Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 19/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Marek Kraus Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Z. B.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 29 stycznia 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. wniosła do Starosty o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na przebudowę jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [..] na działkach nr [..]-[..], obręb K. oraz na działce nr [..] obręb D., gmina D.

W toku postępowania Z. B. – właściciel działki nr [..] wyrażał swoje negatywne stanowisko względem przedmiotowej inwestycji nie zgadzając się na przeprowadzenie linii napowietrznej nad należącymi do niego obiektami (muszla koncertowa, boisko sportowe, sieć kanalizacji). Występował również z wnioskami dowodowymi o przesłuchanie świadków, o przeprowadzenie konsultacji na temat oczekiwań mieszkańców gminy co do istnienia linii napowietrznych oraz wpływu inwestycji na czynnik społeczny i gospodarczy, o przeprowadzenie dowodu z map, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania inwestora, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania organów administracji publicznej na okoliczność ustalenia negatywnego wpływu inwestycji na środowisko.

Na wezwanie organu inwestor wyjaśnił, że w odniesieniu do działki nr [..] uzyskał decyzję Starosty z dnia 11 września 2017 r. oraz ostateczną decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości oraz decyzję Starosty z dnia 1 października 2019 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie działki nr [..]. W kwestii ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor wskazał, że decyzja Wójta Gminy z dnia 19 września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest rozstrzygnięciem ostatecznym i wykonalnym, pomimo zaskarżenia go do sądu administracyjnego.

Inwestor odnosząc się do wskazanych przez Z. B. postępowań cywilnych - o ustanowienie służebności przesyłu – stwierdził, że nie ma to znaczenia dla sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem inwestor wywodzi swój tytuł prawny do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane z decyzji na niezwłoczne zajęcie nieruchomości opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Natomiast kwestia oceny rokowań pomiędzy inwestorem i Z. B. nie mieści się w granicach niniejszej sprawy administracyjnej. Kwestia ta była badana przez Starostę w sprawie prowadzonej przez organ w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w której zostało wydane pozytywne dla spółki rozstrzygnięcie.

Starosta decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie jednotorowej linii elektroenergetycznej 110/V relacji [.] zlokalizowanej na działkach nr [..]-[..] w K. , w obrębie ewidencyjnym K. oraz na działce nr [..] w D., w obrębie ewidencyjnym [.]., w gminie D. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy oraz ważny interes społeczny.

W ocenie organu dokumentacja złożona przez wnioskodawcę spełnia wymogi przepisów, przy czym organ nie sprawdził projektu budowlanego obiektu, uznając, że za rozwiązania projektowe odpowiedzialność ponosi projektant. Organ doszedł do wniosku, że przebudowa planowanej inwestycji nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działek objętych jej oddziaływaniem. Wskazano też, że Wójt Gminy wydał decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, których ustalenia dopuszczają na przedmiotowym terenie przebudowę zamierzonej inwestycji. Jest ona zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem Starosty, przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z decyzją nr [..] o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną przez Wójta Gminy. Inwestycja nie będzie powodować przekształceń siedlisk przyrodniczych oraz nie będzie powodować trwałych, okresowych, pośrednich lub bezpośrednich zagrożeń, w tym dla przedmiotów ochrony występujących w zasiągu obszaru specjalnej ochrony ptaków [..] oraz obszaru o znaczeniu dla wspólnoty [..]. Organ stwierdził, że inwestor uzyskał wymagane pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, w tym decyzję Wójta Gminy z dnia 2 czerwca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt budowlany inwestycji jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanych przez Wójta Gminy z dnia 27 kwietnia 2017 r., z dnia 11 września 2017 r. i z dnia 7 lipca.2017 r.

