Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 690/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak del. WSA Leszek Kamiński Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych [...] S.A. z siedzibą w W. i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1124/11 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala obie skargi kasacyjne, 2. zasądza na rzecz skarżącej A. J. od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i [...] S.A. z siedzibą w W. solidarnie kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 690 / 12

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez A. J. (dalej zwaną również skarżącą) decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w W. (zwanej dalej również inwestorem) pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno- usługowej "[...]" u zbiegu ulic P., P., K., E. na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz na części działek o nr ew. [...], [...], [...],[...], [...], w obrębie [...] w W. wraz z przebudową oświetlenia ulicznego wzdłuż ul. P. na części działek o nr ew. [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...] w obrębie [...] w W. na terenie oznaczonym na planie zagospodarowania numerami od nr 1 do 78.

W wyniku złożenia przez M. S. i A. J. odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę od ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po rozpatrzeniu wniosku inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 157 § 1 K.p.a. oraz art. 158 § 1 K.p.a. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r.

Wskazując na krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym), organ określił lokalizację planowanej inwestycji i wymienił działki, na których będzie ona usytuowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ stwierdził, iż A. J. jest właścicielem działek o numerach ew. [...], [...] oraz [...], natomiast M. S. działek o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Spośród tych działek najbliżej położone względem nieruchomości objętej inwestycyjną są działki o numerach ew. [...] oraz [...], [...] i [...], zaś najbliżej usytuowane względem nieruchomości odwołujących się będą czterokondygnacyjne budynki mieszkalne o wysokości 13,56 m (licząc od poziomu terenu), zaprojektowane na działce o numerze ew. [...], oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu symbolami C 4/2, C 4/3, C 4/4 oraz C 4/5. W tym zakresie organ ustalił, że:

- budynek C 4/2 jest oddalony: od działki nr ew. [...] o ok. 30,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 50,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 60,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 74,00 m;

- budynek C 4/3 jest oddalony: od działki nr ew. [...] o ok. 24,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 29,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 36,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 49,00 m;

- budynek C 4/4 jest oddalony: od działki nr ew. [...] o ok. 25,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 25,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 27,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 30,50 m;

- budynek C 4/5 jest oddalony: od działki nr ew. [...] o ok. 38,50 m; od działki nr ew. [...] o ok. 30,50 m; od działki nr ew. [...] o ok. 25,00 m; od działki nr ew. [...] o ok. 25,00 m.

Ponadto, działki o nr ew. [...] oraz [...], [...] i [...] oddzielone są od nieruchomości nr ew. [...] działką o nr ew. [...] (działka drogowa - ul. P.) o szerokości ok. 8,50 m oraz działką o nr ew. [...] (betonowy chodnik) o szerokości od ok. 1,50 m (przy granicy z działką nr ew. [...]) do ok. 2,50 m (przy granicy z działką nr ew. [...]). Zdaniem organu powyższe ustalenia wskazują na to, że najbliżej położony względem nieruchomości A. J. będzie projektowany budynek C 4/3 (wys. 13,56 m), oddalony o ok. 24,00 m od działki nr ew. [...]. Z kolei najbliżej położonymi względem nieruchomości M. S. będą projektowane: budynek C 4/4 (wys. 13,56 m) oddalony o ok. 25,00 m od działki nr ew. [...] oraz budynek C 4/5 (wys. 13,56 m) oddalony o ok. 25,00 m od działek o nr ew. [...] i [...].

Mając na uwadze usytuowanie projektowanych budynków, jak również ich gabaryty (zwłaszcza wysokość 13,56 m) oraz przeznaczenie (budynki mieszkalne), organ stwierdził, że nieruchomości należące do A. J. oraz M. S. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działek odwołujących się. Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą też ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach odwołujących się. Należące do stron działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Zdaniem organu źródłem interesu prawnego przysługującego A. J. oraz M. S. nie mogą być również projektowane roboty budowlane zaplanowane wzdłuż ul. P., tj. na działkach o nr ew. [...], [...] oraz [...]. Nadto organ uznał, że interesu prawnego A. J. oraz M. S. do udziału w przedmiotowej sprawie nie można wywodzić z samego faktu doręczenia im decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r.

Z tych też przyczyn, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydając decyzję z dnia [...] października 2010 r., Wojewoda rażąco naruszył art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli: A. J. oraz M. S. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. utrzymał w mocy skarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ podtrzymał stanowisko zawarte w kwestionowanym rozstrzygnięciu oraz potwierdził, że sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działek A. J. i M. S.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. J., zarzucając jej:

- naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzją organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał ją za zasadną.

Wskazując na nadzwyczajny tryb prowadzonego postępowania, Sąd dokonał analizy przesłanek wydania decyzji z "rażącym naruszeniem prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), a następnie uznał, iż wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. choć nie pozbawiona wad, nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 127 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, przede wszystkim ze względu na to, iż brak interesu prawnego, A. J. i M. S., odwołujących się od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nie był ewidentny, jednoznaczny i niewątpliwy.

