Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1580/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c; art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16 § 1; art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5; art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesienie gruntów rolnych; I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] lipca 2011 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. nr [...]; II. Zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz S. M. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor [...] Oddziału ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] lipca 2011 r., wydaną w postępowaniu wznowieniowym, uchylającą dotychczasową decyzję Kierownika Biura Powiatowego w N. z/s w P. z dnia [...] listopada 2005 r. i orzekającą o przyznaniu [...] płatności na zalesienie gruntów rolnych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

[...] [...] grudnia 2004 r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w P. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 27 ha. Decyzją z [...] listopada 2005 r. przyznano mu płatności na zalesianie gruntów rolnych w łącznej wysokości 252.739,50zł.

W dniu [...] października 2006 r. oraz [...] lipca 2007 r. zostały przeprowadzone kontrole realizacji zobowiązania zalesienia gruntów rolnych. Wykazały one powierzchnię zalesienia – 25,27 ha. Organ I instancji uznał, że zaistniała rozbieżność w powierzchni zadeklarowanej i zalesionej gruntu rolnego, i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r.

Następnie organ ten wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. (n r[...]), mocą której uchylił decyzję dotychczasową i przyznał [...] płatność na zalesianie gruntów rolnych w wysokości uwzględniającej wynik kontroli.

[...] wniósł odwołanie od tej decyzji.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt: V SA/Wa 1564/08, uwzględnił skargę [...] i uchylił zaskarżoną decyzję.

Orzekając ponownie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], uchylił w decyzję organu I instancji (nr [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym [...] maja 2009 r. przeprowadzona została III kontrola na miejscu, która potwierdziła niezgodność powierzchni zalesionej z zadeklarowaną, stwierdzając zalesienie na powierzchni 25,99 ha (przy deklaracji 27 ha) oraz stwierdzając dodatkowo nieuprawnione korzystanie z płatności wynikającej z utrudnień w wykonaniu zalesienia i pielęgnacji zalesienia na stoku powyżej 12 stopni. Kontrola wykazała, że tylko 0,56 ha ma nachylenie terenu powyżej 12 stopni.

Na podstawie posiadanej dokumentacji (w tym wyników z kontroli na miejscu), uznano, że beneficjent nie dotrzymał podjętego zobowiązania zgodnie z planem zalesienia. W związku z tym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. w dniu [...] lipca 2009 r. wydał nową decyzję w sprawie (nr [...]) o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych.

Po wniesieniu przez skarżącego odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] października 2009 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. [...]stycznia 2010 r. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] wyrokiem z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1040/10 uchylił, tę ostatnio wymienioną decyzję, uznając że organ nie wywiązał się w całości z zaleceń zawartych w wyroku z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1564/08.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. (nr [...]) Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2010r. (nr [...]) i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L..

W sprawie zostały przeprowadzone kolejne kontrole na miejscu. IV kontrola odbyła się w dniu [...] czerwca 2010 r. Według jej wyniku powierzchnia zalesienia wynosiła 26,06 ha, w tym powierzchnia o nachyleniu powyżej 12 stopni 0,60 ha. V kontrola odbyła się w dniu [...] maja 2011 r. i wykazała powierzchnię zalesienia 26,06 ha, w tym powierzchnię o nachyleniu powyżej 12 stopni 0,61 ha, a powierzchnie grodzenia siatką 22,41 ha.

Wyjaśniono również w oparciu o korespondencję otrzymaną ze Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] i [...] czerwca 2011r. oraz [...] Zarządu Dróg z dnia [...] lipca 2011r., że zgłoszona do zalesienia działka o nr. ew. [...] położona w S., uległa podziałowi na trzy działki o nr. ew.[...], [...] i [...]. Z tego działki o nr. ew. [...] o pow. 0,1907 ha i nr. ew. [...] o pow. 0,2378 ha były zajęte pod drogę wojewódzką.

Mając powyższe na uwadze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. o przyznaniu S. M. płatności na zalesianie gruntów rolnych w łącznej wysokości 252.739,50zł i orzekł o przyznaniu mu płatności na zalesianie gruntów rolnych w łącznej wysokości 215.027,30 zł.

