Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 533/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust.2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. T. na decyzję Komendanta S. Policji w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] marca 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w P. (KP, organ I instancji), działając na podstawie art. 6f, art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., zwana dalej ustawą o Policji) z dniem 28 marca 2018 r. zwolnił ze służby w Policji D. T. (skarżący, policjant, funkcjonariusz). Decyzji niniejszej na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej Kpa) nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji KP wskazał, iż wniosek inicjujący postępowanie złożony został przez Komendanta Komisariatu Policji w G. K. w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w związku z oczywistością popełnienia przez D. T. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego z art. 230 § 1 k.k. Funkcjonariuszowi zarzucono, że [...] października 2016 r. w G. działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wywołując przekonanie u K. G., żony G. G., wobec którego Komisariat Policji w W. prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące występku z art. 178 a § 1 k.k. i utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w przedmiotowym Komisariacie Policji, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy za kwotę [...] złotych, zapewniając o możliwości odzyskania prawa jazdy oraz uniknięcia odpowiedzialności karnej przez G. G. za rzeczone przestępstwo, czym nakłonił K. G. po uprzednich negocjacjach co do ostatecznej kwoty do wypłaty z rachunku bankowego i przekazania na jego rzecz korzyści majątkowej w kwocie [...] złotych. Powyższe skutkowało wszczęciem wobec policjanta postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby.

Zdaniem organu, oczywistość popełnienia czynu przez D. T. wynika z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności protokołu przesłuchania, z którego wynika, że skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. KP wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w Policji, w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawienie w służbie. Oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione, a oczywistość dotyczy bezsporności faktu, a więc obiektywizmu samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo. Powołany przepis nie uzależnia wydania decyzji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji od wyniku prowadzonego przeciwko temu funkcjonariuszowi postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku sądowego, ale od oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia pozostanie w służbie. Rozpoznanie sprawy o zwolnienie policja ze służby było więc możliwe bez konieczności wydania rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej.

Organ I instancji podkreślił, że wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu policja ze służby w policji jest możliwe w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: oczywistości popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz uniemożliwienia przez to pozostania funkcjonariusza w służbie. Ostatnią z przesłanek organ upatrywał w trosce o autorytet Policji jako zhierarchizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Charakter przestępstwa, którego dopuścił się skarżący w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości i jest poddany szczególnej krytyce oraz napiętnowaniu. Popełnienie takiego czynu spowodowało, że skarżący stracił wymóg nieposzlakowanej opinii niezbędnej do bycia funkcjonariuszem, utracił także zdolność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, która obowiązuje w Policji, swoją postawą utrudnia realizację zadań ustawowych tej formacji.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił ochroną interesu służby i wynikającą z niego koniecznością niezwłocznego odsunięcia skarżącego od wykonywania zadań służbowych w celu zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji.

Odwołania od rozkazu personalnego złożyli działający w imieniu skarżącego pełnomocnicy: adwokat J. K. oraz adwokat K. D..

W odwołaniu wniesionym przez adwokata J. K., wnioskując o jego uchylenie i wydanie decyzji o odmowie zwolnienia ze służby, skarżący i jego pełnomocnik podnieśli naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 art. 80 oraz art. 108 § 1 Kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Nadto domagali się dopuszczenia dowodów z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w G.: analizy kryminalnej, protokołu przesłuchania K. G., protokołu okazania K. G. wizerunków osób, pisma D. T. do Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz wniosku obrońcy do tejże Prokuratury z dnia [...] grudnia 2017 r. na okoliczność braku oczywistości popełnienia przestępstwa.