Rozpoznając odwołanie Z. B. Wojewoda decyzją z dnia 2 listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 29 stycznia 2020 r. Organ wskazał, że przebudowa linii zrealizowana zostanie po trasie istniejącej linii napowietrznej 110 kV z nieznacznymi zmianami lokalizacji słupów. Długość odcinka linii elektroenergetycznej objętego postępowaniem wynosi 597,3 m. Projektowane słupy dla tego odcinka przewidziano do realizacji na działce nr [..] obręb K. (słup nr 36) i na działce nr [..] obręb K. (słup nr 37). Dla inwestycji uzyskano decyzje: 1. Wójta Gminy z dnia 11 września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - w odniesieniu do działek nr [.].-[.]; 2. Wójta Gminy z dnia 19 września 2017 r. - w odniesieniu do działek nr [..]-[..]; 3. Wójta Gminy z dnia 7 lipca 2017 r. - w odniesieniu do działek nr [..]-[..]; 4. Wójta Gminy z dnia 27 kwietnia 2017 r. - w odniesieniu do działki nr [..]. Inwestycja została zaprojektowana na obszarze wskazanym w powyższych decyzjach, z zachowaniem warunków w nich wskazanych. Dla inwestycji uzyskano decyzję Wójta Gminy z dnia 2 czerwca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w której wskazano, że nie przewiduje się, aby realizacja przedsięwzięcia powodowała kumulowanie negatywnych oddziaływań z istniejącymi lub planowanymi w sąsiedztwie obiektami. Trasa przedmiotowej linii przebiega przez płaty siedlisk przyrodniczych, w związku z tym konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności przy realizacji przedsięwzięcia, co pozwoli na uniknięcie ryzyka zanieczyszczenia siedlisk przyrodniczych. Zakres koniecznej wycinki drzew i zakrzewień nie zagraża zachowaniu właściwego stanu siedlisk ptaków chronionych w obszarach Natura 2000, a trasa inwestycji przebiega w korytarzu przestrzennym ciągu istniejącej linii, zatem, jak wskazano w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy realizacji inwestycji zostanie wykorzystana przestrzeń aktualnej linii elektroenergetycznej.

Wojewoda wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, który jedynie sprawdza zgodność projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu. Nie znajduje zatem uzasadnienia argument skarżącego, że Starosta uchybił przepisowi art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 86 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Nie znajduje też zdaniem Wojewody uzasadnienia zarzut zawarty w odwołaniu o niezgodności inwestycji z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie zastosowanego nazewnictwa - budowa obiektu po uprzedniej rozbiórce, a pozwolenie dotyczy przebudowy linii. Decyzją Wójta Gminy z dnia 2 czerwca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV realizacji GPZ [..]" określono, że przedmiotowa inwestycja będzie polegała na przebudowie jednotorowej, napowietrznej linii energetycznej. W ramach przedsięwzięcia przeprowadzona zostanie rozbiórka obecnej linii i budowa nowej infrastruktury energetycznej. W projekcie na karcie 41 wskazano zakres prac demontażowych istniejącej linii. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano również infrastrukturę podlegającą rozbiórce. Zakres prac przedstawiony w projekcie budowlanym jest zgodny z zakresem prac określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewoda stwierdził też, że inwestycja posiada konieczne uzgodnienia oraz, że teren działki [..] oznaczono w ewidencji gruntów symbolem Tr (tereny rożne). Obowiązek uzyskania zgłoszenia wodnoprawnego istnieje w stosunku do tego typu inwestycji prowadzonych przez wody inne niż śródlądowe drogi wodne (oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi lub symbolem Ws - grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi).

Wojewoda wskazał, że w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność odwołującego zostały wydano decyzje umożliwiające realizację inwestycji na jej terenie. Decyzja Starosty z dnia 11 września 2017 r. o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [..] została uchylona decyzją Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r., w której orzeczono jednocześnie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r., II SA/Gd 636/19, WSA w Gdańsku uchyliło decyzję Wojewody. W obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzją z dnia 1 października 2019 r. Starosta zezwolił na niezwłoczne zajęcie działki nr [..]. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Wojewody, inwestor prawidłowo w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością wskazał jako prawo do władania działką nr [..] decyzję administracyjną - decyzję Starosty z dnia 1 października 2019 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie działki nr [..].

W odniesieniu do nadanego decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Wojewoda wskazał, że uzasadniał go wyjątkowo ważny interes strony oraz ważny interes społeczny.

