Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 907/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Radomiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 569/14 w sprawie ze skargi "P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaniechania wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 569/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu, oddalił skargę "P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB, z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie nakazu zaniechania wykonywania robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W związku z wnioskiem F. sp. z o.o. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w R. przeprowadził kontrolę budowy hali (budynek magazynowy nr 5) prowadzonej przez "P." sp. z o.o. przy ul. [...] w R. na działce nr [...]. Organ I instancji ustalił, że inwestor posiada decyzję (nr [...] z dnia [...] września 2010 r.) o pozwoleniu na budowę, jednak odstąpił w sposób istotny od tego pozwolenia, realizując obiekt 0,90 m od ogrodzenia z działką należącą do F. sp. z o.o. oraz o 0,5 m wyższy niż planowano. Ostateczną decyzją [...] WINB z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku magazynowego nr 5. Obowiązek ten został wykonany, jednakże przedłożona dokumentacja zawierała braki. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym w terminie do 20 lipca 2013 r. Ostatecznie projekt budowlany zamienny wraz z decyzją Prezydenta nr [...] zmieniającą pozwolenie na budowę udzielone decyzją nr [...] oraz oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane skarżąca Spółka złożyła do PINB w dniu 27 listopada 2013 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], PINB w R., nakazał inwestorowi zaniechanie prowadzenia dalszych robót przy budowie magazynu nr 5 realizowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w R., wykonywanych niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta nr [...].

Organ I instancji wskazał, że przedłożony zamienny projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją Nr [...] i nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Projekt ten przewiduje faktycznie realizację nowego obiektu (inne gabaryty i funkcja). PINB stwierdził, że inwestor nie wykonał nałożonego decyzją ostateczną obowiązku, co pozbawia go możliwości zastosowania postępowania naprawczego. Za właściwe w tej sytuacji organ I instancji uznał zastosowanie regulacji z art. 51 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego [powinno być art. 51 ust. 5] dotyczącej nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych.

Uznał przy tym, że inwestor będzie mógł kontynuować roboty budowlane dopiero, gdy uzyska wydaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o pozwoleniu na budowę robót niezbędnych do zakończenia inwestycji, zgodną z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nr [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniosła F. sp. z o.o.

Zaskarżoną decyzją [...] WINB, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. W związku z ustalonymi przez organ I instancji nieprawidłowościami (niezgodność z pozwoleniem na budowę, z warunkami zabudowy i przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), fakt usytuowania budynku nr 5 w odległości około 90 cm od granicy z działką sąsiednią przy ul. [...] w R. i brak stosownych rozwiązań w projekcie budowlanym zamiennym w celu likwidacji ww. nieprawidłowości uniemożliwiało zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. WINB ocenił, że organ I instancji błędnie nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych, bowiem nakaz ten nie może dotyczyć robót wykonanych niezgodnie z przepisami, pozostawiając w ten sposób stan niezgodny z prawem. Wskazał w tym zakresie na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1933/09, stwierdzające, że "jeżeli okaże się, że zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego będzie niemożliwe ze względu na jego sprzeczność z przepisami techniczno-budowlanymi organ nadzoru budowlanego będzie na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego uprawniony do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części".

Wyjaśnił, że wykładnia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego wskazuje, że przez niewykonanie obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy należy rozumieć także sytuację, w której co prawda przedstawiono zamienny projekt budowlany, ale projekt taki, jako niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie mógł zostać zatwierdzony.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza poza dyspozycję art. 136 K.p.a. i ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji w całości i przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "P." sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła:

- sprzeczność ustaleń organu odwoławczego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w oparciu o przepis art. 138 § 2 K.p.a. pomimo, że stan faktyczny i prawny sprawy poparty dowodami zgromadzonymi przez organ I instancji wskazuje, że zachodzą przesłanki do zaniechania przez inwestora prowadzenia dalszych robót przy budowie magazynu nr 5 na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w R., w szczególności w oparciu o pozytywną dla inwestora decyzję Prezydenta nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określającą zabudowę w granicy z działką sąsiednią oraz o przedłożony projekt zamienny przewidujący realizację budynku, który nie będzie naruszał przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji (nr [...] z dnia [...] września 2013 r.);

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 ww. rozporządzenia przez pominięcie, że prawidłowa jest realizacja inwestycji bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Prezydenta nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dotycząca budynku nr 5).

