Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 56/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1, § 2, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 § 1, art. 35 § 3, art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 roku sprawy ze skargi J. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie robót budowlanych 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje organ do wydania aktu kończącego postępowanie wywołane wnioskiem z dnia [...] roku w terminie 30 dni od zwrotu akt organowi; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. grzywnę w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącej J. B. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR


UZASADNIENIE

J. B. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową budynku handlowo-mieszkalnego na działce nr ewid. 2655 w miejscowości U., ul. A 2. Autor skargi wskazał na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 12 i art. 35 § 1 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz wniósł o:

1. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 10.000 zł na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.");

3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W motywach skargi jej autor wyjaśnił, iż od 2015 roku toczy się postępowanie administracyjne w sprawie oznaczonej znakiem: [...]. Zachowanie organu świadczy o celowym i świadomym wydłużaniu postępowania, co niewątpliwie narusza powołane w skardze zasady ogólne postępowania administracyjnego. Dowodem na tę okoliczność jest poszukiwanie przez organ kolejnych powodów, dla których tok postępowania był wstrzymywany: niezasadne przedłużanie toczącego się postępowania, pozbawione podstaw pozostawianie bez rozpoznania wniosków, nietrafne odmowy wydania decyzji. Postępowanie organu jest, zdaniem skarżącej, wyrazem lekceważenia prawa, co – zdaniem strony – uzasadnia wniosek o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10.000 zł. Wnosząc o wymierzenie grzywny, skarżący podkreśla, że przewlekłość postępowania ma charakter ciągły, organ zaś lekceważy wszelkie wnioski i ponaglenia w tym zakresie.

Ciąg czynności podejmowanych przez organ w postępowaniu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że organ prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy. Za taką oceną przemawiają takie okoliczności jak przede wszystkim bezsporna bezczynność organu. Przyczyny braku działania organu nie były wyjaśniane stronie, co stanowiło oczywistą obrazę art. 36 K.p.a.

Przewlekłość niniejszego postępowania została również stwierdzona na skutek złożonego skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 roku orzekł, iż niezałatwienie sprawy w terminie miało charakter z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Od wydania ww. postanowienia upłynął ponad rok, a postępowanie wciąż nie zostało ostatecznie zakończone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zarządzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jak podkreślił organ, na skutek pisma J.B., w dniu 30 maja 2011 roku wszczął postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym na działce oznaczonej nr ewid. 2655 przy ul. A 2 w U. Zdaniem organu, jest to sprawa szczególnie skomplikowana wymagająca przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 roku wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. dodatkowy termin do załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 30 maja 2018 roku. Organ w wyznaczonym terminie, bowiem w dniu [...] maja 2018 roku wydał decyzję nr [...], ale w wyniku kontroli instancyjnej, po wniesieniu odwołania przez skarżącą, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 roku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ powiatowy uwzględnił wskazania zawarte w decyzji organu odwoławczego i prowadził postępowanie dowodowe przesłuchując świadków oraz pozyskując informacje z urzędów. W dniu 29 kwietnia 2019 roku tutejszy organ uznał, iż zgromadzono całość materiału dowodowego i zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W dniu 23 maja 2019 roku do organu wpłynęła skarga, a w dniu [...] maja 2019 roku organ wydał decyzję nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Z tego powodu – zdaniem organu – przestał istnieć przedmiot skargi, którym w sprawie jest bezczynność organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych przypadkach, w tym – w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 P.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Na wstępie wyjaśnić należy, iż warunkiem wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 K.p.a.).

