Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 781/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z/s w "T." na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skarżącej od negatywnej oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn.: "Wdrożenie działań zapewniających dostęp do usług zdrowotnych oraz podnoszenie umiejętności dla kobiet będących w ciąży i młodych matek na terenie [...] poprzez realizację Regionalnego Programu Zdrowotnego" oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Urząd Pracy (Instytucja pośrednicząca), po rozpatrzeniu protestu A. sp. z o.o., z siedzibą w R., zwanej dalej skarżącą, od negatywnej oceny formalno-merytorycznej złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Wdrożenie działań zapewniających dostęp do usług zdrowotnych oraz podnoszenie umiejętności dla kobiet będących w ciąży i młodych matek na terenie województwa poprzez realizację Regionalnego Programu Zdrowotnego", nie uwzględnił protestu, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [...].

Skarżąca, wnioskiem z dnia 16 maja 2018 r., zwróciła się do Instytucji pośredniczącej o dofinansowanie realizacji jej projektu pt. "Wdrożenie działań zapewniających dostęp do usług zdrowotnych oraz podnoszenie umiejętności dla kobiet będących w ciąży i młodych matek na terenie województwa poprzez realizację Regionalnego Programu Zdrowotnego".

Jak wynika z opisu projektu, miał on służyć wyrównaniu dysproporcji w dostępie dla usług zdrowotnych dla kobiet zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym na terenie województwa. Jego cele, realizowane w trzech modułach, sprowadzać się miały do poprawy jakości opieki nad kobietami w czasie ciąży, jak również poprawy opieki nad małymi dziećmi, między innymi w zakresie wsparcia w podejmowaniu naturalnego karmienia.

Skarżąca zadeklarowała realizację projektu przy pomocy swoich partnerów: Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego i L. V. D. B.-N. – szkoły rodzenia i karmienia, prowadzącej od pięciu lat zajęcia dla kobiet i młodych mam.

W ramach oceny formalno-merytorycznej zgłoszonego przez skarżącą projektu, Instytucja pośrednicząca, wezwaniem z 5 lipca 2018 r., zwróciła się do skarżącej o złożenie wyjaśnień, w związku z wątpliwościami, co do spełnienia przez projekt kryteriów wyboru, oznaczonych numerami 1 i 5.

W zakresie kryterium nr 1 wezwanie dotyczyło uzupełnienia wniosku poprzez podanie numeru, pod którym partner skarżącej – D. B.-N., figuruje w rejestrze podmiotów uprawnionych do wykonywania działalności leczniczej.

O dodatkowe wyjaśnienia wezwano także w przypadku niejasności dotyczących kryterium nr 5, zgodnie z którym podmiot realizujący program musi posiadać doświadczenie w organizacji i umiejętność prowadzenia zajęć edukacyjnych dla kobiet, w zakresie opieki nad niemowlęciem, karmienia piersią oraz postępowania w okresie laktacji. Ponadto musi się legitymować kilkuletnim doświadczeniem w organizacji poradni laktacyjnej na terenie placówki, jak również posiadać pełne zaplecze diagnostyczne i konsultacyjne oraz prowadzić pełną dokumentację porad laktacyjnych, zgodnie z obowiązującymi standardami. W związku z tym wezwano skarżącą o przesłanie odpowiedniej dokumentacji, która potwierdzi spełnienie przez nią kryterium nr 5.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca, pismem z 13 lipca 2018 r., wskazała numer, pod którym D. B.-N. figuruje w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W zakresie zaś kryterium nr 5 wyjaśniła, że D. B.-N. wykonuje działalność leczniczą, posiadając stosowny wpis w Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych. Działa na rynku od 2013 r. w zakresie prowadzenia zajęć w szkole rodzenia i udzielania porad w poradni laktacyjnej. Od marca 2017 r. ma siedzibę w R. przy ul. S., gdzie gromadzona i przechowywana jest dokumentacja poradni laktacyjnej. Porady laktacyjne udzielane są w Wojewódzkim Zespole Specjalistycznym.

