Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 910/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1304/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu na rzecz [...] 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1304/15 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARMiR w Toruniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Bydgoszczy nr [...] z dnia [...] października 2014 r. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 713 złotych tytułem zwrotu koszów postępowania.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w Bydgoszczy decyzją z dnia 23 października 2014 r. ustalił [...] – dalej stronie - kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 2 [...] zł uzyskanych na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Mirosławcu z dnia 11 marca 2013 r.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w dniach od 1.08.2013 r. do 12.08.2013 r. w gospodarstwie rolnym strony przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie programu rolnośrodowiskowego. Stwierdzono niedotrzymanie przejętych zobowiązań rolnośrodowiskowych od podmiotu [...] na działce ewidencyjnej nr [...] (wcześniej spółka przejęła zobowiązania od strony). Uprawa prosa w ramach wariantu 2.1 i 6.1 wykraczała poza granicę działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Mając na uwadze ustaloną niezgodność nastąpiła redukcja powierzchni działki rolnej do pow. [...] ha (tj. obszar uprawy prosa w ramach działki ewidencyjnej nr [...]). Oznaczało to nie dotrzymanie przejętego i realizowanego zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach wariantu 2.1 i 6.1 na powierzchni [...] ha.

Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Bydgoszczy decyzją z dnia 12 lutego 2014 r. przyznał stronie płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości w łącznej kwocie [...] zł do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne; wariant 2.3-Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) do powierzchni [...] ha, wariant 2.1-Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności)do powierzchni [...] ha, pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do powierzchni [...]ha. pakiet 6 - zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych w rolnictwie; wariant 6.1 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych do powierzchni 50,68 ha.

W związku z ustaleniami podjętymi w sprawie z roku 2013 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Bydgoszczy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, przyznanych na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Mirosławcu z dnia 11 marca 2013 r. W sprawie nastąpiło niedotrzymanie wymogów w wariancie 2.9/2.10 realizowanych na działkach ewidencyjnych nr [...]) na powierzchni [...] ha. Konsekwencją niedotrzymania wymogów jest konieczność zwrotu otrzymanych płatności rolnośrodowiskowych za 2012r., za wariant 2.1 oraz za wariant 6.1 łącznie [...] zł.

Organ wyjaśnił również, że w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych, dlatego przepis art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 25, str. 8 z 28.01.2011 r. z późn. zm.; dalej: rozporządzenie Komisji nr 65/2011), stosowany jest do spraw od roku 2011, tj. od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.

Orzekając na skutek odwołania strony Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w Toruniu decyzją z dnia 24 sierpnia 2015 r., utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zasadą jest, iż płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, a tym samym przepisy ustanawiające wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane zawężająco. Przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności zostały określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. W sprawie płatności, wypłacone w dniu 2.04.2013 r. za rok 2012, nie wynikały z pomyłki ARiMR, tym samym kwota płatności w wysokości 2 815,20 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 5 ust. 3 cyt. rozporządzenia.

Uzasadniając uchylenie decyzji obu instancji WSA w Bydgoszczy podniósł, że naruszają one art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 w zw. z § 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program Rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 13 marca 2013 r.). Przepisy ww. rozporządzenia rozróżniają instytucje w postaci zmniejszenia, wykluczenia, odzyskiwania (zwrotu). Powyższe oznacza, że instytucje te charakteryzują się innymi przesłankami i powinny być stosowane zależnie od okoliczności faktycznych, które uregulowane są w przepisach. Przedmiotem sprawy jest ustalenie kwoty nienależnie pobranej płatności rolnośrodowiskowej w 2012 r.

Sąd I instancji podkreślił, że spór w sprawie dotyczy prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego na lata 2007-2013. Organ I instancji przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Ten stanowi, że w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie, mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych. Zastosowanie art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji nr 65/2011 oznacza, że w razie stwierdzenia nieprzestrzegania przez rolnika wymogu, oprócz zmniejszenia płatności w danym roku w części dotyczącej działek rolnych, na których uchybienie stwierdzono zastosowanie będzie miał zwrot płatności, w stosunku do płatności, które zostały wypłacone w poprzednich latach do tych działek rolnych z tytułu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. W ocenie organu, przepis art. 18 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 stanowi podstawę odzyskania płatności za lata poprzednie. Zdaniem WSA przepis ten należy czytać w połączeniu z art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia, czego organ nie uczynił. Warunki zawarte w tym przepisie – w ust. 2 realizowane są na etapie stwierdzania i kwalifikowania nieprawidłowości w procesie kontroli. Jednakże przepis ten odnosi się do ustalania zmniejszania wykluczania czy odzyskiwania, które następują na podstawie decyzji. W związku z tym przepis art. 18 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 należy odczytać kompleksowo, z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 2 i stosować przy wydaniu decyzji. Organ odwoławczy przyjął za podstawę rozstrzygnięcia § 39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013 r. a kolejne nowelizacje rozporządzenia 2013 r. nie wprowadziły żadnych zmian.

