Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 92/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.b, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska Sędziowie sędzia NSA Anna Lech (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 172/08 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 172/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę K. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Starosta Powiatu B., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), orzekł o uznaniu K. G. za osobę bezrobotną od dnia [...] lipca 2002 r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku w związku z tym, że nie przedstawił żadnych dokumentów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku.

W dniu [...] stycznia 2003r. K. G. zarejestrował się kolejny raz w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., a w związku z tym, że nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających okres zatrudnienia lub podlegania ubezpieczeniu społecznemu, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. orzeczono o uznaniu skarżącego z dniem [...] stycznia 2003 r. za osobę bezrobotną i o odmówiono przyznania prawa do zasiłku.

Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Starosta Powiatu B. orzekł o utracie przez K. G. statusu osoby bezrobotnej, wskazując, że z dokumentacji wynika, iż nie jest od zdolny lub gotowy do pojęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.

W związku z ponownym zgłoszeniem się K. G. do Powiatowego Urzędu Pracy celem kolejnej rejestracji, decyzją z dnia [...] września 2004 r. orzeczono o uznaniu go z dniem [...] września 2004 r. za osobę bezrobotną i odmówiono przyznania prawa do zasiłku.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję.

W dniu [...] listopada 2005 r. K. G. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w B. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku orzeczonego decyzją Starosty Powiatu B. [...] z dnia [...] stycznia 2003 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Starosta Powiatu B. wznowił przedmiotowe postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty Powiatu B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2005 r.

Na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2006 r. K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając organowi drugiej instancji naruszenie przepisów art. 8 i 9 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 149/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz postanowienia Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2005 r., wskazując, że w niniejszej sprawie nie wiadomo, czy organ pierwszej instancji w ogóle przeanalizował dopuszczalność wznowienia postępowania, w tym między innymi, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o czym stanowi art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Takie wnioski, zdaniem Sądu, nasuwają się tym bardziej, iż w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2005 roku podstawą wznowienia postępowania był przepis art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest, iż decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Dalej Sąd wskazał, że z kolei w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], Starosta Powiatu B. wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) i odmówił uchylenia decyzji Starosty Powiatu B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Uznał tym samym, iż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydawał decyzję. Sąd podkreślił, że są to zatem dwie zasadniczo różne podstawy prawne, a zmiana tej podstawy nie została w żaden sposób uzasadniona w zaskarżonej decyzji, przez co doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w omawianym wyroku stwierdził ponadto, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji poza lakonicznym przytoczeniem podstaw prawnych wznowienia, nie podjął polemiki prawnej w tej mierze, oceniając jedynie materiał dowodowy pod kątem przepisów materialnych, regulujących kwestie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadnienia organów administracyjnych w przedmiotowej sprawie, zostały zdaniem Sądu, napisane w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jakiejkolwiek oceny ich toku rozumowania, co do dopuszczalności wznowienia postępowania i samych przesłanek wznowienia danego postępowania.

Sąd zauważył ponadto, że decyzja orzekająca co do istoty wznowionego postępowania została wydana bezpośrednio następnego dnia po wznowieniu postępowania ([...] grudnia 2005 r. i [...] grudnia 2005 r.), kiedy to jeszcze postanowienie o wznowieniu nie zostało stronie doręczone. W ocenie Sądu, mimo, iż postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. było niezaskarżalne strona powinna być zawiadomiona o jego wszczęciu (np. choćby poprzez doręczenie postanowienia), co wynika wprost z regulacji art. 61 § 4 k.p.a. W związku z tym, zdaniem Sądu, do momentu zawiadomienia K. G. o wszczęciu postępowania na jego wniosek, wydanie merytorycznej decyzji w tym przedmiocie nie powinno było nastąpić.

Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] lutego 2007r. orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu B. [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. w przedmiocie uznania z dniem [...] stycznia 2003 r. K. G. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Organ wskazał, że K. G. nie dotrzymał miesięcznego terminu zakreślonego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu w sprawie nie została też spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2007 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Powiatu B. z dnia [...] stycznia 2003 r.

Organ wskazał, że dokumenty w oparciu, o które K. G. żądał wznowienia były w jego posiadaniu, a o faktach z nich płynących miał wiedzę na długo przed dniem złożenia wniosku o wznowienie. W związku z tym organ uznał, że nie dochował on ustawowego terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Na tę decyzję K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 8 i 9 k.p.a. oraz rażące niedbalstwo przy ustalaniu okoliczności sprawy, polegające na błędnym ustaleniu łącznego okresu zatrudnienia.