Od początku działalności L. V. funkcjonuje jej strona internetowa, na której zamieszczane są opinie pacjentek i uczestniczek szkoleń. Porady udzielane w poradni laktacyjnej są dokumentowane i należycie zabezpieczone.

D. B.-N. jest certyfikowanym doradcą laktacyjnym, na dowód czego przedłożono kserokopię stosownego certyfikatu. W zakresie swojej działalności współpracuje z pediatrami, ginekologami, neurologopedami, fizjoterapeutami oraz chirurgiem dziecięcym w celach konsultacyjnych.

Od chwili rozpoczęcia działalności L. V., udzielonych zostało już ok 600 porad laktacyjnych.

W wyjaśnieniach zaznaczono również, że D. B.-N. posiada także bogate doświadczenie, które wykorzystuje prowadząc zajęcia dydaktyczne na Uniwersytecie R.

Instytucja pośrednicząca, pismem z dnia 27 lipca 2018 r., nr [...], poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie formalno-merytorycznej zgłoszonego przez nią projektu i jego odrzuceniu. Z treści przedmiotowego dokumentu i załączonej do niego karty oceny wynika, że przyczyną negatywnej oceny było niespełnienie przez projekt skarżącej kryterium specyficznego nr 5. W tym zakresie Instytucja pośrednicząca stwierdziła, iż z wyjaśnień przedłożonych przez skarżącą wynika, że jedynie częściowo spełnia ona wymagania wspomnianego wyżej kryterium. Nie sposób jest jednak na podstawie przedłożonych wyjaśnień stwierdzić, że partner skarżącej posiada kilkuletnie doświadczenie w prowadzeniu poradni laktacyjnej czy też dysponuje odpowiednim zapleczem diagnostyczno-konsultacyjnym, jak również, że prowadzi odpowiednią dokumentację porad laktacyjnych. Współpraca z lekarzami odpowiednich specjalności nie jest bowiem równoznaczna z zaangażowaniem tych lekarzy w charakterze personelu medycznego poradni laktacyjnej, co jest w tym wypadku wymagane. Dodatkowo D. B.-N. nie jest wpisana w rejestrze podmiotów prowadzących działalność leczniczą, w charakterze poradni laktacyjnej.

Protest od rozstrzygnięcia Instytucji pośredniczącej złożyła skarżąca podkreślając, że zarówno ona, jak i jej partnerzy posiadają doświadczenie w zakresie organizacji poradni laktacyjnej oraz pełny dostęp do lekarzy specjalistów, na każdym etapie realizacji swoich zadań. Wynika to z faktu, że L. V. i WZS od ponad 20 lat posiadają dostęp do poradni specjalistycznych, w ramach umowy z NFZ. Skarżąca zaznaczyła również, że pozyskała zgodę licznych podmiotów leczniczych i specjalistycznego personelu z terenu województwa na współpracę oraz aktywny udział w ramach realizowanego projektu.

Co zaś się tyczy rejestru w Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych to skarżąca zauważyła, że w ramach jego zapisów nie wyszczególnia się informacji dotyczących działalności w ramach poradni laktacyjnej.

Instytucja pośrednicząca, po rozpatrzeniu protestu skarżącej, informacją 13 sierpnia 2018 r., nr [...], poinformowała ją o jego nieuwzględnieniu.

W ocenie Instytucji pośredniczącej partner skarżącej – L. V. D. B.-N. nie posiada co najmniej dwuletniego doświadczenia w organizacji pracy poradni laktacyjnej oraz udzielaniu porad laktacyjnych. Już bowiem w proteście zaznaczono, że podmiot ten prowadzi w placówce skarżącej poradnię laktacyjną co najmniej od roku, jako że wcześnie poradnię tę prowadził inny podmiot.

Podobnie Instytucja pośrednicząca podtrzymała swoje stanowisko odnośnie tego, że możliwość skorzystania z poradni specjalistycznych nie jest równoznaczna z zaangażowaniem lekarza, jako personelu medycznego, w ramach samej poradni, co jest wymagane zapisami regulaminem konkursu, zatwierdzonego uchwałą Zarządu Województwa z [...] października 2017 r., nr [...].

