Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 55/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono bezczynność organu
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
zobowiązano do załatwienia wniosku
przyznano na rzecz skarżącego sumę pieniężną
Powołane przepisy: article: art. 1, 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 2, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 9 pkt 2 i 35
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1241
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 marca 2014 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2014 r. poprzez udostępnienie w terminie 14 dni w całości kopii umów zawartych pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Adwokacką M. W. w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 14 marca 2014 r.; III. przyznaje od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącej Z. N. sumę pieniężną w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; IV. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącej Z. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. – kopii umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 14 marca 2014 r. pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią adwokat M. W. - w części objętej zaczernieniami na kopiach umów przekazanych skarżącej wraz z pismem organu z dnia 14 stycznia 2016 r.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia w terminie wyznaczonym przez sąd wniosku z dnia 14 marca 2014 r. w części dotyczącej udostępnienia treści tych umów objętej zaczernieniami, orzeczenie o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej żądanej ww. wnioskiem, stwierdzenie, że bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny z tytułu rażącej bezczynności w maksymalnej wysokości, ewentualnie - wedle uznania sądu - przyznanie od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącej określonej sumy pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że wnioskiem z dnia 14 marca 2014 r. wystąpiła w oparciu o art. 2 ust. 1 oraz art.10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z żądaniem udostępnienia kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 14 marca 2014 r. pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią adwokat M. W.. W dniu 16 kwietnia 2014 r. Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję odmawiającą udostępnienia skarżącej przedmiotowej informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust.2 u.d.i.p., powołując się na potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy - adwokat M. W. świadczącej w oparciu o umowę cywilnoprawną kompleksową obsługę prawną dla organu jednostki samorządu terytorialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 10 lipca 2014 r. uchyliło decyzję o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po otrzymaniu w dniu 17 lipca 2014 r. w/w decyzji organu odwoławczego wraz z aktami sprawy, Burmistrz Miasta [...] w dniu 8 września 2014 r. wydał decyzję po raz kolejny odmawiającą udostępnienia skarżącej żądanej informacji publicznej w całości. W decyzji tej powielono zasadniczo argumentację przedstawioną wcześniej w uchylonej przez organ odwoławczy decyzji z dnia 16 kwietnia 2014 r. wskazując, że przyczynę odmowy stanowi ochrona interesu przedsiębiorcy - pozycji rynkowej Kancelarii Adwokat M. W.. SKO w [...] decyzją z dnia 23 października 2015 roku uchyliło ww. decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji, wskazując, że taka treść decyzji organu odwoławczego oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym Burmistrz Miasta [...] nie będzie już mógł powielać swoich pierwotnych wywodów o potrzebie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wykonującego usługi na rzecz organu gminy, czy też pozycji rynkowej tegoż przedsiębiorcy, i będzie zobowiązany do udostępnienia tej informacji wnioskodawcy. Burmistrz Miasta [...] otrzymał decyzję kolegium w dniu 2 listopada 2015 r. Dopiero w dniu 14 stycznia 2016 r. wystosował do skarżącej pismo, do którego załączył kopie umów zawartych przez Gminę [...] z Kancelarią Adwokat M. W., które były objęte żądaniem udostępnienia informacji publicznej, jednakże większość treści tych umów została zaczerniona. Burmistrz Miasta [...] nie wydał przy tym decyzji o odmowie udostępnienia informacji objętej zaczernieniami. Do załatwienia przedmiotowej sprawy udostępnienia informacji publicznej nie skłoniło organu ani doręczone temu organowi w dniu 22 lutego 2016 roku wezwanie do niezwłocznego załatwienia sprawy, ani też osobista interwencja pełnomocnika skarżącej u Burmistrz Miasta [...] E. P., która miała miejsce w tym samym dniu. W ocenie skarżącej, Burmistrz Miasta [...] w sposób ostentacyjnie uporczywy i rażący ignoruje obowiązek załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej, wprost negując w szczególności jednoznaczną ocenę prawną wyrażoną w zapadłej wcześniej w tej sprawie ostatecznej i prawomocnej decyzji organu odwoławczego z 23 października 2015 r. Brak orzeczenia przez sąd o obowiązku udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej w pełnym zakresie, w tym również w części objętej zaczernieniami na kopiach umów przekazanych skarżącej wraz z pismem organu z dnia 14 stycznia 