Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 333/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1pkt 5, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("organ") po rozpatrzeniu odwołania T. S. i S. S. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia solidarnie współwłaścicielom nieruchomości położonej w [...] ul. [...] / [...] wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok, uchyliło decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i ustaliło wysokość tego zobowiązania w kwocie [...]zł

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji ustalił solidarnie współwłaścicielom wskazanej nieruchomości wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie [...]zł. W decyzji opodatkowano:

1. grunty o powierzchni 1.462.00 m2 wg stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych, podatek w kwocie [...]zł

2. budynki o pow. 886,60 m2 wg stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych i ich części, podatek w kwocie [...]zł

3. budynki o powierzchni 826,10 m2 według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podatek w kwocie [...]zł

4. budynki o pow. 50,60 m2 przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, podatek w kwocie [...]zł.

Zastosowano stawki podatku ustalone § 1 pkt 1 i 2 Uchwały Nr 570/XXI/2016 Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2017 rok ([...]). W podstawie prawnej uwzględniono regulacje wynikające z art. 1a ust. 1 pkt 1, 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji opisał sposób opodatkowania części każdego z budynków posadowionych na nieruchomości, na poszczególnych ich kondygnacjach. W oparciu o informację uzyskaną od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków ustalił ponadto, iż w stosunku do kamienicy wpisanej do rejestru zabytków Województwa [...] na podstawie decyzji z dnia [...] roku, nie została spełniona przesłanka utrzymania i konserwacji obiektu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, uprawniająca do zwolnienia w podatku od nieruchomości.

Odwołania od tej decyzji złożyli T. S. oraz S. S., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego. Odwołujący wskazywali na niewyjaśnienie okoliczności zwiększenia powierzchni podlegającej opodatkowaniu w stosunku do roku 2016, zaliczenie do przedmiotu opodatkowania komórek usytuowanych na podwórku nie posiadających fundamentów ani przyłączy oraz brak ustaleń w jakim zakresie część nieruchomości znajdująca się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli (B. R.) jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe.

W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP) wskazano na bezpodstawne opodatkowanie powierzchni piwnic i korytarzy stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Zarzucono też naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że komórki lokatorskie usytuowane na podwórzu winny podlegać opodatkowaniu według stawki dla budynków pozostałych, w sytuacji gdy są one nierozerwalnie związane z lokalami mieszkalnymi i powinny zostać opodatkowane według stawek dla budynków mieszkalnych. Kwestionowano objęcie opodatkowaniem piwnic i korytarzy znajdujących się w budynku w stawce przewidzianej dla mieszkań, jak zaliczenie piwnicy (8,20 m2) i toalety (0,90 m2) do powierzchni związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dodatkowo sformułowano zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., przez nie zastosowanie zwolnienia podatkowego dla budynku objętego ochroną konserwatorską. W odwołaniu podniesiono też zarzuty naruszenia postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 122, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (aktualny Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: O.p.).

W wyniku rozpoznania odwołań organ uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie [...]zł

W decyzji opisano działania podjęte przez organ pierwszej instancji, które doprowadziły do zebrania dowodów, w oparciu o które poczyniono szczegółowe ustalenia przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia. W wyniku analizy i oceny materiału dowodowego ustalono, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość gruntowa położona w [...] przy ul. [...]/[...] obręb [...] stanowiąca działkę nr ew. [...] o pow. [...] m2 z posadowionymi na niej budynkami (jeden mieszkalny, garaż oraz budynek niemieszkalny). Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy [...] w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych nr [...]. Nieruchomość stanowi współwłasność dziesięciu osób: T. S.. D. M., R. M., B. R., J. S., J. S.. A. S., J. S., S. S. i A. W., z których trzech współwłaścicieli (B. R., T. S. oraz A. W.) prowadziło w 2017 roku działalność gospodarczą. Na podstawie wyjaśnień podatnika wzięto pod uwagę, że budynek będący w trakcie samowolnej realizacji przez B. R. (111 m2) nie był uwzględniany w informacjach w sprawie podatku od nieruchomości, natomiast B. R. samodzielnie uiścił należny podatek od tej powierzchni. Organ wskazał też na rozbieżność w powierzchni nieruchomości wynikającej z informacji złożonej w 2006 roku i w korekcie z października 2016 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego w oparciu o dowody z dokumentów, z oględzin i z wyjaśnień stron ustalono, że przedmiot opodatkowania stanowi grunt o powierzchni 1.462 m2, który opodatkowano wg stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych, w wyniku czego ustalono podatek w kwocie [...]zł, co nie było kwestionowane w odwołaniu.