Rozpatrując protest Instytucja pośrednicząca przychyliła się natomiast do twierdzeń skarżącej, odnośnie braku możliwości ujawnienia prowadzenia poradni laktacyjnej w ramach rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą, jednakże w jej ocenie nie zmienia to faktu, że L. V. nie posiada wymaganego doświadczenia i zaplecza diagnostyczno-konsultacyjnego.

Skargę na nieuwzględnienie protestu, odnośnie negatywnej oceny formalno-merytorycznej jej projektu, wniosła skarżąca, domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i miało to istotny wpływ na wynik oceny. W związku z tym wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Instytucji pośredniczącej.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) kryterium specyficznego dostępu, zawartego w pkt 5 przepisu 4.2.15 regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1431, ze zm. zwanej dalej ustawą o polityce spójności) poprzez błędną wykładnię pojęć: placówka i pełne zaplecze diagnostyczno-konsultacyjne, skutkującą nieuzasadnionym uznaniem, że skarżąca, podobnie jak jej partner – L. V. D. B.-N., nie spełnia kryterium, pomimo że wykazano pozostawanie przez partnera jak i skarżącą w stałej współpracy z położnymi oraz lekarzami wielu specjalności, co jest równoznaczne z posiadaniem pełnego zaplecza diagnostyczno-konsultacyjnego,

2) art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 i ust. 3 w zw. z art. 42, w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o polityce spójności, poprzez naruszenie zasady zakazu zmiany regulaminu konkursu do czasu jego rozstrzygnięcia, poprzez przesunięcie terminu składania wniosków z 16 do 30 maja 2018 r., co stanowi naruszenie zasady przejrzystego i rzetelnego oraz bezstronnego wyboru projektów i naruszenie zasady nakazującej zapewnienie wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania,

3) art. 58 ust. 1 ustawy o polityce spójności poprzez wadliwe rozpatrzenie protestu, w związku z nieodniesieniem się do zawartych w nim zarzutów, w zakresie spełnienia przez L. V. kryteriów, jeżeli chodzi o posiadane zaplecze diagnostyczno-konsultacyjne i doświadczenie w prowadzeniu poradni laktacyjnej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono brak legalnych definicji pojęć, którymi posługuje się regulamin konkursu, zwracając jednocześnie uwagę, że art. 33 ust. 1 ustawy o polityce spójności dopuszcza realizacje zgłoszonego do dofinansowania projektu w ramach partnerstwa. Tak więc ich znaczenie należny odnosić nie tylko do wnioskodawcy, ale także jego partnerów.

W tym kontekście skarżąca zwróciła więc uwagę, że D. B.-N. posiadała uprawnienie do prowadzenia poradni laktacyjnej była wpisana do rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą. Fakt posiadania przez nią odpowiedniego doświadczenia potwierdzają zaś oświadczenia załączone do skargi, odnoszące się między innymi do pracy w Szpitalu W. nr [...].

W uzasadnieniu zwrócono uwagę również na fakt, że poradnia prowadzona przez D. B.-N. posiada stronę internetową, wpisy na której w sposób dostateczny poświadczają fakt posiadania przez nią odpowiedniego doświadczenia.

Jeżeli chodzi o kwestię dysponowania odpowiednim zapleczem diagnostyczno-konsultacyjnego, to zdaniem skarżącej brak jest podstaw do rozszerzającej interpretacji zapisów kryterium nr 5, poprzez stwierdzenie, że warunkiem prowadzenia poradni jest zatrudnienie lekarza i pielęgniarki na podstawie umowy o pracę. W Programie Ochrony Zdrowia, na str. 93, wskazano bowiem jedynie, że podmioty występujące w roli lidera lub partnera, powinny posiadać kompetencje w zakresie opieki okołoporodowej, odpowiednie zasoby kadrowe oraz infrastrukturę. Na czas trwania projektu dopuszczalnym jest zaś, aby podmiot realizujący program nawiązał dodatkowa współpracę z innymi osobami lub podmiotami, które posiadają niezbędne przygotowanie.