Z. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r. zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez wydanie w drugiej instancji decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji nieposiadania przez inwestora tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem skarżącego decyzja ograniczająca sposób korzystania z jego nieruchomości, przestała wywoływać skutki prawne w następstwie jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

2. art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji bez uzgodnienia jej wydania z wojewódzkim konserwatorem zabytków,

3. art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 394 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji niedokonania przez inwestora zgłoszenia wodnoprawnego, przy zaprojektowaniu zamiaru prowadzenia przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej przez wody inne niż śródlądowe drogi wodne, konkretnie przez wody śródlądowe (pokryty wodą teren działki nr [..]). W ocenie skarżącego, oznaczenie ewidencyjne gruntu nie może być podstawą dla ustalenia wymogu dokonania zgłoszenia wodnoprawnego. Podstawą dla takiego ustalenia jest to, czy ma dojść do przeprowadzenia przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej przez wody inne, niż śródlądowe drogi wodne, czy też nie. Z projektu zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że inwestor ma zamiar przeprowadzić przewody przez grunt pokryty śródlądowymi wodami powierzchniowymi, niebędącymi śródlądową drogą wodną. Zatem inwestor miał obowiązek dokonać zgłoszenia wodnoprawnego przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę,

4. art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego z rozwiązaniami technicznymi niedającymi się zestawić z parametrami urbanistycznymi przedłożonej w sprawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - z uwagi na brak tych parametrów w tej decyzji, czyli zatwierdzenie o charakterze czysto formalnym, czyli pozornym w rozumieniu, a tym samym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego bez wymaganej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

5. art. 86 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla określonego w niej zamierzenia niezgodnego z zamierzeniem przedstawionym w wiążącej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie mówi o przebudowie istniejącego obiektu, tylko o jego rozbiórce i budowie w jego miejscu nowego obiektu. Istniejąca linia elektroenergetyczna (wszystkie jej urządzenia) ma być zastąpiona nową (całkowicie nowymi, czyli innymi urządzeniami). W tak jednoznacznym stanie rzeczy przedstawionym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niemożliwe było zaprojektowanie zgodnie z tą decyzją zamierzenia polegającego na przebudowie, czyli tylko na zmianie istniejącego obiektu,

6. art. 3 pkt 6, pkt 7 i pkt 7a Prawa budowlanego poprzez błędną kwalifikację prawną objętych projektem robót budowlanych, skutkującą utrzymaniem w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę o rozstrzygnięciu nieadekwatnym do rzeczywistego zamiaru inwestora,

7. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia projektowanym zamierzeniem budowlanym ustaleń uchwały Nr 146/\/ll/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[..]" w sytuacji, gdy akt ten także podlega uwzględnieniu przy sprawdzaniu projektu budowlanego,

8. art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, skutkujące wyżej wymienionymi naruszeniami prawa materialnego.

W związku tymi zarzutami, w szczególności z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji po utracie przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W związku z potwierdzonym faktem śmierci skarżącego Z. B., która nastąpiła w dniu 29 marca 2021 r., jego następca prawny, R. B., którego uprawnienia zostały udokumentowane złożonym do akt sprawy wypisem aktu poświadczenia dziedziczenia, wstąpił do postępowania oświadczając, że podtrzymuje skargę i zawarte w niej argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie w całokształcie jej zarzutów.

Sądowej kontroli, która została przeprowadzona pod względem zgodności z prawem działań administracji publicznej, poddano w niniejszej sprawie decyzję Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 29 stycznia 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę jednotorowej linii elektroenergetycznej 110/V relacji [..]-[..], zlokalizowanej na działkach nr: [..]-[..] w miejscowości K., w obrębie ewidencyjnym K., oraz na działce nr [..] w miejscowości D., w obrębie ewidencyjnym D., w gminie D.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., zgodnie z art. 25 i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471).

