Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 210/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] marca 2020 r. sprawy ze skargi T. F. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. oddala skargę P. W., II. odrzuca skargę T. F., III. zwraca skarżącemu T. F. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...]zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu wniosku E. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2018 r., [...], którą odmówiono uwzględnienia wcześniejszego żądania wymienionego E. F. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] lipca 2015 r., [...] o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości – działki [...], położonej w obrębie [...], z gruntami przyległymi, to jest działkami [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych aktach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. E. F. wystąpił o rozgraniczenie opisanych na wstępie nieruchomości (k. 12 akt administracyjnych). Do wykonania ustalenia granic wskazał geodetę uprawnionego J. D..

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] Wójt, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (na datę postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 276 – uw. Sądu, dalej "P.g.k.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "K.p.a."), wszczął postępowanie rozgraniczeniowe informując o tym strony postępowania (k. 13-17 akt administracyjnych).

Następnie Wójt upoważnieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...], na podstawie art. 31 ust. 1 P.g.k. upoważnił do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych wskazanego we wniosku E. F. geodetę – J. D. (k. 18 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. E. F. wystąpił dodatkowo o uwzględnienie w postępowaniu rozgraniczeniowym działki [...] (k. 19 akt administracyjnych).

W kolejnym upoważnieniu z dnia [...] maja 2015 r. Wójt umocował geodetę uprawnionego do podjęcia czynności także w odniesieniu do granicy działki [...] (k. 22 akt administracyjnych).

Wobec rozszerzenia wniosku ponownie zawiadomiono strony o postępowaniu rozgraniczeniowym (zob. postanowienie z dnia [...] maja 2015 r., [...] – k. 23 akt administracyjnych).

Dnia [...] maja 2015 r. geodeta, działając na podstawie § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453, dalej "r.ws.r.n.") skierował do zainteresowanych wezwanie do uczestniczenia w czynnościach postępowania rozgraniczenia nieruchomości (k. 24 akt administracyjnych).

W dniu [...] czerwca 2015 r. przeprowadzono czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami, których dotyczyło postępowanie. Czynności te utrwalono w protokole granicznym (k. 29-32 akt administracyjnych). W trakcie czynności E. F. reprezentowany był przez pełnomocnika – syna T. F.. W punkcie 9.2 protokołu uczestnicy ustalenia przebiegu granic uznali granice za obowiązujące i nie zgłosili zastrzeżeń co do ich przebiegu. Z kolei sam przebieg granic nakreślony został w oparciu o mapę ewidencyjną w skali 1:5000, arkusz 1 oraz pięć szkiców podstawowych z lat 1986, 1994 oraz 2010 (z podziałów sąsiednich działek oraz z pomiarów oraz wznowienia ich granic) (zob. punkt 9 protokołu).

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., [...] dokonano rozgraniczenia nieruchomości – działki [...] z gruntami przyległymi działkami [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Uczyniono to zatwierdzając ustalenia przyjęte protokolarnie [...] czerwca 2015 r. Decyzja nie została zaskarżona przez żadną ze stron (k. 38 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., skierowanym do Wójta, E. F. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Wskazał, że – jak się okazało po wydaniu decyzji rozgraniczeniowej – działka [...] nie ma powierzchni 1,14 ha, jak to było urzędowo odnotowane, a 0,9769 ha. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że z map, które udało mu się pozyskać, wynika, iż inne jest obecnie usytuowanie działki [...], a brakująca powierzchnia znajduje się w granicach działek [...], [...] i [...]. E. F. wyjaśnił, że za powierzchnię 1,14 ha pobierano od lat od niego podatek. Tymczasem w ewidencji gruntów, po rejestracji dokonanego [...] czerwca 2015 r. rozgraniczenia, wpisano 0,9769 ha powierzchni. Odnosząc się do samego rozgraniczenia, E. F. nadmienił, że ustalając granicę wykorzystano jego nieświadomość, co do sposobu rozgraniczenia działki (k. 42-43 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wójt przesłał pismo do właściwości Kolegium zgodnie z art. 157 K.p.a. (k. 44 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] września 2018 r., [...] Kolegium wezwało E. F. do wyjaśnienia, na jaką przesłankę nieważności spośród wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. się powołuje. Organ przytoczył przy tym wnioskodawcy na treść tego przepisu (k. 46 akt administracyjnych).

