Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 875/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, , , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kompanii A S.A. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

W związku z wnioskiem M. W. z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw z barem szybkiej obsługi w M. przy ul. K. na działkach nr [...],[...] i [...], pismem z dnia [...] Burmistrz M. wystąpił do Starosty M. o dokonanie uzgodnienia w trybie art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym z up. Starosty M., odmówiono uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji, bowiem mimo zgodności lokalizacji projektowanej stacji paliw z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, inwestycja stanowi potencjalne zagrożenie dla istniejącego ujęcia wody podziemnej "[...]", które podlega ochronie z mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo wodne ( Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.).

Jednakże wskutek zażalenia M. W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło postanowienie organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu II instancji, wobec zgodności lokalizacji projektowanej stacji paliw z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, brak było podstaw do odmowy uzgodnienia decyzji, a jedynie możliwe jest określenie warunków realizacji inwestycji w celu wyeliminowania ujemnego wpływu na środowisko, a w szczególności zabezpieczenia wody podziemnej przed możliwością ich skażenia, tak w warunkach normalnych, jak i awaryjnych.

Postępowanie sądowe ze skargi Kompanii A SA na powyższe postanowienie umorzono na podstawie postanowienia NSA z dnia 18 listopada

2002 r. sygn. akt II SA/Ka 3397/01.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] nr [...], podjętym z up. Starosty M., na podstawie art. 106 kpa i art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 63 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), uzgodniono decyzję Burmistrza Miasta M. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw z barem szybkiej obsługi na działkach nr [...],[...] i [...] z zastrzeżeniem zachowania warunków:

1) w projekcie budowlanych zostaną zachowane najlepsze dostępne rozwiązania techniczne, zapewniające najwyższy stopień ochrony wód podziemnych, powierzchniowych i gruntów, zarówno w warunkach normalnych, jak i podczas awarii,

2) prowadzenia monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności monitoringu wód podziemnych i gruntów.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż lokalizacja projektowanej stacji paliw jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z treści art. 59 ust. 1 Prawa wodnego z 1974 r. wynika zaś, że źródła oraz ujęcia wody są chronione przez ustanowienie stref ochronnych. Tymczasem zgodnie z decyzją Wojewody K. z dnia [...] nr [...], ustanawiającą teren ochrony bezpośredniej i pośredniej – wewnętrznej ujęcia "[...]", dla ustanowienia zewnętrznego terenu ochrony pośredniej tego ujęcia wymagane jest złożenie nowego wniosku ( projektu ). Jednakże ostateczną decyzją Starosty M. z dnia [...] nr [...], odmówiono zatwierdzenia dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia "[...]", przedłożonej przez Kompanię A w T. W tych okolicznościach sprawy przy uwzględnieniu zapisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Starosta postanowił uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy, określając warunki realizacji inwestycji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Kompania A SA w P. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z powodu naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa oraz art. 21 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska ( tj. Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.).

Zdaniem strony, postanowienie organu I instancji narusza zasadę prawdy obiektywnej, bowiem nie wyjaśniono rozbieżności do wpływu planowanej inwestycji na ujęcie wody podziemnej "[...]", wynikających z przedłożonej przez inwestora oceny oddziaływania na środowisko z ekspertyzą hydrogeologiczną, zaś aktualnie trwają prace nad wykonaniem dokumentacji hydrogeologicznej, która zawierać będzie propozycję obszaru strefy ochrony pośredniej ujęcia. Nadto, należało wstrzymać się z rozpatrzeniem sprawy do czasu rozpatrzenia skargi na postanowienie SKO z dnia

[...] oraz uchwaleniu nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje zakaz lokalizacji stacji paliw na działkach nr [...],[...] i [...]. Wreszcie, wskazano na nieprecyzyjność warunków realizacji spornej inwestycji.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zażalenia. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, organ ten wskazał, iż projektowana stacja paliw zlokalizowana ma być poza obszarem ustanowionej strefy ochronnej pośredniej wewnętrznej – na obszarze, który hipotetycznie winien był stanowić strefę ochronną pośrednią zewnętrzną ujęcia i której obszar winien wynikać z dokumentacji hydrogeologicznej tego ujęcia. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, iż obowiązująca od dnia 1 stycznia 2002 r. ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne ( Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), wprowadza nowe zasady ustanawiania stref ochronnych ujęć wody, nie przewidując podziału strefy ochronnej pośredniej na wewnętrzną i zewnętrzną. Zdaniem organu, na tym etapie postępowania nie ma też możliwości bardziej szczegółowego określenia warunków realizacji inwestycji, a ponadto, brak podstaw prawnych zawieszenia postępowania.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej w dniu [...]. Kompania A SA w P. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z powodu naruszenia art. 21 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie faktu, że tereny przeznaczone pod planowaną stację paliw położone są w obszarze zasilania ujęcia wody podziemnej "[...]" oraz § 6 ust. 1 i 2 rozp. MPiH z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 122, poz. 576 ). Nadto, zdaniem skarżącej, w ocenie oddziaływania na środowisko nie uwzględniono interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem ujęcia wody podziemnej oraz pominięto problematykę związaną z oddziaływaniem planowanego zjazdu do projektowanej stacji paliw z drogi krajowej.

Wreszcie, skarżąca wskazała na nową okoliczność w postaci opracowania dokumentacji hydrogeologicznej, przyjętej w dniu [...] przez Starostwo Powiatowe w M.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Pismem z dnia [...]strona skarżąca cofnęła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

W przedstawionych okolicznościach sprawy cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. Zatem wobec skuteczności tej czynności postępowanie sądowe podlegało umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

su.