Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 124/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66a, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant stażysta Elżbieta Parda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Zarząd Województwa, działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007–2013 (dalej: "IZ" lub "organ") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]" w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu i terminu, od którego nalicza się odsetki oraz sposobu zwrotu przez Spółkę A w upadłości likwidacyjnej (dalej: "strona", "beneficjent", , "Spółka", "skarżąca") środków w wysokości 228 250,00 zł wraz z należnymi odsetkami, przeznaczonych na projekt nr "[...]" pod nazwą Zwiększenie możliwości wykorzystania e-platformy zakupowej oraz giełdy towarowej w branży materiałów budowlanych przez Spółkę A dzięki zakupowi nowych funkcjonalności oprogramowania, realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr "[...]" z "[...]" ze zm., współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Budżetu Państwa.

Zgodnie z umową o dofinansowanie beneficjentowi przyznano dofinansowanie w wysokości 378.250,00 zł, zaś wypłacono 228.250,00 zł, gdyż wniosek o płatność końcową na kwotę 150 000,00 zł nie został zatwierdzony do wypłaty. Beneficjent został poinformowany, że prowadzona jest kontrola realizacji przedmiotowego projektu i wniosek o płatność końcową zostanie zatwierdzony przez IZ po uprzednim potwierdzeniu prawidłowej realizacji projektu.

IZ podjęła nieudaną próbę przeprowadzenia kontroli doraźnej na miejscu realizacji projektu (14 i 28 listopada 2016 r.). Okazało się, że nie jest możliwe ustalenie faktycznej siedziby beneficjenta, tj. miejsca, w którym powinny znajdować się zasoby informatyczne wdrożone i zakupione w związku z realizacją projektu. Z uwagi na powyższe brak było możliwości zweryfikowania na miejscu realizacji projektu stanu wdrożenia zasobów informatycznych zakupionych w ramach projektu. Wyniki kontroli zostały przedstawione beneficjentowi w formie Informacji Pokontrolnej z kontroli doraźnej projektu z 11.01.2018 r., jak również Ostatecznej informacji pokontrolnej z kontroli doraźnej projektu z 05.04.2018 r., w której podtrzymano wszystkie nieprawidłowości i uchybienia wyszczególnione w pierwszej informacji pokontrolnej. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy, postanowieniem z 12.04.2018 r., sygn. akt "[...]", ogłosił upadłość Spółki A i wyznaczył Spółkę B z siedzibą w B., na Syndyka masy upadłości (dalej jako "syndyk").

Z uwagi na ujawnione nieprawidłowości, IZ pismem z 10.07.2018 r. wezwała beneficjenta do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono syndykowi

Decyzją z dnia "[...]" IZ zobowiązała stronę do zwrotu środków, które zostały wypłacone na realizację projektu.

W przedmiotowej decyzji organ zarzucił stronie naruszenie:

1) art. 1 ust. 1 pkt a tiret pierwsze Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z 26lipca 1995 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 208, poz. 1603, dalej jako "Konwencja") w zw. z art 2 pkt 7, art. 9 ust. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 210, str. 25 ze zm., dalej jako "rozporządzenie 1083/2006"), art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE, EUR/ TOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L z 1995 r. Nr 312, str. 1, dalej jako "rozporządzenie 2988/95") poprzez przedłożenie niezgodnych z prawdą oświadczeń dotyczących osiągnięcia wskaźnika rezultatu Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/lub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]", jak i jego utrzymania w okresie trwałości projektu,

2) § 2 ust. 2 i § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie oraz pkt. 5.6 Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 do konkursu nr "[...]" (dalej: Wytyczne) poprzez nieosiągnięcie wskaźnika rezultatu Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/lub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]",

3) art. 35e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1295, dalej jako zppr, ustawa wdrożeniowa) w zw. z § 14 ust. 1 umowy o dofinansowanie poprzez niepoddanie się kontroli w siedzibie beneficjenta w zakresie prawidłowości realizacji projektu,

czym wypełniła dyspozycję normy wskazanej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 869 ze zm., dalej jako ufp.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy IZ zaskarżoną decyzją utrzymała w mocy własną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, tj. wyjaśniono okoliczności sprawy w zakresie obejmującym wszystkie fakty istotne dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

W zaskarżonej decyzji w odniesieniu do dwóch pierwszych wymienionych nieprawidłowości wskazano, że przedmiotem projektu była dalsza poprawa efektywności handlu materiałami budowlanymi przez Spółkę. Realizacja tego celu miała nastąpić poprzez zakup i wdrożenie systemu klasyfikacji podwójnej, systemu zarządzania "[...]", systemu optymalizacji transportu i procesów logistycznych, systemu optymalizacji obsługi magazynu oraz zakup sprzętu. Dodatkowo miały być wdrożone dodatkowe funkcjonalności usprawniające pracę zarządzających platformą oraz jej użytkowników. Beneficjent planował zrealizować cele określone we wniosku o dofinansowanie poprzez osiągnięcie określonych wskaźników produktu i rezultatu (m.in. wskaźnika rezultatu; Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/iub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]"ro (zakładano 300 szt.). Beneficjent zadeklarował, że osiągnięcie przedmiotowego wskaźnika miały dokumentować umowy z kontrahentami lub faktury sprzedaży.

Na potwierdzenie zakładanego wskaźnika rezultatu strona przedłożyła w dniu 11 marca 2015 r. zestawienie nowych klientów spółki w 2013 i 2014 r. i wyjaśniła, że realizacja wskaźnika nastąpi poprzez wzrost liczby klientów, którzy otrzymali minimum 1 fakturę. Strona wskazała, że nie posiada wydzielonego systemu ewidencjonowania faktur sprzedażowych na każdy projekt, dlatego też liczba klientów podawana jest razem.

Ponadto IZ oparła się na podobnych ustaleniach dokonanych przez organy podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za wrzesień-grudzień 2012 r., gdzie także badano osiągnięcie wskaźnika rezultatu. Decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego nr: "[...]" z "[...]", z której wynika, że losowo wybrani przez ten organ, wskazani przez stronę klienci wyjawili, że nie korzystali z platformy zakupowej pod adresem "[...]" oraz "[...]"- wraz z aktami kontrolnego została włączona jako dowód w sprawie.

W ocenie IZ projekt nie został zrealizowany zgodnie z założeniami dokumentacji projektowej, o czym świadczą dowody w postaci odpowiedzi losowo wybranych przez organ klientów spośród podmiotów wskazanych przez stronę w zestawieniu klientów, obejmującym 1430 podmiotów. Klienci, którzy mieli potwierdzić osiągnięcie przez beneficjenta wskaźnika rezultatu Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/lub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]", dokonywali zakupów w sklepie stacjonarnym beneficjenta bądź w ogóle nie korzystali z platformy "[...]", jak i "[...]". Zgodnie natomiast z założeniami projektowymi każdy uczestnik działający w sieci będzie dokonywał zakupów poprzez platformę "[...]", która działać będzie pod adresem "[...]". Ponadto na przedłożonym przez Spółkę zestawieniu znajdowały się podmioty, które nie spełniały kryterium grupy docelowej beneficjenta. Uzasadnia to w ocenie organu twierdzenie, że beneficjent miał świadomość, iż nie osiągnął wskaźnika rezultatu Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/lub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]", mimo to, w celu potwierdzenia jego realizacji celowo przedłożył IZ dokumenty poświadczające nieprawdę. Z uwagi na umyślny charakter tego oświadczenia, zdaniem IŻ jest to nadużycie finansowe w rozumieniu Konwencji, a także nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia nr 1083/2006 oraz rozporządzenia nr 2988/95. Organ podkreślił, że strona, mając świadomość niezrealizowania wskaźnika rezultatu, umyślnie przedłożyła organowi niezgodne z prawdą oświadczenia o zachowaniu ww. wskaźnika rezultatu okresie trwałości projektu (oświadczenie beneficjenta o zachowaniu wskaźników produktu i rezultatu z dnia 26.02.2016 r. oraz z 31.12.2016 r.). W ten sposób organ był przez stronę utrzymywany w błędnym przekonaniu, że ww. wskaźnik został zrealizowany i utrzymany w okresie trwałości projektu.