Skarżąca podkreśliła, że w swoim wniosku zawarła informację, iż współpracuje z 16 lekarzami i 26 położnymi oraz 14 osobami wspomagającymi. Świadczy przy tym bezpłatne grupowe porady edukacyjne, w zakresie opieki okołoporodowej, oraz prowadzi ośrodek rehabilitacyjny, w ramach którego współpracuje z poradniami rehabilitacyjnymi.

W kwestii wydłużenia terminu składania wniosków w ramach konkursu skarżąca zaznaczyła, że jak wynika z odpowiedzi Instytucji zarządzającej, nastąpiło to na prośbę jednego z wnioskodawców. W jej ocenie, choć takie postępowanie znajduje uzasadnienie w zapisach regulaminu konkursu, to godzi w wyrażony w art. 41 ust. 3 ustawy o polityce spójności zakaz zmieniania regulaminu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem stron, gdyż oczywistym jest premiowanie przez Instytucję pośredniczącą podmiotu, który wystąpił z inicjatywą wydłużenia terminu składania wniosków.

Podnosząc zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżąca stwierdziła, że wprawdzie w niniejszej sprawie nie stosuje się wymogów z art. 107 K.p.a., jednakże uzasadnienie takiego rodzaju rozstrzygnięcia jak zaskarżone w niniejszej sprawie winno zawierać ustosunkowanie się do podnoszonych przez stronę zarzutów. Nakaz taki wynika wprost z art. 37 ustawy o polityce spójności. Brak zaś należytego uzasadnienia godzi w zasadę przejrzystości, bezstronności i rzetelności w procesie wyboru projektów.

Instytucja pośrednicząca w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Ponadto na rozprawie pełnomocnik Instytucji pośredniczącej, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, dotyczących faworyzowania konkurencyjnych projektów, stwierdził, że przeprowadzony nabór nie doprowadził do wyłonienia żadnego projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Odnosząc się do kwestii zgodności z prawem dokonanej przez Instytucję pośredniczącą oceny projektu skarżącej na wstępie niniejszych rozważań stwierdzić należy, że skarżąca próbując wykazać dopuszczenie się przez Instytucję pośredniczącą uchybienia obowiązującym regulacjom prawnym, sformułowała zarzuty odnoszące się zarówno bezpośrednio do rozstrzygnięcia dotyczącego zgłoszonego przez nią wniosku (projektu), jak i te związane z przeprowadzonym postępowaniem konkursowym, w ramach którego zgłosiła wniosek o dofinansowanie projektu.

Jeżeli chodzi o drugą kategorię zarzutów, zawartych w skardze, a obejmujących kwestie związane z wydłużeniem terminu składania wniosków w ramach naboru, to w tym miejscu stwierdzić należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę konkretnego podmiotu na wydane w stosunku do niego rozstrzygnięcie posiada jedynie kompetencję do badania, pod kątem legalności, tylko tego rozstrzygnięcia. Nie może więc odnosić się do generalnych założeń całego postępowania konkursowego, zasad jego przeprowadzania, a także sposobu sformułowania kryteriów oceny przedłożonych przez strony projektów.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca zarzuciła Instytucji pośredniczącej, że ta, faworyzując jeden z podmiotów, również ubiegający się o dofinansowanie w konkursie, na jego prośbę wydłużyła termin składania wniosków, w czym upatruje naruszenia zasady przejrzystego i rzetelnego oraz bezstronnego wyboru projektów, a także zasady nakazującej zapewnienie wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, które to zasady znajdują umocowanie w przepisach ustawy o polityce spójności.

Ustosunkowując się do tej kwestii stwierdzić należy, że samo wydłużenie terminu składania wniosków, poprzez zmianę postanowień regulaminu konkursu w tym zakresie, nie daje wystarczającej podstawy do zakwestionowania legalności tego rodzaju modyfikacji warunków konkursowych. Sama bowiem skarżąca przyznała, że zmiana taka prawnie była możliwa, jednakże w tym konkretnym przypadku jej dokonanie miało w stosunku do niej skutek dyskryminujący.

