Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 319/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 w zw. z  art. 19
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Anna Mierzejewska (spraw.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi E. Z. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. E. Z., na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się o przekazanie mu kserokopii odręcznego protokołu sporządzonego przez pracownika urzędu gminy ze spotkania Komisji Statutowej w dniu [...] listopada 2012 r. Protokół znajduje się w zeszycie, z protokołami zebrań komisji Rady Gminy – i zawiera opis przyjętych przez Komisję Statutową poprawek.

Podkreślił, że przekazane mu dokumenty i protokół nie są tymi, o które prosił. W odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. organ podał, że ksero kopia odręcznego protokołu sporządzonego przez pracownika Urzędu Gminy z posiedzenia Komisji Statutowej z dnia [...] listopada 2012 r. nie ma charakteru informacji publicznej.

Ponadto zgodnie z § 110 ust. 1 Statutu Gminy W. udostępnieniu podlegają protokoły z posiedzenia Rady i Komisji Rady Gminy W. a nie ich brudnopisy.

Następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ podkreślił, że brudnopis, służy do sporządzenia protokołu posiedzenia komisji i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu wyżej powołanej ustawy. Nie jest dokumentem, który posiada status oficjalności, tj. status dokumentu urzędowego.

Protokół w chwili sporządzenia i podpisania staje się dokumentem i od tej chwili powinien być udostępniony.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. E. Z., podtrzymał swoje stanowisko i podkreślił, że odręcznie sporządzony protokół odzwierciedla przebieg posiedzenia komisji. Wyznaczony pracownik urzędu, wykonywał swoje zadanie polegające na protokołowaniu przebiegu posiedzenia organu.

Następnie w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. E. Z. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy W. i wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że żądany protokół odzwierciedla przebieg posiedzenia komisji i został sporządzony przez specjalnie wyznaczonego pracownika urzędu.

Okoliczność, że na podstawie tego opracowania powstanie "oficjalna" wersja protokołu jest potwierdzeniem, iż jest to informacja publiczna, gdyż na podstawie żądanego dokumentu urząd wykonuje przewidziane prawem zadania w zakresie utrwalania przebiegu posiedzenia komisji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że zapisy techniczne i pomocnicze, czyli "brudnopis" nie stanowi informacji publicznej.

Protokół w momencie jego sporządzenia i podpisania staje się dokumentem, który od tej chwili powinien być udostępniony.

Wobec tego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie mógł pozostawać w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Źródłem tego prawa jest ustawa zasadnicza a także akty niższego rzędu. Prawo uzyskiwania informacji zgodnie z regulacją art. 61 Konstytucji RP obejmuje prawo wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu oraz prawo dostępu do dokumentów dotyczących działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Tryb udzielania informacji dotyczących działania organów władzy publicznej określają ustawy. Aktem podstawowym w odniesieniu do omawianych w tym miejscu kwestii jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej u.d.i.p.). Zgodnie z art. 3 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje trzy uprawnienia, tj. do:

1. uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego,

2. wglądu do dokumentów urzędowych,

3. dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

W stosunku do kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, czyli organów jednostek samorządu terytorialnego, udzielanie informacji o działaniach tych organów jest ściśle związane z możliwością wstępu na posiedzenia przez nie odbywane. Realizacja pierwszego i drugiego uprawnienia odbywa się przez udostępnienie dokumentów i informacji w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), a także przez udostępnianie w drodze wyłożenia, wywieszenia lub zainstalowania odpowiednich urządzeń, umożliwiających zapoznanie się z informacją w miejscach ogólnie dostępnych.

Udostępnianie informacji publicznych przez umożliwienie wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów ma charakter aktywny. Może się też odbywać w formie uzyskania materiałów w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia (art. 7). Skarżący zaś wnioskował o zapisy dźwiękowe z przebiegu posiedzeń Rady Miejskiej.

Miarodajne w tym względzie są postanowienia statutu w tym zakresie. Powyższe potwierdza treść art. 19 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w której stanowi się, że organy władzy publicznej sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady.

Z cytowanego unormowania wynika, że standardowo wymaganym sposobem dokumentowania sesji rady przez organ jest protokół lub stenogram, które podlegają udostępnieniu, a zwrot: "chyba że" sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne wskazuje, że: 1) podany audiowizulany lub teleinformatyczny sposób dokumentowania sesji ma fakultatywny charakter i zależy od uznania rady, 2) materiały audiowizulane lub teleinformatyczne dokumentujące przebieg sesji mogą zyskać walor informacji publicznej pod warunkiem, że zostały formalnie sporządzone przez organy władzy publicznej; 3) wymóg ten będzie spełniony w wypadku, gdy statut przewiduje taki sposób dokumentowania posiedzeń rady.

Wobec powyższego uregulowania waloru informacji publicznej nie można by przypisać zapiskom czy notatkom pracowników (tzw. brudnopisowi) dotyczącym przebiegu sesji, czynionym w celu sporządzenia protokołu obrad. Walor taki posiada natomiast protokół sesji, który bez wątpienia jest dokumentem sporządzonym przez organ władzy publicznej, odpowiadającym formalnym i materialnym przesłankom jego prawidłowości.

Regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. Unormowanie to stanowi realizację koncepcji prawa do informacji publicznej, zgodnie z którą to podmiot uprawniony decyduje, jaki sposób uzyskania informacji publicznej jest dla niego najbardziej pożądany. Pozwala to także na uniknięcie sytuacji, w której dysponent informacji publicznej udzieli jej w formie uniemożliwiającej podmiotowi zainteresowanemu zapoznanie się z jej treścią.

Dopuszczalne odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z jego dyspozycją: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się."

Powiadomienie wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie wskazanej we wniosku jest uzasadnione brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. W takim przypadku podmiot ten jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach niemożności udzielenia informacji we wskazanej przez niego formie oraz o formie lub sposobie, w jakich informacja może zostać niezwłocznie udostępniona. Powiadomienie to powinno zostać dokonane na piśmie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 61). Należy zauważyć, że przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. nie określa terminu na powiadomienie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji w sposób określony we wniosku. Uzasadnione wydaje się zastosowanie przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powinien przesłać powiadomienie bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2009r., IV SA/Wr 13/09, zamieszczony w CBOSA).

Wobec tego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, o czym wnioskującego organ poinformował, nie można mówić, że organ pozostaje w bezczynności.

Ponieważ wszczęte skargą postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu naruszenia prawa, przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.