Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 42/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. w W. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. do rozpoznania pkt 1-4 wniosku S. w W. z dnia [...]lutego 2014 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. na rzecz skarżącej S. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. S. zwróciła się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (dalej "Dyrektora UKS") o przekazanie w oddzielnej korespondencji, drogą elektroniczną informacji publicznej obejmującej:

1) upomnienia nałożone przez Dyrektora UKS w latach 2006-2013 bez składania wniosków o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych;

2) informację o liczbie ww. upomnień, dla każdego roku osobno, z podaniem daty upomnienia i numeru sprawy;

3) informację, o tym wobec których upomnień wniesiono sprzeciw (data upomnienia, numer sprawy);

4) informację, które upomnienia są prawomocne (data upomnienia, numer sprawy, data uprawomocnienia);

5) informację o liczbie postępowań wyjaśniających, o które wnosił Dyrektor UKS wobec pracowników w latach 2006-2013 w podziale na lata;

6) informację o liczbie wniosków Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, skierowanych do Komisji Dyscyplinarnej przy UKS w latach 2006-2013, z podaniem daty wniosku i numeru sprawy;

8) wnioski Rzecznika Dyscyplinarnego, o których mowa w pkt 6;

9) informację o tym, kto w latach 2006-2013 był Rzecznikiem Dyscyplinarnym Urzędu oraz Zastępcą Rzecznika Dyscyplinarnego wraz z przekazaniem aktów powołania na te funkcje.

Odpowiedzi na ww. wniosek Dyrektor UKS udzielił dwoma pismami z dnia [...] lutego 2014 r. W piśmie o znaku [...] udzielił wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie objętym punktami 5 - 8 wniosku. Natomiast w piśmie o znaku [...] poinformował wnioskodawcę, że informacje żądane w zakresie pkt 1 - 4 wniosku nie stanowią informacji publicznej, gdyż upomnienia nie mają statusu dokumentu urzędowego, powstałego w wyniku wykonywania władzy publicznej, a ich charakter prawny kwalifikuje je jako dokumenty związane ze stosunkiem pracy, co oznacza że nie są one objęte zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz należy je oceniać na gruncie przepisów ustawy o służbie cywilnej i kodeksu pracy. Zdaniem Dyrektora UKS zastosowanie kary upomnienia, jako narzędzia pracodawcy, mającego na celu zdyscyplinowanie członka korpusu służby cywilnej dopuszczającego się przewinienia mniejszej wagi, jest sprawą indywidualną z zakresu stosunku pracy, a nie sprawą publiczną.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. S wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynności Dyrektora UKS w zakresie rozpatrzenia punktów 1 - 4 wniosku. Zarzucając Dyrektorowi UKS naruszenie: art. 7 i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit d) i e), art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa oraz ustawa o dostępie do informacji publicznej"), strona skarżąca wniosła o zobowiązanie przez Sąd Dyrektora UKS do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek poprzez udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku oraz o wymierzenie mu grzywny.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że żądane przez nią informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, co Dyrektor UKS - dysponując wyspecjalizowaną obsługą prawną - powinien wiedzieć i żądane dokumenty udostępnić (co najwyżej dokonując w nich odpowiedniej anonimizacji). Na poparcie swojego stanowiska przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 674/13, dotyczący podobnego wniosku o informację publiczną, złożonego przez RSK do innego organu administracji publicznej. Zaznaczyła przy tym, że także inne liczne wyroki sądów administracyjnych wskazują, że informacją publiczną są wszelkie dokumenty posiadane i wytworzone przez organy administracji w toku wykonywania ustawowych obowiązków - niezależenie od tego od kogo pochodzą i do kogo są skierowane. Ponadto podkreśliła, że Dyrektor UKS jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na zasadach i w trybie tej ustawy. Uznając zatem, że żądana informacja stanowiła informację publiczną i, że Dyrektor UKS jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia, strona skarżąca wskazała, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu, gdyż ten do dnia wniesienia skargi ani nie udostępnił stronie żądanej informacji w zakresie określonym w pkt 1 - 4 wniosku, ani też nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skrżąca zarzuciła też, iż nie zna przyczyny dla której Dyrektor UKS nie udostępnił informacji objętych pkt 2 – 4 żądania, gdyż pismo informujące o odmowie odnosi się jedynie do nałożonych upomnień tj. pkt 1 wniosku, i tylko w tej części zawiera jakieś uzasadnienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor UKS wniósł o jej oddalenie. Wskazując, że nie wszystkie informacje będące w dyspozycji podmiotu publicznego i przezeń wytworzone, muszą mieć publiczny charakter, jako że o zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a także że Dyrektor UKS wykonuje nie tylko funkcje publiczne, jako organ kontroli skarbowej, lecz także czynności za pracodawcę, tj. za nie posiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną sektora finansów publicznych - Urząd Kontroli Skarbowej, organ stwierdził, że upomnienia nie można kwalifikować jako sprawy publicznej, i tym samym objąć go obowiązkiem udostępnienia w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynikające bowiem z postanowień art. 115 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 227, poz. 1505, ze zm.) uprawnienie dla dyrektora generalnego urzędu do ukarania członka korpusu służby cywilnej karą upomnienia za przewinienie mniejszej wagi jest narzędziem pracodawcy mającym na celu zdyscyplinowanie członka korpusu służby cywilnej. Kara upomnienia na piśmie znajduje zastosowanie zarówno do urzędnika, jak i pracownika służby cywilnej, a jej wymierzenie należy do kompetencji dyrektora generalnego urzędu. Dyrektor stosuje karę na podstawie własnego rozeznania i oceny dotyczącej zachowania członka korpusu służby cywilnej. Charakter prawny upomnienia jako kary porządkowej, kwalifikuje je więc jako instytucję związaną ze stosunkiem pracy. Wykonywanie przez dyrektora UKS czynności za pracodawcę, a za takie należy uznać zastosowanie kary porządkowej, jest działaniem w jego imieniu i ze skutkiem prawnym dla pracodawcy. Są to zatem czynności pracodawcy, a nie organu administracji. Dlatego też w ocenie organu w sprawie prawidłowo nie uznano informacji o zastosowanych karach upomnienia za informację publiczną. Jednocześnie organ podkreślił, że w wyroku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 674/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał szczegółowej oceny charakteru upomnienia, gdyż uznał iż kwestia ta nie była przedmiotem sporu pomiędzy stronami. W związku z czym nietrafne jest powoływanie się na ten wyrok. Zdaniem organu chybiony jest także zarzut, iż pismo Dyrektora UKS z dnia [...] lutego 2014 r. odnosi się jedynie do informacji objętych pkt 1 żądania, albowiem żądanie S. w pkt 1 - 4 dotyczyło generalnie kwestii udzielonych przez Dyrektora UKS upomnień, a w odpowiedzi organu wskazano, że informacje objęte tymi punktami nie stanowią informacji publicznej, lecz są sprawą indywidualną z zakresu stosunku pracy, gdyż związane są ze stosowaniem upomnienia jako narzędzia pracodawcy mającego na celu zdyscyplinowanie członka korpusu służby cywilnej dopuszczającego się przewinienia mniejszej wagi.