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl zaś art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozumie się tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Oświadczenie w zakresie posiadania tego prawa jest środkiem dowodowym mającym wykazać prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w razie wątpliwości podlega badaniu przez organ, który ma obowiązek ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora przy uwzględnieniu twierdzeń inwestora, przytaczanych przez niego dowodów i innych okoliczności mających znaczenie prawne. Samo bowiem oświadczenie nie przesądza o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością, gdyż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto faktycznie posiada takie prawo. Oznacza to, że realizacja prawa do zabudowy jest uzależniona od posiadania uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 4 Prawa budowlanego), a wykazanie tego prawa stanowi niezbędny wymóg udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Do wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi inwestycją na cele budowlane, wskazując w odniesieniu do poszczególnych działek źródło swoich uprawnień. W odniesieniu do działki nr [..] stanowiącej własność skarżącego Z. B., inwestor wskazał, że uprawnienie do inwestycyjnego jej wykorzystania wywodzi z decyzji administracyjnej. W uzupełnieniu wniosku inwestor wskazał na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r. uchylającą odmowę ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Starosty z dnia 11 września 2017 r. i ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN-110kV, relacji [..] oraz decyzję Starosty z dnia 1 października 2019 r., nr [..], zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiącej działkę nr [..]. Organy obu instancji uprawnienie inwestora do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane zgodnie wywodziły z decyzji Starosty zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami dotyczy oceny uprawnień inwestora do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane. Weryfikując to uprawnienie inwestora należało odwołać się w pierwszej kolejności do charakteru prawnego decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i relacji pomiędzy nimi.

Zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. (tj. gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony) lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., zezwalającej na przeprowadzenie lub zakładanie określonych urządzeń i infrastruktury przesyłowej. Oznacza to, że wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości następuje tylko na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny i wyłącznie po uprzednim wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyroki WSA w Olsztynie z 23 stycznia 2018 r., II SA/Ol 785/17; z dnia 18 września 2019 r., II SA/Po 382/19, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może polegać na zezwoleniu na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z tego wynika, że rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja ograniczająca właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu sposób korzystania z nieruchomości (zob. wyroki WSA w Szczecinie z 30 kwietnia 2015 r., II SA/Sz 11/15, z 15 listopada 2018 r., akt II SA/Sz 658/17, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może więc wywoływać skutki prawne tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości, gdyż decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. Nieracjonalne byłoby bowiem pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. (decyzji subsydiarnej), tj. decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości, gdy brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie może bowiem samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2080/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższej nakreślony kontekst normatywny ma zasadnicze znaczenie dla oceny uprawnienia inwestora do dysponowania działką nr [..] na cele realizacji inwestycji objętej zatwierdzonym projektem budowlanym, której działka ta stanowi element składowy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę do przyznania inwestorowi w trybie administracyjnym ogólnego, trwałego uprawnienia dotyczącego realizacji i funkcjonowania na nieruchomościach infrastruktury przesyłu i dystrybucji mediów. Uprawnienie to jest korelatem władczego "ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości" adresowanego do jej właściciela lub użytkownika wieczystego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tego rodzaju ingerencja w prawa właściciela (użytkownika wieczystego) wymaga, aby decyzja ograniczająca precyzyjnie określała sferę uprawnień podlegających uszczupleniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 sierpnia 2017 r., II SA/Sz 534/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w tym zwłaszcza jednoznacznie nakreślała przestrzenne granice naruszenia praw rzeczowych (zob. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r., I OSK 2043/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob.: wyroki z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2681/15 oraz 8 listopada 2017 r., II OSK 2869/16, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl) konsekwentnie przyjmuje się, że decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Obie wskazane decyzje, zarówno wydana na podstawie art. 124 ust. 1, jak i ust. 1a u.g.n., stanowią podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezbędnym elementem procesu budowlanego.