Tym samym, w ocenie organu doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, co skutkuje zwrotem całości otrzymanego dofinansowania.

Z kolei w odniesieniu do trzeciej stwierdzonej nieprawidłowości, organ wskazał, że podnoszona w odwołaniu rezygnacja członków zarządu Spółki nie wykluczała możliwości podjęcia czynności kontrolnych, gdyż z informacji z KRS wynika, że w dacie planowanych kontroli Spółka była reprezentowana przez prokurenta – A. P. Za niewiarygodne uznał organ wyjaśnienia prokurenta, że zapomniał dopełnić formalności związanej z rezygnacją z funkcji prokurenta oraz nie uwzględnił przedłożonej przez niego organowi e-mailem z 13.01.2017 r. kopię rezygnacji z 26.04.2010 r. z pełnionej funkcji. Organ ustalił, że wykreślenie prokurenta z rejestru KRS nastąpiło dopiero po 6 latach w dniu 21.06.2017 r.

Wobec tego organ był uprawniony do przeprowadzenia kontroli doraźnej. W oparciu o §14 ust.1 Umowy o dofinansowanie IZ podniosła, że przysługuje jej uprawnienie do weryfikacji zgodności realizacji projektu z wnioskiem i umową o dofinansowanie na każdym etapie jego realizacji, w tym również w okresie trwałości. Zaś obowiązkiem beneficjenta jest poddanie się kontrolom w zakresie prawidłowości projektu z prawem krajowym i wspólnotowym, w tym m.in. kwalifikowalności poniesionych wydatków, stosowania procedur udzielania zamówień publicznych, utrzymania wskaźników projektu. Kontrolę przeprowadza się w siedzibie beneficjenta oraz w miejscu rzeczowej realizacji projektu lub na dokumentach w siedzibie IZ w dowolnym terminie w trakcie i na zakończenie realizacji projektu. W § 3 ust. 1 Umowy przyjęto zakończenie realizacji projektu na dzień 31.12.2013 r.

Na dzień przeprowadzenia kontroli (14.11.2016 r. i 28.11.2016 r.) siedzibą Spółki A, a zarazem miejscem rzeczowej realizacji projektu, był "[...]" . Zatem pod tym adresem winna znajdować się dokumentacja związana z projektem oraz środki trwałe. Beneficjent w piśmie z 15.02.2015 r. poinformował IZ, że przewiduje możliwość zmiany lokalizacji środków trwałych na nowy adres: "[...]". W odpowiedzi został poinformowany, że zmiany w treści Umowy o dofinansowanie wymagają zachowania formy aneksu. Na późniejszym etapie beneficjent nie informował IZ, czy do ww. zmiany faktycznie doszło. Z oświadczenia o zachowaniu trwałości projektu złożonego po dacie zaplanowanych kontroli wynika, że adres siedziby spółki to "[...]". Dlatego przyjęto ten adres jako adres, pod którym projekt powinien być realizowany i winny znajdować się tam środki trwałe zakupione w ramach projektu.

Kontrola nie odbyła się, ponieważ w miejscu mającym być siedzibą i równocześnie miejscem rzeczowej realizacji projektu znajdowała się inna firma. Na drzwiach wejściowych do budynku widniała informacja, że Spółka A jest w trakcie przeprowadzki, a korespondencję należy kierować na adres: "[...]" wysłane pod wskazany wyżej adres powiadomienie o kontroli wróciło do IZ z adnotacją "firmy nie ma pod wskazanym adresem".

Organ dysponuje też informacją Naczelnika Urzędu Pocztowego w L .z 22.06.2017 r., że strona od ok. 6 miesięcy nie odbierała przesyłek pod adresem: "[...]", według oświadczenia listonosza, drzwi do biura spółki były zamknięte, a pomieszczenia były puste.

Według organu strona należytej nie zachowała staranności, gdyż nie zawiadomiła IZ o zmianie miejsca realizacji projektu, jak również nie dokonała zmian w KRS odnośnie rezygnacji z funkcji prokurenta. Wskazane dowody świadczą o tym, że Beneficjent poprzez swoje zaniechanie uniemożliwił IZ przeprowadzenie kontroli doraźnej projektu,

Dlatego strona nie może powoływać się na okoliczność braku wiedzy o planowanych terminach kontroli projektu.

W podnoszonej przez stronę kwestii niepodjęcia przez organ żadnych działań w celu przeprowadzenia kontroli projektu w 2017 r. IZ wyjaśniła, że zgodnie z Umową o dofinansowanie oraz przepisami ustawy wdrożeniowej miała prawo skontrolować beneficjenta w dowolnym momencie, a nie w terminie dla niego dogodnym.

Organ zwrócił także uwagę na to, że strona niezgodnie z Umową dokonała przeniesienia na rzecz innego podmiotu prawa do korzystania z oprogramowania zakupionego w ramach dofinansowania. Bowiem umową licencyjną z 25.05.2012 r. przeniesiono to prawo na Spółkę C (obecnie Spółkę D). Podmiot ten jest powiązany osobowo ze stroną przez osobę prezesa – Z. T. Rozporządzenie oprogramowaniem w opisany sposób jest sprzeczne z §10 ust.3, 5 i 6 Umowy o dofinansowanie. Skutkiem zawarcia ww. umowy licencyjnej było udzielenie wsparcia nie tylko stronie, ale także Spółki D, która nie była beneficjentem pomocy.

Zdaniem IZ w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisu:

- art. 77, 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa, polegającego na oparciu stanu faktycznego sprawy jedynie o stanowisko organu zawarte w wystąpieniu kontrolnym,

- art. 7 i 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, gdyż ustalenia zostały poczynione w oparciu o protokół kontrolny, który w ocenie strony wykonany został przez osoby nieposiadające dostatecznych kwalifikacji merytorycznych.

Organ wskazał, że informacja pokontrolna jest jednym z dowodów zgromadzonych w sprawie. Niezależnie od powyższego organ zgromadził także inne dowody oraz dokonał własnych, niezależnych ustaleń, w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ w poczet materiału dowodowego włączył dowody z dokumentów pozyskanych od organów kontroli skarbowej, Naczelnika Urzędu Pocztowego w L. oraz dowód w postaci oświadczeń świadków, tj. podmiotów wskazanych przez stronę jako rzekomych klientów Spółki. Z tych przyczyn uznano za chybiony zarzut strony koncentrujący się na tym, że organ dokonał ustaleń faktycznych w sprawie jedynie w oparciu o stanowisko organu zawarte w wystąpieniu pokontrolnym. Z uwagi na okoliczność, że czynności kontrolne na miejscu realizacji projektu nie doszły do skutku, IZ nie dokonała całkowitej oceny stanu wdrożenia projektu. Kwestie związane z wdrożeniem projektu nie są rozpatrywane w niniejszym postępowaniu.