Z kolei działający w imieniu skarżącego adwokat K. D. w sporządzonym przez siebie odwołaniu zarzucił obrazę przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa sprowadzającej się do twierdzenia, iż wydanie rozkazu było przedwczesne albowiem organ zaniechał podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, pominął dowody znajdujące się w aktach sprawy [...] Sądu Rejonowego w G., nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i poprzestał w ustaleniu stanu faktycznego na protokole przesłuchania D. T. w charakterze podejrzanego z dnia [...] grudnia 2017 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przyznanie się przez D. T. do zarzuconego mu przestępstwa nie daje podstaw do przyjęcia, że zachodzi oczywistość tegoż przestępstwa, gdyż przyznanie to nie odpowiada prawdzie materialnej. Owe przyznanie wynikało jedynie z obawy przed zastosowaniem wobec skarżącego tymczasowego aresztowania. W konsekwencji skarżący domagał się uchylenia decyzji i przekazania sprawy Komendantowi Powiatowemu Policji w P. do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia decyzji i wydania decyzji o odmowie zwolnienia [...][...] D. T. ze służby w Policji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Komendant S. Policji (KSP, organ odwoławczy) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa oraz art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji orzekł o utrzymaniu zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że skarżący był reprezentowany jednocześnie przez dwóch pełnomocników: adwokata K. D., który nadesłał umocowanie do działania w imieniu skarżącego w dniu [...] stycznia 2018 r. oraz adwokata J. K., który swój udział w sprawie

w charakterze pełnomocnika zgłosił w dniu [...] stycznia 2018 roku. W związku

z niewskazaniem przez skarżącego do chwili wydania rozkazu pełnomocnika do doręczeń zaskarżony rozkaz doręczono adwokatowi K. D.

w dniu [...] marca 2018 r. Wniesione przez niego w dniu [...] marca 2018 r. zostało przez organ uznane jako wniesione w terminie i rozpoznane. Organ uznał jednak, że spóźnione było odwołanie wniesione przez adwokata J. K..

Po szczegółowym przestawieniu stanu faktycznego, przytoczeniu przepisów prawa materialnego, poglądów doktryny i orzecznictwa organ odwoławczy doszedł do przekonania, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności postanowienia o przedstawieniu zarzutów, protokołów przesłuchania podejrzanego, pisma z Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2017 r. informującego

o przyznaniu się do winy przez skarżącego oraz pisma z [...] grudnia 2017 r.

z informacją o skierowaniu w dniu [...] grudnia 2017 r. przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w G. bezspornie wynikało, że popełnienie zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa jest oczywiste. Organ zwrócił uwagę, że skarżącemu w dniu [...] grudnia 2017 r. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. Ponadto dwukrotnie przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu [...] grudnia 2017 r. D. T. przyznał się do zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Jednocześnie na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. wnosił ostatecznie o wymierzenie mu kary jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący [...] lata, obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby, grzywnę [...] stawek dziennych po [...] złotych, orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w kwocie [...] złotych i obciążenie kosztami postępowania w całości. Zebrany zatem w sprawie materiał dowodowy

w ocenie organu odwoławczego pozwalał w sposób oczywisty stwierdzić, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, zaś prokurator nie miał wątpliwości co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu i skierował w tej sprawie akt oskarżenia.

Przesłankę braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie organ odwoławczy upatrywał, podobnie jak organ I instancji, w utracie wymogu nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby publicznej, złamaniem prawa i sprzeniewierzeniu się wymaganiom stawianym policjantom oraz złożonej przysiędze. Pozostawienie w służbie jak podał KSP godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Uzupełniająco organ odwoławczy wskazał, że z analizy art. 41 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie do służby w Policji. Zatem należy usunąć z szeregów Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. Podkreślił, iż szczegółowy charakter służb mundurowych umożliwia odmienne

i bardziej rygorystyczne, niż pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty.

Jednocześnie organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 Kpa. KSP zwrócił przy tym uwagę, że dla wydania decyzji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest wymagane wydanie w sprawie karnej prawomocnego wyroku skazującego, ani też wydanie orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Odnosząc się do wskazanych przez pełnomocnika strony dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego, wyjaśnił iż były one znane prokuratorowi prowadzącemu sprawę. Prokurator dysponując tymi dowodami skierował akt oskarżenia do Sądu, toteż ocena tych dowodów poczyniona przez pełnomocnika strony jako dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy

i wskazujących nie tylko na brak oczywistości popełnienia przestępstwa ale i na niepopełnienie przez skarżącego czynu jest chybiona. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w toku prowadzonego postępowania dołożył wszelkich starań i aktywnie dążył do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego.