Powyższe nie oznacza jednak, że można bagatelizować związki materialnoprawne pomiędzy obydwoma decyzjami. Jakkolwiek bowiem zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może stanowić samodzielną podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to jednak nie zmienia to faktu, że nadal pierwotnym źródłem treści i zakresu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie określa bowiem granic zajęcia nieruchomości i może dotyczyć jedynie powierzchni objętej ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., II OSK 2869/16, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedstawione wyżej rozważania istotnie rzutują na ocenę zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r. Została ona bowiem wydana po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 czerwca 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 636/19, uchylił decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r., którą uchylono decyzję Starosty z dnia 11 września 2017 r. o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [..] i ograniczono sposób korzystania z tej działki. Skutkiem wydania powyższego wyroku z obrotu prawnego wyeliminowano decyzję stanowiącą zasadnicze źródło prawa inwestora do realizacji inwestycji na działce nr [..]. Pomimo tego, że wskazany wyrok uprawomocnił się dopiero z dniem 19 stycznia 2021 r., kiedy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie o sygn. akt I OSK 1956/20, oddalił skargę kasacyjną, to jednak w myśl dyspozycji art. 152 p.p.s.a., wstrzymał on wykonanie uchylonej decyzji, co oznacza, że nie wywoływała ona skutków prawnych.

W tej sytuacji ocenić należało znaczenie pozostawania w obrocie prawnym, wydanej w następstwie decyzji Wojewody z dnia 31 lipca 2019 r., decyzji Starosty z dnia 1 października 2019 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, które Wojewoda rozpoznając odwołanie skarżącego w wyżej nakreślonych uwarunkowaniach faktycznych i prawnych nadal uznawał za wystarczające źródło prawa inwestora do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane.

Choć decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma samodzielny charakter i opiera się na odrębnych przesłankach, to nie można pominąć, że tworzy ona w istocie wyłącznie faktyczny instrument realizacji uprawnienia materialnoprawnego ukształtowanego decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Dlatego w sytuacji, gdy w wyroku sądowym, w ramach merytorycznej kontroli, podważona została decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, to skutkiem takiego wyroku powinno być wyeliminowanie z obrotu decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, które wedle tej decyzji miało nastąpić w określonych granicach przestrzennych. Przyjęcie natomiast założenia odmiennego, że decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. powinna "trwać" pomimo merytorycznych orzeczeń sądowych dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, prowadziłoby do wniosku, że przyznana właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) ochrona sądowa byłaby w istocie iluzoryczna. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowi podstawę do realizacji procesu inwestycyjnego, a proces ten może prowadzić do nieodwracalnych zmian w nieruchomości. Zezwolenie takie powinno więc służyć przyspieszeniu tego procesu w czasie kontroli instancyjnej i sądowej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale nie powinno być traktowane jako instrument pozwalający forsować bezwarunkowo pierwotny wariant inwestycji, w sytuacji, gdy orzeczenie sądowe wykazało, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dokonane zostało z naruszeniem prawa (zob. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2018 r., II SA/Po 368/18 i WSA w Olsztynie z dnia 9 kwietnia 2019 r., II SA/Ol 160/19, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że choć realizacja inwestycji celu publicznego, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ma charakter priorytetowy i stanowi manifestację interesu publicznego, to jednak nie oznacza wcale, że interes indywidualny nie ma w tego rodzaju przypadkach żadnego znaczenia. Przeciwnie, należy dążyć do jego ochrony tak dalece, jak jest to tylko możliwe w okolicznościach konkretnej sprawy, co do zasady aż do momentu, w którym ochrona interesu indywidualnego wykluczałaby ziszczenie się interesu publicznego (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2021 r., II SA/Gl 1035/20, LEX nr 3147879).

Wobec powyższego nie można automatycznie przyjmować, jak uczynił to Wojewoda w zaskarżonej decyzji, że do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wystarczy posiadanie przez inwestora decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., niezależnie od losów prawnych decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Obie decyzje są ze sobą związane, a decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia, mającym walor pomocniczy. Skutkiem tego, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pierwotnej ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości powoduje utratę podstaw prawnych uszczuplenia zakresu władztwa właściciela i podważa byt prawny decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości chociażby ze względu na brak zakresu dopuszczalnej ingerencji w prawo własności.