W stanie faktycznym sprawy skarżący, pismem z dnia 19 marca 2018 roku skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. pismo zatytułowane Ł.Ł. niezadowolenie z długości trwającego postępowania. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 roku skarżąca wniosła o potraktowanie jej pisma jako ponaglenia stosownie do art. 37 § 1 K.p.a., które winno zostać przekazane do organu wyższego stopnia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 roku, nr [...], po rozpoznaniu ponaglenia, wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 maja 2018 roku, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy i stwierdził, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na tej podstawie należy uznać, że skarga w sprawie jest formalnie dopuszczalna.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m. in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Oceniając zasadność przedmiotowej skargi należy w pierwszym rzędzie wskazać, iż postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z przebudową budynku handlowo – mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 2655 przy ul. A 2 w U. zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 30 maja 2011 roku, który wypłynął do organu powiatowego tym samym dniu. Lektura akt pozwala odnotować, że pierwszą czynność w sprawie jaką organ przeprowadził były oględziny obiektu, które miały miejsce w dniu 15 czerwca 2011 roku. W dniu 19 września 2011 roku organ skierował do stron postępowania zawiadomienie o jego wszczęciu. Po tej dacie organ kilkakrotnie ponawiał oględziny nieruchomości (w dniu 30 września 2011 roku, 14 grudnia 2011 roku, 15 marca 2013 roku, 2 sierpnia 2013 roku, 1 października 2015 roku, czy 16 kwietnia 2018 roku). W toku postępowania organ powiatowy decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku umorzył postępowania. Decyzja ta w wyniku kontroli instancyjnej po wniesieniu odwołania przez skarżącą, została mocą decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] listopada 2012 roku uchylona. Następnie organ decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku orzekł o odmowie nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu i przebudowaniu pomieszczenia garażu w budynku mieszkalno-usługowym zlokalizowanym na działce nr ewid. 2655 przy ul. A 2 w U.. Także ta decyzja została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. (decyzja z dnia [...] maja 2015 roku). W dniu [...] maja 2018 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalno-usługowym. Również ta decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku kontroli instancyjnej (decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2018 roku). Po czym, organ powiatowy ponownie w dniu [...] maja 2019 roku wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Z ustaleń Sądu (notatka służbowa z dnia 25 września 2019 roku) wynika, że także i ta decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku kontroli instancyjnej (decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...]).

Analiza dokumentów załączonych do akt administracyjnych pozwala dostrzec, iż postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, który otrzymał organ w dniu 30 maja 2011 roku. W toku postępowania organ kilkakrotnie wydawał decyzje kończące postępowanie, ale wszystkie one w wyniku kontroli instancyjnej były uchylane przez organ drugiej instancji. Lektura akt administracyjnych pozwala także dostrzec, iż w toku postępowania występowały przerwy, najdłuższa trwała ponad 2 lata. Organ bowiem w dniu 26 listopada 2015 roku poinformował strony postępowania, iż inwestor ma przedłużony do dnia 15 stycznia 2016 roku termin na złożenie inwentaryzacji z oceną stanu technicznego. Po tej dacie kolejną czynnością jaką podjął organ było skierowanie w dniu 22 marca 2018 roku do stron postępowania ponownego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Przy czym w tej samej dacie, czyli w dniu 22 marca 2018 roku organ otrzymał pismo skarżącej, w którym wyraziła ona swoje niezadowolenie z tego, że postępowanie w sprawie nadal trwa.

Konkludując, postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 30 maja 2011 roku i na dzień rozpoznania sprawy nie zostało zakończone.

Tymczasem, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.).

W kontekście powyższych uwag, oceniając opisany tok czynności Sąd uznał zasadność skargi stwierdzając, że organ prowadzi postępowanie w sposób rażąco przewlekły. Niewątpliwie organ prowadząc postępowanie naruszył obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym w art. 35 K.p.a. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla zwłoki w rozstrzygnięciu tejże sprawy, wynoszącej ponad 8 lat od daty otrzymania wniosku inicjującego postępowanie (30 maja 2011 roku). Trudno doszukać się uzasadnienia dla tak długo trwającego postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż sprawa jest szczególnie skomplikowana i wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jednakże – zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. – załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Sąd analizując akta przedmiotowej sprawy nie dostrzegł żadnej okoliczności, która komplikowałaby stan faktyczny przedmiotowej sprawy na tyle by usprawiedliwić prowadzenie postępowania w sprawie przez ponad 8 lat.

Wobec stwierdzenia, iż organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły konieczna jest ocena czy wspomniana przewlekłość miała charakter rażący, czy też nie. Przystępując więc do oceny czy przewlekłość postępowania miała charakter rażący podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, II SAB/Sz 34/13 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ocena czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa powinna być dokonana w kontekście regulacji art. 35 § 3 K.p.a.