W zakresie opodatkowania budynków organ ustalił, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem dokonanego (na wniosek z 11 września 2017 r.) scalenia obiektów budowlanych z dniem 18 września 2017 r. (pierwotnie oznaczonych nr ewid[...] i nr ewid. [...]) ewidencja zawiera dane następujące:

1. budynek nr ewid. [...] - budynek mieszkalny, murowany, rodzaj wg KŚT i klasa wg PKOB - budynki o trzech i więcej mieszkaniach, o 3 kondygnacjach nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej, o powierzchni zabudowy [...] m2, rok zakończenia budowy - 1891;

2. budynek nr ewid. [...] - budynek jednopoziomowy, murowany, rodzaj wg KST budynki transportu i łączności, klasa wg PKOB - budynki garaży, o 1 kondygnacji nadziemnej, o powierzchni zabudowy 66 m2 nr, rok zakończenia budowy - 1950;

3. budynek nr ewid[...] - inny budynek handlowo-usługowy, murowany, rodzaj wg KST i klasa wg PKOB - budynki handlowo-usługowe, o 1 kondygnacji nadziemnej, o powierzchni zabudowy [...] m2 ([...] m2 + [...]m2)

Odnośnie budynku mieszkalnego organ stwierdził, że z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości wynika, że znajdująca się na nieruchomości kamienica została wpisana do rejestru zabytków województwa l. pod nr [...], na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] roku. Dalej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zwolnione są od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podzielił ustalenia organu I instancji, iż z materiału dowodowego sprawy (z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 lutego 2018 roku oraz dokumentacji fotograficznej stanu elewacji) nie wynika aby współwłaściciele nieruchomości prowadzili na niej prace zgodnie z przepisami o ochronie zabytków w postaci utrzymania tego budynku i jego konserwacji, wobec czego nie zaistniała przesłanka zastosowania wynikającego z tego przepisu zwolnienia podatkowego.

Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokonanych pomiarów poszczególnych pomieszczeń organ uznał, że przedmiotem opodatkowania w zakresie budynku mieszkalnego (oznaczonego nr 1) o trzech kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej jest powierzchnia 1385.5 m2, z czego przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych należy opodatkować pow. 886,6 m2, natomiast przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenia działalności gospodarczej - pow. 498,9 m2. Odnośnie tego budynku w decyzji szczegółowo opisany został sposób opodatkowania poszczególnych jego części z podziałem na klatki schodowe i kondygnacje. Opisane zostały poszczególne pomieszczenia (lokale mieszkalne, lokale użytkowe, piwnice, korytarze, łazienki, pomieszczenia gospodarcze) ze wskazaniem ich powierzchni, sposobu używania i podmiotu będącego wyłącznym użytkownikiem.

Odnośnie pomieszczenia socjalnego o powierzchni użytkowej 0,90 m2 Kolegium stwierdziło, iż jest wykorzystywane jako toaleta na potrzeby sklepu L. dlatego należało uznać je za część budynku mieszkalnego zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnośnie zaś piwnicy o pow. 8,20 m2 znajdującej się w pierwszej klatce schodowej ustalono, że jest wykorzystywana do ogrzewania sklepu L. znajdującego się na parterze budynku (znajduje się w niej piec gazowy) zatem zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej.