W odpowiedzi na wezwanie E. F. przesłał obszerne wyjaśnienia (pismo z dnia [...] października 2018 r. – k. 47-80 akt administracyjnych) podkreślając, że dopatruje się wady decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...], która powoduje jej nieważność z mocy prawa. Podkreślił, że "gmina" (Wójt) wiedząc, że jest właścicielem działki dokonała rozgraniczenia, które spowodowało zmniejszenie powierzchni gruntu. E. F. w toku ustaleń doszedł do wniosku, iż część jego działki znajduje się w granicach obecnej działki [...], stanowiącej drogę nieprawnie użytkowaną przez Gminę [...], oraz na działkach [...], [...], [...] i [...].

W piśmie z dnia [...] października 2018 r. na stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...] sprzeciwiła się jedna ze stron postępowania – L. S. (k. 36 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Organ uwypuklił, że w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości – działki [...], położonej w obrębie [...], z gruntami przyległymi, to jest działkami [...], [...], [...], [...], [...] i [...], prowadzono czynności rozgraniczeniowe, ustalono granicę pomiędzy wyznaczonymi punktami 1-12. Wszystkie obecne strony oświadczyły, że uznają granice za istniejące i nie wniosły zastrzeżeń. Protokół graniczny został odczytany i podpisany. Następnie przyjęty został także do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Odnosząc się do żądania E. F. Kolegium podkreśliło, że nie sposób przyjąć, iżby decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., [...] mogła być uznana za nieważną z mocy prawa, to jest z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Niezależnie organ zweryfikował nadzorowane rozstrzygnięcie w kontekście przepisów P.g.k., zwłaszcza art. 33 ust. 1. Kolegium podkreśliło, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte przez E. F., w toku czynności w terenie strony, w tym wnioskodawca (konkretnie – jego pełnomocnik T. F. – uw. Sądu), złożyły zgodne oświadczenia, że uznają przebieg granic za obowiązujący i nie wnoszą zastrzeżeń. Oznacza to, że rozgraniczenie można było zatwierdzić w trybie art. 33 ust. 1 P.g.k.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. F. ponownie wyjaśnił i podkreślił, że w wyniku rozgraniczenia jego działka [...] została pomniejszona z 1,14 ha do 0,9769 ha (k. 97 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało swoją dotychczasową decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawiło ponownie to samo stanowisko, jeszcze raz zaznaczając, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., [...] zostało przeprowadzone zgodnie z art. 33 P.g.k. Poza wskazaną przesłanką z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Kolegium nie dopatrzyło się żadnej z przesłanek nieważności z art. 156 § 1 K.p.a.

Skargę na decyzję Kolegium wnieśli T. F. i P. W.. Wskazali oni, że są spadkobiercami pod E. F. (który zmarł [...] grudnia 2018 r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium, a zarazem przed upływem terminu do wniesienia skargi). W skardze podnieśli zarzuty, na które w trakcie postępowania administracyjnego podnosił zmarły. W szczególności zwrócili uwagę na fakt, iż w wyniku decyzji rozgraniczeniowej Wójta, której stwierdzenia nieważności domagał się E. F., działka [...] została zmniejszona z 1,14 ha do 0,9769 ha. Przypomnieli, że na skutek regulacji z lat 60 doszło do wywłaszczenia E. F. z gruntu obecnie stanowiącego drogę (m.in. działka [...] oraz działki [...] i [...]). Droga na działce [...] według pierwotnej mapy przebiegała w innym miejscu, a na działkach [...] i [...] w ogóle jej nie było. Działka, zawarta we właściwych granicach, powinna mieć 1,14 ha. Do skargi załączono szereg map obrazujących otoczenie działki [...] w różnych latach, przy czym na szczególną uwagę zasługuje załącznik na k. 35 akt sądowych, który stanowi mapę z 2009 r., gdzie skarżący nanieśli obrazowo jak ich zdaniem powinny być wyznaczone granice drogi [...]

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Pierwsza rozprawa w sprawie odbyła się [...] sierpnia 2019 r. W jej trakcie T. F. oświadczył, że jest spadkobiercą E. F. i że toczy się postępowanie spadkowe, a on nie został wydziedziczony przez ojca. Mając to na uwadze Sąd postanowił zobowiązać T. F. i P. W. do przedłożenia postanowienia o nabyciu spadku po E. F..

Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. P. W. nadesłała postanowienie Sądu Rejonowego w [...], I Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2019 r., I Ns [...], z którego wynika, że spadek po E. F. na podstawie testamentu nabyła w całości ona.

W toku kolejnej rozprawy, która odbyła się [...] marca 2020 r. stawił się T. F., który szczegółowo zreferował okoliczności sprawy. Podkreślił, że droga na działce [...] przebiegać powinna – według map – za budynkiem na działce [...]. Tymczasem według decyzji (decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...] – uw. Sądu) droga ta skierowana jest wprost w kierunku tego budynku. Skarżący podkreślił, że zmiana przebiegu drogi jest skutkiem zmian na gruncie, które trwały przez lata i nie były przez jego rodziców uregulowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga T. F. podlega odrzuceniu, natomiast skarga P. W. została rozpoznana merytorycznie, jednak Sąd orzekł o jej oddaleniu, jako nie mającej dostatecznie usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie, odnosząc się do legitymacji skargowej T. F., Sąd wyjaśnia, że skarżący – jak zostało to ujawnione po złożeniu przez P. W. postanowienia Sądu Rejonowego w [...], I Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2019 r., I Ns [...] – nie jest spadkobiercą po swoim ojcu. Spadek w całości, według wskazanego wyżej orzeczenia, nabyła P. W.. Oznacza to, że tylko ona, po śmierci E. F., wstąpiła w jego prawa i tylko ona uzyskała prawo do zaskarżenia decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2018 r., [...], która wieńczyła postępowanie wywołane przez zmarłego.

Sąd nadmienia w tym miejscu, że zdaje sobie sprawę, iż w sprawę zakończoną kwestionowaną obecnie decyzją Kolegium T. F. jest osobiście zaangażowany. T. F. brał udział jako pełnomocnik w postępowaniu rozgraniczeniowym w 2015 r., a i później angażował się w tej roli w postępowaniu nieważnościowym. Nie ulega także wątpliwości, że w subiektywnym, aczkolwiek zrozumiałym, ujęciu skarżącego sprawa dotyczy cennego dla niego majątku rodzinnego – majątku jego ojca.

Pomimo to przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie pozwalają, aby w okolicznościach sprawy T. F. działał w roli skarżącego. To bowiem – zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – wymaga wykazania istnienia po jego stronie "interesu prawnego", a więc prawnego (opartego o przepisy prawa) powiązania pomiędzy sytuacją skarżącego a zaskarżoną decyzją. W postępowaniu rozgraniczeniowym z 2015 r. (zakończonym decyzją Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...]) stroną był E. F.. Podobnie był on wnioskodawcą obecnie kontrolowanego postępowania nieważnościowego przeprowadzonego przez Kolegium. T. F. w obu postępowaniach nie był stroną w ogóle, a – jak się ostatecznie okazało – nie nabył także spadku po ojcu E. . Oznacza to, że mimo powiązań rodzinnych, T. F. w odniesieniu do sprawy rozgraniczeniowej z 2015 r. oraz współczesnej sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej występuje prawnie jako osoba trzecia. Brak interesu prawnego po stronie skarżącego jest oczywisty i wynika z dokumentu urzędowego jakim jest postanowienie Sądu Rejonowego w [...], I Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2019 r., I Ns [...] wskazujące jako następcę prawnego po zmarłym E. F. wyłącznie P. W..

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił odrzucić skargę T. F. jako niedopuszczalną (punkt II. wyroku). Sytuacja prawna skarżącego w ogóle nie wykazuje powiązań ze sprawą - brak interesu prawnego po jego stronie nie budzi bowiem żadnych wątpliwości i nie wymaga to ustaleń.

Jeśli chodzi natomiast o sytuację P. W., to jej legitymacja do zaskarżenia decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] jest niepodważalna. Jest ona wprost jedynym, stwierdzonym sądownie spadkobiercą po E. F., stąd też mogła skorzystać z prawa do wniesienia skargi, jakie przysługiwało spadkodawcy.

Oceniając merytorycznie skargę P. W. Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ona zasadna.