Zarówno do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, jak i do faktycznego skorzystania z niego, konieczne jest istnienie w przestrzeni prawnej rozstrzygnięcia, które ograniczy prawa właściciela gruntu do korzystania z niego i określi zakres tego ograniczenia. Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ma charakter wyjątkowy - jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości wyłącznie w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Zdaniem Sądu, niedopuszczalne jest, w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (prawo do sądu), aby merytoryczna kontrola sądowa decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości pozostawała bez wpływu na prawa inwestora wywodzone z art. 124 ust. 1a u.g.n., których zakres opiera się przecież na treści ograniczenia z art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wobec tego nie można było zaakceptować stanowiska Wojewody, który uznał, że prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr [..] może wynikać wyłącznie z decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, podczas gdy decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości wyeliminowano z obrotu prawnego. W swoich rozważaniach organ odwoławczy pominął ten fakt nie uwzględniając wzajemnych powiązań pomiędzy wskazanymi rozstrzygnięciami, w tym wpływu uchylenia decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. na skuteczność prawną zezwolenia. Tymczasem, dla wykazania prawa inwestora do dysponowania określoną nieruchomością na cele budowlane konieczne jest pozostawanie w obrocie prawnym zarówno decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i z ust. 1a, albowiem są one ze sobą nierozerwalnie związane i tylko istnienie obu, pozwala inwestorowi na podjęcie działań inwestycyjnych. Podkreślić należy, że decyzja przewidziana w art. 124 ust. 1a u.g.n. ma wyłącznie charakter subsydiarny, niesamodzielny, zatem jej los i skuteczność prawna zależy od skuteczności decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n.

W takiej sytuacji Wojewoda jako organ rozpoznający sprawę merytorycznie w jej całokształcie w administracyjnym toku instancji powinien był uwzględnić zmianę jaka zaistniała od momentu wydania decyzji przez Starostę w dniu 29 stycznia 2020 r. i wdrożyć mechanizmy przewidziane w Prawie budowlanym po to, aby usunąć brak wniosku o pozwolenie na budowę w postaci wymaganego uprawnienia do dysponowania każdą działką wchodzącą w zakres III odcinka przebudowy linii elektroenergetycznej na cele budowlane. Tylko uzyskanie nowej decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy z dnia 19 września 2017 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2017 r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie linii 1010 kV [..] na działkach nr [..]-[..], i odpowiednio nowej decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n., pozwoliłoby inwestorowi spełnić wymóg z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

W konsekwencji uznać należało, że zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji narusza art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego i nie może się ostać. Wojewoda nie rozważył należycie skutków wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 636/19, w konsekwencji czego błędnie przyjął, że inwestor legitymuje się prawem do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane. Natomiast brak spełnienia tego wymogu, w świetle brzmienia art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego oznacza, że inwestorowi nie można było udzielić pozwolenia na budowę, o które się ubiegał. Kwestia posiadania tytułu do nieruchomości, na której inwestor ma realizować swoje zamierzenie jest jedną z podstaw procesu inwestycyjnego, albowiem z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że prawo do zabudowy przysługuje każdemu, pod warunkiem, że wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W rozważanym wypadku pierwszy z tych wymogów uległ zmianie w toku instancji i nie był spełniony na etapie postępowania przed organem odwoławczym, czego nie dostrzegł i nie uwzględnił Wojewoda dopuszczając się uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy.

