Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2090/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 11, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i 1a, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska Zbigniew Czarnik Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2550/13 w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2550/13 oddalił skargę M.D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy:

Wnioskiem z dnia 15 maja 2012 r. M.D. wystąpił o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2012.

W dniu 25 października 2012 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie wnioskodawcy, z której sporządzono raport z czynności kontrolnych o numerze [...]. W trakcie kontroli stwierdzono mniejsze niż zadeklarowane we wniosku powierzchnie działek rolnych: G, D, B, O, R i S, co skutkowało zastosowaniem kodu nieprawidłowości "DR13+".

Na podstawie ustaleń z kontroli sporządzony został raport w zakresie wzajemnej zgodności o numerze [...], w którym stwierdzono brak koszenia w terminie lub wypasu zwierząt na pow. 016 ha działki rolnej T, na pow. 0,22 ha działki rolnej U, na pow. 0,38 ha działki rolnej W oraz 0,04 działki rolnej Y, jak również niewykorzystywanie gruntu pod uprawę lub nieugorowanie – odłóg na pow. 0,44 ha działki rolnej X, a także to, że cała działka rolna N nie jest gruntem rolnym.

W dniu 6 grudnia 2012 r. poinformowano wnioskodawcę o wyznaczonej powierzchni PEG na działce ewidencyjnej nr 192/3 wynoszącej 15,50 ha, zaś w dniu 7 grudnia 2012 r. wnioskodawca wycofał część zadeklarowanych do płatności powierzchni – na działce rolnej O – 0,90 ha oraz na działce rolnej R – 1,00 ha.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wniósł zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych o numerze [...].

W odpowiedzi na zastrzeżenia skierowano do wnioskodawcy pismo z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...], w którym stwierdzono, że nie zostały one uwzględnione. Jednocześnie wyjaśniono, iż powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) nie jest tożsama z powierzchnią działki rolnej.

Decyzją z dnia [..] kwietnia 2013 r. o numerze [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. (dalej: organ I instancji, Kierownik Biura) odmówił przyznania wnioskowanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej pow. 0,90 ha działki rolnej O oraz pow. 1,00 ha działki rolnej R.

M.D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając brak przeprowadzenia kontroli w sprawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Podniósł, iż kontrola dotyczyła programu rolnośrodowiskowego. Wskazał nadto na liczne uchybienia w raportach z kontroli. Skarżący nie zgodził się również z ustaloną dla działki ewidencyjnej nr 192/3 powierzchnią PEG – 15,50 ha.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor Oddziału, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił ustalony stan faktyczny oraz przywołał przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Następnie wskazał, iż w gospodarstwie skarżącego przeprowadzano w dniu [...] października 2012 r. kontrolę działek rolnych znajdujących się w województwie [...] oraz w dniu [...] listopada 2012 r. w części gospodarstwa położonego w województwie [...]. Ponieważ kontrola dotyczyła programu rolnośrodowiskowego nie zostały zmierzone powierzchnie min. działek rolnych T i Y. Z czynności kontrolnych wynika, że zmierzone powierzchnie działek rolnych (faktyczne powierzchnie uprawiane w danym roku) są mniejsze niż powierzchnie tych działek zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności (obszarowych i rolnośrodowiskowych).

Organ odwoławczy wyjaśnił również różnicę zachodzącą pomiędzy powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą (PEG), a powierzchnią działek rolnych. W tym zakresie wskazał, iż wyznaczona w dniu 13 sierpnia 2012 r. powierzchnia PEG działki ewidencyjnej nr 192/3, wynosząca 15,50 ha, zawiera powierzchnie, na których rolnik potencjalnie mógł prowadzić działalność rolniczą (nie wliczając powierzchni zadrzewionych i zakrzaczonych). Jest to maksymalna powierzchnia działki ewidencyjnej, która może być deklarowana przez rolnika na działce ewidencyjnej nr 192/3. Natomiast w trakcie późniejszych kontroli na miejscu, dokonano weryfikacji zadeklarowanych powierzchni działek rolnych, czyli powierzchni faktycznie przez rolnika uprawianych.

W ocenie Dyrektora Oddziału, ustalenia przeprowadzonych kontroli były prawidłowe, zaś do powierzchni działek rolnych wliczono powierzchnie uznane przez inspektorów za użytkowane rolniczo.

Organ II instancji w zakresie zarzutów dotyczących wyznaczenia powierzchni PEG zauważył, iż wskazania rolnika okazały się nieprawidłowe, bowiem obejmowały powierzchnie zadrzewione i zakrzaczone, zaś położenie działek rolnych O, P, R i S wskazane przez producenta na załączniku graficznym nie zostało potwierdzone w kontroli na miejscu. Kontrolerzy stwierdzili powierzchnie użytkowane w miejscach wskazanych jako działki rolne, jednak granice użytkowania nie odpowiadały wskazaniom wnioskodawcy na załączniku graficznym.

Organ odwoławczy wskazał następnie, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, mimo tego, że nie uwzględnił on stwierdzonej większej powierzchni działek rolnych CC i I.

W konsekwencji Dyrektor Oddziału skorygował różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wskazując, iż wyniosła ona 24,22 % co oznaczało, że w sprawie znajduje przepis art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1122/2009").

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M.D. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie: art. 7, 10 § 1 i 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 i 2b ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; zwanej dalej: ustawą o płatnościach).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę.

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] września 2013 r. jest zgodna z prawem i podzielił ustalenia faktyczne w niej zawarte.

WSA podkreślił, że kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu [...] października 2012 . w części gospodarstwa położonej w województwie [...] (działki rolne T, U, W, X; raport z dnia 23 listopada 2013r.) oraz 25 października 2012 r. w części gospodarstwa położonej w województwie [...] (działki rolne B, D, G, O, R, S; raport z dnia 29 listopada 2013 r.) mimo, że nie odnosiła się do sprawy o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to jednak dotyczyła stwierdzenia powierzchni deklarowanych działek rolnych i weryfikacji czy skarżący utrzymywał je zgodnie z normami. W tym zakresie wynik tej kontroli odnosił się również do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego gdyż istniała tożsamość działek zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowej i płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powierzchnie i normy zgłoszonych łąk i pastwisk były te same. W ramach płatności rolnośrodowiskowych badano te same normy podstawowe, co przy płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd I instancji zaznaczył, że przeprowadzone czynności kontrolne wykazały u skarżącego niezgodność powierzchni działek zadeklarowanych z powierzchnią działek stwierdzonych, jako powierzchnią uprawianą w danym roku.

WSA w W. podkreślił, że skarżący zgodnie z treścią art. 32 rozporządzenia nr 1122/2009 otrzymał raporty z czynności kontrolnych, zarówno z 23 jak i 29 listopada 2012 r. oraz ich odpisy i odpis raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. Raporty zawierały pouczenie o możliwości wniesienia do nich pisemnych zastrzeżeń w terminie siedmiu dni od daty otrzymania.

Sąd I instancji zaznaczył, że po dokonanych kontrolach skarżący w dniu 6 grudnia 2012 r. otrzymał pisemną informację o wyznaczonej powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej 192/3 w wysokości 15,5 ha. WSA zauważył, że w złożonych zastrzeżeniach do raportu z dnia [...] lutego 2013r. skarżący nie podnosił kwestii nieprawidłowo wykonanych pomiarów w terenie, a prosił jedynie o przyjęcie powierzchni działki 192/3 o wielkości 15,50 ha, a także przyznał, że zaistniały nieprawidłowości na działkach I – nr 448 oraz X – nr 104. Zgłoszone zastrzeżenia były przedmiotem analizy organu i jego pisemnej, odmownej odpowiedzi z dnia [...] marca 2013 r., prawidłowo wyjaśniającej pojęcie Powierzchni Ewidencyjno Gospodarczej (PEG) i pojęcie działki rolnej, co zdaniem Sądu wypełniło znamiona § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.nr 168, poz.1181). Ponadto wskazany został rolnikowi termin na zgłoszenie zastrzeżeń, a także nałożono obowiązek odniesienia się organu do tych zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu I instancji oznacza to, że strona wskazując inną powierzchnię upraw rolnych niż ustalona przez organ w oparciu o prawidłowo przeprowadzone kontrole administracyjne, obowiązana jest sama zgłosić skuteczny dowód w sprawie potwierdzający jej argumentację. Natomiast skarżący nie zgłaszał własnych wniosków dowodowych w toku postępowania administracyjnego, w tym w ramach zgłoszonych zastrzeżeń do raportów kontroli.

Według Sądu I instancji uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni przedstawia ustalony stan faktyczny w sprawie, wskazuje na przeprowadzone dowody. Wyjaśnia, jakie wielkości powierzchni poszczególnych działek rolnych nie zostały uznane za spełniające pojęcie wykorzystywanej powierzchni gruntów rolnych i dlaczego tak jest. Analiza akt, w ocenie WSA wykazuje, że organ odwoławczy dodatkowo przeprowadził postępowanie sprawdzające czy raporty z kontroli i załączone do nich zdjęcia terenów odzwierciedlają rzeczywistość zastaną na przedmiotowych działkach. Były czynności sprawdzające między jednostkami organu, w tym przy udziale kierownika Biura Kontroli na Miejscu. Ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy materiale dowodowym. Materiał ten odzwierciedla przeprowadzone kontrole.

W konkluzji WSA w W. stwierdził, że skoro różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a powierzchnią stwierdzoną przez organ, kwalifikującą się do objęcia jednolitą płatnością obszarową, przekroczyła wyraźnie 20%, to ma zastosowanie art. 58 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, wykluczający w takiej sytuacji przyznanie na dany rok tej pomocy.

M.D. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił:

na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8, 11, 80 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1, 2 i 3 ustawy o płatnościach poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji uznanie, że zarówno decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. odmawiająca przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dla jednolitej płatności obszarowej) jak też utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji tj. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. były prawidłowe, mimo iż w ramach postępowania o przyznanie tejże płatności:

organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności

obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w

sprawie, a ponadto naruszono w tej sytuacji zasadę pogłębionego zaufania

obywatela do organów państwa,

Wojewódzki Sąd Administracyjny również błędnie przyjął, że organy (zarówno I jak i II instancji) działały zgodnie z prawem, a ponadto wbrew obowiązkowi wyjaśnienia i analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu skarżonego wyroku, całkowicie pominął

ocenę kwestii wielkości PEGu wyznaczonego i podtrzymywanego przez organ

mimo odmiennych ustaleń faktycznych wynikających z równocześnie

przeprowadzonej przez inspektorów organu kontroli w gospodarstwie skarżącego.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty mające przemawiać za zasadnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a podniesione w niej zarzuty są nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie przepisów polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisu odmiennej niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty kasacyjne zostały sformułowane w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, to jest naruszenie przepisów postępowania.

Z zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia wynika, że w ocenie skarżącego, ustalenie przez organy ARiMR powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej nr 192/3 w wysokości 15,50 ha oznacza, że wszystkie działki rolne położone na tej działce ewidencyjnej i zgłoszone przez rolnika do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, są działkami uprawnionymi do tych płatności, pod warunkiem, że ich łączna powierzchnia nie przekracza 15,50 ha.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się w istocie do zakwestionowania możliwości ustalenia przez ARiMR, co miało miejsce w rozpoznanej sprawie, że część powierzchni działek rolnych mieszczących się w powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) ustalonej dla działki ewidencyjnej nr 192/3 nie kwalifikuje się do wnioskowanych płatności.

Dlatego przed odniesieniem się do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej NSA wyjaśnia, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) jest to maksymalny kwalifikowalny obszar działki ewidencyjnej (referencyjnej), a więc obszar, który potencjalnie może być kwalifikowany do płatności.