Wyjaśniając motywy wyroku Sądu uznał za konieczne zwrócenie skarżącej w tym miejscu uwagi na uwarunkowania proceduralne, w jakich postępowanie przed Kolegium się toczyło.

Otóż uwypuklić należy, że decyzja rozgraniczeniowa Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...] stała się ostateczna, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Oznacza to, że wszystkie strony, w tym także E. F., z własnej woli zrezygnowały z przysługującego im prawa do weryfikacji rozstrzygnięcia w normalnym trybie instancyjnym, w którym organ odwoławczy (Kolegium) mogłoby badać rozstrzygnięcie w jego całokształcie i brać pod uwagę wszelkie zarzuty niezadowolonych stron.

Decyzja administracyjna niezaskarżona uzyskuje, stosownie do zasady wyrażonej w K.p.a., cechę trwałości. Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy [także na skutek upływu terminu – uw. Sądu], są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Z przywołanego wyżej przepisu jasno wynika, że podważenie decyzji ostatecznej, np. w drodze stwierdzenia jej nieważności, nie może nastąpić po prostu przez wykazanie jakiejkolwiek wady decyzji, ale tylko wówczas, gdy zidentyfikowane zostaną wady wymienione w przepisach o tzw. trybach nadzwyczajnych weryfikacji decyzji uregulowanych odrębnie w art. 145 i nast. K.p.a.

E. F. za życia zainicjował postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji rozgraniczeniowej Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...], a w trakcie postępowania wskazywał, że decyzja ta jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa – a więc stwierdzenie jej nieważności miałoby mieć podstawę w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.

W odniesieniu do powyższej podstawy prawnej stwierdzenia nieważności dość obszernie wypowiedziało się Kolegium w pierwszej swej decyzji (z dnia [...] października 2018 r., [...]). Wywody tam zawarte są prawidłowe, jednak zdaniem Sądu rozmijały się one niejako z istotą sprawy. E. F. rzeczywiście podał jako podstawę prawną swego wniosku nieważnościowego przesłankę zapisaną w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. i trzeba było ją obligatoryjnie rozpatrzyć, niemniej badać należało także z urzędu inną przesłankę nieważnościową – to jest przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Tej ostatniej E. F. nie wskazał, jednak z całokształtu jego wywodów wynika, że w istocie przede wszystkim w jego ocenie Wójt prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe dopuścił się istotnego naruszenia prawa, co jest bliższe przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Przechodząc do oceny merytorycznej decyzji Kolegium Sąd wskazuje, że nie miał najmniejszych wątpliwości, iż w odniesieniu do decyzji rozgraniczeniowej Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...] przesłanka istnienia wady powodującej jej nieważność z mocy prawa nie zachodziła. Art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Takiego przepisu w odniesieniu do decyzji rozgraniczeniowych uregulowanych art. 33 P.g.k. nie ma w przepisach prawa.

Jak wyżej zaznaczono, rolą Kolegium było także zweryfikować, czy w stosunku do decyzji rozgraniczeniowej z 2015 r. nie zachodziła przesłanka rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ rozpatrujący wniosek nieważnościowy E. F. nie wypowiedział się w tym kontekście wprost, jednak w obu decyzjach (z dnia [...] października 2018 r., [...] i z dnia [...] grudnia 2018 r., [...]) zawarte zostały wystarczające wywody, z których to można wywieść. Otóż Kolegium trafnie wyjaśnia, że decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., [...] nie jawi się jako dotknięta wadami kwalifikowanymi w kontekście przepisów o postępowaniu rozgraniczeniowym (m.in. art. 33 P.g.k.).

Niegdyś E. F. (a obecnie P. W.) wywodził, że doszło do naruszenia prawa w odniesieniu do decyzji rozgraniczeniowej z dnia [...] lipca 2015 r., [...], gdyż błędnie ustalono przebieg granicy działki [...], zwłaszcza granicy z działką drogową [...], a przez to doszło do nieuprawnionego zmniejszenia powierzchni działki [...]

Sąd w tym miejscu podkreśla, że wobec ostateczności decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...] współcześnie nie można już badać sprawy rozgraniczeniowej niejako "na nowo". Rozgraniczenie dokonane tą decyzją dokonało się, a decyzja rozgraniczeniowa wywołała skutki prawne. Obecnie – jak wyjaśniono – można jedynie zastanawiać się, czy decyzja Wójta była dotknięta wadami kwalifikowanymi. Wywody E. F. wskazywałyby, że jego zdaniem doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez błędne ustalenie granic jego działki.