Sąd dostrzegł również niedostatki ustaleń poczynionych przez organy w toku postępowania w zakresie wymogów, które przedmiotowa inwestycja na tym etapie winna spełniać z punktu widzenia ochrony zabytków. Wymagania z zakresu ochrony zabytków w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę określa art. 39 Prawa budowlanego, uzależniając ich rodzaj od reżimu ochrony konserwatorskiej istniejącego na terenie bądź obejmującej obiekt będący przedmiotem planowanych działań inwestycyjnych. Jeśli mamy bowiem do czynienia z zabytkiem wpisanym do rejestru zabytków wymagane jest, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych (art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego). Natomiast w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie żaden organ nie ustalił, czy obszar objęty inwestycją bądź obiekty znajdujące się na nim są wpisane do rejestru zabytków lub do gminnej ewidencji zabytków. Uzgodnienie konserwatorskie z dnia 6 września 2017 r., które inwestor przedłożył wraz z dokumentacją projektową, dotyczy kwestii związanych z potrzebą prowadzenia badań archeologicznych wyprzedzających realizację inwestycji, czyli materii uregulowanej w art. 31 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nie pozwolenia bądź uzgodnienia robót budowlanych w trybie art. 39 Prawa budowlanego. Wojewódzki Konserwator Zabytków we wskazanym uzgodnieniu stwierdził jedynie istnienie stanowiska archeologicznego [..], objętego strefą ograniczonej ochrony archeologicznej na terenie działki nr [..], gmina K., gdzie w przypadku zamiaru przeprowadzenia prac ziemnych, należy przeprowadzić archeologiczne badania interwencyjne w zakresie określonym przez Konserwatora. Działka ta jednak nie jest objęta przedmiotowym odcinkiem inwestycji. Wprawdzie sama linia energetyczna podlegająca przebudowie będzie przebiegać m.in. przez obręb G. i działkę nr [..], lecz procedowany aktualnie wniosek tej działki nie dotyczy. W tych okolicznościach, uznać należało, że istnieje potrzeba wyjaśnienia statusu terenu inwestycji z punktu widzenia potrzeb ochrony konserwatorskiej. Dopiero to ustalenie umożliwi weryfikację zakresu dokumentacji niezbędnej do zapewnienia kompletności wniosku i prawidłowości postępowania. Wadliwość ta obciąża wynik postępowania prowadzonego przez Wojewodę, który ma kompetencje do poczynienia ustaleń w powyższym zakresie i podjęcia właściwych działań celem jej usunięcia.

Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem organów, które uznały za zbędne weryfikowanie potrzeby legitymowania się przez inwestora zgłoszeniem wodnoprawnym na prowadzenie przez wody inne niż śródlądowe drogi wodne napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych, czego wymaga art. 394 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.), zwanej dalej p.w. Z ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych, w tym z treści decyzji środowiskowej oraz projektu budowlanego wynika, że przez jedną z działek objętych inwestycją, tj. działkę nr [..], przebiega rzeka S. i jej kanał prowadzący wodę do Elektrowni Wodnej. Objęta inwestycją linia elektroenergetyczna przecina tą rzekę w co najmniej dwóch miejscach. Dla ustalenia potrzeby dokonania w takiej sytuacji zgłoszenia wodnoprawnego należało w pierwszej kolejności, w oparciu o autonomiczne definicje sformułowane w przepisach p.w., ustalić charakter wód na działce nr [..], skonfrontować je z planowanym przebiegiem linii i dopiero wówczas ustalić, czy aktualizuje się wymóg zgłoszenia z art. 394 ust. 1 pkt 3 p.w. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, ewidencyjne oznaczenie działki nr [..] jako gruntów różnych – Tr nie stanowiło determinanty charakteru wód znajdujących się na wskazanej działce i nie mogło a limine wykluczyć potrzeby dokonania zgłoszenia wodnoprawnego w trybie art. 394 ust. 1 pkt 4 p.w.

Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do braku zgodności parametrów inwestycji z decyzją Wójta Gminy z dnia 19 września 2017 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie linii 1010 kV [..] na działkach nr [..]-[..], niezgodności zaskarżonej decyzji z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 2 czerwca 2015 r., błędnej kwalifikacji projektowanych robót oraz naruszenia projektowanym zamierzeniem ustaleń uchwały Nr 146/\/ll/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[..]", przez którego teren przebiega inwestycja.

Sąd nie dostrzegł niedostatków określonych w projekcie budowlanym parametrów technicznych planowanej przebudowy, w tym niezgodności tych parametrów z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, której kompletność potwierdził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 83/18, oddalającym skargę, od którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r., II OSK 2630/18, oddalił skargę kasacyjną. W wyrokach tych sądy administracyjne potwierdziły kompletność decyzji lokalizacyjnej z punktu widzenia wymogów art. 52 ust. 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741), zwanej dalej u.p.z.p. W toku postępowania nie podważono zgodności planowanej inwestycji z wymogami technicznymi, których zakres określa art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 716) i przepisy szczególne. We wskazanych wyrokach również w sposób wiążący zaakceptowano prawidłowość kwalifikacji robót objętych planowaną inwestycją celu publicznego z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego.

