Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 86/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej M.S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M.S., reprezentowana przez r. pr. A.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w związku z nie rozpoznaniem przez organ jej wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej [...].

W uzasadnieniu skargi wnioskodawczyni wyjaśniła, że w dniu 6 lutego 2012 r. złożyła do organu wniosek w tym przedmiocie. W odpowiedzi Prezydent [...] w piśmie z dnia 6 marca 2012 r. wyjaśnił skarżącej, że prowadzenie postępowania w sprawie o odszkodowanie będzie możliwe dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku W.D. z dnia 30 lipca 1985 r. o przyznanie prawa użytkowanie wieczystego do ww. nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że Prezydent [...] do dnia dzisiejszego nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności nie zebrał materiału dowodowego niezbędnego do wydania orzeczenia. Ponadto, nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Skarżąca wyjaśniła również, że dnia 1 czerwca 2012 r. złożyła do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...], a Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący cztery miesiące. Skarżąca dodała, że pismem z dnia 16 lipca 2012 r. Prezydent [...] ponownie wyjaśnił, że prowadzenie postępowania w sprawie przyznania odszkodowania będzie możliwe dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku W.D. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że dnia 5 listopada 2012 r. Prezydent [...] zwrócił się do Archiwum Państwowego [...] o przesłanie dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. Od tego dnia Prezydent [...] nie podjął już żadnych czynności zmierzających do zakończenia przedmiotowego postępowania. Zdaniem skarżącej wskazuje to na zasadność skargi.

Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego z dnia 30 lipca 1985 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

w myśl art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni – taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent [...] nie sprzeciwił się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

Przedmiotem skargi M.S. jest bezczynność Prezydenta [...] polegająca na nie rozpoznaniu przez organ jej wniosku z dnia 2 lutego 2012 r. o przyznanie odszkodowania za opisaną w nim nieruchomość.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (zob. wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona albo podejmie inne działania wynikające z przepisów procesowych mające na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że mamy w niej do czynienia z drugą z opisanych wyżej sytuacji, bowiem w dacie rozpoznawania skargi przez Sąd nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązującego organ do wydania aktu w określonym terminie.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] – a zatem już po wniesieniu skargi do Sądu - działając na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesiło postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania przez organ wniosku o odszkodowanie za ww. nieruchomość do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego z dnia 30 lipca 1985 r.

Podkreślenia wymaga, że okresów zawieszenia, jak również niepodejmowania czynności z przyczyn niezależnych od organu, a takie miały miejsce w niniejszej sprawie, nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 k.p.a. Tym samym pomimo nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., nie można w dacie orzekania przez Sąd zarzucić Prezydentowi [...] bezczynności w rozpoznaniu skargi M.S.

W związku z powyższym jakkolwiek na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, to jednak w dacie orzekania stan ów ustał z uwagi na zawieszenie postępowania administracyjnego wywołanego przesłaną o której mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tej sytuacji uznać należy, że wydanie przez Prezydenta [...] postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] lutego 2013 r. powoduje, iż skarga na bezczynność Prezydenta [...] stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.

Sąd stwierdza jednocześnie, iż organ podejmował w tej sprawie czynności zmierzające do zgromadzenia dokumentacji niezbędnej do rozpatrzenia wniosku wystąpił pismem z dnia 5 listopada 2012 r. do Archiwum Państwowego [...] m. in. o przesłanie fragmentu Ogólnego Planu Zabudowania [...] oraz kopii materiałów inwentaryzacyjnych Biura [...] z lat 1945 -1946 dotyczących przedmiotowej nieruchomości.

Biorąc pod uwagę, że organ podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, o których strona była informowana w toku postępowania Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.