Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 494/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1,2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 4, art 4 ust. 3, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Danuta Kania (spraw.), Iwona Dąbrowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk przedsiębiorców oraz liczby pracowników niepełnosprawnych określonej w etatach, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. na rzecz skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. przekazanym drogą elektroniczną M. G. - redaktor naczelna czasopisma [...] wystąpiła do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes "PFRON"), w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.",

o udostępnienie aktualnych informacji ze zbioru danych Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, dotyczących wszystkich pracodawców Zakładów Pracy Chronionej oraz otwartego rynku pracy, którzy otrzymali miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy: styczeń - grudzień 2010 oraz styczeń - grudzień 2013. Wskazała, iż katalog wnioskowanych danych został określony w załączniku nr 1 do wniosku zaznaczając, że chodzi o podanie liczby pracowników w etatach, nie w osobach.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. rzecznik prasowy PFRON poinformował, iż brak jest możliwości przekazania danych we wnioskowanej formie, zgodnie z art.

14 ust. 2 u.d.i.p.

Wskazał nadto, że dane osób wykonujących działalność gospodarczą, które ubiegają się o dofinansowanie do wynagrodzeń, będą musiały zostać poddane anonimizacji. Powołał się przy tym na okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2012 r. nastąpiło włączenie do ochrony danych osobowych osób prowadzących działalność gospodarczą, stracił bowiem moc obowiązującą art. 7a ust. 2 ustawy z dnia

19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), który stanowił, że "ewidencja działalności gospodarczej jest jawna i dane osobowe w niej zawarte nie podlegają przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o ochronie danych osobowych". Wskazał także na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Jednocześnie organ podał, że w żądanym zestawieniu nie mogą zostać wykazane liczby pracowników zarówno w etatach jak i osobach, na które PFRON dokonał wypłaty poszczególnym pracodawcom, możliwym do zidentyfikowania

w obrocie gospodarczym. Będzie to bowiem jednoznaczne z przekazaniem informacji organizacyjnej przedsiębiorstwa, która może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Zgodnie z ww. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., PFRON nie ma prawa udzielać informacji, które mogą spowodować naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U.

z 2003 r. Nr 153, poz. 1503). Zestawienie, które można przekazać będzie zatem wymagało przetworzenia danych polegającego na usunięciu z zestawienia danych osobowych pracodawców oraz będzie zawierało wyłącznie kwoty wypłacone

w danym przedsiębiorstwie w podziale na stopnie niepełnosprawności i schorzenia specjalne (bez informacji o liczbie etatów/osób, w związku z zatrudnieniem których dofinasowanie wypłacono), co w znaczący sposób ograniczy ilość przedstawionych danych.

Końcowo organ wskazał, że w sytuacji, gdy w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w niniejszym powiadomieniu (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skierowanym do Prezesa Zarządu PFRON Fundacja [...] z siedzibą w W. poinformowała, że podtrzymuje wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2014 r. Wskazała, iż w ocenie Fundacji nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., bowiem wnioskowane informacje nie podlegają wyłączeniu z jawności. Zauważyła również, że w przypadku uznania, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, zakończenie postępowania następuje poprzez wydanie decyzji odmownej, nie zaś decyzji o umorzeniu postępowania.

Przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r. organ przesłał wnioskodawcy dane ze zbioru Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji (SODiR), zawierające pracodawców każdego typu oraz liczbę pracowników niepełnosprawnych, w podziale na stopnie niepełnosprawności i schorzenia specjalne, na których pracodawca otrzymał dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na podstawie art. 26a - 26c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) za okresy sprawozdawcze styczeń - grudzień 2010. Zaznaczył, iż

w związku z brakiem technicznych możliwości wykazania danych wyrażonych

w etatach, zestawienie prezentuje liczbę pracowników w osobach.

Poinformował, że z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, dane zawierające imiona i nazwiska (w połączeniu z miejscowością pracodawcy) nie mogły zostać przekazane, wobec czego w ich miejsce zostały wprowadzone znaki "XXX". Wskazał, że w ocenie PFRON, stan zatrudnionych osób ogółem (w przeliczeniu na etat) u pracodawców każdego typu, którym wypłacono środki nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a zatem dane te nie zostały uwzględnione w zestawieniu. Nadmienił, że dane obejmujące okres styczeń - grudzień 2013 pozostają w przygotowaniu.

Przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r. organ przesłał wnioskodawcy drugą część danych ze zbioru Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji (SODiR), zawierające pracodawców każdego typu oraz liczbę pracowników niepełnosprawnych, w podziale na stopnie niepełnosprawności i schorzenia specjalne, na których pracodawca otrzymał dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, na podstawie art. 26a - 26c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych za okres styczeń - grudzień 2013.

Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. Fundacja [...] z siedzibą

w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie nieudostępnienia w terminie wnioskowanej informacji publicznej zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem

w określonym terminie,

- art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak prawidłowego wykonania wniosku.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie strony przeciwnej do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżąca wskazała, iż za pismem organu z dnia [...] maja 2014 r. zostały jej przekazane wszystkie wnioskowane informacje za wyjątkiem informacji o przedsiębiorcach wpisanych do ewidencji przedsiębiorców (w ich miejsce wpisane zostały znaki "XXX"). Ponadto organ stwierdził, iż nie ma technicznych możliwości wykazania danych wyrażonych w etatach, w związku

z czym zestawienie prezentuje liczbę pracowników w osobach. Do dnia złożenia skargi organ nie wydał jednak decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w ww. zakresie.

Skarżąca, powołując liczne poglądy doktryny oraz orzecznictwa wskazała, iż w jej ocenie nietrafny jest pogląd organu dotyczący wyłączenia jawności danych osobowych osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie ww. wniosku

o udostępnienie informacji publicznej z przyczyn określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nadto wskazała, iż twierdzenie organu odnośnie braku technicznych możliwości wykazania danych wyrażonych w etatach jest niezgodne z prawdą. Podała, że pracodawca zatrudniający osoby niepełnosprawne może ubiegać się w PFRON

o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń tych osób. Opisuje to art. 26a ustawy

o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Składany przez pracodawcę wniosek o wypłatę należnego dofinansowania WND, zawiera załączniki indywidualne INF-D-P dotyczące każdego pracownika z osobna. W załącznikach tych pracodawca podaje m. in. dane osobowe pracownika, datę zatrudnienia pracownika, przeciętny za dany miesiąc wymiar etatu pracownika

(z dokładnością do trzeciego miejsca po przecinku), oraz koszty płacy za dany miesiąc. W przypadku wymiaru etatu pracodawca musi wprowadzić go

w odpowiednie pole, które oznacza jednocześnie rodzaj pracodawcy (prowadzący ZPCh lub nieprowadzący), stopień niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany lub lekki) oraz czy u danego pracownika w ramach stopnia niepełnosprawności występują lub nie występują schorzenia specjalne. Dzięki tak wypełnionym polom oraz wprowadzonemu wymiarowi etatu i kwoty kosztów pracy, program komputerowy dedykowany dla Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji (SODiR) w PFRON sprawdza poprawność merytoryczną i rachunkową wniosków złożonych elektronicznie przez pracodawcę. Poprawność rachunkowa - to między innymi poprawne wyliczenie kwoty do wypłaty dofinansowania, która obliczana jest według algorytmu zawierającego koszt płacy, wymiar etatu pobranego

z odpowiedniego pola oraz limit maksymalnego dofinansowania ustalonego w art. 26a ustawy o rehabilitacji. SODiR ma zatem możliwość pobierania danych dotyczących wymiaru etatu z załączników do wniosków składanych przez pracodawców. Dane te przechowywane są w bazach danych autorstwa firmy [...]. Platforma bazodanowa firmy [...] jest jedną z najnowocześniejszych

i najpopularniejszych na świecie. Daje ogromne możliwości w zapisywaniu, przechowywaniu i uzyskiwaniu informacji. Jest uniwersalna dla wielu języków programowania, w tym dla Javy, którą wykorzystuje SODiR. Specjale języki komunikowania się z bazą [...] dają ogromne możliwości raportowania. Za pomocą najpopularniejszego języka baz danych - SQL, można wydobyć praktycznie każdą informację z bazy danych. Dane zbiorcze z SODiR - prezentowane zarówno w osobach, jak i w etatach - publikowane są na stronie internetowej Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wskazał, iż skarżąca Fundacja nie posiada legitymacji skargowej. Skarga została wniesiona przez Fundację w sprawie, w której wnioskodawcą była inna osoba - redaktor naczelna portalu internetowego. "Podtrzymanie" - w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. - wniosku złożonego przez inną osobę w celu udzielenia informacji pierwotnemu wnioskodawcy nie daje Fundacji przymiotu strony

w niniejszej sprawie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie był załatwiany w postępowaniu administracyjnym. Swego interesu prawnego skarżąca nie wykazała. Nie zachodzą zatem przesłanki z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", do uznania Fundacji za stronę w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się do treści skargi organ podniósł, iż udzielenie informacji nastąpiło w dniach [...] i [...] maja 2014 r. na wniosek redaktor naczelnej portalu, po uprzednim powiadomieniu - z zastosowaniem przepisu art. 14 ust. 2 u.d.i.p. - w zakresie możliwym do udostępnienia. Przekazanie informacji odnośnie danych osobowych pracodawców i dotyczących tajemnicy przedsiębiorstwa było niemożliwe ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Przekazanie danych o liczbie etatów, na które przyznano dofinansowanie, nie mogło nastąpić ze względu na brak możliwości technicznych PFRON. W miejsce danych o etatach PFRON zebrał

i przekazał dane liczbowe o pracownikach w ujęciu osobowym.

