Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 297/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 95 pkt 8, art. 98 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 95 pkt 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.g.n.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej na gruntach obrębu ewidencyjnego [...] i [...], jednostki ewidencyjnej [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów: 334/2 o powierzchni 5,8446 ha na działki o nr: 334/3 o powierzchni 0,1687 ha, 334/4 o powierzchni 0,5125 ha, 334/5 o powierzchni 0,1132 ha oraz 334/6 o powierzchni 5,0502 ha, sporządzonego na mapie w skali 1:5000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 27 maja 2019 r. pod numerem ewidencyjnym [...].

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że wnioskiem z 4 czerwca 2019 r. A Spółka Akcyjna Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. zwróciła się do Wójta Gminy K. o zatwierdzenie podziału nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina K., powiat [...], województwo [...] o numerze ewidencyjnym gruntów 334/2, o powierzchni 5,8446 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w jej użytkowaniu wieczystym. Wnioskodawczyni wystąpiła o dokonanie podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego w trybie art. 95 pkt 8 i art. 98 u.g.n. w związku z art. 39 i 41 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1160) w celu realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych. Działka objęta wnioskiem o podział, zgodnie z decyzją Nr [...] Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MliR poz. 25 ze zm.), została zakwalifikowana do terenów zamkniętych. Nieruchomość usytuowana jest na linii kolejowej nr 131 C. B.– T. w kilometrze 127, [...],470. We wniosku wskazano, że celem podziału działki nr 334/2 jest wydzielenie jednej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym wraz z niezbędnym gruntem do korzystania (projektowana działka nr 334/5 o powierzchni 0,1132 ha) oraz dwóch działek zajętych pod drogi, znajdujących się w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami drogowymi nr 277 i 334/1 (projektowana działka nr 334/3 o powierzchni 0,1687 ha i projektowana działka nr 334/4 o powierzchni 0,5125 ha). Pozostała część nieruchomości stanowić będzie tereny kolejowe (projektowana działka nr 334/6 o powierzchni 5,0502 ha).

Decyzją z [...] r. Wójt Gminy K. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej na gruntach obrębu ewidencyjnego [...], jednostki ewidencyjnej [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów 334/2 o powierzchni 5,8446 ha na cztery działki: nr 334/3 o powierzchni 0,1687 ha, nr 334/4 o powierzchni 0,5125 ha, nr 334/5 o powierzchni 0,1132 ha i nr 334/6 o powierzchni 5,0502 ha sporządzony na mapie w skali 1:5000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 27 maja 2019 r. pod numerem ewidencyjnym [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że działki nr 334/3 i nr 334/4 powstałe w wyniku podziału będą stanowić działki zajęte pod drogi zlokalizowane w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami drogowymi nr 277 i nr 334/1. Natomiast działka nr gruntu 334/2, mająca bezpośredni dostęp do drogi wewnętrznej (działka nr 112), została wydzielona celem wyodrębnienia działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym wraz z niezbędnym gruntem do korzystania z tego budynku.

Wnioskiem z 22 lipca 2019 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy K. o zmianę decyzji w zakresie złożonych wniosków poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy zawarte w art. 98 u.g.n. oraz dopisanie w decyzji kategorii dróg do działek drogowych nr 277 i 334/1 stanowiących ciąg komunikacyjny z działkami powstałymi w wyniku podziału.

Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., znak: [...] Wójt Gminy K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji z [...] r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzja o zatwierdzeniu podziału działki nie jest ostateczna i z tego względu nie może jej na podstawie art. 155 k.p.a. uchylić lub zmienić.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.

Pismem z 11 września 2019 r. organ drugiej instancji wezwał skarżącą do jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania zawartego w piśmie z 22 lipca 2019 r. poprzez podanie podstawy prawnej wystąpienia oraz zakresu żądania.

W piśmie z 22 lipca 2019 r. skarżąca wyjaśniła, że na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. wnosiła o uzupełnienie decyzji z [...] r. w zakresie orzeczenia o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr 334/2 również na podstawie przepisów art. 98 ust. 1 u.g.n. oraz dopisanie do działek drogowych kategorii dróg stanowiących działki nr 277 i 334/1, które będą stanowiły ciąg komunikacyjny z nowo powstałymi działkami.

Postanowieniem z [...] października 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło postanowienie z [...] lipca 2019 r. wskazując organowi, że powinien rozpatrzyć wniosek skarżącej we właściwym, wskazanym przez nią, trybie.

Postanowieniem z [...] listopada 2019 r., znak: [...], Wójt Gminy K. odmówił uzupełnienia decyzji z [...] r.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja wydana została zgodnie z wnioskiem strony i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Decyzja w swej treści wyraźnie wskazuje, że działki nr 334/3 i 334/4 będą stanowiły działki zajęte pod drogi zlokalizowane w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami nr 277 i 334/1 obrębu ewidencyjnego [...], stanowiącymi drogę gminną wewnętrzną. Działki nr 334/3 i 334/4 nie zostały zatem wydzielone pod drogę publiczną. Projektowany podział w zakresie wyodrębnienia dwóch działek o nr 334/3 i 334/4 nie prowadził do powstania drogi wskutek wydzielenia projektowanych działek, gdyż fragment nieruchomości oznaczonej nr działki 334/2, z którego zgodnie z wnioskiem miały być wydzielone działki nr 334/3 i 334/4, stanowił istniejącą już drogę wewnętrzną pozostającą w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy. Wbrew twierdzeniom skarżącej wnioskowany przez nią podział nieruchomości odbył się na podstawie art. 95 pkt. 8 u.g.n., a nie w oparciu o treść art. 98 u.g.n. Celem podziału nie było wydzielenie nieruchomości z przeznaczeniem pod drogi publiczne. W rozpatrywanej sprawie, wskutek podziału nieruchomości i wydzielenia działek przeznaczonych pod drogi, nie doszło do naruszenia i jakiegokolwiek ograniczenia praw skarżącej wynikających z przysługującego prawa wieczystego użytkowania. Przepis art. 98 ust. 1 u.g.n., przewidujący przejście z mocy prawa działek, które w wyniku podziału zostały wydzielone pod drogi publiczne, nie stanowi podstawy do orzekania przez organ zatwierdzający podział w tym przedmiocie, czyli przejścia prawa bądź wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego. Decyzja jest kompletna, gdyż zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., w związku z czym brak jest podstaw do jej uzupełnienia.

Następnie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z [...] r., w którym zarzuciła, że organ nieprawidłowo rozpatrzył sprawę, a wydana decyzja jest wadliwa. Skarżąca podniosła, że w toku przygotowywania nieruchomości do podziału, zwróciła się do Wójta Gminy K. o uzyskanie informacji, czy na nieruchomości objętej podziałem znajdują się drogi. W odpowiedzi w piśmie z 29 czerwca 2018 r. Wójt wskazał, na których działkach znajdują się drogi. Zgodnie z informacją, został przygotowany projekt podziału uwzględniający stanowisko Wójta Gminy K. i zaproponowano wydzielenie działki nr 334/3 i działki nr 334/4 jako drogi. Zatem skoro projektowane działki nr 334/3 i 334/4 znajdują w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami drogowymi nr 277, 334/1, to projektowane działki znajdujące się w jej przedłużeniu również muszą stanowić drogę publiczną. Taki stan istnieje na gruncie, gdyż projektowane działki są w istocie drogami, z których korzystają wszyscy bez ograniczeń, jak z drogi publicznej. Jeżeli organ ma wiedzę o przeznaczeniu wydzielanych działek gruntu, to winien to uwzględnić w decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Ustalenie stanu faktycznego, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia należy do organów administracji, a nie do wnioskodawcy w sprawie o podział nieruchomości zajętych pod drogi publicznej. Organ miał wiedzę o przebiegu drogi publicznej i rozpoznając wniosek o podział nieruchomości, złożony w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n., ma obowiązek sprawdzić, czy projekt podziału jest zgodny z przepisami, czy na projektowanych działkach teren zajęty jest pod drogę publiczną. Według skarżącej, z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. O charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, bo to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy. W wyniku wydania decyzji organu pierwszej instancji nastąpił stan niepewności co do tego, które z wydzielonych działek gruntu zostały wydzielone pod drogi publiczne. Organ pierwszej instancji naruszył art. 98 ust. 1 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie w treści rozstrzygnięcia wskazania, które działki zostały wydzielone pod drogi publiczne.