W dalszej części decyzji zawarto ustalenia dotyczące budynku niemieszkalnego nr [...] (scalonego w ewidencji z budynku niemieszkalnego nr [...] i budynku niemieszkalnego nr [...]) stwierdzając, że pozostawał w 2017 roku w wyłącznym użytkowaniu B. R., osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Budynek stanowi jedną całość funkcjonalno-użytkową, stąd został scalony w jeden obiekt budowlany - budynek niemieszkalny nr [...]. Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 327,20 m2, w tym 310.40m2 o wysokości pomieszczeń powyżej 2.20, oraz 16.80 m2 o wysokości od 1,40 do 2,20. Do powierzchni użytkowego budynku nie doliczono klatek schodowych oraz pomieszczeń lub ich części o wysokości poniżej 1.40 m. Wskazano, iż część powierzchni pierwszego piętra (dawnego budynku nr 4) użytkowana była na cele osobiste współwłaściciela, inna część użytkowana była jako magazyn, pomieszczenie gospodarcze służące do przechowywania rzeczy. Parter budynku nr 3 zajęty był na działalność gospodarczą prowadzoną przez p. B. R., tj. sklep obuwniczo-odzieżowy. Najniższa kondygnacja budynku wykorzystywana była częściowo - jako kotłownia służąca ogrzewaniu, a częściowo nie była użytkowana.

W odniesieniu do budynku niemieszkalnego nr 3 organ rozważył okoliczności faktyczne związane ze statusem prawnym budynku w świetle prowadzonych postępowaniań administracyjnych i sądowoadministracyjnych w przedmiocie nakazu rozbiórki oraz w związku z ustalonym sposobem wykorzystania pomieszczeń w budynku niemieszkalnym przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą i w wyniku tego uznał, iż postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne w wyniku których zapadły wyroki NSA i WSA wskazujące iż inwestor nie posiadał prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dacie otrzymania pozwolenia na budowę, a także decyzja PINB nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu, nie miały znaczenia dla wymiaru podatku za 2017 rok gdyż podstawą wymiaru podatku są okoliczności faktyczne takie jak pozostawanie właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub co najmniej posiadaczem (także bez tytułu prawnego) nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku. w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Faktyczne zakończenie budowy lub faktyczne rozpoczęcie korzystania z części budynku, przed zakończeniem budowy całości jest zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego. Organ stwierdził, iż budynek istniał w całym 2017 r.

W kwestii sposobu wykorzystania budynku niemieszkalnego przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą organ uwzględnił wyjaśnienia złożone przez B. R. potwierdzone materiałem dowodowym z których wynika, że część budynku niemieszkalnego nr [...] (kondygnacja I piętra) jest zajęta dla celów prywatnych, niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w konsekwencji, powierzchnię pomieszczeń I piętra budynku nr 3 należało opodatkować przy zastosowaniu stawki [...] zł/m2 przewidzianej dla budynków pozostałych (budynek nie ma charakteru mieszkalnego), tj. pomieszczenia o pow. 31,00 m2 i 50,20 m2 (co stanowi sumę pow. 34.30 m2 + 15.90 m2 jako 50% pow. 31.80m2) łącznie 81,20 m2 (podatek [...] zł). W tym zakresie organ ocenił, iż powierzchnia I piętra nie była wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą. Przy zastosowaniu najwyższej stawki należało opodatkować kondygnację parteru budynku niemieszkalnego nr 3 pow. 129,50 m2 (sklep obuwniczo-odzieżowy z zapleczem), natomiast w odniesieniu do pomieszczeń położonych na kondygnacji podziemnej budynku, tj. kotłowni o pow. 25 m2 (służącej do ogrzewania budynku, w tym pomieszczeń sklepu z obuwiem i odzieżą) oraz dwóch pomieszczeń piwnicy (69.50 m2 oraz 22,00 m2) - tj. o pow. 91,50 m2 położonej pod sklepem z obuwiem, organ przyjął iż nie ma podstaw do oceny, że pomieszczenia nie podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Najniższa kondygnacja to pomieszczenia niemieszkalne o charakterze magazynowym oraz kotłownia, która służy do ogrzewania całego budynku niemieszkalnego. W ocenie organu kondygnacja podziemna jest pośrednio wykorzystywana do działalności gospodarczej (potencjalnie służy celom działalności gospodarczej, a nie celom osobistym współwłaściciela).

W konsekwencji organ opodatkował 246 m2 powierzchni budynku nr 3 wg stawki [...] zł/1m2 przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności (podatek [...] zł). Łącznie od budynku nr 3 za 2017 rok ustalono wysokość podatku [...] zł, co zmniejszyło wymiar podatku od budynku nr 3 (dawny nr 3 i nr 4 ) przyjętego w decyzji organu I instancji o [...] zł.