Wskazana decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt.2 w zw. z art. 145 § 1 pkt.5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr. 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), w zw. z art. 5 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r. nr.229 poz.2273 ze zm.) oraz w zw. z § 3 ust.1, § 6 i § 13 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. nr. 187 poz. 1929 ze zm.).

Organ I instancji wyjaśnił, że skoro pojawiły się w sprawie nowe okoliczności i dowody to w oparciu o art. 145 § 1 pkt.5 k.p.a. władny był uchylić weryfikowaną decyzję i ponownie orzec o przyznaniu pomocy. Wskazał, że przeprowadzona w dniu [...] maja 2011 r. V kontrola na miejscu wykazała, iż sporządzony przez Nadleśnictwo D., na potrzeby weryfikowanej decyzji, plan zalesienia nie potwierdza stanu faktycznego. Organ uznał, że powierzchnia stwierdzona na zalesienie wynosi 26,06 ha, a nie 27 ha, jak deklarował beneficjent, zaś powierzchnia dotyczącego nachylenia terenu powyżej 12 stopni wynosi tylko 0,61 ha. Deklaracja beneficjenta dotyczyła działek o nachyleniu powyżej 12 stopni, na których będą stosowane repelenty o powierzchni 3,81 ha i bez stosowania repelentów o powierzchni 23,19 ha. Organ w odniesieniu do weryfikowanej decyzji pomniejszył kwotę przyznanego wsparcia na zalesienie oraz zmniejszył premię pielęgnacyjną z uwagi na stwierdzoną mniejszą powierzchnię terenu o nachyleniu powyżej 12 stopni. Pomimo zmniejszenia ogólnej powierzchni zalesienia organ uznał, że jest to okoliczność wynikająca z przejęcia części gruntu pod drogi, czyli niezawiniona przez beneficjenta i dająca podstawę do niestosowania sankcji.

Po wniesieniu odwołania przez [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji powołując się na dowody w postaci protokołów IV i V kontroli na miejscu.

[...] wniósł skargę na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r.

Skarżący wskazał, że odwołuje się od decyzji w części dotyczącej dopłaty za utrudnienia w zalesianiu działki nr [...] o pow. 27,5333 ha w S. na stoku powyżej 12 st. pochylenia wypłaconej za lata 2005-2008.

Skarżący wyjaśnił przy tym zarzut o niezgodności powierzchni zalesianej w stosunku do ewidencyjnej poprzez fakt, że na terenie działki znajdowały się rowy, inne miejsca zadrzewione, które odjęto przy sporządzaniu planu zalesiania 0,5333 ha.

Skarga została uzupełniona pismem procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia [...] czerwca 2012 r. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa krajowego i wspólnotowego, w szczególności:

– przepisu art. 30 pkt 4 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30.4.2004, str. 18) poprzez brak przeprowadzenia kolejnej kontroli na miejscu, gdy wyniki IV i V kontroli były różne w odniesieniu do powierzchni o nachyleniu powyżej 12 stopni, a także pozostawały w rozbieżności z poprzednimi kontrolami i ich wynikami.

– przepisu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, gdyż zalesienie zostało dokonane zgodnie ze sporządzonym planem zalesienia, czego nie uwzględnił organ.

– przepisu art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia okoliczności, że skarżący opierał się na sporządzonym planie zalesienia, poprzez brak udowodnienia winy skarżącego co do przedeklarowania powierzchni nachylenia na stokach powyżej 12 stopni, brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r, w sprawie o sygn. akt. V SA/Wa 442/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] uznając, że postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone. Zostały przeprowadzone wszystkie możliwe w sprawie dowody. Ich wynik potwierdza wielkości zalesienia gruntu, wielkości grodzenia oraz powierzchnię o stopniu nachylenia powyżej 12 stopni. Sąd uznał, że prawidłowo organ przyjął wyniki V kontroli na miejscu jako korzystniejsze dla skarżącego. Uznał za zasadne odstąpienie od sankcji z uwagi na brak zawinienia rolnika w zgłaszaniu danych dotyczących powierzchni częściowo zajętej przez drogę wojewódzką. W odniesieniu do powierzchni o nachyleniu powyżej 12 stopni Sąd podzielił ustalenia organu wskazując, że wielkość tę potwierdziły dwie kolejne kontrole na miejscu ( IV i V). Wskazał również, że poprzednie kontrole nie obejmowały tego aspektu, zatem nie ma w tej kwestii rozbieżności w dokonanych ustaleniach.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez [...].

Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt. II GSK 1907/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kontrola decyzji wydanych po wznowieniu postępowania powinna swym zakresem obejmować przede wszystkim zbadanie zaistnienia podstaw wznowienia stwierdzonych przez organ administracji publicznej, a w przypadku gdy doszło do uchylenia decyzji dotychczasowej także czy nie wystąpiły w tym zakresie ograniczenia, o których mowa w art. 146 k.p.a. Tego w sprawie zabrakło, nie zostało też zbadane, czy wystąpiła przyjęta przez organy podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. czy istotnie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał.

Przy ponownym orzekaniu w sprawie strony pozostały przy dotychczasowych stanowiskach.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W przypadku natomiast przekazania mu sprawy jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 190 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe kryteria oceny Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym – postępowaniu wznowieniowym. Zatem powinna spełniać przesłanki do jego wszczęcia, przeprowadzenia i zakończenia stosownym rozstrzygnięciem, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło.

Przede wszystkim wskazać należy, że warunkiem wznowienia postępowania jest zaistnienie okoliczności wskazanych treścią art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Są to podstawy wznowieniowe enumeratywnie wymienione. Zaistnienie jednej z nich daje podstawę do wznowienia postępowania i poprowadzenia go w zakresie wskazanym w postanowieniu o jego wznowieniu. W przedmiotowej sprawie organ administracyjny wznowił postępowanie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt.5 k.p.a.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie gdy pojawią się takie dowody lub okoliczności, które łącznie spełniają następujące warunki: są istotne dla sprawy, są nowe i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracyjnemu.

Uwzględniając okoliczności sprawy, Sąd uznał, że taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowym przypadku. Przede wszystkim organ wznawiając postępowanie powołał się na nowe dowody w postaci wyników kontroli na miejscu ujawniających inną powierzchnię zalesienia i inny kąt nachylenia działki przeznaczonej do zalesienia. Kontroli przeprowadzonych po podacie wydania weryfikowanej decyzji. Czynności te przeprowadzone po dacie wydania kontrolowanej decyzji i protokoły sporządzone z ich przebiegu nie spełniają podstawowej przesłanki ich istnienia na wskazaną datę [...] listopada 2005r.,wymaganą treścią art. 145 § 1 pkt.5 k.p.a. Przypomnieć należy, że kontrole przeprowadzono w dniach [...] października 2006 r., [..] lipca 2007 r., [...] maja 2009 r., [...] czerwca 2010 r. i [...] maja 2011 r. Zatem żaden protokół z ich przeprowadzenia nie mógł istnieć w dacie wydania kontrolowanej decyzji i nie mógł być nowym dowodem w tej sprawie.

Trudno też stwierdzić zaistnienie nowej okoliczności w sprawie. Z treści pisma [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. z dnia [...] czerwca 2007 r. wynika, że droga wojewódzka przebiegała przez część działki skarżącego o nr. ew. [...] znacznie wcześniej niż został sporządzony plan zalesienia i zanim przyznano skarżącemu płatność na mocy weryfikowanej decyzji. Z treści pisma wynika, że nie było wówczas należytego uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętej na cele publiczne. Jeżeli zatem droga przebiegała przez te grunty w dacie orzekania przez organ w dniu [...] listopada 2005r. to okoliczność ta była uwidoczniona na mapach danego terenu. Zgłoszone do pomocy finansowej działki na zalesienie były określone pod względem miejsca ich położenia, jednostki ewidencyjnej, obrębu ewidencyjnego. We wniosku o płatność skarżący powołał się na swój numer ewidencyjny nadany w trybie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. nr. 10 poz. 76). Wymieniona ustawa stanowiła, że to ARiMR prowadzi ww. ewidencje. W ewidencji gospodarstwa rolnego zawarta jest lokalizacja działek rolnych (art. 8pkt.4 lit. b). Z chwilą wejścia w życie powyższej ustawy (5 lutego 2004 r.) ARiMR uzyskała, zgodnie z treścią znowelizowanego art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2012r. poz. 86), dostęp do ewidencji gruntów i budynków, w skład, której wchodzą również mapy.