W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 569/14, oddalając skargę, wyjaśnił istotę zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja prowadzona była na podstawie pozwolenia na budowę, które dotyczyło rozbudowy istniejących magazynów nr 3 i 5. Inwestor dopuścił się istotnych odstępstw do tego pozwolenia w zakresie magazynu nr 5. Przedstawiona decyzja Prezydenta nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. zmieniająca decyzję z dnia [...] września 2010 r. o pozwoleniu na budowę dotyczy rozbudowy budynku nr 3. Ten ostatni dokument nie ma oczywiście znaczenia dla oceny przedmiotowej sprawy, bowiem dotyczy budynku nr 3, zaś postępowanie naprawcze prowadzone było dla budynku nr 5. Niemniej jednak w dokumentacji projektowej znajduje się decyzja Prezydenta nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy ustalająca sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynowo-produkcyjnego nr 5. Z treści tej decyzji wynika m.in., że usytuowanie zabudowy powinno być zgodne z przepisami ww. rozporządzenia, obowiązującej linii zabudowy nie ustala się, wysokości budynku nie ustala się, szerokości elewacji frontowej nie ustala się, geometrii dachu nie ustala się. W świetle powyższych ustaleń słusznie organ odwoławczy stwierdził, że ocena przedstawionych dokumentów przez organ I instancji odbiega od ich treści. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony został nieprawidłowo.

Następnie Sąd wskazał, że wykładnia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że przez niewykonanie obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 3 należy rozumieć także sytuację, w której co prawda przedstawiono zamienny projekt budowlany, ale projekt taki, jako niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi (§ 12 ww. rozporządzenia) nie może zostać zatwierdzony (por. wyroki NSA: z 12 lutego 2010 r., II OSK 1933/09; z 28 sierpnia 2014 r., II OSK 463/13).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do wydania przez WINB decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a., zaś zarzuty zawarte w rozpoznawanej skardze należało uznać za bezzasadne, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi. Decyzja organu I instancji, wobec nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny, została błędnie zakwalifikowania jako spełniająca przesłanki art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. PINB nie uzasadnił także należycie wydanego rozstrzygnięcia w zakresie nakazu zaniechania prowadzenia dalszych robót przy budowie magazynu Nr 5. Pominął nadto rozważania, że decyzja Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy dotyczyła budowy budynku magazynowo-produkcyjnego (produkcja opakowań plastikowych i magazyn surowców) na działce nr [...]. Prowadzone postępowanie przez organ I instancji bez wątpienia dotyczyło robót budowlanych magazynu Nr 5.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności chybiony jest zarzut, że zmiana przeznaczenia budynku Nr 5 z magazynu surowców i opakowań na budynek produkcyjno-magazynowy, przy uzyskaniu przez inwestora nowych warunków zabudowy – przekreślała procedurę legalizacyjną istotnych odstępstw we wszczętym postępowaniu przez organy nadzoru budowlanego inwestycji "Budowa magazynu surowców – opakowań nr 5 na działce nr ew. [...]". Ponadto zarówno decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] (dotycząca budynku Nr 5), jak i decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy (dotycząca budowy budynku magazynowo-produkcyjnego Nr 5) odsyłały w zakresie usytuowania zabudowy do przepisów ww. rozporządzenia. Nie ma więc wątpliwości, aby nastąpiła jakakolwiek zmiana w zakresie usytuowania budynku Nr 5.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organy § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, bowiem decyzje o warunkach zabudowy nie umożliwiały inwestorowi usytuowania budynku przy granicy.

Jako niesłuszne Sąd ocenił twierdzenia skarżącego w zakresie sprzecznych ustaleń organu odwoławczego z treścią zebranego materiału dowodowego. Po pierwsze, inwestor faktycznie w dniu 27 listopada 2013 r. przedłożył do PINB projekt zamienny budynku magazynowo-produkcyjnego oraz załączył decyzję Prezydenta Miasta R. Nr [...], a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy znajdowała się w projekcie budowlanym zamiennym (opracowanym listopad 2013 r.). Bez wątpienia nie ma nieprawidłowości w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego odnoszącego się do stwierdzenia, że "o możliwości usytuowania budynku nie świadczy również decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...], zmieniająca decyzja pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] września 2010 r. ...", bowiem powyższe oznaczało, że przedłożone decyzje (ogółem) nie zawierały innych rozwiązań technicznych. Ponadto organ wszczął procedurę legalizacyjną i prowadził postępowanie w ramach tej procedury.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła "P." sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj.

- § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 ww. rozporządzenia przez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie do "P." sp. z o.o. pomimo, że skarżący przedstawił ostateczną decyzję Nr [...] o nowych warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ponadto ostateczną decyzję Nr [...] zmieniającą pozwolenie na budowę nr [...] i zatwierdzającą projekt zamienny w części dotyczącej projektu budowlanego dla rozbudowy istniejącego magazynu nr 3 (w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...]), który to projekt zamienny w zakresie usytuowania budynku spełnia wymogi niniejszego przepisu;

- art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie w stosunku do "P." sp. z o.o. i nie zachodzą przesłanki do zaniechania przez "P." sp. z o.o. prowadzenia dalszych robót przy budowie magazynu nr 5 na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w R., w szczególności w oparciu o pozytywną dla "P." sp. z o.o. decyzję Nr [...] o nowych warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określającą zabudowę w granicy z działką sąsiednią "F." sp. z o.o. oraz o przedłożony projekt zamienny przewidujący realizację budynku, który nie będzie naruszał przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji (Nr [...]), w szczególności, gdy nastąpiła zmiana przeznaczenia budynku nr 5 z magazynu surowców i opakowań na budynek produkcyjno-magazynowy i doprowadzenie budynku do stanu pierwotnego jest bezprzedmiotowe.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, że postępowanie [...] WINB dotknięte zostało wadami, które nie pozwalały na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Przede wszystkim wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Żaden zarzut skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnienie nie wskazuje aby strona skarżąca kasacyjnie kwestionowała prawidłowość zastosowania tego przepisu przez organ odwoławczy. Zastosowanie tego przepisu wiąże się z problematyką prawną dotyczącą tego czy w sprawie został prawidłowo wyjaśniony zakres sprawy tak aby można było dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod określoną normę prawną wynikającą z przepisu prawa materialnego. W takim właśnie zakresie Sąd I instancji wypowiedział ocenę prawną, zgodnie z którą prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony został nieprawidłowo. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia decyzji organ I instancji (Nr [...]) oceniono, że przedłożony zamienny projekt budowlany w związku decyzją Nr [...] o warunkach zabudowy nie będzie naruszał przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy jednak zakwestionował takie ustalenia stanu faktycznego sprawy, a legalność takiej oceny potwierdził Sąd I instancji. Wbrew bowiem stanowisku strony skarżącej kasacyjnie decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] nie uprawnia do budowy budynku magazynowo-produkcyjnego nr 5 przy granicy działki sąsiedniej. Z treści § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się m.in. bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sprawie brak jest jednak takiego dowodu w sprawie, który pozwalałby na zaprojektowanie przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. W szczególności nie wynika to z ww. decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie tej decyzji można stwierdzić, że właściwy organ dokonał zmiany funkcji przedmiotowego budynku z magazynu surowców – opakowań na produkcyjno-magazynowy. W kwestii odległości od granicy działki sąsiedniej w decyzji tej jedynie wskazano, że usytuowanie zabudowy powinno być zgodne z przepisami ww. rozporządzenia i jednocześnie nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, co oznacza, że z tej decyzji wynikają dla działki nr [...] ogólne zasady dotyczące zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią, a więc te m.in. wynikające z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Ma też rację Sąd I instancji, że dla przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia decyzja Nr [...] zmieniająca pozwolenie na budowę. Decyzja ta dokonuje zmiany w części projektu budowlanego dla rozbudowy istniejącego magazynu nr 3 od strony granicy z działką nr [...]. Nie dotyczy więc objętego przedmiotowym postępowanie budynku nr 5 zlokalizowanego od strony granicy z działką nr [...]. W tym zakresie jednak wywód prawny Sądu I instancji wymaga modyfikacji, która na obecnym etapie postępowania nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy i tak dodatkowego wyjaśnienia wymaga ustalenie zakresu uprawnienia do zabudowy działki nr [...] wynikającego z wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...]. W decyzji tej, poza wskazaniem, że usytuowanie zabudowy powinno być zgodne z przepisami ww. rozporządzenia, dla odmiany wskazano, że nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczają istniejące budynki na działce objętej decyzją, oznaczoną na kopii mapy zasadniczej. W aktach sprawy brak jest jednak takiej mapy, z której miałaby wynikać określona linia zabudowy jaką ustalono dla działki nr [...] na datę [...] maja 2010 r. Z analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do tej decyzji wynika, że na tej działce nieprzekraczalna linia zabudowy jest już utrwalona przez zrealizowaną zabudowę w granicach nieruchomości. Okoliczność ta stanowi zatem potwierdzenie wypowiedzianej w tej sprawie oceny przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy ustalony został nieprawidłowo, a więc wymagane w sprawie było zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. tym bardziej gdy przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają ograniczeń czasowych w obowiązywaniu decyzji o warunkach zabudowy za wyjątkiem możliwości wygaszenia takiej decyzji w trybie art. 65 tej ustawy. W związku z tym nie można było stwierdzić, czy w tej sprawie istnieją podstawy do zastosowania art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego celem wydania nakazu zaniechania wykonywania robót budowlanych. Oznacza to, że taka ocena Sądu I instancji nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a. Wykazano bowiem istnienie wad postępowania, które nie pozwalają na uznanie aby dotychczas przeprowadzone postępowanie wyjaśniające przez organ I instancji spełniało wymogi z art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a. Nie ustalono bowiem podstawowych informacji, które mogą decydować o sposobie zakończenia postępowania naprawczego. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.