Jednocześnie uznano, iż wykreślenie B. R. z CEDG w 2018 roku pozostawało bez wpływu na wymiar podatku za 2017 rok, ponieważ w całym 2017 roku był on osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Odnośnie oświadczenia podatnika dotyczącego rozbiórki dachu na budynku handlowo-usługowym, w oparciu o oględziny i dokumentację fotograficzną obrazującą stan rozbiórki, organ stwierdził, że okoliczność, iż w październiku 2018 r. rozebrano dach budynku nie miała wpływu na wymiar podatku w 2017 r.

W odniesieniu do poszczególnych zarzutów w odwołania, Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie narusza art. 210 § 1 pkt 5 O.p. pomimo braku oznaczenia nieruchomości w rozstrzygnięciu decyzji, skoro z uwagi na obszerną treść uzasadnienia decyzji, wielokrotnie wskazującą położenie nieruchomości nie budzi żadnych wątpliwości do jakiej nieruchomości decyzja się odnosi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 124 O.p. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, w wyniku których w stosunku do roku 2016 w decyzji za 2017 rok zwiększono powierzchnię podlegającą opodatkowaniu, Kolegium wyjaśniło też, że w treści decyzji wskazano szczegółowo do jakich powierzchni poszczególnych pomieszczeń decyzja się odnosi. Wskazano, że uwzględniony został fakt wykorzystywana na cele mieszkaniowe nieruchomości o pow. 81,2 m2 znajdującej w posiadaniu B. R. jest, odnosząc się tym samym zarzutu naruszenia art. 122 O.p. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 120 O.p. w zw. z art. 84 Konstytucji RP w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez opodatkowanie powierzchni piwnic stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, Kolegium wskazało na przepisy prawa stanowiące podstawę opodatkowania poszczególnych rodzajów powierzchni budynków i ich części oraz sposób jej ustalenia. W oparciu od definicję z art. 1 a ust. 1 pkt 5 ustawy wyjaśniło, że piwnice, korytarze (nie mające charakteru klatek schodowych w niniejszej sprawie) i poddasza zostały uznane za część kondygnacji i podlegają opodatkowaniu na zasadzie art. 4 ust. 2 w zw. z ust. 1 u.p.o.l., a ich powierzchnia użytkowa stanowi podstawę opodatkowania - niezależnie od okoliczności czy są użytkowane. Pomieszczenia, których powierzchnię uznano za podstawę opodatkowania, stanowią kondygnacje budynku - w konsekwencji nie ma możliwości odstąpienia od opodatkowania spornych powierzchni, niezależnie od okoliczności, czy są one użytkowane. W odniesieniu do argumentów co do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie niemożności podejmowania działań do momentu ostatecznego zakończenia postępowań związanych z rozbiórką Kolegium wskazał, że wymaga on spełnienia przesłanki utrzymania i konserwacji budynku, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a przyczyny niespełnienia tej przesłanki nie mają znaczenia dla możliwości zastosowania zwolnienia.

W odniesieniu natomiast do argumentów co do wysokości stawek podatku, procedur uchwalania stawek, czy potrzeby zróżnicowania stawek podatku uwzględniając specyfikę kamienic położonych w centrum miasta, wyjaśniono, iż nie podlegają one uwzględnieniu w postępowaniu podatkowym.

W podsumowaniu Kolegium przyjęło do opodatkowania:

1. grunty o powierzchni 1.462.00 m2 wg stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych, podatek w kwocie [...]zł,

2. budynki o pow. 886,60 m2 wg stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych i ich części, podatek w kwocie [...]zł,

3. budynki o powierzchni 744,90 m2 według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podatek w kwocie [...]zł,

4. budynki o pow. 131,80 m2 (50,60 m2 + 81,20 m2) przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, podatek w kwocie [...]zł.

Łącznie wysokość zobowiązania podatkowego za 2017 rok wynosi [...] zł (po zaokrągleniu do pełnych złotych).