Dodatkowo organ wskazał, że pracownicy Zespołu Kontrolującego IZ są osobami posiadającymi wiedzę informatyczną i księgową, popartą odpowiednim wykształceniem i wieloletnim doświadczeniem w kontrolowaniu tego typu projektów. Dowód z dokumentu w postaci informacji pokontrolnej jest tylko jednym z dowodów zgromadzonych w sprawie, a organ w niniejszym postępowaniu orzekał w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego.

W zaskarżonej decyzji odniesiono się także do wniosków dowodowych strony, które nie zostały uwzględnione oraz do wniosku o zawieszenie postępowania, podając przyczyny odmowy.

Skargę na ww. decyzję wniosła strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w obu instancjach. Wniesiono też o uchylenie obu ww. decyzji

Ponadto zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny informatyki na okoliczność zrealizowania głównego celu projektu oraz prawidłowości poniesienia wydatków w zakresie zakupionych przez skarżącą urządzeń oraz oprogramowania.

Złożono też wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego z "[...]", sygn. "[...]" na o okoliczność interesu organu i zależności wydanego postanowienia z działaniami zmierzającymi do jak najszybszego wydania decyzji administracyjnej przez organ z pominięciem pisma z dnia 2 grudnia 2019 r., braku obiektywności pracowników organu w zakresie wydawanej decyzji.

Zarzucając naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 145 w zw. z art. 144 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez skierowanie decyzji do upadłej Spółki A w upadłości likwidacyjnej tj. osoby nie będącej stroną w sprawie, podczas gdy stroną w niniejszym postępowaniu jest Spółka B Syndyk Masy Upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej – co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji wydanych w obu instancjach;

- § 9 Umowy o dofinansowanie poprzez wadliwe ustalenie, że beneficjent wykorzystał całość lub część środków niezgodnie z przeznaczeniem i w konsekwencji naruszenie art. 207 ust 1 i 2 ustawy ufp;

- art. 207 ustawy ufp poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na fakt, że nie zaistniały przesłanki wskazane w tym przepisie uprawniające do wydania decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy ufp, a co za tym idzie, brak było podstaw do prowadzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego;

- art. 67 ustawy ufp w zw. z art. 97 § 1 pkt 3 kpa poprzez niezawieszenie postępowania z urzędu i zaniechania kontroli w czasie, gdy strona, z uwagi na brak organu uprawnionego do jej reprezentacji (zarządu) od 31.10. 2016 r., nie miała możliwości działania, zaś organ nie zawieszając postępowania, kontynuował postępowanie bez udziału strony;

- art. 207 ust. 1 ustawy ufp i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie sprawy i niezbadanie w sposób zupełny pod względem formalnym i materialnym legalności wydania decyzji, co doprowadziło do tego, że organ przy rozpoznawaniu sprawy przy wydaniu decyzji nie uwzględnił faktu, że zobowiązanie określone zaskarżoną decyzją wygasło wskutek przedawnienia;

- art. 67 ufp w związku z art. 64 ust 2 kpa poprzez brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma pełnomocnika z 02.12.2019 r., a w konsekwencji naruszenie art. 10 §1 kpa i uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w sprawie;

- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez zakończenie postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji administracyjnej bez przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, w tym zeznań świadków, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia jedynie o stanowisko organu zawarte w wystąpieniu pokontrolnym;

- art. 7, art. 77, art. 78 i art 80 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z wnioskowanej opinii niezależnego biegłego z zakresu informatyki z listy biegłych sądowych Sądu Okręgowego, na okoliczność wykonania umowy zgodnie z jej zapisami oraz prawidłowej realizacji projektu,

- art. 207 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy ufp w zw. z art. 7 oraz art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że nie został zrealizowany główny cel projektu, w tym samym nie ostały osiągnięte zakładane wskaźniki realizacji projektu, braku przesłanek zwrotu dofinansowania i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że wykonanie projektu nie zostało zrealizowane, podczas gdy cel projektu został osiągnięty zgodnie z założeniami;

- art. 24 kpa przez niezastosowanie i przyjęcie, że pracownicy będą obiektywni przy rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo, że byli podlegli Zastępcy Dyrektora Departamentu EFRR B. R., która wyraziła już swoje stanowisko odnośnie wykonania Umowy o dofinansowanie przez Spółkę A;

- art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu podniesiono, że decyzje administracyjne zostały błędnie wydane wobec upadłego, tj. Spółki A w upadłości likwidacyjnej, zamiast wobec Spółki B Syndyk Masy Upadłości Spółki A. Skarżąca przytoczyła przepisy ustawy Prawo upadłościowe, z których wynika, że upadły nie może być stroną żadnego postępowania , zaś może nią być tylko syndyk (strona zastępcza), działający we własnym imieniu, lecz na rzecz masy upadłości. Dlatego skarżąca uważa, że zaskarżone decyzje obarczone są wadą nieważności.

Skarżąca podnosi, że nie wystąpiły przesłanki uprawniające do wydania decyzji o zwrocie środków. Podkreśla deklaratoryjny charakter takiej decyzji oraz nakaz odpowiedniego stosowania do spraw dotyczących należności z art.60 ustawy ufp dotyczących zwrotu środków – przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Wywodzi na tej podstawie, że decyzję o zwrocie można wydać w terminie określonym w art. 70 Ordynacji podatkowej, który mówi, że zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W rozpatrywanej sprawie beneficjent otrzymał środki w 2013 r., co oznacza, że decyzję o zwrocie można było wydać do 31 grudnia 2018 r., lecz organ nie zmieścił się w tym terminie, gdyż decyzja ostateczna została wydana 17 grudnia 2019 r.

W skardze stwierdzono, że postępowanie przed organem powinno zostać zawieszone ze względu na brak organu do reprezentacji, tj. zarządu, od 31.10.2016 r. Obowiązkiem organu było zwrócenie się do sądu rejestrowego o wyznaczenie kuratora dla spółki bądź przedstawiciela. W ocenie skarżącej prowadzenie postępowania przy braku zarządu spółki pozbawiało ją możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Fakt posiadania przez spółkę prokurenta nie ma znaczenia dla uznania, że organ nieprawidłowo zaniechał zawieszenia postępowania do czasu ustanowienia kuratora lub przedstawiciela.

W przedstawionych okolicznościach skarżąca, z uwagi na brak organów, nie mogła naruszyć art.35e ust.1 ustawy zppr w zw. z §14 ust.1 Umowy poprzez niepoddanie się kontroli.

Skarżąca podnosi, że organ zaniechał wezwania jej do uzupełnienia braków pisma z 02.12.2019 r., co także ograniczyło jej prawo czynnego udziału w sprawie. Gdyby skarżąca została wezwana do uzupełnienia pisma, to złożyłaby wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków na okoliczność osiągniecia wskaźnika rezultatu. Skarżąca uważa, że organ powinien ponownie wezwać te podmioty, które nie odebrały wcześniejszych wezwań.

Wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnioskowanych dowodów wskazuje na naruszenie szeregu zasad ogólnych kpa i przepisów dotyczących gromadzenia dowodów oraz ich oceny.