WSA zauważył, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest zobowiązaniem wieloletnim i wymogi określone w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym winny być spełniane w ramach całego okresu trwania zobowiązania. Tym samym producent rolny powinien otrzymać taką samą płatność za realizację tych samych wymogów w ramach pakietów, wariantów chyba, że co innego wynika z planu działalności rolnośrodowiskowej. Ocena zmieniających się przepisów krajowych, (rozporządzenia rolnośrodowiskowego), co do zasady została przedstawiona prawidłowo. Stanowisko organu odwoławczego jednak nie wyjaśnia czy zwrot nienależnego świadczenia należy zastosować, bo doszło do wydania decyzji o zmniejszeniu płatności czy w oparciu o rozporządzenie rolnośrodowiskowe z 2013 r. Nie wyjaśnia również pominięcia regulacji wspólnotowych, które odnosi tylko do należności ubocznych i zwolnień z obowiązku zwrotu płatności. Przywołanie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a) ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest niewystarczające.

Sąd wskazał, że w sprawie dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2012 r. zastosowanie będą miały ponadto przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011. Wprawdzie zostały one uchylone na podstawie art. 43 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (DE) Nr 640/2014, ale w określonych przypadkach obowiązują. Zgodnie z art. 43 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L.2014.181.48) - rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 i rozporządzenie Komisji nr 65/2011 - tracą moc z dniem 1 stycznia 2015 r. Rozporządzenia te stosuje się jednak nadal w stosunku do: a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.; b) wniosków o płatności złożonych w odniesieniu do roku 2014; oraz c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 85t i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. W tych kategoriach organ powinien rozważyć czy przepisy rozporządzenie 65/2011 mają zastosowanie. Jeśli nie wchodzą w grę przesłanki z art. 43 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 należy jednocześnie zauważyć, że stosownie do art. 44 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r. Oznacza to, że rozporządzenie Komisji nr UE 65/2011, ma zastosowanie przy rozpoznaniu tej sprawy, co do wniosków złożonych wcześniej.

W ocenie WSA, kwestię odzyskania nienależnych płatności reguluje art. 5 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Wskazuje on na zasadę dotyczącą zwrotu przez beneficjenta (rolnika) nienależnie pobranej płatności wraz z odsetkami. W ust. 3 tego artykułu wskazano na przypadki braku obowiązku zwrotu płatności. Bezpośrednim powodem przyznania w 2013 r. płatności w pomniejszonej wysokości było ustalenie, że strona w toku trwania zobowiązania nie przestrzegała wymogów opisanych w decyzji. Organ podkreślił, że składając wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej i podejmując się realizacji 5-letniego zobowiązania skarżąca oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności i jest świadoma konsekwencji i sankcji dotyczących niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. W odniesieniu do obowiązku zwrotu płatności nienależnie pobranej płatności organ odwoławczy nie rozważył przepisów wspólnotowych, ale rozpoznał sprawę w oparciu tylko o § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2013 r. (w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2014 r.) dotyczący zwrotów. Płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik zmniejszył obszar, na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej lub jej części objętych zmniejszeniem. W § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego ustawodawca przewidział sankcję administracyjną, skutkującą nałożeniem w drodze aktu stosowania prawa przez organ administracji publicznej ujemnych (niekorzystnych) skutków dla podmiotów prawa, które nie stosują się do obowiązków wynikających z norm prawnych. Konstruowanie przez ustawodawcę odpowiedzialności za działanie naruszające obowiązujące przepisy prawa, zagrożone sankcją administracyjną (delikty administracyjne), skutkującej w praktyce brakiem możliwości uniknięcia tej odpowiedzialności, w przypadku ustalenia, że określonym działaniem wyczerpano znamiona deliktu administracyjnego, nakłada na organ stosujący prawo obowiązek szczególnie precyzyjnego, nierozszerzającego interpretowania znamion deliktu. Powstaje jednak uzasadniona wątpliwość dotycząca automatycznego zastosowania sankcji zwrotu nienależnie pobranych płatności w związku z wydaniem decyzji o zmniejszeniu płatności. Ostatnie zdanie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 nie przesądza o analogicznym (wręcz automatycznym) stosowaniu przepisów dotyczących wysokości sankcji z tytułu zmniejszeń do kwestii ustalania wysokości zwrotu nienależnie pobranych płatności za lata wcześniejsze, gdyż nie można czytać tego zdania w oderwaniu od ust. 2 art. 18 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Z decyzji organu wynika, że skoro decyzja o przyznaniu stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości, stała się ostateczna, to stanowi to podstawę do ustalenia takiej samej kwoty nienależnie pobranych płatności. Taka zależność nie wynika z § 39 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., jeśli nastąpi powiązanie tej podstawy z regulacją wspólnotową. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu winno znaleźć oparcie w § 39 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2 art. 18 rozporządzenia UE nr 65/2011.

