Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1206/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 1, 4 i 7, art. 42a
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold - Rogiewicz, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), Protokolant referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi F. N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 marca 2019 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.107.2019.1.AK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidulaną w zaskarżonej części; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz F. N. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

F. Sp. o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca", "spółka") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("Dyrektor KIS", "organ interpretacyjny") o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej też "op"), dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu przekazywanych nagród w konkursach.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny:

Spółka jest podmiotem należącym do międzynarodowego koncernu medialnego – G . W ramach prowadzonej działalności świadczy usługi mające na celu promocję na terenie Polski kanałów telewizyjnych, których dystrybutorami są inne podmioty należące do G. W ramach świadczonych usług, spółka podejmuje działania promocyjne, reklamowe i marketingowe skierowane do określonych grup odbiorców. Jedną z form prowadzonych działań marketingowych jest organizowanie konkursów, których głównym celem jest promocja kanałów telewizyjnych dystrybuowanych przez inne podmioty w ramach G. Konkursy mogą polegać na wykonaniu pracy plastycznej, odpowiedzi na pytania konkursowe, opracowaniu tekstu dotyczącego przedmiotu konkursu itp. We wniosku spółka wskazała, że konkursy mogą być zorganizowane przez jej dział marketingu lub przez podmioty zewnętrzne zajmujące się profesjonalnie świadczeniem usług marketingowych i promocyjnych. Skarżąca zaznaczyła, że przedmiotowy wniosek dotyczy przypadków, gdy organizacja konkursów zlecana jest agencjom. Agencje zajmują się kompleksową organizacją konkursów (np. sporządzają regulamin, zajmują się rozpowszechnianiem informacji o konkursie, wyłonieniem laureatów, rozpatrują ewentualne reklamacje, zajmują się obsługą konkursu itp.). W zależności od rodzaju umowy zawartej przez spółkę z agencją, możliwe są następujące modele współpracy w zakresie wydania nagród w konkursie:

1) Model 1 – Zakup i wydanie nagród przez agencję. W przedmiotowym przypadku agencja nabywa nagrody we własnym imieniu i na własną rzecz i następnie przekazuje je laureatom konkursów (faktycznie wydaje nagrody laureatom). Agencja jest właścicielem nagród w momencie ich przekazania. Wynagrodzenie agencji należne od spółki uwzględnia koszt nabycia przez agencję nagród. W ramach tego modelu, oprócz nagród rzeczowych, przekazywane mogą być również nagrody pieniężne, faktycznie wypłacane przez agencję;

2) Model 2 – Zakup i przekazanie/wydanie nagród przez spółkę. W wymienionym modelu spółka nabywa nagrody we własnym imieniu, na własną rzecz i następnie przekazuje nagrody bezpośrednio na rzecz laureatów (bez pośrednictwa agencji - organizatora konkursu). Właścicielem nagród do momentu ich wydania laureatom pozostaje spółka. W ramach tego modelu, oprócz nagród rzeczowych, przekazywane mogą być również nagrody pieniężne. W przypadku nagród pieniężnych środki pieniężne są faktyczne wypłacane przez spółkę. Zasady konkursu każdorazowo określa regulamin, który zawiera warunki uczestnictwa, zasady rywalizacji, sposób wyłaniania zwycięzców i wręczania nagród, czas trwania konkursu, a także wskazuje agencję przeprowadzającą konkurs jako organizatora konkursu. Spółka podkreśliła, że przedmiotowy wniosek dotyczy konkursów w rozumieniu art 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200 ze zm., dalej jako "updof").

W dalszej części wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej spółka wyjaśniła, że w ramach konkursów organizowanych w modelu 1 agencje występują jako podmioty składające przyrzeczenie publiczne, tj. agencja jest podmiotem przyrzekającym nagrody w rozumieniu art. 919 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), co ma odzwierciedlenie bezpośrednio w regulaminach konkursów, w których zawarty został zapis o nabyciu przez agencję własności nagrodzonego dzieła. Tym samym, regulaminy konkursów wskazują, że agencja jest podmiotem składającym przyrzeczenie wydania nagrody na rzecz laureata.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1) Czy prawidłowe jest stanowisko spółki, zgodnie z którym nie będzie ona zobowiązana do pobrania jako płatnik 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy organizatorem konkursu jest agencja, a wydanie nagród następuje zgodnie z modelem 1 opisanym w stanie faktycznym, tj. agencja nabywa nagrody we własnym imieniu i na własną rzecz, a następnie przekazuje nagrody laureatom konkursów, albo w odniesieniu do nagród pieniężnych - agencja faktycznie wypłaca środki pieniężne?

