Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1840/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o wymeldowanie postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Miasta O. na postanowienie Wójta Gminy W. w sprawie przekazania zgodnie z właściwością wniosku Prokuratora Rejonowego w O. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego S. M. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. złożył Burmistrz Miasta O. wnosząc o uchylenie tego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając przedmiotową skargę w pierwszej kolejności należało przeanalizować kwestię jej dopuszczalności.

Badając dopuszczalność skargi wniesionej przez Burmistrza Miasta O. należy odnieść się do zagadnienia styku między rozpoznawaniem przez wojewódzkie sądy administracyjne skarg na postanowienia a rozpoznawaniem sporów kompetencyjnych oraz sporów o właściwość przez Naczelny Sąd Administracyjny jak również zbadać czy strona skarżąca jest uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana w pierwszej instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zgodnie natomiast z art. 4 oraz art. 15 § 1 pkt 4 wyżej wymienionej ustawy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.

W świetle powyższych regulacji rozstrzyganie kwestii właściwości organów administracji w dwóch płaszczyznach tj. po pierwsze poprzez możliwość zaskarżania postanowienia o przekazaniu sprawy innemu organowi według właściwości lub też postanowień wydanych w tej sprawie w ramach nadzoru, a po drugie poprzez możliwość złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego prowadziłaby w rezultacie do niedopuszczalnej dwutorowości postępowań przed sądem administracyjnym.

Z tego względu drogę dochodzenia do wskazania organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy poprzez zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie przekazujące sprawę jednemu z tych organów należy uznać za niedopuszczalną. Prowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której dwa organy administracji publicznej toczą spór przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przedmiocie właściwości, a więc w sprawie zastrzeżonej dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie administracyjne jak i postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przedmiocie uchylenia postanowienia o przekazaniu wniosku Prokuratora Rejonowego w O. do rozpoznania organowi innemu niż ten, do którego wniosek złożono może być skutecznie prowadzone tylko w wyniku zażalenia a następnie skargi tego Prokuratora a nie organu wskazanego jako właściwy.

Za jedyny właściwy sposób uchylenia się od skutków postanowienia przekazującego sprawę na podstawie art. 65 K.p.a., posłużyć może w tej sytuacji wystąpienie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego albo sporu o właściwość przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Sądu skarga w sprawie niniejszej jest również niedopuszczalna z tej przyczyny, że po stronie Burmistrza Miasta O. brak legitymacji skargowej. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ jednostki samorządu terytorialnego - jakim bezspornie jest Burmistrz Miasta O. - nie może zajmować w tej samej sprawie z zakresu administracji publicznej różnej pozycji, to jest: organu wydającego decyzję lub strony postępowania, w zależności od etapu załatwiania sprawy. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie organu odwoławczego wydane w tej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. – sygn. akt OSK 1017/04, LEX 171164).

Powyższy pogląd został co prawda sformułowany w nieco innych okolicznościach faktycznych ale może mieć zastosowanie również w niniejszej sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarżący Burmistrz Miasta O. jest organem, który postanowieniem Wójta Gminy W., wydanym na podstawie art. 65 § 1 kpa, został uznany za właściwy do rozpoznania wniosku Prokuratora Rejonowego w O. Skoro Burmistrz Miasta O. został uznany za organ właściwy do wydania decyzji w sprawie w pierwszej instancji należało stwierdzić, że nie jest on podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Z powyższych względów skarga Burmistrza Miasta O. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.