W ocenie Sądu zarzut podnoszony na etapie postępowania administracyjnego przez E. F. pod adresem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...] nie może być kwalifikowany jako mogący prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Mając na uwadze art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należałoby bowiem w tym celu ustalić, że doszło do "rażącego" naruszenia prawa.

W literaturze prawniczej i orzecznictwie jest ugruntowane, że termin ten odnosi się do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organów administracji jest zaprzeczeniem normy prawnej jasno wynikającej z przepisu. Innymi słowy rozstrzygnięcie takie pozostaje w sprzeczności (w kontrze) do prawa, a nie tylko w relacji niezgodności. Przykładem sprzeczności decyzji z prawem, który dobrze obrazuje sens tego zwrotu, jest sytuacja, gdy wydaje się zezwolenie na określoną aktywność, podczas gdy w odniesieniu do konkretnych okoliczności obowiązuje niepodważalnie zakaz takiej aktywności. Z kolei przykładem naruszenia prawa, które istnieje, ale nie jest rażące, jest sytuacja, gdy organ administracji wydaje decyzję względnie odpowiadającą podstawie prawnej, jednak można wysunąć uzasadnione wątpliwości co do ustaleń faktycznych i wyprowadzonych wniosków.

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy Sąd podkreśla, że ze zrozumieniem przyjął wywody P. W., która na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zajęła stanowisko takie jak zmarły E. F.. Nie można zaprzeczyć, że na skutek rozgraniczenia z 2015 r. doszło do niekorzystnej zmiany powierzchni nominalnej działki [...] wpisanej do ewidencji gruntów. Bazując także na mapach sporządzonych na przestrzeni lat, dokonując pobieżnej ich analizy, można rzeczywiście podjąć się próby wyszukania na nich takich konturów, które przy określonej interpretacji mogą służyć udowodnieniu, że przebieg drogi na działce [...] mógł być niegdyś nieco inny, aniżeli ustalono w toku rozgraniczenia.

Zarzuty, jakie sformułował E. F. pod adresem decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...] w istocie dotyczą jednak tylko wątpliwości, co do ustaleń faktycznych przyjętych w trakcie postępowania rozgraniczeniowego. Wnioskodawca postępowania nieważnościowego twierdził, że po pozyskaniu stosowych map ustalił, iż przebieg drogi (stanowiącej zwłaszcza działkę [...] jest inny, a więc i inny jest kształt oraz powierzchnia działki [...] Kwestionował więc ustalenia przyjęte na podstawie dokumentacji geodezyjnej i zaakceptowane przez uczestników rozgraniczenia (w tym zresztą jego pełnomocnika i wskazanego przez niego geodety), niemniej nie wywodził ani nie wykazał, że decyzja rozgraniczeniowa była sprzeczna z jakimkolwiek przepisem prawa.

Sąd podkreśla, że kwestie podnoszone na etapie postępowania nieważnościowego przez E. F. nie mogą być więc kwalifikowane w kategoriach rażącego naruszenia prawa, a dopiero rażące naruszenie prawa stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej z 2015 r. Wątpliwości dotyczące przebiegu drogi wzdłuż działki E. F. mógł oczywiście podnosić, jednak powinien był to uczynić najpóźniej w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., [...] Odwołania jednak w przepisanym terminie nie zdecydował się złożyć.

Innych przesłanek nieważności (art. 156 § 1 K.p.a.) w odniesieniu do decyzji rozgraniczeniowej Kolegium także nie dopatrzyło się, co jest ustaleniem prawidłowym.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że obie decyzje Kolegium, którymi odmówiono E. F. stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej Wójta z dnia [...] lipca 2015 r., [...], są zgodne z prawem. Skarga P. W. podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako nie mająca usprawiedliwionych postaw (punkt I. wyroku).

O zwrocie wpisu od skargi na rzecz T. F. orzeczono w punkcie III. wyroku na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd z urzędu zwraca cały wpis stronie od pisma (w tym przypadku skargi), jeżeli dojdzie do jego odrzucenia.