2) Czy prawidłowe jest stanowisko spółki, zgodnie z którym będzie ona zobowiązana do pobrania jako płatnik 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy organizatorem konkursu jest agencja, a wydanie nagród następuje zgodnie z modelem 2 opisanym w stanie faktycznym, tj. spółka nabywa nagrody we własnym imieniu i na własną rzecz i następnie przekazuje nagrody bezpośrednio na rzecz laureatów, albo w odniesieniu do nagród pieniężnych - spółka faktycznie wypłaca środki pieniężne?

Zdaniem spółki, nie będzie ona zobowiązana do pobrania jako płatnik 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy organizatorem konkursu jest agencja, a wydanie nagród następuje zgodnie z modelem 1 opisanym w stanie faktycznym. Spółka będzie zaś zobowiązana do pobrania jako płatnik 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy organizatorem konkursu jest agencja, a wydanie nagród następuje zgodnie z modelem 2 opisanym w stanie faktycznym.

Skarżąca argumentowała, że płatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego jest podmiot, który dokonuje świadczenia lub stawia do dyspozycji podatnika pieniądze lub wartości pieniężne. Zdaniem spółki płatnikami są takie podmioty, które w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponują środkami finansowymi podatnika lub dokonują czynności związanych z operacjami na jego majątku. W omawianym przypadku w zakresie pytania 1, podmiotem dokonującym faktycznie wypłaty nagrody pieniężnej lub dokonującym faktycznego wydania nagrody rzeczowej będzie agencja jako organizator konkursów, a nie skarżąca. W przypadku organizacji konkursu przez agencję, spółka nabywa usługę kompleksowej organizacji konkursu i przekazuje agencji wynagrodzenie za wykonanie tej usługi. Agencja organizując konkurs działa na zlecenie spółki (na podstawie umowy z nią zawartej) i w celu wspierania interesów gospodarczych spółki. Agencja jako organizator konkursu działa we własnym imieniu, nie jako pośrednik czy pełnomocnik spółki, lecz pełni autonomiczną rolę w organizowaniu i przeprowadzaniu konkursu. Podejmowane przez agencję czynności stanowią ekonomicznie spójną i niepodzielną całość. Wykonanie wszystkich elementów usługi spoczywa na agencji, a jednym z nich jest nabycie, a następnie przekazanie zwycięzcom nagród i spełnienie związanych z tym faktem obowiązków. Tym samym to agencja jest podmiotem składającym przyrzeczenie publiczne, tj. podmiotem przyrzekającym nagrody w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Obowiązki publicznoprawne związane z przekazaniem nagród w konkursie obciążają wyłącznie organizatora konkursu (agencję). Między podmiotem zlecającym zorganizowanie konkursu, a jego uczestnikami nie istnieje żaden stosunek cywilnoprawny. W ocenie skarżącej artykuł 919 § 1 k.c. jednoznacznie wskazuje, że to agencja, jako składający przyrzeczenie publiczne, jest zobowiązana do spełniania świadczenia (przekazania nagrody) na rzecz laureata. W trakcie trwania konkursu, to agencja nadzoruje jego przebieg i podejmuje decyzje konieczne do jego realizacji, tj. nabywa nagrody, jako organizator kontaktuje się z laureatami konkursu, a następnie wydaje im nagrody. Świadczona przez agencję usługa stanowi zatem ekonomiczną oraz organizacyjną całość i nie sposób byłoby wyodrębnić z niej na przykład czynność wydania laureatom nagród, przenosząc ciężar ekonomiczny tej czynności, tj. obowiązków podatkowych związanych z pobraniem i zapłatą 10% podatku dochodowego od osób fizycznych, na spółkę. Odnosząc się do treści stosownych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skarżąca wskazała, że ich literalna wykładnia wskazuje, że to agencja, jako organizator konkursów, podmiot nabywający i wydający nagrody zwycięzcom konkursów, jest adresatem norm wynikających z brzmienia wskazanych przepisów. Taka interpretacja wynika – w ocenie skarżącej - bezpośrednio z brzmienia art 41 ust. 1 i ust 4 updof. Skarżąca podkreśliła również, że ani generalna definicja płatnika zamieszczona w art 8 op, ani też przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przewidują, aby płatnikiem miał być podmiot ponoszący faktyczny ciężar ekonomiczny nabycia nagród. Tym samym fakt, że spółka uiszcza wynagrodzenie agencji za przeprowadzenie konkursu, obejmujące również koszty związane z nabyciem przez agencję nagród, nie może stanowić samoistnej przesłanki uznania spółki za płatnika podatku. Uznanie, że płatnikiem powinien być podmiot, który faktycznie ponosi ekonomiczny ciężar nabycia nagród jest nieuzasadnione z uwagi na literalne brzmienie przepisów. Dodatkowo – wskazała skarżąca - zidentyfikowanie takiego podmiotu może w praktyce nie być możliwe lub może być znacząco utrudnione, bowiem pojęcie podmiotu ponoszącego ekonomiczny ciężar jest nieprecyzyjne.

