Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 972/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., zatwierdził projekt budowlany przebudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego na nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A. [...] na działce nr 114/2 i udzielił W.K. pozwolenia na wznowienie prowadzenia robót budowlanych związanych z przebudową tego budynku.

W dniu 21 lipca 2006 r. R.K. – brat W.K. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wniosek o przywróceniu terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu oświadczył, iż powyższa decyzja została doręczona w dniu 29 czerwca 2006 r. A.K., który nie jest już pełnomocnikiem wnioskującego, a pełnomocnictwo zostało mu wypowiedziane w dniu złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Następnie w dniu 11 sierpnia 2006 r. R.K. złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wnosząc o jej wstrzymanie.

Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 59 i art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U., Nr 98/00, poz. 1072 ze zm.), odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, powołując się na treść art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, iż osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma obowiązek wykazać, że przeszkoda uniemożliwiająca terminowe złożenie odwołania była od niej niezależna, powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem. Natomiast o braku winy w niedopełnieniu czynności można mówić jedynie wtedy, gdy spełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przyczyny nie do przezwyciężenia.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono, iż skoro skarżący udzielił w dniu 7 czerwca 2006 r. pełnomocnictwa A.K. to otrzymanie decyzji przez pełnomocnika w dniu 29 czerwca 2006 r. jest równoznaczne z doręczeniem tej decyzji skarżącemu. Podniesiono również, iż wraz ze złożeniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skarżący nie wskazał przyczyny nie do przezwyciężenia, która uprawdopodobniłaby, że niewniesienie odwołania do dnia 13 lipca 2006 r. nastąpiło bez jego winy. Zważono, iż za taką przyczynę nie można uznać faktu, iż o decyzji dowiedział się w dniu 20 lipca 2006 r. Skarżący w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania działał przez pełnomocnika i w złożonym wniosku nie wykazał, z jakiej przyczyny jego pełnomocnik nie dochował terminu do wniesienia odwołania.

Stwierdzono ponadto, iż nie została spełniona podstawowa przesłanka z art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego warunkująca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczono również, że skarżący wniósł odwołanie od kwestionowanej decyzji dopiero w dniu 11 sierpnia 2006 r., a więc 3 tygodnie po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu, co świadczy o niespełnieniu przez stronę wymogu zawartego w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.K. oświadczył, iż A. K. wyłudził od niego pełnomocnictwo wiedząc o konflikcie interesów skarżącego i jego siostry. Skarżący podniósł, iż pełnomocnik działając w złej wierze naraził skarżącego na wysokie straty finansowe.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu ).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia ), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji ( postanowienia ), a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji ( postanowienia ) także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki:

1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu,

2. wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

3. jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku złożenie odwołania),

4. strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Przepisy regulujące przywracanie terminu nie ustanawiają hierarchii ważności przesłanek w nich ustanowionych. Znaczy to, że niespełnienie choćby jednej z nich przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.

Natomiast art. 40 § 2 powołanej ustawy stanowi, iż jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy poza sporem pozostaje fakt, iż w dniu odbioru decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przez R. K., czyli 29 czerwca 2006 r. (potwierdzenie doręczenia na oryginale decyzji) był on pełnomocnikiem skarżącego. R.K. udzielając pełnomocnictwa w dniu 7 czerwca 2006 r. upoważnił R. K. m. in. do odbioru wszelkiej korespondencji i innych dokumentów w sprawach związanych z nieruchomością położoną w Ł. przy ul. A. [...].

Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd utrwalony w doktrynie przedmiotu (tak: B. Adamiak, J. Borkowski Komentarz: Kodeks postępowania administracyjnego, Wydawnictwo Beck Warszawa 2006 str. 336), iż wina w uchybieniu terminu przez pełnomocnika wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego. Osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sam sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Skarżącego obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zleciła pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają wnioskodawcę.

Trzeba jednocześnie podnieść, iż ocena, czy zachodzą przesłanki zastosowania art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego wypadku i powinna uwzględniać fakt zwiększonego ryzyka ciążącego na reprezentowanym. Wybór niewłaściwego pełnomocnika nie będącego ani adwokatem, ani radcą prawnym, w sytuacji, gdy skarżący miał podstawy do przypuszczenia (sam R.K. wskazał, iż A. K. jest jednocześnie pełnomocnikiem jego siostry), iż ma do czynienia z osobą działającą w złej wierze i nierzetelną, wskazuje na jego zawiniony błąd.

Należy jednocześnie nadmienić, iż uchybienie wymogom czynności procesowej przez pełnomocnika samo przez się nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu, chyba że uchybienie to nastąpiło na skutek okoliczności od niego niezależnych, takich jak ciężka choroba, nagły wypadek, czy też inne trudne do przewidzenia zdarzenie uniemożliwiające podjęcie czynności w ustawowym terminie.

W złożonym wniosku strona nie wykazała z jakiej przyczyny jej pełnomocnik nie dochował terminu do wniesienia odwołania i w związku z tym nie została spełniona podstawowa przesłanka z art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie braku winy w uchybieniu temu terminowi.

Ponadto organ nadzoru budowlanego słusznie stwierdził, iż wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji dopiero w dniu 11 sierpnia 2006 r. jest naruszeniem wymogu z art. 58 § 2 K.p.a., zgodnie z którym jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Na marginesie należy zważyć, iż odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie wyłącza możliwości dochodzenia przez skarżącego, na drodze postępowania cywilnego ewentualnych roszczeń związanych z nienależytym działaniem pełnomocnika, a wynikających z zawartej z nim umowy.

W tym stanie rzeczy z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawniony był orzec jak w sentencji.