Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.

W petitum skargi wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Argumentując to żądanie wskazał, iż na podstawie kwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. został zobowiązany do uiszczenia podatku w wysokości [...] zł. Stwierdził, że jego aktualny stan majątkowy oraz wysokość uzyskiwanych dochodów nie tylko uniemożliwia jemu zapłatę takiej kwoty, ale także, że wykonanie tej decyzji zagrażałoby jego egzystencji. Tym samym, w ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji z pewnością doprowadziłoby do wyrządzenia jemu znacznej szkody oraz spowodowałoby powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

(tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.)

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej

w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę.

W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że choć skarżący do wniosku nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową, to jednak Sąd jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, za uwzględnieniem wniosku przemawia przede wszystkim znaczna kwota zobowiązania podatkowego ([...] zł) oraz trudna sytuacja materialna M. J., znajdująca potwierdzenie chociażby w postanowieniu referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 14 lutego 2013 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając na uwadze treść dokumentów załączonych przez skarżącego do wniosku o udzielenie prawa pomocy (m.in. zeznanie PIT-37 za 2011 r., zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości otrzymywanego wynagrodzenia, wyciągi z kont bankowych, wyciągi z kart kredytowych, oświadczenie o kosztach miesięcznego utrzymania, harmonogram spłat i wysokość rat kredytu hipotecznego), Sąd doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla jego majątku, a wyegzekwowanie należnego zobowiązania podatkowego prowadziłoby do zaistnienia sytuacji dalszego pogłębiania stanu zadłużenia. Biorąc bowiem pod uwagę porównanie zobowiązań ciążących na skarżącym oraz osiągane przez niego dochody uznać należy, że odtworzenie substancji majątkowej naruszonej dodatkowo na skutek egzekucji zobowiązania podatkowego połączone byłoby z koniecznością stosowania znacznego nakładu sił i środków. Powyższe uzasadnia więc, że w tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałaby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie należy jednak podkreślić, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.