2016 r. rodzi ryzyko, że organ dalej będzie ostentacyjnie ignorował jednoznaczne stanowisko organu odwoławczego, jak również będzie ignorował wyrok sądowy rozstrzygający wyłącznie kwestię bezczynności, a nie rozstrzygający merytorycznie samej sprawy udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 22 lutego 2016 r. pismem z dnia 21 marca 2016 r., wysłanym do skarżącej przed otrzymaniem jej skargi w dniu 21 marca 2016 r. Stanowisko zawarte w treści tego pisma stanowi równocześnie odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie. Burmistrz [...] podał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 października 2015 r. znak: [...] uchylająca zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] w całości i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej zawierała następujące wskazania: "Umorzenie postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej oznacza więc, że z momentem doręczenia niniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], organ l (w oryginale jest: pierwszej) instancji winien rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji, przy czym - przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i fatycznych - nie może odmówić wnioskodawcy udzielania informacji, powołując taką samą podstawę prawną, jak w skarżonej decyzji (...). Jednocześnie tut. Kolegium podkreśla, iż organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie złożony wniosek odwołującej (w oryginale jest: Z. N.) i udostępniając wnioskowaną informację nie jest zwolniony z przestrzegania przepisów obowiązującego prawa i pomimo zobowiązania go przez organ odwoławczy do udostępnienia informacji publicznej, której odmówiono zaskarżoną decyzją, czyli kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Adwokat M. W., winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tych umowach (w oryginale jest: tej umowie) - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa". W identycznej sprawie po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylającej decyzję Burmistrza [...] w całości i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 grudnia 2014 r.), Burmistrz [...] udostępnił wnioskodawcy żądane umowy, a więc udostępnił informację publiczną i równocześnie biorąc pod uwagę treść art. 5 ust. 1 u.d.i.p. zanonimizował fragmenty umów, które objęte były tajemnicą zawodową. Tym samym Burmistrz [...] dostosował się i wykonał oba wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], tj. odmówił udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa - wydał decyzję z dnia 30 września 2015 r. na innej podstawie prawnej niż uprzednio, tj. na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. a nie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo dostosowania się Burmistrza Miasta [...] do wyżej cytowanych wskazań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 11 grudnia 2015 r. stwierdziło nieważność decyzji burmistrza z dnia 30 września 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, jak również okoliczność, że także w innych niż opisana wyżej, podobnych sprawach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdzało nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...], burmistrz zdecydował nie wydawać ponownej decyzji w sprawie. Mając jednak na uwadze cytowane wyżej wskazanie zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 października 2015 r. znak: [...], że "organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie złożony wniosek odwołującej (w oryginale jest: Z. N.) i udostępniając wnioskowaną informację nie jest zwolniony z przestrzegania przepisów obowiązującego prawa i pomimo zobowiązania go przez organ odwoławczy do udostępnienia informacji publicznej, której odmówiono zaskarżoną decyzją, czyli kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia złożenia wniosku pomiędzy Gminą [...] a Kancelaria Adwokat M. W., winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tych umowach (w oryginale jest: tej umowie) - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa", przesłał skarżącej za pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. te informacje, które nie podlegały ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa. Wobec powyższego, nie można zarzucić Burmistrzowi [...] bezczynności. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r. II SAB/OI 62/09 organ podkreślił, że rozpoznając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, sąd administracyjny bada jedynie, czy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wywiązał się z tego obowiązku, czy też pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku osoby ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej. Sąd w takiej sprawie nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Oceną sądu nie jest bowiem objęta kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Nie znajduje więc uzasadnienia zobowiązywanie organu na podstawie powołanego przepisu do usunięcia stanu bezczynności, skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony i organ skutkiem tego nie pozostaje w stanie bezczynności. Fakt, że udzielona przez organ informacja nie satysfakcjonuje skarżącego nie może być traktowany jako bezczynność w załatwieniu jego wniosku.

Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. organ został wezwany o przesłanie w terminie 3 dni pod rygorem nałożenia grzywny – wszystkich umów zawartych w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 14 marca 2014 r. pomiędzy Gminą Miasta [...] a kancelarią adwokacką M. W. świadczącą obsługę prawną na rzecz Urzędu Miasta bez zaczernień – w zamkniętej kopercie z adnotacją "Proszę nie otwierać – bezpośrednio do rąk Przewodniczącego Wydziału".

W dniu 7 maja 2016 r. do sądu wpłynęły żądane umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1-4a § 2 P.p.s.a. Z przepisu art. 149 P.p.s.a. wynika, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Przedmiotowa sprawa odnosi się do zarzutu bezczynności organu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na wstępie wskazać zatem należy, że dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Przepisy K.p.a. nie mają zatem zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie wyżej wymienionej ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Mimo, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji) to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05).

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie do treści tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Wyliczenie to ma jedynie przykładowy charakter - wskazuje kategorie, których charakter jako informacji publicznej nie budzi wątpliwości; nie stanowi ono zatem podstawy do zawężającej interpretacji pojęcia informacji publicznej. Jak słusznie zauważa M. Jaśkowska, "art. 1 ustawy niczego nie wyjaśnia, a jej art. 6 ma charakter przykładowy", a skoro niemożliwe jest zdefiniowanie informacji publicznej na gruncie przepisów u.d.i.p., należy posłużyć się art. 61 Konstytucji RP (por. komentarz do art. 6 u.d.i.p.) [M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 29].

Zgodnie z art.61 ust.1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów.

Zobowiązany do udostępnienia informacji jest każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Wprowadzenie obowiązku udzielania wszelkiej posiadanej przez podmiot informacji publicznej, o ile zwróci się o nią wnioskodawca, pozostaje w zgodzie z postulatem efektywności ustawy (por. M. Klaczyński. Komentarz do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej).

W ustawie o dostępie do informacji publicznej określone zostały obowiązki podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podmiot taki winien :

- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy)

albo

- wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy)

albo

- wydać decyzję o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 omawianej ustawy udostępnienie informacji publicznej, co do zasady, winno nastąpić zgodnie z wnioskiem i to bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia jego złożenia (art. 13 ust. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W myśl ust.2 tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W myśl przepisu art.11 ust.4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2003.153.1503) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 85/13). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r. str. 78).

Zgodnie z przepisem art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2013.885) klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Przepis ten wprowadza regułę uznawania klauzul umownych sporządzanych w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych, wyłączających jawność ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, za niezawarte. Warunkiem uznania klauzuli za niezawartą jest to, że wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych. Klauzule wyłączające jawność mogą dotyczyć jedynie tych umów lub ich fragmentów, w których określone są informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne mające wartość gospodarczą dla przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Mogą to być informacje stanowiące know-how przedsiębiorstwa, patenty obejmujące wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe i topografię układów scalonych oraz inne technologie, metody działalności a nawet informacje, co do których przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich w tajemnicy, w szczególności przed konkurencją.

Zasadą jest również, że w drodze umów cywilnoprawnych nie można zmieniać zakresu uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa publicznego.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Funkcjonariuszem publicznym niewątpliwie jest burmistrz miasta. Informację publiczną stanowią zatem

umowy o obsługę prawną podpisane przez burmistrza.

Porównanie udostępnionych skarżącej w dniu 14 stycznia 2016 r. kopii umów zawartych przez Gminę [...] z Kancelarią Adwokat M. W., w których większość treści została zaczerniona z odpisami umów, które wpłynęły do sądu w dniu 7 maja 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

- w umowie z dnia 12 czerwca 2012 r. organ udostępnił informację w zakresie daty umowy, stron umowy, wysokości wynagrodzenia i podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju i numeru umowy (pozostawiając niezaczernione sformułowania "zleceniobiorca" i "zleceniodawca"), sposobu płatności wynagrodzenia, postanowienia, że w sprawach nieuregulowanych ma zastosowanie KC oraz że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.

- w umowie z dnia 14 stycznia 2013 r. organ udostępnił informację w zakresie: daty umowy, stron umowy, numeru umowy, wysokości wynagrodzenia z wyłączeniem określenia za jakie czynności przysługują poszczególne kwoty, podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju umowy (pozostawiając niezaczernione sformułowania "zleceniobiorca" i "zleceniodawca"), przedmiotu umowy, terminu obowiązywania umowy, sposobu płatności wynagrodzenia, postanowienia, że w sprawach nieuregulowanych ma zastosowanie KC oraz że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.

- w umowie z dnia 22 sierpnia 2013 r. organ udostępnił informację w zakresie:

daty umowy, stron umowy, numeru umowy, wysokości wynagrodzenia z wyłączeniem określenia za jakie czynności przysługują poszczególne kwoty, określenia wysokości rat z wyłączeniem wskazania po jakich czynnościach poszczególne raty będą wymagalne, zastrzeżenia poufności umowy oraz objęcie jej przez kancelarię tajemnicą przedsiębiorstwa, podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju umowy, przedmiot umowy, postanowienie dotyczące pełnomocnictwa, postanowienie o udostępnieniu wszelkiego materiału dowodowego koniecznego do należytego wykonania umowy i braku odpowiedzialności zleceniobiorcy za brak dowodów lub ich wskazanie z opóźnieniem, jak również obowiązek udzielania pisemnych informacji przez klienta na prośbę kancelarii, postanowienie o działaniu przez pełnomocnika w granicach prawa i etyki zawodowej oraz o zachowaniu dokumentów wytworzonych przez kancelarię, postanowienie o działaniu w zachowaniem staranności zawodowej, braku odpowiedzialności za wynik sprawy oraz zastrzeżenie, że wszelkie okoliczności związane z zawarciem umowy, jej treść oraz wykonanie będą objęte tajemnicą zawodową, którą strony zobowiązują się chronić, chyba że właściwy organ je zwolni z tego obowiązku, postanowienia precyzujące za co przysługują konkretne kwoty wynagrodzenia, postanowienie o możliwości wypowiedzenia umowy w razie niezapłacenia wynagrodzenia w terminie, termin obowiązywania umowy, postanowienia dotyczące rozwiązania umowy, należnego w takiej sytuacji wynagrodzenia, zastosowania przepisów kc w sprawach nieuregulowanych, zmian umowy w formie pisemnej oraz postanowienie, że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.