Organ drugiej instancji uznając, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu podniósł, że nieruchomość objęta wnioskiem o podział nr 334/2, o powierzchni 5,8446 ha, położona w obrębie [...], gmina K., stanowi własność Skarbu Państwa, a użytkowanie wieczyste wraz z własnością naniesień przysługuje skarżącej, co zostało ujawnione w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W.. Działka położona jest na terenach zamkniętych, określonych decyzją nr [...] Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...]2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MliR z 2014 r., poz. 25). Z wypisu z rejestru gruntów z 12 listopada 2019 r. wynika, że działka nr 334/2 wykazana jest w całości jako tereny kolejowe oznaczone symbolem Tk. Obszar objęty postępowaniem podziałowym w obowiązującym dla gminy K. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w K. z 23 marca 2007 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...]2007 r., Nr 134, poz. [...]), zmienioną uchwałą Rady Gminy w K. z 26 września 2013 r., Nr [...] stanowi "tereny zamknięte (tereny kolejowe)", działka nr 334/1 – także "tereny zamknięte (tereny kolejowe)", a działka nr 277 – tereny dróg publicznych – drogi gminne, teren górniczy "A" o symbolu ,,KD/G(D)". Spółka wniosła o przeprowadzenie postępowania podziałowego w trybie art. 95 pkt 8 i art. 98 u.g.n. w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Jako cel podziału skarżąca wskazała realizację przepisów dotyczących przekształceń własnościowych, wynikających z ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Wykonany na zlecenie skarżącej przez uprawnionego geodetę M. P. wstępny projekt podziału nieruchomości przewiduje podział działki nr 334/2 na cztery działki: nr 334/3 o powierzchni 0,1687 ha, nr 334/4 o powierzchni 0,5125 ha, nr 334/5 o powierzchni 0,1132 ha i nr 334/6 o powierzchni 5,0502 ha. Skarżąca wskazała, że założeniem podziału jest wydzielenie części zajętej pod budynek mieszkalny wraz z niezbędnym gruntem do korzystania z tego budynku (projektowana działka nr 334/5), działek zajętych pod drogi znajdujących się w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami drogowymi nr 277, 334/1 (projektowana działka nr 334/3 i projektowana działka nr 334/4) oraz działki stanowiącej tereny kolejowe (projektowana działka nr 334/6). Artykuł 95 u.g.n. stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji zawiera unormowania stanowiące lex specialis w stosunku do zasad podziału nieruchomości, określonych w art. 92-94 u.g.n., przewidując możliwość dokonania podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Podział nieruchomości bez względu na ustalenia planu jest więc możliwy z uwagi na konkretne sytuacje faktyczne i prawne wymienione w art. 95 u.g.n., a więc gdy zachodzi potrzeba dokonania podziału nieruchomości w celu dostosowania stanu prawnego i faktycznego do sytuacji wynikłej z mocy samego prawa albo z aktu administracyjnego bądź czynności prawnej. Cel, jaki zostanie osiągnięty przez podział nieruchomości, uzasadnia odstępstwo od ogólnych zasad podziału zawartych w art. 92-94 u.g.n.

Organ drugiej instancji podkreślił, że decyzja orzekająca o podziale nieruchomości oznaczonej nr ewid. 334/2, zgodnie z wyraźnym wnioskiem skarżącej, została wydana na podstawie art. 95 pkt 8 u.g.n., czyli w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Teren zamknięty zdefiniowany został w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.g.k.", jako teren o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Nie kwestionowane w sprawie jest, że nieruchomość objęta wnioskiem o podział posiada w całości status terenów zamkniętych. Według organu drugiej instancji, art. 98 ust. 1 u.g.n. nie stanowi samodzielnej i odrębnej podstawy dokonania podziału, lecz jedynie określa występujący z mocy prawa skutek podziału dokonanego na wniosek właściciela w postaci przejścia własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości powinna wskazywać cel podziału (przeznaczenie nowo wydzielonych działek), nie może natomiast rozstrzygać o kwestii przejścia własności nieruchomości powstałych w wyniku podziału. Skutki prawne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale są następstwem tej decyzji i nie ma na nie wpływu ani dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty, ani organ orzekający o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. To z decyzji podziałowej musi wynikać, czy działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, czy też jedynie pod drogę wewnętrzną, która, choć jest ciągiem komunikacyjnym, to jednak nie ma charakteru publicznego.