Organ wskazał dodatkowo, że dane jakie są przekazywane w formularzu INF-D-P, dotyczące wysokości etatu zajmowanego przez danego pracownika,

są danymi odnoszącymi się tylko do jednego okresu sprawozdawczego. Są to dane zadeklarowane przez pracodawcę i niejednokrotnie w wyniku weryfikacji przed wypłatą środków nie są równe wysokości etatu, na który jest wypłacone dofinansowanie. PFRON jest w stanie przedstawić zagregowane dane zbiorowe, dotyczące liczby wszystkich pracodawców, którzy złożyli wniosek

o dofinansowanie, ilości zgłoszonych do dofinansowania pracowników oraz etatów (dane takie są przekazywane co miesiąc do Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych a następnie opublikowane na jego stronach). Wykazanie danych za okres 24 miesięcy o wysokości etatów u poszczególnych pracodawców, których jest prawie 25.000 i którzy łącznie ubiegają się o dofinansowanie w każdym miesiącu na 240.000 pracowników, o jakie wnioskuje redaktor naczelna portalu [...], wymagałoby ręcznego przeanalizowania kilkuset tysięcy przypadków w każdym pojedynczym okresie (gdyż nie każdy pracownik był zatrudniony przez wszystkie miesiące w roku) i zaangażowania znacznej ilości pracowników, co uniemożliwiłoby wykonywanie podstawowych obowiązków, do jakich został stworzony PFRON.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi. Wniosła o nieuwzględnienie wniosku organu o odrzucenie skargi wskazując, iż portal [...] jest wewnętrzną jednostką organizacyjną Fundacji [...], co wynika z załączonej kopii wniosku Fundacji o rejestrację tytułu oraz postanowienia sądu rejestrowego z dnia [...] czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]). M. G. jako redaktor naczelna portalu została umocowana przez prezesa zarządu Fundacji do reprezentowania jej w zakresie działalności portalu. Wniosek o udzielenie informacji publicznej oraz skargę na bezczynność podpisały wprawdzie osoby sprawujące różne funkcje, co wynikało

z ich odmiennych kompetencji i pełnomocnictw, jednakże w ramach tego samego podmiotu prawnego i realizacji jego zasadniczego celu statutowego. Z tych względów zarzut braku legitymacji skargowej po stronie Fundacji jest nieuzasadniony.

Pismem z dnia 8 września 2014 r. organ podtrzymał stanowisko zawarte

w odpowiedzi na skargę. Podniósł, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożyła M. G. jako redaktor naczelna czasopisma, co wynika wprost z jej pisma z dnia [...] marca 2014 r. Pełnomocnictwo dla M. G. upoważnia ją do "reprezentowania Fundacji w zakresie niezbędnym

do prowadzenia portalu", co nie jest równoznaczne z umocowaniem do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej na rzecz Fundacji. Powiązania organizacyjne i własnościowe wydawcy i czasopisma nie uprawniają do ich utożsamiania jako wnioskodawcy. W zakresie dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p. zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (D. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.). W konsekwencji, na podstawie art. 50 p.p.s.a., prawo wniesienia skargi do sądu przysługuje w niniejszej sprawie wyłącznie wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kontrolowanej sprawie zasługuje na uwzględnienie, przy czym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi, bowiem w sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Sąd nie podzielił stanowiska organu odnośnie braku legitymacji do złożenia skargi na bezczynność po stronie Fundacji [...] z tego mianowicie powodu, że z wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej wystąpiła redaktor naczelna czasopisma [...] – M. G., nie zaś sama Fundacja. Nie można bowiem zakwestionować faktu, że pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Fundacja, reprezentowana przez Prezesa Zarządu, podtrzymała ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej i uznając go tym samym za własny, kontynuowała niniejszą sprawę zajmując stanowisko wobec udzielonej przez organ odpowiedzi. PFRON natomiast kontynuował korespondencję "w odpowiedzi na pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r.", co potwierdza, że na odnośnym etapie nie kwestionował uprawnień Fundacji do występowania w sprawie

