym w zażaleniu ustalona została również w sprawie okoliczność braku pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych dla samowolnie wykonanych robót budowlanych. Także skarżący potwierdza, że realizował prace w przeświadczeniu, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane. Ponieważ budowa obiektu budowlanego – zakładowej podczyszczalni ścieków nie została mocą art. 29 u.p.b. zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymagane było w tym przypadku uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 u.p.b. Zasadnie zatem organy nadzoru budowlanego prowadzą czynności na podstawie art. 48 u.p.b. Ma on bowiem zastosowanie do przypadków samowolnej budowy obiektu budowlanego, która wymagała uprzedniej decyzji o pozwolenia na budowę. Organ nadzoru stworzy przy tym inwestorowi warunki umożliwiające legalizację samowolnych robót budowlanych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy zauważyć, że skarżący upatruje przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania legalizacyjnego w konieczności oczekiwania na zakończenie postępowania w sprawie odwołania od decyzji Starosty Kamiennogórskiego z 17.12.2021 r., którą organ architektoniczno-budowlany wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie kontenerowej instalacji do podczyszczania ścieków przemysłowych na działce nr [...]. W ocenie Sądu, nie jest trafne ani normatywnie uzasadnione twierdzenie skarżącego, że uzyskanie w postępowaniu odwoławczym dotyczącym wskazanej decyzji, rozstrzygnięcia w zakresie oceny czy zamontowana instalacja podczyszczania ścisków zawiera się w granicach ustawowego pojęcia "instalowanie", czy też "budowanie" w rozumieniu prawa budowlanego, stanowi w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawę do zawieszenia niniejszego postępowania legalizacyjnego. Odmienny jest bowiem charakter i cel obu tych postępowań. Postępowanie prowadzone przed organem architektoniczno-budowlanym dotyczy przyszłych robót budowlanych. Natomiast postępowanie prowadzone w trybie art. 48 u.p.b. dotyczy usunięcia skutków samowolnie zrealizowanych robót budowlanych. Dalej przyjdzie zauważyć, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zatem istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem kwestii wstępnej/prejudycjalnej a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji/postanowienia. Mając na uwadze tak przedstawione pojęcie zagadnienia wstępnego, Sąd doszedł do przekonania, że ostateczne rozstrzygnięcie dotyczące odwołania od sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie kontenerowych instalacji do podczyszczania ścieków przemysłowych nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Postępowanie dotyczące sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu umożliwiającym legalizację samowoli budowlanej.

Mając na względzie powyższe, pomimo powołania częściowo błędnej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia (art. 48 ust. 1 pkt 2 zamiast pkt 1 u.p.b.), Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa dających podstawę do jego uchylenia i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na postawie art. 119 pkt 3 i art. 120 powołanej ustawy procesowej. Jednocześnie Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny.