Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 585/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 28, art. 157 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 944/09 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz P. R. kwotę 490 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 944/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Marszałek Województwa Warmińsko-Mazurskiego na wniosek T. W. zmienił wydane mu zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej B. - O. - B. w zakresie ustalonego rozkładu jazdy.

Wnioskiem z dnia 22 czerwca 2009 r. P. R. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji zarzucając, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. (powoływana jako: u.t.d.) polegającym na niedokonaniu, przed jej podjęciem, analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], działając na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, że P.R. nie jest podmiotem uprawnionym do skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższego zezwolenia wydanego innemu przewoźnikowi. Podkreślono, iż nie legitymuje się on, w myśl art. 28 k.p.a., własnym interesem prawnym do złożenia wniosku, gdyż nie był podmiotem występującym o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów.

W wyniku rozpatrzenia wniosku P. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu podano, że przed ustaleniem czy decyzja zawiera wady kwalifikujące ją do stwierdzenia nieważności konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie zainicjowane wnioskiem jest dopuszczalne. Dalej argumentowano, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Decyzją w przedmiocie zmiany zezwolenia nie nałożono na P. R. obowiązków, jak również nie przyznano mu żadnych uprawnień. Okoliczność, iż P. R. jest zainteresowany rozkładem jazdy swego konkurenta w branży przewoźników - zdaniem Kolegium - należy rozpatrywać jedynie w znaczeniu interesu faktycznego, który nie uzasadnia uznania go za stronę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. R. zażądał uchylenia powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 28, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1f, art. 24 ust. 2, art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22a ust. 3, 5, 6 u.t.d. w zw. z art. 28 k.p.a poprzez błędne uznanie, że P. R.nie ma przymiotu strony. W przekonaniu skarżącego okoliczności, w których się znalazł powodują, że legitymuje się przymiotem strony bowiem zakwestionowana decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotyczy także jego uprawnień i dlatego jest podmiotem uprawnionym do żądania stwierdzenia jej nieważności. Według przedstawionej w tym zakresie argumentacji, skoro na podstawie art. 22a ust. 3 u.t.d. podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób, to wydanie zezwolenia lub zmiana zezwolenia udzielonego innemu podmiotowi odnosi się również do interesu prawnego strony skarżącej i ma wpływ na zakres jej uprawnień.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zakwestionowanej decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do tego, czy skarżącemu – P. R. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany udzielonego T. W. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej B. - O. - B.

W uzasadnieniu wyroku powołując się na treść art. 157 § 2 k.p.a. wskazano, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stroną jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jednakże podmiot żądający stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji musi posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że interes prawny oznacza istnienie powszechnie obowiązującego przepisu prawa materialnego, który formułuje publiczne prawa lub obowiązki podmiotowe jednostki, które można realizować w drodze postępowania administracyjnego. Tylko zatem przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. WSA zaznaczył, iż o tym, czy podmiot ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu zainteresowanego prowadzeniem postępowania. Interes prawny nie jest bowiem tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłyby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielając stanowisko Kolegium wyraził pogląd, iż w rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby bezpośrednio dla skarżącego określone prawa lub obowiązki. W ocenie tego Sądu, z art. 24 ust. 1 u.t.d. wynika, że postępowanie o zmianę wydanego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie drogowym wszczęte mogło być jedynie na wniosek jego posiadacza. W konsekwencji skarżący nie jest stroną ani postępowania o zmianę zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, ani postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na wniosek strony.

W skardze kasacyjnej P. R. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie w całości wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 944/09 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (powoływana jako: p.p.s.a.) zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego tj.: art. 18 ust. 1 pkt 1 f, art. 24 ust. 2 pkt, art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22a ust. 3, 5, 6 u.t.d. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., co spowodowało niedopuszczalność merytorycznej oceny złożonego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Wamińsko-Mazurskiego dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...];

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie iż P. R. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego dnia [...]kwietnia 2009 r. znak: [...] i w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu przedstawionych zarzutów kasator argumentował, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany zezwolenia obarczona jest wadą prawną, skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na co skarżący wskazywał we wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

W odniesieniu do motywów zaskarżonego wyroku, powołując się na treść art. 28 k.p.a. oraz stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie w skardze kasacyjnej wskazano, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony mogą uczestniczyć osoby, które nie żądały jego wszczęcia, natomiast dysponują interesem prawnym. W rozpatrywanej sprawie, w relacji kasatora, interes prawny strony ma charakter indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Ponadto, interes prawny skarżącego rzeczywiście istniał w dacie stosowania przez organ norm prawa administracyjnego.

W skardze kasacyjnej powołano się również na pogląd, zgodnie z którym organ, czyniąc ustalenia faktyczne i rozstrzygając sprawę w oparciu o konkretny przepis prawa, powinien mieć na uwadze system przepisów ustawy, na podstawie której rozstrzyga sprawę. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub obowiązek może wypływać nie tylko z konkretnego przepisu powołanego jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia, ale i z przepisów regulujących prawa i obowiązki osób, których uprawnienia wynikają z zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2000 r. sygn. akt I SA 565/99).