- w aneksie do umowy z dnia 20 grudnia 2013 r. organ udostępnił informację w zakresie: daty umowy, stron umowy, zmiany umowy z dnia 22 sierpnia 2013 r. w zakresie wynagrodzenia, podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju umowy z dnia 22 sierpnia 2013 r., której dotyczy aneks , zmiany zakresu umowy, postanowienia, że pozostałe zapisy umowy pozostają bez zmian, postanowienie, że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.

- w umowie z dnia 26 listopada 2013 r. organ udostępnił informację w zakresie: daty umowy, stron umowy, numeru umowy, wysokości wynagrodzenia, zastrzeżenia poufności umowy oraz objęcie jej przez kancelarię tajemnicą przedsiębiorstwa, podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju umowy, przedmiotu umowy, terminu wykonania umowy, postanowienia o współdziałaniu stron umowy w wykonaniu umowy i rzetelności ze strony kancelarii, postanowienia, że wszelkie okoliczności związane z zawarciem umowy, jej treść oraz wykonanie będą objęte tajemnicą zawodową, którą strony zobowiązują się chronić, chyba że właściwy organ je zwolni z tego obowiązku, postanowienia dotyczącego sposobu płatności wynagrodzenia, zastrzeżenia, że prawa autorskie pozostają po stronie kancelarii, zastrzeżenia poufności umowy oraz objęcie jej przez kancelarię tajemnicą przedsiębiorstwa, postanowienia dotyczącego zastosowania przepisów KC w sprawach nieuregulowanych, zmian umowy w formie pisemnej oraz postanowienia, że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.

- w umowie z dnia 2 stycznia 2014 r. organ udostępnił informację w zakresie: daty umowy, stron umowy, numeru umowy, wysokości wynagrodzenia z wyłączeniem określenia za jaką czynność jest przyznane, zastrzeżenia poufności umowy oraz objęcie jej przez kancelarię tajemnicą przedsiębiorstwa, podpisów pod umową. Zaczernił treść umowy w części dotyczącej: rodzaju umowy (pozostawiając słowa "za prowadzenie sprawy"), przedmiotu umowy, zakresu umowy, postanowienia dotyczące pełnomocnictwa, postanowienia o udostępnieniu wszelkiego materiału dowodowego koniecznego do należytego wykonania umowy, postanowienia o działaniu przez pełnomocnika w granicach prawa i etyki zawodowej oraz o zachowaniu dokumentów wytworzonych przez kancelarię, postanowienia o działaniu z zachowaniem staranności zawodowej, zastrzeżenia, że wszelkie okoliczności związane z zawarciem umowy, jej treść oraz wykonanie będą objęte tajemnicą zawodową, którą strony zobowiązują się chronić, chyba że właściwy organ je zwolni z tego obowiązku, podania za co przysługują kwoty wynagrodzenia, postanowienia dotyczącego sposobu płatności wynagrodzenia, postanowienia o możliwości wypowiedzenia umowy w razie niezapłacenia wynagrodzenia w terminie, terminu obowiązywania umowy, zastosowania przepisów KC w sprawach nieuregulowanych, zmian umowy w formie pisemnej oraz postanowienia, że umowa została zawarta w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach , po jednym dla każdej ze stron.

Okolicznością bezsporną jest, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Gmina jest jednostką sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych),

Fakt bezczynności Burmistrza [...] jest oczywisty. Decyzja SKO z dnia 23 października 2015 r., na mocy której uchylono decyzję z dnia 8 września 2014 r. oraz umorzono postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej została przesłana do Burmistrza [...] w dniu 2 listopada 2015 r. (k. 153). Dopiero w dniu 14 stycznia 2016 r. organ przesłał skarżącej kserokopie umów zakreślając część ich treści i w tym zakresie nie wydał decyzji odmownej. Okoliczności powołane w odpowiedzi na skargę, tj. fakt wydania przez SKO decyzji stwierdzającej nieważność decyzji odmownej w analogicznej sprawie nie może stanowić uzasadnienia dla niezałatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Ustawa przewiduje jedynie trzy formy załatwienia wniosku: tj. udostępnienie informacji w trybie czynności materialno-technicznej, wydanie decyzji odmownej, wydanie decyzji o umorzeniu postepowania. Burmistrz Miasta [...], który wielokrotnie był adresatem wniosków o udostępnienie informacji publicznej, musiał mieć świadomość, że pozostaje w bezczynności.