Z kolei odnosząc się do argumentacji pełnomocnika strony w zakresie braku oczywistości popełnienia zarzucanego czynu opierającego się na twierdzeniu, że przyznanie skarżącego do winy wynikało jedynie z obawy przed zastosowaniem tymczasowego aresztowania organ wskazał, że D. T. od początku prowadzonego przeciwko niemu postępowaniu zmierzał do uniknięcia odpowiedzialności. W toku postępowania karnego w celu uniknięcia grożącego mu środka karnego przyznał się do jego popełnienia i wniósł na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. o wymierzenie mu kary na zasadzie tzw. dobrowolnego poddania się karze, następnie zaś mając świadomość grożących mu konsekwencji służbowych zmienił zeznania tłumacząc, że przyznanie się do winy wynikało z obawy przed zastosowaniem wobec niego tymczasowego aresztowania. Taka postawa w ocenie organu odwoławczego wskazywała na przyjętą przez skarżącego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. Organ l instancji przed podjęciem decyzji, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpił w dniu [...] lutego 2018 roku do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy S. Policji, która to organizacja jest zakładową organizacją związkową w rozumieniu prawa dla policjantów Komendy Powiatowej Policji w P. o wydanie opinii w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Opinia związków zawodowych policjantów Komendy S. Policji nie została wydana do dnia wydania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia [...][...] (w [...][...]) D. T. ze służby w Policji. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera ponadto prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś w uzasadnieniu decyzji Komendant Powiatowy Policji w P. prawidłowo wskazał przesłanki uzasadniające zwolnienie wymienionego policjanta ze służby.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącego adwokat K. D., domagając się uchylenia decyzji, zarzucił obrazę przepisów postępowania w postaci:

1. art. 7, art. 107 § 3, art. 140, art. 35 § 3 i art. 127 § 2 Kpa wobec pominięcia

w toku postępowania odwoławczego odwołania złożonego przez pełnomocnika adwokata J. K. i bezpodstawnego przyjęcia, iż odwołanie zostało złożone z przekroczeniem ustawowego terminu, co spowodowało nierozpoznanie zarzutów stawianych rozkazowi personalnemu Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] marca 2018 r.;

2. art. 7 i 78 § 1 Kpa wobec bezpodstawnego przyjęcia, iż do wydania decyzji nie było konieczne uzyskanie dowodów znajdujących się w aktach postępowania [...] Sądu Rejonowego w G. w postaci: analizy kryminalnej, protokołu przesłuchania K. G., protokołu okazania K. G. wizerunków osób, pisma D. T. do Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2017 r., wniosku obrońcy D. T. do Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2017 r., protokołu przesłuchania podejrzanego S. J. z dnia [...] lutego 2018 r., a wystarczające do wydania rozkazu personalnego przez Komendanta Powiatowego Policji w P. było uzyskanie protokołu przesłuchania D. T. w charakterze podejrzanego przy jednoczesnym przyjęciu, iż decyzja prokuratora o skierowaniu przeciwko D. T. aktu oskarżenia przesądza o oczywistości popełnienia przez niego przestępstwa pomimo, iż organ wydający decyzję nie jest związany aktem oskarżenia wniesionym przez prokuratora, zaś sam akt oskarżenia nie przesądza o popełnieniu przestępstwa przez stronę.

Rozwijając zarzuty skargi pełnomocnik wskazał, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 Kpa odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od jej doręczenia stronie, a gdy decyzja była ogłoszona ustnie, od jej ogłoszenia. Powołany przepis nie uzależnia terminu do wniesienia odwołania od zapoznania się z nią przez stronę. Organ II instancji w sposób całkowicie niezasadny pominął przy wydaniu decyzji odwołanie adwokata J. K. wskazując, że zostało ono złożone z przekroczeniem ustawowego terminu. W konsekwencji organ II instancji nie odniósł się do zarzutów

i argumentów zawartych w odwołaniu wniesionym przez adwokata J. K., a tym samym uchybił przepisom art. 7 Kpa i art.107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa, które nakazują rzetelne rozpatrzenie odwołania i odniesienie się w jego uzasadnieniu do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego organ II instancji dopuścił się także obrazy art. 7 Kpa i art. 78 § 1 Kpa, bowiem dowody zgromadzone w aktach postępowania karnego budzą wątpliwości w zakresie oczywistości sprawstwa D. T., gdyż wskazują, iż D. T. nie kontaktował się z K. G.. Osobą, która kontaktowała się z K. G. był S. J., co wynika