Skarżąca przypomniała, że wnioskowała m. in. o:

- włączenie protokołu rozprawy z dnia 18 stycznia 2019 r. "[...]" dot. sprawy przed Sądem Okręgowym z powództwa Spółki A przeciwko Województwu), tj. przesłuchania w charakterze świadka B. R. na okoliczność podstaw odmowy wiarygodności opinii przedstawionych przez Spółkę A,

- włączenie protokołu rozprawy z dnia 11 września 2019 r. akt "[...]" dot. sprawy przed Sądem Okręgowym z powództwa Spółki E przeciwko Województwu, tj. przesłuchania w charakterze świadka B. R. na okoliczność podstaw odmowy wiarygodności opinii przedstawionych przez Spółkę E i okoliczności wyboru biegłego P. K. do przygotowania ekspertyz dotyczących osiągnięcia przez beneficjenta zakładanych celów wynikających z projektów realizowanych w ramach RPO na lata 2007-2013, a także przesłuchania w charakterze świadka P. K. na okoliczność wiedzy i doświadczenia w ocenie tego typu projektów jak beneficjenta Spółkę A, tj. do przygotowania ekspertyz dotyczących osiągnięcia przez beneficjenta zakładanych celów wynikających z projektów realizowanych w ramach RPO na lata 2007-2013,

- wyłączenie wszystkich pracowników IZ prowadzących postępowanie administracyjne podległy Zastępcy Dyrektora B. R.,

- zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania sprawy o sygnaturze akt "[...]"przed Sądem Okręgowym,

- powołanie biegłego z zakresu informatyki z listy biegłych sądowych Sądu Okręgowego na okoliczność wykonania przedmiotowej umowy o dofinansowanie, prawidłowej realizacji projektu, braku podstaw do odmowy płatności, osiągnięcia zakładanych celów wynikających z projektu,

- przesłuchanie w charakterze świadka Z. T. na okoliczność prawidłowości wykonywania projektu.

Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do dokonania innych ustaleń, z których powołane okoliczności wynikają. Nawet, jeśli organ uznałby proponowane dowody za nieprzydatne, to powinien w uzasadnieniu omówić wszystkie dowody z osobna i we wzajemnej łączności. Według skarżącej, jej prawo do składania wniosków dowodowych zostało rażąco naruszone, na co wskazuje brak wezwania strony do uzupełnienia braków pisma z 02.12.2019 r. z powołaniem się na to, że wnioski dowodowe są niemal tożsame ze złożonymi pismem z 25.07.2019 r.

Według skarżącej to, że pracownicy IZ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy mogli nie być obiektywni, wynika z zależności służbowej. Skoro bowiem Zastępca Dyrektora Departamentu EFRR B. R. wyraziła już swoje stanowisko odnośnie wykonania umowy o dofinansowanie przez skarżącą, to istnieje uzasadniona wątpliwość, że pracownicy IZ będą bazowali na tym stanowisku i wezmą je pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Należało więc zastosować art.24 Kpa.

Podniesiono, że Spółka A w upadłości pozostaje w sporze z IZ, tj. toczą się sprawy o zapłatę na rzecz Spółki A reszty kwot wynikających z Umów, które nie zostały wypowiedziane. B. R. jest świadkiem w sprawie "[...]". W swoich zeznaniach skrajnie źle wypowiada się o realizacji 5 Umów, co powoduje przeświadczenie, że niniejsza sprawa może być nieobiektywnie oceniona przez jej podwładnego. Dlatego wszyscy pracownicy ww. Departamentu powinni zostać wyłączeni ze sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 w zw. z art. 144 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze poprzez skierowanie decyzji do upadłej Spółki A w upadłości likwidacyjnej tj. osoby nie będącej stroną w sprawie, podczas gdy stroną w ocenie strony skarżącej w niniejszym postępowaniu jest Spółka B Syndyk Masy Upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej – co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji wydanych w obu instancjach. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzje administracyjne zostały błędnie wydane wobec upadłego, tj. Spółki A w upadłości likwidacyjnej, zamiast wobec Spółki B Syndyk Masy Upadłości Spółki A.

W ocenie Sądu powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie głoszenie upadłości beneficjenta nastąpiło w dniu 12.04.2018 r. postanowieniem Sądu Rejonowego, sygn. akt "[...]", zaś wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło po tej dacie i zostało doręczone - wbrew temu co podnosi skarżący - Syndykowi Masy Upadłości w dniu 03.09.2018 r.

Syndyk czynnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, osobiście albo przez ustanowionego pełnomocnika adwokata co potwierdzają dokumenty w aktach administracyjnych sprawy. Organ prowadził zatem postępowanie z uwzględnieniem skutków ogłoszonej upadłości, które wynikają z art. 144 Prawa upadłościowego (dalej – p.u.) w zw. z art. 160 ust. 1 p.u. Z zestawienia obu przepisów wynika, że po ogłoszeniu upadłości jedyną osobą uprawnioną do reprezentowania upadłej spółki po wszczęciu postępowania upadłościowego jest syndyk masy upadłości, który prowadzi te postępowania na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.

Z przepisu art. 144 p.u. nie można jednakże wyprowadzić wniosku, aby syndyk stawał się zupełnie niezależnym podmiotem praw i obowiązków - stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym. Z powyższego przepisu nie można wyprowadzać wniosku, aby syndyk stawał się zupełnie niezależnym podmiotem praw i obowiązków, stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym w miejsce dotychczasowego podatnika. Stwierdzenie ustawodawcy, że syndyk jest stroną w postępowaniach dotyczących masy upadłości oznacza, iż przysługuje mu legitymacja do występowania w tych postępowaniach. Jest to jednak strona w znaczeniu wyłącznie formalnym. Syndyk działa bowiem w imieniu własnym. Jednakże w znaczeniu materialnym stroną pozostaje nadal upadły, który jest podmiotem stosunku prawnego, którego postępowanie dotyczy. Sam upadły nie posiada jednak legitymacji procesowej (formalnej), nie może więc działać osobiście i syndyk działa za niego. Wynika to m. in. z art. 160 ust. 1 p.u., zgodnie z którym w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk, zarządca oraz nadzorca sądowy dokonują czynności na rachunek upadłego, lecz w imieniu własnym. Zatem skutki czynności syndyka, wchodzących w zakres zarządu masą upadłości, dotyczą bezpośrednio upadłego (zob. A .Jakubecki [w:] A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz. Lex/2011, Lex Omega nr 96039, tezy 1., 3., 4., 11. do art. 144). Na gruncie postępowania administracyjnego oznacza to, że jako jego strona powinien nadal być oznaczany upadły. W szczególności decyzja administracyjna powinna jako stronę oznaczać właśnie upadłego. Natomiast realizacja uprawnień strony, będącej upadłym, musi się odbywać z uwzględnieniem treści art. 144 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Zatem jeśli postępowanie prowadzone jest wobec upadłego, wszelkie pisma i orzeczenia doręczać należy syndykowi, to on bowiem działa na rzecz upadłego i na jego rachunek.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że użyte w art. 144 ust. 1 p.u. wyrażenie, iż postępowania dotyczące masy mogą być wszczęte i dalej prowadzone "jedynie" przez syndyka lub przeciwko niemu, oznacza, że upadły, będąc stroną w znaczeniu materialnym, pozbawiony jest legitymacji formalnej do występowania w tych postępowaniach. Legitymację syndyka określa się jako tzw. legitymację formalną (syndyk jest więc stroną w znaczeniu formalnym, procesowym), tzn. działa w postępowaniu we własnym imieniu. Natomiast stroną w znaczeniu materialnym, pomimo ogłoszenia upadłości, pozostaje upadły. On bowiem jest podmiotem stosunku prawnego, na tle którego wyniknął spór. Prowadzenie sporu przez syndyka odbywa się więc na rzecz upadłego. W świetle przywołanego przepisu decyzja administracyjna w żadnym wypadku nie może zostać skierowana (oznaczać jako stronę w ujęciu materialnoprawnym) do samego syndyka (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 25.09.2014 r., sygn. akt I SA/Bk 612/14, wyrok WSA w Krakowie z 06.06.2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1878/11; wyrok WSA w Kielcach z 17.07.2008 r., sygn. akt I SA/Ke 204/08).