Nadto zwrócić należy uwagę na dobór cytatów z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 października 2015 r. znak: [...] przytoczony w odpowiedzi na skargę. Po pierwsze, pomimo użycia cudzysłowu, ich treść nie jest wiernym odwzorowaniem fragmentów uzasadnienia decyzji. Po drugie, organ pominął wytłuszczone fragmenty tego uzasadnienia: "stwierdzić należy, iż w sprawie udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia złożenia wniosku (od tego miejsca wytłuszczenie i podkreślenie ) pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Adwokat M. W., prawo dostępu do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, ponieważ ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji", "zasadne jest traktowanie adwokat M. W. świadczącej usługi w ramach umowy zawartej pomiędzy gminą [...] a Kancelarią Adwokat M. W. jako osoby mającej związek z pełnieniem funkcji publicznych, w rozumieniu art.5 ust.2 u.d.i.p.", "a zatem prawo dostępu do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, wobec tego, iż ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (...)". Po trzecie, cytując ostatnie zdanie uzasadnienia decyzji organu II instancji 23 października 2015 r., a zwłaszcza fragment "winien - uwzględniwszy informacje zawarte w tej umowie - odmówić udostępnienia tych informacji, których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa", organ nie dostrzegł albo nie chciał dostrzec, że ocena ta została wypowiedziana bez znajomości (przedstawionych wyżej w niezbędnym zakresie) umów, również w formie częściowo zanonimizowanej i stanowiła ogólną, hipotetyczną wskazówkę, która ewentualnie mogła mieć zastosowanie, gdyby udostępnienie informacji zawartych umowach (których treści organ odwoławczy przecież nie znał) podlegałoby ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa. Jak wynika z cytowanej decyzji organ odwoławczy orzekał na podstawie niekompletnych akt sprawy – kart od 33 – 69 i 70 – 132 (k.149 przedłożonych akt) . Powyższe potwierdza pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 15.10.2015 r. (k. 135 przedłożonych akt). W teczce zawierającej strony 1 – 34 akt administracyjnych (wypożyczonych z NSA) brak jest kopii przedmiotowych umów. Również teczki zawierające strony od 33 – 69, jak i 70 – 131 nie zawierają tych dokumentów.

Organ odwoławczy na podstawie przedłożonych akt, w szczególności decyzji organu I instancji z dnia 8.09.2014 r. (k.65) wiedział jaka była treść wniosku, że Gmina zawierała umowy z Kancelarią Adwokat M. W., jak również, że adwokat ta – powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa i tajemnicę adwokacką – wnosiła o ich nieujawnianie. Tak więc ostatnie zdanie uzasadnienia decyzji z dnia 23.10.2015 r. nie było wiążącym organ I instancji zaleceniem, ale swoistym zastrzeżeniem, złożonym hipotetycznie, gdyby okazało się, że rozważania poczynione w uzasadnieniu decyzji SKO są niewystarczające ze względu na nieznaną organowi treść umów.

Zdaniem sądu bezczynność Burmistrza Miasta [...] ma charakter rażący. Przekonanie organu, że udostępnienie treści umów, jakie miało miejsce w dniu 14 stycznia 2016 r. czyniło zadość żądaniu skarżącej, było bezpodstawne. Trudno też oprzeć się wrażeniu, że organ celowo przedłuża postępowanie (które toczy się już ponad 2 lata ) i mimo oceny wyrażonej dwukrotnie przez organ II instancji uporczywie odmawia udostępnienia informacji. Świadczy o tym chociażby to, że po wydaniu decyzji z dnia 23 października 2015 r. organ, cytując fragment decyzji SKO w którym podano, że mimo zobowiązania do udostępniania kopii umów organ jest zobowiązany odmówić udostępnienia tych informacji których udostępnienie podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa, zwrócił się dwukrotnie w pismach z dnia 16 listopada 2015 r. i 17 grudnia 2016 r. do adw. M. W., z pytaniem: "które z fragmentów umów podlegając takim ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa, a które są objęte tajemnicą przedsiębiorcy lub tajemnica zawodową (...), które z fragmentów mają charakter poufny, o których adwokat dowiedział się w związku z udzieleniem pomocy prawnej, czy informacje te dotyczą przedmiotu świadczonej pomocy prawnej, a tym samym czy ewentualnie całość takich dokumentów musi zostać objęta tajemnicą zawodową, czy też tylko ich fragmenty". Organ zakreślił w każdym piśmie 7- dniowy termin na udzielenie odpowiedzi. Tymczasem już z uzasadnienia decyzji SKO z dnia 10 lipca 2014 r. burmistrz powinien był wiedzieć, że "jednostronne oświadczenie przedsiębiorcy nie posiada jednak żadnego znaczenia w odniesieniu do informacji, co do których pozostaje on w błędnym przekonaniu, że stanowią one jego tajemnicę, podczas gdy w świetle prawa nie mogą być uznane za objęte taką tajemnicą" oraz że "organ I instancji winien zbadać treść ww. umów pod kątem zastrzeżenia w nich klauzuli poufności, a w przypadku istnienia takiej klauzuli – pod kątem przesłanek, o których mowa w art.35 ustawy o finansach publicznych".