Odnosząc się do tych stwierdzeń zaznaczyć należy, że o ile każda zmiana zasad przeprowadzania naboru wniosków w ramach ogłoszonego konkursu, z zasady, jako wykraczająca poza ramy konkretnego i indywidualnego rozstrzygnięcia, nie podlega ocenie sądu, to w szczególnych przypadkach, może być jednak odczytywana jako godząca w nakaz równego traktowania wszystkich uczestników konkursu i wówczas jej skutek winien podlegać ocenie, w ramach rozpoznania sprawy ze skargi tego podmiotu. W każdym jednak przypadku opisana wyżej zależność pomiędzy zmianami regulaminu, a pogorszeniem sytuacji konkretnego i zindywidualizowanego wnioskodawcy musi być wyraźnie wykazana, poprzez przedstawienie związku pomiędzy tymi dwoma faktami.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nie wskazała zaistnienia żadnych okoliczności, w sposób jednoznaczny i wiarygodny wskazujących na to, że wydłużenie terminu składania wniosków było faworyzowaniem konkurencyjnego projektu, ograniczając się w tym zakresie jedynie do gołosłownych twierdzeń, dotyczących umożliwienia konkurentowi przygotowanie wniosku. Tymczasem jednak, samo wydłużenie terminu składania wniosków mogło potencjalnie być również korzystne także dla niej, umożliwiając jej modyfikację wniosku, jak też rozszerzenie argumentacji przytoczonej na poparcie zawartych w nim twierdzeń.

Tak więc wydłużenie terminu składania wniosków, z założenia nie mogło mieć wpływu na ocenę spełnienia przez skarżącą określonych kryteriów konkursowych, gdyż ze swej istoty było dla niej neutralne. Zauważyć zaś należy, że powodem negatywnej oceny jej projektu było stwierdzenie niespełnienie kryteriów formalno-merytorycznych, tak więc walory projektów konkurencyjnych czy też umożliwienie składającym je podmiotom poprawy ich wniosków, nie miały w tym wypadku znaczenia.

Na marginesie dodać jedynie należy, że w wyniku naboru Instytucja pośrednicząca nie wybrała do dofinansowania żadnego ze zgłoszonych projektów, wobec czego twierdzenia skarżącej o premiowaniu konkurencyjnych wniosków nie znajdują uzasadnienia, zwłaszcza w kontekście naruszenia w odniesieniu do niej zasady równości szans na otrzymanie dofinansowania.

Projekt skarżącej nie przeszedł pozytywnie fomalno-merytorycznej oceny z uwagi na niespełnienie kryterium specyficznego nr 5. Jak wynika z postanowień pkt. 4.2.15 regulaminu konkursu podmiot realizujący program musi posiadać: doświadczenie w organizacji i umiejętność prowadzenia zajęć edukacyjnych dla kobiet w zakresie opieki nad niemowlęciem, karmienia piersią oraz postępowania w okresie laktacji; oraz kilkuletnie doświadczenie w organizacji pracy poradni laktacyjnej oraz udzielaniu porad laktacyjnych na terenie placówki. Poradnia powinna mieć pełne zaplecze diagnostyczne i konsultacyjne, prowadzić pełną dokumentację porad laktacyjnych, zgodnie z obowiązującymi standardami. Jednocześnie w regulaminie zamieszczono też wyjaśnienia przedmiotowych kryteriów, zgodnie z którymi poprzez kilkuletnie doświadczenie w organizacji pracy poradni laktacyjnej oraz udzielaniu porad laktacyjnych na terenie placówki należy rozumieć prowadzenie placówki w formie poradni laktacyjnej przez co najmniej dwa lata przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie.