Zdaniem strony, interes prawny skarżącego zaznacza się i wyraża w ochronie udzielonej skarżącemu przez normy prawne wynikające z art. 18 ust. 1 pkt 1 f, art. 24 ust. 2 pkt 1, art. 22a ust. 1 pkt 2 oraz art. 22a ust. 3 i ust. 5 u.t.d. który nakazuje, by podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków było poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób, z uwzględnieniem m.in.: istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godziny ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowania do potrzeb społecznych; dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf; przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.183 §1 p.p.s.a. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. NSA jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy. Z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek skutkujących nieważnością postępowania, sprawa została rozpoznana w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej.

Analizując przedstawiony NSA środek odwoławczy zauważyć należy, iż podniesiono w nim zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozważenia wymagała zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż powołane zarzuty naruszenia prawa materialnego mogłyby być przedmiotem oceny Sądu tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, tj. wówczas, gdyby zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione.

Przystępując do oceny wskazanej grupy zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie, iż w rozpatrywanej sprawie kontroli sądowej poddana została decyzja, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie odmówiło wszczęcia na wniosek P. R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. o zmianie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności inicjowane, stosownie do art. 157 §2 k.p.a. wnioskiem strony jest postępowaniem dwuetapowym, w którym w pierwszej fazie dokonuje się oceny co do kwestii formalnych warunkujących wszczęcie postępowania, a dopiero na kolejnym etapie bada się, czy zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. Fakt uznania przez organ, że strona nie jest legitymowana do żądania wszczęcia postępowania, powodował - w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 kwietnia 2011 r. - wydanie decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania bez możliwości badania, czy przyczyny nieważności rzeczywiście wystąpiły. Jak słusznie zatem uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, na tym etapie sprawy jej istota sprowadza się do kwestii legitymacji procesowej wnioskodawcy.

O tym natomiast, kto w postępowaniu administracyjnym jest stroną rozstrzyga na gruncie rozpoznawanej sprawy norma ogólna zawarta w art. 28 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że podstawę do stwierdzenia interesu prawnego może stanowić jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji przyjmuje się, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnia się interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83).

W przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zasadą jest, że stroną, a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia jest - co do zasady - osoba, która była uznana za taką stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Nie można jednak zgodzić się z przyjęciem a priori, że podmioty, które nie występowały w postępowaniu o wydanie, czy zmianę zezwolenia nie mają interesu prawnego w występowaniu o stwierdzenie nieważności tego zezwolenia. Może bowiem zdarzyć się, że podmiot, który nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym, będzie miał taki status w postępowaniu nadzwyczajnym. Kwestię tę należy zatem badać zawsze indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu - prawnego czy faktycznego mogą dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym, wykazanie szczególnej staranności przy analizie tego problemu jest niezbędne, aby zbyt pochopnie nie wyeliminować z postępowania administracyjnego osób powołujących się na swój interes prawny w tym właśnie postępowaniu. Należy zatem w tym zakresie dokonać niezbędnych ustaleń oraz - uwzględniając okoliczności oraz stan prawny konkretnej sprawy - rozważyć komu w tej sprawie przyznać status strony niezależnie od ustaleń przyjętych w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym.

W rozpatrywanej sprawie wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł niejako w oderwaniu od indywidualnych okoliczności kształtujących sytuację prawną podmiotu. Abstrakcyjne rozważania doprowadziły w tym przypadku do przyjęcia, że wnioskodawca dysponował wyłącznie interesem faktycznym, a w związku z tym nie jest legitymowany do skutecznego domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób. Przyjęte stanowisko nie zostało poparte argumentacją odnoszącą się bezpośrednio do stanu tej konkretnej sprawy.

P. R. wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób powołał się na swój interes prawny wynikający m.in. z art. 22 a ust. 1 pkt 2 u.t.d., który w jednostce redakcyjnej lit. a stanowi, iż organy mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Powołany przepis stanowi właśnie podstawę do wywiedzenia interesu prawnego podmiotów, które znalazły się w określonej w nim sytuacji. Jest on powszechnie obowiązującym przepisem prawa, na podstawie którego podmioty te mogą skutecznie żądać ochrony swego interesu w postępowaniu administracyjnym, zyskując tym samym status strony postępowania.

Z tej perspektywy w rozpatrywanej sprawie przy ocenie legitymacji wnioskodawcy do inicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności odnieść należało się m.in. do tego, czy wnioskodawca prowadzi na określonej linii regularny przewóz osób na podstawie ważnego zezwolenia, jaka jest częstotliwość świadczonego przez niego przewozu i czy godziny odjazdów z poszczególnych przystanków są zbliżone z tymi, które ustalono w wyniku zmiany zezwolenia udzielonego T. W. Rozważania Sądu pierwszej instancji pozbawione takiej analizy uznać należy za zbyt ogólnikowe i przedwczesne, gdyż zostały przeprowadzone - jak wspomniano - w oderwaniu od stanu faktycznego i prawnego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika z nich, aby okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i rozważone. W tej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 §1 p.p.s.a. i art. 134§1 p.p.s.a. w zw. z art. 157 §2 i art. 28 k.p.a. okazał się zasadny.

Nie przesądzając, czy strona skarżąca jest legitymowana do wystąpienia z wnioskiem w przedmiocie stwierdzenia nieważności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nastąpić powinno wyjaśnienie kwestii interesu prawnego wnioskodawcy w sposób nie budzący wątpliwości z uwzględnieniem okoliczności rozpatrywanej sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z §14 ust 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).