Wskazać także należy, że zagadnienie, iż żądanie udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej kopii umów zawartych pomiędzy Gminą [...] a Kancelarią Adwokat M. W. stanowi informację publiczną podlegająca udostępnieniu, zostało w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości przesądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 325/13 i taki pogląd został uznany za zgodny z prawem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2409/14 oddalającym skargę kasacyjną wniesioną przez Burmistrza Miasta [...] na wyrok sądu wojewódzkiego. Sąd z urzędu stwierdza, że nie była to pierwsza sytuacja odmowy udostepnienia umów zawartych przez Gminę [...] z kancelarią prawną obsługującą tę Gminę. Jako przykład można wskazać na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 316/13 utrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1408/14, w których wprost wskazano, że umowy o świadczenie pomocy prawnej zawarte przez Gminę [...] z zewnętrzną kancelarią prawną stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 9 maja 2016 r. sygn. II SAB/Kr 56/16, że skoro umowy zawarte przez Gminę [...] z zewnętrzną kancelarią prawną na obsługę prawną tej Gminy stanowią informację publiczną, a w wydanych ww. wyrokach (o sygn. akt II SAB/Kr 325/13 i sygn. akt I OSK 2409/14) nakazano udostępnienie tych umów – to niewątpliwie stanowi istotne naruszenie prawa brak realizacji wniosku skarżącej, czyli brak udostępnienia tych umów. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. wyrok sądowy wiąże nie tylko sąd administracyjny i organ, którego bezczynność została zaskarżona, ale także i inne sądy i inne organy administracyjne. Skoro zostało przesądzone, że w tej sprawie wniosek skarżącego podlega załatwieniu, a objęte tym wnioskiem żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej – to dalsza bezczynność organu w załatwieniu tego wniosku stanowi już nie tylko naruszenie prawa – powołanego art. 170 P.p.s.a., ale jest to także naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), zgodnie z którym organy władzy publicznej działają tylko na podstawie i w granicach prawa. Żaden organ administracji nie ma prawa do naruszania prawa i w swoim działaniu winien kierować się także i tym prawem, które zawarte zostało w Konstytucji. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim gospodarują mieniem komunalnym. To ten przepis konstytucyjny zawierający konstytucyjnie chronioną zasadę jawności winien dodatkowo wyznaczać kierunek postępowania w tej sprawie. Samodzielność w wykonywaniu zadań publicznych samorządu nie może naruszać konstytucyjnie chronionych praw i wolności. Zasada jawności ma na celu realizacje społecznej kontroli realizacji zadań publicznych i dysponowania środkami publicznymi. Co więcej, sam sposób postępowania w tej sprawie Burmistrza [...] czyli długotrwałego nieujawniania umów objętych wnioskiem skarżącego może rodzić podstawy do uznania, że być może umowy te zawierają taką treść, która nie powinna być ujawniona, ale nie z powodu występowania przeszkód prawnych, tylko innych. Nie buduje zaufania mieszkańców wspólnoty samorządowej sytuacja, w której mieszkaniec takiej wspólnoty nie może zrealizować konstytucyjnie chronionego prawa. Dlatego też Sąd uznał, że bezczynność organu miała charakter rażący. Nie można bowiem inaczej ocenić blisko 2-letniego opóźnienia, jeżeli w tym czasie zapadały wyroki o jednoznacznej treści - wprost wskazujące, jak ma organ stosować prawo.