T. S. zaskarżył decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w części co do kwoty [...]zł, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

a) art. 5 ust. 1 pkt 2a, ust. 3 i 4 u.p.o.l., wobec niezgodnego z prawem ustalenia wysokości podatku za piwnice i korytarze nieruchomości, tj. za 289,50 m2, stosując stawkę którą ustalili pracownicy Wydziału Podatków Urzędu Miejskiego w [...];

b) art. 5 ust. 1 pkt 2a i e u.p.o.l., wobec niezgodnego z prawem ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na cztery komórki lokatorskie, o łącznej powierzchni 50,60 m2, przynależne do lokali mieszkalnych nr 4, 7, 12, 14, oznaczonych tymi numerami, opodatkowanych stawką 10-krotnie wyższą niż za mieszkanie,

c) art. 5 ust. 1 pkt 2a i b u.p.o.l., wobec niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym opodatkowania toalety o pow. 0,90 m2, na parterze drugiej klatki schodowej jako powierzchni, w której prowadzona jest działalność gospodarcza.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we wskazanej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego.

Poza przedstawieniem zarzutów skarżący wskazał, że 15 kwietnia 2019 r. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak do czasu złożenia skargi nie otrzymał odpowiedzi.

W uzasadnieniu odniósł się do charakteru komórek lokatorskich przynależnych do lokali mieszkalnych, służących mieszkańcom do przechowywania opału, jak też innych rzeczy związanych z gospodarstwem domowym. Wskazał, że mieszkańcy korzystają z nich w podobny sposób jak z piwnic. Nie ma więc, jego zdaniem, podstaw aby kwalifikować je jako budynki pozostałe, zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Nadto skarżący zakwestionował opodatkowanie piwnic z zastosowaniem stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych. W jego ocenie, oczywistym jest, że mieszkanie, jego pomieszczenia, w istotny sposób różnią się od piwnic, czy też korytarzy i właśnie dlatego ustawodawca dał prawo radom gmin do różnicowania wysokości podatku od nieruchomości.

Za niezrozumiałe skarżący uważa różnorakie opodatkowanie dwóch jednakowo użytkowanych toalet: pierwszej w korytarzu I piętra głównej klatki schodowej o powierzchni 0,80 m2, drugiej na parterze drugiej klatki schodowej o powierzchni 0,90 m2. Pierwsza została bowiem objęta stawką [...] zł za m2, druga zaś stawką [...] zł za m2. Z obu toalet korzysta gospodarz domu, konserwator budynku, a także mieszkańcy, którzy nie mają jeszcze wc w swoich lokalach. Nadto, z pierwszej toalety korzystają pracownicy sklepu spożywczego, a z drugiej pracownicy F. W..

Skarżący podniósł również, że niekorzystny wpływ na nieruchomość miała nielegalna budowa B. R.. Nielegalna budowa i konflikt mieszkańców kamienicy doprowadziły do paraliżu wszelkich działań związanych z remontem i modernizacją kamienicy. W ocenie skarżącego, została spełniona przesłanka utrzymania i konserwacji obiektu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Roboty remontowe odbywały się na podstawie decyzji Konserwatora Zabytków i nieruchomość corocznie poddawana jest przeglądowi ogólnobudowlanemu. Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...], po przeprowadzeniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. przeglądu stanu technicznego nieruchomości, z udziałem przedstawiciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozytywnie ocenił ogólny stan nieruchomości, a także poszczególnych lokali. Poinformował również skarżący, że zawilgocenie piwnic od strony południowej zostanie usunięte po zakończeniu rozbiórki obiektu budowlanego przez B. R..

Wskazał także skarżący, że zakres zaskarżenia wynika z wyliczenia kwot podatku określonego przez organ podatkowy z tytułu piwnic i korytarzy ([...] m2 x [...] zł = [...] zł), komórek lokatorskich ([...] m2 x [...] zł = [...] zł) oraz toalety na parterze II klatki schodowej ([...] m2 x [...] zł = [...] zł). Łącznie kwota zaskarżenia wynosi [...] zł.