Nie polega również na prawdzie zarzut niezgodności zakresu inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę z przedsięwzięciem, dla którego ustalono decyzją z dnia 2 czerwca 2015 r. środowiskowe uwarunkowania. Wyjaśnić bowiem należy, że objęta procedowanym wnioskiem inwestycja stanowi III odcinek większego przedsięwzięcia o charakterze liniowym, do którego odnosi się całościowo decyzja środowiskowa. O ile bowiem przepisy Prawa budowlanego dopuszczają możliwość etapowania inwestycji i sukcesywnego pozyskiwania pozwoleń na budowę na poszczególne odcinki, o tyle regulacje prawne odnoszące się do kwestii środowiskowych podkreślają potrzebę kompleksowej oceny skutków środowiskowych całego przedsięwzięcia. Powyższa dystynkcja stanowi przyczynę różnic w określeniu inwestycji, ale wyłącznie na płaszczyźnie językowej a nie merytorycznej. Kwestie te przesądził tutejszy Sąd, jak i NSA w sprawach o sygn. akt II SA/Gd 83/18 i II OSK 2630/18.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy wskazać, że choć Wojewoda w swojej decyzji nie ustosunkował się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia projektowanym zamierzeniem ustaleń uchwały Nr 146/\/ll/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[..]", przez którego teren przebiega inwestycja, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie uprawnia Sąd do uchylenia decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 zez m.), zwanej dalej p.p.s.a. Strona skarżąca podnosiła, że inwestycja narusza zakaz ustalony w § 3 ust. 1 uchwały, błędnie wskazując, że dotyczy on realizowania na terenie Parku przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazany przepis zakazuje bowiem wyłącznie realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś przedmiotowe zamierzenie – zgodnie z projektem budowlanym i uzyskaną decyzją Wójta Gminy z dnia 2 czerwca 2015 r. ustalającą środowisko uwarunkowania przedsięwzięcia, stanowi zamierzenie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym wspomniany zakaz go nie dotyczy. Skoro więc podnoszony zarzut naruszenia § 3 ust. 1 uchwały nie był zasadny, to brak odniesienia się do niego przez organ odwoławczy, nie miał wpływu na wynik sprawy, albowiem nie doprowadziłoby do zmiany stanowiska organu odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nieprawidłowe wyjaśnienie kwestii dysponowania przez inwestora tytułem prawnym uprawniającym go do przeprowadzenia robót budowlanych na działce nr [..] stanowiącej integralną część inwestycji, wynikające z nieustalenia istotnych dla sprawy okoliczności i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, stanowi istotne naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W sprawie nie uwzględniono w szczególności, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie działki nr [..], która miała stanowić podstawę prawa inwestora do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, jest nierozerwalnie związana z decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, która została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie oceniono skutków powyższych zdarzeń prawnych dla toczącego się postępowania i jego wyniku.

W tej sytuacji zasadne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, albowiem brak posiadania przez inwestora prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane, które uprawniałoby do realizacji inwestycji na jej terenie, stanowi istotną wadliwość procedowanego wniosku o pozwolenie na budowę uniemożliwiającą wydanie pozwolenia na budowę dla całej inwestycji bez uprzedniego jej usunięcia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 2 listopada 2020 r. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, działając w zgodzie z art. 153 p.p.s.a., w zakresie posiadanych kompetencji podejmie czynności procesowe, stosownie do oceny prawnej i wskazań Sądu sformułowanych w niniejszym uzasadnieniu, i adekwatne do ustaleń rozstrzygnięcie.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, albowiem stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a., skarżący do zamknięcia rozprawy nie zgłosił żądania ich zwrotu, o skutkach niezgłoszenia którego został pouczony w zawiadomieniu o rozprawie (k. 133 verte akt sądowych). Przepis art. 210 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.