W świetle powyższych wywodów zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem zawiera precyzyjne oznaczenie upadłej spółki w znaczeniu materialnym i została doręczona syndykowi jako stronie postępowania w ujęciu formalnym/procesowym. W kontrolowanym postępowaniu Instytucja Zarządzająca uczyniła zadość wymogom wskazanym w przepisach Prawa upadłościowego. Na ręce syndyka doręczono postanowienie o wszczęciu postępowania. Wszystkie czynności procesowe zostały dokonane w czasie pełnienia przez syndyka jego funkcji. Zawierały jednocześnie wyraźne oznaczenie strony w znaczeniu materialnym. Były zatem prawidłowe i odnosiły bezpośredni skutek wobec strony skarżącej. Wobec powyższego podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 w zw. z art. 144 p.u. w ocenie Sądu jest całkowicie bezzasadny.

Drugim najdalej postawionym zarzutem w skardze jest zarzut przedawnienia. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 207 ust. 1 ustawy u.f.p. i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie sprawy i niezbadanie w sposób zupełny pod względem formalnym i materialnym legalności wydania decyzji, co doprowadziło do tego, że organ przy rozpoznawaniu sprawy przy wydaniu decyzji nie uwzględnił faktu, że zobowiązanie określone zaskarżoną decyzją wygasło wskutek przedawnienia.

W ocenie Sądu również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Godzi się zauważyć, że instytucja przedawnienia należy do sfery prawa materialnego. Upływ terminu przedawnienia musi być uwzględniony z urzędu przez organ, przed którym postępowanie się toczy, niezależnie od tego czy dotyczy postępowania przed organem I, czy II instancji. Przedawnienie, o ile wystąpi, wywołuje bowiem ten skutek, że organ jest zobowiązany, co do zasady, do zakończenia postępowania przez jego umorzenie.

Podkreślić należy, że kwestia przedawnienia środków wynikających z decyzji zwrotowej została unormowana w obowiązującym od dnia 2 września 2017 r. przepisie art. 66a u.f.p.. Powyższy przepis art. 66a u.f.p. został dodany przez art. 11 pkt 4 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 1475), zmieniającej ustawę o finansach publicznych z dniem 2 września 2017 r.

W ocenie Sądu przyjęcie jako początkowej daty biegu przedawnienia - daty poszczególnych płatności w projekcie oraz stosowanie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., w istocie wyłączyłoby skuteczność szeregu kompetencji oraz instrumentów prawnych, którymi dysponuje Instytucja Zarządzająca w zakresie kontroli realizacji projektów (także w okresie ich trwałości), odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i nakładania korekt finansowych (art. 25 ust. 1 pkt 14-15a ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2006 Nr 227 poz. 1658). Trudno zatem przyjąć, aby po upływie 5 lat od daty płatności w projekcie kontrole takie miały wyłącznie charakter stwierdzający bez możliwości wywołania określonych skutków oraz zastosowania określonych środków prawnych.

Podkreślić należy, że dla wielu projektów, w szczególności projektów inwestycyjnych o strategicznym znaczeniu, okres realizacji trwa kilka lat, przy czym są to projekty rozliczane w istotnym procencie w systemie zaliczkowym lub w formie płatności pośrednich. Przyjęcie koncepcji przedawniania związanej z datą poszczególnych płatności przyznanego dofinansowania, prowadziłoby do takiego stanu rzeczy, w którym stwierdzenie w projekcie na etapie kontroli końcowej nieprawidłowości lub innych naruszeń prawa mogłoby powodować dochodzenie jedynie części środków, wypłaconych w ostatnich latach realizacji. Takie założenie stwarzałoby dogodne warunki dla uniknięcia w znacznym zakresie odpowiedzialności z tytułu zwrotu środków przez beneficjentów dopuszczających się nawet najpoważniejszych naruszeń lub nadużyć finansowych, tylko z tego względu, że projekt miał dłuższy czas realizacji. Wskazać należy, że każdy projekt podlega ocenie i kontroli jako całość. Rozdrobnienie kwestii przedawnienia na poszczególne płatności w projekcie prowadzi do sytuacji, w której w jednym projekcie z tytułu tych samych naruszeń prawa lub nieprawidłowości, niektóre sumy mogą stanowić podstawę zwrotu, zaś inne powinny być uznane za wygasłe wskutek przedawnienia, przez wzgląd na przyjęty przez strony harmonogram płatności.

W ocenie Sądu, zawarte w przepisach u.f.p. odesłanie do przepisów Działu III O.p., nie może i nie pozwala, w świetle powyższych rozważań, na stosowanie niejako mechaniczne, lecz wymaga uwzględnienia szczególnych regulacji jakie zostały zawarte w przepisach prawa UE.

Przypomnieć należy, że zasady dotyczące zwrotu udzielonego dofinansowania uregulowane zostały w art. 207 u.f.p. Umieszczenie w tej ustawie przepisów regulujących procedurę zwrotu dofinansowania jest konsekwencją nałożonych na państwo członkowskie obowiązków w zakresie odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystywaniu, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej. Należy zwrócić uwagę, że przepis ten odnosi się zarówno do współfinansowania UE, jak i współfinansowania krajowego z budżetu państwa.

W braku dobrowolnego zwrotu środków, bo taki tryb przewiduje art. 207 ust. 8 u.f.p., organ pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej lub Pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków (art. 207 ust. 9 u.f.p.). Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzono, iż decyzja o zwrocie dofinansowania z art. 207 ust. 9 u.f.p. ma charakter deklaratoryjny (określający). Sąd podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 207 u.f.p. nie tworzy nowego stosunku prawnego. Obowiązek zwrotu dofinansowania powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa.

W ocenie Sądu fakt, że dochodzony zwrot dofinansowania dotyczy realizacji wieloletniego programu operacyjnego, determinuje konieczność bezpośredniego stosowania przepisów rozporządzenia 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

Zgodnie z motywem 3 tego rozporządzenia: "szczegółowe zasady regulujące zdecentralizowane zarządzanie oraz monitorowanie wykorzystywania środków podlegają szczegółowym przepisom, które są zróżnicowane w zależności od dziedziny polityki Wspólnoty; we wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Unii." W motywie 5 tego rozporządzenia wskazano, że: "nieprawidłowe postępowanie oraz środki administracyjne i kary odnoszące się do tego postępowania są przewidziane w zasadach sektorowych".

Na gruncie polskiego prawa regulacja procedur, o których mowa w art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95, a w konsekwencji tego wynikający z art. 70 rozporządzenia nr 1083/2006 obowiązek odzyskiwania kwot wypłaconych w związku z nieprawidłowościami zdefiniowanymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 - realizowany jest na podstawie przepisów u.f.p.