Zgodnie z art. 149 § 1b ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Korzystając z tego uprawnienia, uznając, że charakter sprawy oraz jej stan faktyczny i prawny nie budzą uzasadnionych wątpliwości, sąd dokonał całościowej kontroli przesłanych umów i doszedł do przekonania, że żądana we wniosku z dnia 14 marca 2014 r. informacja publiczna winna zostać udostępniona w całości. Nieudostępnione fragmenty umów dotyczące ich rodzaju, przedmiotu, zasad przekazywania wynagrodzenia oraz pozostałe postanowienia umowne nie korzystają z ochrony przewidzianej w art. 5 § 1 i 2 ustawy.

Przebieg całego postępowania, a w szczególności treść wydanych przez organ decyzji odmownych wskazuje, że w ocenie organu informacja nie mogła zostać udostępniona z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem sądu, chęć generalnego utajnienia postanowień umownych dotyczących świadczonej doraźnie pomocy prawnej przez kancelarię adwokacką (co wynika z niezaczernionych fragmentów kopii umów, takich jak: "umowa zawarta między (...) a M. W., adwokatem, prowadzącym Kancelarię Adwokacką M. W.", "zleceniobiorca", "zleceniodawca", "za prowadzenie sprawy, o której mowa w par.1 umowy", "1 000 zł netto za każdy wyjazd na rozprawę", "Kancelaria otrzyma od Klienta wynagrodzenie w wysokości 5 000 zł za prowadzenie sprawy" - nie jest niczym uzasadniona. Usunięte postanowienia zawartych umów nie mogą być traktowane jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej mają wymuszać transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej i zapewnić społeczną kontrolę nad działaniami organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym.

Nie wiadomo na jakiej podstawie organ uznał, że nieudostępnione skarżącej przy piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. postanowienia umowne "podlegały ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa", jak wskazał w piśmie wyjaśniającym z dnia 21 marca 2016 r. skierowanym do Z. N..

Na marginesie należy tylko zauważyć, że organ jest niekonsekwentny w ustaleniu tych ograniczeń – te same informacje (np. dotyczące klauzuli poufności, terminów płatności czy numeru umowy) w jednych umowach są udostępniane w innych nie.

Przeprowadzona przez sąd analiza będących przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej umów o świadczenie obsługi prawnej zawartych pomiędzy Gminą [...] a M. W., adwokatem prowadzącym kancelarię adwokacką prowadzi do wniosku, że postanowienia umowne, co do których Burmistrz [...] uznała, że nie podlegają udostępnieniu z uwagi na "ograniczenia wynikające z przepisów prawa" nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieujawnione postanowienia umów z dnia 12 czerwca 2012 r., 14 stycznia 2013 r., 22 sierpnia 2013 r., 20 grudnia 2013 r., 26 listopada 2013 r., 2 stycznia 2014 r. dotyczą takich okoliczności jak: rodzaj umowy, przedmiot umowy, termin wykonania umowy, zasady współdziałania, terminy płatności, tryb rozwiązania umowy, tryb zmian umowy, ilość sporządzonych egzemplarzy, zastrzeżenia poufności. Treść, rodzaj jak i zakres zawartych umów wskazuje, że podpisane umowy są standardowymi umowami podpisywanymi w tego rodzaju sprawach. Nie sposób uznać, aby którekolwiek z postanowień miało dla strony umowy – adw. M. W. wartość gospodarczą, która winna podlegać szczególnej ochronie. W pismach złożonych w toku postępowania do akt sprawy z dnia 9 kwietnia 2014 r. i dnia 18 sierpnia 2014 r. adw. M. W. uzasadniając odmowę wyrażenia zgody na ujawnienie informacji osobom trzecim, podniosła, że "informacje posiadające wartość gospodarczą to również informacje o charakterze komercyjnym, które zawierają w sobie postanowienia związane ze zdobywaniem rynku, pozyskiwaniem klientów, kalkulacją cen, a w konsekwencji osiąganiem zysku". Zawierając umowę z podmiotem publicznym przedsiębiorca powinien liczyć się z tym, że z uwagi na transparentność działań organów publicznych, część jego uprawnień będzie mogła być ograniczona z uwagi na przewidziane w art. 61 Konstytucji RP oraz u.d.i.p. prawo do informacji o działaniach organów władzy publicznej. Zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503). Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne. W rozpoznawanej sprawie organ niezasadnie zwracał się do strony umowy o wyjaśnienie tej kwestii zamiast samodzielnie ją rozstrzygnąć. Zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności.