Wyznaczenie powierzchni PEG dla danej działki ewidencyjnej nie oznacza jeszcze, że wszystkie położone na niej działki rolne spełniają w danym roku warunki do przyznania wnioskowanych przez rolnika płatności. Przeprowadzona kontrola wniosku może wykazać, że niektóre działki rolne (lub ich części) nie spełniają w danym roku warunków do przyznania wnioskowanych płatności. Może to dotyczyć również wszystkich działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej i mieszczących się w ramach wyznaczonej powierzchni PEG.

Należy raz jeszcze podkreślić, że PEG to maksymalna kwalifikowalna część działki ewidencyjnej, a nie rzeczywisty obszar uprawniający do płatności obszarowej.

Warunki uprawniające rolnika do otrzymania jednolitej płatności obszarowej zostały określone w art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Zastrzeżenie, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar (ust. 1a) jest tylko jednym z warunków niezbędnych do uzyskania płatności obszarowej. Nie wymaga dodatkowego uzasadnienia, że wielkość działek rolnych zgłoszonych we wniosku o płatność musi odpowiadać ich rzeczywistej wielkości.

Znaczenie pojęcia powierzchni ewidencyjo-gospodarczej (PEG) zostało skarżącemu wyjaśnione przez organ w piśmie z dnia 12 marca 2013 r., co odnotował WSA w uzasadnieniu wyroku.

Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać sprecyzowany w punkcie b) skargi kasacyjnej zarzut pominięcia kwestii wielkości wyznaczonego w sprawie PEG-u, pomimo "odmiennych ustaleń faktycznych wynikających z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego", bowiem ustalenia faktyczne dotyczące wyznaczenia powierzchni PEG były inne niż ustalenia dotyczące powierzchni zakwalifikowanej do płatności w 2012 r. ponieważ, co należy podkreślić po raz kolejny, były dokonywane w oparciu o inne przesłanki, co zostało wyżej wyjaśnione.

Odnosząc się do zarzutów sprecyzowanych w punkcie a) skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zarzucając naruszenie przepisów art. 8, 11 i 80 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1, 2 i 3 ustawy o płatnościach, skarżący w istocie pominął treść art. 3 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym, to strony oraz osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia w sprawie, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Natomiast, WSA prawidłowo, odwołując się do art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, stwierdził, że ustawodawca odstąpił w nim od ogólnej przewidzianej w k.p.a. zasady przeprowadzania dowodów z urzędu, co w rozpoznanej sprawie oznacza, że to strona wskazując inną powierzchnię niż ustalona przez organ w oparciu o prawidłowo przeprowadzone kontrole obowiązana była zgłosić skuteczne dowody potwierdzające jej argumentację, czego w tej sprawie zabrakło.

W szczególności należy zauważyć, że Sąd I instancji, w sposób w pełni uprawniony, za zasadne uznał przyjęcie przez organy orzekające jako podstawy ustaleń faktycznych sprawy, wyników dwóch kontroli na miejscu przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w 2012 r. w związku ze zgłoszeniem wniosku do płatności rolnośrodowiskowych prawidłowo przyjmując, że ich wynik dotyczył również płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, gdyż istniała tożsamość działek zgłoszonych oraz tożsamość badanych norm podstawowych. Zasadnie zaakceptował również przeprowadzenie przez ARiMR kontroli wzajemnej zgodności i skorzystanie w tym zakresie z systemu informatycznego.

WSA stwierdził, że przeprowadzone czynności kontrolne wykazały u skarżącego niezgodność powierzchni działek zadeklarowanych z powierzchnią działek stwierdzonych, jako powierzchnią uprawnioną do płatności w danym roku. Wskazał również, że organ odwoławczy dodatkowo przeprowadził postępowanie sprawdzające czy raporty z kontroli oraz załączone do nich zdjęcia terenów odzwierciedlają rzeczywisty stan na działkach .

NSA stwierdza, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego i ustalonego w jego wyniku stanu faktycznego, biorąc pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące postępowania dowodowego, w zakresie w jakim ich stosowanie nie zostało wyłączone przez art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach.

Sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wyjaśnienie skarżącemu w piśmie z dnia [..] marca 2013 r. czym jest powierzchnia PEG nie pozwalają na uznanie za skuteczny zarzutu naruszenia zasady obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.