Tak więc analizując wymogi tego kryterium stwierdzić należy, że są one rozbudowane i oparte na ocenie spełnienia wielu parametrów. Przyznanie spełnienia przedmiotowego kryterium jest możliwe wyłącznie w sytuacji, w której ubiegający się o dofinansowanie podmiot wykaże między innymi posiadanie doświadczenia w zakresie organizowanie zajęć dla kobiet oraz umiejętność prowadzenia tego typu zajęć. Przy tym musi dysponować kilkuletnim doświadczeniem w organizacji poradni laktacyjnej i pełnym zapleczem diagnostyczno-konsultacjnym, umożliwiającym prowadzenie działalności w omawianym zakresie, a także prowadzić pełna dokumentację udzielonych porad.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Instytucja pośrednicząca zasadnie przyjęła, że wniosek/projekt skarżącej nie spełnia kryterium specyficznego nr 5, gdyż skarżąca nie wykazała posiadania kilkuletniego doświadczenia w zakresie organizacji poradni laktacyjnej, posiadania pełnego zaplecza diagnostyczno-konsultacyjnego, a także posiadania pełnej dokumentacji porad laktacyjnych.

Jeżeli chodzi o pierwszą z wymienionych okoliczności – posiadanie doświadczenia – co najmniej dwuletniego, w zakresie organizacji poradni, to okoliczność ta nie wynika w żaden sposób z samego wniosku oraz dołączonych do niego załączników. Partner skarżącej w realizacji projektu – D. B.-N. (w ramach oceny projektu, wbrew sugestiom skargi, Instytucja pośrednicząca nigdy nie negowała możliwości realizowania projektu w ramach partnerstwa z innymi podmiotami) organizuje bowiem wskazane zajęcia, w siedzibie skarżącej, dopiero od 2017 r. a więc przez okres krótszy od wymaganego. W tym zakresie zauważyć należy, że doświadczenia w organizacji pracy poradni nie sposób jest utożsamiać z faktem posiadania umiejętności i doświadczenia w zakresie osobistego prowadzenia zajęć edukacyjnych dla kobiet, co skarżąca wykazała u partnera swojego projektu (przedłożenie stosownego certyfikatu i przytoczenie przykładów realizacji zajęć, czego Instytucja pośrednicząca nie zakwestionowała). Organizacja poradni obejmuje bowiem szerszy aspekt udzielania porad i prowadzenia zajęć, sprowadzający się do podejmowania działań zmierzających do umożliwienia świadczenia tego rodzaju usług, poprzez zabezpieczenie jej logistycznego i formalnego aspektu, w odniesieniu do stworzenia odpowiedniej struktury samej poradni i warunków jej funkcjonowania jako całości. Tego wymogu skarżąca nie spełniła.

Podobnie, w przypadku skarżącej, nie został spełniony warunek w postaci posiadania pełnego zaplecza diagnostyczno-konsultacyjnego, związanego z realizowanymi świadczeniami. Za spełnienie wymogów tego rodzaju nie sposób uznać bowiem oświadczenia, co do współpracy z lekarzami, położnymi i personelem medycznym, gdyż z samego sformułowania kryterium konkursowego wynika konieczność pewnego zinstytucjonalizowania ram tej współpracy. Nie chodzi w tym wypadku o potrzebę zatrudnienia wyżej wymienionych osób, na podstawie umowy o pracę, co sugeruje skarżąca, ale o sprecyzowanie i formalne uzgodnienie ram tej współpracy. Wniosek taki płynie bowiem ze stwierdzenia zawartego w opisie kryterium specyficznego nr 5, o konieczności posiadaniu zaplecza, przez które należy rozumieć zespół środków i osób umożliwiających funkcjonowanie opartego na nim przedsięwzięcia.

Zgodzić się należy ze skarżącą, że zarówno regulamin konkursu, jak i pozostałe dokumenty konkursowe nie zawierają definicji pojęć, do których odnoszą się konkursowe kryteria. Wobec tego należy jej rozumieć w znaczeniu potocznym, co też czyni Instytucja pośrednicząca. W tym zakresie, wbrew twierdzeniom skargi, nie dokonała ona rozszerzenia ich zakresu znaczeniowego. Twierdzenie, co do rozszerzenia tego zakresu byłoby uzasadnione, gdyby oceniając projekt zaakcentowano wymóg zatrudnienia lekarzy, położnych i personelu medycznego, jednakże jak to już wyżej stwierdzono, nie miało to miejsca. Wytknięto bowiem jedynie to, że samo pozostawiane we współpracy z lekarzami, położnymi i osobami wspomagającymi jest w tym wypadku niewystarczające.