W zakresie pytania nr 2, skarżąca wskazała, że to ona jest podmiotem faktycznie wypłacającym lub przekazującym nagrody osobie uprawnionej do ich otrzymania, tj. zwycięzcom konkursów, a tym samym należy uznać ją za płatnika w rozumieniu art. 8 op oraz ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na poparcie swojego stanowiska zaprezentowanego we wniosku, spółka powołała orzecznictwo sądów administracyjnych i organów podatkowych (s. 6-8 wniosku – k. 11-12 akt administracyjnych).

W interpretacji indywidualnej z 26 marca 2019 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, w sytuacji, gdy organizatorem konkursów jest na zlecenie Wnioskodawcy agencja, która wydaje nagrody laureatom konkursów, prawidłowe natomiast jest stanowisko pytającego, jeżeli Wnioskodawca przekazuje nagrody bezpośrednio na rzecz laureatów konkursów (bez pośrednictwa agencji – organizatora konkursów).

Organ interpretacyjny stwierdził, że w Modelu 1 przedstawionym we wniosku, na skarżącej ciąży/będzie ciążył obowiązek płatnika, a nie na agencji, której spółka zleci przeprowadzenie konkursu. W ocenie organu interpretacyjnego, podmiotem, który ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar nagród jest skarżąca. Agencja zajmuje się jedynie organizacją konkursów i wydawaniem nagród. Podmiotem finansującym całe przedsięwzięcie łącznie z nagrodami jest podmiot zlecający, czyli skarżąca. Agencja, która na zlecenie skarżącej organizuje konkursy, poprzez zawarcie umowy nie wchodzi w prawa i obowiązki podmiotu zlecającego. W ocenie organu interpretacyjnego obowiązku płatnika wynikającego z przepisu ustawy, nie można przenieść na inny podmiot w drodze umowy cywilnoprawnej. W konsekwencji – wskazał Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej - na spółce ciążą / będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 updof, bowiem to ona będzie działała jako podmiot zlecający, ponoszący ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji konkursów oraz nagród. Powyższego nie zmienia również fakt, że agencja jest podmiotem przyrzekającym nagrody w rozumieniu art. 919 § 1 k.c.

Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego spółka złożyła skargę, zarzucając organowi interpretacyjnemu naruszenie:

1) art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 updof, poprzez uznanie, że skarżąca będzie zobowiązana do pobrania jako płatnik 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku, gdy organizatorem konkursu jest agencja, a wydanie nagród następuje zgodnie z modelem 1 opisanym w stanie faktycznym interpretacji;

2) art. 14e § 1 pkt 1, art. 14c § 2 oraz art. 121 w związku z art. 14h op, poprzez niepełne uzasadnienie, wyrażające się w szczególności brakiem uwzględnienia przywołanego przez skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych, wydawanych w analogicznych stanach faktycznych i tym samym prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa"), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna. Przy czym należy zaznaczyć, że za uwagi na zakres zaskarżenia sąd bada stanowisko organu interpretacyjnego jedynie w tym zakresie, w jakim stanowisko skarżącej zostało przez niego uznane za nieprawidłowe.

Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania powstał na tle ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku – w modelu 1 – płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od nagród wypłacanych/ wydawanych laureatom konkursów jest skarżąca, czy też współpracująca z nią agencja, będąca organizatorem konkursów.

Rozstrzygnięcie tego spornego zagadnienia należy rozpocząć od przypomnienia treści przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 4 updof, płatnicy, o których mowa w ust. 1 są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10. Zgodnie natomiast z treścią art. 41 ust. 1 updof, płatnikami są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej.

Natomiast w myśl art. 41 ust. 7 updof, jeżeli przedmiotem wygranych (nagród), o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 nie są pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem wygranej (nagrody) lub świadczenia.

Należy również dodać, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 2) updof, od dochodów (przychodów) z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do europejskiego Obszaru Gospodarczego, w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Jak wynika z treści powołanych przepisów, sporne w niniejszej sprawie obowiązki związane z poborem podatku spoczywają na określnych podmiotach. Są nimi podmioty "dokonujące wypłaty" należności lub świadczeń (jak to zostało wskazane w art. 41 ust. 4 updof i art. 42a u updof), podmioty "stawiające do dyspozycji podatnika" pieniądze lub wartości pieniężne (art. 41 ust. 4 updof), czy "dokonujące świadczeń" (art. 41 ust.1 updof). Wobec powyższego dla ustalenia osoby płatnika nie ma znaczenia na czyje zlecenie jest organizowany konkurs. Istotne jest bowiem jedynie kto (jaki podmiot) wypłaca nagrodę laureatowi konkursu.

W odniesieniu do treści powyższych przepisów, na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w modelu 1 organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że to skarżąca, a nie współpracująca z nią agencja jest płatnikiem podatku. W ocenie organu przemawia za tym okoliczność, że to skarżąca "ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar nagród". Organ podkreślił, że podmiotem finansującym całe przedsięwzięcie łącznie z nagrodami jest podmiot zlecający, czyli skarżąca.

W ocenie sądu, powołane przez Dyrektora KIS, powyższe okoliczności rzeczywiście wynikają z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Skarżąca wskazała jednoznacznie, że wynagrodzenie agencji, należne do niej, uwzględnia koszt nabycia nagród przez agencję.

Powyższa okoliczność, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, nie może jednak przesądzać o tym, że to skarżąca, a nie współpracująca z nią agencja, w modelu 1, jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Powołane wyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ogóle nie odnoszą się do przyjętego przez organ interpretacyjny kryterium ponoszenia ekonomicznego ciężaru nagród wypłacanych podatnikom. Skarżąca zasadnie zarzuca zatem, że taki wniosek organu jest bezpodstawny, zarówno w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak definicji płatnika wynikającej z treści art. 8 ordynacji podatkowej.

Wskazując na nieprawidłowość stanowiska skarżącej organ interpretacyjny podniósł, że agencja, która na zlecenie wnioskodawcy organizuje konkursy, poprzez zawarcie umowy nie wchodzi w prawa i obowiązki podmiotu zlecającego. Także ta okoliczność – w ocenie sądu – w świetle powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Istotne jest w ocenie sądu, że w przedstawionym we wniosku modelu 1 organizacji konkursów, to właśnie agencja (a nie sama skarżąca) faktycznie wydaje nagrody laureatom konkursów, zaś w sytuacji, gdy wygraną stanowi nagroda pieniężna – to agencja faktycznie wypłaca laureatom konkursów środki pieniężne.