Nie kwestionując ustaleń organu nadzoru, co do braku interesu prawnego A. J. i M. S. w postępowaniu o pozwolenie na budowę, Sąd pierwszej instancji uznał, iż został on ustalony po szczegółowej analizie stanu faktycznego w ramach postępowania nadzwyczajnego związanego z wpływem projektowanej zabudowy na nieruchomości odwołujących się, pozostające niewątpliwie w bliskości z terenem podlegającym zagospodarowaniu. Takiej analizy niewątpliwe zabrakło w decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r., jednakże wadliwość taka nie może być uznana za rażące naruszenie prawa t.j. przepisów art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, kwestionowana w trybie nieważności decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i ma w istocie charakter formalnoprawny, bowiem uchyliła ona decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, Wojewoda uznał za konieczne wyjaśnienie m.in. rozbieżności w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora, gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę zawierała wady i niespójności z przedłożoną dokumentacją techniczno- budowlaną. Wojewoda wskazał ponadto, że w decyzji tej błędnie podano numerację działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, wykluczył przy tym działki nr [...], [...], [...], gdyż z akt sprawy nie wynikało, aby znajdowały się one w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawo budowlanego. Zatem Wojewoda dokonał analizy oddziaływania projektowanej zabudowy na sąsiednie nieruchomości, choć analiza ta musiała być szczątkowa albowiem nie uwzględniała wszystkich działek wymienionych w decyzji organu I instancji, należących do A. J. i M. S.

Jak ocenił Sąd, brak staranności w ustalaniu obszaru oddziaływania projektowanej zabudowy na działki odwołujących się, wynikać mógł również z faktu, iż organ odwoławczy zasadniczo nie podzielił argumentacji zawartej w odwołaniu jako przyczyny uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, mając jednocześnie świadomość uczestnictwa skarżących jako stron w postępowaniu przed organem I instancji, nie tylko poprzez doręczenie im decyzji, ale przede wszystkim poprzez wskazanie ich działek jako znajdujących się w obszarze oddziaływania.

W ocenie Sądu skutek uchylenia decyzji organu I instancji, z obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania, nie stanowił o konieczności wyeliminowania decyzji Wojewody, jako aktu niemożliwego do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Stosownie do treści tej decyzji, wniosek inwestora o pozwolenie na budowę zostałby ponownie rozpatrzony przez organ I instancji z uwzględnieniem wskazań zawartych w decyzji organu odwoławczego, dotyczących również określenia obszaru oddziaływania obiektu i możliwości zajęcia w tym względzie stanowiska przez inwestora. Skoro zgodnie z decyzją Wojewody, zaistniała konieczność ponownego określenia przez Prezydenta m.st. Warszawy działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektów, to zarzut rażącego naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego art. 127 § 1 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez rozpatrzenie odwołania osób, którym brak statusu strony nie był wówczas oczywisty, należało uznać za pochopny.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152, zaś o kosztach zgodnie z art. 200 i 210 tej ustawy.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli [...] S.A. w W. i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W kasacji inwestora zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkującej przyjęciem, iż brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy analizy statusu procesowego podmiotu odwołującego się, nie stanowi naruszenia prawa tj.: "art. 127 ust. 1 § 1 K.p.a." w związku art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w stopniu rażącym,

2. naruszenie prawa materialnego, polegające na dokonaniu błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, iż organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie ma bezwzględnego obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie analizy stanu faktycznego związanego z obszarem oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego na obszary sąsiednie przez co nie ma obowiązku weryfikacji przymiotu strony odwołujących się,

3. naruszenie prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skutkującej przyjęciem, iż brak interesu prawnego A. J. i M. S. nie był w niniejszej sprawie ewidentny, jednoznaczny i niewątpliwy, w aspekcie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, podczas gdy treść zapisów art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i jest oczywista.

We wniesionej skardze kasacyjnej organu nadzorczego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 127 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nie oddalenie skargi, pomimo że decyzja Wojewody Mazowieckiego jest obarczona wadą nieważności z uwagi na wydanie jej po rozpatrzeniu odwołań pochodzących od osób niebędących stronami postępowania.

Jak podkreślił organ w uzasadnieniu kasacji, nieruchomości stron odwołujących się nie znajdują się w obszarze oddziaływania zespołu zabudowy.

Skarżąca A. J., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o oddalenie złożonych w sprawie kasacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od stron wnoszących kasację na jej rzecz. Zdaniem skarżącej brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniesionych skarg kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, chociaż uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie jest wolne od wad.