Na koniec, w skardze odwołując się do art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, podkreślił znaczenie konstytucyjnej zasady szczególnej określoności regulacji daninowych. Zaakcentował, że przepisy podatkowe muszą charakteryzować się szczególną dokładnością i szczegółowością, by nie stanowiły narzędzia nadużyć ze strony Państwa względem obywatela. Na tym tle formułował zarzut dowolnego ustalenia stawki podatku przez pracownika Wydziału Podatków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ostatniej z powołanych ustaw, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję organu podatkowego konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Wskazać też należy, że jakkolwiek sąd, nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zgodnie z zasadą oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, to jednak pamiętać należy, że skarżący może przedmiotem skargi uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Nie może więc sąd uczynić przedmiotem swego rozpoznania decyzji w tej części, w jakiej nie została zaskarżona, ponieważ w tym zakresie nie doszło do wszczęcia postępowania przez sądem administracyjnym. Dla porządku zatem wskazać w tym miejscu trzeba, że skarżący objął zakresem zaskarżenia decyzję w części obejmującej opodatkowanie piwnic i korytarzy (o powierzchni [...] m2), komórek lokatorskich (o powierzchni [...] m2) oraz toalety (o powierzchni [...] m2). Sąd zatem, w takich granicach, zobowiązany jest do kontroli zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane kryteria, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, ustalił dla solidarnie zobowiązanych dziesięciorga współwłaścicieli nieruchomości zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego (w skardze strona nie formułuje zarzutów związanych z naruszeniami przepisów postępowania, choć takie zarzuty formułowała w odwołaniu), zaznaczyć należy, że zdaniem Sądu, postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.). W postępowaniu podatkowym zgromadzony został pełny materiał dowodowy, a organy dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Wyniki tej oceny znalazły zaś odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji, sporządzonych zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W decyzjach podano podstawy prawne rozstrzygnięć i wskazano przyczyny, dla których powołane przepisy znalazły zastosowanie w sprawie. Z tych powodów Sąd uznał, że podczas gromadzenia i oceny materiału dowodowego w toku postępowania podatkowego organy nie naruszyły zasad rządzących postępowaniem, wynikających m. in. z art. 121 § 1 w związku z art. 210 § 4, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a także przepisów art. 188 w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa, ustaliły przedmiot opodatkowania i prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu, organy prawidłowo dokonały obliczenia podstawy opodatkowania z uwzględnieniem treści art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Stosownie zaś do art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Przy czym, jak o tym stanowi art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Ze względu na zarzuty sformułowane w skardze podkreślić należy, że zgodnie z treścią 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l, za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Przepis ten nie pozostawia zatem wątpliwości, że do powierzchni użytkowej budynku, jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zalicza się również piwnice i korytarze. Powołany przepis, ani inne przepisy ustawy podatkowej, nie uzależniają przy tym zaliczenia powierzchni piwnic i korytarzy do podstawy opodatkowania od okoliczności czy są one, i jak często, wykorzystywane przez mieszkańców budynku. Przepis u.p.o.l. nie pozostawia żadnego marginesu "dowolności" (jakiegoś rodzaju uznania administracyjnego dla organu podatkowego) co do zaliczenia lub nie, powierzchni użytkowej piwnic i korytarzy do podstawy opodatkowania. Do podstawy opodatkowania nie zalicza się jedynie, jak to wyraźnie stanowi powołany przepis u.p.o.l., powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigów. Stwierdzić trzeba, że ustalenia organów podatkowych dotyczące podstawy opodatkowania budynku mieszkalnego dokonane zostały zgodnie z przytoczonymi, zdaniem Sądu, jasnymi, precyzyjnie sformułowanymi oraz zrozumiałymi regulacjami ustawowymi, i nie można im zarzucić jakiejkolwiek dowolności.

Zaznaczyć również należy, że nie ma uzasadnienia sformułowany w skardze zarzut zastosowania dowolnej - jak twierdzi skarżący – przyjętej przez pracownika Wydziału Podatków Urzędu Miejskiego, stawki podatkowej w odniesieniu do opodatkowania piwnic i korytarzy. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że stawki podatku od nieruchomości mające zastosowanie na obszarze danej gminy, zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.p.o.l., przyjmuje rada gminy, z tym zastrzeżeniem, że nie mogą one przekroczyć stawek maksymalnych, określonych w tym przepisie. Taki sposób kształtowania stawek podatkowych stanowi wyraz samodzielności finansowej samorządu terytorialnego. Ustawa zasadnicza państwa, w art. 217, wymaga bowiem wprawdzie aby m.in. stawki opodatkowania określane były ustawowo. W art. 168 upoważnia natomiast ustawodawcę do przekazania w określonym zakresie, prawa do ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych jednostkom samorządu terytorialnego stawek podatku od nieruchomości. Powołany wyżej art. 5 u.p.o.l. w ustępie 1 zakreśla granice uprawnień rady gminy, wskazując maksymalny poziom stawek w odniesieniu do poszczególnych kategorii gruntów i budynków, a także w odniesieniu do budowli. W odniesieniu do budynków ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., określił stawki maksymalne dla budynków mieszkalnych, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, a ponadto dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zgodzić się należy ze skarżącym, że dopuszczalne byłoby dalsze różnicowanie stawek podatkowych w odniesieniu do budynków przez radę gminy. Wynika to wyraźnie z treści art. 5 ust. 3 u.o.p.l., stanowiącego, że przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. W żadnym razie nie ma ona jednak takiego obowiązku.