z analizy kryminalnej i protokołu przesłuchania S. J.. Autor skargi powołał się na zeznania złożone w sprawie karnej przez K. G.. Zarzucił także, że powoływanie się przez organ administracji na akt oskarżenia, jako przesądzający o winie stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Adwokat J. K. w skardze skierowanej do sądu administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji i rozkazu personalnego, zarzucił decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 107 § 3 Kpa, art. 7, 8, 11, 77 Kpa oraz art. 80 Kpa;

b. rażące naruszenie art. 107 § 3 Kpa, art. 77 Kpa oraz art. 80 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez organ założeniach, które nie maja żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym;

c. art. 39 Kpa poprzez wadliwe ustalenie terminu do wniesienia odwołania dla wnoszącego odwołanie adw. J. K.;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zwolnieniu ze służby osoby, co do której brak jest oczywistości popełnienia przestępstwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozwinął postawione zarzuty, akcentując, iż zgromadzony dotychczas materiał postępowania nie daje podstaw do przyjęcia, iż popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste

i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Za konieczne zaś uznał ustalenie przez organy czy skarżący kontaktował się z K. G., czy osobą, która kontaktowała się z K. G. był S. J..

W odpowiedzi na skargę Komendant S. Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie, podnosząc, iż okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, zaś argumenty skargi stanowią przyjętą przez skarżącego linię obrony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga obu pełnomocników jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. "Oczywistość" popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2007 r.; sygn. akt I OSK 1077/06; oraz z dnia 13 grudnia 2012 r.; sygn. akt I OSK 735/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2018 r., I OSK 1371/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można tracić z pola widzenia również tego, że stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego norma prawa materialnego ma charakter uznaniowy. Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Sąd administracyjny kontrolując wydaną w sprawie decyzję obowiązany jest szczegółowo zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie.

W przekonaniu Sądu okoliczności niniejszej sprawy znajdujące potwierdzenie w przedstawionym Sądowi materiale dowodowym czynią zadość wskazanym wyżej warunkom. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika bowiem, że postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej R.-Z. w R. del. do Prokuratury Rejonowej w G. z [...] grudnia 2017 r. zmieniono postanowienie [...] grudnia 2017 r. o przedstawieniu zarzutów D. T. w ten sposób, że przedstawiono skarżącemu zarzut, że [...] października 2016 r. w G. działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, wywołując przekonanie u K. G., żony G. G., wobec którego Komisariat Policji w W. prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące występku z art. 178a § 1 K.k. i utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w przedmiotowym Komisariacie Policji, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy za kwotę [...] złotych, zapewniając o możliwości odzyskania prawa jazdy oraz uniknięcia odpowiedzialności karnej przez G. G. za rzeczone przestępstwo, czym nakłonił K. G. po uprzednich negocjacjach co do ostatecznej kwoty do wypłaty z rachunku bankowego i przekazania na jego rzecz korzyści majątkowej w kwocie [...] złotych, czyli o czyn z art. 230 § 1 K.k. Ponadto podkreślenia wymaga, że dwukrotnie przesłuchiwany w dniu [...] grudnia 2017 r.

w charakterze podejrzanego D. T. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień i wyraził zgodę na skazanie bez rozprawy. Następnie został sporządzony i skierowany do Sądu akt oskarżenia,

w którym zarzucono skarżącemu popełnienie opisanego powyżej przestępstwa. Okoliczności te są bezsporne.

Niewątpliwie więc wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, przyznanie się funkcjonariusza do popełnienia czynu zabronionego, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu, decydowało o prawdopodobieństwie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności, przekonanie organów o oczywistości popełnionego przez skarżącego przestępstwa z art. 230 § 1 K.k. miało uzasadnione podstawy. Bez wpływu na tę okoliczność pozostają podnoszone przez D. T. wywody, w tym późniejsze zaprzeczanie faktowi popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu fakt, iż skarżący następnie cofnął swoje wyjaśnienia i zaprzeczył jakoby przyjął jakąkolwiek korzyść majątkową zasadniczo nie wpłynęła na ocenę organów orzekających, iż popełnienie tego czynu jest oczywiste.

Dodać należy, że w realiach niniejszej sprawy przedstawione Sądowi akta administracyjne wskazują, że organy dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonych dowodów i wyprowadziły logiczne wnioski znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa.