Oceniając wniesione w sprawie kasacje w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, zauważyć należało, iż podstawowy problem w nich przedstawiony sprowadzał się do oceny tego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy strony odwołujące się miały legitymację do wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji organu I instancji. Zarówno, bowiem inwestor, jak i skarżący kasacyjnie organ wspólnie wywodzili we wniesionych kasacjach, że Wojewoda Mazowiecki wszczął i przeprowadził postępowanie odwoławcze na żądanie osób nie będących jego stronami, które to uchybienie powodowało, iż tak wydana decyzja Wojewody obarczona była wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tak przedstawioną argumentacją nie sposób jednak się zgodzić z następujących powodów.

Jak ustalono w toku postępowania, strony odwołujące się są właścicielami działek odpowiednio: A. J. nr [...], [...], [...] i M. S. nr [...], [...], [...], [...], [...]. Jak wynika z kolei z określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2010 r. "obszaru oddziaływania obiektu/-ów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy- Prawo budowlanego" znalazły się w nim wszystkie działki A. J. i przynajmniej większość z wyżej wymienionych działek należących do M. S. Ustalenie to dawało, zatem powyższym osobom prawo do kwestionowania decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2010 r. w postępowaniu odwoławczym. Zbieżną do powyższej oceny zaprezentował również Sąd pierwszej instancji, który przede wszystkim wskazał na wymienienie działek należących do stron odwołujących się od decyzji wydanej w trybie zwykłym jako znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

Jako nieuprawnione należało natomiast ocenić sygnalizowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wątpliwości, co do posiadania przez A. J. i M. S. interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, skoro wobec stwierdzonych przez Wojewodę braków w ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym sprawy, przesądzenie tej kwestii na etapie postępowania nieważnościowego byłoby, co najmniej przedwczesne. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r., będąca rozstrzygnięciem kasacyjnym, spowodowała ten skutek, iż sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w tym do ponownego określenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji.

Oczywistym jest też, iż organ odwoławczy ma zawsze obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy podmioty wnoszące odwołanie posiadają interes prawny do udziału w określonym postępowaniu. Nie można jednak skutecznie podważać posiadania przez określony podmiot interesu prawnego, gdy przymiot strony został przypisany określonej stronie wprost w decyzji organu I instancji i gdy decyzja ta w konsekwencji przedstawionej przez inwestora dokumentacji wykazuje takie uchybienia i wady, które wymagają ponownego przeprowadzenia postępowania i to w znacznym zakresie przez organ I instancji. Uzasadnienie skarżonego wyroku nie jest wolne o tyle od wad, że nie uwzględniło tego, iż wskazania Wojewody odnośnie błędnej numeracji działek nie dotyczyły wykluczenia działek "[...], [...], [...]", ale błędnego podania numeracji działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu "działki [...], [...], [...], [...], [...]". Formułowanie, zatem za organem odwoławczym twierdzeń o wykluczeniu takich działek stanowiło nieuprawnioną nadinterpretację oceny tegoż organu. Za nieuzasadnione należało także uznać stwierdzenia Sądu pierwszej instancji o braku staranności w ustaleniach obszaru oddziaływania projektowanej zabudowy przez organ odwoławczy. Analiza tej kwestii była, bowiem zbędna wobec przeświadczenia organu odwoławczego o konieczności ponownego rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji.

Niezależnie jednak od powyższych uchybień stwierdzić trzeba, iż kluczowe w zakresie rozpoznawanej sprawy pozostawało stwierdzenie Sądu pierwszej instancji wykluczające wobec formalnoprawnego charakteru decyzji Wojewody oczywistość braku statusu stron odwołujących się. To z kolei eliminowało ustalenie, iż kontrolowana w sprawie decyzja Wojewoda Mazowieckiego obarczona była wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Z powyższych względów za nieuzasadnione należało uznać zarzuty przedstawione w kasacji organu dotyczące naruszenia skarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 127 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz zarzuty wskazane w kasacji wniesionej przez inwestora dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 127 "ust. 1 § 1" K.p.a. w związku art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, naruszenia art. 28 ust. 2 tej ustawy (zarzut drugi i trzeci). Nie doszło, bowiem w sprawie do takiego uchybienia wyżej wymienionym normom przez Sąd pierwszej instancji, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, a więc które pozwalałoby na uwzględnienie podniesionych w kasacjach zarzutów. Z tego też względu, wobec stwierdzenia, iż kontrolowany wyrok Sądu pierwszej instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, kasację należało oddalić. Wymaga przy tym podkreślenia, iż w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 184 p.p.s.a., ale wyrażenia w uzasadnieniu wyroku innej oceny prawnej niż Sąd pierwszej instancji, to wiążąca jest ocena przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 207/04, opubl. OSP 2005 Nr 2, poz. 18). Z tych też przyczyn, ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek inwestora o stwierdzenie nieważności decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien mieć na uwadze stanowisko i wskazania zaprezentowane w niniejszym wyroku.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione w sprawie obie skargi kasacyjne. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 P.p.s.a.