Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 42/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art. 12, art. 12 § 1  w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącej B. B. o przyznanie sumy pieniężnej; IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej B. B. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 1, § 2 i § 3 a także art. 36 § 1 i 2 oraz art. 37 § 6 pkt 2a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") B.B. ( dalej: "skarżąca") wniosła o:

1. Zobowiązanie Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku B.B, L.B i F. B. z dnia 2 sierpnia 2018 roku, o wydanie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne wskazane w treści wniosku, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

2. Stwierdzenie, że bezczynność organu — Wójta Gminy nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3. Zasądzenie od organu — Wójta Gminy na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10.000,00 złotych,

4. Zasądzenie od organu — Wójta Gminy na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dniu 2 sierpnia 2018 r. wraz z rodzicami złożyła do Wójta Gminy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzją z dnia{...} lutego 2019 roku znak: [...] Wójt Gminy odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego obejmującego budowę kiosku ulicznego z pamiątkami, przewidzianego do realizacji na części działki nr ew. 203, położonej w miejscowości [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W treści swej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało organowi pierwszej instancji zalecenia odnośnie do sposobu dalszego prowadzenia sprawy.

Od dnia wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze tj. od dnia [...] kwietnia 2019 roku, do dnia wniesienia skargi upłynęło 22 miesiące. Wójt Gminy Solina nie wydał wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy, strony nie były informowane o podejmowanych przez organ czynnościach w sprawie.

W związku z powyższym skarżąca, złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na Wójta Gminy w trybie przewidzianym przepisem art. 37 k.p.a.

Na skutek ponaglenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], w kolejnych jego punktach:

1) uznało, że organ I instancji dopuścił się bezczynności;

2) zobowiązało Wójta Gminy do załatwienia sprawy, wyznaczając jednocześnie termin do jej załatwienia do dnia 31 grudnia 2020 roku:[pic]

3) zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz zarządziło podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości;

4) stwierdziło że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Pomimo upływu 4 miesięcy od dnia wydania postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oraz pomimo upływu przeszło miesiąca od dnia, wyznaczonego przez SKO terminu do załatwienia sprawy, Wójt Gminy nie wydał wnioskowanej decyzji.

Od wydania postanowienia wnioskodawcy nie otrzymali żadnego pisma w sprawie, żadnej informacji, która wskazywałaby na przyczyny opóźnienia w załatwieniu sprawy, oraz termin w jakim nastąpi wydanie decyzji, co oznacza, że organ I instancji całkowicie zignorował prawa przysługujące stronom postępowania administracyjnego, jak również rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, obligujące go do załatwienia sprawy we wskazanym w treści postanowienia terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że skarga tylko formalnie jest uzasadniona.

Przypisanie organowi winy w bezczynności, bez odniesienia się do okoliczności sprawy jest mylące i niesprawiedliwe. Jak wyjaśnił od marca 2020 r. cały kraj walczy z pandemią, wprowadzone zostały liczne obostrzenia. Nie ma to jednak wpływu na zakres wykonywanych zadań przez urząd. Spraw jest coraz więcej a pracowników, w związku ze stanem epidemii, mniej. Zachodzą podstawy do zamknięcia Urzędu, czego jednak organ nie czyni, choć nie wszystkie sprawy mogą zostać załatwione w przewidzianych do tego terminach.

W piśmie procesowym z 23 kwietnia 2021 r. skarżąca podtrzymała skargę w zakresie pkt 2-4, w zakresie pkt 1 cofnęła wniosek ze względu na wydanie przez Wójta Gminy decyzji z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy ( umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego pn. "Budowa kiosku ulicznego z pamiątkami w granicach administracyjnych gminy, na części działki nr ewid. 203, obręb [...]"). W pozostałym zakresie podtrzymała stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.’’).

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że przed złożeniem skargi wyczerpano administracyjny tok instancji składając do organu wyższego stopnia ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, pismo z dnia 24 września 2020 r., co umożliwiło merytoryczną kontrolę zaskarżonej bezczynności.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP) oraz elementem prawa do dobrej administracji (por. np. P. Żuradzki, Prawo do dobrej administracji w polskim porządku prawnym na tle Europejskiego kodeksu dobrej administracji, w: M. Kępa. M. Marszał (red.), Duch praw w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, Wrocław 2016, s. 59-60). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11 oraz z dnia 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a.).

Na gruncie art. 149 p.p.s.a. z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 k.p.a.; por. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, s. 91).

