Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1004/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 289/10 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 289/10 K. O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] września 2009 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że za uwzględnieniem wniosku przemawia wysokość kary, tj. 30.000 zł, której uiszczenie będzie dla jego firmy ogromnym obciążeniem finansowym, narazi ją na utratę płynności finansowej i konieczność zamknięcia z uwagi na utratę środków. Prowadzona działalność jest natomiast jedynym źródłem utrzymania skarżącego. Jak wskazał K. O. firma już od dłuższego czasu jest zadłużona, a zaciągnięcie pożyczek konieczne było dla otwarcia działalności, polegającej na świadczeniu usług transportowych i handlu kruszywami. Ze względu na zaistniały kryzys skarżący spłaca zaciągnięte kredyty z dużym trudem. Wygospodarowanie kwoty 30.000 zł w tych okolicznościach jest dla niego niemożliwe.

Nadto skarżący podał, że ma na swoim utrzymaniu dziewięcioletniego syna, na którego utrzymanie płaci alimenty w wysokości 500 zł miesięcznie. Ponadto skarżący boryka się z poważnymi dolegliwościami zdrowotnymi, których leczenie generuje ogromne obciążenie finansowe. K. O. nie posiada żadnego majątku, który mógłby spieniężyć i przeznaczyć na zapłatę kary. Jedyny jego majątek stanowią samochody ciężarowe, które jednak są podstawą prowadzonej działalności.

W związku z powyższym, K. O. uznał, że wykonanie decyzji narazi go na niepowetowaną szkodę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde rozstrzygnięcie administracyjne polegające na nałożeniu kary, jak w niniejszej sprawie, powoduje, z istoty rzeczy, dolegliwość finansową dla podmiotu, na który karę nałożono. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że wykonanie nałożonej kary, poprzez uiszczenie 30.000 zł, będzie miało wpływ na płynność finansową jego firmy, co w konsekwencji może spowodować jej zamknięcie i wyrządzić niepowetowaną szkodę. Należy zatem stwierdzić, że K. O., prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie przedstawił w istocie swojej sytuacji finansowej w stopniu pozwalającym Sądowi na dokonanie oceny, czy uiszczenie wskazanej kwoty rzeczywiście będzie miało wpływ na utratę płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności. Za niewystarczające należy uznać ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku do ogólnego stwierdzenia, że uiszczenie powyższej kary jest niemożliwe w obliczu innych zobowiązań i zjawiska kryzysu, a także, iż obowiązek wykonania decyzji spowoduje spełnienie opisanych już szerzej przesłanek tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek uzasadnienie wniosku wskazuje na trudności przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, jednak podane okoliczności nie dają pełnego obrazu jego sytuacji finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się bowiem żadnych konkretnych danych pozwalających na uznanie, iż rzeczywiście niewstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę we wskazanej wysokości może zachwiać płynnością finansową skarżącego i skutkować dalej idącymi następstwami.

Nadto na marginesie należy wskazać, że niniejsze postanowienie nie wyklucza możliwości złożenia przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty kwoty kary, do której zapłaty jest on zobowiązany.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.