o udostępnienie informacji publicznej. Nie można też pominąć wyjaśnień udzielonych przez Fundację, że jest ona wydawcą czasopisma [...], zaś redakcja tego czasopisma jest wewnętrzną jednostką organizacyjną Fundacji. Wniosek

o udostępnienie informacji publicznej służył realizacji celów statutowych Fundacji związanych z problematyką kontroli społecznej nad funkcjonowaniem państwowych

i samorządowych jednostek organizacyjnych w zakresie realizowanej przez nie działalności na rzecz rehabilitacji i zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Wskazać należy również, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej. Złożenie wniosku

o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. W szczególności wniosek

o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi formy podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji może być wszczęte przez każdego (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), z tym jednak zastrzeżeniem, że dane zawarte we wniosku powinny umożliwiać identyfikację wnioskodawcy. Wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony. W świetle powyższego, mając na względzie, że Fundacja

w toku postępowania przed organem, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., potwierdziła wystąpienie z ww. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej

i podtrzymała zawarte w nim żądanie (uznała je za własne), była uprawniona na podstawie art. 50 p.p.s.a. do wniesienia skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku. Skarga dotyczy zatem "jej własnej sprawy", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa możliwość konkretyzacji uprawnień

i obowiązków stron stosunku prawnego, którymi są organ administracji publicznej

i indywidualny podmiot.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy zaznaczyć należy, że wniosek

o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno - technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego

i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie,

w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej - co do zasady - oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu

i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone

w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy jak i przedmiotowy ustawy

o dostępnie do informacji publicznej został spełniony.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Prezes Zarządu PFRON pozostaje, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., podmiotem reprezentującym państwową osobę prawną. Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), PFRON jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów

o finansach publicznych oraz posiada osobowość prawną. Przychodami Funduszu są m.in. dotacje z budżetu państwa - art. 46 pkt 2 i art. 46a. Zatem Prezes Zarządu PFRON, co do zasady, jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna, która nie funkcjonuje w obiegu publicznym, udostępniana jest na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek podlega bowiem realizacji, jeżeli informacja publiczna nie została udostępniona

i zainteresowany nie ma innej możliwości zapoznania się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora.

Żądane przez skarżącą Fundację informacje stanowią informację publiczną. Wniosek skarżącej obejmował udostępnienie aktualnych informacji ze zbioru danych PFRON, dotyczących wszystkich pracodawców - Zakładów Pracy Chronionej oraz otwartego rynku pracy, którzy otrzymali miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy: styczeń - grudzień 2010 oraz styczeń - grudzień 2013. Katalog wnioskowanych danych został określony w załączniku nr 1 do wniosku i obejmował w szczególności pełną nazwę pracodawcy, liczbę pracowników niepełnosprawnych wyrażoną w etatach z podziałem na stopnie niepełnosprawności i rodzaje schorzeń oraz wypłacone dofinansowanie. Wnioskowane dane dotyczą zatem działalności PFRON, o której mowa w art. 26a - 26c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, polegającej na dofinansowaniu ze środków PFRON wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych u określonych pracodawców (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p.), a nadto stanowią informację o majątku publicznym wydatkowanym na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wypłacane pracodawcom (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. a) u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno - technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, bądź nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w przypadku wyłączenia jawności wnioskowanej informacji publicznej

z powodu ograniczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt

I OSK 2339/13, publ.: https://orzeczenia.nsa.ogv.pl).

W niniejszej sprawie za pismami z dnia [...] i [...] maja 2014 r. Prezes Zarządu PFRON udostępnił skarżącej wnioskowane informacje za wyjątkiem danych pracodawców, tj. imion i nazwisk przedsiębiorców (dane te zostały zanonimizowane) oraz liczby pracowników niepełnosprawnych określonej w etatach dla poszczególnych stopni niepełnosprawności według schematu stanowiącego załącznik do wniosku.

W ocenie Sądu, elementy takie jak imię i nazwisko przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną stanowią istotne i kluczowe elementy objętej wnioskiem informacji publicznej. Skarżąca żąda informacji o podmiotach, które poprzez uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON, uczestniczą w sferze publicznej. Korzystają bowiem ze środków publicznych. Informacja o podmiotach korzystających ze środków publicznych, zwłaszcza w zakresie ich podstawowych danych (imię i nazwisko przedsiębiorcy) nie powinna podlegać wyłączeniu z jawności.