Te okoliczności zostały jednoznacznie wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, w opisie modelu 1 współpracy skarżącej z agencją. Skarżąca też jednoznacznie wskazała, że w tym modelu współpracy, w momencie przekazania nagród laureatom konkursów, agencja jest właścicielem przekazanych nagród. Oznacza to – zdaniem sądu – że dokonując wydania czy wypłaty nagrody, agencja (w tym modelu współpracy) czyni to w imieniu własnym. Te zasady współpracy – jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - były wiążące dla organu interpretacyjnego.

Z powyższych okoliczności wynika, że to agencji, a nie skarżącej można przypisać cechy podmiotu "dokonującego wypłaty" czy "dokonującego świadczeń". W konsekwencji to agencja, a nie skarżąca jest/będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od nagród przekazanym laureatom konkursów. W ocenie sądu, słusznie zostało podniesione w skardze, że przez "faktyczne wypłacenie/przekazanie" należy rozumieć wypłatę lub przekazanie nagród rzeczywiście dokonaną przez dany podmiot, niezależnie od źródła finansowania tych nagród.

Prawidłowość stanowiska skarżącej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy czym zarówno w tych wyrokach, które zostały powołane w skardze, jak i takich, na które strona skarżąca nie powoła się. W wyroku z 28 września 2018 roku w sprawie I SA/Łd 449/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do kategorii podmiotów, które ponoszą ekonomiczny ciężar nagród, a przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi wprost, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Sąd ten wskazał, że okoliczność, że w ostatecznym rozrachunku, to spółka ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar nagród nie oznacza jednak, że to ona jest płatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od tych nagród, jeżeli są one wypłacone przez inny podmiot w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd zwrócił uwagę w powołanym orzeczeniu, że również z praktycznego punktu widzenia trudno wyobrazić sobie sytuację, że agencja wypłaca nagrodę z własnych środków a podatek dochodowy od tych wypłat (świadczeń) pobiera inny podmiot.

Analogiczne (do powyższego) stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 12 stycznia 2018 roku w sprawie sygn. akt I SA/Po 829/17. Sąd ten odwołał się do analogicznych orzeczeń wydanych zarówno przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu omawianego wyroku stwierdził, że organ odwołał się do nieznanej ustawie podatkowej kategorii podmiotu, na którym ciąży ekonomiczny ciężar przeprowadzenia akcji promocyjnych, w ramach których wydawane są nagrody oraz, że pogląd ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która wprost stanowi, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Sąd ten wskazał też w omawianym orzeczeniu, że nie ma podstaw, by w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że podmiotem dokonującym świadczeń jest skarżąca uznać za płatnika inny podmiot, który ponosi ciężar ekonomiczny świadczenia. Podkreślił, że ustawodawca, zakreślając krąg płatników podatku dochodowego od osób fizycznych, nie posługuje się kategorią podmiotu, na którym ciąży ciężar ekonomiczny świadczenia, lecz wyraźnie wskazuje, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Ponadto należy zauważyć – stwierdził sąd w omawianym orzeczeniu - że poza brakiem racji prawnych, stanowisko organu nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego. Jak wskazano, z uwagi na obowiązki, płatnikami ustanawia się takie podmioty, które w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponują środkami finansowymi podatnika lub dokonują czynności związanych z operacjami na jego majątku.

Argumentacja powołana w powyższych wyrokach, wyrokach tutejszego sądu w sprawach: III SA/Wa 3890/16 (powołany w skardze) a także III SA/Wa 1667/14 i III SA/Wa 381/13, jest w pełni aktualna również w okolicznościach niniejszej sprawy i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje tę argumentację za własną. Zaznaczyć przy tym należy, wyroki wydane w sprawach III SA/Wa 1667/14 i III SA/Wa 381/13 są orzeczeniami prawomocnymi.

W konsekwencji powyższego, wobec tego, że skarżąca nie jest płatnikiem podatku od nagród wypłacanych w konkursie organizowanych według modelu 1, nie będzie ona zobowiązana do pobrania 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

Reasumując, sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem powołanych wyżej przepisów i jako taka winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Ponownie wydając interpretację organ winien uwzględnić wykładnię przepisów dokonaną w niniejszym uzasadnieniu udzielając odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 §1 pkt 1) lit. a) ppsa, sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku.

O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 205 § 4 ppsa. Kwotę zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowią: uiszczony przez nią wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.