Jak wynika z treści uchwały nr 570/XXI/2016 Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2017 rok (Dz.Urz.Woj.Lub. [...]), Rada Miasta nie dokonała dalszego zróżnicowania stawki podatkowej mającej zastosowanie do opodatkowania budynków mieszkalnych. Jednolita stawka dla tej kategorii budynków wynosi, zgodnie z treścią § 1 pkt 2 lit. a powołanej uchwały [...] zł od m2 powierzchni użytkowej. Zgodnie zaś z treścią powołanego wyżej art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., powierzchnia użytkowa budynku, w tym budynku mieszkalnego, obejmuje także piwnice i korytarze. Oznacza to, że zgodne z prawem było zastosowanie przy obliczaniu podatku dla powierzchni użytkowej takich pomieszczeń kamienicy, jak piwnice i korytarze, stawki przyjętej dla budynków mieszkalnych. Sąd nie dostrzega w tym jakiejkolwiek dowolności naruszającej zasadę praworządności. Wbrew stanowisku skarżącego nie uważa również by przepisy u.p.o.l. we wskazanym zakresie i przepisu powołanej uchwały wywoływały wątpliwości, co do spełnienia wymagań szczególnej określoności regulacji daninowych.

Nie ma przy tym znaczenia, jak trafnie przyjął organ podatkowy, czy piwnice te są faktycznie użytkowane (w sprawie argumentowano że mieszkańcy to osoby starsze, które ze względu na wiek nie korzystają w zasadzie z piwnic, do których musiałyby zejść po schodach). Istotne jest, że piwnice to część kondygnacji podziemnej budynku mieszkalnego, w skład której wchodzą: dwie klatki schodowe (nie zaliczone do powierzchni użytkowej budynku), 3 korytarze, 2 piwnice bez numeru użytkowane do celów wspólnych mieszkańców kamienicy, dwie piwnice bez numeru będące w wyłącznym użytkowaniu D. M. i R. M., co do których oględziny wykazały, że jedna z nich to kotłownia sklepu L. . W stosunku do tej części budynku mieszkalnego słuszna była kwalifikacja organu o zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej i opodatkowanie według stawki z § 1 pkt 2 lit. b wskazanej wyżej uchwały, w wysokości [...] zł od m2 powierzchni użytkowej.

Co do sposobu użytkowania, a w konsekwencji opodatkowania pomieszczenia o powierzchni 0,90 m2, będącego pomieszczeniem socjalnym na parterze budynku mieszkalnego, w ocenie Sądu, organ trafnie podał, a strona skarżąca tego nie kwestionowała, że pomieszczenie to, będące w użytkowaniu D. M. i R. M., faktycznie wykorzystywane jest jako toaleta sklepu L. (zapewnienie pracownikom sklepu dostępu do toalety). Jest zatem częścią budynku mieszkalnego zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Zarzut niezgodności ustaleń organu podatkowego ze stanem faktycznym jest o tyle niezasadny, że sposób wykorzystania spornej toalety znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, zwłaszcza protokole oględzin z 14 września 2017 r., w którym mowa o jej wykorzystywaniu również przez pracowników sklepu.