Organ mając dostęp do map terenu, powinien przy ich użyciu móc zweryfikować zarówno powierzchnię na zalesienie (żądając wskazania powierzchni prawnie niewydzielonej ale użytkowanej jako droga wojewódzka części zajętej działki), jak też zweryfikować wielkość nachylenia terenu wynikającą ze wskazanych współrzędnych. Brak ich uwzględnienia wcale nie oznacza, że nie były one znane organowi.

Pamiętać też należy, że do wniosku o przyznanie płatności skarżący dołączył dokumenty dotyczące powierzchni gruntu oraz plan zalesienia. Warunkiem przyznania płatności było stwierdzenie przez nadleśniczego wykonanie zalesienia.

Sąd podkreśla, że przy ocenie wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. najistotniejszym warunkiem jest istnienie okoliczności (lub dowodów) w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania. Warunek ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów zawsze należy odnieść do organu, a nie do strony. Chodzi tu o sytuację, gdy organ nimi nie dysponował i nie były mu one znane. W przedmiotowej sprawie nie można dokonać takiego stwierdzenia.

Zaskarżona decyzja nie jest też zgodna z prawem z punktu widzenia poszanowania przez organy administracji publicznej art. 146 § 1 k.p.a.

Podzielając wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 marca 2014 r. podnieść należy, że jedną z negatywnych przesłanek, ograniczających możliwość uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania jest upływ terminu przedawnienia. Wprowadzenie tej przesłanki stanowi wyraz kompromisu pomiędzy zasadą praworządności a zasadą trwałości decyzji administracyjnej, na rzecz zasady trwałości decyzji administracyjnej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 11 wydanie Warszawa 2011, s. 566). Zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. wymaga, aby możliwość ich wzruszenia była ograniczona ściśle określonymi prawnymi ramami czasowymi. Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza dwa rodzaje terminów przedawnienia: dziesięcioletni – dla przyczyn określonych art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pięcioletni – dla przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a k.p.a. są to terminy prekluzyjne. Należy przy tym podkreślić, że z art. 146 § 1 k.p.a. w sposób jednoznaczny wynika, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej w trybie wznowienia postępowania jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1999 r., IV SA 1018/97, LEX nr 47227).

Kluczowe znaczenie dla określenia, czy zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 146 § 1, ma fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji powinno być w odpowiedni sposób udokumentowane. W tym przypadku jest to adnotacja skarżącego dokonana pod uzasadnieniem weryfikowanej decyzji o treści: "odebrałem osobiście [...] XI 2005" z nieczytelnym podpisem oraz umieszczonym w nawiasie podpisem [...] Oznacza to, że skarżący odebrał decyzję [...]listopada 2005r., a przewidziany okres przedawnienia z art. 145 § 1 pkt. 5 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. upłynął z dniem [...] listopada 2010r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] grudnia 2011., a decyzja ją poprzedzająca w dniu [...] lipca 2011r. Ich rozstrzygnięcie odnosiło się do uchylenia weryfikowanej decyzji i ponownego merytorycznego orzekania w sprawie (decyzja organu I instancji utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego), co naruszało przepis art. 146 § 1 k.p.a. nawet gdyby w sprawie zachodziły przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., a czego nie można stwierdzić, to i tak treść decyzji musiałaby być inna w myśl art. 151 § 2 k.p.a.

Ponownie orzekając w sprawie organ jest zobowiązany uwzględnić powyższe wskazania.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.