Nie należy tracić z pola widzenia także i tego, że zgodnie z art. 11 P.p.s.a. sąd administracyjny wiążą tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przepis ten nie dotyczy wyroków uniewinniających. Wydanie wyroku uniewinniającego nie pozbawia możliwości oceny określonego czynu czy zachowania z punktu widzenia etyki lub pragmatyki służbowej obowiązującej osobę uniewinnioną.

W ocenie Sądu organy podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa) oraz zebrały i rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 Kpa). Należy podkreślić, że organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czyli wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy i co których organ miał wątpliwości. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. W toku postępowania dowodowego nie wystąpiły wskazywane w skardze wady polegające na braku pozyskania dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej. Nie doszło więc do naruszenia art. 78 § 1 Kpa. Podkreślić przy tym trzeba, że do kompetencji organów nie należało badanie wagi dowodów świadczących o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, ani też określanie stopnia winny skarżącego, czy ewentualnie określenie zakresu współudziału skarżącego w sprawie.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów wyrażonych w treści wydanych rozstrzygnięć, iż zawód policjanta jest zawodem zaufania społecznego i naturalną w świetle tej tezy jest okoliczność, że służbę w tej formacji winny pełnić jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii. Każde zachowanie polegające na powoływaniu się na wpływy w instytucji państwowej, obietnica spowodowania, iż osoba oskarżona

o popełnienie czynu zabronionego nie poniesienie odpowiedzialności karnej oraz przyjmowanie w zamian za takie działanie korzyści majątkowej przez funkcjonariusza, który winien czuwać nad przestrzeganiem praworządności

i egzekwować prawo, z oczywistych względów wyklucza jego dalsze pozostawanie

w służbie.

Co do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją domniemania niewinności wskazać należy, że celem regulacji określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest skazanie skarżącego, tak więc nie można w tym zakresie powoływać się na karnoprocesową zasadę domniemania niewinności. Jest przy tym jasne, że regulacja art. 41 ust. 2 pkt 8 wskazanej ustawy może mieć zastosowanie wyłącznie przed prawomocnym skazaniem policjanta. Prawomocne skazanie obliguje organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy. Należy podkreślić, że w sytuacji, w której policjant zwolniony ze służby w oparciu o dyspozycję art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostałby następnie prawomocnie uniewinniony w procesie karnym, wówczas w świetle art. 42 ust. 1 i 7 ustawy, organ Policji zobowiązany jest w takim przypadku przywrócić zwolnionego funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120) nie dopatrzył się niezgodności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji między innymi z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Odnosząc się z kolei do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych wskazać należy, że ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości − właściwego sądu. Nie jest rolą organu administracji w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a tym bardziej rolą sądu administracyjnego przeprowadzanie na wniosek policjanta dowodów ukierunkowanych na podważenie zasadności wydanego w sprawie karnej postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów popełnienia określonych przestępstw (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r.; sygn. akt I OSK 1738/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2018 r.; sygn. akt I OSK 1490/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudno ponadto racjonalnie zakładać, że sąd administracyjny bazując na zgłoszonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego wnioskach dowodowych miałby zastępować sąd karny w zakresie oceny poprawności kwalifikacji materialnoprawnej czynu zarzucanego danemu funkcjonariuszowi.

Natomiast błędne, aczkolwiek niemające wpływu na zmianę powyższej oceny było uznanie, że wniesione w dniu [...] marca 2018 r. przez adwokata J. K. odwołanie zostało złożone po terminie. Rację ma skarżący wywodząc, że w art. 129 § 2 Kpa nie ma mowy o tym, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna bieg w chwili zapoznania się z decyzją przez stronę. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, stosownie do którego w sytuacji ustanowienia kilku pełnomocników termin do wniesienia odwołania w myśl art. 129 § 2 Kpa w zw. z art. 40 § 2 Kpa rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia pisma pierwszemu z pełnomocników (por.: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2086/12; postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2909/13; wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., II OSK 1083/16; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że skuteczne prawnie będzie pierwsze dokonane doręczenie, ma swoje uzasadnienie nie tylko w zasadzie sprawności i szybkości postępowania (art. 12 Kpa), ale przede wszystkim w zasadzie pogłębiana zaufania do organów państwa (art. 9 Kpa).

Za chybione Sąd uznał zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze pełnomocnika K. D.

i J. K..

Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydana w sprawie decyzja (w tym rozkaz personalny) naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.