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne i utrwalone jest stanowisko, że w świetle obowiązujących przepisów prawa możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona ani od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania, ani też od wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc do dokonania czynności, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 ppsa oraz w art. 52 § 3 i 4 ppsa. Stanowisko to uzasadniane jest okolicznością, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, regulująca – poza wyjątkiem z art. 16 - w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, nie przewiduje środków zaskarżania bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), oraz okolicznością że wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, mający zastosowanie w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżana, dotyczy wyłącznie aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego (por. art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej objętej pkt 1 - 4 wniosku skarżącej z dnia 14 lutego 2014 r., a wiec w zakresie obejmującym: przekazanie upomnień nałożonych przez Dyrektora UKS w latach 2006-2013 bez składania wniosków o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych (pkt 1) oraz udzielenie informacji o liczbie tych upomnień, dla każdego roku osobno, z podaniem daty upomnienia i numeru sprawy (pkt 2), o sprzeciwach złożonych wobec tych upomnień, z podaniem daty upomnienia i numeru sprawy (pkt 3) i o ich uprawomocnieniu się, z podaniem daty upomnienia, numeru sprawy i daty uprawomocnienia się (pkt 4).

Wobec tego, iż przedmiotowa sprawa dotyczy bezczynność w udostępnieniu informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyjaśnić należy, że dostęp do informacji publicznej i zasady oraz tryb jej udostępnia reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (cyt. na wstępie). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, z tym że z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że w przypadku informacji publicznej przetworzonej konieczne jest istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób zgodny z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy (w zakresie terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 ustawy (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 ustawy jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania. Z powyższego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 ustawy lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ustawy).