Wskazać należy, że art. 207 ust. 1 u.f.p., nie używa terminu "nieprawidłowości", lecz terminów – "wykorzystanie niegodnie z przeznaczeniem", "wykorzystanie z naruszeniem procedur", "pobranie nienależnie lub w nadmiernej wysokości." W ocenie Sądu, zastosowane nazewnictwo nie zmienia jednak faktu, że zdarzenia określone w art. 207 ust. 1 u.f.p. są działaniami podejmowanymi na rachunek budżetu Unii, w celu usuwania nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, skutkiem czego są to działania podejmowane w zakresie tego rozporządzenia. Są zatem częścią tej samej dyspozycji gwarantującej dobre zarządzanie funduszami Unii i ochronę jej interesów finansowych, a konsekwentnie do tego, terminy użyte w art. 207 ust. 1 pkt 1-3 ufp powinny być interpretowane w sposób jednolity z pojęciem "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95, jak też art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006.

Przedmiotowe Rozporządzenie Rady 2988/95 wprowadza ograniczenie w czasie odpowiedzialności finansowej podmiotów gospodarczych z tytułu dopuszczenia się nieprawidłowości powodujących lub mogących powodować szkodę w budżecie ogólnym Wspólnot. Rozporządzenie ustanawia instytucję przedawnienia dla stosowanych środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu.

Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo.

Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1.

W myśl art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 okres wykonania decyzji nakładającej karę administracyjną wynosi trzy lata. Okres ten biegnie od dnia uprawomocnienia się decyzji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotowe rozporządzenie 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich jest źródłem prawa w polskim porządku prawnym. Co więcej należy przyznać pierwszeństwo temu aktowi przed przepisami Ordynacji podatkowej w razie kolizji uregulowań pomiędzy prawem krajowym a prawem unijnym. Zagadnienie to związane jest z tematyką bezpośredniego stosowania przepisów rozporządzeń unijnych. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: "W celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich (...)". Jak stwierdził Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 10.10.1973 r. w sprawie 34/73, Fratelli Variola S.p.A. p. Administration des financesitalienne, bezpośrednie stosowanie rozporządzenia oznacza, że jego wejście w życie oraz zastosowanie na korzyść lub przeciwko podmiotom indywidualnym nie jest uzależnione od wydania jakiegokolwiek środka adaptującego jego treść do prawa krajowego. Konstytucja RP w art. 91 ust. 3 jasno wskazuje, że jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

W świetle powyższych wywodów a zwłaszcza literalnego brzmienia art. 3. ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 nie sposób przyjąć aby w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy doszło do przedawnienia zobowiązania publicznoprawnego określonego zaskarżoną decyzją zwrotową Instytucji Zarządzającej. Przyjmując, że beneficjent dopuścił się nieprawidłowości z chwilą wypłaty środków to termin przedawnienia liczony od daty wypłaty środków nie upłynął po czterech latach, ale uległ wydłużeniu do zamknięcia Programu. Z powszechnie dostępnych informacji publicznych wynika, że zakończenie Programu nastąpiło 2.07.2018 r. Zobowiązanie nie uległo jednak przedawnieniu z tą datą ponieważ wcześniej, przed zamknięciem Programu, doszło do jego przerwania wskutek doręczenia beneficjentowi pierwszej informacji pokontrolnej z dnia 11.01.2018 r., co miało miejsce 19.01.2018 r. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości w kontekście przywołanego art. 3. ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, że doręczenie beneficjentowi informacji pokontrolnej, w której wskazano nieprawidłowości przerywa okres przedawnienia. Stanowisko WSA w Olsztynie w tym zakresie znajduje swoje pełne oparcie w poglądach judykatury. Wskazać w tym miejscu należy na stanowisko TSUE, że aktem który może skutecznie przerwać bieg przedawnienia jest zawiadomienie podmiotu, które w wystarczająco dokładny sposób wskazuje transakcje, w odniesieniu do których podejrzewane jest wystąpienie nieprawidłowości (wyrok z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C- 278/02 Herbert Handlbauer, Zb.Orz 2004, s.1-61710). Doręczenie beneficjentowi informacji pokontrolnej, w której wskazano nieprawidłowości przerywa okres przedawnienia (por. wyrok TSUE z dnia 11.06.2015 r., C-52/14, wyrok z dnia 05.05.2011 r., C 201-202/10).

W tym stanie faktycznym czteroletni termin przedawnienia na nowo rozpoczął swój bieg z dniem następnym, tj. 20.01.2018 r. i upłynąłby dopiero z upływem podwójnego terminu okresu przedawnienia co wynika z treści art. 3 ust. 1 akapit trzeci przywołanego rozporządzenia licząc od daty wypłaty środków, czyli z dniem 25.05.2021 r. Skoro zaskarżona decyzja została wydana w roku 2019 to zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że organ we właściwym czasie tj. w maksymalnym ośmioletnim terminie określonym w rozporządzeniu, dokonał wymierzenia kary administracyjnej o której mowa w art. 4 przywołanego rozporządzenia nr 2988/95.

Odnosząc się z kolei do następnych zarzutów naruszenia § 9 umowy dofinansowania poprzez wadliwe ustalenie, że beneficjent wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem i w konsekwencji doszło do naruszenia art. 207 ust. 1 i 2 u.f.p. Podczas gdy art. 207 u.f.p. został niewłaściwe zastosowany z uwagi na fakt braku podstaw do wydania decyzji zwrotowej. Jak również naruszenia art. 207 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przyjęcia, że cel projektu nie został zrealizowany, nie osiągnięto wskaźników realizacji projektu, podczas gdy cel projektu został osiągnięty zgodnie z założeniami. Wskazać należy, że zarzuty te koncentrują się na naruszeniu art. 207 u.f.p. Jednakże podkreślenia wymaga fakt, że skarżący poza przytoczeniem ich treści oraz lakonicznym stwierdzeniem o niezaistnieniu przesłanek zwrotowych i braku podstaw do wydania zaskarżonych decyzji, nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych. Dlatego w ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Identyczna argumentacja dotyczy zarzutu naruszenia § 9 umowy dofinansowania. Podobnie jak poprzedni zarzut również i ten nie został w ogóle rozwinięty w uzasadnieniu. Skarżący nie wyjaśnił również na czym ma polegać nie wyjaśnienie stanu faktycznego. Tym bardziej, że w ocenie Sądu decyzje obu instancji zawierają obszerne uzasadnienie dotyczące naruszenia procedur poprzez nieosiągnięcie wskaźników i niepoddaniu się kontroli.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady 1083/2006 zdefiniowano pojęcie "nieprawidłowość", które oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Analiza powyższej regulacji wskazuje, że określa ona trzy elementy "nieprawidłowości": 1) działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego, 2) które powoduje jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa UE oraz 3) które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Naruszenie prawa wspólnotowego obejmuje zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, że do popełnienia nieprawidłowości, z punktu widzenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady 1083/2006, dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Dlatego też zarówno wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, jak też naruszenia prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, w tym nałożenia korekty finansowej (art. 98). Dodać trzeba, że szkoda, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady 1083/2006, powstaje niejako automatycznie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje Projekt niezgodnie z prawem, a przy tym do powstania szkody w budżecie UE nie jest wymagane powstanie faktycznego uszczerbku majątkowego w budżecie. Przyjęcie, że doszło do naruszenia przepisów regulujących realizację dofinansowywanego Projektu nie wymaga więc dodatkowo wystąpienia rzeczywistego uszczerbku finansowego, lecz wystarczy sama możliwość jego wystąpienia. Szkoda nie musi być konkretną stratą finansową, gdyż do stwierdzenia, że miała miejsce nieprawidłowość wystarczy, że istniało zagrożenie, że szkoda powstanie (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 51/13)..

W zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, Instytucja Zarządzająca jasno i precyzyjnie odwołuje się do postanowień umowy o dofinansowanie jako kryterium oceny działań strony skarżącej i ustalenia przesłanek zwrotu dofinansowania. Takie stanowisko Instytucji Zarządzającej jest w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zgodne z prawem i znajduje oparcie w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. , który nawiązuje do treści art. 184 uf.p.. Przesłanką zwrotu środków jest bowiem ich wykorzystanie z naruszeniem procedur, które określone zostały w art. 184 ust. 1 u.f.p. Przepis ten stanowi, że "wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków , o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi obowiązującymi przy ich wykorzystaniu". W świetle utrwalonego i jednolitego w tym względzie orzecznictwa sądowego nie budzi wątpliwości, że ustawodawcy nie chodziło wyłącznie o procedury uregulowane powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Pod pojęciem "inne procedury" rozumieć należy także postanowienia umowy o dofinansowanie. Naruszenie tych postanowień rodzi obowiązek zwrotu przyznanych środków (zob. wyroki NSA: z 19 czerwca 2012r., sygn. akt: II GSK 732/11 i z 9 stycznia 2014r., sygn. akt: II GSK 1546/12, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, wielokrotnie wskazywał, że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Wynika to ze specyfiki ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Powyższą regulacją przyjęto, że u podstaw tworzenia krajowych systemów realizacji programów operacyjnych i regionalnych nie leżą wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zaś same projekty realizowanie są w oparciu o zaakceptowany wniosek oraz umowę, która określa obowiązki zarówno beneficjenta, jak też instytucji udzielającej dofinansowania, a której wzór jako element systemu realizacji programu operacyjnego (co wynika z art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.) stanowi dokumentację konkursową. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów.

Przypomnieć należy, że postępowanie dotyczące uzyskanego przez beneficjenta dofinansowania ma charakter mieszany administracyjno-cywilny. Procedura złożenia wniosku i jego ocena podlega przepisom prawa administracyjnego. Przyznanie dofinansowania i jego wypłata następuje w drodze umowy cywilnej. Wszystkie kwestie związane z jej zawarciem, wykonaniem czy rozwiązaniem umowy rozstrzygane są na drodze cywilnej. Kwestia zaś zwrotu pobranego dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Każde stwierdzenie nieprawidłowości przez organ obliguje go do przeprowadzenia postępowania w sprawie zwrotu wypłaconego dofinansowania. W razie stwierdzenia wystąpienia przesłanek z art. 207 u.f.p. do zwrotu środków, organ nie bada winy czy też zamiaru beneficjenta, jego dobrej bądź złej wiary czy też udziału innych podmiotów w powstaniu sytuacji prowadzącej do zwrotu środków. Beneficjent, podpisując umowę o dofinansowanie projektu otrzymał bezzwrotną pomoc, pod warunkiem zrealizowania określonych w niej warunków. Zgodnie z art. 207 u.f.p. "sankcją" za ich niezachowanie jest zwrot środków pobranych nienależnie wraz z odsetkami (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/OI 723/15). Zawarcie umowy o dofinansowanie z organem nie świadczy o tym, że pobrane przez beneficjenta środki europejskie były pobrane należnie. Mimo pozytywnego ocenienia wniosku o dofinansowanie, na dalszym etapie realizacji projektu w przypadku ustalenia, iż doszło jednak do nienależnego pobrania dofinansowania, pierwotna ocena projektu nie jest dla beneficjenta argumentem przemawiającym za prawidłowym ich pobraniem. Kwalifikowalność poniesionych wydatków oceniana jest również w trakcie realizacji projektu oraz po jego zakończeniu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 67 u.f.p. w zw. z art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. przez brak zawieszenia postępowania z urzędu i zaniechania kontroli w czasie kiedy beneficjent od 31.10.2016 r. nie miał organów uprawnionych do reprezentacji. Stwierdzić należy, że na etapie realizacji umowy dofinansowania (obejmującej również okres trwałości) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Przepis art. 37 u.z.p.p.r. w sposób wyraźny wyłącza stosowanie przepisów k.p.a. Tym samym przepis art. 97 § 1 pkt 6 kpa nie ma zastosowania na podstawie odesłania z art. 67 u.f.p. Kontrola była bowiem przeprowadzana w 2016 r. (czyli przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków), na podstawie umowy dofinansowania, która z jednej strony przyznaje wierzycielowi uprawnienie do weryfikacji sposobu wykonania umowy ( § 14), a z drugiej stanowi odzwierciedlenie jego obowiązku jako instytucji zarządzającej, który wynika z art. 26 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 35e u.z.p.p.r.

Dodatkowo wskazać należy, że członkowie zarządu beneficjenta przestali pełnić swoje funkcje bezpośrednio po zawiadomieniu o planowanej kontroli. Tym niemniej w tym czasie spółka była reprezentowana przez prokurenta, co potwierdza pełny odpis KRS skarżącej w aktach sprawy.

Mając zatem powyższe na względzie podnoszony zarzut uznać należało za niezasadny.

Sąd podziela stanowisko organu, które zostało szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonej decyzji o okoliczności niemożności przeprowadzenia kontroli. Z ustaleń organu wynikało bowiem, że w dacie kontroli 14.11.2016 r. beneficjent, nie tylko w dacie kontroli ale od dłuższego czasu nie prowadził działalności w "[...]", wskazanej jako siedziba i miejsce przechowywania środków trwałych. Fakt ten potwierdza informacja Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 22.06.2017 r., który podał, że od około 6 miesięcy spółka nie odbiera korespondencji, drzwi są zamknięte, a pomieszczenie puste, co potwierdza że powyższy stan miał charakter ciągły, a nie jednostkowy w dniu kontroli. W świetle powyższych ustaleń wszelkie twierdzenia skarżącego o konieczności powołania kuratora nie są zasadne. W realiach tej sprawy dla stwierdzenia zaprzestania prowadzenia działalności pod adresem, na który strony się umówiły, nie poinformowania organu o zmianie siedziby, a tym samym uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, powołanie kuratora nie było konieczne. Dopuszczenie przeciwnego poglądu umożliwiałoby dłużnikom stosowanie prostego mechanizmu ustępowania z zarządu w celu i niknięcia kontroli do czasu powołania kuratora. Zwrócenia uwagi wymaga, że w sprawie taka właśnie zbieżność czasowa zachodzi. Członkowie zarządu beneficjenta przestali pełnić swoje funkcje bezpośrednio po zawiadomieniu o planowanej kontroli. Tym niemniej w tym czasie spółka była reprezentowana przez prokurenta, co potwierdza pełny odpis KRS skarżącej znajdujący się w aktach.