Analiza akt sprawy wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania (w podanym wyżej rozumieniu). W sprawie kwestia ta była w zasadzie bezsporna. Zarzucała ją strona skarżąca, a organ jej nie kwestionował podnosząc argumenty, które miały usprawiedliwiać opóźnienie w terminach załatwienia sprawy.

Aktualnie w sprawie brak jest podstaw do orzekania w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę organ decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z 2 sierpnia 2019 r. B.B, F.B oraz L.B w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego przewidzianego dla realizacji inwestycji pn.: "Budowa kiosku ulicznego z pamiątkami, w granicach administracyjnych Gminy, na części działki nr ewid. 203, obręb [...]". Sprawa została zatem formalnie zakończona. Nadal aktualne pozostały wnioski strony skarżącej w zakresie stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej 10.000,00 zł oraz zwrot kosztów postępowania.

W odniesieniu do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazać należy, że wydanie decyzji po wniesieniu skargi do Sądu nie uzasadnia wniosku o umorzenie postępowania. Jedynie wniesienie takiej skargi po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ocena zasadności skargi na bezczynność dokonywana jest bowiem na dzień wniesienia skargi.

Ustanie zaś stanu bezczynności organu, czy stanu przewlekłego prowadzenia postępowania na skutek wydania decyzji już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego (co ma miejsce w niniejszej sprawie), nie zwalnia sądu z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( patrz uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/16). W sytuacji wydania przez organ I instancji oczekiwanej przez skarżącego decyzji już po wniesieniu skargi w sprawie nie znajdzie zastosowania pogląd wyrażony w powołanej uchwale (II OPS 5/19). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2020 r. I SAB/Po 2/20. Nie spowoduje to bowiem bezprzedmiotowości w zakresie samej bezczynności. Bezprzedmiotowe w takiej sytuacji staje się wyłącznie zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy skoro ta została załatwiona. Nadal aktualna pozostanie ocena czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Dokonując analizy akt sprawy stwierdzić należy, że organ w toku postępowania podjął pewne czynności, jednak nie usprawiedliwiały one niedotrzymania ustawowych terminów przewidzianych do wydania decyzji.

I tak, od uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji, co miało miejsce w dniu 12 kwietnia 2019 r. organ I instancji podjął następujące czynności: pismem z dnia 22 maja 2019 r. zwrócił się do wnioskodawców z informacją, że sprawa nie zostanie rozpatrzona w terminie przewidzianym w art. 36 k.p.a. wyznaczając kolejny termin załatwienia sprawy na dzień 31 sierpnia 2019 r. Kolejne tej treści pismo wystosował 29 sierpnia 2019 r. wyznaczając nowy termin rozpoznania sprawy na dzień 30 września 2019 r. Pismem z dnia 12 września 2019 r. zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawców o wyjaśnienie czy wniosek o warunki zabudowy dotyczy legalizacji samowoli budowlanej oraz czy toczy się postępowanie legalizacyjne w Powiatowym Nadzorze Budowlanym w terminie 8 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem rozpoznania wniosku bez rozpatrzenia.

Po wniesieniu przez wnioskodawców ponaglenia i jego rozpoznaniu przez SKO postanowieniem z dnia [...]października 2019 r., nr [...] organ I instancji nie podjął dodatkowych czynności w sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Porównując zatem datę wydania kasacyjnej decyzji przez organ II instancji tj. [...] kwietnia 2019 r. z datą aktualnie wydanej przez organ I instancji decyzji tj. 6 kwietnia 2021 r. stwierdzić należy, że upłynęło prawie dwa lata. Przedstawiona wyżej analiza podjętych czynności nie usprawiedliwia tak długiego okresu oczekiwania na rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że jedyne podjęte przez organ I instancji czynności po uchyleniu przez Kolegium poprzedniej decyzji organu I instancji to dwa pisma o przesunięciu terminu załatwienia sprawy oraz pismo z dnia 12 września 2019 r. wzywające wnioskodawców do uzupełnienia informacji. Od tego czasu przeszło rok organ nie podjął żadnych czynności, a po zobowiązaniu przez organ II instancji w wyniku rozpoznania ponaglenia do rozpoznania sprawy w terminie do 31 grudnia 2020 r. organ I instancji nie dotrzymał terminu i nie podejmując żadnych czynności wydał decyzję dopiero w dniu 6 kwietnia 2021 r.

Zatem nie ulega wątpliwości i organ w zasadzie tego nie kwestionuje, że skarga z powodu uchybienia terminów załatwienia sprawy jest uzasadniona.