W świetle poczynionych uwag stwierdzić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 ustawy). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query)

Skoro więc możliwość stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, zdeterminowana jest koniecznością, aby przedmiot wniosku skierowanego do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji stanowiła faktycznie informacja publiczna, sąd administracyjny musi w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej i czy żądanie udzielenia informacji publicznej zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia według przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy), w tym m.in. organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), będące w posiadaniu takich informacji. Jak podkreślono to wyżej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy). Krąg informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego, w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w przepisach art. 6 ustawy przykładowo. Z przepisów art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 oraz o danych publicznych, w tym o dokumentach urzędowych, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego oraz innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz ww. regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojecie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, w tym do treści dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i inne podmioty realizujące zadania publiczne, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W świetle powyższego należy uznać zdaniem Sądu, że żądana w rozpatrywanej sprawie informacja o upomnieniach nałożonych przez Dyrektora UKS w latach 2006-2013 bez składania wniosków o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych (pkt 1) o ich liczbie, o wniesionych od nich sprzeciwach i o ich prawomocności stanowi informację publiczną, natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w T. jako organ szeroko rozumianej władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do jej udostępnienia (patrz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dni 17 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1303/13 oraz z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt VIII SA/wa 674/13 – dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Stanowiąca przedmiot sporu informacja stanowi bowiem z jednej strony informację o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej, jakim jest Dyrektor Izby Skarbowej w T., a z drugiej dotyczy ona danych publicznych, wytworzonych przez ten organ (wydanych aktów w postaci upomnień, ich liczby, prawomocności i sprzeciwów od nich złożonych) aktów odnoszących się do osób pełniącą funkcję publiczną bądź co najmniej mających związek z jej pełnieniem.

Odnosząc się natomiast do stanowiska organu, według którego upomnienia, jako narzędzia pracodawcy, mające na celu zdyscyplinowanie członków korpusu służby cywilnej, dopuszczających się przewinienia mniejszej wagi, nie mają statusu dokumentu urzędowego, powstałego w wyniku wykonywania władzy publicznej, lecz dokumentu związanego ze stosunkiem pracy, co oznacza że nie są one objęte zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz należy je oceniać na gruncie przepisów ustawy o służbie cywilnej i kodeksu pracy, a więc jako sprawę indywidualną z zakresu stosunku pracy, a nie sprawą publiczną, należy wskazać, iż przepis art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2008 r., Nr 227, poz. 1505 ze zm.), ustanawia możliwość udzielenia kary upomnienia na piśmie przez dyrektora generalnego urzędu za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej. Zgodnie z przepisem art. 104 ustawy o służbie cywilnej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu służby cywilnej korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Z kolei w myśl przepisu art. 115 § 13 pkt 4 kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Niewątpliwie członek korpusu służby cywilnej nie pełni wyłącznie czynności usługowych, skoro w art. 2 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej stanowi się, że tworzą go pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych m.in. w komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, czy też urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej. Powyższe pozwala w ocenie Sądu przyjąć, że we wskazanym znaczeniu członek korpusu służby cywilnej jest funkcjonariuszem publicznym, a więc osobą pełniącą funkcję publiczną bądź co najmniej mającą związek z jej pełnieniem. Stąd też informacja o ukaraniu członka korpusu służby cywilnej za naruszenie obowiązków związanych z wykonywaniem jego funkcji, jest informacją publiczną (patrz ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dni 17 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1303).

Wobec poczynionych ustaleń co do charakteru żądanych przez skarżącego informacji, należało ocenić czy działania podjęte w przedmiotowej sprawie przez organ odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, a z taką – jak wykazano wyżej - mamy do czynienia w przypadku żądania zawartego w pkt 1 - 4 wniosku, organ powinien, jak wyjaśniono to wyżej, albo udostępnić informację publiczną w drodze czynności materialno-technicznej, albo też w drodze decyzji administracyjnej odmówić jej udostępnienia (z uwagi na ograniczenia z art. 5 ustawy, lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) lub umorzyć postępowanie (w przypadku określonym w art. 14 ustawy). W sytuacji zaś nie posiadania żadnej informacji organ informuje o tym podmiot zainteresowany na piśmie. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, mimo że stanowiła ona informację publiczną, lecz poinformował skarżącego na piśmie, że nie udzieli mu wnioskowanej informacji, nieprawidłowo przyjmując, że nie stanowi ona informacji publicznej, to tym samym przedmiotową skargę w sprawie bezczynności organu należało uznać za uzasadnioną, albowiem organ, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie podjął w sprawie wniosku skarżącego w zakresie określonym w pkt 1 – 4, działań przewidzianych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. ani nie udostępnił skarżącemu żadnej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji odmownej, a też nie poinformował go, że nie posiada żądanej informacji.

Z powyższych względów Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego w zakresie określonym w pkt 1 – 4 wniosku, z tym wszakże ustaleniem, że niniejsza bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Podkreślić przy tym należy, że organ w przypadku informacji stanowiących informację publiczną, może na podstawie przepisów ustawy, udostępnić tą informację, odmówić jej uwzględnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy lub też umorzyć postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny uznając, że w realiach niniejszej sprawy nie było to konieczne zwłaszcza, że Sąd nie stwierdził, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 149 § 2 ppsa sąd może, ale nie jest zobowiązany do wymierzenia grzywny w związku ze stwierdzeniem bezczynności organu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ppsa, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zaś, na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa, jak w pkt 3 sentencji wyroku.