Jednocześnie zauważyć należy, że skoro beneficjent nie poddał się kontroli i ta niemożność jej przeprowadzenia - jak organ ustalił - miała charakter ciągły, to fakt braku zarządu w spółce w tym okresie i tak nie ma wpływu na prawidłowość postawionego zarzutu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, tj. naruszenia art. 35 e u.z.p.p.r. w zw. z § 14 ust. 1 umowy dofinansowania, zwłaszcza wobec faktu występowania w spółce prokurenta. Uniemożliwienie kontroli stanowi samoistną przesłankę przyjęcia naruszenia procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i to niezależnie od stopnia realizacji projektu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10.06.2015 r., sygn. akt I SA/Sz 128/15, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19.07.2017 r. III SA/Wr 284/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.05.2018 r., sygn. akt V SA; Wa 1423/17).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67 u.f.p. w zw. z art. 64 ust. 2 k.p.a. przez brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma pełnomocnika strony z 02.12.2019 r. a w konsekwencji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. i uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie. Podnieść należy, że jak wynika z akt pismo skarżącego z dnia 02.12.2019 r. zostało złożone w odpowiedzi na zawiadomienie organu o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pismo zostało złożone w wersji niekompletnej bez ostatniej (ostatnich) stron. Na dwóch stronach beneficjent po raz kolejny zawnioskował te same wnioski dowodowe lub zbliżone, które już wcześniej były przedmiotem swobodnej oceny dowodów i zasadności ich przeprowadzenia (pismo skarżącego z dnia 25.07.2019 r.). W ramach postępowania dowodowego organ nie uwzględnił wniosków dowodowych strony wykazując ich brak znaczenia dla sprawy albo fakt powołania ich jedynie dla zwłoki. Co w ocenie Sądu zasługuje w pełni na akceptację. W takiej sytuacji organ nie przeprowadzając zawnioskowanych dowodów, czy nie wzywając do uzupełnienia braków formalnych w żadnej mierze nie naruszył obowiązku czynnego udziału strony w sprawie. Takie działanie strony nie było jednorazowe. W toczącym się postępowaniu dochodziło do powielania wniosków dowodowych, wniosków o zawieszenie postępowania albo składaniu pism, które wymagają uzupełnienia braków (np. pismo strony z dnia 28.02.2019 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, pismo strony z dnia 25.07.2019 r. i pismo strony z dnia 02.12.2019 r.). Przeprowadzenie kolejnych dowodów o które wnioskowała strona skarżąca wskazuje raczej na to, że nie zmierza ona do wyjaśnienia żadnych nowych bądź wątpliwych okoliczności. Jest to kolejny przykład wydłużania postępowania i nadużycia prawa. Strona nawet nie pokusiła się o próbę wykazania, z jakich to przyczyn wywodzi konieczność weryfikacji tych oświadczeń. Ponadto nieuprawnione są twierdzenia, że organ naruszył prawdę obiektywną nie wysyłając do rzekomych klientów beneficjenta ponownych zapytać, w przypadku gdy nie odebrali oni zapytania organu albo nie udzieli na nie odpowiedzi. Organ samodzielnie prowadził bowiem postępowanie dowodowe i miał prawo sformułować wniosek o nie osiągnięciu wskaźnika na podstawie otrzymanych odpowiedzi, uznając że ich skala jest wystarczająca i nie ma konieczności ich powielania. Organ wysłał zapytania do losowo wybranej próby klientów ze złożonej przez beneficjenta listy. Fakt, że część z nich nie odpowiedziała nie ma wpływu na ustalenia organu, skoro pozostali oświadczyli, że nie dokonywali skonsolidowanych zakupów przez platformę internetową. Tym bardziej, że według oświadczeń beneficjenta osiągnął on wskaźnik Liczba przedsiębiorstw objętych wdrożonymi i/iub zintegrowanymi systemami informatycznymi typu "[...]" i utrzymywał go w całym okresie trwałości. Zatem wszystkie osoby wskazane na listach miały być tego dowodem, co jak pokazał powyższy dowód okazało się nie prawdą.

Sąd nie podziela również kolejnej grupy zarzutów dotyczących: naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skrzącą dowodów, w tym zeznań świadków a tym samym oparcie rozstrzygnięcia jedynie o stanowisko organu zawarte w wystąpieniu pokontrolnym; naruszenia art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z wnioskowanej opinii niezależnego biegłego z zakresu informatyki z listy biegłych sądowych Sądu Okręgowego, na okoliczność wykonania umowy zgodnie z jej zapisami oraz prawidłowej realizacji projektu; naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Dotyczą one naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli i zostały powiązane z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe. Organ w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) pominął dowody ze świadków i dowód z opinii biegłego szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w decyzjach administracyjnych, które Sąd uznaje za prawidłowe. Ponadto nie jest prawdą twierdzenie, iż decyzja została wydana wyłącznie na podstawie ustaleń kontroli organu, co wprost wynika z uzasadniania decyzji.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przesłanką skutecznego zaskarżenia decyzji nie może być jednak sam fakt niepowołania biegłego, ale wadliwe ustalenie stanu faktycznego będące następstwem niepowołania biegłego (por. wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., II FSK 512/05). Zatem organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu ze świadków ani z opinii biegłego, skoro ustalił stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wyczerpujące zebranie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 k.p.a. nie polega jednak na uwzględnianiu wszystkich wniosków dowodowych strony, a jedynie tych, które spełniają kryteria "przydatności" dla postępowania (art. 78 k.p.a.). Organ prawidłowo ocenił zaś złożone wnioski i doszedł do przekonania, że nie są one niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniach decyzji.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu naruszenia art. 24 k.p.a. przez jego nie zastosowanie i przyjęcie, że pracownicy będą obiektywni przy rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo że byli podlegli Zastępcy Dyrektora Departamentu EFRR B. R., która wyraziła już swoje stanowisko odnośnie wykonania umowy o dofinansowanie przez spółkę. Zauważyć należy, że przepis art. 24 § 1 k.p.a. w sposób enumeratywny wymienia siedem powodów wyłączenia pracownika. Skarżący nie wskazuje jednak na żaden z nich. W jego ocenie zachodzą przesłanki do wyłączenia po zidentyfikowaniu powiązań między pracownikiem (w tym przypadku wszystkich pracowników) biorącym udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ a stroną oczekującą na rozstrzygnięcie. Tymczasem z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby którekolwiek powiązanie z art. 24 § 1 pkt 1 - 7 kpa miało miejsce, co czyni stawiany przez skarżącego zarzut za chybionym. Dodatkowo wskazać należy, że z metryki akt administracyjnych wynika, że Dyrektor B. R. nie brała udziału w postępowaniu na etapie wydawania decyzji wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie można również podzielić zarzutu strony skarżącej, że decyzja narusza art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p.. Jak wyżej wykazano, z poczynionych ustaleń faktycznych, które Sąd przyjmuje jako własne, jednoznacznie wynika, że objęte obowiązkiem zwrotu środki były następstwem nienależnie pobranego dofinansowania. Na tle tych ustaleń, dokonana przez organ wykładnia i zastosowanie wymienionych przepisów były prawidłowe. Wskazać bowiem należy, że kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie decyzje obu instancji obszernie i wszechstronnie przedstawiły okoliczności wskazujące na naruszenie przez skarżącą postanowień umowy, które w konsekwencji spowodowały rozwiązanie umowy o dofinansowanie projektu. Przypomnieć należy, że podstawą prawną udzielenia dofinansowania stanowiła umowa o dofinansowanie zawarta między Instytucją Zarządzającą a stroną skarżącą. Na jej mocy strony zobowiązały się do przestrzegania jej postanowień, a także przepisów prawa powszechnie obowiązującego i procedur w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie są zasadne Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.