Nie można przy tym tracić z pola widzenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), która w rozdziale 3 reguluje m.in. kwestie dostępu do danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Zgodnie z art. 23 ust. 3 tej ustawy zadaniem CEIDG jest ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi oraz udostępnienie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy wpisowi do CEIDG podlega m.in. firma przedsiębiorcy, tj. jej imię i nazwisko (art. 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Zgodnie z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne. Każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez CEIDG. Dane i informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2, są udostępniane na stronie internetowej CEIDG. Z kolei przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia oraz adresu zamieszkania, o ile nie jest on taki sam jak miejsce wykonywania działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika, że udostępnieniu podlega firma przedsiębiorcy - osoby fizycznej, a więc imię i nazwisko tej osoby.

Skoro zatem skarżąca wnosiła o udostępnienie danych dotyczących wszystkich pracodawców - Zakładów Pracy Chronionej oraz otwartego rynku pracy, którzy otrzymali miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, to udostępnienie informacji bez jej podstawowych elementów należy ocenić jako równoznaczne z odmową udostępnienia takiej informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna natomiast znaleźć odzwierciedlenie w stosownej decyzji, wydanej w trybie art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który określa możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tylko bowiem wydanie decyzji pozwoliłoby stronie i ewentualnie sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego rozstrzygnięcia, na poznanie motywów jakimi kierował się organ, odmawiając ujawnienia pewnych treści. Skoro więc organ nie udostępnił wnioskowanych informacji, ani nie wydał decyzji w powyższym zakresie, to należało uznać, że popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku

o udostępnienie informacji publicznych w zakresie wymienionych wyżej danych

- wskazanych w sentencji wyroku.

Organ nie udostępnił również skarżącej informacji publicznej w zakresie liczby pracowników niepełnosprawnych określonej w etatach. Nie wydał również decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W treści odpowiedzi na skargę zawarł natomiast wyjaśnienia z których wynika, że żądana w tym zakresie informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jak bowiem wskazał organ "wykazanie danych za okres

24 miesięcy o wysokości etatów u poszczególnych pracodawców, których jest prawie 25.000 i którzy łącznie ubiegają się o dofinansowanie w każdym miesiącu na 240.000 pracowników (...) wymagałoby ręcznego przeanalizowania kilkuset tysięcy przypadków w każdym pojedynczym okresie (gdyż nie każdy pracownik był zatrudniony przez wszystkie miesiące w roku) i zaangażowania znacznej ilości pracowników, co uniemożliwiłoby wykonywanie podstawowych obowiązków, do jakich został stworzony PFRON". W sprawie nie wystąpiła więc przesłanka z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. niedysponowanie przez organ środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji publicznej, lecz konieczność przetworzenia informacji publicznej na potrzeby żądania wnioskodawcy.

Informacja przetworzona, w odróżnieniu od informacji prostej czyli takiej, której zasadnicza część nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, jest informacją jakościową nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji

i oceny (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek

o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące

w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zespołu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ. LEX nr 1068557, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133).

Zaznaczyć należy, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie,

w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca udostępnienie informacji publicznej przetworzonej.

W sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykaże przesłanki "szczególnej istotności interesu publicznego" w uzyskaniu danej informacji, to na podmiocie zobowiązanym spoczywa obowiązek zbadania, czy w rozpatrywanej sprawie przesłanka ta jest spełniona. Dopiero negatywne ustalenia w tym względzie stanowią podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczenia przy tym wymaga, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się

w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych podmiotów publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeśli jest związane

z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu. Jednakże dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale również istota i charakter żądanej informacji. W omawianym przepisie chodzi bowiem m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności

(I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, wyd. 2).

Mając powyższe na względzie, w niniejszej sprawie organ winien zwrócić się do skarżącej Fundacji o wykazanie - w uzyskaniu ww. informacji publicznej przetworzonej - przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dopiero ewentualne zaniechanie skarżącej w tym względzie, a następnie stwierdzenie przez sam organ braku wystąpienia odnośnej przesłanki stanowiłoby podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej o charakterze przetworzonym (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Uwzględniając wszystko powyższe, Sąd stwierdził po stronie organu stan bezczynności w omawianym powyżej zakresie, który nie ustał do daty wyrokowania. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezesa Zarządu PFRON do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk przedsiębiorców oraz liczby pracowników niepełnosprawnych określonej w etatach

z uwzględnieniem kryteriów określonych przez skarżącą w załączniku do ww. wniosku.

Stwierdzając stan bezczynności organu w zakresie pkt 1 wniosku, Sąd nie uznał aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 in fine p.p.s.a.). Analiza okoliczności sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz daty podjęcia przez organ działań w celu realizacji wniosku skarżącej Fundacji, choć nie w pełni prawidłowych, nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Brak prawidłowej (pełnej) realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia skarżącej przez organ, czy też celowego przedłużania postępowania, lecz stanowił skutek niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów Sąd nie stwierdził również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.