WSA nie kwestionował, co do zasady, obowiązku zmniejszenia przyznanych płatności, ale przy uwzględnieniu art. 18 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Przepis ten ma charakter ramowy i jego stosowanie w konkretnej sprawie wymaga uszczegółowienia na gruncie przepisów prawa krajowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uwzględnić ocenę prawną dotyczący charakteru zastosowanej sankcji, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 18 ust. 2 rozporządzenia UE nr 65/2011. O ile będą zachodziły przesłanki do dochodzenia nienależnie pobranej płatności, organ zobowiązany będzie zakończyć sprawę przez wydanie decyzji merytorycznej ewentualnie w inny sposób kończącej postępowanie.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w Toruniu w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 przez przyjęcie, iż przepisy te powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

[...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ustosunkowując się do zgłoszonego zarzutu naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, beneficjent zobowiązany jest do zwrotu nienależnie pobranej płatności, powiększonej o odsetki obliczone zgodnie z ust. 2. Wyjątki w tym zakresie przewidziane zostały jedynie w okolicznościach określonych w ust. 3. Natomiast w myśl art. 18 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia, w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tego zobowiązania w latach wcześniejszych. Wskazanej regulacji nie można jednak interpretować w oderwaniu od art. 18 ust. 2 cytowanego przepisu, gdzie prawodawca unijny wskazał, że "Państwo odzyskuje wsparcie lub nie przyznaje go lub określa kwotę zmniejszenia pomocy, w szczególności na podstawie rozmiaru, zasięgu i stwierdzonej niezgodności. Rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru, skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niespełnione kryteria. Zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji. To, czy niezgodność jest trwała, zależy w szczególności od długości okresu, w którym występują jej skutki, lub od możliwości wyeliminowania tych skutków za pomocą racjonalnych środków". Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że art. 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 należy odczytywać jako normę o charakterze kompetencyjnym, upoważniającą państwo członkowskie do szczegółowej regulacji przesłanek, czy też przypadków zwrotu płatności rolnośrodowiskowej, która powinna uwzględniać rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności, czyli kryteria zdefiniowane w tym przepisie. Polski ustawodawca ustanowił w przepisach prawa krajowego zasady zwrotu nienależnie pobranych płatności i rolą organów administracji jest ich prawidłowe zastosowanie i zaprezentowanie kryteriów materialnych i formalnych w uzasadnieniu decyzji. Tego w sprawie zabrakło. Zasadnie wskazał WSA w Bydgoszczy, że z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynikło, że skoro decyzja o przyznaniu stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości, stała się ostateczna, to stanowi podstawę do ustalenia takiej samej kwoty nienależnie pobranych płatności. Jednakże taka zależność nie wynika z § 39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 13 marca 2013 r., jeśli nastąpi powiązanie tej podstawy z regulacją wspólnotową. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu winno znaleźć oparcie w § 39 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Organ odwoławczy modyfikując podstawę rozstrzygnięcia nie odniósł się do przepisów wspólnotowych w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania głównego stosując te przepisy wyłącznie do świadczenia akcesoryjnego. W związku z powyższym nie można automatycznie przy stwierdzeniu uchybień w zakresie przestrzegania wymagań w ramach poszczególnych pakietów i wariantów odnosić stwierdzonych uchybień do lat poprzednich, lecz należy zbadać czy przepisy krajowe nakazują zwrot beneficjentowi płatności w takiej sytuacji. W szczególności organ winien wskazać, jakie skutki dla wieloletniego zobowiązania rolnośrodowiskowego miały stwierdzone uchybienia w roku 2013. Stanowisko organu odwoławczego nie wyjaśnia czy zwrot nienależnych płatności należy zastosować, bo doszło do wydania decyzji o zmniejszeniu płatności na podstawie § 38 ust. 1 i 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego,, czy też podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi § 39 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Samo przytoczenie treści wymienionego przepisu nie wystarcza do podania prawidłowej podstawy prawnej decyzji.

Z tych względów skarga kasacyjna jako nie mająca usprawiedliwionych podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).