Powracając na grunt zawisłej sprawy powtórzyć po raz kolejny wypada, iż wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania wpłynął do organu dnia 30 maja 2011 roku, a postępowanie w sprawie do dnia rozpoznania skargi (4 października 2019 roku) nie zostało jeszcze zakończone. Z zestawienia dat wynika, że postępowanie trwało ponad 8 lat, podczas gdy – zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. – powinno się zakończyć nie później niż w terminie dwóch miesięcy w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej. Niewątpliwie organ w toku postępowania przeprowadzał określone czynności procesowe, ale były one podejmowane w znacznych odstępach czasu, nie charakteryzowały się koncentracją. Przykładowo bowiem, organ w dniu 26 listopada 2015 roku poinformował strony postępowania, iż inwestor ma przedłużony do dnia 15 stycznia 2016 roku termin na złożenie inwentaryzacji z oceną stanu technicznego. Po tej dacie kolejną czynnością jaką podjął organ było skierowanie w dniu 22 marca 2018 roku do stron postępowania ponownego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Nie trudno dostrzec, że ta czynność została podjęta w wyniku otrzymania w tej samej dacie pisma skarżącej, w którym wyraził ona swoje niezadowolenie z tego, że postępowanie w sprawie nie zostało jeszcze zakończone. W dniu 23 maja 2019 roku organ otrzymał skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, co można stwierdzić spowodowało, iż w dniu [...] maja 2019 roku wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Przedstawiony tok czynności niewątpliwie uprawnia do twierdzenia, że bodźcem do podejmowania kolejnych czynności w postępowaniu, a zatem także do zakończenia postępowania, były działania podejmowane przez skarżącą.

W ocenie Sądu, także stopień skomplikowania sprawy – wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę – nie usprawiedliwiał tak długiego prowadzenia postępowania. Jedyne czynności dowodowe, które przeprowadził organ to przeprowadzenie kontroli na gruncie i pozyskanie z organu administracji architektoniczno – budowlanej dokumentacji związanej z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, przesłuchanie świadków i liczne oględziny na gruncie.

Na tej podstawie skład orzekający uznał, że zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącej, w obliczu treści art. 35 § 3 K.p.a., przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Jak wskazano wcześniej, przez dużą cześć postępowania organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie (np. najdłużej trwająca bezczynność organu obejmowała czas od dnia 26 listopada 2015 roku, aż do dnia 22 marca 2018 roku). Postępowanie nie charakteryzowało się zatem koncentracją zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy. Analiza podejmowanych czynności wskazuje, że odstępy czasu między poszczególnymi czynnościami były znaczne i jako takie nie znajdują uzasadnienia.

Skarżący w treści skargi wnioskował także o wymierzenie organowi grzywny uznając, że kwota grzywny w wysokości 10.000 zł będzie odpowiednia. Odnosząc się do wniosku o nałożenie na organ grzywny, który Sąd uznał za uzasadniony wskazać należy, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. jest upływ terminu załatwienia sprawy. Postępowanie w sprawie trwało ponad 8 lat, czyli z naruszeniem przepisów określających terminy załatwienia spraw w postępowaniu, a – jak wynika z akt administracyjnych – czynności podejmowane przez organ nie charakteryzowały się koncentracją zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy, a nadto stopień skomplikowania sprawy nie jest znaczący. Sąd określając wysokość grzywny w kwocie 200 zł uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ. Z tych powodów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota grzywny określonej w wyroku w realiach sprawy będzie odpowiednia.

W treści odpowiedzi na skargę organ zaakcentował, iż w dniu [...] maja 2019 roku wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie, zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do organu w dniu 23 maja 2019 roku. Z opisanych powodów – zdaniem Sądu – skarga była usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu (bowiem w dniu [...] maja 2019 roku) organ wydał decyzję, ale decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku kontroli instancyjnej.

Wbrew twierdzeniom organu, okoliczność wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie nie stanowi podstawy do oddalenia skargi. Okoliczność wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie, po wniesieniu skargi na bezczynność, wskazuje tylko, że skarga na bezczynność, ale tylko w zakresie zobowiązania organu do zakończenia postępowania, stała się bezprzedmiotowa. Z taką sytuacją jednak w sprawie nie mamy do czynienia, bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P..

Reasumując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.).

Sąd w drugim punkcie wyroku zobowiązał organ do zakończenia postępowania orzekając w tym zakresie na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a.

W punkcie trzecim wyroku Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny czyniąc to na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a.

Na zasądzoną kwotę poniesionych kosztów składa się wpis sądowy o czym Sąd postanowił w punkcie czwartym wyroku na mocy art. 200 P.p.s.a.

dc