Przeszkody w udostępnieniu informacji publicznej nie może stanowić również tajemnica adwokacka uregulowana w art. 6 ustawy o adwokaturze, która stanowi, że adwokat obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzielaniem pomocy prawnej (wyjątek od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przewidziano w zakresie informacji udostępnianych na podstawie przepisów ustawy z 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 276 ze zm.)). Zasadnicze znaczenie ma prawidłowe ustalenie zakresu tajemnicy zawodowej, tj. oddzielenie informacji, które adwokat poufnie uzyskał w związku z udzielaniem porady prawnej, prowadzeniem sprawy, czy sporządzaniem opinii od innych którą taką ochroną nie są objęte. Umowy zawarte przez adw. M. W. z Gminą [...] z dnia 12 czerwca 2012 r., 14 stycznia 2013 r., 22 sierpnia 2013 r., 20 grudnia 2013 r., 26 listopada 2013 r., 2 stycznia 2014 r. nie zawierają treści o których adwokat dowiedział się udzielając pomocy prawnej. Samo wskazanie w umowie sprawy, w której adwokat będzie reprezentował podmiot publiczny nie można uznać za informację zastrzeżoną, skoro czynności w tym postępowaniu w imieniu mocodawcy będą podejmowane przez pełnomocnika jawnie.

Przechodząc do uzasadnienia punktu III wyroku należy zwrócić uwagę, że jak to wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2016 r. w sprawie sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia 22 kwietnia 2011 r., pomiędzy Z. N. a Burmistrzem Miasta [...] od wielu lat toczy się wiele spraw w zakresie dostępu do informacji publicznej. W dużej ich części orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, często uchylając decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz stwierdzając bezczynność Burmistrza i nakładając na niego obowiązek załatwienia wniosku skarżącej. Wielokrotnie również WSA w Krakowie nakładał na Burmistrza Miasta [...] grzywny, czy to za nieprzekazanie skargi Z. N. do WSA w sprawach o sygnaturze: II SO/Kr 19/12 - 1 000 zł, II SO/Kr 10/12 - 5 000 zł, II SO/Kr 16/11 - 5 000 zł, czy też w związku ze stwierdzoną bezczynnością organu lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w sprawach o sygnaturze: II SAB/Kr 148/15 - 10 000 zł, II SA/Kr 1471/14 - 500 zł, II SAB/Kr 363/14 - 5 000 zł. Łącznie nałożone na Burmistrza Miasta [...] grzywny w związku ze skargami Z. N. wynoszą 26 500 zł. Grzywny te - wymierzane w znacznych kwotach - nie odnoszą jednak zamierzonego przez ustawodawcę skutku. Nie spełniają ani funkcji represyjnej, ani prewencyjnej.

W tej sytuacji Sąd skorzystał z możliwości przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w § 2 art. 149 p.p.s.a. Przywołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta - poza funkcją represyjną i prewencyjną polegającą na tym, że groźba konieczności wydatkowania tych kwot ze środków publicznych na rzecz stron postępowania, nie zaś przekazywania ich w ramach systemu finansów publicznych, będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwiana spraw - ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc - ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy nr 1633 i 2539 /VII Kadencja), instytucja ta została wzorowana na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.2004.179.1843 ze zm.). Z tego względu powołać się można na dorobek orzeczniczy zarówno sądów administracyjnych jak i Sądu Najwyższego powstały na gruncie przywołanej ustawy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniach o sygn. III SPP 163/05, III SPP 154/05, SPK 10/05, III SPP 10/15, kwota otrzymywana na tej podstawie ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania sądowego oraz z naruszeniem prawa (nie dobra osobistego) do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej stanowi sankcję dla państwa za wadliwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Następuje w wysokości proporcjonalnej do wielkości zwłoki, jej przyczyn oraz dotkliwości dla skarżącego. Odpowiednia suma pieniężna pełni rolę swoistego zadośćuczynienia za stres i frustrację, spowodowane przewlekłością postępowania sądowego. Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2012 r. sygn. III SA/Wa 2145/11, wskazano, że kwota wskazana w art. 12 ust. 4 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie skonstruowanego systemu wymiaru sprawiedliwości albo wadliwe działającego systemu wymiaru sprawiedliwości w praktyce. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. II OPP 23/13: "Określając wysokość sumy pieniężnej z tytułu przewlekłości postępowania, należy mieć na uwadze czas trwania postępowania, rodzaj sprawy, w której nastąpiła przewlekłość, jej znaczenie dla strony skarżącej".

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może przyznać sumę pieniężną od organu na rzecz skarżącego do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z tym przepisem, jest to kwota do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M. P. z 2016 r. poz. 145), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł. zł. Oznacza to, że górna granica sumy pieniężnej, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 19 498, 50 zł.

Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy opisane powyżej sprawiają, że kwota

3 000,00 zł przyznana od organu na rzecz skarżącej jest odpowiednia do całokształtu okoliczności sprawy i funkcji jak kwota ta ma spełniać.

O kosztach sąd orzekł w pkt. IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.