W odnosieniu do zarzucanego w skardze nieprawidłowego opodatkowania komórek lokatorskich, usytuowanych w budynku niemieszkalnym nr 2, organ prawidłowo wyjaśnił, że skoro lokale te nie są prawnie wyodrębnione, to nie mogą stanowić przynależności lokali mieszkalnych (także prawnie niewyodrębnionych), a w konsekwencji brak jest podstaw dla opodatkowania ich powierzchni ([...]) m2 stawką jak dla budynków mieszkalnych. Są to pomieszczenia, które według oświadczenia do protokołu T. S., miałyby być wykorzystywane do celów wspólnych mieszkańców kamienicy oraz pomieszczenie magazynowe, które według tego oświadczenia, miało być wykorzystywane przez J. i J. S.. Pomieszczenia, co wymaga podkreślenia raz jeszcze, usytuowane w budynku niemieszkalnym, nie mogą podlegać stawkom jak dla budynków mieszalnych. Takie stanowisko organu nie narusza prawa, zwłaszcza powoływanego art. 5 ust. 1 pkt 2 a i e u.p.o.l. Budynek sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako niemieszkalny (i rzeczywiście niepełniący funkcji mieszkalnej, a jednocześnie niezajęty na prowadzenie działalności gospodarczej) podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych.

Na koniec wskazać należy, że w toku postępowania skarżący powoływał się na zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie tego przepisu jest: wpisanie nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków oraz utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (co oznacza, że wszelkie prace remontowe, konserwacyjne i pielęgnacyjne odbywają się w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków), przy czym nie są objęte zwolnieniem części budynku zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie niesporne jest spełnienie warunku wpisania nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków Spór dotyczył natomiast ustalenia, czy nieruchomość była utrzymywana i konserwowania zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Skarżący twierdzi, że tak, organ podatkowy był przeciwnego zdania.

Ustaleń w tym zakresie organ podatkowy może dokonać bądź w oparciu o materiały przedstawione przez stronę, bądź o informacje od organu posiadającego wiedzę specjalną w tej dziedzinie. Jednocześnie należy wskazać, że spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami.

Ocena zachowania podatnika, polegającego na utrzymywaniu i konserwacji gruntów i budynków powinna być dokonana z punktu widzenia wymagań zawartych w przepisach o ochronie zabytków. Przepisy o ochronie zabytków, do których ustawodawca podatkowy odwołał się w wyżej wskazanej normie podatkowej, to przepisy ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm.). Właściciel obiektu zabytkowego podlega różnym ograniczeniom w zakresie wykonywania uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa własności, w tym w zakresie korzystania z takiej nieruchomości, oraz ciążą na nim różne obowiązki w zakresie opieki nad obiektem zabytkowym. Ograniczenia te i obowiązki, wynikające z poszczególnych przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, są niewątpliwie dalej idące w stosunku do ograniczeń i obowiązków dotyczących właściciela nieruchomości nie mającej charakteru zabytkowego. Zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 punkt 6 u.p.o.l. ma na celu między innymi zrekompensowanie właścicielowi nieruchomości zabytkowej ciążących na nim kosztów wynikających ze szczególnych obowiązków i ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, powodujących zmniejszone możliwości gospodarczego wykorzystania nieruchomości i w czerpania zysków z jej posiadania.

Z ustawy o ochronie zabytków, a konkretnie z jej art. 5 wynika, że opieka nad zabytkiem, sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega w szczególności na zapewnieniu warunków:

1) naukowego badania i dokumentowania zabytku;

2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku;

3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie;

4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości;

5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury.

Zgodnie z art. 38 ustawy o ochronie zabytków, kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego, a w szczególności wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków.

Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd organu, że skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków, to właśnie ten organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami cytowanej wyżej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Dla oceny przesłanki spełnienia wymogów do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. podstawowe znaczenie powinny mieć zatem informacje przedstawione przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W niniejszej sprawie, przede wszystkim z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 13 lutego 2018 r., a dodatkowo również z dokumentacji fotograficznej stanu elewacji wynika, iż współwłaściciele nieruchomości nie zapewnili utrzymania budynku i jego konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby wykonano choćby zalecenia po przeprowadzonej w 2015 r. kontroli w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie zabytków. Również dokumentacja fotograficzna wskazywała na braki części elewacji budynku. Nie zaistniała tym samym przesłanka zastosowania wynikającego z powołanego wyżej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnienia podatkowego.

W świetle powyższych argumentów, zarzuty sformułowane w skardze, odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, Sąd uznał za niezasadne i tego względu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.