W ocenie organu drugiej instancji, brak jest podstaw do uznania, że projektowane do wydzielenia działki stanowią drogi publiczne w znaczeniu przyjętym w art. 98 ust. 1 u.g.n. Działki, stanowiące część dzielonej nieruchomości, faktycznie użytkowane są jako drogi. Nie znajdują się jednak w ciągu komunikacyjnym drogi publicznej gminnej. Działka nr 334/3 przylega do działki nr 334/1 stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w użytkowaniu wieczystym Gminy K., a wykorzystywanej jako publicznie dostępna wewnętrzna droga dojazdowa do pól. Projektowana działka nr 334/4 przylega do działki stanowiącej własność Skarbu Państwa, będącej w użytkowaniu Gminy K. (mienie gminne), także wykorzystywanej jako publicznie dostępna wewnętrzna droga dojazdowa do pól, oznaczona nr 277. Dla działek nr 334/1 i nr 277, Rada Gminy K. nie wydała uchwały w sprawie zaliczenia do dróg gminnych zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.d.p.". Drogi istniejące na działkach nr 334/1 i nr 277 nie mają zatem statusu dróg publicznych w rozumieniu art. 98 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 7 u.d.p., bowiem są to drogi wewnętrzne. Taki sam status mają drogi znajdujące się na projektowanych do wydzielenia działkach nr 334/3 i 334/4. Dodatkowym argumentem, przemawiającym za uznaniem, że projektowane do wydzielenia działki nr 334/3 i 334/4 nie znajdują się w ciągu komunikacyjnym drogi publicznej, jest opisane wyżej przeznaczenie działki nr 334/1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czyli "tereny zamknięte (tereny kolejowe)". Jedynie działka nr 277 stanowi w planie miejscowym częściowo tereny dróg publicznych – drogi gminne, a częściowo teren górniczy "A". Działki nr 334/3 i 334/4 znajdują się w ciągu komunikacyjnym dróg, które nie mają jednak charakteru publicznego. W tej sytuacji Wójt Gminy K. nie miał żadnych podstaw do uzupełnienia decyzji z [...] r., co do rozstrzygnięcia, w zakresie wydzielenia działek nr 334/3 i 334/4 pod drogę publiczną.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka Akcyjna Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W. wniosła o jej uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego:

1. art. 98 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości zgodnie z wnioskiem;

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez orzeczenie wbrew treści materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., czyli praworządności, zaufania obywateli do organów władzy i informowania strony.

W uzasadnieniu skarżąca ponownie przedstawiła argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ administracji zaznaczył, że nie kwestionuje faktu wykorzystania części nieruchomości podlegającej podziałowi pod drogę, co znalazło wyraźne odzwierciedlenie w decyzji Wójta Gminy K. z [...] r., zatwierdzającej podział nieruchomości. Działki, stanowiące część dzielonej nieruchomości, faktycznie użytkowane są jako drogi, zgodnie z wolą ich właściciela. Nie znajdują się jednak w ciągu komunikacyjnym drogi publicznej gminnej, co oznacza, że działkom wydzielonym pod drogi nie można przypisać waloru dróg publicznych w rozumieniu art. 98 ust. 1 u.g.n.

8 lutego 2021 r. organ administracji wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

11 lutego 2021 r. skarżąca również wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej w uzasadnieniu jako: "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W rozpoznawanej sprawie strony zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaistniała zatem przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina K., oznaczonej nr 334/2, o powierzchni 5,8446 ha, stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Poza sporem pozostaje fakt, że wnioskiem z 4 czerwca 2019 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy K. o zatwierdzenie projektu podziału przedmiotowej nieruchomości, wykonanego niezależnie do ustaleń planu, powołując się na przepisy art. 95 pkt 8 i art. 98 u.g.n. w związku z art. 39 i art. 41 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", w celu realizacji przekształceń własnościowych. Z treści wniosku wynikało, że celem podziału działki nr 334/2 jest wydzielenie jednej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym wraz z niezbędnym gruntem do korzystania (projektowana działka nr 334/2 o powierzchni 0,1132 ha), dwóch działek zajętych pod drogi znajdujących się w ciągu komunikacyjnym pomiędzy działkami drogowymi nr 277 i 334/1 (projektowana działka nr 334/3 o powierzchni 0,1699 ha i projektowana działka nr 334/4 o powierzchni 0,5125 ha).

Odnosząc się do projektowanego podziału należy zauważyć, że stosownie do art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 u.g.n. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 u.g.n.). Natomiast w treści art. 95 u.g.n. unormowano wyjątki od ogólnych zasad podziału nieruchomości. Odmienność trybu podziału nieruchomości na podstawie art. 95 u.g.n., w stosunku do zasad ogólnych, określonych w art. 93 u.g.n. polega na braku związania ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 95 pkt 8 u.g.n., niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Z zestawienia treści art. 93 i art. 95 u.g.n. wynika, że w przypadkach, o których mowa w art. 95 u.g.n. projekt podziału nieruchomości nie podlega badaniu w kontekście zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania terenu ani pod kątem przeznaczenia terenu, ani też możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z brzmienia art. 95 pkt 8 u.g.n. wynika również, że organ zatwierdzający projekt podziału nie bada celu podziału, gdyż zobowiązany jest jedynie stwierdzić, że podział dotyczy nieruchomości na terenie zamkniętym. Tym samym kryteria, które zobligowany jest zbadać organ zatwierdzający podział w tym trybie to ocena, czy nieruchomość znajduje się na terenie zamkniętym, zdefiniowanym w art. 2 pkt 9 p.g.k. i czy podział nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. Żadne inne przesłanki nie zostały przez ustawodawcę przewidziane dla zbadania legalności dokonania podziału w tym szczególnym trybie (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 828/18).

Jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych można dostrzec niejednolitość poglądów co do tego, czy w decyzji podziałowej można domagać się wyznaczenia działki pod drogę publiczną, to jednak należy wyraźnie zauważyć, że owe zróżnicowanie zapatrywań pozostaje aktualne wyłącznie w sytuacji gdy w następstwie dokonanego podziału następuje wydzielenie działki pod drogę publiczną (por. wyroki NSA z 13 czerwca 2017 r., I OSK 2837/16 i z 12 czerwca 2018 r., I OSK 254/18).

Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia w okolicznościach badanej sprawy, bowiem drogi wydzielone w następstwie podziału działki nr 334/2 nie są drogami publicznymi, a w szczególności nie należą do kategorii dróg gminnych. Podkreślić należy, że przy dokonywaniu ustalenia, czy mamy do czynienia z drogą publiczną, konieczne jest odniesienie się do treści przepisów u.d.p. Na gruncie tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem (art. 1 u.d.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-4 u.d.p drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi (art. 2 ust. 1 u.d.p.). Zgodnie z kolei z art. 7 u.d.p. do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (ust. 1). Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (ust. 2). Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (ust. 3).

Przenosząc powyższe uwagi na okoliczności badanej sprawy należy zaakcentować, że brak jest dowodów na to, aby Rada Gminy K. wydała uchwały w sprawie zaliczenia działek nr 277 i 334/1 do kategorii dróg gminnych. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą. W piśmie z 29 czerwca 2018 r. Wójt Gminy K. poinformował skarżącą, że w zakresie projektowanego podziału działki nr 334/2 znajdują się drogi wewnętrzne. W piśmie tym wyłącznie w odniesieniu do projektowanego podziału działki nr 154 obr. [...], której nie dotyczy decyzja podziałowa z [...] r. wydana w niniejszej sprawie, Wójt Gminy K. poinformował, że w jej części znajduje się powiatowa droga publiczna nr [...]. Z pisma tego nie wynika zatem, aby na działkach nr 277 i 334/1 była urządzona droga publiczna posiadająca taki status zgodnie z art. 7 u.d.p. Kwestia formalnego nadania statusu określonej drodze ma zaś kluczowe znaczenie dla możliwości zaliczenia określonej drogi do jednej z kategorii dróg publicznych. Samo faktyczne wykorzystywanie określonej działki pod drogę, a nawet takie przeznaczenie jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi samodzielnie o jej konkretnej kategorii i przynależności do dróg publicznych. Tym samym do kategorii dróg gminnych nie mogą zostać zaliczone drogi znajdujące się na nowo wydzielonych działkach nr 334/3 i 334/4, znajdujące się w określonym ciągu komunikacyjnym, wykorzystywanym jako droga dojazdowa do pól, który nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu przepisów u.d.p., a nadto w części obejmującej działkę nr 334/1, znajduje się na terenie zamkniętym (pismo Wójta Gminy K. z 14 stycznia 2020 r.). Trafnie zatem wskazują organy, że projektowane do wydzielenia drogi nie mają statusu dróg publicznych w rozumieniu art. 98 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 7 u.d.p., a w konsekwencji zasadnie podnosi Wójt Gminy K. w piśmie z 29 czerwca 2018 r., że działka nr 334/2 "w części A i B" stanowi drogę wewnętrzną. Wobec powyższego skarżąca nie może oczekiwać wystąpienia skutków, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n. w stosunku do nowo wydzielonych działek nr 334/3 i 334/4, skoro nie stanowią one drogi publicznej w rozumieniu przepisów u.d.p.

W konsekwencji uznać należy, że organy administracji prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Brak jest podstaw do potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa procesowego – art. 6, art. 7, czy art. 77 § 1 k.p.a. Za niezrozumiały w okolicznościach sprawy należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. W skardze skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób naruszono jej prawo do należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Dodać należy, że w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 296/20 wyrokiem z 17 listopada 2020 r. wydanym w tożsamym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącej.

Z powyższych względów, sąd orzekł o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

dc