Odnosząc się do argumentacji organu, że zaistniała sytuacja jest spowodowana stanem epidemicznym w Polsce zgodzić nalży się, że stan epidemii zdezorganizował pracę wszystkich urzędów. Trwający przeszło rok stan epidemii nie może jednak tłumaczyć wszystkich uchybień organu. Nie można pozostać obojętnym na fakt, że wniosek inicjujący postępowanie został złożony w dniu 2 sierpnia 2018 r., podczas gdy stan epidemii został wprowadzony w kraju od dnia 20 marca 2020 r. Analiza przeprowadzonego w tym czasie postępowania nasuwa wiele wątpliwości co do obranego przez organ kierunku prowadzenia postępowania, a także celowości podejmowanych czynności, co jak się okazało nie uległo zmianie po uchyleniu przez Kolegium decyzji organu I instancji.

Powstałego stanu nie może usprawiedliwiać fakt równolegle toczącego się postępowania przed Sadem Rejonowym pod sygn. akt [...] dotyczącego nakazania wnioskodawcom usunięcia czasowych obiektów handlowych z nieruchomości obejmującej działkę nr 203 i zakazania naruszania prawa własności, które jak wskazano w decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy zakończyło się zawarciem ugody pomiędzy Gminą a w/w osobami, zatwierdzoną postanowieniem Sądu z dnia 3 lutego 2020 r. Jeżeli organ uważał, że postępowanie to ma wpływ na toczące się przed nim postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinien był wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania skutkujące zawieszeniem biegu terminów procesowych, tego w sprawie zabrakło. Długiego oczekiwania nie tłumaczy również nie wyjaśnienie przez wnioskodawców kwestii czy wniosek dotyczy już istniejącego obiektu w ramach postępowania legalizacyjnego czy też nowego obiektu. Organ posiada instrumenty dyscyplinowania stron. Ponadto jako gospodarz procesu obowiązany jest do określenia kierunku postępowania i podejmowania niezwłocznie konkretnych i logicznych działań nakierowanych na rozstrzygnięcie sprawy. Skierowanie do wnioskodawców wezwania o sprecyzowanie przedmiotu sprawy w dniu 12 września 2019 r., podczas gdy decyzja organu II instancji zobowiązująca do podjęcia tego rodzaju czynności została wydana w dniu [...] kwietnia 2019 r. nie uzasadnia takich wniosków. Ponadto z pisma tego wynika, że organ wyznaczył wnioskodawcom termin do wykonania wezwania - 8 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, a pomimo upływu tego terminu nie wyciągnął z tego żadnych konsekwencji. Potwierdza to jedynie, że działanie organu nie było przemyślane, logiczne ani celowe. Zgodzić się należy ze skarżącą, że w postępowaniu organu brak było czynności procesowych pozwalających na stwierdzenie ciągłości tego postępowania, a także informowania stron o jego przebiegu, tak by realnie zapewnić czynny udział stronom.

Oceniając bezczynność organu Sąd miał na uwadze, że choć nie można całkowicie zasłaniać się stanem epidemii, to jednak mogła ona mieć wpływ na prowadzenie sprawy. Podnoszona przez organ okoliczność przebywania przez pracowników na zwolnieniach chorobowych mogła uzasadniać trudności w dotrzymywaniu terminów, zwłaszcza po dniu [...] kwietnia 2019 r. kiedy to organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji, a stan epidemii przybierał intensywną postać w zakresie ograniczeń związanych z lockdawnem i wprowadzoną pracą zdalną.

Sąd oddalił wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężne w wysokości 10.000 zł – art. 149 § 2 p.p.s.a. Fakt stwierdzenia przewlekłości postępowania lub bezczynności, nawet w stopniu rażącym, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Obowiązujące w tej materii fakultatywne jedynie działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży całkowicie w gestii oceny sądu a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 kwietnia 2021 r. III SAB/Wr 1835/20). Uprawnienie Sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej jest szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Charakter tego środka - skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale przysporzeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią w związku z bezczynnością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu. Powinien być stosowany w szczególnie nagannych przypadkach przewlekłości w załatwieniu sprawy. Chodzi o takie sytuacje, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w niniejszej spawie. Przebieg postępowania wskazuje raczej na brak koncepcji organu w prowadzeniu postępowania, a nie uporczywym unikaniu podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd miał również na uwadze że w sprawie ostatecznie wydane zostało rozstrzygnięcie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 209 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (100 zł) i wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).