Pełnomocnik skarżącego w pismach procesowych z dnia [...] lipca 2008 r. oraz [...] sierpnia 2008 r. podkreślił, iż nowe okoliczności faktyczne i dowody, wbrew stanowisku organu, zostały ujawnione dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] stycznia 2003 r. i zgłoszone w przewidzianym dla wznowienia postępowania terminie jednego miesiąca. Skarżący złożył, bowiem wniosek o wznowienie kilka dni po tym, jak dowiedział się o zmianie przepisów regulujących sytuację bezrobotnych, to jest wejściu w życie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wyrokiem z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 172/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę K. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] wskazał, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania mającym na celu weryfikację prawidłowości decyzji ostatecznych, wydanej w postępowaniu zwykłym.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie organy administracyjne dostosowały się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 października 2006 r., gdyż po zbadaniu dopuszczalności wznowienia postępowania doszły do słusznego wniosku, że skarżący nie spełnił przesłanki określonej w art. 148 § 1 k.p.a., to jest uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania.

Odnosząc się do okoliczności nowych faktów i dowodów istotnych dla sprawy, a nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji [...] stycznia 2003 r., na które powołał się skarżący, to jest fakt jego zatrudnienia u armatorów zagranicznych: na statku [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. i na statku [...] w okresie od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r., i wpisanie tego w książeczce żeglarskiej, wydanej w dniu [...] kwietnia1997 r., Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący przedmiotowej książeczki nie przedstawił w Urzędzie Pracy przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. , ani też podczas kolejnych rejestracji, a uczynił to dopiero przy odwołaniu z dnia [...] października 2004 r.

W ocenie Sądu przerzucanie przez skarżącego winy na organ, w niewątpliwej sytuacji niedopełnienia przez samego skarżącego obowiązku złożenia pełnej dokumentacji o zatrudnieniu, jest niczym nieuzasadnione, tym bardziej, że skarżący podpisywał kolejne karty rejestracyjne podpisując jednocześnie zawarte tam oświadczenie: "w przypadku udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się, lecz w okresie posiadania statusu bezrobotnego - prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa".

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że w niniejszej sprawie miesięczny termin do wznowienia postępowania należy liczyć najpóźniej od dnia [...] października 2004r., gdyż składając wówczas po raz pierwszy do akt administracyjnych książeczkę żeglarską skarżący posiadał świadomość, że ten dokument jest potrzebny po to, by potwierdzić przed organem okres zatrudnienia niezbędny do podjęcia decyzji w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, a pomimo tego podanie o wznowienie postępowania złożył dopiero w dniu [...] listopada 2005 r., a więc ponad rok później.

Sąd stwierdził ponadto, że książeczka żeglarska, w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., musi stanowić "istotny" dowód mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Natomiast, aby otrzymać zasiłek dla bezrobotnych nie wystarczyło udokumentowanie zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, lecz dodatkowym warunkiem jego otrzymania był obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, czego nie uczynił ani pracodawca zagraniczny skarżącego, ani sam skarżący.

W związku z tym Sąd uznał, że zapisom w książeczce żeglarskiej skarżącego nie można nadać przymiotu "istotnego" dowodu, co oznacza, że nawet, gdyby sprawa w wyniku wznowienia została rozpoznana merytorycznie, to decyzja nie mogłaby być dla skarżącego pozytywna.

Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącego, że termin miesięczny uprawniający do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinien być liczony od początku listopada 2005r., to jest od otrzymania pisma Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] października 2005r., z którego dowiedział się o instytucji wznowienia. Sąd podkreślił, że brak świadomości prawnej nie stanowi momentu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Takiej okoliczności nie stanowi też zmiana przepisów prawnych.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wejście w życie z dniem 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i rynkach pracy, nie zmieniło sytuacji skarżącego, gdyż art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. g tej ustawy, dla uzyskania zasiłku dla bezrobotnych również wymagał spełnienia przesłanki opłacania składek na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem, czego ani pracodawcy, ani też skarżący nie dopełnili.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę kasacyjną złożył K. G. reprezentowany przez radcę prawnego A. S., wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. Wniesiono także o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1) "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd, iż skarżący nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. Nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2003 r., skutkiem czego Sąd nie uchylił decyzji Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2008 roku znak: [...];

2) "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c" powołanej wyżej ustawy w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, którą są istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję w rezultacie czego Sąd nie uchylił decyzji Wojewody P. z dnia [....] kwietnia 2008 roku znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2007 r. [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. Nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2003 r. orzekającą o uznaniu skarżącego z dniem [...] stycznia 2003 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku; dotyczy to przede wszystkim dokumentacji, jaką skarżący złożył wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania w 2005 r., co do których organ pierwszej instancji nie posiadał wiedzy i który nie uwzględnił ich przy rozpoznawaniu sprawy w 2003 r., w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu zasiłku;