Składając protest od negatywnej oceny formalno-merytorycznej projektu skarżąca przedłożyła szereg dokumentów, obejmujących między innymi oświadczenia lekarzy specjalistów z poszczególnych dziedzin oraz zaświadczenie o wykonywaniu przez D. B.-N. pracy w szpitalu publicznym, w zakresie objętym projektem zgłoszonym do dofinansowania, jednakże w tym miejscu należy podkreślić, że dokumenty te nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż stanowią one uzupełnienie wniosku, które to na tym etapie nie jest już dopuszczalne.

Terminem do którego wnioskodawca może modyfikować lub uzupełniać swój wniosek jest termin składania wniosków, który w niniejszym postępowaniu konkursowym został przedłużony, co skarżąca kwestionowała. Po jego upływie dokonywanie uzupełnień i składnie wyjaśnień możliwe było tylko na wezwanie Instytucji pośredniczącej, w zakresie wskazanym w wezwaniu.

Skarżąca była wzywana do złożenia wyjaśnień między innymi w zakresie kryterium nr 5, celem potwierdzenia spełnienia jego wymogów, jednakże jedynie częściowo wykazała przedmiotowe okoliczności, tj. udokumentowała posiadanie umiejętności w zakresie prowadzenia odpowiednich zajęć edukacyjnych dla kobiet. W pozostałym zakresie ograniczyła się wyłącznie do oświadczeń, co do określonych faktów, które nie zostały udokumentowane w odpowiedni sposób.

Z wniosku skarżącej, a także dołączonych do niego dokumentów, nie wynika w żaden sposób fakt posiadania przez nią pełnej dokumentacji udzielania porad laktacyjnych. Wprawdzie w uzupełnieniu wniosku, jak również w proteście, znalazły się informacje o jej istnieniu oraz należytym zabezpieczeniu, jednakże sama skarżąca, poza oświadczeniem w tym zakresie, nie wykazała tego w żaden sposób. Za takie nie można bowiem uznać odwołania się do wpisów zamieszczanych na stronie internetowej L. V., dokonywanych przez osoby korzystające ze świadczeń tego podmiotu. Przedmiotowych wpisów, niemożliwych do zweryfikowania, nie sposób uznać bowiem za spełniające kryteria wymaganej dokumentacji.

Kwestionując zgodność z prawem zgłoszonego przez siebie projektu skarżąca sformułowała również zarzut niewłaściwego uzasadnienia wydanego w jej sprawie rozstrzygnięcia, z którego według niej nie wynika czym w istocie kierowała się Instytucja pośrednicząca przy jego podejmowaniu. Z takim stwierdzeniem nie sposób się jednak zgodzić, gdyż lektura uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia daje jednoznaczną odpowiedź na pytanie co legło u podstaw negatywnej oceny projektu skarżącej przez Instytucję pośredniczącą. Przyczyny stwierdzenia niespełnienia kryterium nr 5 zostały wyraźnie wskazane, w powiązaniu z konkretnymi okolicznościami związanymi z konkretnymi cechami i właściwościami projektu, wobec czego zarzuty skarżącej w tym zakresie uznać należy za bezpodstawne.

W tym aspekcie dodać jedynie należy, że do przyjęcia niespełnienia kryterium nr 5 prowadzi stwierdzenie przynajmniej jednego z kilku wyszczególnionych w jego ramach warunków, tak więc brak szczegółowego odniesienia się do każdego z nich, w kontekście zarzutów podniesionych w proteście, nie może prowadzić do uznania, iż w związku z tym doszło do naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności, a także bezstronności, w zakresie oceny projektów, w konsekwencji czego uznać należałoby dokonanie oceny wniosku skarżącej za niegodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.