Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2647/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] do uzupełnienia wniosku z dnia 02.08.2005 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w trybie art. 14a § 1 oraz § 2 Ordynacji Podatkowej postanawia - odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r. K. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] do uzupełnienia wniosku z dnia 02.08.2005 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w trybie art. 14a § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. W piśmie wskazał on, że zgodnie z art. 90 Traktatu Wspólnot Europejskich mówiącym o tym, że żadne państwo członkowskie nie może nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju, wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie środków zaskarżenia określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.". W odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie organu skarżący wystosował pismo, w którym nie odniósł się do żadnego z wymienionych w nim elementów. W takim stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydał w dniu [...] września 2005 r. postanowienie o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Na postanowienie to, zgodnie z pouczeniem, służyło zażalenie do Dyrektora Izby Celnej w W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

Powołany przepis nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przesłanki te są to określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Przesłanka dopuszczalności zaskarżenia wymieniona w art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a. ma charakter merytoryczny, a więc prawo w tym przypadku nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T. Woś, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005).

W każdym zatem przypadku zaistnienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., sąd zobligowany jest skargę odrzucić.

Na dzień złożenia skargi sprawa nią objęta, pomiędzy tymi samymi stronami była w toku. Toczyło się bowiem postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w W., które zostało zakończone wydaniem postanowienia z dnia [...] września 2005 r. nr [...] przedmiocie pozostawienia wniosku strony bez rozpatrzenia, a więc po dacie złożenia skargi do Sądu. Na powyższe postanowienie służyło stronie zażalenie do Dyrektora Izby Celnej w W., które wnosi się za pośrednictwem Naczelnika urzędu Celnego [...] w W. w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Dopiero od orzeczenia wydanego przez Dyrektora Izby Celnej przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Na marginesie dodatkowo Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 u.p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w opisanych powyżej przypadkach. Kontroli sądowoadministracyjnej podlegają także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W żadnym z wyżej wskazanych przepisów ustawodawca nie przewidział skargi na wezwanie organu do uzupełnienia pisma w sprawie.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.