3) art. 3 § 1 powołanej ustawy i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) w związku z art. 148 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu i niedostrzeżenie uchybień organu administracji publicznej, który odmówił wznowienia postępowania, mimo zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie i istnienie przesłanki wznowienia ujętej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż terminem od którego należy liczyć miesiąc do wznowienia postępowania jest najpóźniej data [...] października 2004 r., kiedy to skarżący po raz pierwszy złożył do akt administracyjnych książeczkę żeglarską, z której wynikał okres jego zatrudnienia. Wskazano, że wbrew stanowisku Wojewody P., skarżący już w dniu pierwszej rejestracji złożył dokumenty niezbędne do stwierdzenia jego okresu pracy, co też uczynił [...] stycznia 2003 roku. Była to także przedmiotowa książeczka żeglarska, z której wynikał okres zatrudnienia u różnych armatorów.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że, gdy na początku listopada 2005 r. dowiedział się on, iż ustawa z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) zastąpiła wcześniejszą ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a zawarty w niej przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. g, obowiązywał do dnia 30 kwietnia 2004 r., skarżący utwierdził się w przekonaniu, iż może skutecznie domagać się przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego też w listopadzie 2005 r. przedłożył dokumenty, które nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji z [...] stycznia 2003 r., a zatem stanowić miały dla tego organu swoiste novum.

Skarżący podtrzymał, że składając wniosek o wznowienie postępowania załączył do wniosku kserokopie dokumentów nie znajdujące się dotychczas w dokumentacji posiadanej przez Powiatowy Urząd Pracy, to jest dokumenty świadczące, że w okresie od dnia [...] czerwca 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. pracował na kontrakcie u armatora zagranicznego na statku [...], a w okresie od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. na statku [...], przez co łączny okres zatrudnienia spełniał wymogi stosowanego wówczas przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Zdaniem skarżącego, nawet w razie przyjęcia, że Starosta Powiatu B. znał okoliczności i dowody, jakie skarżący przytoczył we wniosku o wznowienie postępowania, nie powinno to stanowić przeszkody do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż organ ten nie uwzględnił i nie rozpatrzył tego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ wskazał, że z dokumentacji sprawy wynika, iż dokumenty dołączone przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania, były w jego posiadaniu znacznie wcześniej, niż przed upływem miesiąca od daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dokumentów tych skarżący jednak organowi nie przedłożył w dacie pierwszej, jak też kolejnych rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., pomimo iż był informowany o takim obowiązku.

Wojewoda P. podkreślił, że otrzymana odpowiedź z Ministerstwa Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] października 2005 r., wskazująca skarżącemu możliwość rozważenia celowości zwrócenia się o wznowienie postępowania, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, a jedynie wskazanie drogi prawnej w kierunku ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, po wykazaniu zaistnienia przesłanek wynikających z podanych przepisów. Dlatego też, w ocenie organu, skorzystanie przez skarżącego z tej możliwości, wskutek powzięcia tejże informacji z Ministerstwa Sprawiedliwości, nie dowodzi dochowania terminu wniesienia stosownego wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Powoływane natomiast przez skarżącego okoliczności nie stanowią, w ocenie organu, nowych faktów i dowodów istotnych dla sprawy, nieznanych organowi. Podkreślono przy tym, że niezależnie od wszystkiego organy i tak nie mogłyby uwzględnić wskazanych wyżej okresów zatrudnienia, gdyż skarżący nie opłacał za nie składek na Fundusz Pracy.

W związku z tym, zdaniem Wojewody P., jedynie dokumenty potwierdzające okres podlegania ubezpieczeniu społecznemu i opłacania składek na Fundusz Pracy, stanowiłyby istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, bowiem mogłyby one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa procesowego. Pomimo niezbyt precyzyjnego sformułowania jej zarzutów w zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z treści skargi wynika, że wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c tej ustawy i tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zasadność niniejszej skargi kasacyjnej.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając taki zarzut, należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby odmienny.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem legalności działania administracji, to jest oceny działania organów administracji zgodnie z przepisami proceduralnymi oraz prawa materialnego, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Ocena taka powinna być poprzedzona uprzednią oceną prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie, od czego uzależniona jest właściwa jego subsumcja pod normy prawa materialnego. To zaś oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku powinien, i to niezależnie od zarzutów i wniosków skargi, dokonać całościowej i wnikliwej oceny ustaleń poczynionych przez organy administracji w niniejszej sprawie, o czym stanowi art. 134 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi. Takiej oceny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, uznając, że skarżący nie spełnił przesłanki określonej w art. 148 § 1 k.p.a., to jest uchybił terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, który to termin należy liczyć najpóźniej od dnia [...] października 2004 r. Skarżący złożył takie podanie ponad rok później, a więc niezaprzeczalnie uchybił termu terminowi.

Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uznając, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. przedmiotowa książeczka żeglarska nie była dołączona do dokumentacji w Urzędzie Pracy, była natomiast cały czas w posiadaniu skarżącego, choć sama w sobie nie stanowiła dowodu w sprawie, gdyż należało wykazać, że składka na Fundusz Pracy została uiszczona.

Dlatego też uznać należy, że w związku z uchybieniem terminu nie można mówić o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, nie zaszły bowiem przesłanki do wznowienia postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, iż brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej.

W związku z tym zarzut o naruszeniu wskazanego przepisu uznać należy za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 wskazanej ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.